22 October, 2017
Home / Περιβαλλον (Page 9)

Όποιο ψήφισμα κι αν ανοίξεις, θα δεις από κάτω τον διεθνή οργανισμό, τύπου Μ.Κ.Ο., με την επωνυμία «AVAAZ». Εκστρατείες συλλογής υπογραφών για το περιβάλλον, τον γορίλα, το κλίμα, τον καρκίνο, αλλά και για το το Νομπέλ στην Ελλάδα, για το “Μένουμε Ευρώπη”, για τους πλειστηριασμούς σπιτιών, για να φύγει ο Λάκης από τον ALPHA,
για την κατάργηση των Τμημάτων Ένταξης των ΑΜΕΑ, κι ένα σωρό άλλα «ευαίσθητα» θέματα «κοινωνικής συνείδησης», που στοχεύουν στην συναισθηματική ενεργοποίηση του αποδέκτη και το αίσθημα του δικαίου.
Το νέο φρούτο του “κλικ-ακτιβισμού” αποτελεί την τελευταία λέξη της μόδας σχετικά με την ενεργοποίηση αποκλειστικά κατευθυνόμενων και με ύποπτους στόχους παγκόσμιων «δικτύων αλληλεγγύης», δικτύων, δηλαδή, που κάτω από ταμπέλες ευαίσθητων κοινωνικών θεμάτων επιχειρούν να χειραγωγήσουν και να εγκλωβίσουν την κοινή γνώμη ενώ ταυτόχρονα, με τον έντεχνο τρόπο της συνυπογραφής σε ένα αίτημα, εκτονώνουν την ενεργητική δράση σε μια ανώδυνη διαμαρτυρία και αποτρέπουν κοινωνικές ομάδες από την ανάληψη πρωτοβουλιών και ενεργών δράσεων απέναντι σε ένα σοβαρό ή λιγότερο σοβαρό θέμα. Ένα από τα πιο δραστήρια και διάσημα τέτοια παγκόσμια δίκτυα της νεο-προπαγάνδας είναι και το AVAAZ.
Μια πρόχειρη έρευνα στο διαδίκτυο για την εν λόγω οργάνωση, μας βγάζει πολλά “λαβράκια”. Κατ’ αρχήν έχει εξαιρετικό ενδιαφέρον να δούμε από ποιους έχει ιδρυθεί αυτή η οργάνωση και ασφαλώς από ποιους χρηματοδοτείται. Σύμφωνα με την Wikipedia, “To Avaaz.org συν-ιδρύθηκε από το Res Publica μιας διεθνή ομάδα αστικής πίεσης, και το Moveon.org, μια online κοινότητα που έχει πρωτοπορήσει στη διαδικτυακή πίεση στις Ηνωμένες Πολιτείες. Η ιδρυτική ομάδα αποτελείται επίσης και από επιχειρηματίες από έξι χώρες που είναι κορυφαίοι παγκοσμίως στην κοινωνική επιχειρηματικότητα και σε αυτούς περιλαμβάνονται ο ιδρυτικός πρόεδρος και εκτελεστικός διευθυντής Ricken Patel, και οι Tom Perriello, Tom Pravda, Eli Pariser, Andrea Woodhouse, Jeremy Heimans, και David Madden.” Στην ουσία πρόκειται για την αφρόκρεμμα του αμερικανικού κατεστημένου, ενώ ύποπτο είναι και το παρασκήνιο των χρηματοδοτήσεων στις οποίες εμπλέκεται το ίδρυμα Ροκφέλερ και ο πολύς Τζωρτζ Σώρρος. Περισσότερες και αναλυτικές πληροφορίες για το background των ιδρυτικών στελεχών, τους ιδρυτικούς οργανισμούς και τις χρηματοδοτήσεις στο άρθρο: fadomduck2.blogspot.gr

Η AVAAZ, εκτός των άλλων, έχει στο ενεργητικό της καμπάνιες υπέρ της εισβολής στη Λιβύη «που χρησιμοποιήθηκε ως ασπίδα για τη συγκεκαλυμμένη εισβολή των ΗΠΑ και τη δολοφονία και τη διαπόμπευση του αρχηγού του κράτους[1]» καθώς και για την επιβολή ζώνης απαγόρευσης πτήσεων στη Συρία: «Στη Συρία, για παράδειγμα, μεταξύ του 2012 και τα τέλη του 2013, ακριβώς τη στιγμή που οι ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ προσπαθούνν να εκβιάσουν την κοινή γνώμη για έναν πόλεμο με τον Ασάντ, καθώς ήρθε σε επίπεδο βάσης, εμφανίστηκαν ξαφνικά στο Avaaz αλλεπάληλα ψηφίσματα ζητώντας από τη Δύση να στείλει “3.000 διεθνείς παρατηρητές” και να επιβάλει ζώνη απαγόρευσης πτήσεων πάνω από ολόκληρη τη χώρα[2]».

Έχει συμμετέχει στη ρωσο-φοβική προπαγάνδα με το διάσημο ψήφισμα “Pussy Riot”[3], ενώ αποτελεί και έναν από τους χρηματοδότες με ύποπτα κίνητρα (σύμφωνα με επίσημες καταγγελίες) της ΜΚΟ «MOAS», η οποία δραστηριοποιείται στο Αιγαίο για «έρευνα και διάσωση» προσφύγων, και εμφανίζεται να διαθέτει πανάκριβο και υπερσύγχρονο εξοπλισμό και υπερσύγχρονα «drones»[4]. Παράλληλα, την ίδια στιγμή που διεξάγει υπέρ της ΝΔ δημοψηφίσματα για να «μείνουμε Ευρώπη» διενεργεί και δημοψήφισμα για ανάκληση της απόφασης για τα Τμήματα Ένταξης, βάζοντας ως βιτρίνα τον Σύλλογο Αναπληρωτών Καθηγητών Ειδικής Αγωγής ).Με άλλα λόγια και στηρίζει την καπιταλιστική πολιτική της Ευρώπης που είναι υπαίτιος για όλες τις… «περικοπές» και τις επιθέσεις στα λαϊκά στρώμματα, και δείχνει ευαισθησία σ’ αυτές ακριβώς τις κοινωνικές περικοπές. Συχνά δε, μέσα από τα ψηφίσματα, τρέπει υποσυνείδητα τον αποδέκτη σε μια κατάσταση συνδιαλλαγής με τους κεφαλαιοκράτες και τις κυβερνήσεις που τους στηρίζουν, χαρακτηριστικό το κείμενο συλλογής υπογραφών για τους πλειστηριασμούς σπιτιών .

