20 August, 2017
Home / Περιβαλλον (Page 41)

Είναι πολλές οι συλλογικότητες και τα κόμματα τα οποία προτείνουν λύσεις στο εκτενέστατο πρόβλημα της Ελλάδας. Κατ αρχήν θα πρέπει να λάβει υπ όψιν του ο καλοπροαίρετος παρατηρητής, ότι πέρα από τις προτεινόμενες λύσεις, υπάρχει το σοβαρότατο πρόβλημα συμφωνίας μεταξύ των συλλογικοτήτων που τις εκφράζουν, έστω στα βασικά.

Και είναι σημαντικό να το αναφέρουμε ξανά αυτό, διότι εάν αυτή η συμφωνία μπορούσε να επιτευχθεί και τα βασικά στοιχεία της οργάνωσης το ίδιου του λαού είχαν εφαρμοστεί, πιθανότατα η Ελλάδα δεν θα είχε φθάσει εδώ, στο χείλος κυριολεκτικά του γκρεμού. Γι αυτό και είναι προφανές, ότι όποιος σήμερα δεν εργάζεται για να ορίσει και να συμφωνήσει στα βασικά βήματα συλλογικά, διακλαδικά, διακομματικά και βαθειά μέσα στην κοινωνία ως κύριο μέτοχο, στην ουσία δεν συνεισφέρει αποτελεσματικά στην απελευθέρωση αυτού του τόπου.

Το δεύτερο πρόβλημα που μπορεί να παρατηρήσει κανείς, είναι ότι οι λύσεις που προτείνονται είναι συνήθως υπερβατικού χαρακτήρα. Αυτό, δηλαδή η υπερβατικότητα των απαιτήσεων, είναι το κύριο χαρακτηριστικό μιας κοινωνίας η οποία ζεί πλέον μέσα στις τελευταίες αναλαμπές ενώς παλιού και σάπιου κατεστημένου. Ποιος λογικός άνθρωπος που έχει κατανοήσει την φύση του προβλήματος, δεν θα χαρακτήριζε την έξοδο από το Ευρώ και ΕΕ, ή την ανάγκη νέου πολιτεύματος με νέο σύνταγμα ως μη υπερβατικές και χρήζουσες αμέσων και μεγάλων κοινωνικών δομικών αλλαγών, κινήσεις την στιγμή που όλα αυτά που οφείλουν να αλλάξουν έχουν γίνει πλέον δεύτερη φύση και τρόπος ζωής στην συλλογική συνείδηση της πλειοψηφίας, ασχέτως εάν μέρος της συμφωνεί η διαφωνεί;

Και ποιος δεν θα χαρακτήριζε ως κοσμογονικού επιπέδου εξέλιξη την τιμωρία πραγματικά όλων των ενόχων της καταστροφής και της διασπάθισης των πάντων στην χώρα, όταν αυτοί που καλούμε να αντιμετωπίσουν την δικαιοσύνη, είναι σήμερα στυλοβάτες του υπάρχοντος συστήματος, κι ως εκ τούτου η ανάδειξή τους ως ενόχων, θα σήμαινε και την ολοκληρωτική αποδόμηση του και θα σηματοδοτούσε αναγκαστικά και άμεσα την ανάγκη εκ βάθρων σύστασης νέου; Το ίδιο ισχύει και για την μονομερή διαγραφή του χρέους και για κάθε σχετική πράξη κυριαρχίας ή άλλης ικανής προοδευτικής μεταρύθμισης.

Αυτό το γεγονός, ότι δηλαδή οι πιο σοβαρές λύσεις που προτείνονται είναι υπερβατικές, γίνεται αυτομάτως και ο λόγος για τον οποίο βρίσκουν την εύλογη αντίδραση από όποιον εγκαλείται να στρατευθεί υπέρ τους. Κάθε λογικός άνθρωπος, γνωρίζει ενστικτωδώς, ότι τέτοιες κινήσεις, δεν γίνονται χωρίς σοβαρότατη ανάλυση, προγραμματισμό, ισχύ, αποφασιστικότητα, θυσίες, αντιξοότητες και κοινωνικές καταστάσεις οι οποίες ψυχολογικά τουλάχιστον, θα πρέπει να περάσουν περιόδους οι οποίες δεν θα προσφέρουν σιγουριά ή προβλεψιμότητα, ακόμη και αν στο απώτερο μέλλον, αυτές οδηγούν θεωρητικά σε μια αναγέννηση του τόπου, κοινωνικά, εθνικά και οικονομικά.

Κι όλα αυτά, χωρίς να λάβει κανείς υπ όψιν του, την περίπτωση που η επιλεγμένη εφαρμογή της λύσης – μια και δεν πρόκειται να είναι εύκολη η υλοποίησή της – μπορεί για μια σειρά από λόγους να αποτύχει μερικώς ή γενικώς και να ρίξει την πατρίδα μας σε νέες περιπέτειες και πιθανώς μια ακόμη νέα διαφορετικού τύπου περίοδο κρίσης.

Σε αυτό το σημείο πρέπει να αναφερθεί, ότι οι προτεινόμενες υπερβατικές θέσεις, περί απεμπλοκής μας από την ΕΕ και το Ευρώ, καθώς και από κάθε λογής ιδιοτελούς συμφέροντος που εργάζεται για να παραμείνει το σύστημα όπως έχει σήμερα, πράγματι είναι ο πόθος πολλών αληθινά δημοκρατών πολιτών. Συμφωνούμε γενικά, στο ότι όσο αναμένουμε τις εξελίξεις, μένοντας ουσιαστικά άπραγοι και δεν γίνονται αυτές οι κινήσεις, είναι πασιφανές πλέον, τόσο θα χειροτερεύει η κατάσταση. Και απ’ ότι φαίνεται, ο πάτος βρίσκεται πολύ μακρυά…

Το σοβαρό ζήτημα λοιπόν, βρίσκεται στον τρόπο υλοποίησης, κι όχι στον στόχο, ο οποίος αν και μπορεί να διαφέρει ως προς την περιγραφή του ανάλογα με το ποιος τον εκφράζει, δεν είναι τίποτα λιγότερο από το να ξαναγίνει η Ελλάδα ένα ανεξάρτητο κράτος, μέσα στο οποίο σε ένα περιβάλλον κοινωνικής δικαιοσύνης θα μπορεί η κοινωνία ελεύθερα να ευημερεί. Κι αυτό απαιτεί επειγόντως, ουσιαστικές πράξεις κυριαρχίας.

Ωστόσο, όποιος ισχυρίζεται ότι οι προτεινόμενες λύσεις είναι πράγματα τα οποία μπορούν να εφαρμοστούν εύκολα, ή «αύριο το πρωί» (!!!), είτε δεν έχει κατανοήσει το πρόβλημα, είτε κοροϊδεύει τον κόσμο, είτε εργάζεται με δόλιο τρόπο για το καθεστώς που μας έφερε ως εδώ.

Κι αυτό ισχύει, διότι για να γίνει πραγματικότητα ο οποιοσδήποτε υπερβατικός στόχος, η αναγκαίες συνθήκες είναι πρώτον, η ριζική αλλαγή της συντριπτικής πλειοψηφίας της κοινωνίας και δεύτερον να υπάρχει ο πρακτικός και πραγματικός τρόπος με τον οποίο να είναι δυνατή η ελαχιστοποίηση των ρεαλιστικών ρίσκων, δηλαδή η πρακτική εκπλήρωση των μη-υπερβατικών στόχων της πλειοψηφίας. Η αλήθεια βέβαια, είναι ότι χωρίς την δεύτερη αναγκαία συνθήκη, δεν είναι δυνατόν να υπάρξει η πρώτη.

Η οργάνωση του λαού σε τέτοιον βαθμό ώστε να μην έχει πλέον ανάγκη το καθεστώς κατοχής, δεν είναι αυτοσκοπός, παρ όλο που σε ένα πολίτευμα το οποίο θέλει να αυτοπροσδιορίζεται ως δημοκρατικό, ως έναν βαθμό η ενδυνάμωση της κοινωνίας αυτοπροσώπως, αποτελεί και ένα σημαντικότατο θεματοφύλακα για την ίδια την δημοκρατία.

Υπάρχουν όντως πολύ σημαντικά βήματα και πράξεις κυριαρχίας που πρέπει να γίνουν. Αλλά χωρίς αυτήν την αναγκαία συνθήκη που είναι να μπορέσει η κοινωνία να σηκώσει υγιές ρωμαλέο ανάστημα, χωρίς δηλαδή την δυνατότητα να μπορέσει κάποια στιγμή να αποστρέψει το πρόσωπό της από και να αγνοήσει το καθεστώς χωρίς να έχει το κόστος της αδυναμίας της επιβίωσης, δεν θα μπορέσει ποτέ να απαιτήσει σαν κύριος και αφέντης της χώρας του την καθαίρεση του καθεστώτος και την εφαρμογή ενός νέου δημοκρατικού συστήματος, ελεύθερο πλέον από κάθε λογής δυνάστη.

Κανένας δεν μπορεί να πηδήξει από άρμα του υπάρχοντος κατεστημένου, εάν πρώτα δεν έχει εξασφαλίσει ότι έχει εδώ και τώρα, με πραγματικούς χειροπιαστούς όρους, διαθέσιμη και σε λειτουργία μια εναλλακτική, ένα σωσίβιο, που θα τον κρατήσει ακμαίο και χωρίς φόβους όσο κάνει την μετάβασή προς το νέο.

Ο κάθε πολίτης οφείλει να οργανωθεί κατ αρχήν σε ένα δίκτυο εθνικής αλληλεγγύης και να βοηθήσει με όλες του τις δυνάμεις στην δημιουργία ίσως του πιο κρίσιμου οργανισμού στην προσπάθεια εξόδου από την κρίση ο οποίος θα αποτελέσει αυτό το σωσίβιο.

Ο κάθε γνώστης των τομέων και γνωστικών αντικειμένων που θα απαρτίσουν ένα τέτοιο δίκτυο, οφείλει να βοηθήσει στην οργάνωσή του ώστε την στιγμή που θα μπει σε εφαρμογή, να τύχει ο ίδιος αλλά και ο χειμαζόμενος λαός μας τον οποίο οφείλουμε να υπηρετούμε, και δότης, και παραλήπτης των οφελών του.

Κάθε πολίτης οφείλει να εργαστεί τώρα αυτή την ύστατη στιγμή, ώστε να μετατραπεί από έναν τραγικό ωφελούμενο του κράτους κατοχής, σε πολίτη ανεξάρτητο, ο οποίος έχει αρχίσει για τα καλά την πορεία του προς την απελευθέρωση της πατρίδας μας.

Κάθε πολίτης που θεωρεί τον εαυτό του ενεργό οφείλει να κάνει ότι περνά από το χέρι του, για να είμαστε έτοιμοι κι οργανωμένοι όταν έλθουν τα χειρότερα, είτε αυτά έλθουν από το καθεστώς που δεν θα σταματήσει να υπηρετεί τους επικυρίαρχους, είτε από τις γενικότερες γεωπολιτικές καταστάσεις που γίνονται ολοένα και χειρότερες.

Μόνο έτσι θα φτάσουμε στο σημείο να συμφωνήσουμε στην λύση που θα επιλέξουμε συλλογικά να εφαρμόσουμε, όσο δύσκολη και ουτοπική ή ακόμη και αόριστη να φαντάζει αυτή σήμερα. Μόνο έτσι θα μπορέσουμε να έχουμε τις δυνάμεις εκείνες που απαιτούνται, έτσι ώστε να κάνουμε επιτέλους την κίνηση μας, για να πάρουμε πίσω την πατρίδα μας για κάθε πολίτη, κάθε χρώματος και κάθε πιστεύω.



