26 September, 2017
Home / Ελλαδα (Page 102)

H αλλαγές που θα γίνουν στην παιδεία τα επόμενα 3 χρόνια

Το χρονοδιάγραμμα, με βάση το οποίο θα πορευτεί για την υλοποίηση του τριετούς πλάνου, έδωσε στη δημοσιότητα το υπουργείο Παιδείας, Έρευνας και Θρησκευμάτων.

Το πλαίσιο των κατευθύνσεων και των προτάσεων του υπουργείου περιλαμβάνουν νομοθετικό έργο για τον τρόπο εισαγωγής στην τριτοβάθμια εκπαίδευση, για τα ΕΠΑΛ και την εκπαίδευση ενηλίκων, για το γυμνάσιο, την τριτοβάθμια εκπαίδευση, την αξιολόγηση των εκπαιδευτικών και αυτο-αξιολόγηση των σχολικών μονάδων, καθώς επίσης και προτάσεις για τον εξορθολογισμό της διαχείρισης του διδακτικού προσωπικού, νέα προγράμματα σπουδών, την επιμόρφωση εκπαιδευτικών.
 
Αναλυτικά, πρώτη κίνηση του υπουργείου, τον ερχόμενο Ιούνιο, η υιοθέτηση νόμου για την ενοποίηση και εκσυγχρονισμό της νομοθεσίας που αφορά στο γυμνάσιο, για την εκπαίδευση των ενηλίκων, αλλά και για την αυτό-αξιολόγηση του εκπαιδευτικού έργου των σχολείων και αξιολόγηση στελεχών της εκπαίδευσης, τα νέα κριτήρια επιλογής προσωπικού και υπεύθυνων δομών και νέα ορθολογική κατανομή τους ανά Διεύθυνση Εκπαίδευσης. Μάλιστα, η έναρξη της αυτο-αξιολόγησης της εκπαιδευτικής μονάδας τοποθετείται χρονικά από το σχολικό έτος 2017-2018, ενώ η ολοκλήρωση της επιλογής όλων των διευθυντών και των στελεχών εκπαίδευσης, με το νέο σύστημα, θα έχει γίνει μέχρι τον Αύγουστο του 2018.
 
Τον Αύγουστο του 2017, αναμένεται ο νόμος για την τριτοβάθμια εκπαίδευση, ενώ μέχρι τις 31 του ίδιου μηνός, το υπουργείο έχει θέσει χρονικό όριο για την ολοκλήρωση των απαραίτητων ενεργειών για την τοποθέτηση μόνιμων και αναπληρωτών εκπαιδευτικών. Για τον ερχόμενο Σεπτέμβριο, εκτός του νόμου για τη βελτίωση του ελέγχου της εφαρμογής του σχολικού προγραμματισμού (μέσω αυτο-αξιολόγησης) και τις νέες αρμοδιότητες του Συλλόγου Διδασκόντων για την ενίσχυση της εκπαιδευτικής αυτονομίας των σχολικών μονάδων, προγραμματίζεται να τεθεί σταδιακά σε εφαρμογή η νέα δομή γυμνασίου-λυκείου και ο νέος τρόπος εισαγωγής στην τριτοβάθμια εκπαίδευση.
 
Τον Οκτώβριο 2017, αναμένεται η δημοσίευση της νέας Έκθεσης του ΟΟΣΑ για την Εκπαίδευση. Εξάλλου, στο πλαίσιο του εξορθολογισμού της διαχείρισης του εκπαιδευτικού προσωπικού, στα τέλη του Νοεμβρίου, αναμένεται να υλοποιηθεί η ενοποίηση συναφών τομέων και τον Δεκέμβριο να είναι σε πλήρη λειτουργία το βελτιωμένο σύστημα πληροφορικής, ώστε να παρέχει πιο αξιόπιστα δεδομένα για τον μαθητικό πληθυσμό και το διδακτικό προσωπικό.
 
Επίσης, για το Δεκέμβριο, προβλέπεται η εφαρμογή του ηλεκτρονικού Πιστοποιητικού Γλωσσομάθειας και η ριζική αναμόρφωση των προγραμμάτων σπουδών του, με στόχο την εξασφάλιση ότι η προετοιμασία στα δημόσια σχολεία είναι επαρκής, ώστε οι μαθητές να μπορούν να αποκτήσουν πιστοποιητικά γλωσσικής επάρκειας.

Τέλος, όσον αφορά στην επιμόρφωση των εκπαιδευτικών, η οποία έχει ήδη ξεκινήσει με την επιμόρφωση των σχολικών συμβούλων από τον Σεπτέμβρη του 2016, προβλέπεται η ολοκλήρωση των προγραμμάτων επιμόρφωσης το Δεκέμβρη του 2019.

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

H αλλαγές που θα γίνουν στην παιδεία τα επόμενα 3 χρόνια

Δυνατότητα «επανεκκίνησης» σχεδόν σε 500.000 μικροοφειλέτες προς ασφαλιστικά ταμεία, φυσικά πρόσωπα ή επιχειρήσεις, παρέχουν αποφάσεις που θα ανακοινωθούν το προσεχές διάστημα και θα δίνουν τη δυνατότητα ρύθμισης των χρεών μέχρι και σε 120 δόσεις,σύμφωνα με δημοσίευμα της εφημερίδας Αυγή που επικαλείται κυβερνητικές πηγές.

 

Η ρύθμιση, σύμφωνα με τις ίδιες πηγές, θα περιλαμβάνει και το κούρεμα των προσαυξήσεων, το οποίο θα είναι αντιστρόφως ανάλογο των δόσεων. Στη ρύθμιση εντάσσονται ελεύθεροι επαγγελματίες, έμποροι και αγρότες που έχουν μείνει έξω από τις διαδικασίες του εξωδικαστικού συμβιβασμού.

Παράλληλα εκτιμάται ότι η ρύθμιση θα αποτελέσει και μια ένεση ρευστότητας προς τα ασφαλιστικά ταμεία, καθώς το προς ρύθμιση συνολικό ποσό φτάνει τα 1,7 δισ. ευρώ.

 

Χρέη: Ρύθμιση "ανάσα" για χιλιάδες οφειλέτες


Μπορούμε να τη λέμε «συμφωνία» ή «μνημόνιο» –αν τυχόν δεν το ξέρει κάποιος, πρόκειται για…
συνώνυμες λέξεις. («Μνημόνιο» είναι η ελληνική απόδοση του λατινικού memorandum, που σημαίνει «συμφωνία»).

Κρίνοντας από τα βασικά σημεία που δημοσιεύθηκαν, δεν μπορώ να πω ότι ενθουσιάστηκα με το αποτέλεσμα –όσο αποδίδεται σ’ αυτά τα σημεία.

Ακόμη κι αν αποφάσιζα να μελετήσω ολόκληρο το κείμενο των 941 σελίδων, δεν θα είχα προλάβει βέβαια να έχω ασφαλή γνώμη για το σύνολο των συμφωνηθέντων.

Δεν ξέρω πώς το καταφέρνουν αυτό οι βουλευτές, ανεξαρτήτως παράταξης, πάντως προφανώς το καταφέρνουν, αφού δεν θυμάμαι ποτέ, σε ανάλογη περίπτωση, να υπήρξε βουλευτής που να δήλωσε ότι απέχει της ψηφοφορίας, γιατί στις λίγες ώρες που είχε το κείμενο στη διάθεσή του, δεν πρόλαβε να το διαβάσει καν.