Το κουβάρι είναι μακρύ και πολύπλοκο. Το βέβαιο πάντως είναι πως τέτοιου είδους οργανισμοί, και ασφαλώς ο συγκεκριμένος, ασφαλώς δεν έχουν δημιουργηθεί ούτε για πλάκα, ούτε για όσα γενικόλογα και θολά περιγράφουν στην αρχική τους σελίδα . Προβάλλουν έναν τρόπο ανώδυνης διαμαρτυρίας, όπου με μια υπογραφή ο αποδέκτης κάνει το χρέος του ή παίρνει θέση απέναντι σε σοβαρά θέματα, παραιτούμενος από οποιοδήποτε βαθύτερο προβληματισμό και πολύ περισσότερο από τη συλλογική αγωνιστική δράση και ενεργητική στάση απέναντι σε αυτά τα προβλήματα. Παράλληλα, ο οργανισμός αυτός συγκεντρώνει εκατομμύρια χρήστες – μέλη – οπαδούς, συχνά χρησιμοποιώντας ως βιτρίνα άλλους Οργανισμούς, ΜΚΟ, Συλλόγους κλπ, με αποτέλεσμα να χρησιμοποιούνται όλοι αυτοί οι χρήστες του διαδικτύου ως εύκολοι αποδέκτες προπαγάνδας ή εξαπάτησης.

Τέτοιου είδους καμπάνιες μέσω διαδικτύου, στην ουσία επιτελούν βασικό πολιτικό ρόλο υπέρ της διατήρησης και υποστήριξης της ισχύουσας τάξης πραγμάτων, πόρρω μακράν από όσα “ευαίσθητα” και “δίκαια” προβάλλουν στα κείμενα των ψηφισμάτων και των προπαγανδιστικών μηνυμάτων τους. Παίζουν επίσης σημαντικό ιδεολογικό ρόλο, καθώς με το κύρος τους και τις γενικόλογες αρχές και διακυρήξεις – τέτοιες που ο μέσος κοινός νους υιοθετεί αυτόματα ως ορθές και ευκτέες – επιδρούν καταλυτικά σε εκατομμύρια πολιτών, διαπλάθουν την κοινή γνώμη, την κατευθύνουν και κυρίως την εξασκούν σε μια παθητική“διαδικτυακή δημοκρατία” όπου με το πάτημα ενός κουμπιού ο πολίτης “εκφράζει άποψη” ή “παίρνει θέση”. Πολύ βολικά όλα αυτά, σε μια πολιτική παγκοσμιοποίηση που θέλει τους πολίτες παθητικοποιημένους. Αυτή δε η νέα τάση “συμμετοχής στα κοινά” έχει μελετηθεί ως νεο-κοινωνικό φαινόμενο με τον τίτλο «δημοκρατία του κλικαρίσματος» ή “clicktivism” (νεολογισμός από το activism). Κι αυτό καθόλου τυχαίο, εκτιμώ.

Γι αυτό λοιπόν, όταν βλέπουμε στους τοίχους μας καλέσματα για ψηφίσματα, ας είμαστε πολύ – μα πολύ! – υποψιασμένοι. Τόσο για τις προθέσεις της οργάνωσης που διενεργεί την καμπάνια συλλογής υπογραφών, όσο και για την ίδια τη διαδικασία αυτή και τους στόχους της.

Θεώνη Καπλανίδου

Πηγές, Υποσημειώσεις:

[1] http://fadomduck2.blogspot.gr/2015/07/avaaz.html
[2] http://fadomduck2.blogspot.gr/2015/07/avaaz.html
[3] http://fadomduck2.blogspot.gr/2015/07/avaaz.html
[4] http://www.rizospastis.gr/page.do?publDate=16%2F1%2F2016&pageNo=17


AVAAZ: Το φαινόμενο του clicktivism και η τεράστια απάτη

Με ένα μεταπτυχιακό στην ενεργειακή απόδοση, ο Tateh Lehbib Breica πρόσφυγας Σαχραουί ,σχεδίασε την κατασκευή ενός ενεργειακά αποδοτικού σπιτιού στην έρημο, χρησιμοποιώντας άχρηστα πλαστικά μπουκάλια.
Ο Lehbib Breica, γεννήθηκε στο προσφυγικό καταυλισμό Awserd της Αλγερίας, και μεγάλωσε σε ένα πλίνθινο σπίτι στους αμμόλοφους. Σπούδασε στο πανεπιστήμιο

, και αργότερα με υποτροφία σε ισπανικό πανεπιστήμιο.
Οι Σαχράουϊ, ιθαγενείς της Δυτικής Σαχάρας , εκτοπίστηκαν από την πατρίδα τους το 1975, όταν η Ισπανία αποσύρθηκε από την Βόρεια Αφρική. 


Το πρώτο σπίτι που έχτισε ο Breica, χρησιμοποιώντας τα πεταμένα πλαστικά μπουκάλια γεμάτα με άμμο, ήταν για την ηλικιωμένη γιαγιά του, η οποία είχε δυσκολία στο περπάτημα και είχε τραυματιστεί σε μια αμμοθύελλα στο προσφυγικό καταυλισμό.