Περί των προτεινόμενων λύσεων

ΑΠΕΙΡΟΙ ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΠΕΦΤΟΥΝ ΚΑΙ ΚΟΙΜΟΥΝΤΑΙ τον αξύπνητο. Πεθαίνουν στις μάχες και στους ωκεανούς, στον αέρα, στο διάστημα και στις μεγάλες λεωφόρους· πεθαίνουν στα σπίτια τους και στα εργοστάσια· πεθαίνουν περπατώντας ή σε στιγμές αφροδίσιας παραφοράς· πεθαίνουν στις
κλινικές και στα νοσοκομεία· πεθαίνουν από δηλητήριο, πιστόλι ή μαχαίρι, από ξένα ή από δικά τους χέρια· πεθαίνουν θέλοντας και μη. Το φαινόμενο είναι τόσο οικείο και καθημερινό ώστε ενδιαφέρει μονάχα τους στατιστικολόγους. Αρκεί όμως, σαν κάννη, να το στρέψει κανείς προς τον εαυτό του για να γίνει εν ριπή οφθαλμού σκάνδαλο. Πεθαίνουν οι άλλοι, η ανώνυμη μάζα ή τα πιο κοντινά πρόσωπα —άλλα κι εγώ;

Μολονότι όλη η νεκρή ανθρωπότητα το μαρτυράει εν χορώ, ο θάνατος παραμένει για τον άνθρωπο κάτι απαράδεκτο και ακατανόητο. Γενικά την κρυπτική της βαθύτητα η ζωή την οφείλει πιθανώς στο ότι την διάγουμε ολόκληρη, ή το μεγαλύτερο μέρος της, με τη βασανιστική σκέψη μιας στιγμής που είναι απολύτως αδύνατο να βιώσουμε. Εξ ου και οι αμήχανες εκφράσεις: «έχασε τη ζωή του», «πεθαίνει» κτλ. Κανείς δε χάνει τη ζωή του… Κανείς δενπεθαίνει σε ενεστώτα… Τη στιγμή του θανάτου ο άνθρωπος δεν υπάρχει. Ακόμα και στην τελευταία του στιγμή δε «χάνει» ούτε «πεθαίνει» —απλώς ανήκει στη ζωή.
Όσο λογικό δαιμόνιο κι αν διαθέτει ο θνητός, του είναι αδύνατο να κατανοήσει το πέρασμα από την παρουσία στην απουσία, να δεχτεί την ελάχιστη στάχτη που αφήνει το καμένο του κορμί. Σαν τερατώδης άρνηση της ζωής, ο θάνατος παραμένει το απροσπέλαστο. Κανείς ζωντανός δεν τον γνωρίζει κι όσοι τον «γνώρισαν» δεν μπορούν πια να μας μιλήσουν. Σκοτεινός ορίζοντας στις ακρώρειες της ζωής, αλλά και αθέατη σκιά πίσω από κάθε μας πράξη, απειλεί σιωπηλά και στη σιωπή καταδικάζει όσους τον «βιώνουν».
Αυτή την αλλόκοτη μη βιωσιμότητα του θανάτου ο Επίκτητος τη χαρακτήριζε πολύ απλά: ουδέν προς ημάς. Δεν μας αφορά. Τι νόημα έχει για τον άνθρωπο κάτι που όσο ζει αδυνατεί να το γευτεί και μόλις το δοκιμάσει κεραυνοβολείται για πάντα; Η στωική απάθεια δεν θέλει να δει ότι, παρά το ανέφικτο της εξήγησής του, ο θάνατος —ως σκέψη, φόβος, όριο του μέλλοντος, σαρδόνιος γέλως— αναστατώνει τη ζωή γιατί γελοιοποιεί τα ερείσματά της. Την μεταμορφώνει σε απίθανη παρωδία της ευτυχίας, γιατί αφαιρεί από την ύπαρξη του θνητού κάθε πειστικό νόημα. Προς τι η παρουσία, όταν ισοβίως βιώνεται σε μια κατάσταση πολιορκίας με προεξοφλημένη έκβαση; Τι ποντοπορία είναι αυτή που έχει σίγουρο το ναυάγιο;
Το ουδέν προς ημάς έχει κάτι από τις ιδιοφυείς παιδικές αντιδράσεις. Αντίθετα, η θνητή ύπαρξη φαίνεται να βρίσκει τη σοβαρότητά της από τη στιγμή που κατορθώνει να συλλαβίζει το σκοτεινό υδατόσημο που ενέχει. Τότε η ζωή μοιάζει συνταγμένη με τα ιερογλυφικά του θανάτου. Πρόκειται για μια συνταρακτική διττογραφία που, όταν γίνει συνείδηση, πειθαναγκάζει τον κάθε θνητό να φοράει κατάσαρκα, μέσα από την κατά κόσμον στολή, το σάβανό του. Όσες φορές κι αν το πούμε δεν αρκούν. Υπάρχει το μέγα βασίλειο των νεκρών. Το ισχυρότερο αντίδοτο της έπαρσης.
Θέλοντας και μη οι πάντες ζουν με το εξιτήριο στο χέρι. Γι’ αυτό ακριβώς οι θρησκείες έχουν το μεταφυσικό δίκιο με το μέρος τους. Η δημαγωγία της αθανασίας της ψυχής, ονομάζοντας τη ζωή απλό πέρασμα, γέφυρα, εξορκίζει το θάνατο γιατί τον κάνει μεσοσταθμό και όχι τέρμα. Με παρόμοιες υποσχέσεις, που έχουν άπειρες δυνατότητες πειθούς ώστε να αντέξουν όσο και ο ανθρώπινος τρόμος, όχι μόνο νικιέται ο θάνατος, αλλά και η ζωή αποκτά κύρος. Κάθε στιγμή, αντί να γίνεται μια επιπλέον ρωγμή στην ύπαρξη, παίρνει νόημα αιωνιότητας. Και νυν και αεί.
Ακόμα και οι σπουδασμένοι στα δώδεκα σκαμνιά —της γνώσης, του πόνου, της ταπείνωσης— αναγνωρίζουν τη μέγιστη πειθώ της ρητορικής τού μετά θάνατον. Συνάδουν κι αυτοί στο ρυθμό τού «δώστε μου αυτό που δεν έχω». Μέχρι πότε όμως;
Έστω κι αν το ψέμα είναι το αλάτι της αλήθειας, έρχεται μια στιγμή που κουράζουν αφόρητα τόσο το ψέμα όσο και η αλήθεια. Αιώνες αναμονής και άγονης υπακοής άρκεσαν για να μετατρέψουν την πίστη στην αθανασία της ψυχής ή στη θνητή της μοίρα, από θρησκευτικό πρόβλημα σε θέμα ύφους. Ποιος ενδιαφέρεται πια για το στοίχημα του Πασκάλ; Αφού με ένα «πιθανόν» ή ένα «ίσως» αλλάζει κυριολεκτικά νόημα ό κόσμος, με τη βοήθεια ενός απλού «όχι» μπορεί κανείς να βρει την ελευθερία του.
Ο θάνατος έχει την ιδία συμπεριφορά με το φαρμάκι. Σε μικρές δόσεις όχι μόνο δε σκοτώνει, άλλα δίνει δύναμη. Το δάσος από τα ξύλα του καίγεται, λέει το φαρμάκι, και ή ζωή από ζωή πεθαίνει. Πεθαίνει κανείς επειδή έζησε. Τίποτε άλλο. Όσες φανταστικές κλίμακες κι αν πλάσουμε για να γλυτώσουμε από τον κόσμο, στο τέλος βαραίνει η πίκρα του Αχιλλέα και o νόστος του για τον θνητό βίο.
Απόφαση ή στάση ζωής, αυτή η σκέψη αναγκάζει όλο το βίο να καταγίνεται στη διευκρίνηση τού «τίποτε άλλο». Όποια μάτια κι αν δανειστούμε βλέπουμε πάντα δι’ εσόπτρου εν αινίγματι. Γι’ αυτό και όλοι οι δρόμοι υπόσχονται μελλοντολογώντας. Φυσικοποιώντας το θάνατο —πεθαίνουμε σαν τις γάτες, σαν τα φύλλα, σαν τα σκουλήκια— η φύση καταλήγει να γίνει αίνιγμα. Μετατρέποντάς τον σε μετεμπειρικό δράμα, ο κόσμος ξεπέφτει σε συμπτωματική ιλαροτραγωδία. Εξορθολογίζοντάς τον (ό,τι είναι ο ύπνος για τον άνθρωπο, είναι ο θάνατος για το είδος) φτάνουμε να λέμε πράγματα που το κόστος της αληθοφάνειάς τους είναι κατά πολύ ανώτερο από την αλήθεια τους. Γενικά κάθε επινοημένη οδός, αντί να πασχίζει για τη συντομία, επιμηκύνεται ατελεύτητα με απώτερη σκοπιμότητα να αποκρύψει το τέρμα. Όσο για τη γνωστή διέξοδο, να στραφεί κανείς προς τη ζωή για να μοιάσει με τους άλλους, δείχνει γρήγορα το ιταμό της πρόσωπο. Είτε διαλύεται σε απροσωπία, είτε κατανοεί ότι όσο βαθύτερα στη ζωή, τόσο βαθύτερα στο θάνατο.
Αλλά δεν ισχυριζόμαστε ότι η ανθρωπότητα ζει αποκλειστικά με ερμηνείες. Πριν από κάθε εξήγηση, αλλά και μετά από κάθε εξήγηση, τον πρώτο λόγο έχει η αμεσότητα που εξασφαλίζει με συντριπτικό ποσοστό ψήφο εμπιστοσύνης. Το αθεμελίωτο είναι κι αυτό θεμέλιο. Έτσι το αίσθημα του τερατωδώς εξαπατημένου που έχει κάθε θνητός, όταν στα μισά του βίου του (nel mezzo del camin di nostra vita) ανακαλύπτει ότι ζει-για-να-πεθάνει ή έστω ζει-και-θα-πεθάνει, με τις αναρίθμητες προσαρμογές, από ριζική απελπισία καταντά πωρωμένος σχετικισμός. Τότε ο σοβαροφανής τραγέλαφος διαπρέπει. Με λεπτότατες λοβοεκτομές, που παραδόξως πάντα πετυχαίνουν, η φημισμένη κλινική του αυτονόητου συντηρητισμού δρέπει τις δάφνες της καθυποταγης. Η μόνη μεταφυσική είναι πια η αποφυγή του ανεξήγητου. Η καθημερινότητα βιώνεται ως παρακαμπτήριος. Όλα συμπλέκονται μέσα σε αυτό το απατηλό υφάδι. Εκτός βέβαια από τη μία, την εξ ορισμού αβελόνιαστη κλωστή.
Μέσα στην κοινωνία της κακής πίστης, μέσα στην ανοστανάλατη ζωή που τρώει το κουτόχορτο ατελώνιστο —ω κοινωνική επιτυχία! ω λαμπρή σταδιοδρομία! ω όνειρα που γίνατε πραγματικότητα!— παρά να ψάχνει, με κίνδυνο φυσικά, να βρει το σπάνιο γκρεμνόχορτο, ο μεθυσμένος φέρνει το γκρεμνόχορτο μέσα του. Δεν είναι πάντα ο χαρισματικός. Δεν έχει τη σοβαρότητα η οποία κατέχει το ασφαλές ένστικτο της αλήθειας. Τις περισσότερες φορές το τάλαντό του είναι αρνητικό. Δεν δημιουργεί. Υπονομεύει και υπονομεύεται. Ωστόσο έχει το λαμπρό κύρος της αθλιότητάς του ώστε στις μοναδικές εξάρσεις του να μπορεί να αφουγκράζεται την μαύρηmusica humana.