Δηλαδή υπήρξε ένας, υπουργός μάλιστα –αλλά αυτός δεν απείχε, ψήφισε.

Σε κάθε περίπτωση, όποιος με τον ένα ή τον άλλο τρόπο έχει σαφή άποψη, μπορεί να συμφωνεί ή να διαφωνεί. Μέχρι ένα σημείο όμως.

Διότι, αυτό είναι γνωστό, η συμφωνία προβλέπει διάφορα πράγματα για τα έτη 2018 έως 2020. Δεν μ’ ενδιαφέρει τόσο αν είναι καλά ή κακά πράγματα, όσο ο χρόνος στον οποίο αναφέρονται.

Ότι είναι λίγο σαν να καταργούν την ουσία των επόμενων εκλογών (γιατί, κατά το Σύνταγμα, μέχρι τότε θα έχουν γίνει οι επόμενες εκλογές), έχει ήδη επισημανθεί από αρκετούς. Και είναι ακριβώς έτσι: Αν υπάρχει ευρύ πεδίο «απαγόρευσης» νομοθετικού έργου της επόμενης Βουλής, γιατί να γίνουν εκλογές;

Και, η όποια κυβέρνηση προκύψει, με πρόσφατα επιβεβαιωμένη λαϊκή αναφορά, πώς ακριβώς δεσμεύεται να μην εφαρμόσει καμιά συμφωνία αν διαφωνεί με το περιεχόμενό της; Υπάρχει εδώ, να το θέσω όσο πιο κομψά γίνεται, ένα θεσμικό θέμα –και δεν υπάρχει απ’ όσο ξέρω κανένα ανάλογο προηγούμενο ποτέ και πουθενά –τουλάχιστον όχι σε δημοκρατική χώρα –ώστε να έχουμε έναν οδηγό για το τι μπορεί να γίνει, αν…

Αλλά, εκτός από το θεσμικό, υπάρχει και ένα πρόβλημα κοινής λογικής.

Ας κάνουμε μερικές υποθέσεις εργασίας.

Ας υποθέσουμε ότι όλα τα συμφωνηθέντα για το μέλλον, είναι σωστά και επιθυμητά.

Κι ας πούμε ότι όλα τα κόμματα, κοινοβουλευτικά και μη, συμφωνούν σε όλα.

Αν ίσχυε κάτι τέτοιο, ίσως κάποιοι να ισχυρίζονταν ότι το θεσμικό πρόβλημα θα μπορούσε να ξεπεραστεί, αφού, όποιος κι αν εκλεγεί, προτίθεται να τα εφαρμόσει όλα αυτά.

Ή, αν θέλετε, ας υποθέσουμε ότι στις εκλογές θα επανεκλεγεί με την ίδια ακριβώς σύνθεση η παρούσα Βουλή και θα αναδειχθεί εκ νέου η σημερινή κυβέρνηση –οπότε κάποιοι θα θεωρούν ότι σ’ αυτή την περίπτωση δεν θα υπήρχε κανένα πρόβλημα.

Ακόμα κι αν κάνουμε αυτές τις, κάπως σουρεαλιστικές ομολογώ, παραδοχές, το όλο πράγμα συγκρούεται με την κοινή λογική: Πώς ξέρουμε τι θα έχει μεσολαβήσει μέχρι τότε, πώς θα έχει εξελιχθεί η γενική πολιτική κατάσταση στην Ελλάδα και διεθνώς, πώς ξέρουμε ότι αυτό που περιγράφουμε σήμερα, θα έχει οποιοδήποτε νόημα τρία χρόνια μετά;

Και κυρίως: Η ίδια κυβέρνηση που σήμερα προτείνει μέτρα για το μέλλον, υπό την αίρεση αρκετών προϋποθέσεων μάλιστα, ακόμα κι αν επανεκλεγεί, πώς ξέρουμε ότι θα θεωρεί ακόμα, στις τότε συνθήκες, σωστά και αναγκαία αυτά που σήμερα θεωρεί ως τέτοια;

Ειδικά στην Αριστερά, στην οποιαδήποτε εκδοχή της, έχουμε ζυμωθεί με την ιδέα του διαρκούς προβληματισμού, της προσαρμογής στην πραγματικότητα και της ευελιξίας στη δράση. Και γι’ αυτό όλοι, ή σχεδόν όλοι –αν εξαιρέσουμε όσους έχουν ξεμείνει στην σταλινική αντίληψη –έχουμε κάνει διαδρομές σε διάφορα σχήματα, έχουμε αρκετές φορές αλλάξει θέσεις και απόψεις. Η αρχή της ιδεολογικής μας συγκρότησης, της διαλεκτικής μας σκέψης, πολύ πριν απ’ τον Μαρξ, ήταν ο Ηράκλειτος: Τα πάντα ρει και ουδέν μένει.

Σε πολύ σκοτεινές –αλλά όχι πολύ μακρινές –εποχές, ζητήθηκε από τον Ακαδημαϊκό  Κωνσταντίνο Δεσποτόπουλο, για τη διατήρηση της ακαδημαϊκής του θέσης, να «αποκηρύξει τον κομμουνισμόν»: αυτό ήταν απαραίτητο τότε ακόμα και για την έκδοση διπλώματος οδήγησης. Ο σπουδαίος αυτός άνθρωπος, δήλωσε τότε: «είναι γνωστό ότι διαφωνώ με την κομμουνιστική ιδεολογία, αλλά δεν μπορώ να την αποκηρύξω, ακριβώς επειδή είναι ιδεολογία. Ο άνθρωπος εξελίσσεται, αλλάζει, μπορεί κάποτε να την ενστερνιστώ. Πώς να την αποκηρύξω εκ των προτέρων;».

Επειδή λοιπόν δεν μπορεί κανείς να προβλέψει το μέλλον, ειδικά στην πολιτική όπου μπορεί να συμβούν κοσμοϊστορικές ανατροπές μέσα σε λίγες μέρες, κάτι γίνεται λάθος.

Η σημερινή κυβέρνηση, όταν, αναγκαστικά ή όχι αδιάφορο, το καλοκαίρι του 2015 ανέτρεψε πλήρως το πρόγραμμα που είχε εξαγγείλει, άριστα πράττοντας προσέφυγε στις κάλπες και επαναβεβαίωσε τη λαϊκή εντολή στη βάση των επιλογών που έκανε.

Το πρόγραμμα που εξέθεσε τότε, όσο κι αν έχουμε ουσιαστικά μόνο τα βασικά σημεία της νέας συμφωνίας, είναι φανερό ότι ανατρέπεται και επιπλέον προκύπτουν δεσμεύσεις για μελλοντικό χρόνο, όταν εκ των πραγμάτων μια άλλη Βουλή θα έχει εκλεγεί και  θα υπάρχει ίσως μια άλλη κυβέρνηση. Μπορεί να κάνω λάθος, αλλά δεν μου φαίνεται λογικό.  

