25 June, 2017
Home / Περιβαλλον (Page 40)

Μια από τις σημαντικότερες έννοιες που εισήγαγε ο Βίλχελμ Ράιχ στη θεωρία και την πρακτική της ψυχοθεραπείας ήταν η μυϊκή Θωράκιση! Υποστήριξε δηλαδή ότι οι συνεχείς εσωτερικές συγκρούσεις που λαμβάνουν χώρα σε ένα παιδί, καθώς αυτό μεγαλώνει, οδηγούν σε χρόνιες μυϊκές συσπάσεις σε όλη τη μετέπειτα ζωή του. Μάλιστα ανάλογα με τη φύση των ενδοψυχικών συγκρούσεων, η θωράκιση εμφανίζεται σε διαφορετικές ομάδες μυών στο κάθε άτομο.

Υπάρχει βέβαια και η φυσική ή προσωρινή μυϊκή σύσπαση, η οποία εμφανίζεται σε κάθε ζωντανό οργανισμό όταν απειλείται, αλλά εγκαταλείπεται όταν η απειλή πάψει να είναι παρούσα. Η περίπτωση θωράκισης που μας ενδιαφέρει εδώ, δημιουργείται με τον ίδιο τρόπο, αλλά εξαιτίας συνεχών απειλών διατηρείται και μετατρέπεται σε χρόνια, αντιδρώντας τελικά σε μόνιμους, εσωτερικής προέλευσης, κινδύνους, παρά σε απειλές του περιβάλλοντος.

Για να γίνει λίγο πιο σαφής η παραπάνω θεωρία ας δούμε ένα παράδειγμα. Φανταστείτε ένα μικρό αγόρι, που καθώς μεγαλώνει ακούει συνεχώς από τους γονείς του το μότο «Οι άντρες δεν κλαίνε!». Αρχικά δεν το λαμβάνει υπόψη του. Κάθε φορά όμως που νιώθει λυπημένο και αρχίζουν να αναβλύζουν δάκρυα από τα μάτια του, βλέπει στα πρόσωπα των μεγάλων την αποδοκιμασία. Μαθαίνει έτσι ότι για να είναι αποδεκτό πρέπει να προσαρμοστεί και να συγκρατεί τα δάκρυά του. Και τα καταφέρνει! Πως? Σφίγγοντας τις αντίστοιχες μυϊκές ομάδες που του επιτρέπουν να ελέγχει τα κλάματα. Οι ομάδες αυτές για το παράδειγμά μας είναι συνήθως οι μύες του λαιμού, οι μύες γύρω από τα μάτια και το διάφραγμα. Έτσι, μεγαλώνοντας και έχοντας μπλοκάρει το κλάμα του εκατοντάδες φορές, οι μυϊκές ομάδες που χρησιμοποιούσε σε αυτή του την προσπάθεια, έχουν προγραμματιστεί να είναι μόνιμα σφιγμένες. Δεν το κάνει πια εκούσια. Είναι σαν ένα πρόγραμμα ηλεκτρονικού υπολογιστή που «τρέχει» πια από μόνο του, ανεξέλεγκτο, σε ασυνείδητο επίπεδο. Το αγόρι έχει πια γίνει άντρας, δεν κλαίει παρά εξαιρετικά σπάνια, αλλά δεν μπορεί καν να φανταστεί ότι αυτό είναι αποτέλεσμα της χρόνιας σύσπασης των μυών που προαναφέραμε. Αυτή είναι η θωράκιση! Γιατί είναι σαν να φοράμε έναν σκληρό, άκαμπτο θώρακα στο σώμα μας.

Απ’ όσα ξέρουμε μέχρι σήμερα, η προέλευση της χρόνιας θωράκισης χάνεται στην αρχαιότητα. Θρυλικά δημιουργήματα που αναπαριστούν την ανθρώπινη συμπεριφορά υποδεικνύουν ότι ο άνθρωπος είχε θωρακίσει τον εαυτό του πριν αρχίσει η καταγραφή της ιστορίας και κανείς δεν μπορεί να πει τι εισήγαγε μια τέτοια αναγκαιότητα. Σίγουρα κάποιο γεγονός τρομακτικής σημασίας ξεκίνησε τη θωράκιση του ανθρώπου μιας και είναι σχεδόν παγκόσμιο φαινόμενο και έχει επιβιώσει δια μέσου των αιώνων. Τίθεται άλλωστε ένα θέμα εάν ο άνθρωπος θα μπορούσε να υπάρξει χωρίς αυτή.
Παρ’ όλο που μεμονωμένα κάποιοι μπορούν, οι μάζες δεν είναι σε θέση να εγκαταλείψουν τη θωράκισή τους χωρίς δραστικές αλλαγές στην κουλτούρα μας και στον τρόπο που σκεφτόμαστε. Πιθανότατα οι άνθρωποι στο σύνολό τους δεν θα μπορούσαν να κάνουν χωρίς πανοπλία όσο επιμένουμε να δίνουμε έμφαση στην κατοχή υλικών αγαθών. Το να ξέρουμε πως ξεκίνησε η θωράκιση είναι σημαντικό γιατί μπορεί να μας παρέχει ένα κριτήριο για το αν ο πολιτισμός θα μπορούσε να υπάρχει δίχως αυτή.

Ο Ράιχ θεώρησε ως δεδομένο ότι ο άνθρωπος θωρακίστηκε όταν άρχισε να αυτοαναλύεται, δηλαδή όταν παρατήρησε ότι «αντιλαμβανόταν» τον εαυτό του αλλά και ότι παρατηρούσε τον κόσμο γενικά. Αυτή η επίγνωση της αυτοπαρατήρησης σαν αντικείμενο προσοχής, προκάλεσε ένα σχίσμα. Ο άνθρωπος τρομοκρατήθηκε και άρχισε να θωρακίζεται απέναντι στον εσωτερικό τρόμο και την κατάπληξη, σε μια προσπάθεια να ελέγξει τα ίδια του τα συναισθήματα. Η εκδοχή αυτής της ακολουθίας φαίνεται πολύ πιθανή γιατί ξέρουμε από την κλινική εμπειρία ότι οι άνθρωποι καταστέλλουν σε πολύ μεγάλο βαθμό την αίσθηση της παράδοσης στον οργασμό.

Ο Ράιχ συμπέρανε την αφετηρία της θωράκισης από τις γνώσεις του επάνω στη σχιζοφρένεια και τις παρατηρήσεις του σχετικά με αυτό που ο ίδιος αποκαλούσε ο «πανανθρώπινος τρόμος του να ζεις.» Το να αντιμετωπίσεις το άγνωστο, είναι κάτι που πάντα προκαλεί φόβο. Το να σταθείς και να το εξετάσεις προκαλεί τρόμο! Ο Πασκάλ στις «Σκέψεις» του, το αποδίδει αυτό πολύ καλά. Η κατανόηση λοιπόν του αγνώστου έγινε για τον άνθρωπο καταναγκασμός και πιθανώς έτσι γεννήθηκε και η παρόρμηση προς τη γνώση.

Αυτό που έχει μεγάλο ενδιαφέρον είναι το εξής: γνωρίζουμε ότι η θωράκιση είναι πιο εκτεταμένη σε πατριαρχικές κοινωνίες, όπου η κυρίαρχη συμπεριφορά είναι αρνητική απέναντι στο σεξ, απ’ ότι σε μητριαρχικές κοινωνίες όπου κυριαρχούν συμπεριφορές αποδοχής του σεξ. Πρωταρχικά η θωράκιση μειώνει τις γεννητικές αισθήσεις, επηρεάζοντας ιδιαίτερα την παράδοση στον οργασμό, κατά τον οποίο το άτομο φαίνεται να «λειώνει» και να συγχωνεύεται με τον Κόσμο. [Η «συγχώνευση με τον Κόσμο» υπονοεί μια ολοκληρωτική παράδοση στις σωματικές μας αισθήσεις, σαν και η φύση να έρεε απλά και ανεμπόδιστα.] Η ζωή χωρίς τη θωράκιση δεν φαίνεται εφικτή σε μια πατριαρχική κοινωνία, αλλά θα μπορούσε ίσως να υπάρξει σε ένα μητριαρχικό σύστημα.

