20 July, 2018
Home / Περιβαλλον (Page 6)

«Ο χειμώνας δεν φέρνει πια τις άφθονες βροχές που είναι απαραίτητες για τους σπόρους τους θαμμένους στη γη. Η ζέστη του καλοκαιριού δεν είναι αρκετή για να κάνει τα στάχυα να ωριμάσουν. Η άνοιξη δεν αποφέρει αρκετούς καρπούς. Όλα ελαττώνονται: οι καλλιέργειες στα χωράφια, το ψάρεμα στη θάλασσα , η δικαιοσύνη, η ειλικρίνεια στις φιλίες, η πειθαρχία στα ήθη. Οι αχτίδες του ήλιου είναι πιο ωχρές και άτονες στο ηλιοβασίλεμα. Να λοιπόν η κρίση που βαραίνει πάνω στον κόσμο, να ο νόμος του Θεού: ότι ήταν νέο γερνάει κάποια μέρα και ότι ήταν δυνατό αποδυναμώνεται και εξαφανίζεται μέσα από μια αργή διαδικασία εξάντλησης και παρακμής».

Τα παραπάνω λόγια γράφτηκαν πριν αρκετούς αιώνες για να περιγράψουν το τέλος μιας απέραντης αυτοκρατορίας. Ταιριάζουν ωστόσο και αποδίδουν πιστά το τέλος της ατομικής μας αυτοκρατορίας που ο καθένας βήμα-βήμα δημιουργεί, μα που γραφτό της είναι να παρακμάσει και κάποτε να καταρρεύσει. Πόσο εύθραυστη είναι η κάθε μορφή στο πέρασμα του χρόνου; Για όλα τα όντα που αξιώθηκαν να γνωρίσουν τη ζωή, ο θάνατος είναι ένα γεγονός αναγκαίο και αναπόφευκτο. Γίνεται ίσως να μη γεννηθεί κανείς, αφού όμως γεννηθεί δεν γίνεται να μη πεθάνει. Μάλιστα τα δυο φαινόμενα συνδέονται αναπόσπαστα: ο θάνατος σκιάζει τη ζωή, βρίσκεται παντού ακόμα και στο πρώτο σημάδι της. Όλοι μας αρχίζουμε να πεθαίνουμε από τη στιγμή που γεννιόμαστε. Κι όμως, ενώ ο θάνατος είναι για όλα ανεξαιρέτως τα έμβια όντα ένα αναπόφευκτο γεγονός, ο άνθρωπος δεν εννοεί να τον παραδεχτεί. Του είναι αδύνατο να συμφιλιωθεί με την ιδέα ότι φυσική απόληξη της εξατομικευμένης ζωής είναι ο οριστικός αφανισμός της και τίποτα άλλο δεν βύθισε τον άνθρωπο περισσότερο στην απόγνωση από την αναλγησία του Ουρανού απέναντι στον θάνατο. Κοντά σε έναν άνθρωπο που πεθαίνει στεκόμαστε αντιμέτωποι στη δική μας μοίρα. Ερωτήματα που άλλοτε προτιμούμε να τα αποφεύγουμε, γίνονται τέτοιες στιγμές πιεστικά.

Ο θάνατος ωστόσο, απειλή και τρόμος για τους περισσότερους, μπορεί να χρησιμεύσει ως ο μεγαλύτερος σύμμαχος της ζωής για τον ολοκληρωμένο άνθρωπο. Ο μόνος τρόπος ουσιαστικά για να δεχτεί κανείς τη ζωή είναι να δεχτεί τον θάνατο. Ο θάνατος μας διδάσκει πως υπάρχει ένα όριο. Μας λέει ότι πρέπει να ζήσουμε τη ζωή τώρα, αυτή τη στιγμή. Ότι δεν είναι η ποσότητα των ημερών, των ωρών ή των χρόνων που έχει σημασία, αλλά η ποιότητα του καιρού που περνούμε. Μας διδάσκει πως όλα τα πράγματα είναι παροδικά. Όλα πεθαίνουν. Αυτό ισχύει για την φύση όπως και για την ανθρώπινη ζωή. Όταν το λουλούδι έχει ανοίξει τα πέταλά του, όταν έχει στείλει το άρωμά του ως τις πιο μακρινές γωνίες της ύπαρξης, έχει χαρεί την κάθε στιγμή, έχει δει τον ήλιο να ανατέλλει, έχει ζήσει τη ζωή, έρχεται η πλήρωση και το δειλινό και το λουλούδι είναι έτοιμο να πέσει στη γη και να αναπαυθεί. Χωρίς άγχος, χωρίς κλάματα, χωρίς να προσπαθεί να αρπαχτεί και να ξεφύγει.