Τα χοντρά τοιχώματα στο κυκλικό σπίτι έχουν μεγαλύτερη δομική αντοχή στις αμμοθύελλες αλλά και μεγαλύτερη αντοχή στις πολύ υψηλές θερμοκρασίες της ερήμου αλλά επίσης στις καταιγίδες και τις νεροποντές σε σύγκριση με τις σκηνές και τα πλίνθινα σπίτια που χρησιμοποιούν στο καταυλισμό, και αυτό φάνηκε ξεκάθαρα στις καταρρακτώδεις βροχές Οκτώβρη του 2015 που υπέστησαν ζημίες ή καταστράφηκαν δεκάδες χιλιάδες πλίνθινα σπίτια. Η αεροδυναμική του κυκλικού σχήματος και η δόμηση με τα γεμισμένα με άμμο και άχυρο μπουκάλια είναι πολύ αποτελεσματικές .Το κόστος τους είναι το 25 % του κόστους κατασκευής των πλίνθινων σπιτιών και είναι 20 φορές πιο ανθεκτικά. Σύμφωνα με τον Lehbib, αυτή η κατοικία μπορεί να κατασκευαστεί σε μία εβδομάδα με κόστος περίπου 250 ευρώ, η οποία είναι πιο οικονομική από τα 1.000 ευρώ ενός πλίνθινου σπιτιού.Τα μπουκάλια που χρησιμοποιούνται συλλέγονται από τους καταυλισμούς και τις χωματερές, μόλις δημιουργηθεί η κύρια κυκλική δομή, οι τοίχοι της καλύπτονται με τσιμέντο και ασβεστόλιθο, και στη συνέχεια βάφονται λευκοί για να αντανακλούν τις ακτίνες του ήλιου και να κρατούν χαμηλότερη την θερμοκρασία του εσωτερικού δώματος.. Το στρογγυλό σχήμα του κτιρίου επιλέχθηκε προσεκτικά, καθώς το σχήμα αποφεύγει οι ακτίνες φωτός να εισέρχονται απ ‘ευθείας, και έτσι μειώνει τη ροή θερμότητας. Δύο παράθυρα σε διαφορετικά ύψη επιτρέπουν καλύτερο αερισμό. Επίσης η στρογγυλεμένη εξωτερική επιφάνεια αποτρέπει τη συσσώρευση άμμου στο εξωτερικό της κατοικίας κατά τη διάρκεια των αμμοθυελλών, ένα σύνηθες και πολύ μεγάλο πρόβλημα για ους ανθρώπους της ερήμου.

Την 1η Νοεμβρίου 2016, η τεχνική δόμησης του Lehbib επιλέχτηκε τρίτη από 3.000 έργα καινοτομίας που παρουσιάστηκαν στην Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ και κέρδισε τη χρηματοδότηση για την κατασκευή 25 κατοικιών, αποτελούμενο το καθένα από 6.000 πλαστικά μπουκάλια σε πέντε καταυλισμούς στην Αλγερία, με προϋπολογισμό 60.000 ευρώ. Στόχος είναι να απαλύνει τον πόνο της Δυτικής Σαχάρας, επιτρέποντάς στους πρόσφυγες να ζουν με περισσότερη αξιοπρέπεια, οικοδομώντας οικολογικές και βιώσιμες κατοικίες.


Βιώσιμα οικολογικά σπίτια από πλαστικά μπουκάλια και άμμο

«O πιο ασφαλής τρόπος για να προστατευτεί μια Κυβέρνηση είναι να αποσπάται η προσοχή της μάζας από επικίνδυνες πολιτικές ιδέες και έντεχνα να κατευθύνεται μόνο προς την κατανάλωση.»

Ο Μπερνέζ, δίδαξε πρώτος πως η σύνδεση των προϊόντων μαζικής παράγωγης με ασυνείδητες επιθυμίες, πείθει τον κόσμο να αγοράζει πράγματα που δεν χρειάζεται. Πρόεκυψε έτσι μια νέα πολιτική ιδέα για τον έλεγχο της μάζας η όποια υποστήριζε ότι όταν ικανοποιούνται οι ασυνείδητες επιθυμίες του κόσμου, τότε αυτός γίνεται «ευτυχισμένος» και πειθήνιος. Τότε ακριβώς ξεκίνησε η εποχή του καταναλωτισμού η
όποια κυριαρχεί έως σήμερα στον δυτικό κυρίως κόσμο, επηρεάζοντας σταθερά τους φόβους και τις επιθυμίες.

Καθώς η κοινωνία απέρριπτε την προπαγάνδα μετά τον πόλεμο, ο Μπερνέζ επινόησε ένα πιο ελκυστικό όνομα για την κοινωνική εκδοχή της: «Δημοσιές Σχέσεις». Άρχισε να μελετά επισταμένα τα έργα του θείου του(Φρόυντ) και σύντομα ανακάλυψε ότι δεν χειραγωγεί η πληροφορία τα πλήθη, άποψη που επικρατούσε έως τότε, αλλά το ασυνείδητο. Ξεκίνησε να πειραματίζεται με το μυαλό της λαϊκής κυρίως τάξης και να μελετά τα συναισθήματα της. Έδειξε το μεγάλο του ταλέντο στη χειραγώγηση των ασυνείδητων επιθυμιών όταν εταιρίες τσιγάρων του ζήτησαν να διερευνήσει τρόπους να αυξήσουν την πελατεία τους και να πείσει και τις γυναίκες να καπνίσουν, θέαμα που έως τότε θεωρούνταν ταμπού, πράγμα που έκανε.