Υπάρχει σημαντική σύγχυση σχετικά με το τί συγκροτεί μια μητριαρχική κοινωνία. [Οι ανθρωπολόγοι προτιμούν να χρησιμοποιούν τους όρους «πατρογονική» και «μητρογονική» “patrilineal” και “matrilineal” μιας και υπάρχουν τόσες πολλές παραλλαγές και των δυο. Κάποιες από τις παλαιότερες είναι αρκετά επιτρεπτικές απέναντι στο σεξ, γεγονός που δεν ταιριάζει με τα τυπικά πατριαρχικά συστήματα. Φαίνεται ότι είναι πολύ πρωτόγονες πατρογονικές κοινωνίες.] Πολλοί για παράδειγμα δηλώνουν ότι η Αμερική γίνεται με γοργούς ρυθμούς μητριαρχική εξαιτίας της αυξανόμενης επιρροής των γυναικών. Αυτό όμως είναι μια επιπόλαιη κρίση. Όταν οι γυναίκες αναλαμβάνουν την ίδια θέση που κατείχαν οι άνδρες σε ένα πατριαρχικό σύστημα, παράγεται μια κοινωνία Αμαζόνων, η οποία πολύ λίγο διαφέρει στα αποτελέσματά της από την πατριαρχία. Μια πραγματική μητριαρχία είναι ένα «φυλετικό» σύστημα όπου η φυλή, κι όχι η οικογένεια, αποτελεί τη βασική μονάδα. Όταν μια γυναίκα παντρεύεται παραμένει στη φυλή της ανεξάρτητα από την καταγωγή του συζύγου. [Στα νησιά “Trobriand”, η γυναίκα πηγαίνει στη φυλή του άνδρα, αλλά οι υπόλοιποι παράγοντες παραμένουν σταθεροί και οι υιοί στην εφηβεία τους επιστρέφουν στη φυλή της μητέρας τους. Ο πατέρας αναλαμβάνει τη φροντίδα των παιδιών μόνο όταν είναι πολύ μικρά. Αναγνωρίζεται μόνο σαν ο σύζυγος της μητέρας κι όχι σαν πατέρας.] Αυτός γίνεται έτσι ένα ανεπίσημο μέλος της φυλής της και αναλαμβάνει ένα δευτερεύοντα ρόλο στην ανατροφή της οικογένειας.

Τα παιδιά παραμένουν μαζί με τους γονείς τους, αλλά λαμβάνουν την εκπαίδευσή τους από τα αρσενικά που είναι συγγενείς της μητέρας τους (συνήθως από τα αδέρφια της). Αυτό το σύστημα επιτρέπει μια πιο αντικειμενική και ελεύθερη συμπεριφορά απέναντι στις φυσικές ανάγκες και προλαμβάνει τις σεξουαλικές απαγορεύσεις που βρίσκουμε στα πατριαρχικά συστήματα. Ο ανταγωνισμός μεταξύ των γονέων για την αγάπη του παιδιού είναι ελαχιστοποιημένος και το ίδιο είναι και η ανταγωνιστική πίεση που ακολουθεί όταν ο πατέρας και τα παιδιά επιζητούν και οι δυο την προσοχή μιας γυναίκας. Σε τέτοιες μητριαρχικές κοινωνίες οι νευρώσεις και το έγκλημα είναι άγνωστα. Συχνά δεν υπάρχουν καν λέξεις γι’ αυτά! Παραδόξως, παρ’ ότι στα ενήλικα αγόρια και κορίτσια παρέχεται η ευκαιρία να βρεθούν μαζί κατ’ ιδίων και να μετέχουν ελεύθερα σε σεξουαλική συνεύρεση, το κορίτσι πολύ σπάνια συλλαμβάνει πριν το γάμο. Αυτό είναι τόσο εντυπωσιακό, που σε κάποιες φυλές δεν κατανοούν τη σχέση ανάμεσα στο σεξ και την εγκυμοσύνη! [Παράδειγμα οι Αυστραλοί Bushmen και οι κάτοικοι των νησιών Trobriand στη Νέα Γουινέα]

Ανεξάρτητα από το πώς πρωτοξεκίνησε, η θωράκιση εμποδίζει την ολοκληρωτική οργασμική απελευθέρωση (ανακούφιση) κι’ έτσι ο οργανισμός δε βιώνει ποτέ μια πλήρη ικανοποίηση, την οποία συνεχώς πασχίζει να ανακαλύψει. Με την απώλεια της οργασμικής απελευθέρωσης χάθηκε και η ενότητα του Εγώ με τον Κόσμο (σύμπαν). Δεν νιώθουμε πια σε επαφή με τη φύση κι ως επακόλουθο παρουσιάζεται μια λαχτάρα για ένωση με καθετί συμπαντικό. Πιστεύω ότι είναι αυτή η λαχτάρα που κρύβεται πίσω από τη δίψα για γνώση και πρόοδο. Σύμφωνα με τις συνήθεις ιδέες μας, όλα τα μητριαρχικά συστήματα είναι πολύ πρωτόγονα. Ο φυσικός τους τρόπος του ζην, παρέχει επαρκή ικανοποίηση και γι’ αυτό τα μέλη τους δεν εξωθούνται προς την επιστημονική πρόοδο. [Ξανά θα μπορούσε κανείς να διαφωνήσει προς χάριν του αντιθέτου: Οι πρωτόγονοι δεν έχουν αρχίσει να αυτοαναλύονται κι έτσι δεν έχουν αναπτύξει δίψα για τη γνώση. Η επιστημονική περιέργεια για το πώς αντιλαμβανόμαστε το ότι αντιλαμβανόμαστε, μπορεί να είναι η βάση και για τη θωράκιση και για τη δίψα για γνώση.] Όταν υπάρχει η θωράκιση, η ενέργεια μπλοκάρεται απ’ το να εκτονωθεί πυελικά και κατευθύνεται πάνω προς τον εγκέφαλο (την άλλη άκρη του οργανισμού) αναζητώντας διέξοδο και ελπίζουμε ότι κάθε νέα ανακάλυψη θα μας παρέχει τις απαντήσεις για να επανακτήσουμε την επαφή μας με το σύμπαν. [Ο Ράιχ πρότεινε ότι πιθανόν ο ανθρώπινος εγκέφαλος να έγινε τόσο μεγάλος και πολύπλοκος ώστε είναι πλέον περισσότερο ή λιγότερο αυτόνομος και δρα σαν παράσιτο αποστραγγίζοντας την ενέργεια από το σώμα!] Ιδιαίτερα κοιτάμε προς τον παράδεισο και τον μελετάμε και στοχαζόμαστε πάνω σ’ αυτόν και προετοιμαζόμαστε για το ταξίδι μας εκεί. Κάπου πάνω εκεί τοποθετούμε και το Θεό μας, ο οποίος θα μας παρέχει ικανοποίηση , αλλά μόνο μετά θάνατον, όταν τα πνεύματά μας θα είναι ελεύθερα από τα θωρακισμένα τους σώματα. [Εδώ να σημειωθεί ότι ο διάβολος, ο οποίος εμπεριέχει την επιθυμία για τη σάρκα, βρίσκεται στις «κάτωθεν» περιοχές – μετά την πυελική ζώνη.]

Μαζί με τη θωράκιση υπάρχει πάντα και η περιφρόνηση (καταφρόνια). Η περιφρόνηση προκαλείται από το τράβηγμα της ενέργειας από την πυελική ζώνη επάνω προς το πρόσωπο ώστε να νιώθουμε ανώτεροι απ’ τους άλλους. Η καταφρόνια είναι βασικά η απόρριψη του γενετήσιου και εκφράζεται ενάντια σε όσα υποκείμενα θεωρούνται περισσότερο σεξουαλικά απ’ τους εαυτούς μας, ή ενάντια σ’ αυτούς που διαφέρουν από εμάς ως προς τη σεξουαλικότητά τους. Αυτό είναι αληθές οποιοσδήποτε κι αν είναι ο λόγος που εμφανίζεται επιφανειακά σαν αίτιο της περιφρόνησης.