Ο θάνατος μας διδάσκει, πως πρέπει να συντηρούμε, να αξιοποιούμε και να προσφέρουμε στους άλλους, ό,τι πιο πολύτιμο διαθέτει ο άνθρωπος , ιδίως στη σύγχρονη εποχή: το χρόνο μας. Μας βοηθάει να καταλάβουμε πόσο πολύτιμος είναι και ότι δεν θα τον έχουμε πάντα. Πως πρέπει να σκεπτόμαστε και να ενεργούμε μαζί με το χρόνο και εναντίον του. Πως απ’ αυτόν εδώ το δρόμο θα περάσουμε μόνο μια φορά. Μας λέει να μη χάνουμε καιρό. Να αναπτυχθούμε και να ολοκληρωθούμε. Ο φόβος του θανάτου είναι στην ουσία ο φόβος του ανεκπλήρωτου. Αρπαζόμαστε απ’ τη ζωή γιατί η ζωή μας είναι ανεκπλήρωτη. Όσο παραμένουμε προσκολλημένοι σε πράγματα και ανθρώπους που θα εξαφανιστούν σίγουρα, θα ζούμε με την απελπισία. Ίσως η πιο ανεύθυνη φράση στη γλώσσα είναι το «θα έπρεπε να». Ό,τι καλό μπορούμε να κάνουμε και όποια καλοσύνη μπορούμε να δείξουμε σε κάποιον, ας την κάνουμε τώρα. Ας μην την αναβάλουμε γιατί δεν θα ξαναπεράσουμε ποτέ από δω. Όταν μπορέσουμε να δούμε το θάνατο απλά, σαν μια άλλη πλευρά του κύκλου της ζωής, τότε θα εκτιμήσουμε κάθε στιγμή της ζωής, ξέροντας, ότι δεν πρόκειται να εμφανιστεί ποτέ ξανά, τουλάχιστον με την ίδια μορφή.

Η φύση μας διδάσκει , ότι όλα τα πράγματα πρέπει να περάσουν και πως όλα θα επιστρέψουν. Μας λέει πως κάθε νέα αρχή μας φέρνει πλησιέστερα σ’ ένα τέλος και πως κάθε ελεγεία έχει μέσα της την ηχώ και την υπόσχεση μιας μελλοντικής γιορτής. Μας θυμίζει πως η αγάπη που φαίνεται τώρα παντοτινή, μπορεί γρήγορα να γίνει μια μακρινή ανάμνηση. Πως τα βάσανα είναι αναπόφευκτα και πως μέσα στο αναπόφευκτο βρίσκεται η σταθερότητα που απαλύνει τον πόνο του μαρτυρίου. Πως αγαπάμε και φροντίζουμε τα λουλούδια πιο πολύ από τα αειθαλή φυλλώματα, ακριβώς επειδή τα πρώτα δεν διαρκούν. Γι’ αυτό ας θυμόμαστε πως το αύριο είναι η πρώτη μέρα της υπόλοιπης ζωής μας και πως το να ζει και να πεθαίνει κανείς είναι μια τέχνη και σαν τέτοια προϋποθέτει χάρισμα αλλά και άσκηση. Και ο αρχαίος σοφός Ιπποκράτης προειδοποιεί: «Ο βίος βραχύς, η δε τέχνη μακρά».

Το μυστήριο του θανάτου θα εξιχνιαστεί, όταν μπορέσουμε να ανακαλύψουμε ένα-ένα τα κρυμμένα μυστικά της ζωής και να τα προσφέρουμε χωρίς «εύρετρα» στην ανθρωπότητα. Όταν ζήσουμε επιτέλους τα χρόνια που μας έχουν δοθεί, αλλά με μια ποιότητα ζωής, που δεν εξοργίζει, ούτε ντροπιάζει τον άνθρωπο και που μπορεί να την δείχνει με καμάρι και υπερηφάνεια όσο καιρό υπάρχει. Όταν συνειδητοποιήσουμε πως ήλθαμε στον κόσμο με μια αποστολή που πρέπει να τη φέρουμε σε πέρας με χαρά και υπερηφάνεια. Πως είμαστε συναγωνιστές του Θεού στην παραπέρα διαμόρφωση του κόσμου και της ζωής, κι αυτόν τον προορισμό πρέπει να εκτελέσουμε με ειρήνη στην ψυχή και μ’ ευγνωμοσύνη.

Όταν τέλος συνειδητοποιήσουμε , πως όλα σ’ αυτή τη ζωή έχουν ένα τέλος. Και πως γι’ αυτό, πριν έλθει της ζωής μας το τέλος, ας φροντίσουμε να δώσουμε στη λέξη τέλος το πραγματικό νόημά της που είναι σκοπός. Και άλλο σκοπό δεν έχει η ζωή, από τη συνεχή προσπάθεια να γίνουμε και να παραμείνουμε Άνθρωποι, έστω κι αν γι’ αυτό μια ζωή μπορεί να μην είναι αρκετή. Και όταν έλθει η ώρα της ύστατης απόδοσης, τότε θα αξιωθούμε αληθινά ικανοποιημένοι να ψιθυρίσουμε την τελευταία στροφή του Μεγάλου Νόστου:

«Γιατί το ξέρω πιο βαθιά κι απ’ το πηχτόν αστρόφως

κρυμμένο σαν αητός, με περιμένει,

εκεί που ο θείος αρχίζει ζόφος,

Ο πρώτος μου εαυτός»…


Πηγή Ο φόβος του θανάτου είναι στην ουσία ο φόβος του ανεκπλήρωτου

Οι σχέσεις είναι πολύπλοκες. Προϋποθέτουν την συνάντηση δύο ή περισσότερων ανθρώπων, ενώ καλά – καλά δεν μπορούμε να τα βρούμε με τον εαυτό μας.

