25 June, 2017
Home / Περιβαλλον (Page 6)

ΣΥΜΜΑΧΟΥΜΕ ΓΙΑ ΤΑ ΚΟΙΝΑ –  ΧΑΚΑΡΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΙΚΗ – ΠΑΡΑΓΟΥΜΕ ΧΩΡΙΣ ΠΕΡΙΦΡΑΞΕΙΣ
Αν στην εργασία προτάσσεις την συνεργασία αντί για τον ανταγωνισμό. Αν στις καθημερινές σου σχέσεις προτιμάς να μοιράζεσαι, αντί να αποκλείεις. Αν επιθυμείς να διαθέτεις τις ικανότητές σου για το κοινό καλό. Αν λειτουργείς με αλληλεγγύη προς τους άλλους. Αν είσαι ενεργός πολίτης και θέλεις να συμμετέχεις στις αποφάσεις που σε αφορούν. Αν έχεις βαθιά ανησυχία για την οικολογική κρίση και επιθυμείς έναν πιο βιώσιμο τρόπο ζωής. Αν πιστεύεις σε συλλογικές προσπάθειες για την επίλυση κοινών προβλημάτων. Αν έχεις απογοητευθεί από τις διαμεσολαβήσεις και θέλεις να πάρεις τα πράγματα στα χέρια σου. Αν λοιπόν είσαι κάτι από τα παραπάνω, τότε είσαι και εσύ μέρος της λύσης.

Η κρίση δεν αποκάλυψε μόνο αδιέξοδα. Ανέδειξε και μία κοινωνία, που αντιστέκεται και ανοίγει προοπτικές για την κάλυψη των αναγκών μας σε άλλη βάση από τα πιο απλά μέχρι τα πιο μεγάλα ζητήματα. Τα χρόνια της κρίσης ένας ολόκληρος άλλος κόσμος, αυτός της συνεργασίας, του μοιράσματος και της αλληλεγγύης, πέρασε στο προσκήνιο και έβαλε μπροστά την παραγωγή με βάση τα κοινά και την κοινωνική και αλληλέγγυα οικονομία. Σε όλη τη χώρα γεννήθηκαν πρωτοβουλίες σε κάθε πτυχή της παραγωγής, όπως δίκτυα διανομής παραδοσιακών σπόρων, συνεταιρισμοί αγροτών και οικοκοινότητες, οριζόντια δίκτυα αλληλεγγύης για την παροχή τροφής και αγορές χωρίς μεσάζοντες, κοινωνικά φαρμακεία και ιατρεία, κοινωνικά και συνεταιριστικά φροντιστήρια, ωδεία και παιδικοί σταθμοί, συνεταιριστικές μονάδες παραγωγής ενέργειας, κοινοτικά δίκτυα ηλεκτρονικών επικοινωνιών, κινήσεις για την κοινωνική διαχείριση των απορριμάτων, ανοιχτά κοινοτικά και συνεταιριστικά μέσα μαζικής ενημέρωσης, κοινότητες παραγωγής ανοιχτής γνώσης και τεχνολογίας, κατειλημμένα εργοστάσια και χώροι δουλειάς, ελεύθεροι κοινωνικοί χώροι και χώροι αλληλεγγύης προσφύγων και μεταναστών, κοινωνικοί συνεταιρισμοί σε κάθε τομέα της παραγωγής και της διανομής καθώς και κινήματα υπεράσπισης και επέκτασης των κοινών αγαθών.

Μέσα στην κρίση ένας άλλος κόσμος είναι πράγματι υπαρκτός. Ο ίδιος όμως αυτός κόσμος συνεχίζει να αντιμετωπίζει καθημερινά την σκληρή πραγματικότητα της φτώχειας, της ανεργίας, της εκμετάλλευσης, της κυριαρχίας και της οικολογικής καταστροφής. Εμείς που βρεθήκαμε στη διοργάνωση του CommonsFest αλλά και στα παραγωγικά εγχειρήματα, στα κινήματα και στους αγώνες προτείνουμε την δημιουργία ενός σταθερού περιοδικού σημείου ανοιχτής συνάντησης ανθρώπων και συλλογικοτήτων για την ενίσχυση υπαρχόντων και την διαρκή παραγωγή νέων παραγωγικών και πολιτικών εγχειρημάτων με προσανατολισμό την βασισμένη στα κοινά κοινωνία. Επιδιώκουμε ένα τέτοιο σημείο συνάντησης να καταστεί θεσμός της ίδιας της κοινωνίας, λειτουργώντας ενδυναμωτικά και όχι καθηλωτικά για τους ανθρώπους, τις συλλογικότητες και τα δίκτυα που κάθε φορά θα συμμετέχουν στις εργασίες του. Επιθυμούμε δηλαδή μία νέα κοινωνική πρακτική, που θα χακάρουμε τις παλιές πολιτικές και παραγωγικές πρακτικές και θα στηρίζεται στο διαρκές πράττειν αδιαμεσολάβητης παραγωγής εγχειρημάτων, κινημάτων και πολιτικού λόγου.