Η θωράκιση είναι αυτό–διαιωνιζόμενη, διότι θωρακισμένοι γονείς ανατρέφουν θωρακισμένα παιδιά. Η παρούσα αιτία της θωράκισης είναι η αναγκαιότητα εκ μέρους του παιδιού να δεχτεί αφύσικες συμπεριφορές και συνθήκες εκπαίδευσης που καθορίζονται από τους γονείς και από άλλους. Ολοκληρώνεται κατά μεγάλο μέρος από τη σύσπαση των μυών, αλλά επίσης ως ένα βαθμό από τη σύσπαση των ιστών του σώματος. Επιτρέπει στο παιδί να συγκρατεί τις επιθυμίες του και να συμμορφώνεται με ότι του ζητούν. Σε κάθε περίπτωση, ο συγκεκριμένος τύπος του θώρακα (της πανοπλίας) που χρειάζεται, καθορίζει το μελλοντικό χαρακτήρα του υποκειμένου και θα μπορούσε κανείς να αναφέρεται σε αυτόν σαν χαρακτηρο – θώρακα. Ο θώρακας αυτός είναι ένα αποτέλεσμα της νηπιακής σεξουαλικής σύγκρουσης και ο σκοπός του είναι να επιλύσει αυτή τη σύγκρουση. Προσπαθεί να το κατορθώσει αλλάζοντας τη συνήθη συμπεριφορά του Εγώ, ειδικά δε κάνοντάς τη αρνητική προς το σεξ. Το τελικό προϊόν είναι η ελάττωση της κινητικότητας του οργανισμού (λίγο πολύ όπως η απώλεια της κινητικότητας της αμοιβάδας όταν την κεντρίζεις), η οποία προστατεύει το Εγώ τόσο από εσωτερικούς όσο και από εξωτερικούς κινδύνους.

Με έναν περιορισμένο τρόπο, ο θώρακας ποικίλει στις αντιδράσεις απέναντι σε ερεθίσματα ευχαρίστησης και πόνου. Δηλαδή σε ευχάριστες καταστάσεις είναι κάπως χαλαρωμένος ενώ σε οδυνηρές περιστάσεις συσφίγγεται. Αλλά όσο πιο άκαμπτη είναι η πανοπλία μας, τόσο λιγότερο προσαρμοστική είναι η συμπεριφορά μας όταν αντιμετωπίζουμε νέες καταστάσεις. Ακόμη κι ένας υγιής οργανισμός θωρακίζεται σε επικίνδυνες περιστάσεις, αλλά εγκαταλείπει τη θωράκιση εντελώς στις ευχάριστες καταστάσεις. Όταν ο θώρακας είναι σκληρός και χρόνιος, ο οργανισμός για να τον ανεχτεί συστέλλεται και βιώνει τρόμο όταν εμφανίζεται μεγάλη διαστολή και κίνηση. Έχει μια αίσθηση ότι κομματιάζεται και χάνει τον έλεγχο. Αυτό, ο Ράϊχ το αποκαλούσε ο τρόμος του να ζεις. [Ο τρόμος του να ζεις συναντάται ιδιαίτερα όταν αφαιρείται όλη η πανοπλία και ο οργανισμός δέχεται σε πλήρη παράδοση το αντανακλαστικό του οργασμού.]

Αν η θωράκιση προλαμβάνει ένα παιδί απ’ το να φτάσει το γεννητικό επίπεδο, αυτό παραμένει σε ένα νηπιακό στάδιο του χαρακτήρα. Στις δυτικές πατριαρχικές κοινωνίες η διαμόρφωση του χαρακτήρα του ενήλικου ξεκινάει με μια ιδιαίτερη λύση του Οιδιπόδειου συμπλέγματος, η οποία είναι εύκολα αναγνωρίσιμη από τους ψυχαναλυτές. [Ο Μαλινόφσκι ανακάλυψε ότι οι κάτοικοι των νησιών Trobriand δεν ανέπτυσσαν Οιδιπόδειο σύμπλεγμα]

Η θωράκιση αναπτύσσεται μαζί με μια σωματική αίσθηση καταπίεσης και πάντα εμπλέκει ομάδες μυών που σχηματίζουν μια λειτουργική μονάδα. Έτσι, ένα παιδί που στρέφει για παράδειγμα την οργή του για την βάναυση εκπαίδευση σχετικά με τη χρήση της τουαλέτας, σε μια αγχώδη προσπάθεια να ευχαριστήσει τους απαιτητικούς γονείς του, θα συσπά τους μύες των γλουτών και το πυελικό επίπεδο. Ο θώρακας, που προκαλείται από το φόβο της τιμωρίας, είναι πλαστός εις βάρος των ενορμήσεων του «id» και περιέχει τους βασικούς κανόνες και τις απαιτήσεις που οδηγούν σ’ αυτό. Το Εγώ μοιάζει να είναι ενδυναμωμένο, γιατί ένα μέρος από τις ενστικτώδεις ενεργειακές πιέσεις καταπιέζονται (κρατιούνται κάτω) από την πανοπλία. Αλλά στην πραγματικότητα, ο θώρακας εμποδίζει τα ερεθίσματα από τον εξωτερικό κόσμο να φτάσουν στον οργανισμό με την πλήρη τους ισχύ και έτσι γίνεται ακόμη δυσκολότερη η εκπαίδευση σε άλλους τομείς. Μακροπρόθεσμα, η καταστολή (η θωράκιση – η απώθηση των παρορμήσεων) δεν αποτελεί πραγματική λύση, αλλά μόνον ένα τέχνασμα που χρησιμεύει αργότερα σαν βάση για τις νευρωτικές συγκρούσεις και τη διαμόρφωση των συμπτωμάτων. Με άλλα λόγια δεν επιτρέπει μια σεξο-οικονομική [Όπως την ονόμασε ο Ράιχ] ρύθμιση της ενέργειας και η ένταση συνεχίζει να αυξάνεται.

Ο Alexander Lowen, μαθητής του Ράιχ και διάσημος σωματικός ψυχοθεραπευτής στην Αμερική, έχει βελτιστοποιήσει μια μεγάλη σειρά ασκήσεων, οι οποίες βοηθούν στο «σπάσιμο» της θωράκισης. Τέτοιες ασκήσεις χρησιμοποιούμε συχνά στις ομάδες αυτογνωσίας ενηλίκων για να μαλακώσουμε τις χρόνιες αυτές μυϊκές εντάσεις που μας ταλαιπωρούν όλους μας. Εξαιτίας της ύπαρξης της πανοπλίας μας, η δουλειά με το σώμα μπορεί να επιταχύνει σημαντικά τη διάρκεια της διαδικασίας και να παράγει καλύτερα αποτελέσματα. Η κλασική ψυχανάλυση στηριζόμενη αποκλειστικά σε νοητικά εργαλεία (μεταβίβαση, προβολή, όνειρα, κλπ,), χρειαζόταν πολλά χρόνια για να επιφέρει το επιθυμητό αποτέλεσμα. Η εμπλοκή του σώματος όμως, που εισήγαγε ο Ράιχ, προσφέρει νέες δυνατότητες και ανοίγει νέους ορίζοντες στην εξερεύνηση του ανθρώπινου ψυχισμού. Ας τις εκμεταλλευτούμε.

