11 December, 2017
Home / Ελλαδα (Page 150)


«Σκάσε, είμαστε η αστυνομία»…
Πώς μπορείς να βρεθείς στο κελί, αν τολμήσεις, έστω και με περισσή βλακεία στην πρώτη σου νιότη, να κάνεις…
παρατήρηση σε αστυνομικό που δέρνει κάποιον ανυπεράσπιστο.
Πάνε 25 χρόνια τώρα πια, αρχές Σεπτέμβρη αν θυμάμαι καλά, ένα από τα τελευταία ζεστά Σαββατοκύριακα του καλοκαιριού που έφευγε. Εκείνα τα χρόνια ανεβοκατέβαινα Αθήνα-Θεσσαλονίκη περισσότερο για να βλέπω φίλους παρά για να εργάζομαι, όπως ισχυριζόμουν, για λογαριασμό της οικογενειακής επιχείρησης. Αν και Σάββατο, που λογικά, αν ήταν χειμώνας, θα είχα μείνει να το περάσω στην Αθήνα, είχα αποφασίσει να πάρω το Ιntercity μεσημέρι για να επιστρέψω έγκαιρα, ώστε να προλάβω τη νυχτερινή έξοδο επάνω. 
Είχα μαζί μου και ένα αρκετά μεγάλο χρηματικό ποσό που έπρεπε να το προστατεύσω και να το παραδώσω ακέραιο. Ήμουν και κάπως εκνευρισμένος από κάτι εκείνο το πρωινό, γεγονός που εξηγεί ίσως την αντίδρασή μου στο περιστατικό στο οποίο θα αναφερθώ, συν το νεαρό της ηλικίας. 
Ο συρμός είχε καταφθάσει στη γραμμή επιβίβασης και ο κόσμος σιγά σιγά είχε αρχίσει να επιβιβάζεται. Βλέπω έναν αστυνομικό να κλοτσάει και να δίνει μια φάπα σε έναν νεαρό ρακένδυτο Αλβανό – ήταν η πρώτη φουρνιά που είχε κάνει την εμφάνισή της στην Ελλάδα και τους αναγνώριζες με μεγάλη ευκολία. Ενδιαφέρθηκα να μάθω γιατί τον χτυπούσε από μια ομήγυρη που γελούσε εις βάρος του ανυπεράσπιστου αγοριού: είχε, λέει, αφοδεύσει μέσα σε ένα παροπλισμένο εμπορικό βαγόνι, όπου μάλλον είχε περάσει τη νύχτα του. «Υπάρχει λόγος να τον χτυπάς;», παρατήρησα στον αστυνομικό, ίσως με λίγο παραπάνω θράσος απ’ ό,τι χρειαζόταν, μεγάλη δόση αφέλειας και αρκετό τουπέ, ενώ εκείνος μάλλον μόλις είχε αφήσει ελεύθερο το θύμα-μικρό ψάρι για να επιστρέψει στη μεγάλη θάλασσα της ελληνικής φιλόξενης κοινωνίας. «Τι του είσαστε, κύριε;», μου απάντησε με πολύ περισσότερο θράσος και απόλυτη σιγουριά ο μπάτσος. 
«Εγώ, τίποτα», του αποκρίθηκα, «αλλά εσύ είσαι ένας ρατσιστής και μισός», συμπλήρωσα με περισσή βλακεία και σπουδαιοφανές σθένος. Νόμιζα ότι μόλις είχα προβεί σε μια σπουδαία πράξη ανθρωπισμού και κυρίως αντιεξουσιαστικής τόλμης, όπως αυτές τις οποίες είχα την αυταπάτη ότι ασκούσαν (έτσι νόμιζα ο βαθιά νυχτωμένος) κάποιοι «αγωνιστές» φίλοι μου (κάποτε χρειάστηκε να ξυπνήσω και από αυτή την πλάνη) κάθε φορά που έβλεπαν το άδικο χέρι του νόμου επάνω σε αδύναμους και απροστάτευτους ανθρώπους. Και κάνω να φύγω…
«Πώς το είπες αυτό;», φώναξε ο μπάτσος και τότε μόνο συνειδητοποίησα ότι είχα κάνει τη μεγαλύτερη γκάφα, αφού ό,τι είπα το είπα δυνατά και δημοσίως. Ποιώντας την νήσσαν, προχώρησα προς το βαγόνι. «Έι, εσύ, σου είπα κάτι», άκουσα μια αγριοφωνάρα κι αυτομάτως περί τους τέσσερις άντρες με ακινητοποιούν, αρπάζοντας τα μπαγκάζια μου. «Βοήθεια, αστυνομία», πρόλαβα να φωνάξω αυθορμήτως για να πάρω την απάντηση: «Σκάσε, είμαστε αστυνομία». Με πήγαν σηκωτό (καθώς με έβλεπαν οι επιβάτες του τρένου μου να με σέρνουν σαν εγκληματία) σε ένα παράρτημα της ασφάλειας μέσα στον Σταθμό Λαρίσης και μου ανακοίνωσαν ότι θα πήγαινα αυτόφωρο για «αντίσταση κατά της Αρχής» (ποια αντίσταση;) και για «εξύβριση» (για το ρατσιστής)! Σοκαρισμένος από το πώς ένας ανόητος λεονταρισμός κατέληγε σε ολόκληρη περιπέτεια, άρχισα να ειδοποιώ από ένα σταθερό τηλέφωνο που μου έδωσαν την άδεια να χρησιμοποιήσω –κινητά ακόμα δεν είχαμε– φίλους και συγγενείς.