Καλούμε λοιπόν όσους ενδιαφέρονται σε ανοιχτή συνέλευση για την συνδιαμόρφωση και συγκρότηση της πρωτοβουλίας για τη συμμαχία των κοινών

Σάββατο, 13 Μαίου 2017, 16:00

Σύλλογος Ελλήνων Αρχαιολόγων, Ερμού 134, Αθήνα

Η Οργανωτική Ομάδα
commoners@hackerspace.gr
commoners2017.wordpress.com

Ανοιχτή συνέλευση για τη συμμαχία των κοινών

Ζούμε σε έναν πλανήτη με πεπερασμένους πόρους και δυνατότητες.
Ζούμε σε ένα κόσμο, όπου ο καθένας μεγαλώνει και ενηλικιώνεται καθοριζόμενος από μια κατασκευασμένη επιθυμία να ικανοποιεί τις ανάγκες του μέσω της κατανάλωσης, και να νομίζει ότι αυτό είναι η ζωή. Όμως ταυτόχρονα μπορούμε να διαπιστώνουμε και νοητικά και εμπειρικά ότι είναι δυνατόν να ζούμε καλύτερα και με λιγότερα(ιδίως αν τα λιγότερα είναι και ανθεκτικότερα).
Ζούμε σε ένα παγκοσμιοποιημένο καπιταλιστικό σύστημα, στο οποίο η Δύση και η Ανατολή έχουν δεθεί με ένα «συμβόλαιο γάμου», που δύσκολα θα λυθεί στο επόμενο διάστημα. Από οποιαδήποτε μεριά των συμβαλλόμενων. Πολύ περισσότερο δύσκολο να λυθεί το συμβόλαιο «κοινή συναινέσει» : παρότι για παράδειγμα μετά το 2000 ο μέσος Αμερικάνος είχε 10 φορές μεγαλύτερο εισόδημα από τον μέσο Κινέζο, η Κίνα δάνειζε και δανείζει ακόμα τις ΗΠΑ(και τις άλλες «αναπτυγμένες» χώρες), για να μπορούν οι πολίτες-καταναλωτές τους να συνεχίζουν να αγοράζουν τα κινέζικα προϊόντα. Αυτό γίνεται με επένδυση μέρους των πλεονασμάτων της Κίνας σε δολάρια και κρατικά τους ομόλογα. Το αποτέλεσμα είναι ότι το κινέζικο νόμισμα παραμένει «τεχνητά» υποτιμημένο, ώστε να παραμένουν και τα κινέζικα προϊόντα φθηνά για τους δυτικούς καταναλωτές(αυτό το παράδειγμα δείχνει καθαρά και τον ανορθολογικό χαρακτήρα του καπιταλισμού). Αν π.χ. οι ΗΠΑ δεν το δέχονταν αυτό και μποϋκοτάρανε τα κινέζικα προϊόντα, τότε από τη μια θα επικρατούσε χάος στη κινέζικη βιομηχανική παραγωγή και θα ανάγκαζε την Κίνα να «ρίξει» στην αγορά μεγάλο μέρος των πολλών δις δολαρίων που κατέχει και να «ξεφορτωθεί» τα ομόλογα των ΗΠΑ, και από την άλλη θα κατέρρεε το δολάριο ως παγκόσμιο νόμισμα και θα έπεφτε το βιοτικό επίπεδο των δυτικών. Κανένας από τα δύο μέρη δεν είναι ευχαριστημένος από αυτό το «συμβόλαιο», και ο Τραμπ δήλωσε ότι θέλει να αλλάξει αυτά τα δεδομένα, όμως κανένας δεν τολμά να ζητήσει διαζύγιο, αφού έχουν ταυτίσει την «ευημερία» των λαών τους με τη δυνατότητα να καταναλώνουν μέσω των παγκοσμιοποιημένων αγορών. Φαίνεται καθαρά στη παρούσα περίοδο πόσο συμπληρώνουν ο ένας τον άλλο, ο ιδιωτικός και ο κρατικός καπιταλισμός.
Η δε υπόσχεση των μανδαρίνων του Κ.Κ. Κίνας ότι «μέχρι το 2020 θα διπλασιάσουμε το εισόδημα του μέσου Κινέζου», εννοώντας τον 2πλασιασμό της κατανάλωσης ενός πληθυσμού 1,35 δις θα τινάξει στον αέρα μια ώρα αρχύτερα τη φέρουσα ικανότητα του πλανήτη σε πόρους και ενέργεια.
Η πρωτοκαθεδρία του χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου στο παγκόσμιο καπιταλιστικό σύστημα έχει σαν αποτέλεσμα να μην αντιλαμβάνεται το ίδιο ότι έχει μπει σε μια διαδικασία αποσάθρωσης και κατάρρευσης. Θεωρεί ακόμα ότι η σημερινή του κρίση είναι χρηματοπιστωτική και δεν είναι πιο βαθιά. Δεν θέλει να δει ότι στην ουσία ότι πίσω από τη παρούσα κρίση κρύβεται η οικολογική κρίση. Έτσι η νεοφιλελεύθερη εκδοχή του συστήματος έχει στην ατζέντα της τη «φτωχοποίηση» των μεσαίων τάξεων για το ξεπέρασμα της κρίσης, ενώ η κεϋνσιανική-σοσιαλδημοκρατική εκδοχή ξαναβάζει την αύξηση της ζήτησης και της κατανάλωσης, ως μηχανισμού επανεκκίνησης της ανάπτυξης της πραγματικής οικονομίας. Η δε «πράσινη» εκδοχή του έχει πολύ λίγες πιθανότητες να επιβάλει την ατζέντα του «πράσινου Νιου Ντίλ»(«green New Deal»), ως απάντηση στη σημερινή κρίση, όπως ήταν το New Deal του Ρούσβελτ(1933-1936) στην μεγάλη κρίση του καπιταλισμού το 1929.
Ζούμε επίσης σε ένα κόσμο όπου…Η συνέχεια ΕΔΩ


