20 May, 2018
Home / Ελλαδα (Page 6)

Με αφορμή την υπόθεση της αναδοχής, λίγες σκέψεις για την συντήρηση και την πρόοδο:

1) Κάποτε εθεωρείτο αδιανόητο να…
ψηφίζουν οι γυναίκες, να εκλέγονται, να οδηγούν αυτοκίνητο, να πηγαίνουν στα καφενεία κλπ. Με την πάροδο του χρόνου το ασφυκτικό συντηρητικό πλαίσιο διερράγη. Και σήμερα, όλα αυτά που τότε ήσαν δεδομένα, απαρασάλευτα και απαγορευμένα, σήμερα θεωρούνται απολύτως φυσιολογικά.

Φυσικά, οι αλλαγές δεν ήρθαν ουρανοκατέβατες. Απαιτήθηκαν αγώνες και θυσίες, τολμηρές νομοθετικές πρωτοβουλίες και αγνόηση του πολιτικού κόστους.

2)Κάποτε δεν υπήρχε αυτόματο διαζύγιο στη χώρα μας, ούτε πολιτικός γάμος ,ενώ η μοιχεία εθεωρείτο ποινικό αδίκημα. Όταν εξαγγέλθηκαν από την πρώτη κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, ξέσπασε σάλος. Τελικά, η κοινωνία κατενόησε συν τω χρόνω ότι ήσαν απαραίτητες και χρήσιμες οι αλλαγές αυτές. Και σήμερα όλα αυτά θεωρούνται δεδομένα και αυτονόητα.

3)Το Σύμφωνο Συμβίωσης και η Αναδοχή (και) από ομόφυλα ζευγάρια έχουν προκαλέσει ζωηρές συζητήσεις και συγκρούσεις. Αναπόφευκτο και φυσιολογικό: ο,τιδήποτε νέο και ριζοσπαστικό έτσι λειτουργεί. Βάζει φωτιά στα τόπια του δεδομένου. Προβληματίζει δημιουργικά και οδηγεί συνήθως σε γόνιμες ανατροπές.

Όμως γιατί ρίχνονται στο πυρ το εξώτερον όσοι καταθέτουν ενάντια γνώμη στον εν εξελίξει διάλογο; Αν κάτι τους αποσταθεροποιεί εσωτερικά και κλονίζει το συντηρητικό τους οικοδόμημα, είναι πολύ λογικό και ανθρώπινο να εναντιώνονται σε τέτοιου είδους νομοθετικές ρυθμίσεις. Έτσι έμαθαν, έτσι ζουν.

Η στάση αυτή δεν παραπέμπει σε αντιδραστικό πρωτογονισμό ούτε σε φασιστικό λαϊκισμό. Είναι η άμυνα του παλιού έναντι του νέου. Φυσικά, υπάρχουν κι εκείνοι που ξεδιπλώνουν ένα φασιστικό κρεσέντο με την εναντίωσή τους. Αλλά εδώ δεν μιλάμε γι αυτούς. Αναφερόμαστε στον εύλογο προβληματισμό των συντηρητικών. Πολιτικών και ικανού μέρους της κοινωνίας.

Η οποία έχει αποδείξει ότι μετά τις πρώτες φυσιολογικές αντιδράσεις, αποδέχεται τις ριζοσπαστικές ρυθμίσεις. Διότι η κοινωνία είναι ένα πολύπλοκο όλον, ένα αθόρυβο διαρκές εργαστήριο ιδεών, προτάσεων, προκλήσεων και μηνυμάτων. Βλέπει, ακούει, βιώνει και συν τω χρόνω αποφαίνεται.

Κι όσο πειστικότερη και χαμηλών τόνων είναι η επιχειρηματολογία υπέρ του νέου, δηλαδή χωρίς υπεροπτικό διδακτισμό και περιφρονητική διάθεση, τόσο πιο γρήγορα η (εν πολλοίς συντηρητική) κοινωνία υποδέχεται θετικά το νέον.

Όμως, τα περί συντήρησης και προόδου απαιτούν περαιτέρω ενασχόληση και συζήτηση. Διότι το δίπολο αυτό κρύβει παγίδες και μύθους. Θα επανέλθουμε…

Γιάννης Τριάντης

Ο συντηρητισμός, η πρόοδος και η ευλογία της αποδοχής…

Με αφορμή την υπόθεση της αναδοχής, λίγες σκέψεις για την συντήρηση και την πρόοδο:

1) Κάποτε εθεωρείτο αδιανόητο να…
ψηφίζουν οι γυναίκες, να εκλέγονται, να οδηγούν αυτοκίνητο, να πηγαίνουν στα καφενεία κλπ. Με την πάροδο του χρόνου το ασφυκτικό συντηρητικό πλαίσιο διερράγη. Και σήμερα, όλα αυτά που τότε ήσαν δεδομένα, απαρασάλευτα και απαγορευμένα, σήμερα θεωρούνται απολύτως φυσιολογικά.