Με κουβάλησαν με περιπολικό στο παλιό Αστυνομικό Τμήμα Ομονοίας στην οδό Σωκράτους, εκεί όπου τώρα είναι ξενοδοχείο. Αφού με πέρασαν από τον αξιωματικό υπηρεσίας για να μου απαγγείλουν κατηγορίες, όπου δήλωσα δημοσιογράφος, αν και τότε το ασκούσα μόνο ως χόμπι, νομίζοντας ότι θα τους θορυβούσε (αμ, δε), ο γλοιωδέστατος γραμματέας μου μιλούσε με απόλυτη απαξίωση και αφού πέρασε όλη η δύναμη του τμήματος να δει το αξιοθέατο και να με σιχτιρίσει («εμ, ποιον θα υπερασπιζόταν, τον Αλβανό!), με μάντρωσαν ολομόναχο σε ένα κελί. Δεν υπάρχει χειρότερη εμπειρία από το να είσαι κλειδωμένος χωρίς διαφυγή, να νιώθεις τέσσερις τοίχους να σε πλακώνουν. Άρχισα να γυρίζω γύρω-γύρω σαν το λιοντάρι στο κλουβί. Ανησυχούσα και για τις βαλίτσες όπου είχα τα χρήματά μου. Πάνω στο τρίωρο με βγάζουν και μου λένε ότι ο αρχηγός της αστυνομίας είχε ειδοποιήσει να με μετακινήσουν στο κρατητήριο δίπλα στα γραφεία, που έχει πόρτα ανοιχτή για διάφορα ελαφριά περιστατικά. Λες και το δικό μου ήταν βαρύ. Η μεγαλοδημοσιογράφος μητέρα φίλου μου είχε σπεύσει να ενημερώσει τον κύριο αρχηγό ότι δεν ήμουν παρά ένα απερίσκεπτο και ίσως λίγο ανόητο παιδί καλής οικογενείας και ότι δεν ήταν δυνατόν να το περάσω ολόκληρο Σαββατοκύριακο μέσα σε κελί. Από κει και πέρα, όλοι, με πρώτο και καλύτερο τον γραμματέα, μου μιλούσαν με το «σεις και το σας»! 
Στο δικαστήριο, Δευτέρα πρωί, ο αστυνομικός δεν εμφανίστηκε γιατί είχε πάει στο χωριό του. Η κυρία δικαστής, όταν είπα ότι βιαιοπράγησαν εναντίον ενός «κατακαημένου ρακένδυτου Αλβανού», με ειρωνεύτηκε, αλλά καθώς ο μηνυτής μου έλειπε, η δίκη έπρεπε να αναβληθεί. Και θα αναβαλλόταν απανωτά άπειρες φορές όλο τον χειμώνα μέχρι το τέλος άνοιξης λόγω μιας σειράς απεργιών των δικηγόρων. Στο τέλος συνεννοηθήκαμε να πούμε μια σαχλή δικαιολογία, ζητήσαμε αμοιβαία συγγνώμη και η κωμωδία τέλειωσε. Αυτό όμως που δεν με αφήνει να ξεχάσω την κωμικοτραγική αυτή ιστορία είναι το ότι ο φίλος που ήρθε να με δει εκείνο το σαββατιάτικο απόγευμα στο τμήμα δεν υπάρχει πια. Την ώρα που Δευτέρα πρωί πήγαινα στο δικαστήριο, εκείνος έμπαινε στο νοσοκομείο, ξεκινώντας έναν Γολγοθά που κράτησε 3-4 χρόνια και προσωπικά δεν έζησα ποτέ από κοντά, όχι από δική μου επιλογή. Ήταν ένας άνθρωπος χαρισματικός και μοναδικός, με τον οποίο μας ένωνε μια τρελή νιότη και πολλά όνειρα – για εκείνον απραγματοποίητα. Καμιά φορά σκέφτομαι ότι εκείνο το σαχλό περιστατικό με τον μπάτσο έγινε μόνο και μόνο για να του πω το τελευταίο «αντίο». Αν κι εκείνος έχω την απόλυτη βεβαιότητα ότι μου το είπε με τον δικό του τρόπο τη νύχτα που πέταξε μακριά.


Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην έντυπη LiFO 

Πηγή: lifo.gr

«Βοήθεια, αστυνομία!»…


«Σκάσε, είμαστε η αστυνομία»…
Πώς μπορείς να βρεθείς στο κελί, αν τολμήσεις, έστω και με περισσή βλακεία στην πρώτη σου νιότη, να κάνεις…
παρατήρηση σε αστυνομικό που δέρνει κάποιον ανυπεράσπιστο.
Πάνε 25 χρόνια τώρα πια, αρχές Σεπτέμβρη αν θυμάμαι καλά, ένα από τα τελευταία ζεστά Σαββατοκύριακα του καλοκαιριού που έφευγε. Εκείνα τα χρόνια ανεβοκατέβαινα Αθήνα-Θεσσαλονίκη περισσότερο για να βλέπω φίλους παρά για να εργάζομαι, όπως ισχυριζόμουν, για λογαριασμό της οικογενειακής επιχείρησης. Αν και Σάββατο, που λογικά, αν ήταν χειμώνας, θα είχα μείνει να το περάσω στην Αθήνα, είχα αποφασίσει να πάρω το Ιntercity μεσημέρι για να επιστρέψω έγκαιρα, ώστε να προλάβω τη νυχτερινή έξοδο επάνω. 
Είχα μαζί μου και ένα αρκετά μεγάλο χρηματικό ποσό που έπρεπε να το προστατεύσω και να το παραδώσω ακέραιο. Ήμουν και κάπως εκνευρισμένος από κάτι εκείνο το πρωινό, γεγονός που εξηγεί ίσως την αντίδρασή μου στο περιστατικό στο οποίο θα αναφερθώ, συν το νεαρό της ηλικίας. 
Ο συρμός είχε καταφθάσει στη γραμμή επιβίβασης και ο κόσμος σιγά σιγά είχε αρχίσει να επιβιβάζεται. Βλέπω έναν αστυνομικό να κλοτσάει και να δίνει μια φάπα σε έναν νεαρό ρακένδυτο Αλβανό – ήταν η πρώτη φουρνιά που είχε κάνει την εμφάνισή της στην Ελλάδα και τους αναγνώριζες με μεγάλη ευκολία. Ενδιαφέρθηκα να μάθω γιατί τον χτυπούσε από μια ομήγυρη που γελούσε εις βάρος του ανυπεράσπιστου αγοριού: είχε, λέει, αφοδεύσει μέσα σε ένα παροπλισμένο εμπορικό βαγόνι, όπου μάλλον είχε περάσει τη νύχτα του. «Υπάρχει λόγος να τον χτυπάς;», παρατήρησα στον αστυνομικό, ίσως με λίγο παραπάνω θράσος απ’ ό,τι χρειαζόταν, μεγάλη δόση αφέλειας και αρκετό τουπέ, ενώ εκείνος μάλλον μόλις είχε αφήσει ελεύθερο το θύμα-μικρό ψάρι για να επιστρέψει στη μεγάλη θάλασσα της ελληνικής φιλόξενης κοινωνίας. «Τι του είσαστε, κύριε;», μου απάντησε με πολύ περισσότερο θράσος και απόλυτη σιγουριά ο μπάτσος. 
«Εγώ, τίποτα», του αποκρίθηκα, «αλλά εσύ είσαι ένας ρατσιστής και μισός», συμπλήρωσα με περισσή βλακεία και σπουδαιοφανές σθένος. Νόμιζα ότι μόλις είχα προβεί σε μια σπουδαία πράξη ανθρωπισμού και κυρίως αντιεξουσιαστικής τόλμης, όπως αυτές τις οποίες είχα την αυταπάτη ότι ασκούσαν (έτσι νόμιζα ο βαθιά νυχτωμένος) κάποιοι «αγωνιστές» φίλοι μου (κάποτε χρειάστηκε να ξυπνήσω και από αυτή την πλάνη) κάθε φορά που έβλεπαν το άδικο χέρι του νόμου επάνω σε αδύναμους και απροστάτευτους ανθρώπους. Και κάνω να φύγω…
«Πώς το είπες αυτό;», φώναξε ο μπάτσος και τότε μόνο συνειδητοποίησα ότι είχα κάνει τη μεγαλύτερη γκάφα, αφού ό,τι είπα το είπα δυνατά και δημοσίως. Ποιώντας την νήσσαν, προχώρησα προς το βαγόνι. «Έι, εσύ, σου είπα κάτι», άκουσα μια αγριοφωνάρα κι αυτομάτως περί τους τέσσερις άντρες με ακινητοποιούν, αρπάζοντας τα μπαγκάζια μου. «Βοήθεια, αστυνομία», πρόλαβα να φωνάξω αυθορμήτως για να πάρω την απάντηση: «Σκάσε, είμαστε αστυνομία». Με πήγαν σηκωτό (καθώς με έβλεπαν οι επιβάτες του τρένου μου να με σέρνουν σαν εγκληματία) σε ένα παράρτημα της ασφάλειας μέσα στον Σταθμό Λαρίσης και μου ανακοίνωσαν ότι θα πήγαινα αυτόφωρο για «αντίσταση κατά της Αρχής» (ποια αντίσταση;) και για «εξύβριση» (για το ρατσιστής)! Σοκαρισμένος από το πώς ένας ανόητος λεονταρισμός κατέληγε σε ολόκληρη περιπέτεια, άρχισα να ειδοποιώ από ένα σταθερό τηλέφωνο που μου έδωσαν την άδεια να χρησιμοποιήσω –κινητά ακόμα δεν είχαμε– φίλους και συγγενείς.