* Κώστας Αποστόλου, Μέλος του Συντονιστικού της κίνησης «Κοινωνία Πρώτα»
tvxs

Πολιτικές επιλογές εναντίον κοινής λογικής…


Μπορούμε να τη λέμε «συμφωνία» ή «μνημόνιο» –αν τυχόν δεν το ξέρει κάποιος, πρόκειται για…
συνώνυμες λέξεις. («Μνημόνιο» είναι η ελληνική απόδοση του λατινικού memorandum, που σημαίνει «συμφωνία»).

Κρίνοντας από τα βασικά σημεία που δημοσιεύθηκαν, δεν μπορώ να πω ότι ενθουσιάστηκα με το αποτέλεσμα –όσο αποδίδεται σ’ αυτά τα σημεία.

Ακόμη κι αν αποφάσιζα να μελετήσω ολόκληρο το κείμενο των 941 σελίδων, δεν θα είχα προλάβει βέβαια να έχω ασφαλή γνώμη για το σύνολο των συμφωνηθέντων.

Δεν ξέρω πώς το καταφέρνουν αυτό οι βουλευτές, ανεξαρτήτως παράταξης, πάντως προφανώς το καταφέρνουν, αφού δεν θυμάμαι ποτέ, σε ανάλογη περίπτωση, να υπήρξε βουλευτής που να δήλωσε ότι απέχει της ψηφοφορίας, γιατί στις λίγες ώρες που είχε το κείμενο στη διάθεσή του, δεν πρόλαβε να το διαβάσει καν.

Δηλαδή υπήρξε ένας, υπουργός μάλιστα –αλλά αυτός δεν απείχε, ψήφισε.

Σε κάθε περίπτωση, όποιος με τον ένα ή τον άλλο τρόπο έχει σαφή άποψη, μπορεί να συμφωνεί ή να διαφωνεί. Μέχρι ένα σημείο όμως.

Διότι, αυτό είναι γνωστό, η συμφωνία προβλέπει διάφορα πράγματα για τα έτη 2018 έως 2020. Δεν μ’ ενδιαφέρει τόσο αν είναι καλά ή κακά πράγματα, όσο ο χρόνος στον οποίο αναφέρονται.

Ότι είναι λίγο σαν να καταργούν την ουσία των επόμενων εκλογών (γιατί, κατά το Σύνταγμα, μέχρι τότε θα έχουν γίνει οι επόμενες εκλογές), έχει ήδη επισημανθεί από αρκετούς. Και είναι ακριβώς έτσι: Αν υπάρχει ευρύ πεδίο «απαγόρευσης» νομοθετικού έργου της επόμενης Βουλής, γιατί να γίνουν εκλογές;

Και, η όποια κυβέρνηση προκύψει, με πρόσφατα επιβεβαιωμένη λαϊκή αναφορά, πώς ακριβώς δεσμεύεται να μην εφαρμόσει καμιά συμφωνία αν διαφωνεί με το περιεχόμενό της; Υπάρχει εδώ, να το θέσω όσο πιο κομψά γίνεται, ένα θεσμικό θέμα –και δεν υπάρχει απ’ όσο ξέρω κανένα ανάλογο προηγούμενο ποτέ και πουθενά –τουλάχιστον όχι σε δημοκρατική χώρα –ώστε να έχουμε έναν οδηγό για το τι μπορεί να γίνει, αν…

Αλλά, εκτός από το θεσμικό, υπάρχει και ένα πρόβλημα κοινής λογικής.

Ας κάνουμε μερικές υποθέσεις εργασίας.

Ας υποθέσουμε ότι όλα τα συμφωνηθέντα για το μέλλον, είναι σωστά και επιθυμητά.

Κι ας πούμε ότι όλα τα κόμματα, κοινοβουλευτικά και μη, συμφωνούν σε όλα.

Αν ίσχυε κάτι τέτοιο, ίσως κάποιοι να ισχυρίζονταν ότι το θεσμικό πρόβλημα θα μπορούσε να ξεπεραστεί, αφού, όποιος κι αν εκλεγεί, προτίθεται να τα εφαρμόσει όλα αυτά.

Ή, αν θέλετε, ας υποθέσουμε ότι στις εκλογές θα επανεκλεγεί με την ίδια ακριβώς σύνθεση η παρούσα Βουλή και θα αναδειχθεί εκ νέου η σημερινή κυβέρνηση –οπότε κάποιοι θα θεωρούν ότι σ’ αυτή την περίπτωση δεν θα υπήρχε κανένα πρόβλημα.

Ακόμα κι αν κάνουμε αυτές τις, κάπως σουρεαλιστικές ομολογώ, παραδοχές, το όλο πράγμα συγκρούεται με την κοινή λογική: Πώς ξέρουμε τι θα έχει μεσολαβήσει μέχρι τότε, πώς θα έχει εξελιχθεί η γενική πολιτική κατάσταση στην Ελλάδα και διεθνώς, πώς ξέρουμε ότι αυτό που περιγράφουμε σήμερα, θα έχει οποιοδήποτε νόημα τρία χρόνια μετά;

Και κυρίως: Η ίδια κυβέρνηση που σήμερα προτείνει μέτρα για το μέλλον, υπό την αίρεση αρκετών προϋποθέσεων μάλιστα, ακόμα κι αν επανεκλεγεί, πώς ξέρουμε ότι θα θεωρεί ακόμα, στις τότε συνθήκες, σωστά και αναγκαία αυτά που σήμερα θεωρεί ως τέτοια;

Ειδικά στην Αριστερά, στην οποιαδήποτε εκδοχή της, έχουμε ζυμωθεί με την ιδέα του διαρκούς προβληματισμού, της προσαρμογής στην πραγματικότητα και της ευελιξίας στη δράση. Και γι’ αυτό όλοι, ή σχεδόν όλοι –αν εξαιρέσουμε όσους έχουν ξεμείνει στην σταλινική αντίληψη –έχουμε κάνει διαδρομές σε διάφορα σχήματα, έχουμε αρκετές φορές αλλάξει θέσεις και απόψεις. Η αρχή της ιδεολογικής μας συγκρότησης, της διαλεκτικής μας σκέψης, πολύ πριν απ’ τον Μαρξ, ήταν ο Ηράκλειτος: Τα πάντα ρει και ουδέν μένει.

Σε πολύ σκοτεινές –αλλά όχι πολύ μακρινές –εποχές, ζητήθηκε από τον Ακαδημαϊκό  Κωνσταντίνο Δεσποτόπουλο, για τη διατήρηση της ακαδημαϊκής του θέσης, να «αποκηρύξει τον κομμουνισμόν»: αυτό ήταν απαραίτητο τότε ακόμα και για την έκδοση διπλώματος οδήγησης. Ο σπουδαίος αυτός άνθρωπος, δήλωσε τότε: «είναι γνωστό ότι διαφωνώ με την κομμουνιστική ιδεολογία, αλλά δεν μπορώ να την αποκηρύξω, ακριβώς επειδή είναι ιδεολογία. Ο άνθρωπος εξελίσσεται, αλλάζει, μπορεί κάποτε να την ενστερνιστώ. Πώς να την αποκηρύξω εκ των προτέρων;».

Επειδή λοιπόν δεν μπορεί κανείς να προβλέψει το μέλλον, ειδικά στην πολιτική όπου μπορεί να συμβούν κοσμοϊστορικές ανατροπές μέσα σε λίγες μέρες, κάτι γίνεται λάθος.