Αξίζει ασφαλώς να πούμε εδώ ότι η μέθη δεν έχει σχέση με τις χαζοπαρέες που, στεφανωμένες με τα φτηνά άνθη της φλυαρίας, υποκαθιστούν τη χλιαρή τους φύση με την δανεική έξαρση του αλκοόλ και εγκαταλείπουν πολύ πριν αρχίσει η καθαυτό τελετή. Το μεθύσι, ό,τι κι αν λέει η παράδοση αιώνων, δεν είναι πράγμα της χαράς. Μοιάζει με τη θάλασσα: άλλοι την ταξιδεύουν και την κολυμπούν, κι άλλοι πάνε στα νερά της να πνιγούν. Όπως λοιπόν χωρίζουμε τον δημοσιογράφο από τον συγγραφέα, τον καθ’ έξη φουστανάκια από τον ερωτευμένο, επιβάλλεται μια βασική διάκριση εκείνων που πίνουν για να έρθουν στο κέφι από τον —ας πούμε τη λέξη— επαγγελματία μέθυσο.
Στην πρώτη περίπτωση έχουμε να κάνουμε με την πασίγνωστη ατμόσφαιρα του πανηγυριού, του γάμου, της πολυπρόσωπης συντροφιάς που χρησιμοποιεί το αλκοόλ σαν παυσίπονο και μεγεθυντικό μετασχηματιστή της απόλαυσης. Κανείς δεν μπορεί να υποτιμήσει αυτά τα (ομηρικής καταγωγής) ξεφαντώματα. Μέσα τους πάλλει η ψυχή της κοινότητας. Τους λείπει όμως η πένθιμη εσωτερικότητα που διακρίνει την κατάσταση του αληθινού μέθυσου. Ο τελευταίος δεν πίνει για να ξεχάσει —αντίθετα με το πιοτό ανασταίνεται η μνήμη του. Προπάντων, δεν πίνει με μέτρο από φόβο μήπως ξεπεράσει τα όρια. Ίσα ίσα τα όρια είναι που τον ενοχλούν. Πίνει απολύτως. Αχόρταγα και βάρβαρα, όπως έγραφε για τον Πόε ο Μποντλέρ. Και μέσα στην ακόρεστη διψομανία του, με την επικουρία της τύχης, συναντά ένα βέβηλο νεύμα που ψάχνει τα ανύπαρχτα ριζώματα.
Όπως ο μαθητευόμενος σαμάνος δέχεται να τον φτύνει ο δάσκαλός του στο στόμα και καταπίνει το σάλιο του για να μυηθεί στους δρόμους των δυστυχιών και της κόλασης, ο μέθυσος πίνει κι αυτός το σάλιο του Θεού του. Κάθε πότης κρύβει μύηση και ως τέτοια απαιτεί μακρόχρονη άσκηση. Θα πρέπει να σβήσουμε από τη μνήμη μας το άχαρο θέαμα των ανθρώπων που υποκύπτουν αμέσως στο αλκοόλ με τα πρώτα ποτήρια. Αυτούς που χάνουν τον κόσμο γύρω τους, ζαλίζονται, εμέσουν, κλαίνε, λιποθυμούν. Σαν το χέρι του παλιού εργάτη, που δε φουσκαλιάζει πια γιατί έχει τους κάλους του, η πολύχρονη συνήθεια έχει θωρακίσει τον μέθυσο από αυτούς τους κινδύνους. Δεν τον κάνει Σωκράτη. Αντίθετα τον προετοιμάζει για την τελική κατάρρευση, η οποία όμως δεν είναι ανάξια αδιαθεσία, αλλά πανάρχαιος πόνος.
Να γιατί δεν επιτρέπει ποτέ στον εαυτό του να εγκαταλείψει το μεθύσι του στην απλή ζάλη, στον χαμηλό πυρετό. Ο σκοπός του, γιατί εξάπαντος υπάρχει σκοπός στο ποτό, είναι να φτάσει στη μέθη, στο (θλιβερό) ναυάγιο. Τα μάτια των άλλων σε ετούτες τις ώρες είναι το μόνο βαρόμετρο. Όσο ανεβαίνει ο οίκτος στις ψυχές τους, τόσο αυτός κατεβαίνει στα έγκατά του. Γίνεται κουρέλι. Πληγώνει τον ανύποπτο αέρα γύρω του. Δεν τον κρατάνε τα πόδια του. Στην ουσία δεν τον κρατάει τίποτα. Στις ακραίες εντάσεις του δε γνωρίζει ούτε τη μάνα που τον γέννησε. Εντούτοις μέσα του, κατά θυμόν, εξακολουθεί να τρεμοπαίζει ένα πελιδνό φως (συνθηματικά χτυπήματα σε μια θύρα, βουβή συνομιλία με την απόγνωση). Κατρακυλώντας από τις πληθωρικές εγκαρδιότητες της αρχής σε μιαν αντικοινωνικότητα αγίου, ταξιδεμένος σύρριζα στη νύχτα, τολμάει να πει με χειρονομία αρχιερατική: Ίδε ο άνθρωπος!
Θα έλεγε κανείς ότι οι λίγες ώρες της μέθης συγκεφαλαιώνουν ολόκληρη τη ζωή. Αρχίζει κι αυτή με αμήχανα γέλια και λειψά φερσίματα. Σιγά σιγά γίνεται έφηβη και ψυχανεμίζεται τη δύναμη. Η προσωπικότητα πολλαπλασιάζεται, γεμίζει πτυχές, για να φτάσει σε ένα σημείο όπου το μυαλό φουντώνει κανονικά σαν πυρκαγιά. Βλέπει τότε κανείς μέσα από τους μικρούς φεγγίτες των ματιών του μεθυσμένου τις φλόγες που γλείφουν την αρχιτεκτονική του κρανίου του. Είναι η στιγμή που όλα μπορεί να γίνουν. Κι όπως κάθε πυρκαγιά, δεν αργεί πολύ να κοπάσει. Επέρχεται τότε μια καθολική κατάρρευση, που έχει πολλά από τα γνωρίσματα του θανάτου. Είπαν το θάνατο αποτυχία, ναυάγιο, κατασυντριβή —ό,τι δηλαδή είναι η μέθη στην ευγενή (και γι’ αυτό άθλια) εκδοχή της.
Ο μέθυσος είναι θιασώτης του διαμπάξ. Το τελευταίο ποτήρι δεν προλαβαίνει ποτέ να το πιει. Γι’ αυτό και κάθε σχετικός πότος, κάθε μέτρο και συγκρατημός μοιάζουν στα μάτια του με την τρέλα εκείνου που ανάβει το λυχνάρι για να δει τον ήλιο. Η ροπή του, σαν καταραμένος ίμερος, κατατείνει στην πλήρη απογύμνωση. Να γίνει σαν το θάνατο, έξω από κατηγορίες και εξηγήσεις. Τότε επαληθεύεται ότι τα δανεικά ρούχα ζεστασιά δεν πιάνουν. Ό,τι προσφέρεται στη μέθη είναι δανεικό ρούχο. Και ειδικά ή μέριμνα για την υγεία, αυτή τη θεά που αργά ή γρήγορα παραδίνεται στα χέρια των γιατρών.
Σαν το θάνατο που δεν ολοκληρώνει τίποτα, δε δικαιώνει, δεν κάνει φιλίες ούτε δίνει αποκρίσεις, η μέθη που όντως σέβεται τον εαυτό της φτάνει σε ένα σημείο αυτοδιάλυσης όπου όλος ο κόσμος κρέμεται από ένα στάχυ. Άθυρμα αθύρματος. Είναι κι αυτός ένας τρόπος να αυτοχειροτονείσαι σε μύστη του θανάτου και να κρίνεις, αν όχι να εκδικείσαι τη ζωή. Ο μεθυσμένος δεν θέλει να βγάλει από μέσα του το αλκοόλ, αλλά τον κόσμο. Το σύμπαν ολόκληρο μαζί με την συντετριμμένη του ύπαρξη. Όπως η εσχατολογία στην αντιστροφή της γίνεται σκατολογία, ο μεθυσμένος, διάκονος κι αυτός της υπέρβασης, δραπετεύει από το είναι με το μόνο τρόπο πού διαθέτει: προκαλώντας γενική συσκότιση. Εκεί είναι η νύχτα μέσα στη νύχτα. Καμιά ιστορική αύρα δε θροΐζει, καμιά παλίρροια του νοήματος δεν ανεβαίνει.
Μια τέτοια απόκληρη ψυχή δεν έχει αξίες, δεν παράγει έργο, δε μεριμνά. Ακόμα και η αυτοσυντήρηση σφαδάζει μέσα της φιμωμένη. Αρχαϊκά σχήματα την τυραννούν και μέσα από τα ασυνάρτητα λόγια της μπορεί κανείς να διακρίνει κάποιες μυστηριακές φρικιάσεις, που δεν τιμούν ποτέ τις νηφάλιες ψυχές. Η σκέψη της αεροσέρνεται σαν λαβωμένη ελευθερία πού σπαταλιέται άγονα, γιατί η σπατάλη είναι η ίδια η δύναμή της.
Το θεμελιακό σε αυτή τη βάρβαρη γιορτή του αυτοαφανισμού είναι ότι το μεθύσι δεν έχει δικό του μυαλό. Άρα δεν μπορεί να σκεφτεί με δικό του κεφάλι. Ο πόλεμος που στήνει έχει σκοπό να γκρεμίσει το φρούριο του νου, να σύρει αυτή την εξουσία ποδοπατώντας την. Έτσι εξηγείται η γοερή διάθεση αυτοτιμωρίας που προδίδουν τα νεύματα του μεθυσμένου. Στο βάθος της μέθης υπάρχει πάντα ένα πομπώδες θυσιαστήριο, που αναμένει τον σφαγιασμό της αυτοσυνείδησης.
Ύπαρξη χωρίς ξεχωριστή μοίρα και ολοκλήρωση, χωρίς κανέναν ηρωισμό, μια ψυχή μέσα σε μια φτυσιά, όπως θα έλεγε ο Σιοράν, ό μεθυσμένος έχει τη δική του αυτοκτονία. Δεν τσακίζεται πέφτοντας από τα ύψη, δε γίνεται φονιάς του εαυτού του, προτίμα την καθημερινή αυτοκτονία, όπως αυτοχειρία είναι η όποια ζωή που καθημερινά μικραίνουν οι προθεσμίες της: καθ’ εκάστην ήμέραν αυτοαναλίσκετω ό βίος και μέρος αυτού καταλείπεται έλαττον. Από μέρα σε μέρα και από μποτίλια σε μποτίλια τω εγγυτέρω του θανάτου εκάστοτε γίγνεσθαι.
Κάθε Παρασκευή θάβει μια Πέμπτη και κάθε μεγαλοβδομάδα μια μικρή, κάθε Απρίλης θάβει κάποιον Μάρτη και κάθε χρόνος κάποιον άλλο χρόνο, ο αιώνας θάβει τον αιώνα και μέχρι την έλευση του μεγάλου ενιαυτού το μαύρο γάλα προσμένει να γαλουχήσει τις γενιές των θνητών. Αλλά η μέθη δεν πρέπει να πέφτει στα χέρια των γυναικών και των εφήβων. Οι γυναίκες μεθάνε μόνο με έρωτα, ενώ η ήβη δεν έχει ικανή υποψία της νύχτας. Οι ευγένειές της έχουν το σφυγμό των θετικών πλευρών της ζωής. Μόνο ό άντρας που είναι αληθινά βασάνης, τιμωρημένος από τη σκέψη και την ηδονή, μπορεί να πετάει τις σάρκες του στα όρνια. Γι’ αυτόν μιλάει ο στίχος του Μποντλέρ: χωρίς φόβο και τύψη θα γείρω καταγής να κοιμηθώ σαν το σκυλί.