Με κουβάλησαν με περιπολικό στο παλιό Αστυνομικό Τμήμα Ομονοίας στην οδό Σωκράτους, εκεί όπου τώρα είναι ξενοδοχείο. Αφού με πέρασαν από τον αξιωματικό υπηρεσίας για να μου απαγγείλουν κατηγορίες, όπου δήλωσα δημοσιογράφος, αν και τότε το ασκούσα μόνο ως χόμπι, νομίζοντας ότι θα τους θορυβούσε (αμ, δε), ο γλοιωδέστατος γραμματέας μου μιλούσε με απόλυτη απαξίωση και αφού πέρασε όλη η δύναμη του τμήματος να δει το αξιοθέατο και να με σιχτιρίσει («εμ, ποιον θα υπερασπιζόταν, τον Αλβανό!), με μάντρωσαν ολομόναχο σε ένα κελί. Δεν υπάρχει χειρότερη εμπειρία από το να είσαι κλειδωμένος χωρίς διαφυγή, να νιώθεις τέσσερις τοίχους να σε πλακώνουν. Άρχισα να γυρίζω γύρω-γύρω σαν το λιοντάρι στο κλουβί. Ανησυχούσα και για τις βαλίτσες όπου είχα τα χρήματά μου. Πάνω στο τρίωρο με βγάζουν και μου λένε ότι ο αρχηγός της αστυνομίας είχε ειδοποιήσει να με μετακινήσουν στο κρατητήριο δίπλα στα γραφεία, που έχει πόρτα ανοιχτή για διάφορα ελαφριά περιστατικά. Λες και το δικό μου ήταν βαρύ. Η μεγαλοδημοσιογράφος μητέρα φίλου μου είχε σπεύσει να ενημερώσει τον κύριο αρχηγό ότι δεν ήμουν παρά ένα απερίσκεπτο και ίσως λίγο ανόητο παιδί καλής οικογενείας και ότι δεν ήταν δυνατόν να το περάσω ολόκληρο Σαββατοκύριακο μέσα σε κελί. Από κει και πέρα, όλοι, με πρώτο και καλύτερο τον γραμματέα, μου μιλούσαν με το «σεις και το σας»! 
Στο δικαστήριο, Δευτέρα πρωί, ο αστυνομικός δεν εμφανίστηκε γιατί είχε πάει στο χωριό του. Η κυρία δικαστής, όταν είπα ότι βιαιοπράγησαν εναντίον ενός «κατακαημένου ρακένδυτου Αλβανού», με ειρωνεύτηκε, αλλά καθώς ο μηνυτής μου έλειπε, η δίκη έπρεπε να αναβληθεί. Και θα αναβαλλόταν απανωτά άπειρες φορές όλο τον χειμώνα μέχρι το τέλος άνοιξης λόγω μιας σειράς απεργιών των δικηγόρων. Στο τέλος συνεννοηθήκαμε να πούμε μια σαχλή δικαιολογία, ζητήσαμε αμοιβαία συγγνώμη και η κωμωδία τέλειωσε. Αυτό όμως που δεν με αφήνει να ξεχάσω την κωμικοτραγική αυτή ιστορία είναι το ότι ο φίλος που ήρθε να με δει εκείνο το σαββατιάτικο απόγευμα στο τμήμα δεν υπάρχει πια. Την ώρα που Δευτέρα πρωί πήγαινα στο δικαστήριο, εκείνος έμπαινε στο νοσοκομείο, ξεκινώντας έναν Γολγοθά που κράτησε 3-4 χρόνια και προσωπικά δεν έζησα ποτέ από κοντά, όχι από δική μου επιλογή. Ήταν ένας άνθρωπος χαρισματικός και μοναδικός, με τον οποίο μας ένωνε μια τρελή νιότη και πολλά όνειρα – για εκείνον απραγματοποίητα. Καμιά φορά σκέφτομαι ότι εκείνο το σαχλό περιστατικό με τον μπάτσο έγινε μόνο και μόνο για να του πω το τελευταίο «αντίο». Αν κι εκείνος έχω την απόλυτη βεβαιότητα ότι μου το είπε με τον δικό του τρόπο τη νύχτα που πέταξε μακριά.


Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην έντυπη LiFO 

Πηγή: lifo.gr

«Βοήθεια, αστυνομία!»…

Η φωτό Ελληνίδας τραγουδίστριας έβαλε… φωτιά στο Instagram (φωτό)

Ο λόγος για τη

Μαρία Καρλάκη, η οποία συνεχίζει τα μπάνια της, παρότι ο καιρός έχει ψυχράνει.

Η τραγουδίστρια έχει κορμάρα και ευτυχώς για εμάς συνεχίζει να φοράει το μαγιό της και να ανεβάζει σχετικές φωτογραφίες στο Instagram.

Με την τελευταία μάλιστα, μας έδειξε τα εντυπωσιακά οπίσθιά της!

Απολαύστε την:

Η φωτό Ελληνίδας τραγουδίστριας έβαλε… φωτιά στο Instagram (φωτό)

O λόγος που διέκοψε συνέντευξη η Δήμητρα Παπαδοπούλου (ΒΙΤΝΕΟ)

Η Δήμητρα Παπαδοπούλου έκανε ηχογράφηση μαζί με τον Άλκη Κούρκουλο για το τρέιλερ της παράστασης «Μαντάμ Σουσού». Η ηθοποιός δε θέλησε όμως να συνεχίσει την συνέντευξη της στο Happy Day, διακόπτοντας με τρόπο και με το ιδιαίτερο στυλ της…

 

«Κάνουμε τη Μαντάμ Σουσού ένα τρέιλερ. Αυτό που κάνουμε τώρα δεν είναι καλό, γιατί εγώ είμαι άλουστη και ο Άλκης μου είναι αξύριστος. ΣΤΟΠ! Γεια σας! Φιλάκια!» είπε η ηθοποιός βάζοντας φρένο στις δηλώσεις.

{youtube}Wy0VBwkVlrE{/youtube}

O λόγος που διέκοψε συνέντευξη η Δήμητρα Παπαδοπούλου (ΒΙΤΝΕΟ)

Έλληνας τραγουδιστής κολυμπά ανάμεσα σε καρχαρίες (ΒΙΝΤΕΟ)

Ο γνωστός τραγουδιστής, ο οποίος βρίσκεται στην Αυστραλία για περιοδεία, αποφάσισε να κάνει ένα διάλειμμα από τις επαγγελματικές του υποχρεώσεις.

 

Ο λόγος για τον Ηλία Βρεττό, ο οποίος κολύμπησε ανάμεσα σε καρχαρίες χωρίς κλουβί ή προστασία, όπως είπε ο ίδιος.