Φυσικά, οι αλλαγές δεν ήρθαν ουρανοκατέβατες. Απαιτήθηκαν αγώνες και θυσίες, τολμηρές νομοθετικές πρωτοβουλίες και αγνόηση του πολιτικού κόστους.

2)Κάποτε δεν υπήρχε αυτόματο διαζύγιο στη χώρα μας, ούτε πολιτικός γάμος ,ενώ η μοιχεία εθεωρείτο ποινικό αδίκημα. Όταν εξαγγέλθηκαν από την πρώτη κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, ξέσπασε σάλος. Τελικά, η κοινωνία κατενόησε συν τω χρόνω ότι ήσαν απαραίτητες και χρήσιμες οι αλλαγές αυτές. Και σήμερα όλα αυτά θεωρούνται δεδομένα και αυτονόητα.

3)Το Σύμφωνο Συμβίωσης και η Αναδοχή (και) από ομόφυλα ζευγάρια έχουν προκαλέσει ζωηρές συζητήσεις και συγκρούσεις. Αναπόφευκτο και φυσιολογικό: ο,τιδήποτε νέο και ριζοσπαστικό έτσι λειτουργεί. Βάζει φωτιά στα τόπια του δεδομένου. Προβληματίζει δημιουργικά και οδηγεί συνήθως σε γόνιμες ανατροπές.

Όμως γιατί ρίχνονται στο πυρ το εξώτερον όσοι καταθέτουν ενάντια γνώμη στον εν εξελίξει διάλογο; Αν κάτι τους αποσταθεροποιεί εσωτερικά και κλονίζει το συντηρητικό τους οικοδόμημα, είναι πολύ λογικό και ανθρώπινο να εναντιώνονται σε τέτοιου είδους νομοθετικές ρυθμίσεις. Έτσι έμαθαν, έτσι ζουν.

Η στάση αυτή δεν παραπέμπει σε αντιδραστικό πρωτογονισμό ούτε σε φασιστικό λαϊκισμό. Είναι η άμυνα του παλιού έναντι του νέου. Φυσικά, υπάρχουν κι εκείνοι που ξεδιπλώνουν ένα φασιστικό κρεσέντο με την εναντίωσή τους. Αλλά εδώ δεν μιλάμε γι αυτούς. Αναφερόμαστε στον εύλογο προβληματισμό των συντηρητικών. Πολιτικών και ικανού μέρους της κοινωνίας.

Η οποία έχει αποδείξει ότι μετά τις πρώτες φυσιολογικές αντιδράσεις, αποδέχεται τις ριζοσπαστικές ρυθμίσεις. Διότι η κοινωνία είναι ένα πολύπλοκο όλον, ένα αθόρυβο διαρκές εργαστήριο ιδεών, προτάσεων, προκλήσεων και μηνυμάτων. Βλέπει, ακούει, βιώνει και συν τω χρόνω αποφαίνεται.

Κι όσο πειστικότερη και χαμηλών τόνων είναι η επιχειρηματολογία υπέρ του νέου, δηλαδή χωρίς υπεροπτικό διδακτισμό και περιφρονητική διάθεση, τόσο πιο γρήγορα η (εν πολλοίς συντηρητική) κοινωνία υποδέχεται θετικά το νέον.

Όμως, τα περί συντήρησης και προόδου απαιτούν περαιτέρω ενασχόληση και συζήτηση. Διότι το δίπολο αυτό κρύβει παγίδες και μύθους. Θα επανέλθουμε…

Γιάννης Τριάντης

Ο συντηρητισμός, η πρόοδος και η ευλογία της αποδοχής…

Με αφορμή την υπόθεση της αναδοχής, λίγες σκέψεις για την συντήρηση και την πρόοδο:

1) Κάποτε εθεωρείτο αδιανόητο να…
ψηφίζουν οι γυναίκες, να εκλέγονται, να οδηγούν αυτοκίνητο, να πηγαίνουν στα καφενεία κλπ. Με την πάροδο του χρόνου το ασφυκτικό συντηρητικό πλαίσιο διερράγη. Και σήμερα, όλα αυτά που τότε ήσαν δεδομένα, απαρασάλευτα και απαγορευμένα, σήμερα θεωρούνται απολύτως φυσιολογικά.

Φυσικά, οι αλλαγές δεν ήρθαν ουρανοκατέβατες. Απαιτήθηκαν αγώνες και θυσίες, τολμηρές νομοθετικές πρωτοβουλίες και αγνόηση του πολιτικού κόστους.

2)Κάποτε δεν υπήρχε αυτόματο διαζύγιο στη χώρα μας, ούτε πολιτικός γάμος ,ενώ η μοιχεία εθεωρείτο ποινικό αδίκημα. Όταν εξαγγέλθηκαν από την πρώτη κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, ξέσπασε σάλος. Τελικά, η κοινωνία κατενόησε συν τω χρόνω ότι ήσαν απαραίτητες και χρήσιμες οι αλλαγές αυτές. Και σήμερα όλα αυτά θεωρούνται δεδομένα και αυτονόητα.