Η σημερινή κυβέρνηση, όταν, αναγκαστικά ή όχι αδιάφορο, το καλοκαίρι του 2015 ανέτρεψε πλήρως το πρόγραμμα που είχε εξαγγείλει, άριστα πράττοντας προσέφυγε στις κάλπες και επαναβεβαίωσε τη λαϊκή εντολή στη βάση των επιλογών που έκανε.

Το πρόγραμμα που εξέθεσε τότε, όσο κι αν έχουμε ουσιαστικά μόνο τα βασικά σημεία της νέας συμφωνίας, είναι φανερό ότι ανατρέπεται και επιπλέον προκύπτουν δεσμεύσεις για μελλοντικό χρόνο, όταν εκ των πραγμάτων μια άλλη Βουλή θα έχει εκλεγεί και  θα υπάρχει ίσως μια άλλη κυβέρνηση. Μπορεί να κάνω λάθος, αλλά δεν μου φαίνεται λογικό.  

* Κώστας Αποστόλου, Μέλος του Συντονιστικού της κίνησης «Κοινωνία Πρώτα»
tvxs

Πολιτικές επιλογές εναντίον κοινής λογικής…


Σε δύσκολη στενωπό διέρχεται η Δημοκρατική Συμπαράταξη, καθώς οι αναταράξεις εντός του ΠΑΣΟΚ φαίνεται να έχουν επηρεάσει την…
εσωτερική ισορροπία, με τη ΔΗΜΑΡ και την Κίνηση Πολιτών για τη Σοσιαλδημοκρατία να επιχειρούν επίδειξη δύναμης αναντίστοιχης της πολιτικής εμβέλειας και κοινωνικής τους πρόσβασης. 

Η δυσθυμία του ΠΑΣΟΚ στην προοπτική διάλυσης και ένταξής του στον ενιαίο φορέα, με την επίγνωση ότι είναι ο μόνος ιστορικός και με κοινωνικές ρίζες πολιτικός χώρος, γίνεται πεδίο εκμετάλλευσης από όλα τα υπόλοιπα στελέχη, που θα ήθελαν να μπει «στο χρονοντούλαπο της Ιστορίας» και να προκύψει ένα νέο ενιαίο κόμμα στην Κεντροαριστερά. 

Την ίδια ώρα κλιμακώνει την επίθεσή του κατά της κυβέρνησης με στόχο όχι μόνο την καταψήφιση των μέτρων αλλά και την ανάδειξη εντός και εκτός Κοινοβουλίου «της καταστροφικής πολιτικής της κυβέρνησης», όπως λένε τα στελέχη της ΔΗΣΥ, που στις συζητήσεις τους επισημαίνουν ότι ήδη η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛΛ ξεπέρασε τον χρόνο ζωής των κυβερνήσεων Παπανδρέου και έχει λάβει πολλαπλάσια μέτρα από τις κυβερνήσεις αυτές. Παρά τις δεσμεύσεις για άρση της λιτότητας και παύση των μνημονίων, υπογράφει με τα νέα μέτρα ένα τέταρτο μνημόνιο που δεσμεύει τη χώρα πολύ πέρα από την τετραετία για την οποία ψηφίστηκε.

Ενδεικτικό της εσωτερικής έντασης και της διάθεσης ετεροπροσδιορισμού που υπάρχει εντός της ΔΗΣΥ είναι η διάσταση απόψεων που καταγράφηκε στη συνεδρίαση της Κοινοβουλευτικής Ομάδας την Τρίτη και αφορούσε τη στάση απέναντι στο νομοσχέδιο με τα μέτρα. Ο Ανδρέας Λοβέρδος τάχθηκε υπέρ της αποχώρησης της Κοινοβουλευτικής Ομάδας από την ονομαστική ψηφοφορία, με τη λογική ότι η αντιπολίτευση πρέπει να στείλει ένα ηχηρό μήνυμα απομόνωσης στην ψήφιση των μέτρων.

Ο Θανάσης Θεοχαρόπουλος διαφώνησε σημειώνοντας ότι πρέπει η ΔΗΣΥ να δώσει τον αγώνα μέχρι το τέλος, μένοντας στην αίθουσα και καταψηφίζοντας. Η Φώφη Γεννηματά άκουσε τις απόψεις που διατυπώθηκαν και ανέβαλε για σήμερα το πρωί την απόφαση επί της πρότασης, σε νέα συνεδρίαση της Κοινοβουλευτικής Ομάδας. 

Το συνέδριο

Διαφοροποιήσεις καταγράφονται όμως και στις προτάσεις της Φώφης Γεννηματά για την πορεία μετεξέλιξης της Δημοκρατικής Συμπαράταξης. Η πρόταση που κατέθεσε στη συνεδρίαση της Κεντρικής Οργανωτικής Επιτροπής Συνεδρίου φαίνεται ότι δεν γίνεται ομόφωνα δεκτή. Η Γεννηματά πρότεινε συγκεκριμένα τα πολιτικά κόμματα και οι φορείς της ΔΗΣΥ σε εύλογο (αλλά απροσδιόριστο) διάστημα να πάρουν αποφάσεις για τη μορφή του φορέα, αν δηλαδή θα είναι πολυκομματικός ή όχι, και στη συνέχεια να γίνει η εκλογή του αρχηγού από τη βάση. 

Συγκεκριμένα η Γεννηματά προτείνει με βάση το μητρώο των ψηφισάντων να εκλεγούν οι σύνεδροι που θα αναλάβουν να αναδείξουν τα όργανα της Δημοκρατικής Συμπαράταξης. Η πρόταση αυτή, όμως, δεν βρήκε σύμφωνο τον Θεοχαρόπουλο, ο οποίος προτείνει να γίνει πρώτα το συνέδριο, να εκλεγούν τα όργανα και μετά να γίνει η εκλογή από τη βάση και όλα αυτά εντός του 2017, θέση που ασπάζεται και ο Γιάννης Τούντας από την Κίνηση Πολιτών για τη Σοσιαλδημοκρατία. 

Η κατάσταση είναι τόσο τεταμένη στο παρασκήνιο, ώστε δεν αποκλείεται να τεθούν τέτοια οργανωτικής φύσης ζητήματα στο προγραμματικό συνέδριο της Δημοκρατικής Συμπαράταξης με αποτέλεσμα να υπάρχουν και προβλήματα, αφού η πλειοψηφία αρνείται να δώσει οργανωτικές εξουσίες στους συνέδρους, στην παρούσα φάση. 

Στη Χαριλάου Τρικούπη τώρα έχουν αποφασίσει να μην δώσουν συνέχεια στις βολές που εκτοξεύει ο Στ. Ξεκαλάκης μετά την αποκαθήλωσή του από γραμματέα της Κεντρικής Επιτροπής και την έξωσή του από το γραφείο του. Σε επτασέλιδη επιστολή του ο Ξεκαλάκης άφησε υπονοούμενα για τα οικονομικά στοιχεία στελεχών του ΠΑΣΟΚ. 