Οι σχέσεις είναι θαυμάσιες. Προσφέρουν την δυνατότητα για συνάντηση δύο ή περισσότερων ανθρώπων, παραμερίζοντας για όσο διαρκούν το φάσμα της μοναξιάς τους.
Οι σχέσεις είναι ανυπόφορες. Στερούν την ιδιωτικότητα, στραγγίζουν την ατομικότητα, τα θέλουν όλα σε κοινή θέα, όλα ανοιχτά, τίποτα προσωπικό, ένα κοινόβιο σκέψεων και συναισθημάτων.

Οι σχέσεις είναι γενναιόδωρες. Με την απλόχερη ανοιχτότητά τους αγκαλιάζουν την αποξένωσή μας, ανέχονται τον εγωισμό μας, μας κάνουν ομάδα, κοινωνία, πολιτισμό.

Οι σχέσεις είναι βασανιστικές. Μας τα παίρνουν όλα, δεν μας αφήνουν τίποτα, δικτατορικά καθεστώτα έναντι αναρχοαυτόνομων μονάδων.

Οι σχέσεις είναι λυτρωτικές. Απελευθερώνουν τον καλύτερο εαυτό μας από τις φυλακές του εγωτισμού του και τον προσφέρουν στον Άλλον, τον άλλον σε Εμάς και εμάς στους Άλλους, ένα πολύβουο γαϊτανάκι συναναστροφών, ιδεών και συναισθημάτων.

Τελικά τι είναι οι σχέσεις;

Όλο τις θέλουμε κι όταν τις έχουμε θέλουμε κάτι άλλο…

Τις κυνηγάμε, τις επιδιώκουμε και μετά αλλάζουμε γνώμη…

Ή μήπως όχι;

Ή μήπως όταν καταλάβουμε το βαθύτερο νόημα τους, όταν – βιωματικά – προσλάβουμε την αξία τους, τότε πια δεν θέλουμε να τις αφήσουμε, δεν μπορούμε χωρίς αυτές, χωρίς σχέσεις στην ζωή μας…

Αγάπης, στοργής, αφοσίωσης, θυσίας, προσφοράς, και πάλι αγάπης… σχέσεις.


Γράφει ο Γιάννης Ξηντάρας, Ψυχολόγος-Ψυχοθεραπευτής στην Αθήνα πτυχιούχος Πανεπιστημίου Αθηνών, μέλος του Συλλόγου Ελλήνων Ψυχολόγων και της Εθνικής Εταιρείας Ψυχοθεραπείας Ελλάδος. τ. συνεργ. στο Ευγενίδειο Νοσοκομείο Επιστημονικός Υπεύθυνος στο Κέντρο Συμβουλευτικής και Ψυχολογικής Υποστήριξης “Επαφή”.



Πηγή Τελικά τι είναι οι σχέσεις…;

Οι σχέσεις είναι πολύπλοκες. Προϋποθέτουν την συνάντηση δύο ή περισσότερων ανθρώπων, ενώ καλά – καλά δεν μπορούμε να τα βρούμε με τον εαυτό μας.

Οι σχέσεις είναι θαυμάσιες. Προσφέρουν την δυνατότητα για συνάντηση δύο ή περισσότερων ανθρώπων, παραμερίζοντας για όσο διαρκούν το φάσμα της μοναξιάς τους.
Οι σχέσεις είναι ανυπόφορες. Στερούν την ιδιωτικότητα, στραγγίζουν την ατομικότητα, τα θέλουν όλα σε κοινή θέα, όλα ανοιχτά, τίποτα προσωπικό, ένα κοινόβιο σκέψεων και συναισθημάτων.

Οι σχέσεις είναι γενναιόδωρες. Με την απλόχερη ανοιχτότητά τους αγκαλιάζουν την αποξένωσή μας, ανέχονται τον εγωισμό μας, μας κάνουν ομάδα, κοινωνία, πολιτισμό.

Οι σχέσεις είναι βασανιστικές. Μας τα παίρνουν όλα, δεν μας αφήνουν τίποτα, δικτατορικά καθεστώτα έναντι αναρχοαυτόνομων μονάδων.

Οι σχέσεις είναι λυτρωτικές. Απελευθερώνουν τον καλύτερο εαυτό μας από τις φυλακές του εγωτισμού του και τον προσφέρουν στον Άλλον, τον άλλον σε Εμάς και εμάς στους Άλλους, ένα πολύβουο γαϊτανάκι συναναστροφών, ιδεών και συναισθημάτων.

Τελικά τι είναι οι σχέσεις;

Όλο τις θέλουμε κι όταν τις έχουμε θέλουμε κάτι άλλο…

Τις κυνηγάμε, τις επιδιώκουμε και μετά αλλάζουμε γνώμη…

Ή μήπως όχι;

Ή μήπως όταν καταλάβουμε το βαθύτερο νόημα τους, όταν – βιωματικά – προσλάβουμε την αξία τους, τότε πια δεν θέλουμε να τις αφήσουμε, δεν μπορούμε χωρίς αυτές, χωρίς σχέσεις στην ζωή μας…

Αγάπης, στοργής, αφοσίωσης, θυσίας, προσφοράς, και πάλι αγάπης… σχέσεις.


