29 April, 2017
Home / Περιβαλλον (Page 7)

Μιλάμε για την μοναξιά, για την απομόνωση, τον θρίαμβο του ατομικισμού, αναλύουμε τις κοινωνικές συνθήκες που οδηγούν σε αυτά, την οικονομική κρίση, την στρεβλή τεχνολογική ανάπτυξη…Το πολιτικό αδιέξοδο, ο αχταρμάς πολιτικών θέσεων που προσπαθεί να χωρέσει σε σκουριασμένα δόγματα ψάχνοντας απεγνωσμένα ταυτότητα, δηλητηριάζοντας την υγιή ελευθεριακή σκέψη.Μπερδεμένα πιτσιρίκια και ζαλισμένοι σαραντάρηδες κρεμάνε ταμπέλες στους εαυτούς τους, αποστηθίζουν τσιτάτα φιλοσόφων και τα επαναλαμβάνουν μηχανικά.Λατρεύουν νεκρούς ηγέτες μα μισούν αυτούς που λατρεύουν τους ζωντανούς.»Αγωνιστές» που παροπλίζουν οικιοθελώς τους εαυτούς τους απαντώντας, πως μεγάλωσαν στο «γιατί» του καθρέπτη τους, πετώντας τη σκυτάλη με γυρισμένη τη πλάτη στο πουθενά.

Διελυμένες σχέσεις που διακπεραιώνονται με αυτιστικού τύπου οργασμούς.Σχέσεις που διατηρούνται στα πλαίσια του πρέπει και του φόβου της οικονομικής καταστροφής.Ζώντας ψεύτικες στιγμές που αντιγράφουν από κουλτουριάρικες ταινίες ή ακόμα και από ρομαντικές κομεντί που παρακολούθησαν το προηγούμενο βράδυ και ενισχύουν το ψέμα τους γεννώντας.Ως μέσο αποσυμπίεσης χρησιμοποιούν τον εξευτελισμό του συντρόφου τους βρίζοντάς τον στον κουμπάρο ή στην δήθεν φιλενάδα.Πληρωμένο σεξ, strip-show και μεθύσια τύπου κολεγιακής αδελφότητας συμπληρώνουν τη θλιβερή συνθήκη.

Φίλοι που ανταγωνίζονται, μετρώντας τον ανδρισμό τους σε θορυβώδεις συζητήσεις, φουσκώνοντας από περηφάνεια κράζοντας «στα λεγα», φιλίες που τις συντηρούν πεθαμένα τηλεφωνήματα.Ψέμματα για να σε λυπηθούν, ψέμματα για να σε φροντίσουν, ψέμματα για να μην δείξεις πως ζηλεύεις, αλήθειες για να προσβάλεις, αλήθειες για να πληγώσεις.Ψέμματα για να μην πληγώσεις, ψέμματα για να μην σε λυπηθούν.»Φιλικές» συμβουλές, να χαμε να λέγαμε, φτηνό κουτσομπολιό μόλις κλείσει η πόρτα, ουσίες και αλκόολ για να αντέξει ο ένας τον άλλον…

Έχουμε χάσει το δάσος κοιτώντας το δέντρο.Η αιτία δεν είναι έξω από εμάς, είναι μέσα μας.Η έπαρση, ο εγωισμός,η απαξίωση της ύπαρξης του διπλανού μας πείθοντας τον εαυτό μας πως είμαστε εξυπνότεροι, πιο μορφωμένοι, πιο ώριμοι, πως κατέχουμε την απόλυτη αλήθεια και πως πρέπει σώνει και καλά να την επιβάλλουμε κιόλας.Αρνούμαστε να βελτιώσουμε τον εαυτό μας πιστεύοντας πως δεν υπάρχει λόγος και πως πρέπει οι άλλοι να αλλάξουν.Βρίσκουμε απάγκιο στους ψυχαναγκασμούς μας,στις φοβίες μας, στις ανασφάλειές μας.Κρυβόμαστε στις σάπιες, ανήλιαγες καλύβες των παιδικών μας τραυμάτων γιατί δεν αντέχουμε τον εαυτό μας και δεν έχουμε το κουράγιο να τον αλλάξουμε.

Δεν ακούμε τον απέναντι, δεν τον βλέπουμε καν..Είμαστε τόσο εγωιστές που βλέπουμε παντού την προβολή του εαυτού μας.Προβάλουμε σε κάθε ευκαιρία δικά μας συναισθήματα, δικά μας θέλω, δικά μας πρέπει, κυκλοφορούμε συνεχώς με έναν καθρέπτη ακριβώς μπροστά μας και όταν κάποιος καταφέρει να μπεί ανάμεσα σε μας και τον καθρέπτη τον απορρίπτουμε, φοβόμαστε πως θα μας αλλάξει, θα μας βγάλει από το βόλεμα των οικίων ψυχαναγκασμών μας και τότε θα πρέπει να αντιμετωπίσουμε το άγχος μας, θα πρέπει να δούμε τη πραγματικότητα.Μα πώς να αντιμετωπίσεις μια πραγματικότητα που την αντιλαμβάνεσαι ως έχει για πρώτη φορά;Όσο μεγαλώνεις γίνεται όλο και πιο δύσκολο, προτιμάς λοιπόν να κρυφτείς, να κουλουριαστείς στη γωνιά σου και να απορρίψεις τους «επικίνδυνους» φίλους, να παραμυθιαστείς με μακρόπνοα γήινα σχέδια, να απαξιώνεις χωρίς σκέψη όποιον κοινωνικό αυτοματισμό, ακόμα και αν κινείται πρός τη σωστή κατεύθυνση, να θρέφεις την αλαζονεία σου και να απογειώνεις την έπαρσή σου…Όλα στο βωμό του φόβου της αλλαγής, στο βωμό της στείρας και της άκοπης σταθερότητας.

Έχουμε σκορπίσει το «εγώ» μας, το έχουμε μοιράσει σε άπειρες κόπιες, απαιτούμε από τους γύρω να σκέφτονται όπως εμείς και όταν δεν το κάνουν θυμώνουμε, νοιώθουμε προδομένοι.Σκόρπια «εγώ», μικρά, αδύναμα, άδεια, τσουλάνε σε σελφοκόνταρα, τα καταπίνουμε και τα φτύνουμε πάλι πρός τα έξω.Καλύπτουμε το αίσθημα της ανυπαρξίας μας με τον εγωισμό μας.Γεννιόμαστε από το τίποτα, ζούμε ένα τίποτα και καταλήγουμε στο τίποτα.Η ασφάλεια του «τίποτα»ορίζει την ύπαρξή μας..

S.H.

Η ασφάλεια του τίποτα

Ας πούμε ότι κάποιος απευθύνει το εξής ερώτημα στους γνωστούς του, συγγενείς ή ακόμα και περαστικούς: «Πως θα σου φαινόταν αν αντί για τους πολιτικούς, την βουλή, την κυβέρνηση κλπ, παίρναμε εμείς όλοι οι πολίτες τις αποφάσεις, με βάση την αρχή της πλειοψηφίας; Θα ήταν καλύτερα ή χειρότερα τα πράγματα;»

Τι απαντήσεις θα πάρει;

Η πιθανώτερη: «Και πως μπορεί να γίνει αυτό;».
Επίσης πιθανή: «Δεν μπορεί να γίνει αυτό.»

Τι σημαίνουν αυτές οι απαντήσεις;

Οτι αυτός που απαντάει πρώτον, δεν απαντάει στο ερώτημα και δεύτερο και σημαντικώτερο, πως ούτε καν του πέρασε ποτέ η ιδέα από το μυαλό, πως αντί να αποφασίζουν μόνο οι πολιτικοί, η κυβέρνηση και η βουλή για τα πάντα, υπάρχουν και άλλες επιλογές.

Δεν του έχει περάσει ποτέ από το μυαλό.

Δεν προβληματίστηκε ποτέ πάνω σ’ αυτό το ζήτημα.

Και βέβαια δεν ευθύνεται μόνο αυτός για τον μη-προβληματισμό του αυτόν. Ενα ολόκληρο σύστημα δίνει καθημερινό αγώνα, και ξοδεύει τεράστιους πόρους, για να ΜΗΝ συμβεί ποτέ κάτι τέτοιο.