ΚΩΣΤΗ ΠΑΠΑΓΙΩΡΓΗ, 

Περί μέθης (1990)
Το Περί θανάτου είναι το προτελευταίο κείμενο
από το τελευταίο κεφάλαιο (Ε’) με τίτλο
Χάλασα το χρόνο, τώρα ο χρόνος χαλάει εμένα.
Ριχάρδος Β’

Απέναντι Όχθη

Χάλασα το χρόνο, τώρα ο χρόνος χαλάει εμένα.

Ένα συνεργείο επισκευής σκαφών θαλάσσης. Ένα ζωντανό σημείο, σχεδόν στο κέντρο της πόλης, θα διαμορφωθεί για να φιλοξενήσει για τρεις μέρες καλλιτέχνες και θεατές που από κοινού θα συμπράξουν ώστε η εμπειρία
της άμεσης επαφής θα ανανεώσει τη σχέση των επισκεπτών με την τέχνη.
Η επιλογή ενός μη συμβατικού χώρου για μια παρουσίαση έργων σύγχρονης τέχνης μας επιτρέπει να προσεγγίσουμε αυθόρμητα τα έργα χωρίς το δέος που μας προκαλεί μια αίθουσα γκαλερί ή μια αίθουσα μουσείου.

Θα παρουσιαστούν: ζωγραφική, εικαστικά δρώμενα- όπως video art, performance αυτοσχεδιασμού, in situ installations, φωτογραφίες, γλυπτική, προβολή ντοκυμαντέρ, γκράφιτι.

Οι εικαστικοί που θα συμμετέχουν είναι αναγνωρισμένοι καλλιτέχνες, καθώς και νέοι εμπνευσμένοι δημιουργοί που θα καταδείξουν με τα έργα τους ότι η Αθήνα μπορεί να παίξει σημαντικό ρόλο στην παγκόσμια σκηνή της Σύγχρονης Τέχνης.

Είναι οι ακόλουθοι: Αγγελος Αντωνόπουλος, Αρτεμις Αλκαλάη, Αμαλία Αντωνιάδου, Ανθή Ζάχου, Γιάννης Ζιώγας,Βικτώρια Νταρίλα, Μενέλαος Καραγιάννης, Πηνελόπη Κουβαρά, Γεωργία Λαλέ, Δήμητρα Λιάκουρα, Μανώλης Μεραμπελιώτης, Χρήστος Μπληγιάννος, Γιώργος Παλαμάρης,Περικλής Πραβίτας, Μαίρη Ρουσσιώτη, Ηλίας Σιψάς, Ντιάνα Σπυρίδου, Βαγγέλης Χατζής , Χριστίνα Φωτοπούλου, η performance artist Ελενα Σταυροπούλου και ο τενόρος Γιώργος Δρακούλης.

Στόχος, επίσης της έκθεσης είναι να καταστήσει για το ευρύ κοινό αναγνώσιμη και ορατή την δημιουργική διαδικασία. Να προσφέρει μία όψη της συνεχούς διάδρασης μεταξύ του στοχασμού και του πράττειν.
Οι άνθρωποι δεν μπορούν να συναντήσουν την τέχνη σε συγκεριμένα σημεία πλέον. Η τέχνη πρέπει να πλησιάσει τον θεατή.

Προσπαθειά μας είναι να ανανεώσουμε την εικαστική εικόνα της πόλης και, σε μία εποχή όπου η αλληλεπίδραση διαφορετικών χώρων και η ανταλλαγή πληροφοριών και σκέψεων είναι επιθυμητή και αναγκαία.

Σύλληψη-επιμέλεια έκθεσης: Τζέννυ Τσουμπρή

Η ομαδική έκθεση εικαστικών «TIDAL FLOW» θα πραγματοποιηθεί από Παρασκευή 14 έως και Κυριακή 16 Οκτωβρίου 2016, σε έναν χώρο 4.000 τ.μ. στην οδό Θεσσαλονίκης 37 στο Μοσχάτο.

Η είσοδος είναι ΕΛΕΥΘΕΡΗ και οι ώρες λειτουργίας της είναι από 7 μ.μ. ως και 11 μ.μ.

Η performance με τον τίτλο «η ζωή μας τότε θα έχει το χρώμα της κούρασης των πλοίων» θα πραγματοποιηθεί και για τις τρεις μέρες στις 9 μ.μ.

Ακολουθήστε μας 

facebook Tidal Flow Contemporary Art Exhibition

Instagram TIDALFLOWART

jennytsoumpri@gmail.com +30 6985039645 www.jennytsoumpri.com

"TIDAL FLOW" Ομαδική έκθεση εικαστικών

Η Μονσάντο προωθεί ένα αγρο-βιομηχανικό μοντέλο που εκπέμπει τουλάχιστον το ένα τρίτο των ανθρωπογενών αερίων θερμοκηπίου. Είναι επίσης σε μεγάλο βαθμό υπεύθυνη για την εξάντληση του εδάφους και των υδάτινων πόρων, την εξαφάνιση των ειδών
και τη μείωση της βιοποικιλότητας, καθώς και για τον εκτοπισμό εκατομμυρίων μικρών αγροτών σε όλο τον κόσμο. Πρόκειται για ένα μοντέλο που απειλεί την επισιτιστική κυριαρχία των λαών δια μέσου της κατοχύρωσης των σπόρων με δίπλωμα ευρεσιτεχνίας και ιδιωτικοποίησης της ζωής.

Η Δίκη, η οποία θα πραγματοποιηθεί στη Χάγη έχει ως στόχο να αξιολογήσει αυτούς τους ισχυρισμούς εναντίον της Μονσάντο, και να εκτιμήσει τις ζημιές που έχουν προκληθεί

Η βιομηχανική γεωργία προωθείται σε παγκόσμιο επίπεδο, με πρόσχημα την υψηλή παραγωγικότητα και την υποτιθέμενη εξάλειψη της πείνας. Στην πραγματικότητα η γεωργία αυτή όχι μόνο δεν αποτρέπει την πείνα αλλά ουσιαστικά τρέφει μόνο το 30% του πληθυσμού του πλανήτη ενώ το υπόλοιπο 70% τρέφεται από τους γεωργούς μικρομεσαίας κλίμακας.

Παρόλα αυτά οι μικρής κλίμακας γεωργοί δεν υποστηρίζονται (με κάποιες εξαιρέσεις) και σε πολλές περιπτώσεις αναγκάζονται να εγκαταλείψουν τα χωράφια τους. Υπάρχει πίεση για συγκέντρωση των φυσικών πόρων αγροτικής παραγωγής στα χέρια των ολίγων.

Αυτό το φαινόμενο δεν αποτρέπει μεν την πείνα αλλά αποτρέπει τη δημοκρατία.

Τα καρτέλ και τα ολιγοπώλια αποκτούν πολύ μεγάλη δύναμη και ως συνέπεια επηρεάζουν και τη δημιουργία νομοθεσίας προς όφελος τους, βγάζοντας τους ελεύθερους δικαιωμάτων παραδοσιακούς σπόρους από την αγορά. Ταυτόχρονα ανεβάζουν τις τιμές των εμπορικών σπόρων προσθέτοντας περισσότερες δυσκολίες στον μικρο-μεσαίο αγρότη.

Επιπλέον τα ολιγοπώλια δεν μας δίνουν επιλογή μεταξύ της χημικής και της βιολογικής γεωργίας καθώς προωθούν όλο και μεγαλύτερη επέκταση της χημείας στις καλλιέργειες και ουσιαστικά παρόμοιο ρόλο παίζουν και οι γενετικά τροποποιημένοι οργανισμοί (Γ Τ Ο). Προωθούν την εντατική χημική γεωργία.

Eάν θέλετε να υποστηρίξετε τουε διοργανωτές της Δίκης με την υπογραφή σας μπορείτε στο http://www.monsanto-tribunal.org/sign-org για συλλογικότητες και στο http://www.monsanto-tribunal.org/sign για άτομα.

Η ΔΙΚΗ ΤΗΣ ΜΟΝΣΑΝΤΟ pdf

(που αγοράσθηκε από την Bayer)

Το Πελίτι συμμετέχει στο συμβολικό δικαστήριο για τη Μονσάντο που θα γίνει στη Χάγη από 14-16/10/2016. Η δίκη αυτή, συμβολίζει την άμυνα μας απέναντι στην επιθετική εισβολή που υφίσταται η διατροφική μας αλυσίδα από μια μικρή ομάδα πολυεθνικών.

Η Δίκη της Μονσάντο είναι μια διεθνής πρωτοβουλία της Κοινωνίας των Πολιτών ώστε να κριθούν οι παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Έγκριτοι δικαστές θα ακούσουν μαρτυρίες από θύματα και θα εκδώσουν μια συμβουλευτική απόφαση αφού τηρηθούν οι ίδιες διαδικασίες με αυτές του Διεθνούς Δικαστηρίου.

Η ΛΑΙΚΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ

Παράλληλα με τη Δίκη γίνεται στη Χάγη μια Διεθνής Λαϊκή Συνέλευση που αποτελεί μια συνάντηση κινημάτων, σποροφυλάκων και υπερασπιστών των σπόρων, αγροτών , καλλιεργητών και πολιτών, με θέμα το σχεδιασμό του δικού μας διατροφικού μοντέλου. Θέλουμε η διατροφή μας να βασίζεται στη διατήρηση της βιοποικιλότητας, την αποκεντρωμένη κατοχή των σπόρων, την αγροοικολογία και το σεβασμό για τα δικαιώματα των αγροτών των καταναλωτών και του περιβάλλοντος.

Η ΔΙΚΗ ΤΗΣ ΜΟΝΣΑΝΤΟ pdf

ΕΠΕΙΔΗ ΤΟ ΔΙΑΤΡΟΦΙΚΟ ΜΑΣ ΜΕΛΛΟΝ ΘΕΛΟΥΜΕ ΝΑ ΤΟ ΦΤΙΑΞΟΥΜΕ ΕΜΕΙΣ:

Δράσεις τον Οκτώβριο.

Η Συμβολική Δίκη της Μονσάντο και η Διεθνής Λαϊκή Συνέλευση όπου θα συζητηθεί το διατροφικό μας μέλλον δίνει την ευκαιρία στα κοινωνικά κινήματα να σχεδιάσουν και να διεκδικήσουν το μέλλον που εμείς επιθυμούμε. Η Δίκη και η Συνέλευση θα γίνουν από 14 έως και 16 Οκτωβρίου 2016 στη Χάγη, Ολλανδία. Η 16η/10 είναι η Παγκόσμια Ημέρα Διατροφής.

