12 December, 2017
Home / Περιβαλλον (Page 44)

Μια μεγάλη νίκη για τους ακτιβιστές του νερού παγκοσμίως είναι γεγονός αφού εχθές η Σλοβενία προσέθεσε στο Σύνταγμά της όρο προκειμένου η πρόσβαση σε πόσιμο νερό να γίνει θεμελιώδες δικαίωμα για όλους τους πολίτες της και να σταματήσει η εμπορευματοποίησή του. Τέτοιες νίκες πετυχαίνουν οι πολίτες όταν οι ακτιβιστές έχουν στα χέρια τους τα απαραίτητα θεσμικά εργαλεία, όπως τα δημοψηφίσματα που εκκινούν από συλλογές υπογραφών. Με τέτοιους τρόπους είναι που μπορεί και εφαρμόζεται η βούληση των πολλών! Συγχαρητήρια Σλοβενία!

Το άρθρο που προστέθηκε στο Σύνταγμα της Σλοβενίας είναι το εξής:

Άρθρο 70α (Δικαίωμα σε πόσιμο νερό)

Όλοι έχουν δικαίωμα σε πόσιμο νερό. Οι υδάτινες πηγές είναι δημόσιο αγαθό που διαχειρίζεται το κράτος. Οι υδάτινες πηγές χρησιμοποιούνται κυρίως γιατην βιώσιμη παροχή πόσιμου νερού οικιακής χρήσης και σε σχέση με αυτήν τους τη χρήση δεν θεωρούνται εμπορεύσιμο προϊόν. Το πόσιμο νερό παρέχεται προς το δημόσιο και τα νοικοκυριά από το κράτος μέσω των τοπικών κοινοτήτων απευθείας και χωρίς κέρδος.

«Από τις 30 Ιανουαρίου 2016 μέχρι τις 11 Μαρτίου 2016, συγκεντρώσαμε περισσότερες από 51,000 υπογραφές προκειμένου να εγγράψουμε το δικαίωμα στο νερό στο Σύνταγμα. Παραδώσαμε τη λίστα στο Κοινοβούλιο στις 11 Μαρτίου. Έχουμε δηλαδή ως σήμερα μαζί μας το 3% των εκλογέων. Αφότου παραδώσαμε τις υπογραφές συνεχίσαμε την προσπάθειά μας ασκώντας θετικές πιέσεις και συζητώντας το θέμα με επαγγελματίες νομικούς. Ανοίξαμε διάλογο και με τις δημόσιες αρχές που έχουν στην ευθύνη τους το νερό, τα πολιτικά κόμματα και εκπροσώπους φορέων. Σκοπός των δράσεών μας ήταν να γραφεί καθαρά στο Σύνταγμα ότι το νερό και οι υδάτινες πηγές είναι ένα φυσικό δημόσιο αγαθό για το οποίο κανείς δεν μπορεί να αποκτήσει ιδιοκτησιακά δικαιώματα. Ότι όλοι έχουμε δικαίωμα σε πόσιμο νερό, ότι η παροχή νερού προς τον πληθυσμό δεν μπορεί να είναι ιδιοκτησία οποιασδήποτε ιδιωτικής εταιρίας οποιουδήποτε τύπου και ότι η παροχή νερού στο κοινό είναι μια υπηρεσία που δεν πρέπει να παράγει κέρδος. Θέλαμε επίσης να γραφεί ότι η παροχή νερού προς τον πληθυσμό είναι απόλυτη προτεραιότητα σε σχέση με οποιαδήποτε άλλη εκμετάλλευση σε περιπτώσεις κρίσεων ξηρασίας ή άλλων κρίσεων και τέλος ότι η διαχείριση των υδάτινων πηγών πρέπει να είναι βιώσιμη και να διέπεται από διαγενεακή αλληλεγγύη. Εγγράφοντας το ανθρώπινο δικαίωμα στο νερό στο Σύνταγμά μας, σκεφτόμαστε για το μέλλον στο παρόν, και δείχνουμε στην Ευρώπη και τον κόσμο ότι το πόσιμο νερό στη Σλοβενία είναι δημόσιο αγαθό, δεν μπορεί και δεν θα ιδιωτικοποιηθεί και πρέπει για πάντα να χρησιμοποιείται κυρίως για τον πληθυσμό (και τα ζώα) και μόνο ύστερα από αυτό για οικονομικούς σκοπούς ή σκοπούς εξαγωγών, αν και εφόσον αυτό επιτρέπεται από το υδάτινο απόθεμα», είναι η ανακοίνωση των ακτιβιστών «Πρωτοβουλία Πολιτών για τη Σλοβενία και την ελευθερία, το νερό στο Σύνταγμα, το νερό στη συνείδηση»

Εχθές το βράδυ το Κοινοβούλιο έθεσε το θέμα σε ψηφοφορία. Με 64 ψήφους υπέρ και καμιά κατά στη Βουλή των 90 εδρών, το άρθρο προστέθηκε στο Σύνταγμα της χώρας διαβεβαιώνοντας πως «όλοι έχουν δικαίωμα σε πόσιμο νερό». Το κεντροδεξιό κόμμα SDS απείχε από την ψηφοφορία λέγοντας πως μια τέτοια προσθήκη «δεν ήταν απαραίτητη και είχε ως μόνο στόχο την αύξηση της πολιτικής επιρροής του κυβερνώντος κόμματος». Αξίζει να σημειωθεί ότι η Σλοβενία είναι ορεινή, πλούσια σε υδάτινες πηγές και περισσότερο από το μισό της έδαφος σκεπάζεται από δάση.

Ο κεντροαριστερός πρωθυπουργός Miro Cerar υποστήριξε το νομοσχέδιο λέγοντας ότι η χώρα του, μια χώρα με πληθυσμό 2 εκ. πρέπει «να προστατεύσει το νερό, τον υγρό χρυσό του 21ου αιώνα στο υψηλότερο νομικό επίπεδο». «Το νερό της Σλοβενίας είναι εξαιρετικής ποιότητας και λόγω της αξίας του στο μέλλον πρόκειται σίγουρα να στοχοποιηθεί από τις ορέξεις των πολυεθνικών εταιριών. Καθώς θα γίνεται ένας ολοένα και πιο πολύτιμος πόρος στο μέλλον, η πίεση θα αυξηθεί και δεν θα πρέπει να ενδώσουμε», είπε ο Cerar.