Κείμενο από τον επίλογο του βιβλίου «Ο Ανθρωπολογικός τύπος της Αποανάπτυξης-Τοπικοποίησης των Γιώργο Κολέμπα και Γιάννη Μπίλλα απο τις «Εκδόσεις των Συναδέλφων».

Θα αναζητήσουμε σαν ανθρωπότητα τη λύση της αποανάπτυξης;

Καταστρέφει το κλίμα και το περιβάλλον, αφανίζει την άγρια φύση, βλάπτει τη δημόσια υγεία και ζημιώνει τους μικρούς και μεσαίους παραγωγούς και τις αγροτικές κοινότητες.
Και η βασική κινητήρια δύναμη πίσω από όλα αυτά είναι η Κοινή Αγροτική Πολιτική (ΚΑΠ) -μια από τις παλαιότερες, ισχυρότερες, πιο πολυσυζητημένες και πιο δαπανηρές πολιτικές της Ε.Ε.

Ας το διορθώσουμε! Κάνε τη φωνή σου να ακουστεί στη συζήτηση για το μέλλον της γεωργίας!

Η ΔΗΜΟΣΙΑ ΔΙΑΒΟΥΛΕΥΣΗ

Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή μόλις έχει ξεκινήσει μια μεγάλη διαδικτυακή Δημόσια Διαβούλευση σχετικά με το μέλλον της ΚΑΠ, που θα παραμείνει ανοιχτή μέχρι τις 2 Μαΐου 2017. Με την ίδια την ΕΕ σε κρίση, τώρα είναι η στιγμή για να δείξουμε ότι η αλλαγή είναι απαραίτητη και εφικτή!

Είναι σημαντικό να αδράξουμε αυτή τη χρυσή ευκαιρία και να κάνουν τη φωνή τους να ακουστεί όσες πιο πολλές οργανώσεις και ιδιώτες, από όσους πιο πολλούς τομείς και χώρες είναι δυνατόν.

ΤΟ ΟΡΑΜΑ ΜΑΣ

Οι οργανώσεις και τα άτομα που υποστηρίζουν αυτή την εκστρατεία μοιράζονται ένα ισχυρό και ρεαλιστικό όραμα: Όλοι συμφωνούμε ότι η Κοινή Αγροτική Πολιτική (ΚΑΠ) της Ε.Ε. είναι προβληματική και ότι μπορεί και πρέπει να διορθωθεί.