Οι διεθνείς διοργανωτές και υποστηρικτές, μεταξύ των οποίων και το Πελίτι, καλούν τους πολίτες όλου του κόσμου να συμμετάσχουν στο σχεδιασμό του διατροφικού μας μέλλοντος οργανώνοντας τον Οκτώβρη τοπικές Λαϊκές συνελεύσεις ΠΑΝΤΟΥ, δηλώνοντας την συμμετοχή τους στον παγκόσμιο χάρτηhttp://seedfreedom.info/events/submit-your-event/. Μπορεί να είναι μια απλή συζήτηση για τη διατροφή μας και για τα δηλητήρια που ρίχνονται στη γη, ή μια προβολή ταινίας, μπορεί να είναι διανομή παραδοσιακών σπόρων ή ενημέρωση για τις παραδοσιακές ποικιλίες και πώς να κρατάμε το σπόρο τους……


Για να επιλέξετε υπότιτλους, πατήστε τον τροχό στίς κάτω επιλογές, ενεργωποιείστε τούς υποτιτλούς και επιλέξτε τήν γλώσσα σας


Δελτίο Τύπου του Πελίτι Γιατί Γίνεται η Δίκη της Μονσάντο

Στην εποχή μας, συχνά δεν εκμεταλλευόμαστε τις δυνάμεις αλλαγής και προσαρμοστικότητας που έχει ο άνθρωπος διότι είμαστε εγκλωβισμένοι στην ψευδαίσθηση ενός μόνιμου βολέματος. Η δημιουργικότητά μας είναι μπλοκαρισμένη γιατί αντί να εστιάζουμε στο παρόν, είμαστε προσηλωμένοι σε κάποια αόριστη, πλην όμως «πολλά υποσχόμενη» στιγμή στο μέλλον.
Η παλιά γελοιογραφία με το γαϊδούρι και το καρότο είναι μια από τις καλύτερες και πιο συμπυκνωμένες αναπαραστάσεις του σύγχρονου ανθρώπου – εργαζόμενου. Το γαϊδούρι διανύει πολλά χιλιόμετρα με πλήρες φορτίο, επειδή έχει εστιάσει ολόκληρη την προσοχή του στο καρότο που αιωρείται παιγνιδιάρικα μπροστά από τη μύτη του. Η κινητήριος δύναμη του γαϊδάρου είναι η ελπίδα. Η ελπίδα ότι σύντομα θα καταφέρει να αρπάξει το καρότο και τότε θα το καταβροχθίσει περνώντας σε μια κατάσταση συνεχούς απόλαυσης. Ο ανθρώπινος εγκέφαλος βέβαια είναι (συνήθως) πιο περίπλοκος και πιο πονηρός από αυτόν του γαϊδάρου, αλλά η παγίδα λειτουργεί εξίσου καλά και γι’ αυτόν. Είναι η παγίδα της ατέρμονης μακαριότητας. Πάνω σε αυτή την παγίδα έχει στηθεί ολόκληρο το σύστημα εκπαίδευσης της Δύσης. Έχουμε γαλουχηθεί με την ψευδή υπόσχεση ότι, εάν κάνουμε «αυτό που πρέπει» τότε «μετά» θα είμαστε σε θέση να απολαύσουμε μια κατάσταση μόνιμης ευδαιμονίας. Η υπόσχεση αυτή διαπερνά την καθημερινότητά μας δίχως να το συνειδητοποιούμε. Ας δούμε κάποια παραδείγματα:
1) Το πενθήμερο εργασίας: Θα δουλέψω σκληρά μέχρι την Παρασκευή αλλά «μετά» έρχεται το σαββατοκύριακο και θα περάσω υπέροχα. Θα κάθομαι και δε θα κάνω τίποτα. Μόνο θα ξεκουράζομαι και θα διασκεδάζω.
2) Η σύνταξη: Θα δουλεύω μια ζωή σαν το σκυλί. «Μετά» όμως… θα είμαι ανέμελος. Θα έχω χρόνο να κάνω όλα αυτά που στερήθηκα τόσα χρόνια. Θα περνάω «ζωή και κότα»
3) Ο δημόσιος υπάλληλος: Το μόνο που έχω να κάνω είναι να καταφέρω να διοριστώ στο δημόσιο. «Μετά» όλα μου τα προβλήματα θα είναι λυμένα. Θα έχω σιγουριά και περίθαλψη. Τίποτα δε θα με αγχώνει. (Αυτό βέβαια έχει αλλάξει λίγο τώρα με την κρίση, αλλά πιάνετε την βασική ιδέα…)
4) Το σχολείο (για μαθητές): Η μόνη μου αληθινή υποχρέωση είναι το σχολείο. Όταν σχολάσω και όταν τελειώσω τα μαθήματά μου είμαι ελεύθερος! Μπορώ να παίξω και να χαρώ όσο θέλω.
Έχοντας υιοθετήσει μια τέτοια στάση ζωής απέναντι στην εργασία μας και στις υποχρεώσεις μας, το καθετί που κάνουμε είναι πλέον Διεκπεραίωση – Όχι Δημιουργία! Η εργασία έχει καταντήσει δουλειά [δουλεία]. Μας έχουν πείσει ότι η καθημερινότητα είναι κατ’ ανάγκη άχαρη, δυσβάστακτη, πένθιμη, καταθλιπτική! Λες και δεν υπάρχει άλλος τρόπος. Και συντηρούμαστε «σε τροχιά» μόνο από την ελπίδα ότι κάποτε στο μέλλον θα απολαύσουμε κι εμείς μια περίοδο μόνιμης αγαλλίασης και ξενοιασιάς.
Δε συνειδητοποιούμε ότι τίποτα στο σύμπαν δεν είναι μόνιμο. Τα πάντα ρει (Ηράκλειτος)! Η ζωή είναι ένα ποτάμι που δε στέκεται ακίνητο ούτε στιγμή. Και το μόνο που πραγματικά έχουμε είναι αυτή η στιγμή! Εάν δε περνώ όμορφα σήμερα δεν υπάρχει κανένας απολύτως λόγος να περάσω καλύτερα αύριο. Ίσα – ίσα το αντίθετο, γιατί αποκτώ και μια αυξημένη αδράνεια στο να αντέχω «τα βάσανα». ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΕΙΝΑΙ ΣΤ’ ΑΛΗΘΕΙΑ ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΟΝ ΕΛΕΓΧΟ ΜΑΣ! Δεν μπορούμε να ακινητοποιήσουμε την ζωή.
Το μυστικό είναι να κάνουμε αυτό που μας αρέσει και να μας αρέσει αυτό που κάνουμε.
Είναι σημαντικό επίσης να έχουμε στο μυαλό μας ότι το μοντέλο που περιγράψαμε παραπάνω δεν ισχύει σε άλλες κοινωνίες. Ο παραδοσιακός αφρικανός για παράδειγμα δε ζει έτσι. Όταν π.χ. ψαρεύει, εφόσον πιάσει αρκετά ψάρια για το γεύμα της ημέρας σταματά ακόμη κι αν «τσιμπάει» η πετονιά. Ζει για τη στιγμή. Δεν συσσωρεύει αγαθά, γιατί ξέρει (όπως ο σοφός Διογένης ο γυμνοσοφιστής) ότι αύριο ίσως να μην είναι σε θέση να τα απολαύσει.
Ο μέσος άνθρωπος ωστόσο δεν είναι διατεθειμένος να εγκαταλείψει την «ασφάλεια» που νιώθει μέσα στην ψευδαίσθηση της μονιμότητας, ακόμη και αν είναι μία μονιμότητα που τον ταλαιπωρεί ή τον βασανίζει. Ένα θηρίο που ζει στο κλουβί, μπορεί να περνάει άθλια και οι συνθήκες διαβίωσής του να είναι ενάντιες στη φύση του, αλλά δεν κινδυνεύει να κατασπαραχθεί από άλλα θηρία. Υπό αυτή την έννοια μπορούμε να αντιληφθούμε
γιατί λειτουργεί τόσο καλά αυτή η παγίδα.
Εδώ όμως βρίσκεται και το κλειδί της αλλαγής. Στα προσεχή χρόνια δεν πιστεύω ότι θα δούμε μια νέα Γαλλική επανάσταση. Η επανάσταση μπορεί να συντελεστεί σε ατομικό μόνο επίπεδο. Όποιος συνειδητοποιεί την κατάσταση που βρίσκεται, μπορεί και να την μεταβάλλει. Χρειάζεται σκληρή εργασία και θάρρος η ωρίμανσή μας αλλά αξίζει τον κόπο.

Νίκος Σπανός

Απέναντι Όχθη

H ψευδαίσθηση της μονιμότητας

Μια από τις σημαντικότερες έννοιες που εισήγαγε ο Βίλχελμ Ράιχ στη θεωρία και την πρακτική της ψυχοθεραπείας ήταν η μυϊκή Θωράκιση! Υποστήριξε δηλαδή ότι οι συνεχείς εσωτερικές συγκρούσεις που λαμβάνουν χώρα σε ένα παιδί, καθώς αυτό μεγαλώνει, οδηγούν σε χρόνιες μυϊκές συσπάσεις σε όλη τη μετέπειτα ζωή του. Μάλιστα ανάλογα με τη φύση των ενδοψυχικών συγκρούσεων, η θωράκιση εμφανίζεται σε διαφορετικές ομάδες μυών στο κάθε άτομο.

Υπάρχει βέβαια και η φυσική ή προσωρινή μυϊκή σύσπαση, η οποία εμφανίζεται σε κάθε ζωντανό οργανισμό όταν απειλείται, αλλά εγκαταλείπεται όταν η απειλή πάψει να είναι παρούσα. Η περίπτωση θωράκισης που μας ενδιαφέρει εδώ, δημιουργείται με τον ίδιο τρόπο, αλλά εξαιτίας συνεχών απειλών διατηρείται και μετατρέπεται σε χρόνια, αντιδρώντας τελικά σε μόνιμους, εσωτερικής προέλευσης, κινδύνους, παρά σε απειλές του περιβάλλοντος.

Για να γίνει λίγο πιο σαφής η παραπάνω θεωρία ας δούμε ένα παράδειγμα. Φανταστείτε ένα μικρό αγόρι, που καθώς μεγαλώνει ακούει συνεχώς από τους γονείς του το μότο «Οι άντρες δεν κλαίνε!». Αρχικά δεν το λαμβάνει υπόψη του. Κάθε φορά όμως που νιώθει λυπημένο και αρχίζουν να αναβλύζουν δάκρυα από τα μάτια του, βλέπει στα πρόσωπα των μεγάλων την αποδοκιμασία. Μαθαίνει έτσι ότι για να είναι αποδεκτό πρέπει να προσαρμοστεί και να συγκρατεί τα δάκρυά του. Και τα καταφέρνει! Πως? Σφίγγοντας τις αντίστοιχες μυϊκές ομάδες που του επιτρέπουν να ελέγχει τα κλάματα. Οι ομάδες αυτές για το παράδειγμά μας είναι συνήθως οι μύες του λαιμού, οι μύες γύρω από τα μάτια και το διάφραγμα. Έτσι, μεγαλώνοντας και έχοντας μπλοκάρει το κλάμα του εκατοντάδες φορές, οι μυϊκές ομάδες που χρησιμοποιούσε σε αυτή του την προσπάθεια, έχουν προγραμματιστεί να είναι μόνιμα σφιγμένες. Δεν το κάνει πια εκούσια. Είναι σαν ένα πρόγραμμα ηλεκτρονικού υπολογιστή που «τρέχει» πια από μόνο του, ανεξέλεγκτο, σε ασυνείδητο επίπεδο. Το αγόρι έχει πια γίνει άντρας, δεν κλαίει παρά εξαιρετικά σπάνια, αλλά δεν μπορεί καν να φανταστεί ότι αυτό είναι αποτέλεσμα της χρόνιας σύσπασης των μυών που προαναφέραμε. Αυτή είναι η θωράκιση! Γιατί είναι σαν να φοράμε έναν σκληρό, άκαμπτο θώρακα στο σώμα μας.

Απ’ όσα ξέρουμε μέχρι σήμερα, η προέλευση της χρόνιας θωράκισης χάνεται στην αρχαιότητα. Θρυλικά δημιουργήματα που αναπαριστούν την ανθρώπινη συμπεριφορά υποδεικνύουν ότι ο άνθρωπος είχε θωρακίσει τον εαυτό του πριν αρχίσει η καταγραφή της ιστορίας και κανείς δεν μπορεί να πει τι εισήγαγε μια τέτοια αναγκαιότητα. Σίγουρα κάποιο γεγονός τρομακτικής σημασίας ξεκίνησε τη θωράκιση του ανθρώπου μιας και είναι σχεδόν παγκόσμιο φαινόμενο και έχει επιβιώσει δια μέσου των αιώνων. Τίθεται άλλωστε ένα θέμα εάν ο άνθρωπος θα μπορούσε να υπάρξει χωρίς αυτή.
Παρ’ όλο που μεμονωμένα κάποιοι μπορούν, οι μάζες δεν είναι σε θέση να εγκαταλείψουν τη θωράκισή τους χωρίς δραστικές αλλαγές στην κουλτούρα μας και στον τρόπο που σκεφτόμαστε. Πιθανότατα οι άνθρωποι στο σύνολό τους δεν θα μπορούσαν να κάνουν χωρίς πανοπλία όσο επιμένουμε να δίνουμε έμφαση στην κατοχή υλικών αγαθών. Το να ξέρουμε πως ξεκίνησε η θωράκιση είναι σημαντικό γιατί μπορεί να μας παρέχει ένα κριτήριο για το αν ο πολιτισμός θα μπορούσε να υπάρχει δίχως αυτή.