Γράφει ο Γιάννης Ξηντάρας, Ψυχολόγος-Ψυχοθεραπευτής στην Αθήνα πτυχιούχος Πανεπιστημίου Αθηνών, μέλος του Συλλόγου Ελλήνων Ψυχολόγων και της Εθνικής Εταιρείας Ψυχοθεραπείας Ελλάδος. τ. συνεργ. στο Ευγενίδειο Νοσοκομείο Επιστημονικός Υπεύθυνος στο Κέντρο Συμβουλευτικής και Ψυχολογικής Υποστήριξης “Επαφή”.



Πηγή Τελικά τι είναι οι σχέσεις…;

Η καλλιέργεια ενός επιτυχημένου λαχανόκηπου είναι μια συνεχής διαδικασία εκμάθησης τεχνικών για εσάς και τα φυτά σας . Στο παρακάτω βίντεο μπορείτε να δείτε απλές συμβουλές οι οποίες μπορούν να σας βοηθήσουν ώστε να γίνετε καλύτερος κηπουρός.

Απέναντι Όχθη

Απλές συμβουλές κηπουρικής (Βίντεο)

Η εικόνα στο άκουσμα Costa del Sol, για όσους έχουν επισκεφθεί την γνωστή περιοχή της νοτιοανατολικής Ισπανίας είναι όμορφες παραλίες, καλοκαίρι, θάλασσα. Όμως κρυμμένο από τα μάτια του τουρίστα υπάρχει ένα πολύ βρώμικο μυστικό που
ονομάζεται “plastic sea” (πλαστική θάλασσα). Το μεγαλύτερο συγκρότημα θερμοκηπίων στον κόσμο, μία έκταση 450 τετραγωνικών χιλιομέτρων η οποία είναι ορατή ακόμα και από το διάστημα όπου μετανάστες και πρόσφυγες εργαζόμενοι όπου η ημερήσια παραγωγή λαχανικών καλύπτει το ήμισυ των αναγκών ολόκληρης της Ευρώπης. 


 Οι καλλιεργητές λαχανοκομίας της Αλμέρια στην Ισπανία είναι σύγχρονοι δούλοι, λένε οι φιλανθρωπικές οργανώσεις .Ζουν σε  ζουν σε πολύ  άθλιες συνθήκες ,σε στρατώνες κατασκευασμένους από παλιά πλαστικά και παλέτες χωρίς εγκαταστάσεις υγιεινής, για τους οποίους πληρώνουν μηνιαίο ενοίκιο, ενώ τους χρεώνουν και το

νερό που πίνουν στις καθημερινά υψηλές θερμοκρασίες που εργάζονται και που φθάνουν τους 40C-45C, εργάζονται με φυτοφάρμακα χωρίς προστασία και πληρώνονται το ήμισυ του νόμιμου κατώτατου μισθού.

Οι φιλανθρωπικές οργανώσεις που εργάζονται με παράνομους μετανάστες-εργαζόμενους υποστηρίζουν ότι οι καταχρήσεις πληρούν τον επίσημο ορισμό του ΟΗΕ για τη σύγχρονη δουλεία. 


Η κατάσταση των μεταναστών που εργάζονται στα αγροκτήματα της ντομάτας, του πιπεριού, του αγγουριού και των κολοκυθιών της Αλμερία είναι τόσο απελπισμένη που ο Ερυθρός Σταυρός παραδίδει δωρεάν φαγητό σε χιλιάδες από αυτούς.

Η Αλμερία ήταν η φτωχότερη περιοχή της Ισπανίας, αλλά η έκρηξη στην γεωργία ξεκίνησε από τα τέλη της δεκαετίας του 1980 και συνέβαλε στη μετατροπή της περιοχής, η οποία βρίσκεται ακριβώς πίσω από την Costa del Sol. Αν και οι παραθεριστές σπάνια το βλέπουν, λιγότερο από ένα μίλι από τα τουριστικά ξενοδοχεία στην παραλία ένα τεράστιο βιομηχανικό τοπίο πλαστικών θερμοκηπίων έχει πάρει πάνω από 450 τετραγωνικά χιλιόμετρα της παράκτιας πεδιάδας. Τα θερμοκήπια καλύπτουν κάθε τετραγωνική ίντσα γης. Τα θερμοκήπια είναι σχεδόν όλα υδροπονικά λαχανικά με νερό, αέρα και χημικό μείγμα, ζιζανιοκτόνου και φυτοφαρμάκων . Λόγω των θερμών και εξαιρετικά δύσκολων συνθηκών εργασίας στα θερμοκήπια, σχεδόν όλη η ανθρώπινη εργασία γίνεται, σε μεγάλο βαθμό από μετανάστες από την Αφρική. Στη δεκαετία του 2000, μετανάστες – παράνομα – μεταφέρθηκαν κατά χιλιάδες από το Μαρόκο, από την Ανατολική Ευρώπη και την υποσαχάρια Αφρική για να εργαστούν στα πλαστικά θερμοκήπια. Ένα ντοκιμαντέρ από το 2013, The Morrocan Slaves of El Ejido , κατέγραψε τη δυσκολία των μεταναστών εργαζομένων που εργάζονται μέσα στα ζεστά θερμοκήπια. 