3)Το Σύμφωνο Συμβίωσης και η Αναδοχή (και) από ομόφυλα ζευγάρια έχουν προκαλέσει ζωηρές συζητήσεις και συγκρούσεις. Αναπόφευκτο και φυσιολογικό: ο,τιδήποτε νέο και ριζοσπαστικό έτσι λειτουργεί. Βάζει φωτιά στα τόπια του δεδομένου. Προβληματίζει δημιουργικά και οδηγεί συνήθως σε γόνιμες ανατροπές.

Όμως γιατί ρίχνονται στο πυρ το εξώτερον όσοι καταθέτουν ενάντια γνώμη στον εν εξελίξει διάλογο; Αν κάτι τους αποσταθεροποιεί εσωτερικά και κλονίζει το συντηρητικό τους οικοδόμημα, είναι πολύ λογικό και ανθρώπινο να εναντιώνονται σε τέτοιου είδους νομοθετικές ρυθμίσεις. Έτσι έμαθαν, έτσι ζουν.

Η στάση αυτή δεν παραπέμπει σε αντιδραστικό πρωτογονισμό ούτε σε φασιστικό λαϊκισμό. Είναι η άμυνα του παλιού έναντι του νέου. Φυσικά, υπάρχουν κι εκείνοι που ξεδιπλώνουν ένα φασιστικό κρεσέντο με την εναντίωσή τους. Αλλά εδώ δεν μιλάμε γι αυτούς. Αναφερόμαστε στον εύλογο προβληματισμό των συντηρητικών. Πολιτικών και ικανού μέρους της κοινωνίας.

Η οποία έχει αποδείξει ότι μετά τις πρώτες φυσιολογικές αντιδράσεις, αποδέχεται τις ριζοσπαστικές ρυθμίσεις. Διότι η κοινωνία είναι ένα πολύπλοκο όλον, ένα αθόρυβο διαρκές εργαστήριο ιδεών, προτάσεων, προκλήσεων και μηνυμάτων. Βλέπει, ακούει, βιώνει και συν τω χρόνω αποφαίνεται.

Κι όσο πειστικότερη και χαμηλών τόνων είναι η επιχειρηματολογία υπέρ του νέου, δηλαδή χωρίς υπεροπτικό διδακτισμό και περιφρονητική διάθεση, τόσο πιο γρήγορα η (εν πολλοίς συντηρητική) κοινωνία υποδέχεται θετικά το νέον.

Όμως, τα περί συντήρησης και προόδου απαιτούν περαιτέρω ενασχόληση και συζήτηση. Διότι το δίπολο αυτό κρύβει παγίδες και μύθους. Θα επανέλθουμε…

Γιάννης Τριάντης

Ο συντηρητισμός, η πρόοδος και η ευλογία της αποδοχής…

Με αφορμή την υπόθεση της αναδοχής, λίγες σκέψεις για την συντήρηση και την πρόοδο:

1) Κάποτε εθεωρείτο αδιανόητο να…
ψηφίζουν οι γυναίκες, να εκλέγονται, να οδηγούν αυτοκίνητο, να πηγαίνουν στα καφενεία κλπ. Με την πάροδο του χρόνου το ασφυκτικό συντηρητικό πλαίσιο διερράγη. Και σήμερα, όλα αυτά που τότε ήσαν δεδομένα, απαρασάλευτα και απαγορευμένα, σήμερα θεωρούνται απολύτως φυσιολογικά.

Φυσικά, οι αλλαγές δεν ήρθαν ουρανοκατέβατες. Απαιτήθηκαν αγώνες και θυσίες, τολμηρές νομοθετικές πρωτοβουλίες και αγνόηση του πολιτικού κόστους.

2)Κάποτε δεν υπήρχε αυτόματο διαζύγιο στη χώρα μας, ούτε πολιτικός γάμος ,ενώ η μοιχεία εθεωρείτο ποινικό αδίκημα. Όταν εξαγγέλθηκαν από την πρώτη κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, ξέσπασε σάλος. Τελικά, η κοινωνία κατενόησε συν τω χρόνω ότι ήσαν απαραίτητες και χρήσιμες οι αλλαγές αυτές. Και σήμερα όλα αυτά θεωρούνται δεδομένα και αυτονόητα.

3)Το Σύμφωνο Συμβίωσης και η Αναδοχή (και) από ομόφυλα ζευγάρια έχουν προκαλέσει ζωηρές συζητήσεις και συγκρούσεις. Αναπόφευκτο και φυσιολογικό: ο,τιδήποτε νέο και ριζοσπαστικό έτσι λειτουργεί. Βάζει φωτιά στα τόπια του δεδομένου. Προβληματίζει δημιουργικά και οδηγεί συνήθως σε γόνιμες ανατροπές.