Η Σλοβενία έγινε η πρώτη Ευρωπαϊκή χώρα που προσέθεσε το ανθρώπινο δικαίωμα στο νερό στο Σύνταγμά της αν και σε 17 χώρες αυτό ισχύει ήδη (Κονγκό, Αίγυπτος, Κένυα, Μαρόκο, Νίγηρας, Σομαλία, Νότια Αφρική, Τυνησία, Ουγκάντα, Ζιμπάμπουε, Βολιβία, Εκουαδόρ, Μεξικό, Νικαράγουα, Ουρουγουάη, Μαλβίδες, Φίτζι)
Συνδικάτα και Κοινωνία των Πολιτών καλωσορίζουν την εισαγωγή του ανθρώπινου δικαιώματος στο νερό στο Σύνταγμα της Σλοβενίας
Κοινό Δελτίο Τύπου των EPSU, Food & Water Europe και European WaterMovement*:

Χθες βράδυ το Εθνικό κοινοβούλιο της Σλοβενίας πέρασε μια προσθήκη στο Σύνταγμα και εισήγαγε ένα νέο άρθρο που αναγνωρίζει το ανθρώπινο δικαίωμα στο νερό. Η προσθήκη βεβαιώνει ότι το νερό πρέπει να αντιμετωπίζεται ως δημόσιο αγαθό που να το διαχειρίζεται το κράτος και όχι ως προϊόν και ότι το πόσιμο νερό πρέπει να παρέχεται από τον δημόσιο τομέα σε μη κερδοσκοπική βάση. Πρόκειται για μια μεγάλη επιτυχία των Σλοβένων ακτιβιστών και του λαού της Σλοβενίας.

«Πολίτες σε ολόκληρη την Ευρώπη και την Ευρωπαϊκή Ένωση κινητοποιήθηκαν προκειμένου να ενταχθεί το ανθρώπινο δικαίωμα σε νερό και υγιεινή όπως αποφασίστηκε από τον ΟΗΕ και στην Ευρωπαϊκή νομοθεσία. Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή εξακολουθεί να αγνοεί σχεδόν 2 εκ. πολίτες στην πρώτη επιτυχημένη Πρωτοβουλία Ευρωπαίων Πολιτών. Ο κομισάριος Vella θα πρέπει να ακούσει τους πολίτες και να ακολουθήσει το παράδειγμα της Σλοβενίας το συντομότερο δυνατόν», δήλωσε ο Jan Willem Goudriaan, ο γγ. της EPSU.

Το νερό είναι ένα επίμαχο θέμα στη Σλοβενία, καθώς αρκετές ξένες εταιρίες από τον χώρο των τροφίμων και των αναψυκτικών αγοράζουν δικαιώματα σε μεγάλες εκτάσεις από υδάτινα αποθέματα της χώρας. Επίσης, η κυβέρνηση της Σλοβενίας έχει εκφράσει ανησυχίες για τις συνέπειες των εμπορικών συμφωνιών όπως η CETA σχετικά με την διατήρηση της ικανότητάς της να ελέγχει και να ρυθμίζει αυτά τα αποθέματα.[1].

“Οι εμπορικές συμφωνίες και οι μηχανισμοί επίλυσης διαφορών μεταξύ επενδυτή και κράτους δύνανται να μειώσουν την ικανότητα των κρατών να παίρνουν πίσω υπό δημόσιο έλεγχο υδάτινα αποθέματα όταν υπάρχουν ξένοι επνδυτές, όπως στη Σλοβενία. Για να μπορέσουν να εγγυηθούν το ανθρώπινο δικαίωμα σε αυτό τον βασικό πόρο, το Ευρωκοινοβούλιο και το Κοινοβούλιο της Σλοβενίας θα πρέπει να αρνηθούν να επικυρώσουν την CETA όταν θα τεθεί σε ψηφοφορία τους επόμενους μήνες», δήλωσε ο David Sánchez, διευθυντή της Food & Water Europe.

Η προσθήκη στο Σύνταγμα είναι το αποτέλεσμα πρωτοβουλίας πολιτώ νπου συνέλλεξαν 51,000 υπογραφές προκειμένου να προτείνουν αυτή την προσθήκη. [2].

“Καλωσορίζουμε την εισαγωγή του ανθρώπινου δικαιώματος σε νερό στο Σύνταγμα της Σλοβενίας, ως ένα σπουδαίο αποτέλεσμα της δράσης των πολιτών. Τώρα η κοινωνία των πολιτών θα πρέπει να μείνει ενεργή προκειμένου να εγγυηθεί μια δημοκρατική και διαφανή δημόσια διαχείριση ολόκληρου του κύκλου του νερού, βασισμένη στη συμμετοχή πολιτών και εργαζόμενων», δήλωσε η Jutta Schütz, εκπροσωπώντας το Ευρωπαϊκό Κίνημα Νερού.

*Το SAVEGREEKWATER είναι μέλος του Ευρωπαϊκού Κινήματος Νερού από το 2012.

——

Notes

[1] Η κυβέρνηση της Σλοβενίας εξέφρασε ανησυχίες για την αμφισημία όρων όπως «εμπορική χρήση μιας υδάτινης πηγής» μέσα στο κείμενο της CETA, καθώς επίσης και για το πώς η συνθήκη θα εφαρμοστεί σε ό,τι αφορά υπάρχοντα δικαιώματα χρήσης και τη δυνατότητα των κυβερνήσεων να μπορούν στο μέλλον να βάλουν όρια σε υπάρχουσες παραχωρήσεις χωρίς μεταξύ άλλων να υπόκεινται σε διώξεις μέσω του ICS. Το σχετικό έγγραφο είναι αυτό: http://europeanwater.org/images/pdf/Slovenia-questions-on-Water_14-9-2016.pdf

[2] Περισσότερες πληροφορίες για την πρωτοβουλία πολιτών μπορείτε να βρείτε εδώhttp://voda.svoboda.si/

* Photo : Without colour, without taste and without an owner – water is freedom

Η Σλοβενία έγινε η πρώτη Ευρωπαϊκή χώρα που προσέθεσε το ανθρώπινο δικαίωμα στο νερό στο Σύνταγμά της