Ο τραγουδιστής ανέβασε βίντεο και φωτογραφίες από την εμπειρία του, στον προσωπικό του λογαριασμό στο Instagram, γράφοντας:

«I kissed a shark and i liked it… Το να κολυμπάς μαζί με 7 καρχαρίες χωρίς κλουβί ή προστασία είναι σίγουρα από τα πιο #extreme πράγματα που έχω κάνει στη ζωή μου… Τους θαύμασα και τους αγάπησα! Μοναδική εμπειρία»!

#Swimming with the #sharks #Sydney, #Australia #manlybeach #unbelievableexperience #scubadiving #lovedit #lovemylife #sharkdive #australian #VreTTour2017 #HB #vrettomania #sou⛔️

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη Ηλίας Βρεττός (@vrettos_ilias) στις

http://www.seleo.gr///platform.instagram.com/en_US/embeds.js

Έλληνας τραγουδιστής κολυμπά ανάμεσα σε καρχαρίες (ΒΙΝΤΕΟ)

Συγκέντρωση υπέρ του δημοψηφίσματος στην Καταλονία στη Θεσσαλονίκη

Την αλληλεγγύη τους στους κατοίκους της Καταλονίας, ενόψει το δημοψηφίσματος της Κυριακής για την ανεξαρτησία της περιοχής, εξέφρασαν απόψε διαδηλωτές στη Θεσσαλονίκη. 

 

Οι διαδηλωτές που πρόσκεινται στο χώρο της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς, συγκεντρώθηκαν έξω από το κτίριο όπου στεγάζεται το προξενείο της Ισπανίας, στην παραλιακή λεωφόρο Νίκης και άνοιξαν πανό που έγραφαν: «Αλληλεγγύη στο λαό της Καταλονίας», στην ελληνική και στην ισπανική γλώσσα. Φώναξαν συνθήματα, διένειμαν στους περαστικούς φέϊγ?βολάν και στη συνέχεια αποχώρησαν. 

Σε ανακοίνωση που υπογράφουν οι διοργανωτές της εκδήλωσης διαμαρτυρίας (Επιτροπή Αγώνα Θεσσαλονίκης ενάντια στην εξόρυξη χρυσού, ΑΝΤΑΡΣΥΑ, ΑΡΚ, ΞΕΚΙΝΗΜΑ, ΟΚΔΕ) καταγγέλλουν την ισπανική κυβέρνηση ότι προσπαθεί να αποτρέψει το δημοψήφισμα της  1ης Οκτωβρίου και υπογραμμίζουν ότι «ο καταλανικός λαός έχει το δημοκρατικό δικαίωμα να αποφασίσει ο ίδιος για την αυτοδιάθεσή του και το μέλλον του». 

ΑΠΕ

Συγκέντρωση υπέρ του δημοψηφίσματος στην Καταλονία στη Θεσσαλονίκη

Βούλγαρος προσπάθησε να περάσει παράνομα τσιγάρα και ποτά στην Ελλάδα - Συνελήφθη στον Προμαχώνα Σερρών

Ο Βούλγαρος συνελήφθη μετά από έλεγχο στο αυτοκίνητο του.

 

Συνελήφθη χθες το απόγευμα στον Προμαχώνα, από αστυνομικούς της Υποδιεύθυνσης Ασφάλειας Σερρών, 62χρονος υπήκοος Βουλγαρίας, καθώς διαπιστώθηκε να έχει εισάγει και να μεταφέρει σε όχημα, 240 πακέτα τσιγάρων και φιάλες με συνολικά 12,5 λίτρα οινοπνευματώδους ποτού, χωρίς να έχουν καταβληθεί οι νόμιμοι φόροι και δασμοί, τα οποία και κατασχέθηκαν, όπως και το παραπάνω όχημα.

Βούλγαρος προσπάθησε να περάσει παράνομα τσιγάρα και ποτά στην Ελλάδα – Συνελήφθη στον Προμαχώνα Σερρών

Νέα φωτογραφία της Θεσσαλονίκης με παραθαλάσσια τείχη - Με φόντο το Λευκό Πύργο (φωτό)

Viral έχει γίνει τις τελευταίες ημέρες στο διαδίκτυο μια φωτογραφία που απεικονίζει(;) τη Θεσσαλονίκη για πρώτη φορά με παραθαλάσσια τείχη και χρονολογείται από το 

1860. 

Τη φωτογραφία δημοσίευσε ο Ζαχαρίας Σεμερτζίδης, στην ομάδα «Παλιές φωτογραφίες της Θεσσαλονίκης», σημειώνοντας ότι πρόκειται για ιστορική λήψη, καθώς είναι το πρώτο φωτογραφικό ντοκουμέντο που εμφανίζει την πόλη όπως ήταν πριν από την κατεδάφιση του τείχους.