Όμως γιατί ρίχνονται στο πυρ το εξώτερον όσοι καταθέτουν ενάντια γνώμη στον εν εξελίξει διάλογο; Αν κάτι τους αποσταθεροποιεί εσωτερικά και κλονίζει το συντηρητικό τους οικοδόμημα, είναι πολύ λογικό και ανθρώπινο να εναντιώνονται σε τέτοιου είδους νομοθετικές ρυθμίσεις. Έτσι έμαθαν, έτσι ζουν.

Η στάση αυτή δεν παραπέμπει σε αντιδραστικό πρωτογονισμό ούτε σε φασιστικό λαϊκισμό. Είναι η άμυνα του παλιού έναντι του νέου. Φυσικά, υπάρχουν κι εκείνοι που ξεδιπλώνουν ένα φασιστικό κρεσέντο με την εναντίωσή τους. Αλλά εδώ δεν μιλάμε γι αυτούς. Αναφερόμαστε στον εύλογο προβληματισμό των συντηρητικών. Πολιτικών και ικανού μέρους της κοινωνίας.

Η οποία έχει αποδείξει ότι μετά τις πρώτες φυσιολογικές αντιδράσεις, αποδέχεται τις ριζοσπαστικές ρυθμίσεις. Διότι η κοινωνία είναι ένα πολύπλοκο όλον, ένα αθόρυβο διαρκές εργαστήριο ιδεών, προτάσεων, προκλήσεων και μηνυμάτων. Βλέπει, ακούει, βιώνει και συν τω χρόνω αποφαίνεται.

Κι όσο πειστικότερη και χαμηλών τόνων είναι η επιχειρηματολογία υπέρ του νέου, δηλαδή χωρίς υπεροπτικό διδακτισμό και περιφρονητική διάθεση, τόσο πιο γρήγορα η (εν πολλοίς συντηρητική) κοινωνία υποδέχεται θετικά το νέον.

Όμως, τα περί συντήρησης και προόδου απαιτούν περαιτέρω ενασχόληση και συζήτηση. Διότι το δίπολο αυτό κρύβει παγίδες και μύθους. Θα επανέλθουμε…

Γιάννης Τριάντης

Ο συντηρητισμός, η πρόοδος και η ευλογία της αποδοχής…

Μια συνέντευξη δρόμος. Μα, τι δρόμος! Πολύ μακρύς. Όσο χωρίζει τη Δαμασκό από την Λισαβόνα.


Καλοί δημοσιογράφοι και οι δύο, δε λέμε. Αλλά…
ο ένας (ο Αλέξης Παπαχελάς) κρατάει και κράτησε ένα επίπεδο. Ο Άλλος ξέφυγε. Η Συνέντευξη με την Φουρέιρα – για τις ανάγκες του δελτίου ρε γαμώτο – έστειλε τον κ. Νίκο Χατζηνικολάου, πολύ πίσω. Μακράν του επιπέδου, στο οποίο μέχρι τώρα τον είχε κατατάξει το τηλεοπτικό κοινό.

Ήταν, απόψε στο ζάπινγκ, μια κραυγαλέα αντίθεση…

Από τον Άσαντ, στην Φουρέιρα…


Στο εδώλιο του 7ου Μονομελούς Πλημμελειοδικείου Αθηνών, θα καθίσει την Παρασκευή 11 Μαΐου 2018 ο Θεόδωρος Πάγκαλος αντιμετωπίζοντας την…
κατηγορία της συκοφαντικής δυσφήμισης μετά από μήνυση που είχε καταθέσει σε βάρος του η Π.Ο.Ε. – Ο.Τ.Α.

Όπως αναφέρει η ΠΟΕ ΟΤΑ: «Ο Θεόδωρος Πάγκαλος μιλώντας σε ραδιοφωνική εκπομπή του «Βήμα FM», στις 11 Νοεμβρίου του 2014, είχε αποκαλέσει κατ’ επανάληψη τους Δημοσίους Υπαλλήλους «κοπρίτες» και «κοπανατζήδες» κάνοντας επίθεση και κατά των συνδικαλιστικών τους εκπροσώπων.


«Γιατί να μην αξιολογηθούν οι κοπρίτες που απουσιάζουν κατά δεκάδες χιλιάδες από τα γραφεία τους; Όλοι είναι κοπανατζήδες! Οι μισοί την κοπανάνε και οι άλλοι μισοί είναι εκεί. Είναι Δημόσιο αυτό; Και γιατί να μην το αξιολογήσουμε; Όλοι είναι στο σύστημα που δεν καταδικάζεται κανείς κοπρίτης ποτέ και δεν εξοβελίζεται κανείς κοπρίτης ποτέ και τα συνδικαλιστικά όργανα καλύπτουν τους κοπρίτες που δεν θέλουν την αξιολόγηση», είχε πει ο Θεόδωρος Πάγκαλος.