Νίκος Σπανός

Βιβλιογραφία:

Vilhelm Reich, Caracter Analysis
Elsworth Baker, Man in the trap
Alexander Lowen, Fear of life
AlexanderLowen, Bioenergetics
Vilhelm Reich, the murder of Christe
Ken Dychtwald, BodyMind

Ο τρόμος του να ζεις

Πάνω από 20 συλλογικότητες από κάθε γωνιά της Γαλλίας, αλληλέγγυες με τον ελληνικό λαό ενάντια στις πολιτικές λιτότητας που επιβάλλονται από την κυβέρνηση Α. Τσίπρα και από τους «δανειστές», έχουν ξεκινήσει συμβολικό καραβάνι αλληλεγγύης με τελικό προορισμό την Ελλάδα.
Στόχος τους, σε κάθε τους σταθμό: η ευαισθητοποίηση και ενημέρωση, μέσω διαφόρων εκδηλώσεων, όσον αφορά την

κατάσταση στην Ελλάδα, ιδιαίτερα στον ευαίσθητο τομέα της υγείας, και τις πολιτικές που εφαρμόζονται στην Ελλάδα όπως και σε ολόκληρη την Ευρώπη.

Ενδεικτικά, θα πραγματοποιηθούν εκδηλώσεις στις εξής πόλεις: Panamé (30/09), Auxerre (01/10), Saint Mamert du Gard (01/10), Bruxelles (01/10), Nîmes (05/10), Grenoble (08/10), Paris (08/10), Rennes (06/10 και 08/10), Caen (08/10), Grenoble (10/10), Narbonne (13/10), Poitiers (13/10) και Lyon (15/10).

Καταλυτική ημερομηνία, η 15η Οκτωβρίου όπου θα συγκλίνουν όλες οι συλλογικότητες στη Λυών, τελευταίο σταθμό πριν από την αναχώρηση για την Ελλάδα, για έναολοήμερο ανοιχτό φεστιβάλ με: συζητήσεις (με τους Eric Toussaint και Στάθη Κουβελάκη), ενημέρωση από ένα μέλος της ΑΔΥΕ (Αυτοδιαχειριζόμενης Δομής Υγείας Εξαρχείων) κι έναν εκπρόσωπο μεγάλου νοσοκομείου Αθηνών, μουσική (με την ερμηνεύτρια Κατερίνα Φωτεινάκη και το συγκρότημα La Bande à Balk), έκθεσηφωτογραφικού και έντυπου υλικού, φαγητό και ανταλλαγή απόψεων.

Χώρος: Salle Joliot-Curie, Vénissieux (ΛΥΩΝ – ΓΑΛΛΙΑ), Σάββατο 15/10/2016 από τις 2μμ ως τα μεσάνυχτα.

Το καραβάνι αλληλεγγύης θα αναχωρήσει για την Ελλάδα στις 16 Οκτωβρίου με στόχο να επισκεφθεί και να παραδώσει ιατρικό υλικό σε κοινωνικά ιατρεία σε διάφορες πόλεις, καθώς και να συμμετάσχει σε εκδηλώσεις σε Θεσσαλονίκη και Αθήνα.


    ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΙΑΤΡΕΙΟ ΦΑΡΜΑΚΕΙΟ ΒΥΡΩΝΑ (ΚΙΦΒ)

                                  Ανακοίνωση



       ΚΑΡΑΒΑΝΙ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΓΑΛΛΙΑ – ΕΛΛΑΔΑ 

ΔΥΝΑΜΩΝΕΙ Η ΕΝΑΝΤΙΩΣΗ ΣΤΙΣ ΒΑΡΒΑΡΕΣ ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΤΗΣ Ε.Ε ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΤΩΝ ΤΗΣ ΑΝΕΡΓΙΑΣ ΤΗΣ ΠΕΙΝΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΥΠΟΤΑΓΗΣ

Καραβάνι αλληλεγγύης Γαλλία – Ελλάδα

Η συνεχιζόμενη -και κατά τα φαινόμενα διαχρονική- κρίση έχει κλονίσει τον κοινωνικό ιστό της χώρας μας. Είναι πασιφανές πλέον ότι η λεγόμενη Μεσαία τάξη εκμηδενίζεται –φυσικά, αν υπήρξε ποτέ τέτοια τάξη και δεν ήταν παρά κατασκεύασμα.
Ουσιαστικά, η διαφοροποίηση της εν λόγω τάξης από την κατώτερη ή εργατική, ήταν η πρόσβαση σε υψηλότερα αμειβόμενες θέσεις εργασίας και ως εκ τούτου, η πρόσβαση σε υψηλότερο και ευκολότερο δανεισμό. Ως εκ τούτου, αγοράσθηκαν σπίτια, αυτοκίνητα, διακοπές, καταναλωτικά είδη απο τη Μεσαία τάξη, μόνο και μόνο επειδή ήταν προσιτά τα δάνεια και γενικότερα, η χρηματοδότηση.

Με λίγα λόγια, η Μεσαία τάξη παρασύρθηκε απο την ευκόλως προσφερόμενη χρηματοδότηση και δανείσθηκε για να προσεγγίσει την λεγόμενη Ανώτερη τάξη σε υλικά αγαθά. Αυτό βέβαια, ήταν μια ψευδαίσθηση, κάτι εφήμερο.

Με την διογκώμενη ανεργία και την κατάρρευση των μισθών, ουσιαστικά χάθηκαν οι δανεικές υλικές περιουσίες της Μεσαίας τάξης. Φυσικά, ποτέ δεν ήταν ιδιοκτησία τους, αλλά δεν το είχαν συνειδητοποιήσει.

Τώρα όμως, παρά το γεγονός οτι οι περιουσίες της Μέσαίας τάξης έχουν σχεδόν εξανεμισθεί, το μεγαλύτερο ποσοστό ακόμα πιστεύει οτι είναι μια παροδική κατάσταση και δεν πράττει ενάντια στο σύστημα. Είναι δυνατόν; Τι περιμένουν; Ειλικρινά, πιστεύουν οτι η πρόσκαιρη –δανεική- υλική ευμάρεια θα επανέλθει;

Απο τη στιγμή που ο Άνθρωπος οργανώθηκε σε κοινωνίες, πάντα λίγοι κυβερνούσαν σε βάρος των πολλών. Δεν έχει αλλάξει τίποτα στο διάβα των αιώνων. Η άρχουσα τάξη πάντα δημιουργούσε την ψευδαίσθηση σε μέρος των υπολοίπων, ότι τα πράγματα θα είναι καλά και για αυτούς, αν διαιωνιζόταν η καθεστυκύια τάξη.

Άλλοτε αυτό γινόταν μέσω των προνομίων, άλλοτε μέσω της οργανωμένης θρησκείας και άλλοτε με την πρόσκαιρη απόκτηση υλικών αγαθών.

Στο τέλος της ημέρας, δεν έχουν καμμία απολύτως σημασία τα υλικά αγαθά. Οι άνθρωποι μπορούμε να ευτυχίσουμε με ελάχιστα, αρκεί να είμαστε ενωμένοι, υγιείς και ευτυχισμένοι. Είμαστε ευτυχισμένοι, αν όλοι οι γύρω μας είναι ευτυχισμένοι.

Μπορούμε να αλλάξουμε την εξέλιξη των πραγμάτων και να ανατρέψουμε την σημερινή κοινωνία των Αγορών.

Έτσι είναι! Και πρέπει να τελειώνουμε με το υπάρχον σύστημα που στηρίζεται στον υλισμό και την κυριαρχία του χρήματος και των Αγορών πάνω απο την Ανθρώπινη ευτυχία.

Κλείνοντας, όπως όλες οι μεγάλες ανατροπές στην Ανθρώπινη Ιστορία, αυτό δεν θα γίνει παρακολουθώντας παθητικά τα γεγονότα…



Η ψευδαίσθηση της μεσαίας τάξης

Η Ελληνική Πρωτοβουλία STOP TTIP CETA TiSA, στο πλαίσιο της Πανευρωπαϊκής Φθινοπωρινής Εκστρατείας Last Days of CETA, διοργανώνει δημόσια δράση με αίτημα:

Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΝΑ ΜΗΝ ΥΠΟΓΡΑΨΕΙ/ ΕΠΙΚΥΡΩΣΕΙ

ΤΗ ΛΗΣΤΡΙΚΗ ΕΜΠΟΡΙΚΗ ΣΥΜΦΩΝΙΑ CETA

Την Παρασκευή 23 Σεπτεμβρίου 2016 δρομολογήθηκε στη Μπρατισλάβα η επικύρωση της ληστρικής εμπορικής συμφωνίας CETA μεταξύ Καναδά και Ε.Ε. Οι αρμόδιοι υπουργοί της Ε.Ε., μεταξύ αυτών και ο δικός μας των Οικονομικών κ.Σταθάκης, συμφώνησαν στην επιτάχυνση των διαδικασιών, την έκδοση μιας νομικής ερμηνευτικής δήλωσης, πριν από τις 18 Οκτωβρίου 2016, για να κατευνάσουν τις αντιδράσεις της Κοινωνίας των Πολιτών και να προχωρήσουν στο επόμενο βήμα που είναι η υπογραφή της συμφωνίας από τους αρχηγούς των κρατών και του Έλληνα Πρωθυπουργού κ.Αλέξη Τσίπρα.

O ΥΠΟΥΡΓΟΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΣ κ.Σταθάκης ΔΕΝ ΠΡΟΣΕΧΕΙ ΠΟΥ ΒΑΖΕΙ ΤΗΝ ΥΠΟΓΡΑΦΗ ΤΟΥ

Η CETA ανήκει στη «νέα γενιά» διατλαντικών συμφωνιών TTIP, CETA, TiSA που παραδίδουν τη Δημοκρατία όμηρο στις πολυεθνικές εταιρείες. Ο κ. Σταθάκης έδωσε τη συγκατάθεσή του, εμείς ΟΧΙ! Εμείς αρνούμαστε να υποστούμε τις καταστροφικές συνέπειες για τη δημοκρατία, τα κοινωνικά αγαθά, την αγροτική παραγωγή, την ασφάλεια τροφίμων, το περιβάλλον, τα εργασιακά και τα κοινωνικά δικαιώματα κ.λ.π.

Εκατομμύρια πολίτες σε όλη την Ευρώπη, η ΓΣΕΕ, η ΑΔΕΔΥ, η ΟΛΜΕ, Δήμοι και Περιφέρειες, Ενώσεις Δικαστών, Πανεπιστήμια, Σωματεία, Επαγγελματικά Επιμελητήρια, Μικρομεσαίες Επιχειρήσεις, Αγρότες και τόσοι άλλοι φωνάζουν ΟΧΙ στις συμφωνίες.

Γιατί συνεχίζουν;

Για λογαριασμό ποιού διαπραγματεύονται;

Η Ελληνική Πρωτοβουλία STOP TTIP CETA TiSA:
Καλεί την κυβέρνηση να μην επικυρώσει τη CETA, ούτε να συμφωνήσει στην προσωρινή εφαρμογή της, γιατί στην πραγματικότητα την ίδια ώρα αρχίζει η αποδοχή της και η ισχύ της. «Ουδέν μονιμότερο του προσωρινού»
Θεωρεί ότι η έκδοση της νομικής ερμηνευτικής δήλωσης από τους εκπροσώπους του Καναδά και της Ε.Ε., είναι ήσσονος σημασίας, και γίνεται για να κατευνάσει τις αντιδράσεις της ΚτΠ.
Δηλώνει ότι η ΚτΠ δεν θα επικυρώσει τη CETA. Στην Ελλάδα βιώνουμε την επικύρωση και την εφαρμογή των μνημονίων, και αν υποθέσουμε ότι κάποτε η χώρα θα απαλλαγεί από τα μνημόνια, οι συμφωνίες CETA και οι ΤΤΙP TiSΑ που θα ακολουθήσουν, θα αλυσοδέσουν μόνιμα τη χώρα μας.
Εκτιμά ότι η CETA και η TTIP (συμφωνία μεταξύ ΗΠΑ και Ε.Ε.) είναι οι δύο όψεις του ιδίου νομίσματος. Όποιος είναι αντίθετος με την TTIP οφείλει να είναι αντίθετος και με τη CETA.
Προβλέπει ότι αν επικυρωθούν οι συμφωνίες CETA TTIP TiSA θα απολέσουμε μονίμως τη Δημοκρατία και την Εθνική μας Ανεξαρτησία, θα έχουμε δραματικές επιπτώσεις στην εθνική οικονομία, στην αγροτική παραγωγή και την ασφάλεια των τροφίμων, στο περιβάλλον, στα εργασιακά δικαιώματα, στο δικαιικό και δικανικό σύστημα της χώρας μας, στο κοινωνικό κράτος. Η CETA θα τιμωρεί όσες χώρες αποφασίσουν να πάρουν πίσω ιδιωτικοποιημένα αγαθά.

Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΝΑ ΜΗΝ ΥΠΟΓΡΑΨΕΙ/ ΕΠΙΚΥΡΩΣΕΙ ΤΗ ΛΗΣΤΡΙΚΗ ΕΜΠΟΡΙΚΗ ΣΥΜΦΩΝΙΑ CETA

Εμείς αρνιόμαστε να υποστούμε τις καταστροφικές συνέπειες της συμφωνίας

Ελληνική Πρωτοβουλία STOP TTIP CETA TiSA


Όχι στις ληστρικές διατλαντικές συμφωνίες

Σε κάποιο blog που γράφει γυναίκα (έχω ξεχάσει, δυστυχώς, ποιο είναι), διάβασα σχόλιο από άλλη γυναίκα, που έλεγε ότι δεν έχει ανάγκη το συχνό σεξ κι ότι αν δεν έχει σύντροφο δεν χάλασε κι ο κόσμος. Την ενδιαφέρει κυρίως η σχέση και όχι το σεξ. Το ίδιο μοτίβο το έχω ακούσει άπειρες φορές από γυναίκες. Από άντρες σπανιότατα το ακούς αυτό. Οι περισσότεροι από εμάς παραδέχονται ότι αρκεί μια επιθυμητή φυσική εμφάνιση της γυναίκας και δεν χρειάζονται τίποτε άλλο, ούτε πνευματικά ούτε ψυχικά προσόντα, ούτε, βέβαια, να ερωτευθούν για να λειτουργήσουν σεξουαλικά. Κι επίσης παραδέχονται ότι το σεξ τους είναι αναγκαίο για την ισορροπία τους. (μαζί κι εγώ…).

Πέραν από τις κοινωνικές συμβάσεις και καταπίεση αιώνων (περίπου 21, θα έλεγα… Ο νοών νοήτω) που αναγκάζουν κάποιες γυναίκες να μην παραδέχονται τις σωματικές ερωτικές ανάγκες τους, (που συχνά, στο τέλος, πιστεύουν κι οι ίδιες ότι δεν έχουν), φαίνεται ότι κάποιες διαφορές στις ανάγκες υπάρχουν.

Από τις παρατηρήσεις μου έχω συμπεράνει ότι οι γυναίκες χωρίς τακτικό σεξ, μπορεί να μην νοιώθουν την έλλειψη πάνω στα όργανά τους, με τον ίδιο τρόπο που την νοιώθουν οι άντρες, αυτή όμως επηρρεάζει την ψυχολογική τους ισορροπία. Εκνευρισμοί χωρίς λόγο, κακίες που βγαίνουν ξαφνικά, κλάματα, ανεξήγητη συμπεριφορά και άλλα, μοιάζουν να έχουν την αιτία τους (εκτός από τις ορμονικές διαταράξεις του κύκλου) και στη σεξουαλική στέρηση. Αντίθετα, οι σεξουαλικά χορτασμένες γυναίκες τείνουν να είναι ισορροπημένες, γενικά. (Μην νομιστεί ότι θεωρώ τις γυναίκες ανισόρροπες. Κάθε άλλο!).