Ένα πιο έξυπνο σύστημα τροφίμων και γεωργίας στην Ευρώπη, όχι μόνο θα ήταν πιο βιώσιμο, πιο υγιές και πιο δίκαιο για όλους, αλλά και θα επωφελούνταν σε μεγάλο βαθμό οι άνθρωποι -συμπεριλαμβανομένων των αγροτών και της φύσης- διασφαλίζοντας τόσο βραχυπρόθεσμα όσο και μακροπρόθεσμα το μέλλον μας.
Με το όραμα αυτό κατά νου, όλοι συμφωνούμε ότι το νέο σύστημα τροφίμων γεωργίας της Ε.Ε. είναι προβληματικό και ότι μια μεταρρυθμισμένη ΚΑΠ πρέπει να είναι:
Δίκαιη, για τους αγρότες και τις αγροτικές κοινότητες
Περιβαλλοντικά βιώσιμη, για καθαρό αέρα και νερό, υγιές έδαφος και πλούσια πανίδα και χλωρίδα
Υγιής, για ασφαλές φαγητό και για την ευημερία όλων των ανθρώπων
Με υπευθυνότητα, για το κλίμα του πλανήτη και τη βιώσιμη ανάπτυξη σε όλο τον κόσμο

Κάνε τη φωνή σου να ακουστεί συμμετέχοντας στη Δημόσια Διαβούλευση τώρα! Μερικές από τις προτεινόμενες απαντήσεις είναι διαθέσιμες εδώ.

ΣΥΜΦΩΝΕΙΣ ΟΤΙ Η ΚΑΠ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΜΙΑ ΘΕΜΕΛΙΩΔΗ ΕΠΑΝΕΞΕΤΑΣΗ; ΤΟΤΕ ΕΛΑ ΜΑΖΙ ΜΑΣ ΤΩΡΑ!

Χρειάζεται οι ηγέτες της Ευρώπης να καταλάβουν ότι ένας αυξανόμενος αριθμός οργανώσεων και ατόμων από ποικίλους τομείς και κοινότητες ζητούν θεμελιώδεις αλλαγές σε αυτή την πολιτική. Είναι πολύ σημαντικό να τονίσουμε ότι υπάρχει ευρεία υποστήριξη της θέλησης για μεταρρύθμιση, καθώς είναι κάτι που αφορά όλους μας!

Το σύστημα παραγωγής τροφίμων και γεωργίας της Ευρώπης είναι προβληματικό.

Ξηλώνουν υδρομετρητές της εταιρείας ύδρευσης μέσω των οποίων επιχειρείται να επιβληθεί χαράτσι στους Ιρλανδούς. Με ανακοίνωσή τους στις 20/4/2017 που συνοδεύεται από σχετικό βίντεο (2΄), καλούν σε κοινωνική ανυπακοή και συσπείρωση στην οργάνωσή τους, όλων των γυναικών της χώρας.
«Γυναίκες από διάφορους νομούς, ενώνουμε τις δυνάμεις μας, για την εξάλειψη αυτών των ανεπιθύμητων χαρατσιών, που έχουν επιβληθεί σε τόσους ανθρώπους της Ιρλανδίας.
Οι Γυναίκες Μαχήτριες για το Νερό απειθαρχούμε απέναντι στο κράτος και αρνούμαστε να υποχωρήσουμε. Αρνούμαστε την δωρεά των 133 λίτρων την μέρα που είναι απόλυτα ανεπαρκή.
Θα συνεχίσουμε αυτή την πολιτική ανυπακοή, και ζητούμε από όλες τις γυναίκες σε όλη την Ιρλανδία, να σταθούν αλληλέγγυες μαζί μας, και να συνεχίσουμε την άμεση δράση σε κάθε κομητεία.
Εμείς δεν θα χαλαρώσουμε, δεν θα αφήσουμε το νερό μας να γίνει ένα αγαθό για κέρδος
Ούτε ένα υδρόμετρο, ούτε ένα σεντ!»




Δείτε τα σχετικά βίντεο:https://www.facebook.com/NotOneMeterWWW/videos/835531649918309/

https://www.facebook.com/pg/NotOneMeterWWW/videos/?ref=page_internal

«Γυναίκες Μαχήτριες για το Νερό», ξηλώνουν υδρομετρητές (Βίντεο)