Είναι παράξενο πως  κάποιες φράσεις ή κάποια γεγονότα
εγκαθίστανται στο μυαλό μας και μας προσφέρουν συνεχή
καθοδήγηση και ανακούφιση. Πριν από μερικές δεκαετίες έβλεπα
μια ασθενή με καρκίνο του μαστού, πού είχε περάσει ολόκληρη
την εφηβεία της παγιδευμένη σε μια μακρόχρονη και πικρή πάλη με τον αρνητικό πατέρα της. Λαχταρώντας κάποια μορφή συμφιλίωσης, μια καινούργια αρχή για τη σχέση τους, περίμενε πώς και πώς να την πάει ο πατέρας της με τ ’ αυτοκίνητο στο κολέγιο – μια ευκαιρία να είναι μόνη μαζί του για πολλές ώρες. Αλλά το ταξίδι που περίμενε από καιρό με ανυπομονησία αποδείχτηκε καταστροφή, Η συμπεριφορά του πατέρα
της ήταν απολύτως συνεπής με την αρνητικότητα του. Σε όλη
τη διαδρομή δε σταμάτησε να γκρινιάζει για το άθλιο, γεμάτο
σκουπίδια ρυάκι πού έτρεχε στο πλάι του δρόμου. Εκείνη, απ’
την άλλη μεριά, δεν έβλεπε καμιά βρομιά στο πανέμορφο, γραφικό, καθαρό ποταμάκι. Μη βρίσκοντας τρόπο ν’ ανταποκριθεί στη στάση του πατέρα της, κατέληξαν να βυθιστούν κι οι δυο στη σιωπή και πέρασαν το υπόλοιπο της διαδρομής χωρίς να κοιτάζονται.
Αργότερα η κοπέλα έκανε το ίδιο ταξίδι μόνη της και προς μεγάλη της έκπληξη είδε πως τα ρυάκια ήταν δύο – ένα σε κάθε μεριά του δρόμου. « Αυτή τη φορά οδηγούσα εγώ », είπε λυπημένη, «καί τό ρυάκι πού έβλεπα απ’ το παράθυρο του οδηγού ήταν ακριβώς όπως το είχε περιγράψει ο πατέρας μου, άθλιο και μολυσμένο ». 


Ώσπου να μάθει όμως να βλέπει τα πράγματα μέσα από το παράθυρο το πατέρα της, ήταν αργά — ο πατέρας της είχε πεθάνει.

« Κοιτάξτε μέσα από  το παράθυρο του άλλου. Προσπαθήστε να δείτε τον κόσμο όπως τον βλέπει ο ασθενής σας ».
Ίρβιν Γιαλόμ «Το δώρο της ψυχοθεραπείας»

Ενσυναίσθηση : Κοιτάζοντας μέσα από το παράθυρο του ασθενούς

Στην πιο ήσυχη ώρα της νύχτας,καθώς ήμουν ξαπλωμένος και μισό-κοιμισμένος,οι εφτά εαυτοί μου κάθισαν μαζί και έτσι
κουβέντιαζαν ψιθυριστά.

Ο Πρώτος Εαυτός:
Εδώ,σε αυτόν τον τρελό,κατοίκισα όλα αυτά τα χρόνια,χωρίς να κάνω τίποτα παρά να ανανεώνω τον πόνο του την
ημέρα και να ξανά-δημιουργώ την θλίψη του τη νύχτα.
Δεν μπορώ να αντέξω άλλο την μοίρα μου,και τώρα επαναστατώ..

Ο Δεύτερος Εαυτός:
Η δικιά σου μοίρα είναι καλύτερη από την δικιά μου, αδελφέ,
γιατί μου δόθηκε να είμαι ο χαρούμενος εαυτός αυτού του τρελού.
Γελώ το γέλιο του
και τραγουδώ τις χαρούμενες ώρες του,και με τριπλο-φτερωμένα πόδια χορεύω τις φωτεινότερες σκέψεις του.
Εγώ θα έπρεπε να επαναστατήσω ενάντια στην κουρασμένη μου ύπαρξη.

.
Ο Τρίτος Εαυτός:
Και εγώ ο από αγάπη κυριαρχούμενος εαυτός,ο φλεγόμενος πυρσός του αχαλίνωτου πάθους και των φανταστικών επιθυμιών;
Εγώ ο αρρωστημένος από αγάπη εαυτός είμαι που θα έπρεπε να επαναστατήσει εναντίον αυτού του τρελού..

Ο Τέταρτος Εαυτός:
Εγώ,απ’ όλους εσάς,είμαι ο πιο δυστυχισμένος,γιατί τίποτα δεν μου δόθηκε εκτός από απεχθές μίσος και καταστροφική αηδία.
Εγώ είμαι,ο θυελλώδης εαυτός που γεννήθηκα στις μαύρες σπηλιές της Κόλασης,αυτός που θα έπρεπε να διαμαρτυρηθεί
και να μην υπηρετεί αυτόν τον τρελό.

Ο Πέμπτος Εαυτός:
Όχι,εγώ είμαι,ο σκεπτόμενος εαυτός,ο φαντασιόπληκτος εαυτός,
ο εαυτός της πείνας και της δίψας,αυτός που είναι καταδικασμένος να τριγυρνά χωρίς ξεκούραση ψάχνοντας άγνωστα και όχι ακόμα δημιουργημένα πράγματα·εγώ είμαι,
όχι εσείς,αυτός που θα έπρεπε να επαναστατήσω.

Ο Έκτος Εαυτός:

Και εγώ,ο εργαζόμενος εαυτός,ο θλιβερός εργάτης,που με υπομονετικά χέρια και γεμάτα λαχτάρα μάτια,κάνω τις ημέρες εικόνες και δίνω νέες και αιώνιες μορφές στα άμορφα στοιχεία –
εγώ είμαι,ο μοναχικός,αυτός που θα έπρεπε να επαναστατήσω
ενάντια σ’ αυτόν τον ανήσυχο τρελό.