Να μην αντιληφθεί ο μέσος άνθρωπος, σε όλη τη διάρκεια της ζωής του, πως μέσα στις επιλογές του βρίσκεται και η επιλογή πως αντί να αποφασίζουν οι πολιτικοί-βουλή-κυβέρνηση για την ζωή του, μπορεί να αποφασίζει εκείνος και οι άλλοι πολίτες.

Αυτό είναι και το πρόβλημά μας: οτι δεν του έχει περάσει ποτέ από το μυαλό.

Και έτσι παραχωρεί την εξουσία του, είναι ο φυσικός ιδιοκτήτης αυτής της εξουσίας, σε κάποιους επαγγελματίες οι οποίοι τον κυβερνούν, του φτιάχνουν τους νόμους στους οποίους πρέπει να υπακούει εκείνος, και του απονέμουν δικαιοσύνη.

Και ο ίδιος ζει ως υπήκοος. Ένας σκλάβος δηλαδή.

Σκλάβος, επειδή δεν μπορεί να κάνει μια απλή σκέψη. Και να δει οτι πέρα από τα δεσμά του κοινοβουλευτισμού, υπάρχει και άλλη επιλογή: Να γίνει ο ίδιος αφέντης στον τόπο του. Και ελεύθερος άνθρωπος.

Θραξ Αναρμόδιος

Θα ήταν καλύτερα ή χειρότερα τα πράγματα, αν αντί για την κυβέρνηση, την βουλή, κλπ, παίρναμε εμείς όλοι οι πολίτες τις αποφάσεις, με βάση την αρχή της πλειοψηφίας;

Βρίσκονται στον ίδιο δρόμο με τέσσερα μόλις μέτρα απόσταση μεταξύ τους…
Απ’ τη μία κάποιος που σαπίζει από τις μολύνσεις οι οποίες κατασπαράζουν το σώμα του λόγω της πείνας και της βρόμας, και απ’ την άλλη κάποιος που τρώει χειροποίητη Ciabatta με κόκκινη ρόκα, shiitake μανιτάρια και μπριζολίτσα βουβαλιού Νέας Ζηλανδίας με μια λεπτή στρώση τυρί philadelphia πασπαλισμένη με αλάτι Ιμαλάϊων κι ένα διπλό μέτριο espresso macchiato, decaf με stevia και νεράκι Fiji.

Στον ίδιο δρόμο, τέσσερα μέτρα μόλις μεταξύ τους, ο ένας τρέχει να βγάλει μεροκάματο 5 ευρώ για να πάει στα Lidl για να πάρει σάπιο βρωμόψωμο για να ταΐσει τα παιδιά του, κι άλλος τρέχει γιατί άργησε να βρει την παρέα του στο γνωστό gourmet bistro της γειτονιάς.

Στον ίδιο δρόμο, τέσσερα μέτρα μόλις μεταξύ τους, κάποιος ετοιμάζεται να ξεκινήσει ένα ακόμα μεταπτυχιακό προγραμματάκι Εrasmus, και κάποιος άλλος αναρωτιέται πως θα τα βγάλει πέρα εργαζόμενος μέσα στην ψωροκώσταινα πατρίδα.

Στον ίδιο δρόμο, τέσσερα μέτρα μόλις μεταξύ τους, βρίσκεται ένας μαγαζάτορας που σιγοκλαίει μέσα στο μαγαζί του που ψυχορραγεί, κι ο άλλος που πουλά αβέρτα αθλητικά παπούτσια φτιαγμένα από σκλαβάκια στο Μπαγκλαντές.

Στον ίδιο δρόμο, τέσσερα μέτρα μόλις μεταξύ τους, ένας ετοιμάζεται να ξοδέψει 1038 ευρώ + ΦΠΑ χωρίς σύνδεση για το νέο 7S σε γνωστή αλυσίδα, κι ένας άλλος αναρωτιέται αν θα πετάξει τον εαυτό του μπροστά στις ράγες του μετρό ή θα συμβιβαστεί με το -κλασσικό πια- πήδημα από τον 5ο.

Στον ίδιο δρόμο, τέσσερα μέτρα μόλις μεταξύ τους, υπάρχει εκείνος που κουβαλά στο μυαλό του 500 βιβλία που διάβασε, και υπάρχει κι ο άλλος που κουβαλά 20 χρόνια (7300 ώρες) προπαγάνδας δελτίων ειδήσεων.

Στον ίδιο δρόμο, τέσσερα μέτρα μόλις μεταξύ τους, ένας συλλογίζεται πως να βρει λύση στα τρομακτικά προβλήματα της χώρας, κι άλλος αναρωτιέται πότε η ομάδα του θα πάρει το πρωτάθλημα.

Στον ίδιο δρόμο, τέσσερα μέτρα μόλις μεταξύ τους, υπάρχει ένας που πιστεύει ότι είναι επαναστάτης γιατί φορά παλαιστινιακό φουλάρι, μπλουζάκι με τον Τσε και είναι αξύριστος εδώ και χρόνια, και υπάρχει άλλος που ρίσκαρε ταπεινά, υγεία, γυναίκα, παιδιά, δουλειά και το προσωπικό του μέλλον για να αμφισβητήσει και να αντισταθεί έμπρακτα και στοχευμένα τους δυνάστες που μας αποτεφρώνουν.

Στον ίδιο δρόμο, τέσσερα μέτρα μόλις μεταξύ τους, υπάρχει ένας που ο εγωισμός του δεν τον αφήνει να παραδεχτεί το τεράστιο του λάθος, και υπάρχει ένας άλλος που η αξιοπρέπειά και το ήθος του, δεν του επιτρέπουν ποτέ ούτε να σκεφτεί καν να κάνει το λάθος.

Στον ίδιο δρόμο, τέσσερα μέτρα μόλις μεταξύ τους, υπάρχει ο ένας που ονειρεύεται έναν κόσμο όπου αυτός και οι φίλοι του θα ‘ναι βουλευτές κι ας πεθάνει ο κόσμος όλος, και υπάρχει κι ο άλλος που οραματίζεται κλαίγοντας με δάκρυα καυτά, πανανθρώπινη την λευτεριά…

Σταύρος Κατσούλης

Τέσσερα μόλις μέτρα μεταξύ τους

Βρίσκονται στον ίδιο δρόμο με τέσσερα μόλις μέτρα απόσταση μεταξύ τους…
Απ’ τη μία κάποιος που σαπίζει από τις μολύνσεις οι οποίες κατασπαράζουν το σώμα του λόγω της πείνας και της βρόμας, και απ’ την άλλη κάποιος που τρώει χειροποίητη Ciabatta με κόκκινη ρόκα, shiitake μανιτάρια και μπριζολίτσα βουβαλιού Νέας Ζηλανδίας με μια λεπτή στρώση τυρί philadelphia πασπαλισμένη με αλάτι Ιμαλάϊων κι ένα διπλό μέτριο espresso macchiato, decaf με stevia και νεράκι Fiji.

Στον ίδιο δρόμο, τέσσερα μέτρα μόλις μεταξύ τους, ο ένας τρέχει να βγάλει μεροκάματο 5 ευρώ για να πάει στα Lidl για να πάρει σάπιο βρωμόψωμο για να ταΐσει τα παιδιά του, κι άλλος τρέχει γιατί άργησε να βρει την παρέα του στο γνωστό gourmet bistro της γειτονιάς.

Στον ίδιο δρόμο, τέσσερα μέτρα μόλις μεταξύ τους, κάποιος ετοιμάζεται να ξεκινήσει ένα ακόμα μεταπτυχιακό προγραμματάκι Εrasmus, και κάποιος άλλος αναρωτιέται πως θα τα βγάλει πέρα εργαζόμενος μέσα στην ψωροκώσταινα πατρίδα.

Στον ίδιο δρόμο, τέσσερα μέτρα μόλις μεταξύ τους, βρίσκεται ένας μαγαζάτορας που σιγοκλαίει μέσα στο μαγαζί του που ψυχορραγεί, κι ο άλλος που πουλά αβέρτα αθλητικά παπούτσια φτιαγμένα από σκλαβάκια στο Μπαγκλαντές.