Νιώθω ευτυχής που βιώνω την αλλαγή ολοένα και περισσότερων ανθρώπων, που βλέπω συνεχώς και πιο πολλούς να συντάσσονται στην πορεία μας, να γνωριζόμαστε, να συνεργαζόμαστε, να ανταλλάσσουμε εμπειρίες, φόβους, ανασφάλειες, αγωνίες, ελπίδες και στο τέλος να νιώθουμε μια ομάδα σφιχτή, σε όποιο μέρος της Ελλάδας κι αν ζούμε.Τον τελευταίο καιρό βιώνω σχεδόν καθημερινά δυο σημαντικές παραμέτρους της εν εξελίξει εντός της ελληνικής κοινωνίας επανάστασης, της επανάστασης που αλλάζει το τοπίο γοργά και σταθερά, μετατρέποντάς το από ανταγωνιστικό και ατομοκεντρικό σε συνεργατικό και οικουμενικό, συμπυκνώνοντας, κατ’ αναλογίαν με τους κυνικούς καπιταλιστές, τον ιστορικό χρόνο και φέρνοντας ολοένα και πιο κοντά την εξισορρόπηση που είναι ο διαρκής στόχος των χαοτικών δυνάμεων και δυναμικών που ορίζουν το οικοσύστημα. Οι άνθρωποι που μπαίνουν σε αυτή την επαναστατική διαδικασία αποτελούν τα φυντάνια της σποράς άλλων ανθρώπων που για διάφορους συμπαντικούς λόγους ξεκίνησαν λίγο πιο πριν αυτή τη διαδικασία της προσωπικής τους επανάστασης εμπνέοντας τους άλλους, οι οποίοι κατόπιν ζυμώνονται με αυτήν, ωριμάζουν και ρίχνουν κι αυτοί τους σπόρους τους, γίνονται σπορείς συναγωνιστές.


Ο ρυθμός αύξησης των σπόρων και των φυντανιών της επανάστασης είναι γεωμετρικά αυξανόμενος, όπως ο ρυθμός εξάπλωσης όλων των σπόρων στη φύση, και όσο οι συναγωνιστές σπορείς πληθαίνουν, τόσο συμβαίνουν τα εξής δύο, τα οποία προείπα ότι βιώνω τον τελευταίο καιρό:

Πρώτον συναντιούνται μεταξύ τους οι σπορείς και δεύτερον γίνεται ολοένα και πιο αισθητή η εικόνα της αλλαγής του συνολικού τοπίου. Έχουμε φθάσει πλέον στην ιστορική στιγμή κατά την οποίαν οι συναγωνιστές σπορείς, από όποιο προσωπικό υπόβαθρο και επίπεδο κι αν ξεκίνησαν, σε όποιον χώρο κι αν λειτουργούν και εκφράζονται, όποια εργαλεία σποράς κι αν χρησιμοποιούν, έχουν αρχίσει να συναντιούνται αβίαστα, δίχως να το μεθοδεύουν οι ίδιοι, δίχως πολλές φορές να γνωρίζουν καν ο ένας την ύπαρξη του άλλου από πριν. Επειδή ο δρόμος της αλλαγής προς την οικουμενικότητα και τη συνεργατικότητα είναι ένας και μοναδικός ως επιλογή ζωής της ανθρωπότητας, όλων αυτών των ανθρώπων οι διαδρομές, απ’ όπου κι αν ξεκίνησαν, προς αυτόν τον δρόμο κατευθύνονται, οπότε είναι μοιραίο να συναντιούνται κάπου, κάποτε, και κατόπιν να συνεχίζουν μαζί την πορεία τους συνεργαζόμενοι. Προσωπικά νιώθω ευτυχής που βιώνω αυτή την ιστορική συγκυρία, την αλλαγή ολοένα και περισσότερων ανθρώπων, που βλέπω συνεχώς και πιο πολλούς να συντάσσονται στην πορεία μας, να γνωριζόμαστε, να συνεργαζόμαστε, να ανταλλάσσουμε εμπειρίες, φόβους, ανασφάλειες, αγωνίες, ελπίδες και στο τέλος να νιώθουμε μια ομάδα σφιχτή, σε όποιο μέρος της Ελλάδας κι αν ζούμε, μια ομάδα που με κοινό μεγαλειώδη αγώνα αλλάζει τον κόσμο μέσα από την Τέχνη, τον Λόγο και την καθημερινή συνειδητή ζωή των μελών της.