Ο Ράιχ θεώρησε ως δεδομένο ότι ο άνθρωπος θωρακίστηκε όταν άρχισε να αυτοαναλύεται, δηλαδή όταν παρατήρησε ότι «αντιλαμβανόταν» τον εαυτό του αλλά και ότι παρατηρούσε τον κόσμο γενικά. Αυτή η επίγνωση της αυτοπαρατήρησης σαν αντικείμενο προσοχής, προκάλεσε ένα σχίσμα. Ο άνθρωπος τρομοκρατήθηκε και άρχισε να θωρακίζεται απέναντι στον εσωτερικό τρόμο και την κατάπληξη, σε μια προσπάθεια να ελέγξει τα ίδια του τα συναισθήματα. Η εκδοχή αυτής της ακολουθίας φαίνεται πολύ πιθανή γιατί ξέρουμε από την κλινική εμπειρία ότι οι άνθρωποι καταστέλλουν σε πολύ μεγάλο βαθμό την αίσθηση της παράδοσης στον οργασμό.

Ο Ράιχ συμπέρανε την αφετηρία της θωράκισης από τις γνώσεις του επάνω στη σχιζοφρένεια και τις παρατηρήσεις του σχετικά με αυτό που ο ίδιος αποκαλούσε ο «πανανθρώπινος τρόμος του να ζεις.» Το να αντιμετωπίσεις το άγνωστο, είναι κάτι που πάντα προκαλεί φόβο. Το να σταθείς και να το εξετάσεις προκαλεί τρόμο! Ο Πασκάλ στις «Σκέψεις» του, το αποδίδει αυτό πολύ καλά. Η κατανόηση λοιπόν του αγνώστου έγινε για τον άνθρωπο καταναγκασμός και πιθανώς έτσι γεννήθηκε και η παρόρμηση προς τη γνώση.

Αυτό που έχει μεγάλο ενδιαφέρον είναι το εξής: γνωρίζουμε ότι η θωράκιση είναι πιο εκτεταμένη σε πατριαρχικές κοινωνίες, όπου η κυρίαρχη συμπεριφορά είναι αρνητική απέναντι στο σεξ, απ’ ότι σε μητριαρχικές κοινωνίες όπου κυριαρχούν συμπεριφορές αποδοχής του σεξ. Πρωταρχικά η θωράκιση μειώνει τις γεννητικές αισθήσεις, επηρεάζοντας ιδιαίτερα την παράδοση στον οργασμό, κατά τον οποίο το άτομο φαίνεται να «λειώνει» και να συγχωνεύεται με τον Κόσμο. [Η «συγχώνευση με τον Κόσμο» υπονοεί μια ολοκληρωτική παράδοση στις σωματικές μας αισθήσεις, σαν και η φύση να έρεε απλά και ανεμπόδιστα.] Η ζωή χωρίς τη θωράκιση δεν φαίνεται εφικτή σε μια πατριαρχική κοινωνία, αλλά θα μπορούσε ίσως να υπάρξει σε ένα μητριαρχικό σύστημα.

Υπάρχει σημαντική σύγχυση σχετικά με το τί συγκροτεί μια μητριαρχική κοινωνία. [Οι ανθρωπολόγοι προτιμούν να χρησιμοποιούν τους όρους «πατρογονική» και «μητρογονική» “patrilineal” και “matrilineal” μιας και υπάρχουν τόσες πολλές παραλλαγές και των δυο. Κάποιες από τις παλαιότερες είναι αρκετά επιτρεπτικές απέναντι στο σεξ, γεγονός που δεν ταιριάζει με τα τυπικά πατριαρχικά συστήματα. Φαίνεται ότι είναι πολύ πρωτόγονες πατρογονικές κοινωνίες.] Πολλοί για παράδειγμα δηλώνουν ότι η Αμερική γίνεται με γοργούς ρυθμούς μητριαρχική εξαιτίας της αυξανόμενης επιρροής των γυναικών. Αυτό όμως είναι μια επιπόλαιη κρίση. Όταν οι γυναίκες αναλαμβάνουν την ίδια θέση που κατείχαν οι άνδρες σε ένα πατριαρχικό σύστημα, παράγεται μια κοινωνία Αμαζόνων, η οποία πολύ λίγο διαφέρει στα αποτελέσματά της από την πατριαρχία. Μια πραγματική μητριαρχία είναι ένα «φυλετικό» σύστημα όπου η φυλή, κι όχι η οικογένεια, αποτελεί τη βασική μονάδα. Όταν μια γυναίκα παντρεύεται παραμένει στη φυλή της ανεξάρτητα από την καταγωγή του συζύγου. [Στα νησιά “Trobriand”, η γυναίκα πηγαίνει στη φυλή του άνδρα, αλλά οι υπόλοιποι παράγοντες παραμένουν σταθεροί και οι υιοί στην εφηβεία τους επιστρέφουν στη φυλή της μητέρας τους. Ο πατέρας αναλαμβάνει τη φροντίδα των παιδιών μόνο όταν είναι πολύ μικρά. Αναγνωρίζεται μόνο σαν ο σύζυγος της μητέρας κι όχι σαν πατέρας.] Αυτός γίνεται έτσι ένα ανεπίσημο μέλος της φυλής της και αναλαμβάνει ένα δευτερεύοντα ρόλο στην ανατροφή της οικογένειας.

Τα παιδιά παραμένουν μαζί με τους γονείς τους, αλλά λαμβάνουν την εκπαίδευσή τους από τα αρσενικά που είναι συγγενείς της μητέρας τους (συνήθως από τα αδέρφια της). Αυτό το σύστημα επιτρέπει μια πιο αντικειμενική και ελεύθερη συμπεριφορά απέναντι στις φυσικές ανάγκες και προλαμβάνει τις σεξουαλικές απαγορεύσεις που βρίσκουμε στα πατριαρχικά συστήματα. Ο ανταγωνισμός μεταξύ των γονέων για την αγάπη του παιδιού είναι ελαχιστοποιημένος και το ίδιο είναι και η ανταγωνιστική πίεση που ακολουθεί όταν ο πατέρας και τα παιδιά επιζητούν και οι δυο την προσοχή μιας γυναίκας. Σε τέτοιες μητριαρχικές κοινωνίες οι νευρώσεις και το έγκλημα είναι άγνωστα. Συχνά δεν υπάρχουν καν λέξεις γι’ αυτά! Παραδόξως, παρ’ ότι στα ενήλικα αγόρια και κορίτσια παρέχεται η ευκαιρία να βρεθούν μαζί κατ’ ιδίων και να μετέχουν ελεύθερα σε σεξουαλική συνεύρεση, το κορίτσι πολύ σπάνια συλλαμβάνει πριν το γάμο. Αυτό είναι τόσο εντυπωσιακό, που σε κάποιες φυλές δεν κατανοούν τη σχέση ανάμεσα στο σεξ και την εγκυμοσύνη! [Παράδειγμα οι Αυστραλοί Bushmen και οι κάτοικοι των νησιών Trobriand στη Νέα Γουινέα]

Ανεξάρτητα από το πώς πρωτοξεκίνησε, η θωράκιση εμποδίζει την ολοκληρωτική οργασμική απελευθέρωση (ανακούφιση) κι’ έτσι ο οργανισμός δε βιώνει ποτέ μια πλήρη ικανοποίηση, την οποία συνεχώς πασχίζει να ανακαλύψει. Με την απώλεια της οργασμικής απελευθέρωσης χάθηκε και η ενότητα του Εγώ με τον Κόσμο (σύμπαν). Δεν νιώθουμε πια σε επαφή με τη φύση κι ως επακόλουθο παρουσιάζεται μια λαχτάρα για ένωση με καθετί συμπαντικό. Πιστεύω ότι είναι αυτή η λαχτάρα που κρύβεται πίσω από τη δίψα για γνώση και πρόοδο. Σύμφωνα με τις συνήθεις ιδέες μας, όλα τα μητριαρχικά συστήματα είναι πολύ πρωτόγονα. Ο φυσικός τους τρόπος του ζην, παρέχει επαρκή ικανοποίηση και γι’ αυτό τα μέλη τους δεν εξωθούνται προς την επιστημονική πρόοδο. [Ξανά θα μπορούσε κανείς να διαφωνήσει προς χάριν του αντιθέτου: Οι πρωτόγονοι δεν έχουν αρχίσει να αυτοαναλύονται κι έτσι δεν έχουν αναπτύξει δίψα για τη γνώση. Η επιστημονική περιέργεια για το πώς αντιλαμβανόμαστε το ότι αντιλαμβανόμαστε, μπορεί να είναι η βάση και για τη θωράκιση και για τη δίψα για γνώση.] Όταν υπάρχει η θωράκιση, η ενέργεια μπλοκάρεται απ’ το να εκτονωθεί πυελικά και κατευθύνεται πάνω προς τον εγκέφαλο (την άλλη άκρη του οργανισμού) αναζητώντας διέξοδο και ελπίζουμε ότι κάθε νέα ανακάλυψη θα μας παρέχει τις απαντήσεις για να επανακτήσουμε την επαφή μας με το σύμπαν. [Ο Ράιχ πρότεινε ότι πιθανόν ο ανθρώπινος εγκέφαλος να έγινε τόσο μεγάλος και πολύπλοκος ώστε είναι πλέον περισσότερο ή λιγότερο αυτόνομος και δρα σαν παράσιτο αποστραγγίζοντας την ενέργεια από το σώμα!] Ιδιαίτερα κοιτάμε προς τον παράδεισο και τον μελετάμε και στοχαζόμαστε πάνω σ’ αυτόν και προετοιμαζόμαστε για το ταξίδι μας εκεί. Κάπου πάνω εκεί τοποθετούμε και το Θεό μας, ο οποίος θα μας παρέχει ικανοποίηση , αλλά μόνο μετά θάνατον, όταν τα πνεύματά μας θα είναι ελεύθερα από τα θωρακισμένα τους σώματα. [Εδώ να σημειωθεί ότι ο διάβολος, ο οποίος εμπεριέχει την επιθυμία για τη σάρκα, βρίσκεται στις «κάτωθεν» περιοχές – μετά την πυελική ζώνη.]

Μαζί με τη θωράκιση υπάρχει πάντα και η περιφρόνηση (καταφρόνια). Η περιφρόνηση προκαλείται από το τράβηγμα της ενέργειας από την πυελική ζώνη επάνω προς το πρόσωπο ώστε να νιώθουμε ανώτεροι απ’ τους άλλους. Η καταφρόνια είναι βασικά η απόρριψη του γενετήσιου και εκφράζεται ενάντια σε όσα υποκείμενα θεωρούνται περισσότερο σεξουαλικά απ’ τους εαυτούς μας, ή ενάντια σ’ αυτούς που διαφέρουν από εμάς ως προς τη σεξουαλικότητά τους. Αυτό είναι αληθές οποιοσδήποτε κι αν είναι ο λόγος που εμφανίζεται επιφανειακά σαν αίτιο της περιφρόνησης.