Έπρεπε να δημιουργηθεί μια νέα νοοτροπία: οι επιθυμίες όφειλαν να ξεπερνούν τις ανάγκες, σημασία είχε να αγοράζει η μάζα προϊόντα που δεν χρειάζεται αλλά που επιθυμεί. Ο Μπερνέζ, ανέπτυξε διαφορές τεχνικές ώθησης προς τη μαζική κατανάλωση τη δεκαετία του 1920 οι οποίες εφαρμόζονται έως σήμερα. Συνέδεσε τα προϊόντα με αστέρες του κινηματογράφου, έπεισε τις αυτοκινητοβιομηχανίες να προωθήσουν τα αυτοκίνητα τους ως σύμβολα αρρενωπότητας, ξεκίνησε το «product placement» στις ταινίες.

Το κύμα καταναλωτισμού που ακολούθησε οδήγησε με τη σειρά του στην έκρηξη του χρηματιστήριου καθώς και άδω ενέπλεκα ο Μπερνάρ: δημιούργησε και στήριξε την αντίληψη ότι και η εργατική τάξη μπορούσε να αγοράσει μετοχές δανειζόμενη από τις τράπεζες τις οποίες ο ίδιος εκπροσωπούσε.

Οι άνθρωποι ήθελαν πια να αποκτήσουν η έστω να κατασκευάσουν η να δανειστούν έναν εαυτό, ανεξάρτητο και διαφορετικό απ’ όλους τους άλλους κι αυτή ακριβώς την εικόνα άρχισε να τους πουλάρι η διαφήμιση. Η παλιότερη ιδέα περί της άξιας του ατόμου, που είχε εισήχθη με τον Διαφωτισμό, συμπληρώθηκε με τη νέα ιδέα πως το άτομο είναι οι επιθυμίες του, και πήρε την αξία θρησκείας στις σύγχρονες κοινωνίες. Χάρη στις μελετημένες εκστρατείες του Μπερνέζ, οι τεχνικές της διαφήμισης έγιναν το μαγικό ραβδί που μας κρατεί μόνιμος σε μια μαζική και μαγική αυταρέσκεια.


Η κόρη του Μπερνεζ, Αν Μπερνεζ αναφέρει σχετικά: «Ο πατέρας μου χειραγώγησε τον κόσμο κάνοντας τον να πιστεύει ότι δεν θα είχε πραγματική δημοκρατία χωρίς καπιταλισμό και ελεύθερη αγορά…

Υπαινίσσονταν ότι δημοκρατία και καπιταλισμός ήταν ενωμένα. Είναι όμως μια μορφή δημοκρατίας που αντιμετωπίζει τους ανθρώπους ως παθητικούς καταναλωτές κι όχι ως ενεργούς πολίτες». Και συμπληρώνει: «Δεν προστάζει πλέον ο λαός αλλά οι επιθυμίες του. Ο λαός δε συμμετέχει στη λήψη των αποφάσεων κι έτσι η δημοκρατία περιορίζεται από την ενεργό συμμέτοχη στην παθητική κατανάλωση που κατευθύνεται από ένστικτα και ασυνείδητες επιθυμίες. Κι όποιος έχει πρόσβαση σε αυτές τις επιθυμίες, θα κάνει το λαό ότι θέλει».

Ο δρόμος είχε πια ανοίξει και μια νέα σελίδα είχε γυρίσει για όλους. Το ίδιο μοντέλο άρχισε να εφαρμόζεται σε εκατοντάδες άλλες περιπτώσεις, μια νέα επιστήμη γεννήθηκε και ανδρώθηκε, ώσπου έμαθε όλους τους τρόπους να μας «πουλάρι» με άνεση οτιδήποτε, από τσιγάρα και αυτοκίνητα μέχρι τη δημόσια εικόνα προέδρων, ακόμη και τις ίδιες μας τις απόψεις η την επιθυμία μας για πόλεμο η ειρήνη. Έκτοτε η νέα μέθοδος εξακολουθεί να διαμορφώνει καθημερινά τεχνητές «ανάγκες», να καθορίζει τα ρούχα που φοράμε, την τροφή που προτιμάμε, τα κόμματα που ψηφίζουμε, ακόμη και τις ερωτικές μας προτιμήσεις και πολλές απ’ τις βαθύτερες πεποιθήσεις που νομίζουμε αφελώς για ολότελα δίκες μας…

“…Εκείνοι που χειρίζονται αυτόν τον απαρατήρητο μηχανισμό της κοινωνίας αποτελούν μια αόρατη κυβέρνηση που αποτελεί την πραγματική δύναμη που κυβερνά…»



Άγια κατανάλωση

«O πιο ασφαλής τρόπος για να προστατευτεί μια Κυβέρνηση είναι να αποσπάται η προσοχή της μάζας από επικίνδυνες πολιτικές ιδέες και έντεχνα να κατευθύνεται μόνο προς την κατανάλωση.»

Ο Μπερνέζ, δίδαξε πρώτος πως η σύνδεση των προϊόντων μαζικής παράγωγης με ασυνείδητες επιθυμίες, πείθει τον κόσμο να αγοράζει πράγματα που δεν χρειάζεται. Πρόεκυψε έτσι μια νέα πολιτική ιδέα για τον έλεγχο της μάζας η όποια υποστήριζε ότι όταν ικανοποιούνται οι ασυνείδητες επιθυμίες του κόσμου, τότε αυτός γίνεται «ευτυχισμένος» και πειθήνιος. Τότε ακριβώς ξεκίνησε η εποχή του καταναλωτισμού η
όποια κυριαρχεί έως σήμερα στον δυτικό κυρίως κόσμο, επηρεάζοντας σταθερά τους φόβους και τις επιθυμίες.