Για να ξεχάσουμε για λίγο την κατάσταση και τις δυσοίωνες προβλέψεις για την οικονομία, λέω να ασχοληθούμε με το θέμα ης αναγκαιότητας του σεξ και με τον τρόπο που το βλέπουν οι επισκέπτες/τριές μου. Δεν πρωτοτυπώ, το ξέρω, αλλά το σεξ είναι πάντα επίκαιρο και ανεξάντλητο ως θέμα και, αν θέλετε και προκλητικό και ερεθιστικό κι ευχάριστο! Σηκώστε, λοιπόν, τα μανίκια και γράφτε…

Υ.Γ. Οι γνώμες των ειδικών θα εκτιμηθούν ιδιαιτέρως



Το σεξ κι εμείς…

Το 2002 ένα ξένο νόμισμα, το ευρώ, αντικατέστησε το εθνικό νόμισμα της χώρας μας, τη δραχμή. Στην αρχή όλοι σχεδόν ήταν ενθουσιασμένοι που είχαν στα χέρια τους ένα «σκληρό» νόμισμα, που σε λίγο καιρό έγινε πιο «σκληρό» και από το αμερικάνικο δολάριο, μετά υποτιμήθηκε. Ελάχιστοι κατάλαβαν ότι μας φόρεσαν ένα «ζουρλομανδύα» και μας έβαλαν στο φρενοκομείο της «ευρω-Bαβέλ». Την πρώτη περίοδο οι τιμές των αγαθών αυξάνονταν, τα εισοδήματα επίσης, τα επιτόκια μειώθηκαν σημαντικά, τα δάνεια απογειώθηκαν, το χρήμα έρρεε, η εγχώρια παραγωγή άρχισε να συρρικνώνεται, οι εισαγωγές διογκώθηκαν και η κατανάλωση έφτασε στο ζενίθ. Οκτώ χρόνια μετά, το 2010, η Ελλάδα ουσιαστικά χρεοκόπησε και μπήκε στα Μνημόνια, δηλαδή, στο «αναμορφωτήριο», του διεθνούς χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου.

Ακόμη και σήμερα, που διανύουμε τον έβδομο χρόνο καταστροφής και λεηλασίας της χώρας, πολλοί δεν αντιλαμβάνονται τον καθοριστικό ρόλο του ξένου νομίσματος, του ευρώ, στην αποσάθρωση της ελληνικής οικονομίας και κοινωνίας.

Από το 2002 το ελληνικό κράτος δεν έχει καμιά εξουσία στο νόμισμα που κυκλοφορεί στη χώρα και δεν μπορεί να εκδίδει την ποσότητα του χρήματος που απαιτείται (ρευστότητα) για τη λειτουργία της οικονομίας. Από τις Συνθήκες Ίδρυσης και Λειτουργίας της ΕΕ, η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (ΕΚΤ) απαγορεύεται να δανείζει τα κράτη – μέλη, όπως κάνουν όλες οι κεντρικές τράπεζες των χωρών που διαθέτουν το δικό τους εθνικό νόμισμα (ΗΠΑ, Αγγλία, Ιαπωνία κλπ). Αντίθετα η ΕΚΤ δανείζει τις ιδιωτικές τράπεζες και αγοράζει ομόλογα μεγάλων εταιρειών. Χωρίς το εθνικό νόμισμα το κράτος, για να καλύπτει τα ελλείμματά του και να αποπληρώνει το Δημόσιο Χρέος, είναι υποχρεωμένο να δανείζεται είτε από τις «αγορές» είτε από τους μηχανισμούς της Ευρωζώνης (EFSF – ESM) και του ΔΝΤ. Με τον τρόπο αυτό οι διεθνείς τοκογλύφοι (ανεξάρτητα από το ύψος του επιτοκίου) διαχειρίζονται την «μπίζνα» του αέναου χρέους που δεν αποπληρώνεται, άρα δε μειώνεται, αλλά ανακυκλώνεται και αυξάνεται. Έτσι διατηρείται ο γεωπολιτικός έλεγχος και η οικονομική αφαίμαξη της χώρας.

Το Δημόσιο Χρέος από το 2002, που η χώρα εισήλθε στο ευρώ, μέχρι τον Ιούνιο του 2016 αυξήθηκε κατά 110,5% (από 156 σε 328 δις.), ενώ το ΑΕΠ μόνο κατά 34% (από 131 σε 175 δις.). Θυμίζουμε επίσης ότι το 2001 το 75% του χρέους ήταν σε δραχμές (εσωτερικό χρέος) και μόνο το 25% σε συνάλλαγμα. Άρα το 75% των τοκοχρεολυσίων πληρωνόντουσαν σε δραχμές. Σήμερα το σύνολο σχεδόν του χρέους είναι σε ευρώ, δηλαδή, σε συνάλλαγμα αφού η Ελλάδα δεν μπορεί να εκδίδει ευρώ.

Ο επί 21 χρόνια, μέχρι το 1948, πρωθυπουργός του Καναδά McKenzie King είχε πεί: «Άπαξ ένα έθνος εκχωρήσει τον έλεγχο του νομίσματος και της πίστωσης δεν έχει σημασία ποιός θεσπίζει τους νόμους του κράτους. Η τοκογλυφία άπαξ και επικρατήσει, θα συντρίψει οποιοδήποτε έθνος. Μέχρι να επανέλθει ο έλεγχος του νομίσματος και της πίστωσης στην κυβέρνηση και αναγνωριστεί ως η πιο περίοπτη και ιερή ευθύνη της, όλες οι συζητήσεις περί εθνικής κυριαρχίας, περί Κοινοβουλίου και περί Δημοκρατίας είναι ανώφελες και μάταιες».

Μέσα στην Ευρωζώνη το κράτος, για να πληρώνει τους δημόσιους υπαλλήλους του (εκπαιδευτικούς, γιατρούς, στρατιωτικούς, αστυνομικούς κλπ.), να χρηματοδοτεί τα ελλείμματα των ασφαλιστικών Ταμείων και των νοσοκομείων, να ασκεί κοινωνική πολιτική, να εξασφαλίζει την αμυντική θωράκιση της χώρας, να κάνει δημόσιες επενδύσεις και να πληρώνει τα τοκοχρεολύσια του χρέους πρέπει είτε να δανείζεται είτε να εισπράττει περισσότερους φόρους. Γι’ αυτό αυξάνονται συνεχώς οι άμεσοι και έμμεσοι φόροι ενώ παράλληλα μειώνονται οι δαπάνες (μισθοί, συντάξεις κλπ.) προκειμένου να απαιτείται χαμηλότερος δανεισμός. Όλη η πρόσφατη φοροεπιδρομή του τρίτου Μνημονίου αποσκοπεί στην επίτευξη ενός πρωτογενούς πλεονάσματος με το οποίο θα πληρώνεται, μέρος μόνο, των ετησίων τόκων του Δημόσιου Χρέους. Χωρίς το εκδοτικό προνόμιο, μέσα στην Ευρωζώνη, το κράτος έχει μετατραπεί σε Ανώνυμη Εταιρεία και έτσι οι δαπάνες του εξαρτώνται αποκλειστικά από τις εισπράξεις του (φόροι – δάνεια), αφού έχει απωλέσει τη δυνατότητα έκδοσης νέου χρήματος. Ένα κράτος δε χρεοκοπεί ποτέ όταν χρωστάει (όσα κι’ αν χρωστάει) στο εθνικό νομισμά του. Εκδίδει χρήμα και πληρώνει. Το κράτος χρεοκοπεί όταν πρέπει να πληρώσει σε άλλο νόμισμα (συνάλλαγμα). Αυτή είναι η περίπτωση της Ελλάδας μέσα στο ευρώ, αφού δεν μπορεί να εκδώσει ευρώ.

Α. ΟΙ ΦΕΤΙΧΙΣΤΕΣ ΤΟΥ ΕΥΡΩ

Οι λάτρεις του ευρώ, οι οπαδοί του ευρωμονόδρομου, μπορούν να ταξινομηθούν σε τέσσερις βασικές κατηγορίες:
Οι δωσίλογοι

Στην πρώτη ανήκουν όσοι έχουν ταυτίσει τα προσωπικά συμφέροντά τους με αυτά των δανειστών. Πρόκειται για σύγχρονους δωσίλογους που επιδιώκουν να επωφεληθούν από τη νέα ξενοκρατία και ελπίζουν ότι οι επικυρίαρχοι θα τους επιτρέπουν, σε αντάλλαγμα των χρήσιμων υπηρεσιών που προσφέρουν, να μαζεύουν τα ψίχουλα από το τραπέζι τους. Ο ρόλος τους είναι ανάλογος με αυτόν των δωσιλόγων κατά τη γερμανική κατοχή 1941 – 1944.