Στην απάντησή του ο γενικός διευθυντής του κόμματος Νίκος Σαλαγιάννης επιχείρησε να του απαντήσει με επιχείρημα ότι κανένα στέλεχος δεν πληρώνεται από το κόμμα, το οποίο μετά βίας μπορεί να πληρώσει τους ελάχιστους εναπομείναντες υπαλλήλους του. Πάντως από τη Χαριλάου Τρικούπη λένε με νόημα ότι η αντίδραση Ξεκαλάκη εκπορεύεται από τη δυσφορία του επειδή μετά την παύση του θα πρέπει να επανέλθει στην εργασία του στη ΓΑΙΑΟΣΕ, από όπου ήταν αποσπασμένος ως γραμματέας της Κ.Ε. του ΠΑΣΟΚ…

topontiki.gr

Ζόρια στη Συμπαράταξη…

Το σούπερ σέξι μπούστο της Νικολέττας Ράλλη

Φορώντας φλοράλ φόρεμα που τόνιζε μοναδικά το μπούστο της, πόζαρε η Νικολέττα Ράλλη στο Instagram. Η παρουσιάστρια πόζαρε με σέξι διάθεση στον φωτογραφικό φακό και προκάλεσε ταχυπαλμίες στον ανδρικό πληθυσμό.

«Πρέπει να έχω λουλούδια για πάντα!», έγραψε η παρουσιάστρια αναρτώντας τη φωτογραφία της στον προσωπικό της λογαριασμό στο Instagram.

Η ανάρτησή της απέσπασε χιλιάδες like και ενθουσιώδη σχόλια. «Μα τι μπούστο!», της έγραψε ένας follower.

Δείτε τη φωτογραφία:

Το σούπερ σέξι μπούστο της Νικολέττας Ράλλη

Γνωστή Ελληνίδα ηθοποιός κοιμάται με 23 γάτες!
Μαζεύει όποιο γατάκι βρεθεί στο δρόμο της…
 
 Η Ισμήνη Καλέση εξομολογείται στην εφημερίδα Espresso και τον Αλκίνοο Μπουνιά ότι ζει παρέα με 23 γάτες! Μάλιστα, κάθε βράδυ όλες κοιμούνται μέσα στο σπίτι.
 

«Από μικρή είχα γάτες. Αλλά όσο ζούσε η μανούλα μου δεν μπορούσα να έχω περισσότερες από τέσσερις, γιατί τις περιποιόταν εκείνη. Τώρα που δεν υπάρχει εκείνη, όποιο ταλαίπωρο γατάκι βρεθεί στο δρόμο μου το μαζεύω. Είχα 22 γάτες και πρόσφατα βρήκαμε κι ένα μωράκι γατάκι με κινητικά προβλήματα. Επομένως, σήμερα έχω 23 ψιψίνες. Μένω σε ένα τριώροφο εκτός Αθηνών και κυκλοφορούν στον κήπο, αλλά και μέσα στο σπίτι. Το βράδυ, όλες κοιμούνται μέσα. Αν είχα πάρα πολλά χρήματα, θα έφτιαχνα ένα άσυλο για αδέσποτα ζώα. Όχι μόνο για γάτες, αλλά και για σκύλους, ου επίσης αγαπώ», εξομολογείται η Ισμήνη Καλέση.

Ισμήνη Καλέση

 

TAGS

Γνωστή Ελληνίδα ηθοποιός κοιμάται με 23 γάτες!

Παντρεύτηκε η Pippa Middleton - Φωτογραφίες από τον «βασιλικό» της γάμο

Με τα ιερά δεσμά του γάμου ενώθηκαν το απόγευμα του Σαββάτου η Pippa Middleton και ο James Matthews, στο ναό του Αγίου Μάρκου στο Ένγκελφιλντ του Μπέρσκαιρ, ένα όμορφο ξωκλήσι που χρονολογείται από το 1190 και βρίσκεται μόλις έξι μίλια μακριά από το χωριό Μπάκμπερι, όπου η νύφη μεγάλωσε με την αδελφή της Kate και τον νεότερο αδελφό τους James.

Η Pippa κατέφθασε στην εκκλησία, συνοδευόμενη από τον πατέρα της, Michael Middleton μέσα σε ένα vintage γκρι αυτοκίνητο.

 

H 33χρονη νύφη έκλεψε τις εντυπώσεις με το πανάκριβο Giles Deacon νυφικό της (σ.σ αξίας 40.000 λιρών) και δεν σταμάτησε να χαμογελάει στους καλεσμένους της αλλά και στον φωτογραφικό φακό. Την παραμυθένια της εμφάνιση ολοκλήρωναν το μακρύ πέπλο δια χειρός Stephen Jones, η Maidenhair Fern τιάρα στα μαλλιά της και τα Manolo Blahnik νυφικά παπούτσια.
 

Στην εκκλησία του Αγίου Μάρκου, ο πρίγκιπας William και η Kate Middleton με τα δύο παιδιά τους έφτασαν οδικώς με ένα Range Rover και εντυπωσίασαν με τα επίσημα ενδύματά τους.

Ο πρίγκιπας William έδειχνε πολύ κομψός με το κουστούμι του και η Kate Middleton έλαμπε μέσα στο σομόν σύνολό της, ενώ στεκόταν στο πλευρό της αδελφής της για να τη βοηθήσει με όλες τις λεπτομέρειες.

Στις φωτογραφίες φαίνονται και τα νεότερα μέλη της βασιλικής οικογένειας, George και Charlotte.

 

Ο πρίγκιπας William  και ο πρίγκιπας Harry έξω από τον Καθεδρικό του Αγίου Μάρκου. Ο πρίγκιπας Harry δεν συνοδευόταν από τη σύντροφο του Meghan Markle. 
 

Ανάμεσα στους καλεσμένους η τραγουδίστρια και ηθοποιός Donna Air.

 

 

Ο θείος της νύφης Γκάρι Γκόλντσμιθ με την κόρη του Ταλούλα.

Ο Ελβετός παίκτης του τένις Ρότζερ Φέντερερ και η σύζυγος του Μίρκα.

Παντρεύτηκε η Pippa Middleton – Φωτογραφίες από τον «βασιλικό» της γάμο

Tα 2-άσχετα με την εμφάνιση-χαρακτηριστικά, που έλκουν τα δύο φύλα

Η εξωτερική εμφάνιση μπορεί να παίζει κυρίαρχο ρόλο στην εποχή μας, δεν αποτελεί όμως το βασικό κριτήριο έλξης ανάμεσα στα δύο φύλα. Στην αναπάντεχη αυτή διαπίστωση κατέληξαν ερευνητές από το Πανεπιστήμιο του Βρότσλαβ στην Πολωνία.

 

«Τα τελευταία χρόνια, οι περισσότερες έρευνες έχουν εστιάσει στην έλξη που ασκεί η εικόνα, για παράδειγμα του προσώπου ή του σώματος» επισημαίνει η Agata Groyecka, επικεφαλής συγγραφέας της μελέτης. «Ωστόσο, η βιβλιογραφία έχει καταγράψει τον σημαντικό ρόλο των άλλων αισθήσεων, ο οποίος δεν πρέπει να παραγνωρίζεται» προσθέτει.

Αυτές είναι η φωνή και η μυρωδιά, σημειώνεται στο σχετικό άρθρο που δημοσιεύεται στο επιστημονικό έντυπο Frontiers in Psychology. Η Groyecka και οι συνεργάτες της έκαναν μία ανασκόπηση μελετών που έλαβαν χώρα σε διάστημα 30 χρόνων και αφορούσαν τον ρόλο της φωνής και της μυρωδιάς. Αν και δεν είναι εκτεταμένη, δίνει αρκετές πληροφορίες για το ρόλο των δύο αισθήσεων.