Στον ίδιο δρόμο, τέσσερα μέτρα μόλις μεταξύ τους, ένας ετοιμάζεται να ξοδέψει 1038 ευρώ + ΦΠΑ χωρίς σύνδεση για το νέο 7S σε γνωστή αλυσίδα, κι ένας άλλος αναρωτιέται αν θα πετάξει τον εαυτό του μπροστά στις ράγες του μετρό ή θα συμβιβαστεί με το -κλασσικό πια- πήδημα από τον 5ο.

Στον ίδιο δρόμο, τέσσερα μέτρα μόλις μεταξύ τους, υπάρχει εκείνος που κουβαλά στο μυαλό του 500 βιβλία που διάβασε, και υπάρχει κι ο άλλος που κουβαλά 20 χρόνια (7300 ώρες) προπαγάνδας δελτίων ειδήσεων.

Στον ίδιο δρόμο, τέσσερα μέτρα μόλις μεταξύ τους, ένας συλλογίζεται πως να βρει λύση στα τρομακτικά προβλήματα της χώρας, κι άλλος αναρωτιέται πότε η ομάδα του θα πάρει το πρωτάθλημα.

Στον ίδιο δρόμο, τέσσερα μέτρα μόλις μεταξύ τους, υπάρχει ένας που πιστεύει ότι είναι επαναστάτης γιατί φορά παλαιστινιακό φουλάρι, μπλουζάκι με τον Τσε και είναι αξύριστος εδώ και χρόνια, και υπάρχει άλλος που ρίσκαρε ταπεινά, υγεία, γυναίκα, παιδιά, δουλειά και το προσωπικό του μέλλον για να αμφισβητήσει και να αντισταθεί έμπρακτα και στοχευμένα τους δυνάστες που μας αποτεφρώνουν.

Στον ίδιο δρόμο, τέσσερα μέτρα μόλις μεταξύ τους, υπάρχει ένας που ο εγωισμός του δεν τον αφήνει να παραδεχτεί το τεράστιο του λάθος, και υπάρχει ένας άλλος που η αξιοπρέπειά και το ήθος του, δεν του επιτρέπουν ποτέ ούτε να σκεφτεί καν να κάνει το λάθος.

Στον ίδιο δρόμο, τέσσερα μέτρα μόλις μεταξύ τους, υπάρχει ο ένας που ονειρεύεται έναν κόσμο όπου αυτός και οι φίλοι του θα ‘ναι βουλευτές κι ας πεθάνει ο κόσμος όλος, και υπάρχει κι ο άλλος που οραματίζεται κλαίγοντας με δάκρυα καυτά, πανανθρώπινη την λευτεριά…

Σταύρος Κατσούλης

Τέσσερα μόλις μέτρα μεταξύ τους

Το μεγαλύτερο πακέτο από τις τελευταίες αποκαλύψεις του WikiLeaks γύρω από το τρομακτικό, πρόγραμμα παρακολούθησης «παντεπόπτη οφθαλμού» με την κωδική ονομασία «Δακρυσμένος Άγγελος». Η CIA φαίνεται ότι έχει πάει την κατασκοπεία σε ένα εντελώς νέο επίπεδο αν η αρχική ανάλυση του WikiLeaks είναι
ακριβής.

Σύμφωνα με την προκαταρκτική έκδοση, η CIA έχει τη δυνατότητα να χακάρει, να καταγράψει και ακόμα να ελέγξει την καθημερινή τεχνολογία που χρησιμοποιείται από εκατομμύρια ανθρώπους σε όλο τον κόσμο.

Αυτή περιλαμβάνει τα smartphones, τα τάμπλετ, έξυπνες τηλεοράσεις και ακόμη και τα οχήματα με τηλεκατευθυνόμενα συστήματα πλοήγησης.

Σε αυτές τις συσκευές, η CIA φέρεται να μπορεί να χακάρει μερικά από τα πιο βαριά κρυπτογραφημένα κοινωνικά μέσα μαζικής ενημέρωσης και πλατφόρμες επικοινωνίας στνο κόσμο, όπως τα WhatsApp, Weibo, Confide, Signal and Telegram, πριν ακόμη οποιαδήποτε κρυπτογράφηση μπορεί να εφαρμοστεί.

Για παράδειγμα, η end-to-end κρυπτογράφηση του WhatsApp σημαίνει ότι μόνο οι άμεσοι συμμετέχοντες σε μια συνομιλία μπορούν να διαβάσουν τα μηνύματα, ούτε καν το WhatsApp είναι ικανό να τα διαβάζει.Διαβάστε την συνέχεια ΕΔΩ


Το WikiLeaks αποκάλυψε τα εργαλεία παρακολούθησης της CIA

H πραγματικότητά μας κατασκευάζεται προσεκτικά από ισχυρές πηγές εταιρικού, πολιτικού και ειδικού ενδιαφέροντος, ώστε να επηρεάσει κρυφά την κοινή γνώμη. Κραυγαλέα ψέματα συχνά βγαίνουν τηλεοπτικά σχετικά με την τρομοκρατία, τα τρόφιμα, τον πόλεμο, την υγεία,
κλπ. Διαμορφώνονται να επηρεάσουν την κοινή γνώμη και να προγραμματίσουν τους θεατές να αποδεχθούν αυτό που έχει γίνει καταστροφικές κοινωνικές νόρμες.

Η πρακτική του χειρισμού και ελέγχου της κοινής γνώμης με παραμορφωμένα μηνύματα μέσων ενημέρωσης έχει γίνει τόσο κοινή που υπάρχει μια ολόκληρη βιομηχανία που σχηματίζεται γύρω από αυτό. Ολόκληρος ο ρόλος αυτής της βιομηχανίας πλύσης εγκεφάλου είναι να καταλάβει πώς να στροβιλίζει πληροφορίες σε δημοσιογράφους, παρόμοια με τα λόμπυ της κυβέρνησης. Ποτέ δεν είναι πολύ σαφές ακριβώς πόση αλήθεια λαμβάνουν οι δημοσιογράφοι, διότι η βιομηχανία ειδήσεων έχει εφησυχαστεί. Τα μηνύματα που παρουσιάζει διαμορφώνονται από εταιρικές δυνάμεις που συχνά ξοδεύουν εκατομμύρια για διαφήμιση.

Έξι όμιλοι, που τρέχουν τη διαφήμιση στις ΗΠΑ, κατέχουν το 90% των μέσων ενημέρωσης: η General Electric (GE), News-Corp, η Disney, η Viacom, η Time Warner, και το CBS. Ωστόσο, αυτές οι επιχειρήσεις λειτουργούν υπό πολλές διαφορετικές μάρκες, όπως το FOX, ABC, CNN, Comcast, η Wall Street Journal, κλπ, δίνοντας στους ανθρώπους την αίσθηση της επιλογής.

Ο ειδικός μαζικής πλύσης εγκεφάλου L Wolfe έχει σημειώσει:

“Όπως έδειξαν οι ερευνητές του Tavistock, ήταν σημαντικό το γεγονός ότι τα θύματα της μαζικής πλύσης εγκεφάλου δεν πρέπει να γνωρίζουν ότι το περιβάλλον τους ήταν ελεγχόμενο, πρέπει λοιπόν να υπάρχει ένας τεράστιος αριθμός πηγών πληροφόρησης, των οποίων τα μηνύματα μπορεί να ποικίλουν ελαφρώς, έτσι ώστε να καλύψουν την αίσθηση του εξωτερικού ελέγχου.”

Νέες τακτικές πλύσης εγκεφάλου που ονομάζονται «Astroturf»

Με τα εναλλακτικά μέσα ενημέρωσης σε άνοδο, η μηχανή προπαγάνδας συνεχίζει να επεκτείνεται.

Παρακάτω είναι ένα βίντεο της Sharyl Attkisson, ερευνητικής δημοσιογράφου με το CBS, στο οποίο εξηγεί πώς το ”astroturf” ή ψεύτικα κινήματα, χρησιμοποιούνται για να γυρίσουν πληροφορίες όχι μόνο για να επηρεάσουν τους δημοσιογράφους, αλλά να επηρεάσουν την κοινή γνώμη.