Η θωράκιση είναι αυτό–διαιωνιζόμενη, διότι θωρακισμένοι γονείς ανατρέφουν θωρακισμένα παιδιά. Η παρούσα αιτία της θωράκισης είναι η αναγκαιότητα εκ μέρους του παιδιού να δεχτεί αφύσικες συμπεριφορές και συνθήκες εκπαίδευσης που καθορίζονται από τους γονείς και από άλλους. Ολοκληρώνεται κατά μεγάλο μέρος από τη σύσπαση των μυών, αλλά επίσης ως ένα βαθμό από τη σύσπαση των ιστών του σώματος. Επιτρέπει στο παιδί να συγκρατεί τις επιθυμίες του και να συμμορφώνεται με ότι του ζητούν. Σε κάθε περίπτωση, ο συγκεκριμένος τύπος του θώρακα (της πανοπλίας) που χρειάζεται, καθορίζει το μελλοντικό χαρακτήρα του υποκειμένου και θα μπορούσε κανείς να αναφέρεται σε αυτόν σαν χαρακτηρο – θώρακα. Ο θώρακας αυτός είναι ένα αποτέλεσμα της νηπιακής σεξουαλικής σύγκρουσης και ο σκοπός του είναι να επιλύσει αυτή τη σύγκρουση. Προσπαθεί να το κατορθώσει αλλάζοντας τη συνήθη συμπεριφορά του Εγώ, ειδικά δε κάνοντάς τη αρνητική προς το σεξ. Το τελικό προϊόν είναι η ελάττωση της κινητικότητας του οργανισμού (λίγο πολύ όπως η απώλεια της κινητικότητας της αμοιβάδας όταν την κεντρίζεις), η οποία προστατεύει το Εγώ τόσο από εσωτερικούς όσο και από εξωτερικούς κινδύνους.

Με έναν περιορισμένο τρόπο, ο θώρακας ποικίλει στις αντιδράσεις απέναντι σε ερεθίσματα ευχαρίστησης και πόνου. Δηλαδή σε ευχάριστες καταστάσεις είναι κάπως χαλαρωμένος ενώ σε οδυνηρές περιστάσεις συσφίγγεται. Αλλά όσο πιο άκαμπτη είναι η πανοπλία μας, τόσο λιγότερο προσαρμοστική είναι η συμπεριφορά μας όταν αντιμετωπίζουμε νέες καταστάσεις. Ακόμη κι ένας υγιής οργανισμός θωρακίζεται σε επικίνδυνες περιστάσεις, αλλά εγκαταλείπει τη θωράκιση εντελώς στις ευχάριστες καταστάσεις. Όταν ο θώρακας είναι σκληρός και χρόνιος, ο οργανισμός για να τον ανεχτεί συστέλλεται και βιώνει τρόμο όταν εμφανίζεται μεγάλη διαστολή και κίνηση. Έχει μια αίσθηση ότι κομματιάζεται και χάνει τον έλεγχο. Αυτό, ο Ράϊχ το αποκαλούσε ο τρόμος του να ζεις. [Ο τρόμος του να ζεις συναντάται ιδιαίτερα όταν αφαιρείται όλη η πανοπλία και ο οργανισμός δέχεται σε πλήρη παράδοση το αντανακλαστικό του οργασμού.]

Αν η θωράκιση προλαμβάνει ένα παιδί απ’ το να φτάσει το γεννητικό επίπεδο, αυτό παραμένει σε ένα νηπιακό στάδιο του χαρακτήρα. Στις δυτικές πατριαρχικές κοινωνίες η διαμόρφωση του χαρακτήρα του ενήλικου ξεκινάει με μια ιδιαίτερη λύση του Οιδιπόδειου συμπλέγματος, η οποία είναι εύκολα αναγνωρίσιμη από τους ψυχαναλυτές. [Ο Μαλινόφσκι ανακάλυψε ότι οι κάτοικοι των νησιών Trobriand δεν ανέπτυσσαν Οιδιπόδειο σύμπλεγμα]

Η θωράκιση αναπτύσσεται μαζί με μια σωματική αίσθηση καταπίεσης και πάντα εμπλέκει ομάδες μυών που σχηματίζουν μια λειτουργική μονάδα. Έτσι, ένα παιδί που στρέφει για παράδειγμα την οργή του για την βάναυση εκπαίδευση σχετικά με τη χρήση της τουαλέτας, σε μια αγχώδη προσπάθεια να ευχαριστήσει τους απαιτητικούς γονείς του, θα συσπά τους μύες των γλουτών και το πυελικό επίπεδο. Ο θώρακας, που προκαλείται από το φόβο της τιμωρίας, είναι πλαστός εις βάρος των ενορμήσεων του «id» και περιέχει τους βασικούς κανόνες και τις απαιτήσεις που οδηγούν σ’ αυτό. Το Εγώ μοιάζει να είναι ενδυναμωμένο, γιατί ένα μέρος από τις ενστικτώδεις ενεργειακές πιέσεις καταπιέζονται (κρατιούνται κάτω) από την πανοπλία. Αλλά στην πραγματικότητα, ο θώρακας εμποδίζει τα ερεθίσματα από τον εξωτερικό κόσμο να φτάσουν στον οργανισμό με την πλήρη τους ισχύ και έτσι γίνεται ακόμη δυσκολότερη η εκπαίδευση σε άλλους τομείς. Μακροπρόθεσμα, η καταστολή (η θωράκιση – η απώθηση των παρορμήσεων) δεν αποτελεί πραγματική λύση, αλλά μόνον ένα τέχνασμα που χρησιμεύει αργότερα σαν βάση για τις νευρωτικές συγκρούσεις και τη διαμόρφωση των συμπτωμάτων. Με άλλα λόγια δεν επιτρέπει μια σεξο-οικονομική [Όπως την ονόμασε ο Ράιχ] ρύθμιση της ενέργειας και η ένταση συνεχίζει να αυξάνεται.

Ο Alexander Lowen, μαθητής του Ράιχ και διάσημος σωματικός ψυχοθεραπευτής στην Αμερική, έχει βελτιστοποιήσει μια μεγάλη σειρά ασκήσεων, οι οποίες βοηθούν στο «σπάσιμο» της θωράκισης. Τέτοιες ασκήσεις χρησιμοποιούμε συχνά στις ομάδες αυτογνωσίας ενηλίκων για να μαλακώσουμε τις χρόνιες αυτές μυϊκές εντάσεις που μας ταλαιπωρούν όλους μας. Εξαιτίας της ύπαρξης της πανοπλίας μας, η δουλειά με το σώμα μπορεί να επιταχύνει σημαντικά τη διάρκεια της διαδικασίας και να παράγει καλύτερα αποτελέσματα. Η κλασική ψυχανάλυση στηριζόμενη αποκλειστικά σε νοητικά εργαλεία (μεταβίβαση, προβολή, όνειρα, κλπ,), χρειαζόταν πολλά χρόνια για να επιφέρει το επιθυμητό αποτέλεσμα. Η εμπλοκή του σώματος όμως, που εισήγαγε ο Ράιχ, προσφέρει νέες δυνατότητες και ανοίγει νέους ορίζοντες στην εξερεύνηση του ανθρώπινου ψυχισμού. Ας τις εκμεταλλευτούμε.

Νίκος Σπανός

Βιβλιογραφία:

Vilhelm Reich, Caracter Analysis
Elsworth Baker, Man in the trap
Alexander Lowen, Fear of life
AlexanderLowen, Bioenergetics
Vilhelm Reich, the murder of Christe
Ken Dychtwald, BodyMind

Ο τρόμος του να ζεις

Πάνω από 20 συλλογικότητες από κάθε γωνιά της Γαλλίας, αλληλέγγυες με τον ελληνικό λαό ενάντια στις πολιτικές λιτότητας που επιβάλλονται από την κυβέρνηση Α. Τσίπρα και από τους «δανειστές», έχουν ξεκινήσει συμβολικό καραβάνι αλληλεγγύης με τελικό προορισμό την Ελλάδα.
Στόχος τους, σε κάθε τους σταθμό: η ευαισθητοποίηση και ενημέρωση, μέσω διαφόρων εκδηλώσεων, όσον αφορά την

κατάσταση στην Ελλάδα, ιδιαίτερα στον ευαίσθητο τομέα της υγείας, και τις πολιτικές που εφαρμόζονται στην Ελλάδα όπως και σε ολόκληρη την Ευρώπη.

Ενδεικτικά, θα πραγματοποιηθούν εκδηλώσεις στις εξής πόλεις: Panamé (30/09), Auxerre (01/10), Saint Mamert du Gard (01/10), Bruxelles (01/10), Nîmes (05/10), Grenoble (08/10), Paris (08/10), Rennes (06/10 και 08/10), Caen (08/10), Grenoble (10/10), Narbonne (13/10), Poitiers (13/10) και Lyon (15/10).

Καταλυτική ημερομηνία, η 15η Οκτωβρίου όπου θα συγκλίνουν όλες οι συλλογικότητες στη Λυών, τελευταίο σταθμό πριν από την αναχώρηση για την Ελλάδα, για έναολοήμερο ανοιχτό φεστιβάλ με: συζητήσεις (με τους Eric Toussaint και Στάθη Κουβελάκη), ενημέρωση από ένα μέλος της ΑΔΥΕ (Αυτοδιαχειριζόμενης Δομής Υγείας Εξαρχείων) κι έναν εκπρόσωπο μεγάλου νοσοκομείου Αθηνών, μουσική (με την ερμηνεύτρια Κατερίνα Φωτεινάκη και το συγκρότημα La Bande à Balk), έκθεσηφωτογραφικού και έντυπου υλικού, φαγητό και ανταλλαγή απόψεων.

Χώρος: Salle Joliot-Curie, Vénissieux (ΛΥΩΝ – ΓΑΛΛΙΑ), Σάββατο 15/10/2016 από τις 2μμ ως τα μεσάνυχτα.

Το καραβάνι αλληλεγγύης θα αναχωρήσει για την Ελλάδα στις 16 Οκτωβρίου με στόχο να επισκεφθεί και να παραδώσει ιατρικό υλικό σε κοινωνικά ιατρεία σε διάφορες πόλεις, καθώς και να συμμετάσχει σε εκδηλώσεις σε Θεσσαλονίκη και Αθήνα.


    ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΙΑΤΡΕΙΟ ΦΑΡΜΑΚΕΙΟ ΒΥΡΩΝΑ (ΚΙΦΒ)

                                  Ανακοίνωση



       ΚΑΡΑΒΑΝΙ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΓΑΛΛΙΑ – ΕΛΛΑΔΑ 

ΔΥΝΑΜΩΝΕΙ Η ΕΝΑΝΤΙΩΣΗ ΣΤΙΣ ΒΑΡΒΑΡΕΣ ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΤΗΣ Ε.Ε ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΤΩΝ ΤΗΣ ΑΝΕΡΓΙΑΣ ΤΗΣ ΠΕΙΝΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΥΠΟΤΑΓΗΣ

Καραβάνι αλληλεγγύης Γαλλία – Ελλάδα

Η συνεχιζόμενη -και κατά τα φαινόμενα διαχρονική- κρίση έχει κλονίσει τον κοινωνικό ιστό της χώρας μας. Είναι πασιφανές πλέον ότι η λεγόμενη Μεσαία τάξη εκμηδενίζεται –φυσικά, αν υπήρξε ποτέ τέτοια τάξη και δεν ήταν παρά κατασκεύασμα.
Ουσιαστικά, η διαφοροποίηση της εν λόγω τάξης από την κατώτερη ή εργατική, ήταν η πρόσβαση σε υψηλότερα αμειβόμενες θέσεις εργασίας και ως εκ τούτου, η πρόσβαση σε υψηλότερο και ευκολότερο δανεισμό. Ως εκ τούτου, αγοράσθηκαν σπίτια, αυτοκίνητα, διακοπές, καταναλωτικά είδη απο τη Μεσαία τάξη, μόνο και μόνο επειδή ήταν προσιτά τα δάνεια και γενικότερα, η χρηματοδότηση.