Για παράδειγμα, κάποια ευρήματα σχετίζονται με τη διαίσθηση, όπως το να μαντέψει κάποιος το φύλο και την ηλικία με βάση μόνο τη φωνή. Κάποιοι άνθρωποι αντιλαμβάνονται όμως από τη φωνή πολλά περισσότερα, όπως την υπεροχή, τη διάθεση συνεργασίας, τη συναισθηματική κατάσταση ή ακόμη και τις σωματικές διαστάσεις του συνομιλητή.

Ακόμη πιο συναρπαστικά είναι τα αποτελέσματα άλλων μελετών, σύμφωνα με τα οποία οι άνθρωποι βγάζουν ορθά συμπεράσματα με βάση μόνο τη μυρωδιά του άλλου.

Πρόσφατες μελέτες απεικόνισης του εγκεφάλου υποδεικνύουν ότι ο συνδυασμός ακοής και οσμής, είναι ακόμη πιο ισχυρός.

Η έλξη μέσω των αισθήσεων επηρεάζει την καθημερινή ζωή με ποικίλους τρόπους, καθώς παίζει ρόλο όχι μόνο στις ερωτικές σχέσεις, αλλά και στις φιλίες και στις επαγγελματικές αλληλεπιδράσεις. Χωρίς την ενσωμάτωση τέτοιων πληροφοριών, οι ψυχολογικές μελέτες για την καθημερινή λήψη αποφάσεων και την επικοινωνία δεν μπορούν να συλλάβουν ολόκληρη την εικόνα.

Πηγή: onmed.gr

Tα 2-άσχετα με την εμφάνιση-χαρακτηριστικά, που έλκουν τα δύο φύλα

Ποιος και πώς αποφασίζει για τα ονόματα των δρόμων στην Ελλάδα

Η ιστορία των ελληνικών δρόμων έχει γνωρίσει πολλά περιστατικά και παλινωδίες, προκαλώντας διαμάχες, αιματηρά επεισόδια ή γεγονότα που προκαλούν θυμηδία. Οι ίδιοι οι δρόμοι ανάλογα με τις εξελίξεις και τα πρόσωπα της εποχής απαρνήθηκαν αρκετές φορές το όνομά τους, ενίοτε στο βωμό προσωπικών φιλοδοξιών και επιδιώξεων.

 

Παραθέτουμε ένα απόσπασμα από το βιβλίο του Ηλία Πετρόπουλου «Η ονοματοθεσία οδών και πόλεων». «Στις δημοτικές εκλογές του 1957 (επί δικτατορίας Καραμανλή) η ΕΔΑ κατάφερε να αποσπάσει την Θεσσαλονίκη, παίρνοντας είκοσι-εφτά έδρες στο δημοτικό συμβούλιο και αφήνοντας στην Δεξιά μόνον τέσσερις έδρες.

Παρακολούθησα, ενεργώς, την ευέλικτη τακτική των τοπικών αριστερών, που, επί δημαρχίας των, κατόρθωσαν να κερδίσουν αρκετά πράματα, γιατί η μάχη (παρά την συντριπτική πλειοψηφία της ΕΔΑ) δεν ήταν διόλου εύκολη, αφού η Νομαρχία Θεσσαλονίκης και το φασιστικό Κράτος αντιδρούσαν συνεχώς – π.χ. ο εκεί νομάρχης, ο πεισματάρης στρατηγός Καραμπότσος, απαιτούσε πιστοποιητικά κοινωνικών φρονημάτων ακόμη και για τους οδοκαθαριστές που προσλάμβανε ο Δήμος και που, εννοείται, ήσανε αριστεροί.

Τότε ανέκυψε και το σκάνδαλο της μετονομασίας της Πλατείας Ιωάννου Μεταξά (πρόκειται για το γνωστό Βαρδάρι), που, παλιότερα, έφερε το επίσημο όνομα Πύλη Αξιού. Το δημοτικό συμβούλιο, με μια μετριοπαθή απόφαση, βάφτισε το κακόφημο Βαρδάρι, Πλατεία Αλεξάνδρου Σβώλου. Η Δεξιά φρύαξε. Επακολούθησαν άγριοι καβγάδες. Στο τέλος, εδόθη, σαν συμβιβαστική λύση, η φόρμουλα Πλατεία Ομονοίας. Είναι η εποχή που, για πρώτη φορά, συνειδητοποίησα την τεράστια σημασία που είχε το θέμα της ονοματοθεσίας των οδών και πλατειών».

Όπως σχολιάζει ο πρόεδρος του Συλλόγου των Αθηναίων, ιστορικός και δημοσιογράφος, Λευτέρης Σκιαδάς, μιλώντας στο newsbeast.gr: «Οι δυστυχίες που συνοδεύουν τον ελληνικό λαό προεκτείνονται στις ονομασίες των δρόμων».

«Εάν κάποιος θελήσει να μάθει την ιστορία ενός δρόμου, θα βρεθεί σε πλήρες αδιέξοδο. Αυτό που έχει συμβεί με τις ονομασίες, τις μετονομασίες και το διασυρμό των οδών, δεν έχει συμβεί σε καμία πόλη του κόσμου. Οφείλεται στην πολιτική εκμετάλλευση, στην αμάθεια και στην άγνοια», όπως λέει.

wkwlodoi10

– Κύριε Σκιαδά, έχει πολιτικό, κοινωνικό ή ιστορικό υπόβαθρο η ονοματοδοσία των δρόμων;

«Η συγκεκριμένη διαδικασία καταγράφει από χαριτωμένες έως και αιματοβαμμένες ιστορίες. Πολύ χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα του κυρ Γιώργη στην περιοχή του κέντρου της Αθήνας, ο οποίος είχε μία κόρη την Κούλα. Θέλοντας να την τιμήσει έδωσε το όνομά της στο δρόμο, την οδό Κούλας.

Επίσης έχουμε περιπτώσεις διχασμού καθώς καταγράφονται σκοτωμοί, ξυλοδαρμοί, δολοφονίες και μαχαιρώματα για τις ονομασίες των οδών. Για παράδειγμα η πλατεία Πλαστήρα στο Παγκράτι θα έπρεπε να ονομάζεται Πλαστήρα ή Γονατά; Το συγκεκριμένο δίλημμα προκάλεσε ακόμα και τη συγκέντρωση προσφύγων, οι οποίοι είχαν το δικό τους αγαπημένο πρόσωπο και ήθελαν να επικρατήσει το όνομά του. Ωστόσο, κανείς δεν ξέρει ότι η πλατεία, η οποία σήμερα ονομάζεται «Πλαστήρα», ονομάζεται τυπικά πλατεία Κουμπερτέν.

Θα θυμηθώ ακόμα πως όταν ήταν εν ζωή ο Σπύρος Μερκούρης, η οδός Ζωοδόχου Πηγής μετονομάστηκε σε Σπύρου Μερκούρη. Πήγαιναν οι οπαδοί του, κατέβαζαν τις ταμπέλες και τοποθετούσαν την ταμπέλα με το όνομα του Μερκούρη. Το ίδιο βράδυ έτρεχαν κάποιοι άλλοι και τοποθετούσαν μία άλλη ταμπέλα».