Οι δανειστές υπερασπίζονται τα «γιουσουφάκια τους» ακόμη και όταν διώκονται από την ελληνική δικαιοσύνη, όπως έγινε φανερό με τις περιπτώσεις του ΤΑΙΠΕΔ και της ΕΛΣΤΑΤ. Οι «νενέκοι» αυτοί απολαμβάνουν χρήμα, αξιώματα και ρόλους στην υπηρεσία των κατακτητών της χώρας, που τους θεωρούν πανίσχυρους και αήττητους, γι’ αυτό υπερασπίζονται με λύσσα το ευρωσύστημα που αποτελεί το βασικό πυλώνα της νέας τάξης πραγμάτων, του Δ΄ Γερμανικού Ράϊχ.
Οι γκλομπαλιστές

Στη δεύτερη κατηγορία ανήκουν όσοι, ιδεολογικά και πολιτικά, έχουν αποδεχτεί το δόγμα της παγκοσμιοποίησης (globalisation), δηλαδή του καπιταλιστικού διεθνισμού, που στην Ευρώπη υλοποιείται από την ΕΕ και την Ευρωζώνη. Ο πρώην πρόεδρος της Κομισιόν Μανουέλ Μπαρόζο, σε ομιλία του στο πανεπιστήμιο Στάνφορντ το 2014 είχε πεί: «Η ΕΕ είναι ένα εργαστήριο της παγκοσμιοποίησης». Η Ελλάδα, από το 2010, έγινε το πειραματόζωο στο εργαστήριο.

Οι οπαδοί της παγκοσμιοποίησης είναι ουσιαστικά εθνομηδενιστές που θεωρούν ότι τα κράτη – έθνη έχουν ολοκληρώσει τον ιστορικό κύκλο τους και οι κοινωνίες πρέπει να εξελιχθούν σε πολυπολιτισμικές. Οι άνθρωποι αυτοί προσβλέπουν σε μια α-εθνική Ευρώπη κατά τα πρότυπα της Αμερικής και θέλουν να δημιουργήσουν τις Ηνωμένες Πολιτείες της Ευρώπης, στην οποία όλες οι βασικές εξουσίες, συμπεριλαμβανομένης βεβαίως της νομισματικής κυριαρχίας, θα ασκούνται, ελέω παγκοσμιοποίησης, από την υπερκυβέρνηση των Βρυξελλών. Τα σημερινά κράτη μετατρέπονται ήδη σε επαρχίες της νέας πολυεθνικής αυτοκρατορίας, του γερμανικού Imperium.

Οι γκλομπαλιστές είναι μια, σχετικά, ολιγομελής ομάδα με μεγάλη όμως πρόσβαση στα μέσα επικοινωνίας ή σωστότερα στα Μαζικά Μέσα Προπαγάνδας (ΜΜΠ), που τους διαθέτουν καθημερινά και ιδίως στις κυριακάτικες εκδόσεις, άφθονο χώρο για να εκθέτουν τις απόψεις τους. Ορισμένοι απ’ αυτούς έχουν διασυνδέσεις με ξένα κέντρα όπως το Ίδρυμα για μια Ανοιχτή Κοινωνία (Open Society Foundation) του διεθνούς κερδοσκόπου Τζόρτζ Σόρος, με άλλες διεθνείς ΜΚΟ (Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις) και με δεξαμενές σκέψης (think tanks) με έδρα κυρίως στις ΗΠΑ.

Οι άνθρωποι αυτοί δεν είναι υπέρμαχοι μόνο της, υπό διαμόρφωση, Γιουρολάνδης αλλά και όλων των βασικών επιλογών της παγκοσμιοποίησης. Θυμίζουμε ότι:

α) Πολέμησαν το Brexit, προβλέποντας λιμούς και καταποντισμούς, αλλά ηττήθηκαν.

β) Στηρίζουν τη Χίλαρι Κλίντον για την προεδρία των ΗΠΑ ενάντια στον απρόβλεπτο για το σύστημα Ντόλαντ Τραμπ. Τη Χίλαρι Κλίντον χρηματοδοτεί και το Ίδρυμα του Τζορτζ Σόρος.

γ) Θεωρούν «κόκκινο πανί» το Εθνικό Μέτωπο της Μαρίν Λεπέν στη Γαλλία και το Κίνημα «5 Αστέρια» του Μπέπε Γκρίλο στην Ιταλία, επειδή ζητούν την έξοδο των χωρών τους από το ευρωσύστημα.

δ) Λοιδωρούν, το μεγάλο γεωπολιτικό αντίπαλο της Δύσης, τον «αυταρχικό» και «λαϊκιστή» Βλαντιμίρ Πούτιν της Ρωσίας.

ε) Στηρίζουν τη Συμφωνία ΤΤΙΡ (Διατλαντική Εμπορική και Επενδυτική Σχέση) που θα ανοίξει τελείως τις αγορές ΗΠΑ και ΕΕ στους πολυεθνικούς κολοσσούς καταστρέφοντας τις εθνικές επιχειρήσεις και τους μικρούς παραγωγούς.

στ) Τάσσονται υπέρ της ενταξιακής πορείας της Τουρκίας στην ΕΕ, αδιαφορώντας για τις διεκδικήσεις της εις βάρος της χώρας μας. Μιλούν για ελληνοτουρκική φιλία και υπονοούν φιλική παράδοση Ελλάδας και Κύπρου στα συμφέροντα της Τουρκίας.

ζ) Υποστηρίζουν την όποια «λύση» ή σωστότερα το «κλείσιμο» του Κυπριακού, όπως το 2004 είχαν ταχθεί υπέρ του «Σχεδίου Ανάν».

Παράλληλα οι γκλομπαλιστές, λόγω ιδεολογικού και πολιτικού προσανατολισμού, είναι υπέρμαχοι των μεταναστευτικών ροών αφού θεωρούν θετική εξέλιξη τη μετατροπή των κοινωνιών σε αμάγαλμα εθνικών, θρησκευτικών και πολιτιστικών ταυτοτήτων. Στην ουσία, επικαλούμενοι ανθρωπιστικούς λόγους, υπερασπίζονται το στρατηγικό στόχο των πολυεθνικών εταιρειών και του χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου που θεωρούν τα σύνορα, τις ταυτότητες και τα εθνικά συμφέροντα εμπόδιο στην πλήρη εκμετάλλευση του ανθρώπινου δυναμικού και των φυσικών πόρων ολόκληρου του πλανήτη. Οι άνθρωποι της κατηγορίας αυτής, ανεξάρτητα αν προέρχονται από τη νεοφιλελεύθερη Δεξιά ή την κοσμοπολίτικη Αριστερά (οι εργάτες δεν έχουν πατρίδα), λειτουργούν ως ιδεολογική «Πέμπτη Φάλαγγα» στον αγώνα του ελληνικού λαού να πάρει πίσω τη χώρα του και την αξιοπρέπειά του.
Οι χειραγωγούμενοι

Στην τρίτη κατηγορία ανήκουν όσοι φοβούνται ότι η έξοδος από την Ευρωζώνη μπορεί να τους οδηγήσει σε ακόμη χειρότερη οικονομική κατάσταση από την τωρινή, ενώ δε λείπουν οι ανησυχίες για τη γεωπολιτική θέση της χώρας. Οι άνθρωποι αυτοί, που αποτελούν τη συντριπτική πλειοψηφία των οπαδών του ευρωμονόδρομου, έχουν επηρεαστεί και χειραγωγηθεί από τη γκεμπελική προπαγάνδα των επικυρίαρχων δανειστών και των κάθε είδους εγχώριων συνεργατών τους.