Η φωτογραφία, όπως αναφέρει, απεικονίζει τη Θεσσαλονίκη το 1860, λίγα χρόνια πριν από την κατεδάφιση του παραθαλάσσιου τείχους της πόλης.

Ο κ. Σεμερτζίδης έγραψε συγκεκριμένα: 
«Η μοναδική μέχρι σήμερα φωτογραφική αποτύπωση της παραλίας της Θεσσαλονίκης πριν από την κατεδάφιση του παραθαλάσσιου τείχους. Χρονολογία κατά προσέγγιση στα μέσα της δεκαετίας του 1860, οπωσδήποτε πριν το 1867. 
Μια ιστορική λήψη για την οποία όλοι εμείς στις Παλιές Φωτογραφίες της Θεσσαλονίκης αισθανόμαστε δικαιολογημένα υπερήφανοι που έχουμε την ευκαιρία να γνωρίσουμε να σχολιάσουμε και να την κάνουμε γνωστή στα μέλη μας και σε όλους όσους ενδιαφέρονται για το παρελθόν της πόλης μας».

 Ωστόσο πολλοί αμφισβήτησαν ότι η φωτογραφία απεικονίζει πράγματι τη Θεσσαλονίκη εκφράζοντας σοβαρές αμφιβολίες. Τώρα στην ίδια ομάδα του Facebook αναρτήθηκε νέα φωτογραφία με τη Θεσσαλονίκη να έχει παραθαλάσσια τείχη και μάλιστα για να μην υπάρξει και αμφισβήτηση πια στη φωτογραφία διακρίνεται στο βάθος και ο Λευκός Πύργος

 

Νέα φωτογραφία της Θεσσαλονίκης με παραθαλάσσια τείχη – Με φόντο το Λευκό Πύργο (φωτό)

Αστυνομικοί εντόπισαν και ξερίζωσαν δενδρύλλια κάνναβης σε δασική έκταση στην Νάουσα

Ένας άντρας συνελήφθη για τα δενδρύλλια που βρέθηκαν. 

 

Συνελήφθη χθες (27-9-2017) το μεσημέρι σε περιοχή της Ημαθίας, από αστυνομικούς του Τμήματος Ασφάλειας Νάουσας, ένας 36χρονος, διότι διαπιστώθηκε να καλλιεργεί σε δασική έκταση, 7 δενδρύλλια κάνναβης, τα οποία εκριζώθηκαν και κατασχέθηκαν.

Σε έρευνα που ακολούθησε στην οικία του, εντοπίσθηκαν και κατασχέθηκαν ποσότητες κάνναβης συνολικού βάρους 277,65 γραμμαρίων και ένας ηλεκτρικός κόφτης, που χρησιμοποιούσε για τον θρυμματισμό της κάνναβης.

Αστυνομικοί εντόπισαν και ξερίζωσαν δενδρύλλια κάνναβης σε δασική έκταση στην Νάουσα

Γ. Μυλόπουλος: «Δεν θα κλείσει η Βενιζέλου, ούτε θα μονοδρομηθεί η Εγνατία»

Τη διαβεβαίωση ότι δεν πρόκειται να κλείσει η Βενιζέλου ούτε θα χρειαστεί να μονοδρομηθεί η Εγνατία λόγω των έργων του μετρό, επανέλαβε, μιλώντας στο ραδιόφωνο του Αθηναϊκού-Μακεδονικού Πρακτορείου Ειδήσεων, «Πρακτορείο, 104,9 FM» ο πρόεδρος της «Αττικό Μετρό ΑΕ», Γιάννης Μυλόπουλος, επισημαίνοντας ότι οι κυκλοφοριακές ρυθμίσεις θα είναι «χειρουργικές» προκειμένου να μην διαταραχθει η ζωή και η εμπορική κίνηση στην περιοχή.

 

«Θέλω να καθησυχάσω τον κόσμο ότι το έργο προχωρεί. Οι κυκλοφοριακές ρυθμίσεις θα είναι τέτοιες που δεν θα εμποδίσουν τη ζωή στην περιοχή, δεν θα χρειαστεί να κλείσει η Βενιζέλου για χρόνια, δεν θα κλεισει, ούτε θα μονοδρομηθεί η Εγνατία, θα γίνουν χειρουργικές κυκλοφοριακές επέμβάσεις, τέτοιες, ώστε και ο σταθμός της Βενιζέλου να μπορέσει να κατασκευαστεί,και η ζωή στη γύρω περιοχή να μην χειροτερέψει» είπε χαρακτηριστικά.