Ο Έβδομος Εαυτός:
Πόσο περίεργο που όλοι σας θα έπρεπε να επαναστατήσετε
ενάντια σ’ αυτόν τον άνθρωπο,επειδή ο καθένας σας έχει μια προκαθορισμένη μοίρα να εκπληρώσει.
Α! να μπορούσα να ήμουν σαν κάποιον από εσάς,ένας εαυτός με προαποφασισμένη μοίρα!Αλλά δεν έχω καμία,είμαι ο κάνω-τίποτα εαυτός,αυτός που κάθεται στο άλαλο,κενό τίποτα και ποτέ,
ενώ εσείς είστε απασχολημένοι να ξαναδημιουργείτε ζωή.
Εσείς είστε ή εγώ, γείτονες,που θα έπρεπε να επαναστατήσω;

Όταν ο έβδομος εαυτός μίλησε έτσι,οι άλλοι έξι τον κοίταξαν με οίκτο και δεν είπαν τίποτα άλλο·και καθώς η νύχτα πύκνωνε
ο ένας μετά τον άλλο έπεσαν για ύπνο τυλιγμένοι σε μια νέα και χαρούμενη υποταγή.


Αλλά ο έβδομος εαυτός παρέμεινε να κοιτά και να παρατηρεί το τίποτα, το οποίο βρίσκεται πίσω απ’ όλα τα πράγματα.

Χαλίλ Γκιμπράν «Ο τρελός»

Οι Εφτά Εαυτοί

Οι περισσότεροι από εμάς γαντζωνόμαστε από ένα μικρό μέρος της ζωής και νομίζουμε ότι από εκεί θα την ανακαλύψουμε στο
σύνολό της. Χωρίς να βγούμε από το δωμάτιο, ελπίζουμε ότι θα εξερευνήσουμε το ποτάμι σε όλο το μήκος και το πλάτος του και ότι θα αντιληφθούμε τον πλούτο των πράσινων λιβαδιών στις όχθες του. Ζούμε σ’ ένα μικρό δωμάτιο και ζωγραφίζουμε πάνω σ’ ένα μικρό τελάρο, νομίζοντας ότι έχουμε αρπάξει τη ζωή από τα μαλλιά ή ότι έχουμε κατανοήσει τη σημασία του θανάτου, αλλά αυτό δεν ισχύει. Για να συμβεί αυτό, πρέπει να βγούμε έξω. Και είναι εξαιρετικά δύσκολο να βγεις έξω, ν’ αφήσεις το δωμάτιο με το στενό παράθυρο και να δεις τα πάντα όπως είναι, χωρίς να κρίνεις,χωρίς να καταδικάζεις, χωρίς να λες «αυτό μ’ αρέσει, εκείνο δεν μ’αρέσει», επειδή οι περισσότεροι από εμάς νομίζουμε ότι μέσα από το μερικό θα κατανοήσουμε το σύνολο.Η ζωή είναι ένα εκπληκτικό μυστήριο – όχι το μυστήριο των βιβλίων, όχι το μυστήριο για το οποίο μιλάνε οι άνθρωποι, αλλά ένα μυστήριο που πρέπει ν’ ανακαλύψει κανείς μόνος του. Γι’ αυτό πρέπει να κατανοήσει κανείς πρώτα εκείνο που είναι μικρό, λίγο,ασήμαντο, και μετά να προχωρήσει πέρα απ’ αυτό.


Κρισναμούρτι «Η αίσθηση της ευτυχίας»

Η ζωή στο σύνολό της

Όποιος ανατρέξει σε υλικό που αφορά την κατανομή και το εύρος των επαγγελμάτων που υπήρχαν μέχρι και πριν από μερικές δεκαετίες θα εκπλαγεί τόσο από το πλήθος των επαγγελμάτων όσο και από τον αριθμό των μικροεπαγγελματιών. Μπορούμε να πούμε ότι υπήρχε μια περισσότερο ορθολογική κατανομή πλούτου απ’ ότι σήμερα. Ασφαλώς αυτό δεν σημαίνει ότι αγνοούμε ή παραβλέπουμε τις συνθήκες εκμετάλλευσης, που πάντα υπήρχαν και υπάρχουν σε συνθήκες εξαρτημένης εργασίας, όπως και της παρουσίας του πλούτου και του χρήματος στις ανθρώπινες σχέσεις. Ούτε, επίσης, προσπερνάμε και την παρουσία μικροαστικής νοοτροπίας που ανέκαθεν αποτελούσε μια συντηρητική παράμετρο στην ανθρώπινη κοινωνία, αφού τις περισσότερες φορές ο μικροαστός-επαγγελματίας λειτουργεί εγωκεντρικά στο κυνήγι του κέρδους, έχοντας αποδειχθεί την ταυτότητα του «οικονομικού τύπου ατόμου», που δρα βάσει του δικού του αποκλειστικά συμφέροντος. Και εάν για δεκαετίες ο εργάτης δεν μπορεί να χαρακτηριστεί «μικροαστός», είναι το τελευταίο μέλος της αλυσίδας βιομήχανος/βιοτέχνης-επαγγελματίας-εργάτης που αποκτά σταδιακά, από το 1950 και μετά, αυτή την αντίστοιχη νοοτροπία, με αποκορύφωμα τη δεκαετία του ’80 και μετά. Η καταναλωτική κοινωνία χτίζεται και μεγεθύνεται βάζοντας και τους εργάτες στο κόλπο, που πρόθυμα αυτοπαγιδεύονται σε ένα όνειρο απατηλό. Αυτό της διαρκούς απόκτησης υλικών αγαθών και λοιπών αξιών. Αφ’ ότου η καταναλωτική κοινωνία απέκτησε μια σταθερή και πάγια μορφή, με όλους τους κρίκους της αλυσίδας να λειτουργούν προς όφελός της, ξεκίνησε η σταδιακή συγκέντρωση πλούτου και ισχύος από τις μεγάλες εταιρείες. Οι επαγγελματίες έγιναν και γίνονται εργάτες σε παρεμφερείς κλάδους απασχόλησης. Ο ράφτης ή ο τσαγκάρης πωλούν σε κάποιο πολυκατάστημα ρούχα και παπούτσια αντίστοιχα. Στην επόμενη φάση το πολυκατάστημα θα εξαγοραστεί από κάποιο μεγαλύτερο «παίχτη» και αργότερα από έναν από τους leader της αγοράς. Εκεί είναι που ξεκινά η απόλυτη συγκέντρωση ισχύος και ελέγχου σε κάθε τι, που αφορά την οικονομία. Σε αυτό το στάδιο βρισκόμαστε σήμερα ως αποτέλεσμα μιας διαδικασίας, που έχει ξεκινήσει εντατικά εδώ και 15-20 χρόνια περίπου και βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη.