Καθώς η κοινωνία απέρριπτε την προπαγάνδα μετά τον πόλεμο, ο Μπερνέζ επινόησε ένα πιο ελκυστικό όνομα για την κοινωνική εκδοχή της: «Δημοσιές Σχέσεις». Άρχισε να μελετά επισταμένα τα έργα του θείου του(Φρόυντ) και σύντομα ανακάλυψε ότι δεν χειραγωγεί η πληροφορία τα πλήθη, άποψη που επικρατούσε έως τότε, αλλά το ασυνείδητο. Ξεκίνησε να πειραματίζεται με το μυαλό της λαϊκής κυρίως τάξης και να μελετά τα συναισθήματα της. Έδειξε το μεγάλο του ταλέντο στη χειραγώγηση των ασυνείδητων επιθυμιών όταν εταιρίες τσιγάρων του ζήτησαν να διερευνήσει τρόπους να αυξήσουν την πελατεία τους και να πείσει και τις γυναίκες να καπνίσουν, θέαμα που έως τότε θεωρούνταν ταμπού, πράγμα που έκανε.

Έπρεπε να δημιουργηθεί μια νέα νοοτροπία: οι επιθυμίες όφειλαν να ξεπερνούν τις ανάγκες, σημασία είχε να αγοράζει η μάζα προϊόντα που δεν χρειάζεται αλλά που επιθυμεί. Ο Μπερνέζ, ανέπτυξε διαφορές τεχνικές ώθησης προς τη μαζική κατανάλωση τη δεκαετία του 1920 οι οποίες εφαρμόζονται έως σήμερα. Συνέδεσε τα προϊόντα με αστέρες του κινηματογράφου, έπεισε τις αυτοκινητοβιομηχανίες να προωθήσουν τα αυτοκίνητα τους ως σύμβολα αρρενωπότητας, ξεκίνησε το «product placement» στις ταινίες.

Το κύμα καταναλωτισμού που ακολούθησε οδήγησε με τη σειρά του στην έκρηξη του χρηματιστήριου καθώς και άδω ενέπλεκα ο Μπερνάρ: δημιούργησε και στήριξε την αντίληψη ότι και η εργατική τάξη μπορούσε να αγοράσει μετοχές δανειζόμενη από τις τράπεζες τις οποίες ο ίδιος εκπροσωπούσε.

Οι άνθρωποι ήθελαν πια να αποκτήσουν η έστω να κατασκευάσουν η να δανειστούν έναν εαυτό, ανεξάρτητο και διαφορετικό απ’ όλους τους άλλους κι αυτή ακριβώς την εικόνα άρχισε να τους πουλάρι η διαφήμιση. Η παλιότερη ιδέα περί της άξιας του ατόμου, που είχε εισήχθη με τον Διαφωτισμό, συμπληρώθηκε με τη νέα ιδέα πως το άτομο είναι οι επιθυμίες του, και πήρε την αξία θρησκείας στις σύγχρονες κοινωνίες. Χάρη στις μελετημένες εκστρατείες του Μπερνέζ, οι τεχνικές της διαφήμισης έγιναν το μαγικό ραβδί που μας κρατεί μόνιμος σε μια μαζική και μαγική αυταρέσκεια.


Η κόρη του Μπερνεζ, Αν Μπερνεζ αναφέρει σχετικά: «Ο πατέρας μου χειραγώγησε τον κόσμο κάνοντας τον να πιστεύει ότι δεν θα είχε πραγματική δημοκρατία χωρίς καπιταλισμό και ελεύθερη αγορά…

Υπαινίσσονταν ότι δημοκρατία και καπιταλισμός ήταν ενωμένα. Είναι όμως μια μορφή δημοκρατίας που αντιμετωπίζει τους ανθρώπους ως παθητικούς καταναλωτές κι όχι ως ενεργούς πολίτες». Και συμπληρώνει: «Δεν προστάζει πλέον ο λαός αλλά οι επιθυμίες του. Ο λαός δε συμμετέχει στη λήψη των αποφάσεων κι έτσι η δημοκρατία περιορίζεται από την ενεργό συμμέτοχη στην παθητική κατανάλωση που κατευθύνεται από ένστικτα και ασυνείδητες επιθυμίες. Κι όποιος έχει πρόσβαση σε αυτές τις επιθυμίες, θα κάνει το λαό ότι θέλει».

Ο δρόμος είχε πια ανοίξει και μια νέα σελίδα είχε γυρίσει για όλους. Το ίδιο μοντέλο άρχισε να εφαρμόζεται σε εκατοντάδες άλλες περιπτώσεις, μια νέα επιστήμη γεννήθηκε και ανδρώθηκε, ώσπου έμαθε όλους τους τρόπους να μας «πουλάρι» με άνεση οτιδήποτε, από τσιγάρα και αυτοκίνητα μέχρι τη δημόσια εικόνα προέδρων, ακόμη και τις ίδιες μας τις απόψεις η την επιθυμία μας για πόλεμο η ειρήνη. Έκτοτε η νέα μέθοδος εξακολουθεί να διαμορφώνει καθημερινά τεχνητές «ανάγκες», να καθορίζει τα ρούχα που φοράμε, την τροφή που προτιμάμε, τα κόμματα που ψηφίζουμε, ακόμη και τις ερωτικές μας προτιμήσεις και πολλές απ’ τις βαθύτερες πεποιθήσεις που νομίζουμε αφελώς για ολότελα δίκες μας…

“…Εκείνοι που χειρίζονται αυτόν τον απαρατήρητο μηχανισμό της κοινωνίας αποτελούν μια αόρατη κυβέρνηση που αποτελεί την πραγματική δύναμη που κυβερνά…»



Άγια κατανάλωση

Αν τυχόν είχατε κάποια ανησυχία, όσο βλέπατε «survivor», για την εξέλιξη της ψηφοφορίας, η καλή μας κυβέρνηση ήρθε να σας καθησυχάσει.
Ακόμη και κατά την περίπτωση να «απουσιάζουν» οι ψήφοι των χρυσαυγιτών, οπότε θα αρκούσε πλειοψηφία μικρότερη των 150 επί των παρόντων, ούτε ένας από τους γενναίους βουλευτές των κυβερνητικών παρατάξεων δεν λιγοψύχησε, όπως ακριβώς περιμέναμε.
Για την επόμενη 4ετία, μετά από σκληρές διαπραγματεύσεις ομολογουμένως, δεν θα μας λείψουν νέα μέτρα και τα καλά νέα δεν σταματούν εδώ.
Πιθανό είναι, να μη μας λείψουν κι αντίμετρα.