Με λίγα λόγια, η Μεσαία τάξη παρασύρθηκε απο την ευκόλως προσφερόμενη χρηματοδότηση και δανείσθηκε για να προσεγγίσει την λεγόμενη Ανώτερη τάξη σε υλικά αγαθά. Αυτό βέβαια, ήταν μια ψευδαίσθηση, κάτι εφήμερο.

Με την διογκώμενη ανεργία και την κατάρρευση των μισθών, ουσιαστικά χάθηκαν οι δανεικές υλικές περιουσίες της Μεσαίας τάξης. Φυσικά, ποτέ δεν ήταν ιδιοκτησία τους, αλλά δεν το είχαν συνειδητοποιήσει.

Τώρα όμως, παρά το γεγονός οτι οι περιουσίες της Μέσαίας τάξης έχουν σχεδόν εξανεμισθεί, το μεγαλύτερο ποσοστό ακόμα πιστεύει οτι είναι μια παροδική κατάσταση και δεν πράττει ενάντια στο σύστημα. Είναι δυνατόν; Τι περιμένουν; Ειλικρινά, πιστεύουν οτι η πρόσκαιρη –δανεική- υλική ευμάρεια θα επανέλθει;

Απο τη στιγμή που ο Άνθρωπος οργανώθηκε σε κοινωνίες, πάντα λίγοι κυβερνούσαν σε βάρος των πολλών. Δεν έχει αλλάξει τίποτα στο διάβα των αιώνων. Η άρχουσα τάξη πάντα δημιουργούσε την ψευδαίσθηση σε μέρος των υπολοίπων, ότι τα πράγματα θα είναι καλά και για αυτούς, αν διαιωνιζόταν η καθεστυκύια τάξη.

Άλλοτε αυτό γινόταν μέσω των προνομίων, άλλοτε μέσω της οργανωμένης θρησκείας και άλλοτε με την πρόσκαιρη απόκτηση υλικών αγαθών.

Στο τέλος της ημέρας, δεν έχουν καμμία απολύτως σημασία τα υλικά αγαθά. Οι άνθρωποι μπορούμε να ευτυχίσουμε με ελάχιστα, αρκεί να είμαστε ενωμένοι, υγιείς και ευτυχισμένοι. Είμαστε ευτυχισμένοι, αν όλοι οι γύρω μας είναι ευτυχισμένοι.

Μπορούμε να αλλάξουμε την εξέλιξη των πραγμάτων και να ανατρέψουμε την σημερινή κοινωνία των Αγορών.

Έτσι είναι! Και πρέπει να τελειώνουμε με το υπάρχον σύστημα που στηρίζεται στον υλισμό και την κυριαρχία του χρήματος και των Αγορών πάνω απο την Ανθρώπινη ευτυχία.

Κλείνοντας, όπως όλες οι μεγάλες ανατροπές στην Ανθρώπινη Ιστορία, αυτό δεν θα γίνει παρακολουθώντας παθητικά τα γεγονότα…



Η ψευδαίσθηση της μεσαίας τάξης

Η Ελληνική Πρωτοβουλία STOP TTIP CETA TiSA, στο πλαίσιο της Πανευρωπαϊκής Φθινοπωρινής Εκστρατείας Last Days of CETA, διοργανώνει δημόσια δράση με αίτημα:

Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΝΑ ΜΗΝ ΥΠΟΓΡΑΨΕΙ/ ΕΠΙΚΥΡΩΣΕΙ

ΤΗ ΛΗΣΤΡΙΚΗ ΕΜΠΟΡΙΚΗ ΣΥΜΦΩΝΙΑ CETA

Την Παρασκευή 23 Σεπτεμβρίου 2016 δρομολογήθηκε στη Μπρατισλάβα η επικύρωση της ληστρικής εμπορικής συμφωνίας CETA μεταξύ Καναδά και Ε.Ε. Οι αρμόδιοι υπουργοί της Ε.Ε., μεταξύ αυτών και ο δικός μας των Οικονομικών κ.Σταθάκης, συμφώνησαν στην επιτάχυνση των διαδικασιών, την έκδοση μιας νομικής ερμηνευτικής δήλωσης, πριν από τις 18 Οκτωβρίου 2016, για να κατευνάσουν τις αντιδράσεις της Κοινωνίας των Πολιτών και να προχωρήσουν στο επόμενο βήμα που είναι η υπογραφή της συμφωνίας από τους αρχηγούς των κρατών και του Έλληνα Πρωθυπουργού κ.Αλέξη Τσίπρα.

O ΥΠΟΥΡΓΟΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΣ κ.Σταθάκης ΔΕΝ ΠΡΟΣΕΧΕΙ ΠΟΥ ΒΑΖΕΙ ΤΗΝ ΥΠΟΓΡΑΦΗ ΤΟΥ

Η CETA ανήκει στη «νέα γενιά» διατλαντικών συμφωνιών TTIP, CETA, TiSA που παραδίδουν τη Δημοκρατία όμηρο στις πολυεθνικές εταιρείες. Ο κ. Σταθάκης έδωσε τη συγκατάθεσή του, εμείς ΟΧΙ! Εμείς αρνούμαστε να υποστούμε τις καταστροφικές συνέπειες για τη δημοκρατία, τα κοινωνικά αγαθά, την αγροτική παραγωγή, την ασφάλεια τροφίμων, το περιβάλλον, τα εργασιακά και τα κοινωνικά δικαιώματα κ.λ.π.

Εκατομμύρια πολίτες σε όλη την Ευρώπη, η ΓΣΕΕ, η ΑΔΕΔΥ, η ΟΛΜΕ, Δήμοι και Περιφέρειες, Ενώσεις Δικαστών, Πανεπιστήμια, Σωματεία, Επαγγελματικά Επιμελητήρια, Μικρομεσαίες Επιχειρήσεις, Αγρότες και τόσοι άλλοι φωνάζουν ΟΧΙ στις συμφωνίες.

Γιατί συνεχίζουν;

Για λογαριασμό ποιού διαπραγματεύονται;

Η Ελληνική Πρωτοβουλία STOP TTIP CETA TiSA:
Καλεί την κυβέρνηση να μην επικυρώσει τη CETA, ούτε να συμφωνήσει στην προσωρινή εφαρμογή της, γιατί στην πραγματικότητα την ίδια ώρα αρχίζει η αποδοχή της και η ισχύ της. «Ουδέν μονιμότερο του προσωρινού»
Θεωρεί ότι η έκδοση της νομικής ερμηνευτικής δήλωσης από τους εκπροσώπους του Καναδά και της Ε.Ε., είναι ήσσονος σημασίας, και γίνεται για να κατευνάσει τις αντιδράσεις της ΚτΠ.
Δηλώνει ότι η ΚτΠ δεν θα επικυρώσει τη CETA. Στην Ελλάδα βιώνουμε την επικύρωση και την εφαρμογή των μνημονίων, και αν υποθέσουμε ότι κάποτε η χώρα θα απαλλαγεί από τα μνημόνια, οι συμφωνίες CETA και οι ΤΤΙP TiSΑ που θα ακολουθήσουν, θα αλυσοδέσουν μόνιμα τη χώρα μας.
Εκτιμά ότι η CETA και η TTIP (συμφωνία μεταξύ ΗΠΑ και Ε.Ε.) είναι οι δύο όψεις του ιδίου νομίσματος. Όποιος είναι αντίθετος με την TTIP οφείλει να είναι αντίθετος και με τη CETA.
Προβλέπει ότι αν επικυρωθούν οι συμφωνίες CETA TTIP TiSA θα απολέσουμε μονίμως τη Δημοκρατία και την Εθνική μας Ανεξαρτησία, θα έχουμε δραματικές επιπτώσεις στην εθνική οικονομία, στην αγροτική παραγωγή και την ασφάλεια των τροφίμων, στο περιβάλλον, στα εργασιακά δικαιώματα, στο δικαιικό και δικανικό σύστημα της χώρας μας, στο κοινωνικό κράτος. Η CETA θα τιμωρεί όσες χώρες αποφασίσουν να πάρουν πίσω ιδιωτικοποιημένα αγαθά.

Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΝΑ ΜΗΝ ΥΠΟΓΡΑΨΕΙ/ ΕΠΙΚΥΡΩΣΕΙ ΤΗ ΛΗΣΤΡΙΚΗ ΕΜΠΟΡΙΚΗ ΣΥΜΦΩΝΙΑ CETA

Εμείς αρνιόμαστε να υποστούμε τις καταστροφικές συνέπειες της συμφωνίας

Ελληνική Πρωτοβουλία STOP TTIP CETA TiSA


Όχι στις ληστρικές διατλαντικές συμφωνίες

Σε κάποιο blog που γράφει γυναίκα (έχω ξεχάσει, δυστυχώς, ποιο είναι), διάβασα σχόλιο από άλλη γυναίκα, που έλεγε ότι δεν έχει ανάγκη το συχνό σεξ κι ότι αν δεν έχει σύντροφο δεν χάλασε κι ο κόσμος. Την ενδιαφέρει κυρίως η σχέση και όχι το σεξ. Το ίδιο μοτίβο το έχω ακούσει άπειρες φορές από γυναίκες. Από άντρες σπανιότατα το ακούς αυτό. Οι περισσότεροι από εμάς παραδέχονται ότι αρκεί μια επιθυμητή φυσική εμφάνιση της γυναίκας και δεν χρειάζονται τίποτε άλλο, ούτε πνευματικά ούτε ψυχικά προσόντα, ούτε, βέβαια, να ερωτευθούν για να λειτουργήσουν σεξουαλικά. Κι επίσης παραδέχονται ότι το σεξ τους είναι αναγκαίο για την ισορροπία τους. (μαζί κι εγώ…).

Πέραν από τις κοινωνικές συμβάσεις και καταπίεση αιώνων (περίπου 21, θα έλεγα… Ο νοών νοήτω) που αναγκάζουν κάποιες γυναίκες να μην παραδέχονται τις σωματικές ερωτικές ανάγκες τους, (που συχνά, στο τέλος, πιστεύουν κι οι ίδιες ότι δεν έχουν), φαίνεται ότι κάποιες διαφορές στις ανάγκες υπάρχουν.

Από τις παρατηρήσεις μου έχω συμπεράνει ότι οι γυναίκες χωρίς τακτικό σεξ, μπορεί να μην νοιώθουν την έλλειψη πάνω στα όργανά τους, με τον ίδιο τρόπο που την νοιώθουν οι άντρες, αυτή όμως επηρρεάζει την ψυχολογική τους ισορροπία. Εκνευρισμοί χωρίς λόγο, κακίες που βγαίνουν ξαφνικά, κλάματα, ανεξήγητη συμπεριφορά και άλλα, μοιάζουν να έχουν την αιτία τους (εκτός από τις ορμονικές διαταράξεις του κύκλου) και στη σεξουαλική στέρηση. Αντίθετα, οι σεξουαλικά χορτασμένες γυναίκες τείνουν να είναι ισορροπημένες, γενικά. (Μην νομιστεί ότι θεωρώ τις γυναίκες ανισόρροπες. Κάθε άλλο!).

Για να ξεχάσουμε για λίγο την κατάσταση και τις δυσοίωνες προβλέψεις για την οικονομία, λέω να ασχοληθούμε με το θέμα ης αναγκαιότητας του σεξ και με τον τρόπο που το βλέπουν οι επισκέπτες/τριές μου. Δεν πρωτοτυπώ, το ξέρω, αλλά το σεξ είναι πάντα επίκαιρο και ανεξάντλητο ως θέμα και, αν θέλετε και προκλητικό και ερεθιστικό κι ευχάριστο! Σηκώστε, λοιπόν, τα μανίκια και γράφτε…

Υ.Γ. Οι γνώμες των ειδικών θα εκτιμηθούν ιδιαιτέρως



Το σεξ κι εμείς…

Γραμματοσειρά
Αντίθεση