Ο κ. Μυλόπουλος σχολίασε ότι οι διαμαρτυρίες και η δυσφορία εμπόρων και κατοίκων προέρχονται από τις καθυστερήσεις του έργου, τα προηγούμενα χρόνια και όχι από την εκτέλεση των εργασιών και έφερε ως παράδειγμα την Καλαμαριά όπου το έργο ακολουθεί με ακρίβεια το χρονοδιάγραμμα εκτέλεσης χωρίς την παραμικρή δυσφορία κατοίκων και επαγγελματιών.

«Η ζημιά που έγινε στη Θεσσαλονίκη δεν έγινε εξαιτίας του μετρό, έγινε λόγω των καθυστερήσεων του μετρό. Να είμαστε σαφείς σε αυτό. Το ξέρει αυτό η πόλη. Όταν πηγαίνω στη Βενιζέλου, οι έμποροι και καταστηματάρχες μου λένε ολοκληρώστε το έργο, να τελειώνουμε και αυτό προσπαθούμε να κάνουμε»,ανέφερε ο πρόεδρος της «Αττικό Μετρό ΑΕ» και σημείωσε: «Μου έλεγε ο δήμαρχος Καλαμαριάς, ότι δεν υπάρχει καμία όχληση στους καταστηματάρχες της περιοχής, καμία διαμαρτυρία γιατί; γιατί το έργο ξεκίνησε και ολοκληρώνεται στην ώρα του. Εκεί που έχουμε διαμαρτυρίες είναι στα σημεία που το έργο ξεκίνησε το 2006, ήταν να ολκληρωθεί το 2012 και αν αυτού το 2013 το σταμάτησαν. Και ήρθαμε το 2016 να το ξεκινήσουμε από την αρχή». Ο Γιάννης Μυλόπουλος επανέλαβε με κατηγορηματικό τρόπο ότι γίνεται μία τεράστια προσπάθεια στη Θεσσαλονίκη να τελειώσει το μεγαλύτερο έργο υποδομής που έγινε ποτέ, η οποία υπονομεύεται, όπως είπε, από συγκεκριμένους κύκλους και μία εφημερίδα.

«Γίνεται μία μεγάλη και τίμια προσπάθεια το έργο να τελειώσει και κάποιοι βάζουν εμπόδια, διέρευσαν λοιπόν μία μελέτη την οποία έστειλε ο ανάδοχος στην Αττικό Μετρό και η οποία έχει πάρα πολλές διορθώσεις και βελτιώσεις, τέτοιες που δεν αναγνωρίζει κανείς την αρχική της μορφή, μία ωραία εφημερίδα λοιπόν οποίος σχετίζεται με τον πολιτικό χώρο που ευθλυνεται για το σταμάτημα του έργου, βγάζει μάι είδηση και λέει ότι καταστρέφεται η Θεσσαλονίκη», είπε ο πρόεδρος της Αττικό Μετρό Α.Ε. και κάλεσε, για άλλη μία φορά, αυτούς τους κύκλους να πουν ευθέως αν θέλουν το μετρό στη Θεσσαλονίκη. «Αν θέλουν το μετρό ας συνεργαστούμε όλοι μαζί, ανεξαρτήτως ομάδων και πολιτικών κομμάτων γιατί το έργο δεν είναι του ΠΑΚΟΚ, της ΝΔ ή του ΣΥΡΙΖΑ, είναι το μετρό των Θεσσαλονικέων».

Ο κ. Μυλόπουλος ανέφερε ότι αν και δεν έτοιμος να παρουσιάσει την κυκλοφοριακή μελέτη, η οποία αυτή τη στιγμή εκπονείται και θα ολοκληρωθεί στο τέλος του 2017 ή στις αρχές του 2018, σε καμία περίπτωση η μελέτη που παρουσιάστηκε δεν ανταποκρίνεται στον μελλοντικό σχεδιασμό.

«Για αυτό και λέω ότι είναι πρόωρο από τον Σεπτέμβριο να προδικάζουν το αποτέλεσμα μίας μελέτης η οποία δεν έχει γίνει ακόμα», κατέληξε ο κ. Μυλόπουλος.

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Γ. Μυλόπουλος: «Δεν θα κλείσει η Βενιζέλου, ούτε θα μονοδρομηθεί η Εγνατία»

Γραμματοσειρά
Αντίθεση