Πως να την αντέξεις πια τόση ευτυχία;

Έχουμε μια ολόκληρη τετραετία για να ετοιμάσουμε βαλίτσες, επικήδειους, αποποιήσεις ακινήτων κλπ, με την άνεσή μας.

Στο νέο «survivor» οι ομάδες που θα συμμετέχουμε θα είμαστε:
δύσπιστοι vs αφελείς.


Πέρασε από τη βουλή το 4ο μνημόνιο (πάμε γι’ ‘αλλα)

Αν τυχόν είχατε κάποια ανησυχία, όσο βλέπατε «survivor», για την εξέλιξη της ψηφοφορίας, η καλή μας κυβέρνηση ήρθε να σας καθησυχάσει.
Ακόμη και κατά την περίπτωση να «απουσιάζουν» οι ψήφοι των χρυσαυγιτών, οπότε θα αρκούσε πλειοψηφία μικρότερη των 150 επί των παρόντων, ούτε ένας από τους γενναίους βουλευτές των κυβερνητικών παρατάξεων δεν λιγοψύχησε, όπως ακριβώς περιμέναμε.
Για την επόμενη 4ετία, μετά από σκληρές διαπραγματεύσεις ομολογουμένως, δεν θα μας λείψουν νέα μέτρα και τα καλά νέα δεν σταματούν εδώ.
Πιθανό είναι, να μη μας λείψουν κι αντίμετρα.


Πως να την αντέξεις πια τόση ευτυχία;

Έχουμε μια ολόκληρη τετραετία για να ετοιμάσουμε βαλίτσες, επικήδειους, αποποιήσεις ακινήτων κλπ, με την άνεσή μας.

Στο νέο «survivor» οι ομάδες που θα συμμετέχουμε θα είμαστε:
δύσπιστοι vs αφελείς.


Πέρασε από τη βουλή το 4ο μνημόνιο (πάμε γι’ ‘αλλα)

Αν τυχόν είχατε κάποια ανησυχία, όσο βλέπατε «survivor», για την εξέλιξη της ψηφοφορίας, η καλή μας κυβέρνηση ήρθε να σας καθησυχάσει.
Ακόμη και κατά την περίπτωση να «απουσιάζουν» οι ψήφοι των χρυσαυγιτών, οπότε θα αρκούσε πλειοψηφία μικρότερη των 150 επί των παρόντων, ούτε ένας από τους γενναίους βουλευτές των κυβερνητικών παρατάξεων δεν λιγοψύχησε, όπως ακριβώς περιμέναμε.
Για την επόμενη 4ετία, μετά από σκληρές διαπραγματεύσεις ομολογουμένως, δεν θα μας λείψουν νέα μέτρα και τα καλά νέα δεν σταματούν εδώ.
Πιθανό είναι, να μη μας λείψουν κι αντίμετρα.


Πως να την αντέξεις πια τόση ευτυχία;

Έχουμε μια ολόκληρη τετραετία για να ετοιμάσουμε βαλίτσες, επικήδειους, αποποιήσεις ακινήτων κλπ, με την άνεσή μας.

Στο νέο «survivor» οι ομάδες που θα συμμετέχουμε θα είμαστε:
δύσπιστοι vs αφελείς.


Πέρασε από τη βουλή το 4ο μνημόνιο (πάμε γι’ ‘αλλα)

Αν τυχόν είχατε κάποια ανησυχία, όσο βλέπατε «survivor», για την εξέλιξη της ψηφοφορίας, η καλή μας κυβέρνηση ήρθε να σας καθησυχάσει.
Ακόμη και κατά την περίπτωση να «απουσιάζουν» οι ψήφοι των χρυσαυγιτών, οπότε θα αρκούσε πλειοψηφία μικρότερη των 150 επί των παρόντων, ούτε ένας από τους γενναίους βουλευτές των κυβερνητικών παρατάξεων δεν λιγοψύχησε, όπως ακριβώς περιμέναμε.
Για την επόμενη 4ετία, μετά από σκληρές διαπραγματεύσεις ομολογουμένως, δεν θα μας λείψουν νέα μέτρα και τα καλά νέα δεν σταματούν εδώ.
Πιθανό είναι, να μη μας λείψουν κι αντίμετρα.


Πως να την αντέξεις πια τόση ευτυχία;

Έχουμε μια ολόκληρη τετραετία για να ετοιμάσουμε βαλίτσες, επικήδειους, αποποιήσεις ακινήτων κλπ, με την άνεσή μας.

Στο νέο «survivor» οι ομάδες που θα συμμετέχουμε θα είμαστε:
δύσπιστοι vs αφελείς.


Πέρασε από τη βουλή το 4ο μνημόνιο (πάμε γι’ ‘αλλα)

«Ίσως αν ήταν διαρκείας… Και πάλι δεν είμαι σίγουρη». Συνέντευξη στο Σύλλογο Φίλων Θάτσερ.
Με το βλέμμα στραμμένο στην γενική απεργία που έχουν εξαγγείλει συνδικάτα και κόμματα από όλη την Ελλάδα, ο σύλλογός μας αποφάσισε να δώσει βήμα και να πάρει συνέντευξη από μία νεαρή φοιτήτρια που παράλληλα δουλεύει για να καταφέρει να τελειώσει τις σπουδές της.
Πώς αντιμετωπίζει λοιπόν η νεολαία της Ελλάδας, αυτό το απαρχαιωμένο έθιμο, που μόνο στην Ελλάδα διατηρείται πλέον ζωντανό;

Πώς αντιμετωπίζεις την απεργία και ποια η γνώμη σου για τις απεργίες γενικότερα;

Εντάξει, να σου πω την αλήθεια, το βρίσκω λίγο μπανάλ. Στην εποχή της τεχνολογίας και του ίντερνετ, είναι λίγο pathetic να περνάς την ώρα σου κάτω από τον καυτό ήλιο της Αθήνας, περπατώντας πέρα δώθε την Πανεπιστημίου. Η Αθήνα είναι μια πολύ ωραία πόλη, για πιο lounge καταστάσεις, αλλά για απεργία δεν προσφέρεται.