Όπως εξηγεί η Sharyl Attkisson:

”Το Astroturf είναι μια διαστροφή κινημάτων. Το Astroturf είναι όταν πολιτικά, εταιρικά ή άλλα ειδικά συμφέροντα μεταμφιέζονται και δημοσιεύουν μπλογκς, ξεκινούν λογαριασμούς στο Facebook και το Twitter, δημοσιεύουν διαφημίσεις, επιστολές προς τη σύνταξη, ή απλά υποβάλουν σχόλια στο διαδίκτυο, για να προσπαθήσουν να σας ξεγελάσουν ότι μιλάει ένα ανεξάρτητο ή λαϊκό κίνημα”.

Εδώ είναι μια περίληψη των τακτικών astroturf που αναφέρει η Sharyl Attkisson. Μόλις είστε ενήμεροι για αυτές, θα παρατηρήσετε πόσο δημοφιλείς έχουν γίνει:

– Δημιουργία σελίδων στο Wikipedia, παρακολουθούμενες από εταιρείες.

– Δημιουργία παρουσίας στα social media, συμπεριλαμβανομένων λογαριασμών σε Facebook και Twitter, που τα χειρίζονται πληρωμένοι επαγγελματίες.

– Κρυφή χρηματοδότηση μη κερδοσκοπικών οργανισμών για να δημιουργήσουν υποστήριξη τρίτων και παρουσία στο διαδίκτυο.

– Βελτιστοποίηση των μηχανών αναζήτησης σε μπλογκ και ιστοσελίδες τρίτων που υποστηρίζουν μια συγκεκριμένη ατζέντα.

– Χρηματοδότηση βιομηχανικής έρευνας που δολίως παρουσιάζεται ως ανεξάρτητη γνώμη.

– Χρηματοδότηση εμπειρογνωμόνων που εργάζονται σε άσχετα έργα, ενώ στην πραγματικότητα δημιουργούν πληρωμένους συμβούλους.

Η Sharyl Attkisson αναφέρει προσωπικά παραδείγματα από την έρευνά της, αλλά και το εξής υποθετικό παράδειγμα εάν π.χ. κάνατε μια έρευνα για ένα φάρμακο για την χοληστερίνη:

”Η Wikipedia έρχεται σε αντίθεση με τις ιατρικές έρευνες κατά 90% κάθε φορά. Ας επιστρέψουμε λοιπόν στην έρευνα που κάνατε για την χοληστερίνη. Προκύπτει τελικά ότι οι λογαριασμοί στο Facebook και το twitter που ήταν τόσο θετικοί (για το φάρμακο) ήταν στην πραγματικότητα από επαγγελματίες που προσέλαβε η φαρμακοβιομηχανία για να προωθήσει το φάρμακο. Η σελίδα της Wikipedia παρακολουθούνταν από έναν επιτηρητή της ατζέντας επίσης πληρωμένο από την φαρμακοβιομηχανία η οποία κανόνισε επίσης να βελτιώσει τα αποτελέσματα των μηχανών αναζήτησης, οπότε δεν είναι τυχαίο ότι πέσατε πάνω στον μη κερδοσκοπικό οργανισμό που έκανε όλες αυτές τις θετικές αναφορές, ο οποίος φυσικά κρυφά χρηματοδοτείται από την φαρμακοβιομηχανία. Η φαρμακοβιομηχανία χρησιμοποιεί επίσης αυτήν την θετική μελέτη και την δύναμη του χειρισμού προς οποιαδήποτε αναφορά ότι ο καρκίνος είναι πιθανή παρενέργεια (του φαρμάκου).

Επίσης κάθε γιατρός που δημόσια αποκάλεσε την παρενέργεια του καρκίνου ως ”μύθο” ή γελοιοποίησε τους κριτικούς ως τρελούς και παρανοικούς ή υπηρέτησε στην επιτροπή της κυβέρνησης που ενέκρινε το φάρμακο, κάθε ένας απ’ αυτούς τους γιατρούς είναι στην πραγματικότητα πληρωμένος σύμβουλος για την φαρμακοβιομηχανία. Όσο για τον δικό σας γιατρό, η ιατρική διάλεξη που παρακολούθησε με όλες αυτές τις θετικές εκτιμήσεις για το φάρμακο ήταν στην πραγματικότητα χρηματοδοτούμενη από την φαρμακοβιομηχανία.

Και όταν οι ειδήσεις είπαν για αυτήν την θετική μελέτη δεν ανέφεραν τίποτα από τα παραπάνω.”

Αυτές οι μέθοδοι χρησιμοποιούνται για να δώσουν στους ανθρώπους την εντύπωση ότι υπάρχει ευρεία υποστήριξη για μια ατζέντα, όταν στην πραγματικότητα, δεν υπάρχει τέτοια ατζέντα. Οι astroturf τακτικές χρησιμοποιούνται επίσης για να δυσφημίσουν ή να επικρίνουν εκείνους που διαφωνούν με ορισμένες ατζέντες, χρησιμοποιώντας στερεότυπα ονόματα όπως ”συνωμοσιολόγος” ή “κομπογιαννίτης” για να κάνουν τους ανθρώπους να στραφούν μακριά από την αλήθεια και να αποδεχθούν τα ψέματα αντ ‘αυτού.

Πώς μπορείτε να ξεχωρίσετε την αλήθεια από το ψέμα; Η Sharyl Attkisson τελειώνει την ομιλία της με μερικές ιδέες για το πώς να εντοπίσετε σημάδια προπαγάνδας και του astroturf:

”Τα πρώτα σημάδια τακτικών astroturf περιλαμβάνουν τη χρήση εμπρηστικής γλώσσας όπως ”μανιακός”, ”τρελός”, ”ψέμματα”, ”παρανοικό”, ”ψεύτικο” και ”συνομωσία”. Οι χειριστές του astroturf συχνά ισχυρίζονται ότι απομυθοποιούν μύθους που όμως δεν υπάρχουν ως μύθοι. Οι άνθρωποι ακούνε ότι κάτι είναι μύθος, ίσως το βρουν και στο Snopes (ιστοσελίδα απομυθοποίησης ειδήσεων) και αμέσως σκέφτονται ότι είναι πολύ έξυπνοι για να το πιστέψουν. Αν όμως όλη η ιστορία με τον μύθο είναι η ίδια μύθος και εσείς το πιστέψατε;

Να προσέχετε όταν συμφέροντα επιτίθενται ένα θέμα κάνοντάς το αμφιλεγόμενο ή επιτιθέμενα ανθρώπους, προσωπικότητες και οργανισμούς που περιβάλλουν το θέμα παρά το φέρνουν στην επιφάνεια, αυτό μπορεί να είναι astroturf. Και πάνω απ’ όλα, το astroturf τείνει να αποθέτει όλο τον δημόσιο σκεπτικισμό του για αυτούς που εκθέτουν τις αδικίες παρά για αυτούς που κάνουν τις αδικίες. Με άλλα λόγια αντί να αμφισβητούν την εξουσία, αμφισβητούν αυτούς που αμφισβητούν την εξουσία”.

Μην χάσετε αυτό το 10λεπτο βίντεο. Εκθέτει τις κρυμμένες τεχνικές αυτών που χειραγωγούν τον Νου για να καταστείλουν την αλήθεια και να δημιουργήσουν μια εντελώς πλασματική πραγματικότητα.

Πηγή

”Astroturf”: Νέες τεχνικές χειραγώγησης της κοινής γνώμης (video)

H πραγματικότητά μας κατασκευάζεται προσεκτικά από ισχυρές πηγές εταιρικού, πολιτικού και ειδικού ενδιαφέροντος, ώστε να επηρεάσει κρυφά την κοινή γνώμη. Κραυγαλέα ψέματα συχνά βγαίνουν τηλεοπτικά σχετικά με την τρομοκρατία, τα τρόφιμα, τον πόλεμο, την υγεία,
κλπ. Διαμορφώνονται να επηρεάσουν την κοινή γνώμη και να προγραμματίσουν τους θεατές να αποδεχθούν αυτό που έχει γίνει καταστροφικές κοινωνικές νόρμες.