Και επειδή, λόγω συγκυρίας των χαοτικών δυνάμεων του οικοσυστήματος, βρέθηκα σε θέση κάπως κομβική, να δέχομαι ερεθίσματα από χιλιάδες ανθρώπους και να έχω εικόνα κάπως ευρεία της επαναστατικής αυτής διαδικασίας και της πανελλαδικής εμβέλειας της ομάδας των συναγωνιστών σπορέων, νιώθω την ανάγκη να τα επικοινωνώ προς κάθε κατεύθυνση όσα αντιλαμβάνομαι και νιώθω μέσα από αυτή τη μοιραία σύγκλιση των ανθρώπων, να τα επικοινωνώ προς κάθε κατεύθυνση με στόχο τη γεφύρωση ολοένα και περισσότερων ακόμα, τη διάδραση, τη σύνθεση αλλά και την εμψύχωση για ολοένα πιο πυκνή σπορά των λόγων και των έργων μας, της συνεργατικής οικουμενικής φιλοσοφίας.

Όσο συναντιούνται οι δρόμοι των σπορέων, τόσο η σπορά είναι πιο πυκνή, τόσο πιο ορατή η αλλαγή του τοπίου.


Του Γιάννη Μακριδάκη

Η σπορά πυκνώνει

Νιώθω ευτυχής που βιώνω την αλλαγή ολοένα και περισσότερων ανθρώπων, που βλέπω συνεχώς και πιο πολλούς να συντάσσονται στην πορεία μας, να γνωριζόμαστε, να συνεργαζόμαστε, να ανταλλάσσουμε εμπειρίες, φόβους, ανασφάλειες, αγωνίες, ελπίδες και στο τέλος να νιώθουμε μια ομάδα σφιχτή, σε όποιο μέρος της Ελλάδας κι αν ζούμε.Τον τελευταίο καιρό βιώνω σχεδόν καθημερινά δυο σημαντικές παραμέτρους της εν εξελίξει εντός της ελληνικής κοινωνίας επανάστασης, της επανάστασης που αλλάζει το τοπίο γοργά και σταθερά, μετατρέποντάς το από ανταγωνιστικό και ατομοκεντρικό σε συνεργατικό και οικουμενικό, συμπυκνώνοντας, κατ’ αναλογίαν με τους κυνικούς καπιταλιστές, τον ιστορικό χρόνο και φέρνοντας ολοένα και πιο κοντά την εξισορρόπηση που είναι ο διαρκής στόχος των χαοτικών δυνάμεων και δυναμικών που ορίζουν το οικοσύστημα. Οι άνθρωποι που μπαίνουν σε αυτή την επαναστατική διαδικασία αποτελούν τα φυντάνια της σποράς άλλων ανθρώπων που για διάφορους συμπαντικούς λόγους ξεκίνησαν λίγο πιο πριν αυτή τη διαδικασία της προσωπικής τους επανάστασης εμπνέοντας τους άλλους, οι οποίοι κατόπιν ζυμώνονται με αυτήν, ωριμάζουν και ρίχνουν κι αυτοί τους σπόρους τους, γίνονται σπορείς συναγωνιστές.


Ο ρυθμός αύξησης των σπόρων και των φυντανιών της επανάστασης είναι γεωμετρικά αυξανόμενος, όπως ο ρυθμός εξάπλωσης όλων των σπόρων στη φύση, και όσο οι συναγωνιστές σπορείς πληθαίνουν, τόσο συμβαίνουν τα εξής δύο, τα οποία προείπα ότι βιώνω τον τελευταίο καιρό:

Πρώτον συναντιούνται μεταξύ τους οι σπορείς και δεύτερον γίνεται ολοένα και πιο αισθητή η εικόνα της αλλαγής του συνολικού τοπίου. Έχουμε φθάσει πλέον στην ιστορική στιγμή κατά την οποίαν οι συναγωνιστές σπορείς, από όποιο προσωπικό υπόβαθρο και επίπεδο κι αν ξεκίνησαν, σε όποιον χώρο κι αν λειτουργούν και εκφράζονται, όποια εργαλεία σποράς κι αν χρησιμοποιούν, έχουν αρχίσει να συναντιούνται αβίαστα, δίχως να το μεθοδεύουν οι ίδιοι, δίχως πολλές φορές να γνωρίζουν καν ο ένας την ύπαρξη του άλλου από πριν. Επειδή ο δρόμος της αλλαγής προς την οικουμενικότητα και τη συνεργατικότητα είναι ένας και μοναδικός ως επιλογή ζωής της ανθρωπότητας, όλων αυτών των ανθρώπων οι διαδρομές, απ’ όπου κι αν ξεκίνησαν, προς αυτόν τον δρόμο κατευθύνονται, οπότε είναι μοιραίο να συναντιούνται κάπου, κάποτε, και κατόπιν να συνεχίζουν μαζί την πορεία τους συνεργαζόμενοι. Προσωπικά νιώθω ευτυχής που βιώνω αυτή την ιστορική συγκυρία, την αλλαγή ολοένα και περισσότερων ανθρώπων, που βλέπω συνεχώς και πιο πολλούς να συντάσσονται στην πορεία μας, να γνωριζόμαστε, να συνεργαζόμαστε, να ανταλλάσσουμε εμπειρίες, φόβους, ανασφάλειες, αγωνίες, ελπίδες και στο τέλος να νιώθουμε μια ομάδα σφιχτή, σε όποιο μέρος της Ελλάδας κι αν ζούμε, μια ομάδα που με κοινό μεγαλειώδη αγώνα αλλάζει τον κόσμο μέσα από την Τέχνη, τον Λόγο και την καθημερινή συνειδητή ζωή των μελών της.