Σύμφωνα με την ΠΟΕ ΟΤΑ:

«Με τα λεγόμενα και τις πράξεις του, ο Θεόδωρος Πάγκαλος εξυπηρέτησε τους στόχους της τρόικας και της τότε κυβέρνησης, να επιβάλλουν την πολιτική των μνημονίων και συγκεκριμένα την αξιολόγηση μέσω της οποίας δρομολογούνταν χιλιάδες απολύσεις στο Δημόσιο και την Τοπική Αυτοδιοίκηση. Υιοθέτησε και εξυπηρέτησε και αυτός μία πολιτική, που τα τελευταία χρόνια ισοπέδωσε την Ελληνική κοινωνία, διέλυσε οικογένειες, έστειλε μετανάστες χιλιάδες νέους με εξαίρετες σπουδές, ξεπούλησε την Δημόσια και Δημοτική περιουσία και υποθήκευσε το μέλλον της χώρας και των πολιτών της.

Έρχεται όμως το πλήρωμα του χρόνου που ο καθένας βρίσκεται αντιμέτωπος με τις πράξεις του και τις ευθύνες του. Έτσι και ο «πολύς» Θεόδωρος Πάγκαλος θα βρεθεί στο Δικαστήριο και μάλιστα χωρίς να έχει την βουλευτική ασυλία. Θα αντιμετωπίσει την κατηγορία της συκοφαντικής δυσφήμισης ως απλός πολίτης. Αυτός που ως Βουλευτής και Υπουργός των κυβερνήσεων ΠΑ.ΣΟ.Κ. υπηρέτησε την πολιτική που έφεραν την Ελλάδα στο χείλος της χρεοκοπίας, επιχειρώντας το 2014 να ρίξει τις ευθύνες (όπως και έκανε και με το «μαζί τα φάγαμε»), στους πολίτες και τους εργαζόμενους και σήμερα εξακολουθεί να εξυμνεί την μνημονιακή πολιτική, να συκοφαντεί και να σπιλώνει κλάδους εργαζομένων.


Απέναντι στη μνημονιακή γραμμή και τη νεοφιλελεύθερη πολιτική που εξέφρασε και συνεχίζει ο Θεόδωρος Πάγκαλος, η Π.Ο.Ε.-Ο.Τ.Α. παραμένει απόλυτα συνεπής στη δέσμευση που είχε δώσει τον Δεκέμβριο του 2014, όταν κατέθετε την μήνυση εναντίον του, πώς θα συνεχίσει έως ότου συναντηθούν στα Δικαστήρια και λογοδοτήσει ο πρώην Υπουργός για τις ύβρεις που είχε εκστομίσει εις βάρος του συνόλου των Δημοσίων Υπαλλήλων και των εκλεγμένων εκπροσώπων τους.

Η Π.Ο.Ε.-Ο.Τ.Α. είναι έτοιμη να δει αν την Παρασκευή 11 Μαΐου 2018 ο Θεόδωρος Πάγκαλος θα εμμείνει στους απαξιωτικούς και συκοφαντικούς χαρακτηρισμούς σε βάρος των Δημοσίων Υπαλλήλων και στο υπεροπτικό ύφος που είχε όταν κατατέθηκε η μήνυση εναντίον του από την Ομοσπονδία. Άλλο Βουλευτής με ασυλία και άλλο απλός πολίτης που έχει ήδη καταδικαστεί στη συνείδηση του Ελληνικού λαού.»

Η Π.Ο.Ε. – Ο.Τ.Α. καλεί όλα τα συνδικαλιστικά στελέχη της Ομοσπονδίας στην Αττική να συγκεντρωθούν στο 7ο Μονομελές Πλημμελειοδικείου Αθηνών (κτίριο 5 – αίθουσα 4), στις 10:00 το πρωί, προκειμένου να ακούσουν την απολογία του Θεόδωρου Πάγκαλου και την απόφαση – ετυμηγορία του Δικαστηρίου…

Στο «σκαμνί» για τους «κοπρίτες»…

Μείζον πολιτικό θέμα για την κυρία Κατερίνα Μάρκου προκύπτει από την ψηφοφορία του άρθρου που επιτρέπει σε…
ομόφυλα ζευγάρια με σύμφωνο συμβίωσης να γίνουν ανάδοχοι γονείς και την επιλογή της να υπερψηφίσει το επίμαχο άρθρο 8 κόντρα στην γραμμή του κόμματός.

Η Νέα Δημοκρατία είχε αναθέσει στην κυρία Μάρκου να εισηγηθεί τις θέσεις του κόμματος για το επίμαχο νομοσχέδιο. Ως εισηγήτρια είχε εξηγήσει τους λόγους που η αξιωματική αντιπολίτευση καταψηφίζει την ρύθμιση. Ωστόσο, στην ψηφοφορία δήλωσε υπερ καταγράφοντας για πρώτη φορά στα κοινοβουλευτικά χρονικά το παράδοξο όπου ο εισηγητής του κόμματός πάει κόντρα στην κομματική γραμμή που ανέλαβε να υποστηρίξει!