Έτσι, για παράδειγμα, το 2015 υπήρξε έτος-ρεκόρ για συγχωνεύσεις και εξαγορές εταιρειών, σε παγκόσμιο επίπεδο, με τη δραστηριότητα των συγχωνεύσεων και εξαγορών να φτάνει τα 4,9 τρισ. δολάρια, ξεπερνώντας το ρεκόρ των 4,6 τρισ. δολαρίων το 2007. Ενδεικτικά, αξίζει να σημειωθούν οι εξαγορές της Pfizer από την Allergan για 160 δισ. δολάρια, της Heinz από την Kraft Foods για 55 δισ. δολάρια, με τη νέα εταιρεία να γίνεται η τρίτη μεγαλύτερη εταιρεία τροφίμων στις ΗΠΑ και η πέμπτη μεγαλύτερη στον κόσμο βάσει ετήσιων πωλήσεων, και τέλος της Dow Chemical από τη DuPont για 68 δισ. δολάρια. Η νέα εταιρεία

Dow DuPont θα διασπαστεί σε τρεις ξεχωριστές εταιρείες με επίκεντρο την γεωργία, την επιστήμη των υλικών και την τεχνολογία. Αξίζει σε αυτό το σημείο να επισημανθεί ο κοινός ρόλος των Dow και DuPont προπολεμικά στο ναζιστικό καθεστώς μέσω της IG Farben. Η IG ήταν γερμανική κοινοπραξία που συστάθηκε το 1925 για να αντιμετωπίσει τον ανταγωνισμό, που, λόγω των εξουθενωτικών όρων της Συνθήκης των Βερσαλλιών, έπνιγε τη Γερμανία και απαρτιζόταν από τις εξής εταιρείες: AGFA, Cassella, Bayer, Farbwerke Hoechst, Chemische Werke Hόls, Chemische Fabrik Kalle. Σύμφωνα με τον Αϊζενχάουερ, μετά τη λήξη της Β΄ Παγκόσμιας ανθρωποσφαγής, «χωρίς τις τρομακτικές παραγωγικές ικανότητες της IG Farben, το ερευνητικό της έργο και την τρομερή συγκέντρωση οικονομικών δυνατοτήτων, η Γερμανία δεν θα ήταν δυνατό να αρχίσει τις εχθροπραξίες το Σεπτέμβριο του 1939». Η ισχύς της ήταν τέτοια που κατόρθωσε να στήσει ένα πραγματικό λαβύρινθο από καρτέλ με εταιρείες, όπως οι DuPont και Dow Chemical από τις ΗΠΑ. Μάλιστα, σε ένα από τα εργοστάσια της IG Farben που κατασκεύασαν οι κρατούμενοι του Άουσβιτς, 25.000 πέθαναν κατά τη διάρκεια κατασκευής του, ενώ παράλληλα ήταν η εταιρεία, που κατείχε το copyright για το εντομοκτόνο Zyklon B, που χρησιμοποιήθηκε στα στρατόπεδα εξόντωσης του ναζιστικού καθεστώτος. Με το πέρας της ανθρωποσφαγής, η Κοινοπραξία διαλύθηκε σε 12 εταιρείες, με γνωστότερες τις BASF, Agfa, Bayer και Hoechst (σήμερα γνωστή ως Sanofi-Aventis) να συνεχίζουν με νέα ονόματα, νέο marketing και νέες αγορές.

Και εάν για το 2015, οι DuPont και Dow Chemical έκαναν υψηλό deal, είναι φέτος το 2016, η σειρά μιας ακόμη εταιρείας της κοινοπραξίας IG Farben για να κάνει συμφωνία μεγατόνων. Η, επικείμενη-ακόμη μη οριστικοποιημένη συμφωνία Bayer-Monsanto συνενώνει δυο εξίσου «βρώμικες» εταιρείες με πλούσιο παρελθόν. Όπως διαβάζουμε, φαρδιά και πλατιά, από το site που η Bayer κατασκεύασε για την προώθηση της απόκτησης της Monsanto[1], ο στόχος τους είναι η δημιουργία ενός παγκόσμιου ηγέτη στη γεωργία, που θα καθοδηγεί την έρευνα, το εμπόριο και την επιβολή των αρχών της στον αγροτικό τομέα. Γίνεται φανερό ότι η Bayer κατασκεύασε το συγκεκριμένο site για να πείσει μετόχους και κοινό ότι η εξαγορά της Μonsanto είναι επικερδής για την εταιρεία και ωφέλιμη για τη γερμανική οικονομία. Πέρα από τα οικονομικά στοιχεία και εμπορικά δεδομένα που παρατίθενται και δηλώνουν την ολοκληρωτική συνθήκη που θα υπάρξει μετά την επικείμενη συνεργασία, η πραγματική τρομοκρατία είναι ο εξολοκλήρου έλεγχος όλης της εφοδιαστικής αλυσίδας που αφορά τη γεωργία και την αγροτική οικονομία. Ο έλεγχος αυτός, σε συνδυασμό με τον επόμενο κρίκο της αλυσίδας, που είναι η τυποποίηση και διάθεση τροφίμων, και την διαρκή συγκεντροποίηση εταιρειών και πολυεθνικών που καθορίζουν και επηρεάζουν τους κανονισμούς και τις οδηγίες που πηγάζουν από τα εκτελεστικά όργανα των κυβερνήσεων, δημιουργεί ένα εφιαλτικό σενάριο.