Μια έκθεση του 2015 στο NaturPhilosophie παρουσιάζει ότι, εκτός από τα τεράστια προβλήματα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, η περιοχή μαστίζεται από εξαντλημένους υδροφόρους ορίζοντες, το μεγαλύτερο εργοστάσιο αφαλάτωσης στην Ευρώπη για τη διατήρηση της ροής των υδάτων στα θερμοκήπια και την αύξηση των ποσοστών καρκίνου λόγω της έκθεσης των εργαζομένων σε φυτοφάρμακα.

Σύμφωνα με πληροφορίες, τα απόβλητα από τις «γεωργικές εκμεταλλεύσεις» απορρίπτονται στη Μεσόγειο, συμπεριλαμβανομένων των χημικών αποβλήτων, των πλαστικών αποβλήτων ..

Τι μπορούμε να κάνουμε εμείς γι ‘αυτό;
Αν είναι δυνατόν να μην αγοράζουμε λαχανικά και φρούτα από την Ισπανία, να αγοράζουμε την τροφή μας πιο υπεύθυνα.
Αγοράστε εποχιακά λαχανικά, και αν μπορείτε απευθείας από τους παραγωγούς. Μιλήστε με άλλους για το πρόβλημα στην Αλμερία
.


Η πλαστική θάλασσα της Αλμερία, στην μεγάλη οθόνη με το Blade Runner 2049

Η πλανήτη θάλασσα του Poniente της Αλμερία παρουσιάζεται στα πρώτα λεπτά του Blade Runner 2049, της ταινίας με την οποία ο καναδός Denis Villeneuve έδωσε συνέχεια σε μία από τις πιο κλασικές ταινίες επιστημονικής φαντασίας. Είναι μια σκηνή που δεν διαρκεί περισσότερο από δεκαπέντε δευτερόλεπτα, περισσότερο από αρκετό χρόνο για να αναγνωρίσει το μεγάλο μωσαϊκό του θερμοκηπίου που μπορεί να εντοπιστεί από το διάστημα «χωρίς καμία προσπάθεια», όπως είχε δήλωσει ο αστροναύτης Pedro Duque τον περασμένο Ιούνιο.

«Στο Google maps μπορείτε να δείτε πολλά συγκροτήματα θερμοκηπίου σε όλο τον κόσμο , αλλά αυτό της Αλμερία είναι το μόνο με μια τόσο χαοτική εμφάνιση, με τις γωνίες που ταιριάζουν μαζί σαν κομμάτια Tetris, σχεδόν χωρίς χώρο μεταξύ τους », εξηγεί ο οικονομολόγος David Uclés, ένας μεγάλος οπαδός του είδους επιστημονικής φαντασίας και ένας από τους θεατές που αναγνώρισαν αμέσως αυτό το μοναδικό «Orchard of Europe.»


Όσοι θέλουν να το εντοπίσουν οι ίδιοι από δορυφόρο μπορούν να ο κάνουν από ΕΔΩ 


Αλμερία: Το βρώμικο μυστικό της Ευρώπης. Η σύγχρονη δουλεία.

Η Κοινωνικά Υποστηριζόμενη Γεωργία (CSA) είναι μια άμεση σχέση μεταξύ καταναλωτών και γεωργών που μπορούν να συμβάλουν σε ένα καλύτερο σύστημα τροφίμων. Η σχέση αυτή επιτρέπει στους καταναλωτές να αποκτήσουν τοπικά, υγιή και  βιολογικά τρόφιμα που παράγονται
με φροντίδα και χαρά και βοηθά τους αγρότες να διατηρηθούν και να φροντίσουν το τοπίο, να διατηρήσουν την ποιότητα των προϊόντων και των διαδικασιών τους και να τους επιτρέψουν να διατηρήσουν ένα αξιοπρεπές επίπεδο διαβίωσης. 

Απέναντι Όχθη

Be part of CSA (Κ.Υ.ΓΕΩ) Βίντεο

Το επιβλητικό βουνό της Όχης με τα 1.399 μέτρα του, δεσπόζει στην περιοχή παίζοντας σημαντικό ρόλο στη διαμόρφωση και την προστασία της. Ξερό, άγριο και ανεμοδαρμένο στο νότιο τμήμα του θυμίζει Κυκλάδες. Κατάφυτο, δασωμένο και με πολύ νερό στο βόρειο τμήμα μοιάζει έντονα στο μαγευτικό Πήλιο. Για να περάσει κάποιος αυτό το βουνό ο πιο ασφαλής και σύντομος τρόπος ακόμα και μετά τα μισά του εικοστού αιώνα, πριν ανοιχτούν δρόμοι στη γύρω περιοχή, ήταν ένα φαράγγι στη βορεινή πλευρά του βουνού, το Φαράγγι του Δημοσάρη. Στις μέρες μας ένα τμήμα του χρησιμοποιείται ακόμα από ντόπιους κτηνοτρόφους ενώ παράλληλα αποτελεί πόλο έλξης για ψαγμένους περιπατητές από όλη την Ευρώπη.