Η στάση της βουλευτού προκάλεσε έντονη δυσφορία τόσο στους βουλευτές όσο και στην ηγεσία του κόμματος.

Ο διάλογος δε που καταγράφηκε στην αίθουσα της Ολομέλειας είναι ενδεικτικός. Συγκεκριμένα, βουλευτής του κόμματος ρώτησε τον γραμματέα της ΚΟ Κώστα Τσιάρα αν οι διαφοροποιήσεις θα περιοριστούν στις κυρίες Ντόρα Μπακογιάννη, Ολγα Κεφαλογιάννη και Νίκη Κεραμέως που άλλωστε είχαν ενημερώσει για την θετική τους ψήφο. «Ναι, θα έχουμε 3 διαφοροποιήσεις» φέρεται να απάντησε ο κ. Τσιάρας για να αντιδράσει η κυρία Μάρκου και να πει «4 θα είναι οι διαφοροποιήσεις. Θα καταψηφίσω και εγώ».

«Σε ενημερώνω ότι ο πρόεδρος θα καταψηφίσει. Είσαι εισηγήτρια» της εξήγησε ο κ. Τσιάρας αλλά η κυρία Μάρκου ήταν ανένδοτη. «Εσείς με βάλατε εισηγήτρια. Εγώ είμαι Ποτάμι. Γιατί με φέρατε στην ΝΔ; Για να μην ψηφίζω τέτοια νομοσχέδια;»

Πηγή: protothema.gr

«Εγώ είμαι Ποτάμι. Γιατί με φέρατε στη ΝΔ;»…

…Καραγκούνης σε επιτελικό ρόλο…

Είναι λογικό να σκέφτονται οι φίλοι του Παναθηναϊκού πως θα πορευτεί η ομάδα τους σε περίπτωση που το ασιατικό fund «Pan Asia» αποκτήσει το…
πλειοψηφικό πακέτο. Στο πλαίσιο του ποιοι θα είναι οι άνθρωποι που θα βγουν μπροστά, μιας και μέχρι τώρα έχουν ακούσει για Αβραάμ Γκραντ, για Πίνι Ζάχαβι και για συνεργάτες του Παϊρότζ Πιεμπονγκσάντ.

Ωστόσο, ο Παναθηναϊκός θα χρειαστεί το ελληνικό στοιχείο και ακόμα πιο έντονα το… πράσινο στοιχείο. Τα στελέχη που βρίσκονται αυτή τη στιγμή στην ΠΑΕ έχουν “καεί” στα μάτια του κόσμου. Και δύσκολα θα μπορούσαν να υπάρξουν στην μετά – Αλαφούζου εποχή. Γι’ αυτό και ο Παϊρότζ με τους συνεργάτες του έχουν κάνει ήδη μια προεργασία για την επόμενη μέρα και για το ποιοι θα μπορούσαν να είναι εκείνοι που θα έκαναν γκελ στον κόσμο και ταυτόχρονα θα ήταν απαραίτητοι για τη λειτουργία του συλλόγου.

Σύμφωνα με τις πληροφορίες του to10.gr, ο Δημήτρης Σαραβάκος, που βρίσκεται ήδη στην ομάδα, είναι ο άνθρωπος που θέλει να εκμεταλλευτεί ο Παϊρότζ και να τον κάνει περισσότερο ενεργό εντός της ομάδας. Σε σημείο, μάλιστα να τον σκέφτεται ακόμα και για πρόεδρο της ΠΑΕ, αν όλα πάνε καλά και περάσουν οι μετοχές στα χέρια του.

Ρόλος, πάντως, που είναι αμφίβολο αν θα τον δεχτεί ο Δημήτρης Σαραβάκος, ο οποίος ναι μεν θέλει να συνεχίσει να βοηθάει τον Παναθηναϊκό, αλλά δεν είναι βέβαιο αν θα αναλάμβανε την προεδρία.

Στο μυαλό των Ασιατών υπάρχει φυσικά και ο Γιώργος Καραγκούνης, ο οποίος είχε… φλερτάρει και παλαιότερα με τον Παναθηναϊκό. Ο τυπάρας αποτελεί εμβληματική φυσιογνωμία για τον σύλλογο και βρίσκεται στα πλάνα των Ασιατών για επιτελικό ρόλο εντός ομάδας.

Γενικά ο Παϊρότζ και οι συνεργάτες του, δεν σκοπεύουν να τοποθετήσουν στην ομάδα μονάχα τεχνοκράτες, αλλά θέλουν να δώσουν στον σύλλογο μια άκρως… παναθηναϊκή μορφή.

to10.gr

Σαραβάκος for president…

Έξι ύπουλες παγίδες υπερφορολόγησης πρέπει να αντιμετωπίσουν εκατοντάδες χιλιάδες αυτοαπασχολούμενοι στην…
φορολογία εισοδήματος.