Διαμορφώνεται μια κατάσταση που περιέχει πολύ συγκεκριμένα χαρακτηριστικά και οι όποιες δυνατότητες για ελιγμούς από παραγωγούς και καταναλωτές περιορίζονται. Για την πλευρά του παραγωγού, όλοι οι υπολογισμοί κόστους και παραγωγής γίνονται από τους διαχειριστές/εξουσιαστές βάσει των δεδομένων και των καινοτομιών που οι leaders της αγοράς τούς παρουσιάζουν και έτσι καθορίζουν τις αποφάσεις τους για: φορολογία/ασφαλιστικές εισφορές/ενισχύσεις. Δηλαδή, με ωμό και ξεκάθαρο τρόπο γίνεται σαφές ότι εάν βάλεις στο χωράφι σου συγκεκριμένα «εφόδια» θα έχεις τόση αύξηση της παραγωγής και συνεπώς κερδοφορία που είναι ικανή να καλύψει τα έξοδα φορολογίας/εισφορών και να σου μείνουν οι «πενταροδεκάρες» επιβίωσης. Στον αντίποδα, ο καταναλωτής με τη διαρκή ελαχιστοποίηση των εισοδημάτων του και εξαρτημένος απόλυτα από ό,τι του προσφέρουν οι πολυεθνικές τροφίμων, είναι αναγκασμένος να τρέφεται με τα «σκουπίδια» τους, οι οποίες καθορίζουν τις τιμές τους με βάση την αγοραστική δύναμη του κοινού αφού ελέγχουν απόλυτα το κόστος παραγωγής και τυποποίησης, είτε αυτά λαμβάνουν χώρα στη Κίνα, στο Μπαγκλαντές και στην Ινδία, είτε στην Ελλάδα του 2016, που σιγά-σιγά θα ξαναγίνει ανταγωνιστική οικονομία, (όπως ήταν τις δεκαετίες ’60 και ’70, που έπαιξε πρώιμα το ρόλο των ανατολικοευρωπαϊκών χωρών της δεκαετίας του ’90) και θα προσελκύσει τις δέουσες επενδύσεις, όσο οι μισθοί ελαστικής ή μη εργασίας θα συναγωνίζονται τις προαναφερόμενες χώρες. Συνεπώς έχουν τον απόλυτο έλεγχο σε όλη την αλυσίδα, παραγωγής και κατανάλωσης, με τα ποσοστά εξάρτησης να αυξάνονται σταθερά. Ασφαλώς πάντα θα υπάρχουν μη μεταλλαγμένα και «καθαρά» τρόφιμα, αλλά η απόκτηση εκείνων θα είναι για τους λίγους «κατέχοντες». Να υπενθυμίσουμε σε αυτό το σημείο ότι προ της επονομαζόμενης «πράσινης επανάστασης» με την ευρεία χρήση χημικών στα τρόφιμα, δηλαδή πριν τη δεκαετία του ’50 όλα τα παραγόμενα γεωργικά τρόφιμα δεν χρειάζονταν προσδιορισμό για να καθοριστούν: «βιο­λογικά», «συμβατικά», «γενετικά τροποποιημένα» κ.ά. Όλα ήταν βιολογικά. Όταν στο marketing και στο καταναλωτικό παιχνίδι μπήκε ο διαχωρισμός «συμβατικά»-«βιολογικά» τότε τα βιολογικά έπαιξαν το ρόλο του ποιοτικού και συνεπώς και του πιο ακριβού. Και έτσι συναντάμε σήμερα στα ράφια των supermarkets μεγάλες πολυεθνικές μαζί με τα «συμβατικά» να εμπορεύονται και τα «βιολογικά», αφού μπορεί οι πρώτες ύλες να είναι bio π.χ. από τη Κίνα και το εργοστάσιο παραδίπλα. Το τρόφιμο είναι τυπικά bio, αλλά ουσιαστικά δεν πληροί κανένα χαρακτηριστικό οικολογικής καλλιέργειας και τυποποίησης, στην ολιστική του διάσταση. Αυτό όμως που είναι ουσιαστικό δεν είναι η τυπικότητα της «βιολογικής» σήμανσης αλλά η ουσία. Αυτό πρέπει να λαμβάνεται υπ’ όψη ξεφεύγοντας από λογικές μονοδιάστατης υγιεινιστικής αντίληψης που προσεγγίζουν τα ζητήματα αποσπασματικά και σε άλλη κατεύθυνση, αδιαφορώντας για τα όσα τεκταίνονται. Άλλωστε και ένα σημαντικό κομμάτι των ναζί της δεκαετίας του ’30 εμφανίζονταν ως χορτοφαγικό εκτός του «ανθρωποφαγικού» τους μίσους.

Η συγκεκριμένη χρονική περίοδος, εκτός της επιδιωκόμενης συνεργασίας/εξαγοράς των κολοσσών Bayer/Monsanto, στιγματίζεται και από τις εμπορικές συμφωνίες TTIP και CETA που βρίσκονται στο τελικό στάδιο υπογραφής και ενεργοποίησής τους. Δεν θεωρούμε τυχαία και συμπτωματική την πρόθεση εξαγοράς της Monsanto από τη Bayer από τις συμφωνίες TTIP /CETA. Είναι συμφωνίες που οριστικοποιούν, και με τη βούλα, την απόλυτη ισχύ των πολυεθνικών σε όλα τα διεθνή κυβερνητικά επίπεδα. Αυτά που συζητούνταν στις συνόδους G8/G7/G20 από τα τέλη του 20ουαι. τώρα παίρνουν σάρκα και οστά, διότι απλούστατα τα σημαντικότερα θέματα για αυτούς, για να γίνουν, αναλύονται, σχεδιάζονται, τροποποιούνται και μακροπρόθεσμα βαίνουν προς την υλοποίηση, όταν οι, τυχόν, αντιδράσεις έχουν καμφθεί. Το εάν θα εφαρμοστούν αφορά και τη παράμετρο: εμείς.