Πώς Πάμε ως εκεί;

Ξεκινώντας από Αττική πηγαίνουμε στο λιμάνι της Ραφήνας ή της Αγίας Μαρίνας και παίρνουμε το Ferry για τα λιμάνια του Μαρμαρίου(ταξίδι μιας ώρας) ή των Νέων Στύρων(ταξίδι 45 λεπτών) αντίστοιχα. Το δρομολόγιο Νέα Στύρα – Κάρυστος διαρκεί γύρω στα 40 λεπτά ενώ από το Μαρμάρι στην Κάρυστο χρειάζεστε γύρω στα 10 λεπτά.

Αν έρχεστε από Χαλκίδα,το ταξίδι για Κάρυστο διαρκεί περίπου 2 ώρες. H αρχή του μονοπατιού είναι 12χλμ βόρεια της Καρύστου, εκ των οποίων τα μισά είναι βατός χωματόδρομος .Η διαδρομή είναι περίπου μιας ώρας.To μονοπάτι είναι περίπου 10 χιλιόμετρα, ξεκινά από το Πετροκάναλο στα 950 μέτρα υψόμετρο και καταλήγει στην παραλία Καλλιανών. Η επιστροφή στην Κάρυστο γίνεται μέσω του οδικού δικτύου και απαιτείται άλλη μία ώρα οδήγησης περίπου.

Η Διαδρομή

Στο πρώτο κομμάτι έχουν τοποθετηθεί πλατιά πέτρινα σκαλιά που κάνουν την κατάβαση πιο εύκολη ενώ μπαίνοντας μες την χαράδρα ο καιρός αμέσως γλυκαίνει κάνοντας σαφές το λόγο για τον οποίο χρησιμοποιούσαν αυτή την οδό. Μπορεί ο αέρας να λυσσομανά παντού αλλά το μονοπάτι στο φαράγγι παραμένει ασφαλές πέρασμα.

Λίγο αργότερα συναντά κανείς το ποτάμι που δίνει κυριολεκτικά έναν άλλο τόνο στη βόλτα του. Ο ήχος των τρεχούμενων νερών σε συνδυασμό με το κελάηδισμα των πουλιών κάνουν τις στιγμές εξαιρετικά χαλαρές και γαλήνιες. Κοιτώντας γύρω οι καταπράσινες πλαγιές γεμίζει όλο το οπτικό σας πεδίο, κρύβοντας ακόμη και τον ουρανό. Μπορείτε να ολοκληρώσετε την πορεία σε περίπου τέσσερις ώρες αλλά σίγουρα αξίζει καλύτερα να μήν βιαστείτε. Φωτογραφίστε, Αναπνεύστε, Μυρίστε, Παρατηρείστε, Χαλαρώστε όσο περισσότερο σας παίρνει. Ζώα, Ήχοι, Φυτά, Νερά, Χρώματα σε αρμονία σε ταξιδεύουν…

Στο τελευταίο κομμάτι της διαδρομής το χωριό των Λενοσαίων. Χτισμένο στον παράδεισο, αλλά ερημωμένο, με τους κατοίκους του να χουν μετακομίσει στις πόλεις. Μισογκρεμισμένα σπίτια, άδεια λιθόστρωτα σοκάκια και μόνο δύο άνθρωποι να ακούγονται σε ολόκληρο χωριό. Σήμερα στους Λενοσσαίους φτάνει το χωμάτινο οδικό δίκτυο και αυτό δίνει στο χωριό ανάσες ζωής. Ενθαρρυντικό είναι πως κάθε χρόνο οι φυσιολάτρες και οι πεζοπόροι που επισκέπτονται το φαράγγι αυξάνονται συνεχώς και ιδιαίτερα την καλοκαιρινή περίοδο. Δεν υπάρχουν πολλά μέρη άλλωστε, που να μπορούν να το ανταγωνιστούν, να σε ταξιδεύουν τόσο βαθιά στο παρελθόν και παράλληλα να σου επιτρέπουν να τελειώσεις την πεζοπορία με βουτιά στα καταγάλανα νερά του Αιγαίου.