– Μου έχει κάνει εντύπωση ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα ονοματοθεσίας. Στη Νέα Μάκρη, ένας από τους τέως δημάρχους, ο Ιορδάνης Λουΐζος, ο οποίος βρίσκεται εν ζωή, έχει δώσει το όνομά του σε έναν από τους δρόμους της περιοχής…

wkwlodoi19

«Ευτυχώς ο δήμος Αθηναίων κρατά μία καλή στάση. Η παρούσα δημοτική αρχή είναι αρκετά φειδωλή ως προς τις ονομασίες και τα κριτήρια απονομής τους στους δρόμους της πόλης. Πριν λίγα χρόνια όμως, οι άνθρωποι του δήμου ήθελαν να μετονομάσουν τη Βασιλίσσης Όλγας σε Ανδρέα Παπανδρέου και τη Βασιλίσσης Σοφίας σε Κωνσταντίνου Καραμανλή. Εάν αυτό συνέβαινε τελικά θα σήμαινε την κατάρριψη της ιστορικότητας των δρόμων. Ο δρόμος έχει ιστορία που απορρέει από το όνομά του.

Ας σημειωθεί ότι ιστορία με τις μετονομασίες των δρόμων χρονολογείται στην εποχή του Όθωνα. Παρά το γεγονός ότι συγκροτήθηκαν σπουδαίες επιστημονικές επιτροπές και δημιουργήθηκαν κατάλογοι και προδιαγραφές αναφορικά με τα κριτήρια ονοματοδοσίας, ουδέποτε τηρήθηκαν. Οπωσδήποτε όμως δεν μπορεί να χρησιμοποιείται ένα όνομα της επικαιρότητας, ούτε της αμέσως περασμένης πολιτικής κατάστασης, που ενδέχεται να προκαλέσει πάθη.

Είναι υπαρκτό ένα βαθύ ιδεολογικό υπόβαθρο πίσω από πολλά ονόματα. Οι άστοχες μετονομασίες παρουσιάζονται σε εποχές κρίσεως, σε εποχές που υφίστανται ανελεύθερα καθεστώτα. Είναι χαρακτηριστικό των ανελεύθερων καθεστώτων ότι προσπαθούν να επηρεάσουν το δημόσιο χώρο με τις ονομασίες των δρόμων».

wkwlodoi5

– Παραδείγματα όπως αυτά που περιγράψατε εμφανίζονται και στην περίοδο της επταετίας…

«Βεβαίως. Βλέπαμε παντού δρόμους με τις ονομασίες: 21ης Απριλίου, Γεωργίου Παπαδόπουλου. Είχε γεμίσει όλη η Ελλάδα καθότι οι βαπτιστές των δρόμων ήθελαν να ευλογήσουν τη Χούντα. Το ίδιο όμως έγινε και στη Μεταπολίτευση. Έφυγε η Χούντα και ήρθαν οι οδοί Πολυτεχνείου, Μελίνας Μερκούρη, Αντίστασης. Και επί Μεταξά όμως τα ίδια: 4ης Αυγούστου και Ιωάννου Μεταξά».

– Στο βιβλίο του Ηλία Πετρόπουλου με τίτλο «Η ονοματοθεσία οδών και πόλεων» αναφέρεται ότι στην Αθήνα μόνο συναντά κανείς εκατοντάδες ονόματα βασιλέων, πριγκίπων και πριγκιπισσών…

«Είναι πολύ ελαφριά η θεώρηση την οποία έχει κάνει ο αείμνηστος Πετρόπουλος, ο οποίος είναι ένας θαυμάσιος λαογράφος. Λείπει η δηκτικότητα που απαιτείται για να καταδικαστούν οι διοικήσεις που προσφεύγουν σε αυτή την τακτική είτε πρόσκεινται στη Δεξιά, είτε στην Αριστερά, είτε στο Κέντρο».

wkwlodoi7

 
Ο κάθε δήμαρχος ή δημοτικός σύμβουλος για να αφήσει κάτι πίσω του, αλλάζει την ιστορία του δρόμου

– Υπάρχει νομοθετικό πλαίσιο, το οποίο ορίζει τις προϋποθέσεις ονοματοδοσίας ενός δρόμου;

«Ο νόμος υπάρχει και ορίζει ότι πρέπει κάθε τέτοια κίνηση να εγκρίνεται από ειδική επιτροπή και από το δημοτικό συμβούλιο. Πάντοτε όμως επικρατούν οι βλαχοπολιτικές απόψεις των εκάστοτε δημάρχων και κοινοταρχών παλαιότερα.

Ο κάθε δήμαρχος ή δημοτικός σύμβουλος για να αφήσει κάτι πίσω του, αλλάζει την ιστορία του δρόμου. Παράδειγμα αποτελεί η πλατεία Κοτζιά, η οποία ονομαζόταν πλατεία Λουδοβίκου όταν από την περιοχή αυτή έως και την πλατεία Κουμουνδούρου δεν υπήρχαν σπίτια, αλλά ήταν μία ενιαία πλατεία. Τα χρόνια πέρασαν, ακολούθησαν πολλές νέες ονομασίες.

Η πλατεία Λουδοβίκου έγινε Θεάτρου γιατί ήταν κοντά στο δημοτικό θέατρο. Πέθανε το 1951 ο Κώστας Κοτζιάς. Το 1974 ονομάστηκε πλατεία Εθνικής Αντίστασης, μετά από λαϊκή συνέλευση που συνήλθε στην πλατεία και αποφάσισε. Το υπουργείο Εσωτερικών όμως στο οποίο υπάγεται το συμβούλιο τοπονυμιών και έπρεπε να δώσει την έγκρισή του, ζήτησε να παραμείνει η ονομασία της πλατείας ως είχε. Τυπικά δεν εγκρίθηκε η μετονομασία. Παρόλ’ αυτά όμως ως πράξη αντίστασης ονομάστηκε ανεπίσημα πλατεία Εθνικής Αντίστασης».

– Και επί κατοχής πρέπει να έγιναν ενδιαφέρουσες «παρεμβάσεις»…

«Συνηθιζόταν τότε, όταν ερχόταν κάποιος αξιωματούχος από το εξωτερικό στην Ελλάδα, να δίνουν το όνομά του σε κάποιο δρόμο της Αθήνας.

Ήταν ένας τρόπος να χαϊδέψουν όλους αυτούς που έρχονταν από το εξωτερικό. Όλα αυτά ευτυχώς άλλαξαν με το πέρασμα των χρόνων. Υπήρξαν δημοκρατικές δυνάμεις, οι οποίες έφεραν μία ισορροπία».

wkwlodoi17

 
Η Βουκουρεστίου ας πούμε ονομάστηκε έτσι για να ενθουσιάσουν τον πρωθυπουργό του Βουκουρεστίου

– Με την ίδια λογική θα μπορούσε να έχουμε σήμερα την οδό Μέρκελ, Σόιμπλε ή Ντάισελμπλουμ;

«Δεν αμφιβάλλω. Και απορώ πως δεν το έχουν κάνει ακόμα! Αυτό πάντως γινόταν κατά το παρελθόν, καθώς καλόπιαναν ακόμα και άτομα τα οποία βαρύνονταν με αμαρτήματα».