Με τον προσδιορισμό του φορολογητέου εισοδήματος σε πραγματικά υψηλά επίπεδα βάσει των τεκμηρίων διαβίωσης, με την επιβολή συντελεστών φορολόγησης 22%-45% επί του μεγαλύτερου ποσού μεταξύ δηλωθέντος και τεκμαρτού εισοδήματος, με την επιβολή προκαταβολής φόρου 100%, τέλους επιτηδεύματος 650 ευρώ, ειδικής εισφοράς αλληλεγγύης 2,2%-10% και φόρου πολυτελούς διαβίωσης, οι τελικές φορολογικές επιβαρύνσεις των αυτοαπασχολούμενων αναμένεται να εκτοξευθούν στα ύψη οδηγώντας τους περισσότερους σε περαιτέρω υποχρέωση και σε πλήρη οικονομική δυσπραγία.

Σύμφωνα με όσα προβλέπουν οι νόμοι:

1. Κάθε φορολογούμενος που ασκεί ατομική επιχειρηματική δραστηριότητα παραγωγής ή πώλησης αγαθών ή παροχής υπηρεσιών ή ελεύθερο επάγγελμα οφείλει να καταβάλει φόρο εισοδήματος με βάση το μεγαλύτερο ποσό μεταξύ:

Του πραγματικού καθαρού εισοδήματος του, δηλαδή του καθαρού κέρδους του.

Του τεκμαρτού εισοδήματός του, το οποίο προσδιορίζεται με βάση το άθροισμα των αντικειμενικών δαπανών διαβίωσης ή «τεκμηρίων διαβίωσης».

2. Επί του μεγαλύτερου ποσού μεταξύ πραγματικού και τεκμαρτού εισοδήματος επιβάλλεται φόρος εισοδήματος με συντελεστή 22% από το πρώτο ευρώ.

3. Επί του φόρου εισοδήματος που υπολογίζεται με συνετελστές από 22% έως 45% επιβάλλεται προκαταβολή φόρου εισοδήματος έναντι του επόμενου έτους με συντελεστή 100%.

4. Κάθε φορολογούμενος που ασκεί ατομικώς επιχείρηση ή ελεύθερο επάγγελμα ανεξαρτήτως του ένα θα δηλώσει καθαρά κέρδη ή ζημιές πρέπει επιπλέον να καταβάλει και φέτος τέλος επιτηδεύματος 650 ευρώ.

5. Αν το συνολικό φορολογητέο εισόδημα της ατομικής επιχείρησης υπερβαίνει τις 12.000 ευρώ τότε ο φορολογούμενος οφείλει να καταβάλει και ειδική εισφορά αλληλεγγύης η οποία υπολογίζεται με συντελεστές από 2,2% έως 10%.

6. Αν ο φορολούμενος διαθέτει ΙΧ με κινητήρα από 1.929 κ.εκ. και άνω με παλαιότητα έως 10 ετών ή βάρκα μήκους άνω των 5 μέτρων τότε πρέπει να πληρώσει και φόρο πολυτελούς διαβίωσης.

Ελεύθερος Τύπος

Αυτές είναι οι 6 παγίδες φόρου…

Εκσυγχρονισμός τέλος! Πίσω στη δοκιμασμένη συνταγή του Λαϊκισμού.

Αυτά σάλπισε με ένταση τις τελευταίες μέρες ο Κ. Μητσοτάκης, σ’ ένα…
κρεσέντο λαϊκισμού και παροχολογίας.

Τα όσα υποσχέθηκε θα κάνουν σε λίγο το «πρόγραμμα Θεσσαλονίκης» του Τσίπρα, να μοιάζει κυριολεκτικά με πρόγραμμα πτωχοκομείου. Και δεν μπήκαμε ακόμη σε υποψία προεκλογικής περιόδου.

Μετά την μέχρι ενός σημείου κατανοητή (αλλά απροετοίμαστη) αλλαγή πολιτικής στο θέμα του «Μακεδονικού», που επήλθε από την πίεση των Βουλευτών της Ν.Δ στη Β. Ελλάδα, της Εκκλησίας, αλλά και των λαϊκών συγκεντρώσεων, ο Κ. Μητσοτάκης βρίσκεται πλέον στην αγκαλιά των πιο παρωχημένων και αντιδραστικών στοιχείων της παράταξής του.

Η άρνησή του να ψηφίσει η Ν.Δ τη ρύθμιση για την αναδοχή παιδιών από ομόφυλα ζευγάρια, την οποία κοντράρισε η Ντόρα Μπακογιάννη και πιθανόν να τον οδηγήσει σε απόφαση ψήφου κατά συνείδηση των βουλευτών της ΝΔ, είναι το πιο πρόσφατο παράδειγμα της συντηρητικής του αναδίπλωσης.

Την εβδομάδα που μας πέρασε, θέλησε να δείξει το «κοινωνικό» του πρόσωπο και να αντικρούσει τις μόνιμες κατηγορίες του σκληρού νεοφιλελεύθερου, που του προσάπτουν, κυρίως, οι Καραμανλικοί βουλευτές.