Η πρακτική του χειρισμού και ελέγχου της κοινής γνώμης με παραμορφωμένα μηνύματα μέσων ενημέρωσης έχει γίνει τόσο κοινή που υπάρχει μια ολόκληρη βιομηχανία που σχηματίζεται γύρω από αυτό. Ολόκληρος ο ρόλος αυτής της βιομηχανίας πλύσης εγκεφάλου είναι να καταλάβει πώς να στροβιλίζει πληροφορίες σε δημοσιογράφους, παρόμοια με τα λόμπυ της κυβέρνησης. Ποτέ δεν είναι πολύ σαφές ακριβώς πόση αλήθεια λαμβάνουν οι δημοσιογράφοι, διότι η βιομηχανία ειδήσεων έχει εφησυχαστεί. Τα μηνύματα που παρουσιάζει διαμορφώνονται από εταιρικές δυνάμεις που συχνά ξοδεύουν εκατομμύρια για διαφήμιση.

Έξι όμιλοι, που τρέχουν τη διαφήμιση στις ΗΠΑ, κατέχουν το 90% των μέσων ενημέρωσης: η General Electric (GE), News-Corp, η Disney, η Viacom, η Time Warner, και το CBS. Ωστόσο, αυτές οι επιχειρήσεις λειτουργούν υπό πολλές διαφορετικές μάρκες, όπως το FOX, ABC, CNN, Comcast, η Wall Street Journal, κλπ, δίνοντας στους ανθρώπους την αίσθηση της επιλογής.

Ο ειδικός μαζικής πλύσης εγκεφάλου L Wolfe έχει σημειώσει:

“Όπως έδειξαν οι ερευνητές του Tavistock, ήταν σημαντικό το γεγονός ότι τα θύματα της μαζικής πλύσης εγκεφάλου δεν πρέπει να γνωρίζουν ότι το περιβάλλον τους ήταν ελεγχόμενο, πρέπει λοιπόν να υπάρχει ένας τεράστιος αριθμός πηγών πληροφόρησης, των οποίων τα μηνύματα μπορεί να ποικίλουν ελαφρώς, έτσι ώστε να καλύψουν την αίσθηση του εξωτερικού ελέγχου.”

Νέες τακτικές πλύσης εγκεφάλου που ονομάζονται «Astroturf»

Με τα εναλλακτικά μέσα ενημέρωσης σε άνοδο, η μηχανή προπαγάνδας συνεχίζει να επεκτείνεται.

Παρακάτω είναι ένα βίντεο της Sharyl Attkisson, ερευνητικής δημοσιογράφου με το CBS, στο οποίο εξηγεί πώς το ”astroturf” ή ψεύτικα κινήματα, χρησιμοποιούνται για να γυρίσουν πληροφορίες όχι μόνο για να επηρεάσουν τους δημοσιογράφους, αλλά να επηρεάσουν την κοινή γνώμη.


Όπως εξηγεί η Sharyl Attkisson:

”Το Astroturf είναι μια διαστροφή κινημάτων. Το Astroturf είναι όταν πολιτικά, εταιρικά ή άλλα ειδικά συμφέροντα μεταμφιέζονται και δημοσιεύουν μπλογκς, ξεκινούν λογαριασμούς στο Facebook και το Twitter, δημοσιεύουν διαφημίσεις, επιστολές προς τη σύνταξη, ή απλά υποβάλουν σχόλια στο διαδίκτυο, για να προσπαθήσουν να σας ξεγελάσουν ότι μιλάει ένα ανεξάρτητο ή λαϊκό κίνημα”.

Εδώ είναι μια περίληψη των τακτικών astroturf που αναφέρει η Sharyl Attkisson. Μόλις είστε ενήμεροι για αυτές, θα παρατηρήσετε πόσο δημοφιλείς έχουν γίνει:

– Δημιουργία σελίδων στο Wikipedia, παρακολουθούμενες από εταιρείες.

– Δημιουργία παρουσίας στα social media, συμπεριλαμβανομένων λογαριασμών σε Facebook και Twitter, που τα χειρίζονται πληρωμένοι επαγγελματίες.

– Κρυφή χρηματοδότηση μη κερδοσκοπικών οργανισμών για να δημιουργήσουν υποστήριξη τρίτων και παρουσία στο διαδίκτυο.

– Βελτιστοποίηση των μηχανών αναζήτησης σε μπλογκ και ιστοσελίδες τρίτων που υποστηρίζουν μια συγκεκριμένη ατζέντα.

– Χρηματοδότηση βιομηχανικής έρευνας που δολίως παρουσιάζεται ως ανεξάρτητη γνώμη.

– Χρηματοδότηση εμπειρογνωμόνων που εργάζονται σε άσχετα έργα, ενώ στην πραγματικότητα δημιουργούν πληρωμένους συμβούλους.

Η Sharyl Attkisson αναφέρει προσωπικά παραδείγματα από την έρευνά της, αλλά και το εξής υποθετικό παράδειγμα εάν π.χ. κάνατε μια έρευνα για ένα φάρμακο για την χοληστερίνη:

”Η Wikipedia έρχεται σε αντίθεση με τις ιατρικές έρευνες κατά 90% κάθε φορά. Ας επιστρέψουμε λοιπόν στην έρευνα που κάνατε για την χοληστερίνη. Προκύπτει τελικά ότι οι λογαριασμοί στο Facebook και το twitter που ήταν τόσο θετικοί (για το φάρμακο) ήταν στην πραγματικότητα από επαγγελματίες που προσέλαβε η φαρμακοβιομηχανία για να προωθήσει το φάρμακο. Η σελίδα της Wikipedia παρακολουθούνταν από έναν επιτηρητή της ατζέντας επίσης πληρωμένο από την φαρμακοβιομηχανία η οποία κανόνισε επίσης να βελτιώσει τα αποτελέσματα των μηχανών αναζήτησης, οπότε δεν είναι τυχαίο ότι πέσατε πάνω στον μη κερδοσκοπικό οργανισμό που έκανε όλες αυτές τις θετικές αναφορές, ο οποίος φυσικά κρυφά χρηματοδοτείται από την φαρμακοβιομηχανία. Η φαρμακοβιομηχανία χρησιμοποιεί επίσης αυτήν την θετική μελέτη και την δύναμη του χειρισμού προς οποιαδήποτε αναφορά ότι ο καρκίνος είναι πιθανή παρενέργεια (του φαρμάκου).

Επίσης κάθε γιατρός που δημόσια αποκάλεσε την παρενέργεια του καρκίνου ως ”μύθο” ή γελοιοποίησε τους κριτικούς ως τρελούς και παρανοικούς ή υπηρέτησε στην επιτροπή της κυβέρνησης που ενέκρινε το φάρμακο, κάθε ένας απ’ αυτούς τους γιατρούς είναι στην πραγματικότητα πληρωμένος σύμβουλος για την φαρμακοβιομηχανία. Όσο για τον δικό σας γιατρό, η ιατρική διάλεξη που παρακολούθησε με όλες αυτές τις θετικές εκτιμήσεις για το φάρμακο ήταν στην πραγματικότητα χρηματοδοτούμενη από την φαρμακοβιομηχανία.

Και όταν οι ειδήσεις είπαν για αυτήν την θετική μελέτη δεν ανέφεραν τίποτα από τα παραπάνω.”

Αυτές οι μέθοδοι χρησιμοποιούνται για να δώσουν στους ανθρώπους την εντύπωση ότι υπάρχει ευρεία υποστήριξη για μια ατζέντα, όταν στην πραγματικότητα, δεν υπάρχει τέτοια ατζέντα. Οι astroturf τακτικές χρησιμοποιούνται επίσης για να δυσφημίσουν ή να επικρίνουν εκείνους που διαφωνούν με ορισμένες ατζέντες, χρησιμοποιώντας στερεότυπα ονόματα όπως ”συνωμοσιολόγος” ή “κομπογιαννίτης” για να κάνουν τους ανθρώπους να στραφούν μακριά από την αλήθεια και να αποδεχθούν τα ψέματα αντ ‘αυτού.