– Εκτιμάτε ότι θα δούμε κάποια στιγμή τους σύγχρονους πολιτικούς της Ελλάδας να γίνονται δρόμοι; Οδός Σημίτη, Γιώργου Παπανδρέου, Κώστα Καραμανλή, Σαμαρά ή Τσίπρα;

«Το απεύχομαι διότι εάν θα γίνει κάτι τέτοιο θα πρέπει να γίνει σε μισό αιώνα από σήμερα με αποτίμηση του έργου του καθενός. Η αποτίμηση της ζωής μας όμως είναι πολύ μεγάλο πρόβλημα. Και είναι σίγουρο ότι σε 50 χρόνια θα βλέπουμε την ιστορία και τη δράση του καθενός με εντελώς διαφορετικό μάτι. Επομένως θα πρέπει να αφήσουμε το χρόνο να περάσει.

Βιαστικές κινήσεις έγιναν στο παρελθόν με τη Χαριλάου Τρικούπη ή με τη Βουκουρεστίου. Η Βουκουρεστίου ας πούμε ονομάστηκε έτσι καθότι υπήρχε μία ανταλλαγή φιλοφρονήσεων την εποχή εκείνη με το Βουκουρέστι. Είχε έρθει στην Ελλάδα και ο Ρουμάνος πρωθυπουργός. Τελικά πήραν έναν παλιό δρόμο των Αθηνών και τον ονόμασαν Βουκουρεστίου για να ενθουσιάσουν τον πρωθυπουργό του Βουκουρεστίου».

– Ποια είναι η ιστορία της 3ης Σεπτεμβρίου;

«Η αρχική της ονομασία ήταν Πατησίων. Ωστόσο έπρεπε τότε να μοιράσουν τους βασιλιάδες. Τσακώθηκε το δημοτικό συμβούλιο με τις συντεχνίες για το ποια οδός θα ονομαστεί και πώς. Ως μέση λύση καθιερώθηκε η ονομασία 3ης Σεπτεμβρίου, ενώ ονόμασαν Όθωνος το δρόμο που βρίσκεται στο Σύνταγμα.

Οι βασιλιάδες και οι πρωθυπουργοί μας ταλαιπώρησαν πολύ σε ό,τι αφορά στις ονομασίες. Το μεγάλο πρόβλημα είναι ότι χρησιμοποιούνταν ονόματα χωρίς ιδιαίτερο λόγο. Καταλαβαίνω ότι η λεωφόρος Αμαλίας έπρεπε να ονομαστεί έτσι, καθότι η Αμαλία κατασκεύασε τον εθνικό κήπο (τέως βασιλικό κήπο). Αλλά το να ονομάζουμε «Βασιλέως Κωνσταντίνου», κάποιους δρόμους που θα μπορούσαν να σηματοδοτούν την τύχη της χώρας, είναι άστοχο. Δεν θα έπρεπε ο δρόμος από τον οποίο περνούσε ο Ιλισός να ονομάζεται Ιλισού; Εμείς ωστόσο επιλέξαμε να τον ονομάσουμε Μιχαλακοπούλου και έως το τέλος του δρόμου να αλλάζει ακόμα πέντε ονομασίες».

– Επομένως ο κάθε δρόμος σχετίστηκε και με την αποτίναξη ή τον κατευνασμό των ενοχικών συνδρόμων που έφερε η εκάστοτε ιστορική περίοδος…

«Ήρθαν οι Βαυαροί επί Όθωνος και ξαφνικά βρέθηκαν κάτω από την Ακρόπολη. Περπατούσαν στους δρόμους και σκόνταφταν σε αρχαία. Όλο αυτό συνεπήρε το μυαλό τους σε συνδυασμό με το εξαιρετικό κλίμα και ένα τοπίο θεϊκό. Εκείνοι επηρεάστηκαν και ξεκίνησαν τις ονομασίες.

Οι Έλληνες μετά τους Βαυαρούς άρχισαν να δίνουν ονόματα αρχαίων στους δρόμους, αναζητώντας την ελληνικότητά και την ταυτότητά τους. Έπρεπε το νέο κράτος θα θεμελιώσει ταυτότητα, την οποία βρήκε μέσα από τα ονόματα».

wkwlodoi16

– Ωστόσο ονόματα οδών υπήρχαν και στην αρχαιότητα;

«Σε ορισμένες περιπτώσεις ναι. Όπως είναι για παράδειγμα η οδός Τριπόδων στην Πλάκα, η οποία μετράει 2.000 χρόνια ζωής».

– Μία άλλη συζήτηση, η οποία κάποια στιγμή ήρθε στο προσκήνιο, ήταν να αναγράφονται τα ιστορικά στοιχεία του κάθε δρόμου στις πινακίδες…

«Έτσι είναι. Ήδη από το 1937-1938 σπουδαίοι γλωσσολόγοι κάθισαν και έφτιαξαν πίνακα με τη διατύπωση της κάθε οδού. Ουδέποτε όμως εφαρμόστηκε. Η αδιαφορία μας για την πραγματικότητα αποτυπώνεται ακόμα και στους δρόμους».

– Αποκλειστικά υπεύθυνος για τη βάπτιση των δρόμων είναι επομένως ο δήμος ή έχουμε και παρεμβάσεις από την κεντρική διοίκηση;

«Ναι. Η κεντρική διοίκηση απλώς ενέκρινε ή όχι την ονομασία. Μπορούσε επί της ουσίας να φέρει αντιρρήσεις, λέγοντας ότι μία ονομασία δεν εγκρίνεται για λόγους που εκείνη έκρινε. Μέχρι προ ολίγου η οδός Κηφισίας λεγόταν τυπικά, Ιωάννου Μεταξά. Επίσης υπάρχει πλατεία 21ης Απριλίου στο κέντρο της Αθήνας. Βρίσκεται στο Γκάζι, στη συμβολή των οδών Ιεράς Οδού και Πειραιώς, εκεί που βρισκόταν η παλιά λαχαναγορά.

Την είχε ονομάσει έτσι ο Παττακός γιατί είχαν καθαρίσει τότε τη λαχαναγορά, μετατρέποντάς τη σε πλατεία. Κι αυτή η ονομασία έμεινε! Μπορούμε με βάση αυτό να καταλάβουμε πόση βαρύτητα δίνουμε στα μικρά-μεγάλα της καθημερινότητας».

wkwlodoi15– Μπορεί να γίνει κάτι σε επίπεδο νομοθετικής παρέμβασης ούτως ώστε να περιοριστεί η αυθαιρεσία που εμφανίζεται σε περιπτώσεις ονοματοδοσίας;

Το νομοθετικό πλαίσιο υπάρχει. Αυτό που λείπει είναι η ορθή νοοτροπία. Οι ελληνικοί τόποι και η ιστορία τους πρέπει να τύχουν ιδιαίτερου σεβασμού.

  • Σύντομα αναμένεται να εκδοθεί βιβλίο με την ιστορία της ονοματοθεσίας κάθε δρόμου της Αθήνας, το οποίο έγραψε ο Λευτέρης Σκιαδάς.

 

 

Πηγή: Newsbeast

Ποιος και πώς αποφασίζει για τα ονόματα των δρόμων στην Ελλάδα

Γραμματοσειρά
Αντίθεση