Σε ενοχλούν οι απεργίες γενικότερα;

Ω ναι. Ας πούμε αύριο ίσως να μην έχει μετρό. Δεν είμαι σίγουρη μπορεί και να έχει. Ίσως αύριο να μπορούσα να αφήσω τρία διαφορετικά βιογραφικά, ξέρεις πριν πάω στη δουλειά, αλλά μάλλον δε θα τα καταφέρω. Καταλαβαίνω ότι μερικοί από αυτούς που θα απεργήσουν αύριο και δε θα πάνε στις δουλειές τους ρισκάροντας τους μισθούς τους και τις θέσεις εργασίας τους, ίσως δεν έχουν κάτι καλύτερο να κάνουν, αλλά πρέπει κάποια στιγμή να σταματήσουμε να διαλέγουμε τον εύκολο δρόμο.

Πολλοί λένε ότι η απεργία είναι ένας τρόπος για να διαμαρτυρηθούν για κάποια πολιτική της εκάστοτε κυβέρνησης. Τι γνώμη έχεις γι’ αυτό;

Να είδες; Αυτό σου έλεγα για την τεχνολογία. Όταν έχεις twitter ή facebook ακάουντ και έχει και ο πρωθυπουργός ή ο υπουργός ενάντια στον οποίο θες να διαμαρτυρηθείς είναι ανούσιο να κάνεις απεργίες. Μπορείς να του μιλήσεις απευθείας και να του πεις τα προβλήματά σου. Μπορείς να του κάνεις fav ή like, να του στείλεις στενοχωρημένα emoticon ή ακόμα να τον μπλοκάρεις. Εγώ πάντα σπάζομαι λίγο, όταν κάποιος με μπλοκάρει. Φαντάσου αν όλοι μαζί οι Έλληνες μπλοκάρουμε τον Τσίπρα στο twitter. Πιθανότατα θα πάμε σε εκλογές την άλλη μέρα.

Πέρα από τις 24ωρες και 48ωρες απεργίες… Τι γνώμη έχεις για μια ενδεχόμενη απεργία διαρκείας;

Δεν ξέρω. Αλλά εντάξει, αυτό ακούγεται πιο κουλ. Έχω δει και memes στο fb που την προτείνουν κάθε φορά. Βέβαια πάλι μια αναστάτωση σκέτη θα είναι, αλλά δε βαριέσαι.

Θα συμμετείχες ποτέ σε απεργία; Έστω και διαρκείας;

Ίσως. Κοίτα, εγώ συνήθως 9 με 6 δουλεύω. Θα μπορούσα ίσως να περάσω απογευματάκι αν ήταν ακόμα μαζεμένοι κάπου.

Όχι, εννοώ αν θα πήγαινες στη δουλειά σου, μέρα απεργίας;

Γιατί να μην πάω;

Για να απεργήσεις.

Τι σχέση έχει το αν θα πάω στη δουλειά μου, με το αν θα απεργήσω;

Όταν απεργείς, δεν πας στη δουλειά σου.

Αν δεν πάω όμως στη δουλειά μου, θα με απολύσουν.

Ε δε γίνεται όμως να απεργήσεις αν πας στη δουλειά σου.

Lol. Ούτε να σπουδάσω θα μπορώ όμως αν δεν πάω. Νιώθεις καθόλου;

Άρα δε θα συμμετείχες σε απεργία.

Σου λέω, ίσως να περνούσα κάποιο απογευματάκι. Προς τι το repeat;

Εντάξει, η συνέντευξη τελείωσε λίγο απότομα, αλλά το bottomline είναι πως η νεολαία δείχνει έντονα τα σημάδια της ανοσίας στα κατάλοιπα του παρελθόντος που δείχνουν να μας απειλούν ξανά. Προσωπικά επιλέγω να βλέπω το ποτήρι μισοάδειο και ίσως έτσι πρέπει να αρχίσουμε να το βλέπουμε όλοι μας.

Η συνέντευξη είναι προϊόν φαντασίας και αναρωτιόμαστε πλέον αν έχει νόημα να το γράφουμε, αφού αντίστοιχες φανταστικές συνεντεύξεις παρουσιάζονται ως αληθινές από μεγάλα ΜΜΕ.


" Να κάνω απεργία; Γιατί; Αφού έχω twitter. " αναρωτιέται εργαζόμενη φοιτήτρια

Σε μια εποχή που η προεδρία Trump υπόσχεται να κάνει την Αμερική μεγάλη ξανά επαναφέροντας θέσεις εργασίας παλαιάς σχολής στον κατασκευαστικό τομέα, οι ερευνητές της ΤΝ δεν τον παίρνουν και πολύ στα σοβαρά. Ξέρουν ότι αυτές οι θέσεις εργασίας δε θα επιστρέψουν ποτέ, κυρίως χάρη στην έρευνά τους, η οποία θα εξαλείψει τόσα πολλά άλλα είδη θέσεων εργασίας στα επόμενα χρόνια. Στο Asilomar, μελέτησαν την πραγματική οικονομία των ΗΠΑ, τους πραγματικούς λόγους υποδαύλισης της μεσαίας τάξης. Το πρόβλημα δεν είναι η μετανάστευση – κάθε άλλο. Το πρόβλημα δεν είναι οι μετεγκαταστάσεις ή οι φόροι ή η νομοθεσία. Το πρόβλημα είναι η τεχνολογία.