Και επειδή, λόγω συγκυρίας των χαοτικών δυνάμεων του οικοσυστήματος, βρέθηκα σε θέση κάπως κομβική, να δέχομαι ερεθίσματα από χιλιάδες ανθρώπους και να έχω εικόνα κάπως ευρεία της επαναστατικής αυτής διαδικασίας και της πανελλαδικής εμβέλειας της ομάδας των συναγωνιστών σπορέων, νιώθω την ανάγκη να τα επικοινωνώ προς κάθε κατεύθυνση όσα αντιλαμβάνομαι και νιώθω μέσα από αυτή τη μοιραία σύγκλιση των ανθρώπων, να τα επικοινωνώ προς κάθε κατεύθυνση με στόχο τη γεφύρωση ολοένα και περισσότερων ακόμα, τη διάδραση, τη σύνθεση αλλά και την εμψύχωση για ολοένα πιο πυκνή σπορά των λόγων και των έργων μας, της συνεργατικής οικουμενικής φιλοσοφίας.

Όσο συναντιούνται οι δρόμοι των σπορέων, τόσο η σπορά είναι πιο πυκνή, τόσο πιο ορατή η αλλαγή του τοπίου.


Του Γιάννη Μακριδάκη

Η σπορά πυκνώνει

Το ντοκιμαντέρ του Armel Joubert des Ouches για την αιολική ενέργεια παρουσιάζει την μεγάλη απάτη που έχει στηθεί γύρω από την αιολική ενέργεια και την μυθοπλασία το πόσο πράσινη είναι, και ότι η επιβολή της , στην Γαλλία και όχι μόνο, σαν πράσινη και ελεύθερη ενέργεια όπως προωθείται από φερόμενους ή αφελείς οικολόγους και μη, είναι
ένα τεράστιο οικονομικό σκάνδαλο, μια μεγάλη απάτη του περιβάλλοντος αλλά και όλων των πολιτών που εν αγνοία τους αναγκάζονται να πληρώσουν τα τεράστια έξοδα κατασκευής και εγκατάστασης

Η ταινία αναλύει τη διαφθορά στο σύστημα αιολικής ενέργειας και τονίζει, με αποδείξεις, τις μεθόδους που χρησιμοποιούνται από τους «επενδυτές του ανέμου». Ενός οικονομικού σκανδάλου κόστους πολλών δισεκατομμυρίων ετησίως, για το οποίο τα μεγάλα ΜΜΕ σιωπούν, όπως συμβαίνει και στην Ελλάδα όπου ήδη στήνονται τεράστια βιομηχανικά αιολικά πάρκα στην Εύβοια, στην Πελοπόννησο, την Κρήτη , το Αιγαίο αυξάνοντας υπέρογκα τις τιμές ρεύματος για τους καταναλωτές της ΔΕΗ, καταστρέφοντας ακόμη και προστατευμένες περιοχές αφού το κέρδος των «επενδυτών του ανέμου» υπερισχύει του Natura 2000, αλλά και της τουριστικής αξίας της Ελλάδας , και χωρίς να έχουν επιτύχει τίποτα έπειτα από 20 (είκοσι !) χρόνια ύπαρξης των ανεμογεννητριών στην χώρα μας. Η ΔΕΗ δεν έχει κλείσει ούτε ένα εργοστάσιο λιγνίτη, αφού χρειάζεται η σταθερότητα του ρεύματος που παράγεται με το λιγνίτη για να μην χάνεται η όποια παραγόμενη «αιολική ενέργεια», το ίδιο συμβαίνει και στην Γερμανία, η οποία άρχισε να αυξάνει την εισαγωγή λιγνίτη εξαιτίας των χιλιάδων ανεμογεννητριών που διαθέτει .