Πάντως, για να εστιάσουμε και στον ελλαδικό χώρο, οι αντιδράσεις-αντιστάσεις που υπήρχαν επί δεκαετίες απέναντι σε διεθνή φόρα ήταν με την σταθερή και σθεναρή συμπαράσταση του Σύριζα. Ο οποίος μπορούμε να πούμε, ότι βοηθήθηκε σημαντικά ως μετεξέλιξη και μετονομασία από συνασπισμό σε Σύριζα, από τη διεθνή επαναστατική τουριστική γυμναστική του. Διότι κατόρθωσε να ριζοσπαστικοποιήσει την ταυτότητα του, το φαίνεσθαι, όχι το είναι του, μέσω της συμμετοχής και της συνεργασίας του με κινήματα όπως οι Αττακ (Γαλλία), εκχωρώντας αλλά επιβλέποντας αυτό το κομμάτι της ενεργούς συμμετοχής σε αριστερίστικες συλλογικότητες και δίκτυα που διέθεταν και διαύλους επικοινωνίας με το λεγόμενο «χώρο». Ο,τιδήποτε κινηματικό, εντός ή εκτός συνόρων, μπροστά ο Σύριζα. Σήμερα, ως κυβέρνηση της ελληνικής επικράτειας, ψηφίζει υπέρ της συμφωνίας CETA, κάτι που διέπραξε χωρίς να δέχεται τους υποτιθέμενους εκβιασμούς των τροϊκανών, αλλά με ιδία βούληση. Και είναι ένα καλό μάθημα για πολλούς οι οποίοι επιμένουν να συγχέουν, σκόπιμα ή μη, τις έννοιεςαντικυβερνητισμός, αντικρατισμός, αντικρατικός. Έννοιες απόλυτα διακριτές μεταξύ τους, που η μια δεν προϋποθέτει την παρουσία της άλλης, πλην της περίπτωσης του αντικρατικού και μόνον αυτού. Μόνο μια αντικρατική προσπάθεια εμπεριέχει και το αντικρατισμό και το αντικυβερνητισμό. Ο αντικρατισμός ασκεί κριτική στη μορφή, και κυρίως στην έκταση της λειτουργίας του κράτους, αποδεχόμενος την ύπαρξη και παρουσία του. Όπως, επίσης, ο αντικυβερνητισμός απλά ενίσταται στον τρόπο κυβέρνησης/διακυβέρνησης ,χωρίς να υπάρχει ίχνος αντικρατικής σχέσης. Συνεπώς, η Αριστερά (όταν βρίσκεται στην αντιπολίτευση) και όσοι πορεύονται λίγο ή πολύ μαζί της, διεξάγουν από κοινού και μόνο αντικυβερνητική δράση…

Εν αναμονή, λοιπόν, των εξελίξεων στα εταιρικά και εμπορικά διατλαντικά μέτωπα αυτό που γνωρίζουμε με βεβαιότητα είναι ότι οι Monsanto/Bayer μπορούν να επαναλάβουν τις θανατηφόρες ανακαλύψεις της ΙG Farben αφού διαθέτουν όλη τη δυνατότητα, ευχέρεια και, πιθανώς, την υπόδειξη για να το κάνουν.


[1]. http://www.advancingtogether.com/en/home/

Πηγή

Απέναντι Όχθη

Bayer – Monsanto: Κάτι παραπάνω από μια συμφωνία εξαγοράς…

Σήμερα ετοιμάζουμε σπόρους για τη Συρία. Υπάρχει μεγάλη ανάγκη στο Χαλέπι.

Μια μεγάλη ποσότητα σπόρων είναι έτοιμη να ταξιδέψει για το Χαλέπι μεταφέροντας ένα μήνυμα αλληλεγγύης και αγάπης προς τους αδερφούς μας στη Συρία.


Όταν ξεκίνησα να μαζεύω σπόρους ποτέ δεν είχα φανταστεί ότι οι

σπόροι θα ήταν ένα μέσο αλληλεγγύης ή ότι θα είχαν τόσο μεγάλη πολιτική διάσταση.

Αναζητήστε τους παραδοσιακούς σπόρους στους παππούδες σας στους γνωστούς σας στους τόπους που επισκέπτεστε. Καλλιεργήστε τους και γίνεται εσείς οι συνεχιστές τους για σας και τα παιδιά σας. Οι σπόροι είναι το κλειδί της ελευθερίας μας.

Με πολύ μεγάλη συγκίνηση με αφορμή και την ημέρα 17 Νοεμβρίου 2016.

Για το Πελίτι

Παναγιώτης Σαϊνατούδης

Σπόροι για τη Συρία

Σήμερα ετοιμάζουμε σπόρους για τη Συρία. Υπάρχει μεγάλη ανάγκη στο Χαλέπι.

Μια μεγάλη ποσότητα σπόρων είναι έτοιμη να ταξιδέψει για το Χαλέπι μεταφέροντας ένα μήνυμα αλληλεγγύης και αγάπης προς τους αδερφούς μας στη Συρία.


Όταν ξεκίνησα να μαζεύω σπόρους ποτέ δεν είχα φανταστεί ότι οι

σπόροι θα ήταν ένα μέσο αλληλεγγύης ή ότι θα είχαν τόσο μεγάλη πολιτική διάσταση.

Αναζητήστε τους παραδοσιακούς σπόρους στους παππούδες σας στους γνωστούς σας στους τόπους που επισκέπτεστε. Καλλιεργήστε τους και γίνεται εσείς οι συνεχιστές τους για σας και τα παιδιά σας. Οι σπόροι είναι το κλειδί της ελευθερίας μας.

Με πολύ μεγάλη συγκίνηση με αφορμή και την ημέρα 17 Νοεμβρίου 2016.

Για το Πελίτι

Παναγιώτης Σαϊνατούδης

Σπόροι για τη Συρία

«Να ‘μαστε απροσάρμοστοι, να η μεγάλη αρετή μας. Να μη βολευόμαστε, να ‘μαστε ανυπόμονοι, σκληροί, γιομάτοι ανησυχία και πίστη, να θέμε το αδύνατο -σαν τους ερωτευμένους. 

Να ξέρουμε πως ότι λένε σήμερα δικαιοσύνη είναι
οργανωμένη αδικία κι ότι λένε ηθική είναι η βολική,ταπεινή συνεννόηση των άναντρων……

Και να μην το ανεχόμαστε.

Ποιοι θα νικήσουν; Οι πιο σοφοί; Οι πιο πολλοί; Οι πιο ξυπνοί; Οι πιο σήμερα δυνατοί; Θα νικήσουν όσοι πιστεύουν.

Αχ, πότε θα συνεργαστούμε, όλοι μαζί, σε μιαν επίθεση!»