Οργή ενάντια στις μηχανές

Στις ΗΠΑ, ο αριθμός των θέσεων εργασίας στον κλάδο των κατασκευών κορυφώθηκε το 1979 και από τότε μειώθηκε σταθερά. Την ίδια στιγμή, η βιομηχανοποίηση έχει αυξηθεί σταθερά, με τις ΗΠΑ σήμερα να παράγουν περισσότερα αγαθά από οποιαδήποτε άλλη χώρα, με εξαίρεση την Κίνα. Τα μηχανήματα δεν παίρνουν απλώς τη θέση του ανθρώπου στη γραμμή συναρμολόγησης. Κάνουν καλύτερη δουλειά. Και όλα αυτά πριν το επερχόμενο κύμα της ΤΝ διευρυνθεί σε τόσο πολλούς άλλους τομείς της οικονομίας. «Ανησυχώ λιγότερο με τα σενάρια τύπου Εξολοθρευτής», δήλωσε ο οικονομολόγος Andrew McAfee του MIT την πρώτη μέρα εργασιών στο Asilomar. «Αν συνεχιστούν οι σημερινές τάσεις, οι άνθρωποι θα ξεσηκωθούν πολύ πριν το κάνουν οι μηχανές.»

Ο McAfee επεσήμανε πρόσφατα συλλεγμένα δεδομένα που δείχνουν μια απότομη πτώση στη δημιουργία θέσεων εργασίας για τη μεσαία τάξη από το 1980 και μετά. Τώρα, οι περισσότερες νέες θέσεις εργασίας βρίσκονται είτε στο πολύ χαμηλό άκρο της κλίμακας αμοιβών είτε στο πολύ υψηλό. Υποστήριξε επίσης ότι οι τάσεις αυτές είναι αναστρέψιμες, ότι η βελτίωση της εκπαίδευσης και η μεγαλύτερη έμφαση στην επιχειρηματικότητα και την έρευνα μπορεί να βοηθήσουν στην τροφοδότηση νέων κινητήριων δυνάμεων ανάπτυξης, ότι οι οικονομίες έχουν ξεπεράσει την άνοδο των νέων τεχνολογιών και στο παρελθόν. Αλλά μετά την ομιλία του, στους διαδρόμους του Asilomar, ήταν τόσοι πολλοί οι ερευνητές που τον προειδοποίησαν ότι η επερχόμενη επανάσταση στην ΤΝ θα εξαλείψει πολύ περισσότερες θέσεις εργασίας και πολύ πιο γρήγορα από ό,τι ανέμενε.

Πράγματι, η αύξηση των αυτοκινήτων και των φορτηγών χωρίς οδηγό είναι μόνο η αρχή. Νέες τεχνικές ΤΝ είναι έτοιμες να επανεφεύρουν τα πάντα από την παραγωγή μέχρι την υγειονομική περίθαλψη και τη Wall Street. Με άλλα λόγια, δεν είναι μόνο οι θέσεις εργασίας των χαρτογιακάδων που η ΤΝ θέτει σε κίνδυνο. «Πολλοί από τους κορυφαίους στον τομέα αυτό ήρθαν και μου είπαν: “Νομίζω ότι το υποτιμάς όλο αυτό. Νομίζω ότι υποτιμάς τον ρυθμό της αλλαγής”», μας είπε ο McAfee.

Αυτή η απειλή κάνει πολλούς στοχαστές να αρέσκονται στην ιδέα ενός καθολικού βασικού εισοδήματος, ενός εγγυημένου μισθού διαβίωσης που καταβάλλεται από την κυβέρνηση σε όσους μείνουν έξω από το εργατικό δυναμικό. Αλλά ο McAfee πιστεύει ότι αυτό θα κάνει το πρόβλημα χειρότερο, διότι θα εξαλείψει το κίνητρο για την επιχειρηματικότητα και για όποια άλλη δραστηριότητα θα μπορούσε να δημιουργήσει νέες θέσεις εργασίας καθώς οι παλιές θα μαραζώνουν. Άλλοι αμφισβητούν τις ψυχολογικές επιπτώσεις της ιδέας. «Ένα καθολικό βασικό εισόδημα δε δίνει στους ανθρώπους αξιοπρέπεια ή δεν τους προστατεύει από την πλήξη και τη φαυλότητα», λέει ο Etzioni.

Επίσης, στο μυαλό των ερευνητών βρισκόταν η ρύθμιση της ίδιας της ΤΝ. Κάποιοι φοβούνται ότι μετά τη συμπίεση της μετανάστευσης, η οποία θα βάλει φρένο στο είδος της επιχειρηματικότητας το οποίο ζητά ο McAfee, ο Λευκός Οίκος θα κινηθεί προς τη συγκράτηση της αυτοματοποίησης και της τεχνητής νοημοσύνης. Αυτό θα αποτελούσε άσχημα νέα για τους ερευνητές της ΤΝ, αλλά και για την οικονομία. Αν ο μετασχηματισμός της ΤΝ επιβραδυνθεί στις ΗΠΑ, πολλοί υποπτεύονται πως θα επιταχυνθεί σε άλλα μέρη του κόσμου, βάζοντας τις αμερικανικές θέσεις εργασίας σε ακόμα μεγαλύτερο κίνδυνο λόγω του παγκόσμιου ανταγωνισμού.


Διαβάστε ολόκληρο το πολύ ενδιαφέρον άρθρο στο MediaLibre

Η απειλή της Τεχνητής Νοημοσύνης (ΤΝ),το τέλος της μεσαίας τάξης

Γραμματοσειρά
Αντίθεση