Πώς μπορείτε να ξεχωρίσετε την αλήθεια από το ψέμα; Η Sharyl Attkisson τελειώνει την ομιλία της με μερικές ιδέες για το πώς να εντοπίσετε σημάδια προπαγάνδας και του astroturf:

”Τα πρώτα σημάδια τακτικών astroturf περιλαμβάνουν τη χρήση εμπρηστικής γλώσσας όπως ”μανιακός”, ”τρελός”, ”ψέμματα”, ”παρανοικό”, ”ψεύτικο” και ”συνομωσία”. Οι χειριστές του astroturf συχνά ισχυρίζονται ότι απομυθοποιούν μύθους που όμως δεν υπάρχουν ως μύθοι. Οι άνθρωποι ακούνε ότι κάτι είναι μύθος, ίσως το βρουν και στο Snopes (ιστοσελίδα απομυθοποίησης ειδήσεων) και αμέσως σκέφτονται ότι είναι πολύ έξυπνοι για να το πιστέψουν. Αν όμως όλη η ιστορία με τον μύθο είναι η ίδια μύθος και εσείς το πιστέψατε;

Να προσέχετε όταν συμφέροντα επιτίθενται ένα θέμα κάνοντάς το αμφιλεγόμενο ή επιτιθέμενα ανθρώπους, προσωπικότητες και οργανισμούς που περιβάλλουν το θέμα παρά το φέρνουν στην επιφάνεια, αυτό μπορεί να είναι astroturf. Και πάνω απ’ όλα, το astroturf τείνει να αποθέτει όλο τον δημόσιο σκεπτικισμό του για αυτούς που εκθέτουν τις αδικίες παρά για αυτούς που κάνουν τις αδικίες. Με άλλα λόγια αντί να αμφισβητούν την εξουσία, αμφισβητούν αυτούς που αμφισβητούν την εξουσία”.

Μην χάσετε αυτό το 10λεπτο βίντεο. Εκθέτει τις κρυμμένες τεχνικές αυτών που χειραγωγούν τον Νου για να καταστείλουν την αλήθεια και να δημιουργήσουν μια εντελώς πλασματική πραγματικότητα.

Πηγή

”Astroturf”: Νέες τεχνικές χειραγώγησης της κοινής γνώμης (video)

Κι αν το καλοσκεφτείς, αυτό που έχει τελικά χαθεί είναι η χαρά. Η απλή ανθρώπινη χαρά, που είναι τόσο φανερή όταν υπάρχει. Δεν είναι πως υπάρχει μια κατά-θλιψη. Είναι που λείπει η χαρά. Πρόκειται για την αφαίρεσή της από έναν πολιτισμικό απορροφητήρα.
Η ζωή στην αποικία είναι μια αδειασμένη ζωή, ακόμη και για τις μεταπρατικές ελίτ που το «παίζουν» ντόπια ισχύς μεγάλου κυβισμού. Κι όσο ξεπερνιούνται τα όρια μπας και γεμίσει, τόσο αδειάζει. Η ζωή αδειάζει και αφαιρείται.

Τα Μνημόνια μοιάζουν να είναι η τελευταία φάση μιας διαδικασίας καταστροφής. Όχι απλά οικονομικής ή κοινωνικής, αλλά μιας καταστροφής ενδοψυχικής. Τα Μνημόνια καταστρέφουν, καθημερινά, όλο και πιο πολύ, την ικανότητά μας να ονειρευόμαστε, να παθιαζόμαστε, να συμμετέχουμε και βέβαια να εξεγειρόμαστε. Ό,τι μέχρι χθες, έστω και στη ναρκισσιστική εκδοχή του, μας κινούσε προς τα εμπρός, σήμερα στέκει σαν χαμένος πιτσιρικάς στο γιγάντιο διεθνές σουπερμάρκετ.

Οι ενοχοποιητικοί μηχανισμοί κοινωνικής χειραγώγησης, που πλημμύρισαν το συλλογικό υποκείμενο με δυσβάσταχτες ενοχές, αφαίρεσαν ταυτόχρονα από τον ατομικό ψυχισμό την όποια αθωότητα είχε αφήσει αλώβητη η μεταπολιτευτική χρησιμοθηρία. Η αποφασιστικότητα, η αισιοδοξία και η εγγραφή προσδοκιών με θετικό πρόσημο, αντικαταστάθηκε από μια ά-χαρη παθητικοποίηση που «δεν κάνει», επειδή φοβάται «μην τυχόν».

Η αλήθεια είναι, ότι αν πετύχαμε κάτι σαν νεοελληνική κοινωνία, αυτό οφείλονταν πάντα σε μια συναισθηματική πυροδότηση –σε ατομικό επίπεδο– που μας ωθούσε σε παράλογα όνειρα, σε ουτοπίες, σε πάθη και πόθους που πυρπόλησαν τις καρδιές. Το «μπουζί», ο σπινθιριστής της ψυχής, «βρώμισε» από ενοχικές επικαθίσεις, φθάρηκε από τις χρόνιες ατομοκεντρικές συνέπειες του καπιταλισμού. Και δεν!

Δεν μας λείπουν, δηλαδή, οι οικονομικοί πόροι και τα «καύσιμα». Το συναισθηματικό μας «μπουζί» «τα έχει παίξει». «Γκόμενες/οι» υπάρχουν! Ψυχή να ερωτευτούμε δεν έχουμε.

Πεισθήκαμε όλοι, κατά κάποιον τρόπο, ότι αυτό που μας λείπει είναι τα «φράγκα», η γνώση, ο εκσυγχρονισμός, η οργάνωση, η τεχνολογία, η επιστήμη, ότι «δεν περάσαμε Διαφωτισμό». Η εθνική μας ανεπάρκεια, καθηλωτική στην ανέραστη αποφευτικότητα.

Ίσως ακούγεται κάπως παράδοξο να ισχυριστούμε ότι ακόμη και στην πεφωτισμένη Δύση, η «λαμπρή πρόοδος» πάντα τροφοδοτήθηκε από μερικά φαινομενικά παράλογα όνειρα, από κάποια ά-λογα συναισθήματα και δεν ήταν, απλά, η νομοτελειακή συνέπεια μιας τετράγωνης λογικής. Ξεχνάμε ότι οι πιο σπουδαίες ιδέες γεννήθηκαν από το «τίποτα μιας στιγμής» και στα γεννητούρια τους δεν φαίνονταν και πολύ λογικές. Γιατί στο όχημα της ανθρώπινης προόδου, αντίθετα απ’ ό,τι πιστεύουν ενδεχομένως πολλοί, ο πυροδότης δεν είναι λογικός, αλλά βαθύτατα συναισθηματικός.

Όμως σήμερα, όλοι σχεδόν είναι βέβαιοι ότι για τα δεινά μας φταίει το έλλειμμα Λογικής, η απουσία του Ορθολογισμού και τα τυχόν ελαττώματα της –οικονομικής και πολιτικής κυρίως– επιστήμης, ανυποψίαστοι ότι μας «έχουν βγάλει από την πρίζα».

Έχοντας σκοτώσει τη Χαρά, αφεθήκαμε σε μια φανατική συλλογή γεγονότων, όπως κάτι πιτσιρικάδες που συλλέγουν ψυχαναγκαστικά παιχνίδια για να αναπληρώσουν το συναισθηματικό τους κενό. Αλλά δεν παίζουν ποτέ, «μην τυχόν» και τα χαλάσουν. Είναι ένα κουσούρι που μας άφησε η μεταπολίτευση: να μην αφαιρέσουμε τα νάιλον καλύμματα από τα καθίσματα του καινούργιου αυτοκινήτου, μην τύχει και φθαρούν. Το αμάξι, στο αναμεταξύ, διαλύθηκε, αλλά εμείς κυκλοφορούμε ακόμη, καθισμένοι στις ζαρωμένες ζελατίνες, σαν να μην τρέχει τίποτα. Το υπαρξιακό μας αμάξι δεν κινείται σχεδόν, αλλά σημασία έχει να διατηρηθούν καθαρά τα καθίσματα της Λογικής μας. Εμείς εκεί, πεισματικά, παίρνουμε ενδείξεις από το καντράν, μετράμε νούμερα, συλλέγουμε στοιχεία και γεγονότα, αναζητούμε μεταλλικές κατανοήσεις και επιστημονικές τεκμηριώσεις, ντυνόμαστε τις καινούργιες κάθε φορά αναλύσεις μας, φουλάρουμε τα ντεπόζιτα με πλαστικές ειδήσεις… και περιμένουμε σταματημένοι.