Ιστορικά

Για χιλιάδες χρόνια το μονοπάτι του φαραγγιού αποτελούσε έναν από τους κυριότερους και πιο ασφαλείς διαδρόμους επικοινωνίας της νότιας Εύβοιας, συνδέοντας την πλευρά του Αιγαίου με τον Καβοντόρο και την Κάρυστο. Το όνομα Δημοσάρης είναι βυζαντινό τοπωνύμιο και σύμφωνα με την επικρατέστερη εκδοχή προέρχεται από το Δημοσάριος που σημαίνει αυτός που εκμεταλλεύεται δημόσιο κτήμα. Βάση των μελετητών, το λιθόστρωτο είναι μεσαιωνικό ή και πιο παλιό, και εξυπηρετούσε πιθανότατα ακόμα και το μεταλλορυχικό κέντρο που λέγεται ότι υπήρχε στην περιοχή κατά την αρχαϊκή και κλασική περίοδο(800 π.Χ.-323 π.Χ.). Κατά μήκος του φαραγγιού υπάρχει το χωριό Λενοσσαίοι με την κατασκευή της εκκλησίας του (Ναός Κοιμήσεως της Θεοτόκου) να χρονολογείται μεταξύ των ετών 1275 και 1285. Τις τελευταίες δεκαετίες, γνωρίζει την εγκατάλειψη, έχοντας στην απογραφή του 2001 είκοσι επτά κατοίκους ενώ σύμφωνα με τους ντόπιους σήμερα κατοικούν μόλις τρεις οικογένειες. Παλαιότερα ήταν κέντρο συνάντησης κατά την περίοδο του Δεκαπενταύγουστου με μεγάλο πανηγύρι και κάθε είδους συναλλαγές όπως προσλήψεις τσομπάνηδων και αγοροπωλησίες-ενοικιάσεις κτημάτων.

Χλωρίδα – Πανίδα

Το φαράγγι διαθέτει πλούσια δασική και θαμνώδη βλάστηση. Χαρακτηριστικές είναι οι υπεραιωνόβιες καστανιές που αποτελούν μέρος του Καστανολόγγου, Στις όχθες του ποταμιού σχηματίζεται δάσος πλατανιών ενώ ψηλά στο βουνό μπορείτε να αντικρίσετε ίταμους, και δρύες. Σε μεγάλο υψόμετρο ο πιο χαρακτηριστικός θάμνος είναι το ρείκι με τα μωβ και ροζ ανθάκια, ενώ χαμηλότερα κοντά στο νερό οι φτέρες κάνουν αισθητή την παρουσία τους.

Τώρα όσο έχει να κάνει με τα ζωάκια που μπορεί να ακούσεις ή να συναντήσεις υπάρχει μεγάλη ποικιλία.O εντυπωσιακότατος Νεροκότσυφας και ο Μπούφος υπάρχουν αλλά δύσκολα τα βλέπεις. Ψηλά, στην περιοχή πετάει ο φιδαετός, η γερακίνα, ξεφτέρια και πολλά άλλα μεταναστευτικά πουλιά ενώ μέσα στο δάσος ακούγονται πολλά ωδικά πτηνά όπως το αηδόνι, η παπαδίτσα, ο κότσυφας και το σιρλοτσίχλονο. Πλούσιο και σε ερπετά, το φαράγγι με αρκετά είδη φιδιών όπως η σαΐτα, ο λαφίτης, η δεντρογαλιά και η οχιά ενώ αν είστε λιγο τυχεροί, μπορεί να δείτε κοντά στα νερά σαλαμάνδρες (αμφίβιο με κίτρινο και μαύρο χρώμα). Λέγεται για την περιοχή ότι λόγω των άγριων χαρακτηριστικών πως ήταν η τελευταία σε νησί της μεσογείου που είχε πληθυσμό λύκων. Σήμερα η πανίδα της περιοχής έχει και μικρού μεγέθους θηλαστικά όπως αλεπούδες, κουνάβια, νυφίτσες αλλά και πολλά είδη τρωκτικών. O λαγός δυστυχώς απειλείται λόγω του παράνομου κυνηγιού.





Φαράγγι Δημοσάρη

Νέα έρευνα προειδοποιεί ότι μέσα σε λιγότερο από δύο δεκαετίες θα είναι πιο φθηνό να χρησιμοποιεί κανείς ρομπότ στα εργοστάσια των ΗΠΑ από το να προσλαμβάνει εργάτες από την Αφρική.
Η πτώση του κόστους της αυτοματοποίησης αναμένεται να προκαλέσει απώλειες θέσεων εργασίας στις «φτωχές» χώρες, καθώς οι βιομηχανίες φέρνουν τα εργοστάσιά τους πίσω στις πλουσιότερες οικονομίες. Κάποιοι αναλυτές θεωρούν ότι οι φτωχότερες χώρες θα επηρεαστούν λιγότερο από αυτήν την τάση, ωστόσο, όπως αναφέρει το BBC, η εκτίμηση του ODI (Overseas Development Institute)είναι διαφορετική.

«Οι αφρικανικές χώρες δεν πρέπει να στραφούν μακριά από τον κατασκευαστικό τομέα, αλλά αντ’ αυτού πρέπει να προετοιμαστούν, αυξάνοντας την πρόσβαση στο Ίντερνετ, επενδύοντας στις τεχνικές δεξιότητες και προωθώντας την τεχνολογική καινοτομία» είπε η Καρίσμα Μπάνγκα, ερευνήτρια του ODI.

Όσον αφορά στην υπόθεση πως οι φτωχότερες χώρες δεν θα επηρεαστούν από την αυτοματοποίηση λόγω έλλειψης κεφαλαίων για επενδύσεις σε αυτόν, ο Ντερκ Βίλεμ τε Βέλντε, διευθυντής του προγράμματος Supporting Economic Transformation, αναφέρει πως η έρευνα δείχνει ότι πρόκειται για μια «υπερβολικά αισιόδοξη» εκτίμηση.