Διαβάστε επίσης :

Αλήθειες και ψέματα για την αιολική ενέργεια





Η μεγάλη αισχροκέρδεια της "Αιολικής Ενέργειας" (Βίντεο)

Σήμερα, στην 1η Ολυμπιακή Γιορτή Σπόρων και την 17η Γιορτή Σπόρων του Πελίτι, 19-22 Απριλίου 2017, εδώ στη γη του Πελίτι στην Ελλάδα, όλοι εμείς γυναίκες και άντρες από διάφορες γωνιές της γης ενώνουμε τις καρδιές και τα χέρια μας με όλους τους αδερφούς και τις αδερφές που αγωνίζονται για την ελευθερία των σπόρων, του νερού, της γης, της τροφής, των δασών την ακεραιότητα του πλανήτη και στέλνουμε ένα μήνυμα αγάπης και σεβασμού στη μάνα γη και σε όλες τις μορφές ζωής που υπάρχουν πάνω στον πλανήτη.


Είμαστε γυναίκες και άντρες από πολλές γωνιές της γης με διαφορετικές θρησκευτικές πεποιθήσεις, διαφορετικές γλώσσες και παραδόσεις αλλά νιώθουμε ότι έχουμε κοινούς στόχους. Φιλοξενούμαστε πάνω στον πλανήτη, αισθανόμαστε αδέρφια με τις άλλες μορφές ζωής (φυτά και ζώα).

Θέλουμε να τονίσουμε ότι είμαστε πολλοί σε όλο τον πλανήτη και εργαζόμαστε με αγάπη για τους άλλους ανθρώπους τη γη και τα φυτά

Σεβόμαστε κάθε μορφή ζωής στον πλανήτη

Σεβόμαστε την διαφορετικότητα των φυτών, των ζώων και την διαφορετικότητα των ανθρώπινων κοινωνιών.

Υπερασπιζόμαστε με κάθε τρόπο τη συνεργασία με τη γη και τις άλλες μορφές ζωής πάνω στη γη

Προάγουμε τεχνικές που προωθούν τη συνεργασία με τη φύση.

Υποστηρίζουμε το ελεύθερο ταξίδι του σπόρου όπως γινόταν εδώ και χιλιάδες χρόνια από χέρι σε χέρι και από γενιά σε γενιά.

Γινόμαστε πρώτοι εμείς το παράδειγμα για τη συνεργασία με τη φύση

Γινόμαστε πρώτοι εμείς οι φύλακες των σπόρων του νερού της γης της τροφής

Ενώνουμε τις δυνάμεις μας, βάζουμε τη φαντασία μας, και την καρδιά μας σε μια δημιουργική κατεύθυνση για την υλοποίηση κοινοτήτων αγάπης και συνεργασίας σε όλο τον πλανήτη.

Οραματιζόμαστε έναν κόσμο για μας και τα παιδιά μας γεμάτο με αγάπη, συνεργασία, αλληλεγγύη, χαρά. Κάνουμε καθημερινά με τις σκέψεις και τις πράξεις μας το καλύτερο δυνατόν προς αυτή την κατεύθυνση, ώστε το όραμα μας να γίνει μια μέρα πραγματικότητα. Ας μη ξεχνάμε ότι μέχρι πολύ πρόσφατα, πολλά από τα πιο συνηθισμένα σήμερα αποτελέσματα των τεχνολογικών και πολιτιστικών προσπαθειών της ανθρωπότητας καθώς και τα υψηλότερα διανοητικά της επιτεύγματα, όπως παραδείγματος χάριν η ελευθερία του λόγου και η ελευθερία της έκφρασης υπήρχαν μόνο στα όνειρα κάποιων ανθρώπων.

Ωστόσο, κάποιοι πίστεψαν ότι τα όνειρα μπορούν να υλοποιηθούν και εργάστηκαν προς αυτή την κατεύθυνση με υπομονή και επιμονή. Έτσι και εμείς πιστεύουμε ότι ένας κόσμος αγάπης, αλληλεγγύης, συνεργασίας με παράλληλη αποδοχή της διαφορετικότητας είναι εφικτός.

«Από χέρι σε χέρι και από καρδιά σε καρδιά»

για να μη χάσουμε αύριο αυτά που έχουμε σήμερα, ενώνουμε τα χέρια και τις καρδιές μας σε μια αγκαλιά.

Στο μέλλον θα υπάρχει μια γη για όλους ανεξαιρέτως της εθνικότητας.

Πελίτι 2017 : Διακήρυξη για την 1η Ολυμπιακή Γιορτή Σπόρων

Γραμματοσειρά
Αντίθεση