Εξήγγειλε λοιπόν, ότι ως Πρωθυπουργός, θα καθιερώσει το ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα για 800.000 Έλληνες, με συνολικό ετήσιο κόστος 1 δισεκατομμύριο ευρώ, αντί για τα 750 εκατομμύρια ευρώ που δίνει σήμερα ο Τσίπρας ως κοινωνικό εισόδημα αλληλεγγύης.

Το ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα για να έχει αποτέλεσμα προϋποθέτει σχέδιο παραγωγικής ανάπτυξης και μηχανισμούς ελέγχου. Αλλιώς είναι μια επιδοματική πολιτική που βοηθά το κόμμα, αλλά όχι τη χώρα.

Βέβαια, αν κατανείμουμε το 1 δισεκατομμύριο ευρώ σε 800.000 πολίτες, τότε η αντιστοιχία για κάθε επιδοτούμενο είναι περίπου 1.100 ευρώ το χρόνο, δηλαδή λιγότερο από 100 ευρώ το μήνα! Φοβερό εισόδημα!

Η επόμενη εξαγγελία του έγινε στην Καρδίτσα, όπου παρουσιάζοντας την οικονομική του πολιτική είπε ότι θα δημιουργήσει 600.000 νέες θέσεις εργασίας ! Ο Τσίπρας με το πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης είχε υποσχεθεί τη δημιουργία 300.000 θέσεων.

Τα όσα υποσχέθηκε θα κάνουν σε λίγο το «πρόγραμμα Θεσσαλονίκης» του Τσίπρα, να μοιάζει κυριολεκτικά με πρόγραμμα πτωχοκομείου. Και δεν μπήκαμε ακόμη σε υποψία προεκλογικής περιόδου.

Στην Καρδίτσα συναντήθηκε με κάποιους κτηνοτρόφους τους οποίους άκουσε να του παρουσιάζουν την, πράγματι, τραγική κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει ο κλάδος τους, εξ αιτίας κυρίως της πολύ χαμηλής τιμής του γάλακτος που δίνουν οι εταιρίες, αλλά και της μεγάλης φοροασφαλιστικής τους επιβάρυνσης. Ο Κ. Μητσοτάκης, με μεγάλη άνεση, τους είπε ότι θα μειώσει τη φορολογία στους γεωργοκτηνοτρόφους από το 22% στο 9% . Η διαφορά με τον Τσίπρα είναι ότι εκείνος ανέβαινε στα τρακτέρ για υποσχεθεί στους αγρότες τα πάντα, ενώ ο Κ. Μητσοτάκης τα εξαγγέλει ευπρεπώς σε κυριλάτες συναντήσεις με εκπροσώπους τους.

Λίγες μέρες νωρίτερα, σε συνάντηση που είχε με δημοσίους υπαλλήλους, φρόντισε να τονίσει με κάθε τρόπο ότι απαρνείται μετά βδελυγμίας το υπουργικό παρελθόν του στην κυβέρνηση των Σαμαροβενιζέλων και ότι, φυσικά, δεν θα απολυθεί κανένας δημόσιος υπάλληλος, όταν αυτός γίνει πρωθυπουργός.

Αν όλα αυτά, που είναι εξαγγελίες της τελευταίας εβδομάδας, τα αθροίσουμε με τις προηγούμενες, δήθεν φειδωλές, εξαγγελίες του για μείωση της φορολογίας στις επιχειρήσεις, τη μείωση των ασφαλιστικών εισφορών σε ελεύθερους επαγγελματίες και αγρότες, τη μείωση του ΕΝΦΙΑ, τότε είναι φανερό ότι ο Κ. Μητσοτάκης εξελίσσεται όχι σε Τσίπρα Νο 2, αλλά σε Τσίπρα Χ 2.

Δεν είναι τυχαίο ότι, εκμεταλλευόμενος την άσχημη για τον Τσίπρα εικόνα της επίσκεψής του στη Μυτιλήνη με τη συνοδεία ΜΑΤ και τις αντιδράσεις του κόσμου, ο κ. Μητσοτάκης εμφανίζεται ως πολιτικός που κυκλοφορεί άνετα μέσα στον κόσμο. Ξεχνά, ότι μόλις τρία χρόνια πριν ήταν αυτός που δεν τολμούσε να ξεμυτίσει και να εμφανιστεί στον κόσμο και ήταν ο Τσίπρας που αλώνιζε τη χώρα με «λαϊκές συνελεύσεις» και που γίνονταν δεκτός με «ωσαννά».

Έχει ο καιρός γυρίσματα. Αυτό είναι αλήθεια. Όμως, κάποιος που επιχειρεί να αντιγράψει τον λαϊκισμό του Τσίπρα, χωρίς να είναι Τσίπρας, κινδυνεύει να έχει πολύ χειρότερη τύχη από αυτόν…

anoixtoparathyro.gr

Έχει ο καιρός γυρίσματα…