Κι ύστερα, βλέπουμε στο καθρεφτάκι την υπερδιογκωμένη «κεφάλα» μας, και καμαρώνουμε τη διανοητικοποίηση μας. Αλλά το καθρεφτάκι είναι μικρό και δεν φτάνει για να δούμε το συρρικνωμένο σώμα μας ή –πολύ περισσότερο– το πεθαμένο συναίσθημά μας. Εκτός κι αν πρόκειται για τον θυμό και την ασίγαστη ικανότητα να «μπινελικιάσουμε» τον Άλλο… που φταίει. Η χαρά πέθανε, αλλά αυτό που μετράει είναι να κάνουμε μια τεκμηριωμένη και επιστημονικά αντικειμενική ανάλυση για την απώλεια αυτή. Το σύστημα παράγει συναισθηματικά νεκρά χρονο-ανταλλακτικά, για να μπορεί να ανανεώνεται και να λειτουργεί, όμως αυτό είναι μια λογική διατύπωση, χωρίς κανένα συναισθηματικό αποτύπωμα. Σαν να ερωτεύεσαι με μηνύματα στο inbox.

Παγιδευμένοι σε επαναλαμβανόμενα μοτίβα σκέψης και πολυσχιδείς αναλύσεις, τρώμε τις συναισθηματικές μας σάρκες, «αναμασώντας τα λόγια μας». Κι ίσως, αυτό να είναι το μοναδικό που χρειάζεται να κατανοήσουμε. Ότι, δηλαδή, δεν υπάρχει τίποτα για να κατανοηθεί, ενώ τα πάντα περιμένουν για να νιώσουμε.

Ο καπιταλισμός μας έχει κλέψει τη ζωή, την απλή ανθρώπινη ζεστασιά, το συναίσθημα της χαράς, τον ενθουσιασμό της αθωότητας, την προσδοκία του πόθου, την αντιφατικότητα του έρωτα και μας παραχωρεί σαν αντάλλαγμα «αναλύσεις», «γεγονότα» και «επιστημονικές εφαρμογές», για να μην πάρουμε χαμπάρι την κλοπή.

Κι έτσι, την επόμενη φορά που θα αναλύσεις σε κάποιον τις συνέπειες του καπιταλισμού και των Μνημονίων, είναι πολύ πιο επαναστατικό αν καταφέρεις να τον ρωτήσεις, στα ίσα, πρόσωπο με πρόσωπο, «πονάς ρε μαλάκα;» και να τολμήσεις να πεις ένα «κι εγώ, ρε συ. Να κάνουμε κάτι γι’ αυτό. Να βρούμε τον δρόμο να χαρούμε».

Αντώνης Ανδρουλιδάκης 

Σύμβουλος Ψυχικής Υγείας – ψυχοθεραπευτής

Η απώλεια της χαράς

SURVIVOR ή αλλιώς, ελληνιστί, ο ΕΠΙΖΩΝ. Ποιος επιζεί; Αυτός που θα βγάλει όλους τους άλλους εκτός. Αυτός που αφού πρώτα το παίξει «ομαδικά», σχεδιάζοντας παράλληλα τον προσωπικό του σχεδιασμό, θα καταφέρει να μείνει μόνος και αφού εξολοθρεύσει τους «φίλους και συντρόφους» του στον «αγώνα» θα επιζήσει και θα πάρει το έπαθλο. Μπόλικο χρήμα και κάμποση δημοσιότητα.

Ποιοι παλεύουν; Μα φυσικά οι «διάσημοι», η αφρόκρεμα του αθλητισμού, της μουσικής, του θεάματος, η …σύγχρονη και cool διανόηση -τρομάρα τους- που κάνει ….γιόγκα για να ξεχάσει τη «πείνα» της. Οι υπεράνω με τα καλογυμνασμένα κορμιά που μέχρι στιγμής καταφέρνουν να νικούν γιατί είναι οι καλύτεροι, οι πετυχημένοι, που και οι …κάμερες ακόμη τους προτιμούν, που καταφέρνουν να επιβιώνουν σ’ ένα νησί «μόνοι» τους σε βάρος των άλλων και να έχουν ένα πιάτο φαΐ τη μέρα. Κοροϊδεύοντας και απαξιώνοντας τους άλλους.

Ποιοι είναι οι άλλοι; Οι «μαχητές», η πλέμπα! Οι …καθημερινοί και αγύμναστοι! Αυτοί που βλέπουν τους διάσημους και δεν μπορούν να τους φτάσουν. Που είναι μίζεροι, ζηλιάρηδες, διχασμένοι, εγωιστές, που τσακώνονται μεταξύ τους, που σκάβουν ο ένας το λάκκο του άλλου. «Μαχητές» όχι για να επιβιώσουν αλλά για να γίνουν σα τους άλλους. Να γίνουν και αυτοί «ομαδικοί» ώστε να στερήσουν το φαΐ από τους άλλους που το έχουν κάθε μέρα. Όχι πάντως για να έχουν φαΐ όλοι!

Και όλα αυτά μπροστά στις κάμερες. «Μόνοι» τους καμιά 25αριά άνθρωποι, με απολαβές απ’ ότι λέγεται -και δε διαψεύδεται- καθόλου ευκαταφρόνητες (ιδιαίτερα για την ελίτ των διάσημων), στηριζόμενοι σ’ ένα πλήθος από τεχνικούς, μάγειρες, υπηρέτες και γιατρούς, παριστάνουν ότι δυσκολεύονται, ότι πεινάνε, ότι αγωνίζονται για την επιβίωση, ότι μάχονται. Σ’ ένα νησί της Καραϊβικής! (Άραγε θα πάνε παραδίπλα, εκεί στην Αϊτή για παράδειγμα για να δουν τι σημαίνει πραγματική μάχη για την επιβίωση;)

Προκλητικά απέναντι σε αυτούς που δίνουν την αληθινή μάχη επιβίωσης στην καθημερινότητά τους. Άραγε γιατί όχι Survivor στους δρόμους της Αθήνας; Γιατί όχι στη Συρία ή στα νησιά του Αιγαίου; Γιατί όχι σε μια βάρκα που τη κυνηγάνε μπάτσοι της FRONTEX; Εκεί που δίνονται οι πραγματικές μάχες για την επιβίωση; Τι λέμε τώρα, ε;

Πίσω από μερικά αθώα παιχνίδια στη πραγματικότητα αυτό που προβάλλεται είναι ο κανιβαλισμός. Ομαδικός και ατομικός. Πρώτα θα επιβιώσουν οι καλύτεροι, οι «ανώτεροι», οι «δυνατοί» κάθε ομάδας (μόνιμη φράση που ακούγεται: «ο καλύτερος θα κερδίσει»), και μετά αφού εξολοθρευθούν οι «κατώτεροι» και «αδύναμοι» θα …ενωθούν οι ομάδες θα φαγωθούν και οι «ανώτεροι» μεταξύ τους ώστε να επιζήσει ο «ανώτατος» όλων. Με τη βοήθεια του Θεού πάντα και δε πα να ‘χουν πεθάνει της πείνας όλοι οι άλλοι!

Η «ομάδα» είναι απλά το προκάλυμμα, είναι το εργαλείο που θα χρησιμοποιήσει κάποιος για να αναρριχηθεί. Τα ιδανικά της κοινωνίας των αστών σε όλους τους το μεγαλείο. Το καπιταλιστικό όνειρο όπου «όλοι» έχουν την ευκαιρία να επιβιώσουν, να αναρριχηθούν, να ξεχωρίσουν και να πλουτίσουν, να πετύχουν με λίγα λόγια, αρκεί να μη διστάζουν μπροστά σε τίποτα. Είτε «διάσημοι» είναι είτε «μαχητές». Αρκεί το συλλογικό να υποτάσσεται στο ατομικό και στη καλύτερη περίπτωση να χρησιμοποιείται μέχρι να επιτευχθεί ο ατομικός σκοπός που αγιάζει όλα τα μέσα.