«Αυτή τη στιγμή το κόστος της χρήσης ρομπότ στην επιπλοποιΐα είναι ακόμα πιο υψηλό από αυτό των εργατών, αλλά αυτό δεν θα ισχύει σε 15 χρόνια».

Ειδικότερα, στην αναφορά του ODI διαπιστώνεται πως στον τομέα της κατασκευής επίπλων, το κόστος της χρήσης ρομπότ και 3Dεκτυπωτών στις ΗΠΑ θα είναι χαμηλότερο από τους μισθούς στην Κένυα ως το 2034. Επίσης, στην Αιθιοπία, σύμφωνα με τις προβλέψεις του ODI, οι ρομποτικοί αυτοματισμοί θα κοστίζουν λιγότερο από τους Αιθίοπες εργάτες ως το 2038-2042.



Έρχεται ανταγωνισμός

Όταν τη σκεφτόμαστε,
πράγμα που είναι το μεγαλύτερο μέρος του προβλήματος,
η ζωή φαίνεται πολύπλοκη και πολυάσχολη.
Αυτό είναι ψευδαίσθηση.

Η ζωή είναι απλή και γαλήνια,
επειδή μπορούμε να ζούμε
μόνο μια στιγμή τη φορά.
Δεν υπάρχουν νευρωτικοί ή έξυπνοι άνθρωποι,
μόνο νευρωτικές ή έξυπνες στιγμές.και είμαστε υπεύθυνοι
μόνο για τούτη τη στιγμή.
Τα υπόλοιπα είναι μνήμη και φαντασία.

Όλοι,
κάποιες στιγμές,
είμαστε φωτισμένοι, αδαείς,
καλοσυνάτοι ή σκληροί.
Δίνοντας αμέριστη προσοχή στην παρούσα στιγμή,
και στην επόμενη,
και στην επόμενη,
καθορίζουμε την ποιότητα της ζωής μας.


Η ζωή είναι μια σειρά από στιγμές

Οι γιορτές ανταλλαγής σπόρων παραδοσιακών ποικιλιών συνεχίζονται για 6η χρονιά στο πύργο Σκουντέρι στην Δίρφη Ευβοίας, την Κυριακή 29 Απρίλη 2018. Για άλλη μια χρονιά θα μοιραστούν σπορόφυτα κηπευτικών αλλά
και φακελάκια σπόρων : ντοματούλες, πιπεριές, μελιτζάνες, αγγουράκια, πεπόνια, καρπουζάκια, φασόλια κλπ όλα από ελληνικές παραδοσιακές ποικιλίες. Η γιορτή ξεκινά στις 10.30 και θα πλαισιωθεί από οικολογικά σεμινάρια και εργαστήρια, αλλά και παιχνίδια και δημιουργική απασχόληση για τα παιδιά, χειροτεχνίες και αφήγηση παραμυθιών. Παράλληλα θα γίνεται προαιρετική συγκέντρωση τροφίμων μακράς διαρκείας για ευπαθείς ομάδες με επιβράβευση επιπλέον κουπονιών για σπορόφυτα για όσους συνεισφέρουν στην προσπάθεια αυτή για υποστήριξη συνανθρώπων μας που έχουν ανάγκη για φαγητό και βοήθεια. Η γιορτή ολοκληρώνεται το μεσημέρι με γλέντι, μουσική και χορό.

Η εκδήλωση γίνεται στον εγκαταλελειμμένο οικισμό ΣΚΟΥΝΤΕΡΙ του Δήμου Διρφύων -Μεσσαπίων της Κεντρικής Εύβοιας. Σε απόσταση 300 μέτρων από τον οικισμό υπάρχει περιφραγμένος χώρος στον οποίο υπάρχουν τρείς εκκλησίες, μισογκρεμισμένος μεσαιωνικό πύργος, στεγασμένος χώρος με τζάκια, μαγειρείο και τουαλέτες. Εκεί θα γίνει η εκδήλωση και εκεί θα φιλοξενηθούν όσοι αποφασίσουν να διανυχτερεύσουν στο χώρο. 

ΠΩΣ ΘΑ ΕΡΘΕΤΕ Η απόσταση του οικισμού από την Χαλκίδα είναι τριάντα χιλιόμετρα και η πρόσβαση στον οικισμό είναι πολύ εύκολη μέσα από μια πανέμορφή διαδρομή από τον καινούργιο ασφαλτοστρωμένο δρόμο. Ακολουθείστε την διαδρομή Χαλκίδα-Νέα Αρτάκη-Πισσώνας-Πούρνος-Μίστρος-Σκουντέρι.


Πληροφορίες

skounteri@yahoo.gr
sporoi-evias.blogspot.gr
και στο F/B στην ομάδα ΣΚΟΥΝΤΕΡΙ



Σκουντέρι 2018 – 6η Γιορτή Ανταλλαγής Σπόρων Παραδοσιακών Ποικιλίών