Ν.Καζαντζάκης

Απέναντι Όχθη

Όλοι μαζί

Τι είναι αυτό που τρώμε ; Ποιος το παράγει και πως διανέμεται για να φτάσει σε εμάς; Η τροφή αποτελεί θεμελιώδες κομμάτι της ζωής μας αλλά τι γνωρίζουμε πραγματικά γι αυτήν ;
«Χρειαζόμαστε νόμους που θα εγγυώνται τιμές σταθερές και δίκαιες για τους παραγωγούς. Νόμους που θα προωθούν μια σχέση φιλική ανάμεσα στην αγροτική παραγωγή και το περιβάλλον.Εφαρμόζοντας την λύση της αγρο-οικολογίας θα έχουμε την δυνατότητα να προχωρήσουμε προς την διατροφική κυριαρχία«
Stanka Becheva, food campaigner for Friends of the Earth Europe

Απέναντι Όχθη

Διατροφική κυριαρχία και αγρο-οικολογία (Βίντεο, ελληνικοί υπότιτλοι)

Για περίπου έξι χρόνια, ο Τζούλιαν Ασάνζ είναι πολιτικός κρατούμενος από τρεις χώρες (τη Σουηδία, το Ηνωμένο Βασίλειο και τις ΗΠΑ), των οποίων οι νόμοι απαγορεύουν την πολιτική κράτηση και των οποίων τα mainstream μέσα μαζικής ενημέρωσης προσποιούνται ότι είναι κήρυκες της ελευθερίας.

Ο Τζούλιαν Ασάνζ, ένας Αυστραλός πολίτης, είναι ο ιδρυτής των Wikileaks, τα οποία έχουν δημοσιεύσει εκατομμύρια μυστικά έγγραφα που αποκαλύπτουν στο παγκόσμιο κοινό τα παραπτώματα των κυβερνήσεών τους. Η κυβέρνηση των ΗΠΑ είναι πολύ περισσότερο εμπλεγμένη από οποιαδήποτε άλλη για τον απλό λόγο ότι οι ΗΠΑ κυριαρχούν στον κόσμο.

Η κυβέρνηση των ΗΠΑ θεωρεί τον Ασάνζ ως τον νούμερο ένα εχθρό της. Εάν πιαστεί από τις ΗΠΑ, θα αντιμετωπίσει τον κίνδυνο της θανατικής ποινής για αποκάλυψη κρατικών μυστικών. Αλλά ο πραγματικός κίνδυνος είναι ότι – προκειμένου να αποφευχθεί να μετατραπεί σε μάρτυρα περισσότερο από ότι είναι τώρα – θα μπορούσε να εξαφανιστεί με μια προσομοίωση ενός ατυχήματος ή οπλίζοντας έναν «απομονωμένο τρελό» όπως ο Λι Όσβαλντ, ο Τζακ Ρούμπι και άλλοι εκτελεστές που τόσο τακτικά είναι παρόντες στην ιστορία των ΗΠΑ από τον Αβραάμ Λίνκολν και μετά.

Για να πιάσουν τον Ασάνζ οι ΗΠΑ οργάνωσαν εναντίον του μία υπόθεση σεξουαλικής επίθεσης στη Σουηδία. Η γυναίκα που εμπλέκεται στο κατηγορητήριο είπε ότι η υπόθεση ήταν μια σκευωρία της αστυνομίας. Δεν του έχουν απαγγελθεί επισήμως κατηγορίες και τέλος ο εισαγγελέας αναγνώρισε ότι δεν θα πρέπει να διωχθεί. Οι κυβερνήσεις της Σουηδίας και του Ηνωμένου Βασιλείου, κατευθυνόμενες από αυτή των ΗΠΑ, συνεχίζουν να τον διώκουν παράνομα.

Ο Ισημερινός αφού εξέτασε την υπόθεση εναντίον του και αναγνωρίζοντας ότι είναι θύμα πολιτικής δίωξης, του χορήγησε άσυλο στην πρεσβεία του στο Λονδίνο όπου μένει έγκλειστος εδώ και έξι περίπου χρόνια.

Η Ομάδα Εργασίας για την Αυθαίρετη Κράτηση του ΟΗΕ (UN-WGAD) αποφάνθηκε ότι η δίωξη του Ασάνζ είναι παράνομη όχι μόνο βάσει διεθνών συνθηκών αλλά και σύμφωνα με τους νόμους της Σουηδίας, του Ηνωμένου Βασιλείου και των ΗΠΑ. Οι τρεις κυβερνήσεις είναι υποχρεωμένες να εφαρμόσουν την εντολή του ΟΗΕ και να απέχουν από όλες τις εχθρικές ενέργειες εναντίον του, το οποίο δεν κάνουν.

Η βρετανική κυβέρνηση διατηρεί τη στάση, η αστυνομία να φυλάει την πρεσβεία του Ισημερινού και αρνείται να εγγυηθεί στον Ασάνζ ότι δεν θα τον εκδώσει στις ΗΠΑ ή στην Σουηδία εάν φύγει από την πρεσβεία.

Η σουηδική κυβέρνηση αρνείται να διασφαλίσει ότι δεν θα τον εκδώσει στις ΗΠΑ.

Έτσι είναι πολιτικός κρατούμενος από τις τρεις χώρες που τα νομικά τους συστήματα απαγορεύουν την πολιτική κράτηση και των οποίων τα mainstream μέσα μαζικής ενημέρωσης προσποιούνται ότι είναι κήρυκες της ελευθερίας.

Τα Wikileaks δημοσίευσαν πρόσφατα 30.000 email που αποκαλύπτουν τη φιλοπόλεμη φύση της Χίλαρι Κλίντον, προκαλώντας έτσι να χάσει πολλούς πόντους στις δημοσκοπήσεις.

Η πρεσβεία του Ισημερινού περιόρισε τη πρόσβαση του Ασάνζ στο ίντερνετ για να αποφύγει να κατηγορηθεί ότι ενθαρρύνει οποιαδήποτε παρέμβαση στην προεκλογική εκστρατεία των ΗΠΑ, αλλά τα Wikileaks συνεχίζουν να δημοσιεύουν ανεξάρτητα από πολλές ευρωπαϊκές χώρες.

Η συνοδεία της Χίλαρι Κλίντον κατηγορεί τη Ρωσία ότι δίνει ενοχοποιητικά έγγραφα στα Wikileaks, το οποία με τη σειρά τους τα Wikileaks αρνούνται επίσημα.



Τζούλιαν Ασάνζ, πολιτικός κρατούμενος

Γραμματοσειρά
Αντίθεση