Τα «συμβούλια» όπου συζητιούνται τα πάντα, όπου αποφασίζουν δήθεν ελεύθερα όλοι μαζί, χρησιμοποιούνται όχι για να λυθούν τα προβλήματα συλλογικά ώστε να επιβιώσουν όλοι αλλά για να ξεχωρίσουν οι καλοί από τους κακούς, οι δυνατοί από τους αδύναμους, η ελίτ από τη μπλέμπα, για να πεταχτούν οι δεύτεροι έξω από τους πρώτους, για να είναι συνένοχοι όλοι μαζί, γιατί έχουν ευθύνη όλοι για το που βρίσκονται για το ποιοι θα επιζήσουν και ποιοι όχι. Μάλλον όχι για να αποφασίσουν αλλά για να προτείνουν ψηφίζοντας ποιους θα πετάξουν απ’ έξω οι τηλεθεατές της σύγχρονης αρένας, ψηφίζοντας και αυτοί, έτσι για να είναι συνένοχοι -συγγνώμη συμμέτοχοι- στην εξαφάνιση των αδύναμων κι άλλοι. Για να λένε «μαζί τους φάγαμε»! Και πάντα με το χαμόγελο!

Πολλά τα μηνύματα του Survivor. Ένα όμως το βασικό. Η «πείνα σου η χόρτασή μου» ή αλλιώς «ο θάνατός σου η ζωή μου». Πάνω σε αυτό χτίζεται το «παιχνίδι». Πάνω στην αποδοχή αυτού του παιχνιδιού στηρίζεται ο ιμπεριαλισμός, ο καπιταλισμός, η εκμετάλλευση. Η ζωή τους και ο θάνατός μας.



Survivor. Η πείνα σου, η χόρταση μου

SURVIVOR ή αλλιώς, ελληνιστί, ο ΕΠΙΖΩΝ. Ποιος επιζεί; Αυτός που θα βγάλει όλους τους άλλους εκτός. Αυτός που αφού πρώτα το παίξει «ομαδικά», σχεδιάζοντας παράλληλα τον προσωπικό του σχεδιασμό, θα καταφέρει να μείνει μόνος και αφού εξολοθρεύσει τους «φίλους και συντρόφους» του στον «αγώνα» θα επιζήσει και θα πάρει το έπαθλο. Μπόλικο χρήμα και κάμποση δημοσιότητα.

Ποιοι παλεύουν; Μα φυσικά οι «διάσημοι», η αφρόκρεμα του αθλητισμού, της μουσικής, του θεάματος, η …σύγχρονη και cool διανόηση -τρομάρα τους- που κάνει ….γιόγκα για να ξεχάσει τη «πείνα» της. Οι υπεράνω με τα καλογυμνασμένα κορμιά που μέχρι στιγμής καταφέρνουν να νικούν γιατί είναι οι καλύτεροι, οι πετυχημένοι, που και οι …κάμερες ακόμη τους προτιμούν, που καταφέρνουν να επιβιώνουν σ’ ένα νησί «μόνοι» τους σε βάρος των άλλων και να έχουν ένα πιάτο φαΐ τη μέρα. Κοροϊδεύοντας και απαξιώνοντας τους άλλους.

Ποιοι είναι οι άλλοι; Οι «μαχητές», η πλέμπα! Οι …καθημερινοί και αγύμναστοι! Αυτοί που βλέπουν τους διάσημους και δεν μπορούν να τους φτάσουν. Που είναι μίζεροι, ζηλιάρηδες, διχασμένοι, εγωιστές, που τσακώνονται μεταξύ τους, που σκάβουν ο ένας το λάκκο του άλλου. «Μαχητές» όχι για να επιβιώσουν αλλά για να γίνουν σα τους άλλους. Να γίνουν και αυτοί «ομαδικοί» ώστε να στερήσουν το φαΐ από τους άλλους που το έχουν κάθε μέρα. Όχι πάντως για να έχουν φαΐ όλοι!

Και όλα αυτά μπροστά στις κάμερες. «Μόνοι» τους καμιά 25αριά άνθρωποι, με απολαβές απ’ ότι λέγεται -και δε διαψεύδεται- καθόλου ευκαταφρόνητες (ιδιαίτερα για την ελίτ των διάσημων), στηριζόμενοι σ’ ένα πλήθος από τεχνικούς, μάγειρες, υπηρέτες και γιατρούς, παριστάνουν ότι δυσκολεύονται, ότι πεινάνε, ότι αγωνίζονται για την επιβίωση, ότι μάχονται. Σ’ ένα νησί της Καραϊβικής! (Άραγε θα πάνε παραδίπλα, εκεί στην Αϊτή για παράδειγμα για να δουν τι σημαίνει πραγματική μάχη για την επιβίωση;)

Προκλητικά απέναντι σε αυτούς που δίνουν την αληθινή μάχη επιβίωσης στην καθημερινότητά τους. Άραγε γιατί όχι Survivor στους δρόμους της Αθήνας; Γιατί όχι στη Συρία ή στα νησιά του Αιγαίου; Γιατί όχι σε μια βάρκα που τη κυνηγάνε μπάτσοι της FRONTEX; Εκεί που δίνονται οι πραγματικές μάχες για την επιβίωση; Τι λέμε τώρα, ε;

Πίσω από μερικά αθώα παιχνίδια στη πραγματικότητα αυτό που προβάλλεται είναι ο κανιβαλισμός. Ομαδικός και ατομικός. Πρώτα θα επιβιώσουν οι καλύτεροι, οι «ανώτεροι», οι «δυνατοί» κάθε ομάδας (μόνιμη φράση που ακούγεται: «ο καλύτερος θα κερδίσει»), και μετά αφού εξολοθρευθούν οι «κατώτεροι» και «αδύναμοι» θα …ενωθούν οι ομάδες θα φαγωθούν και οι «ανώτεροι» μεταξύ τους ώστε να επιζήσει ο «ανώτατος» όλων. Με τη βοήθεια του Θεού πάντα και δε πα να ‘χουν πεθάνει της πείνας όλοι οι άλλοι!

Η «ομάδα» είναι απλά το προκάλυμμα, είναι το εργαλείο που θα χρησιμοποιήσει κάποιος για να αναρριχηθεί. Τα ιδανικά της κοινωνίας των αστών σε όλους τους το μεγαλείο. Το καπιταλιστικό όνειρο όπου «όλοι» έχουν την ευκαιρία να επιβιώσουν, να αναρριχηθούν, να ξεχωρίσουν και να πλουτίσουν, να πετύχουν με λίγα λόγια, αρκεί να μη διστάζουν μπροστά σε τίποτα. Είτε «διάσημοι» είναι είτε «μαχητές». Αρκεί το συλλογικό να υποτάσσεται στο ατομικό και στη καλύτερη περίπτωση να χρησιμοποιείται μέχρι να επιτευχθεί ο ατομικός σκοπός που αγιάζει όλα τα μέσα.

Τα «συμβούλια» όπου συζητιούνται τα πάντα, όπου αποφασίζουν δήθεν ελεύθερα όλοι μαζί, χρησιμοποιούνται όχι για να λυθούν τα προβλήματα συλλογικά ώστε να επιβιώσουν όλοι αλλά για να ξεχωρίσουν οι καλοί από τους κακούς, οι δυνατοί από τους αδύναμους, η ελίτ από τη μπλέμπα, για να πεταχτούν οι δεύτεροι έξω από τους πρώτους, για να είναι συνένοχοι όλοι μαζί, γιατί έχουν ευθύνη όλοι για το που βρίσκονται για το ποιοι θα επιζήσουν και ποιοι όχι. Μάλλον όχι για να αποφασίσουν αλλά για να προτείνουν ψηφίζοντας ποιους θα πετάξουν απ’ έξω οι τηλεθεατές της σύγχρονης αρένας, ψηφίζοντας και αυτοί, έτσι για να είναι συνένοχοι -συγγνώμη συμμέτοχοι- στην εξαφάνιση των αδύναμων κι άλλοι. Για να λένε «μαζί τους φάγαμε»! Και πάντα με το χαμόγελο!

Πολλά τα μηνύματα του Survivor. Ένα όμως το βασικό. Η «πείνα σου η χόρτασή μου» ή αλλιώς «ο θάνατός σου η ζωή μου». Πάνω σε αυτό χτίζεται το «παιχνίδι». Πάνω στην αποδοχή αυτού του παιχνιδιού στηρίζεται ο ιμπεριαλισμός, ο καπιταλισμός, η εκμετάλλευση. Η ζωή τους και ο θάνατός μας.



Survivor. Η πείνα σου, η χόρταση μου

Γραμματοσειρά
Αντίθεση