Η προπαγάνδα, με την κωδική ονομασία «Επιχείρηση Φόβος», εκπορεύεται, από το 2010, με ολοκληρωτικό τρόπο, απ’ όλα τα κυρίαρχα μέσα επικοινωνίας (έντυπα και ηλεκτρονικά) και αποσκοπεί στην τρομοκράτηση των ελλήνων πολιτών, ώστε αυτοί να μην αντιδράσουν και να υποταχθούν. Σε περίπτωση εξόδου από το ευρώ, μας λένε, ότι η δραχμή θα υποτιμηθεί 60-80%, θα υπάρξει αχαλίνωτος πληθωρισμός, η αγοραστική δύναμη μισθών και συντάξεων θα συρρικνωθεί δραματικά, η φτωχοποίηση θα πάρει τριτοκοσμικές διαστάσεις, οι καταθέσεις θα εξανεμιστούν, θα υπάρξουν ελλείψεις και δελτίο σε τρόφιμα, καύσιμα και φάρμακα και τέλος ότι θα μας επιτεθεί η Τουρκία και θα χάσουμε τη Θράκη και το μισό Αιγαίο. Μας λένε ότι αν σηκώσουμε κεφάλι θα έρθει ο Αρμαγεδδών.

Μεγάλη ευθύνη για το πληθυσμιακό μέγεθος αυτής της κατηγορίας έχουν και οι δυνάμεις της αντίστασης στην ευρω-κατοχή που, μέχρι σήμερα, δεν έχουν παρουσιάσει ένα αξιόπιστο πολιτικό σχήμα (κόμμα, κίνημα, μέτωπο) και ένα λεπτομερές σχέδιο για το Grexit που να αποκρούει τη γκεμπελική προπαγάνδα και να αποδεικνύει ότι ο εναλλακτικός δρόμος είναι όχι μόνο εφικτός αλλά και ο μόνος σωτήριος για τον ελληνικό λαό και τη χώρα.

Υποκατηγορία αυτής της ομάδας αποτελούν και όσοι φοβούνται τις γεωπολιτικές επιπτώσεις που θα προκαλέσει η σύγκρουση με τους δανειστές, σε περίπτωση εξόδου από το ευρώ. Οι άνθρωποι αυτοί θεωρούν ότι μια αντιπαράθεση με τις μεγάλες Δυτικές χώρες (δανειστές) θα δώσει την ευκαιρία στην Τουρκία να εφαρμόσει τις τυχοδιωκτικές νέο-οθωμανικές επιδιώξεις της, που δυστυχώς έχουν ήδη δρομολογηθεί λόγω της ελληνικής αδυναμίας.

Η ΕΕ και η Ευρωζώνη υποτίθεται ότι έχουν κοινή εξωτερική πολιτική και πολιτική άμυνας, μόνο που αυτές εφαρμόζονται à la carte. Η ΕΕ επέβαλλε κυρώσεις στη Ρωσία γιατί προσάρτησε την Κριμαία, έπειτα από δημοψήφισμα του τοπικού πληθυσμού. Τις κυρώσεις αυτές αναγκαστικά εφαρμόζει και η Ελλάδα εις βάρος των πολιτικών και οικονομικών συμφερόντων της. Αντίθετα στην Τουρκία, που από το 1974 κατέχει το 37,5% του εδάφους ενός κράτους – μέλους της ΕΕ, της Κύπρου, όχι μόνο δεν επιβάλλονται κυρώσεις αλλά δε διακόπτονται ούτε οι ενταξιακές διαπραγματεύσεις μαζί της. Σημειώνουμε ότι η Τουρκία δεν αναγνωρίζει την Κυπριακή Δημοκρατία την οποία θεωρεί «εκλιπούσα», ενώ διαπράττει το, κατά το Διεθνές Δίκαιο, έγκλημα του εποικισμού στην κατεχόμενη περιοχή. Σήμερα στη Βόρεια Κύπρο οι έποικοι από την Ανατολία είναι περισσότεροι από τους Τουρκοκύπριους.

Στην κρίση των Ιμίων το 1996 η ΕΕ δε προσέφερε καμία ουσιαστική στήριξη σ’ ένα μέλος της, την Ελλάδα, του οποίου την εδαφική κυριαρχία αμφισβητούσε μια τρίτη χώρα. Η κρίση διευθετήθηκε, τελικά, με το «γκριζάρισμα» της περιοχής, μετά από παρέμβαση των Αμερικανών που δεν ήθελαν να διαταραχθεί η συνοχή της Ν.Α. πτέρυγας του ΝΑΤΟ.

Η Τουρκία απειλεί την Ελλάδα με πόλεμο (casus belli) αν η χώρα μας τολμήσει, όπως έχει δικαίωμα από το Διεθνές Δίκαιο, να επεκτείνει τα χωρικά ύδατά της από τα 6 στα 12 ναυτικά μίλια, αλλά αυτό δεν αποτελεί πρόβλημα για τις «αξίες» της Ε.Ε. Τα τουρκικά μαχητικά παραβιάζουν, καθημερινά, τα ελληνικά σύνορα (εναέριος χώρος) και υπερίπτανται πάνω από κατοικημένα νησιά του Αιγαίου, αλλά οι «εταίροι» μας δεν εκδίδουν ούτε μια καταδικαστική διαμαρτυρία. Η γειτονική χώρα αμφισβητεί την ελληνικότητα νησιών και νησίδων του Ανατολικού Αιγαίου που θεωρεί ότι τα κατέχουμε παράνομα, δημιουργώντας έτσι τις λεγόμενες «γκρίζες ζώνες», αλλά η ΕΕ θεωρεί ότι πρόκειται για διμερή διαφορά. Όταν το τουρκικό ερευνητικό σκάφος «Barbaros» εισέβαλε στην Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη (ΑΟΖ) της Κύπρου η ΕΕ δεν κούνησε το «δακτυλάκι» της για να προστατεύσει ένα μέλος της. Αλήθεια που βασίζεται η εντύπωση ότι η ΕΕ προστατεύει τα συμφέροντα του Ελληνισμού; Μάλλον το αντίθετο συμβαίνει.

Οι λεγόμενοι εταίροι μας ασκούν ισχυρές πιέσεις σε Ελλάδα και Κύπρο για να υποχωρούν συνεχώς στις τουρκικές αξιώσεις, προκειμένου να εξυπηρετούν τις γεωπολιτικές επιδιώξεις τους και τα οικονομικά συμφέροντά τους στη μεγάλη τουρκική αγορά των 75 εκατομμυρίων. Γι’ αυτά τα οικονομικά συμφέροντα και ιδίως για την ενεργειακή τροφοδοσία της από τα κοιτάσματα υδρογονανθράκων της Ανατολικής Μεσογείου, μέσω αγωγού που θα διέρχεται από την Τουρκία, η ΕΕ ασκεί πιέσεις σε Κύπρο και Ελλάδα για άμεση «λύση» του κυπριακού προβλήματος. Ευρωπαίοι αλλά και Αμερικανοί ζητούν την κατάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας και την αντικατάστασή της από ένα μόρφωμα «Διζωνικής Δικοινωτικής Ομοσπονδίας» που θα ελέγχεται γεωπολιτικά από την Τουρκία μέσω του βέτο, σ’ όλες τις κρίσιμες αποφάσεις, του Τουρκοκυπριακού συνιστόντος κρατιδίου. Αν συμβεί αυτό η επιβίωση των Ελλήνων στην Κύπρο θα τεθεί σε μέγιστο κίνδυνο.

Οι επικυρίαρχοι της ΕΕ έχουν τη δυνατότητα να εκβιάζουν, μέσω του νομίσματος και του χρέους, την εκάστοτε κυβέρνηση με οικονομική ασφυξία και κατάρρευση αν δεν προσαρμόζεται στις δικές τους επιδιώξεις.

Η Ελλάδα δεν μπορεί να υπερασπιστεί τα εθνικά συμφέροντά της, να έχει ανεξάρτητη εξωτερική πολιτική και να χρηματοδοτεί την αμυντική ισχύ της όσο είναι, ουσιαστικά, αποικία των δανειστών. Με τα Μνημόνια επιβλήθηκαν περεταίρω μειώσεις στις, ήδη, χαμηλές αμυντικές δαπάνες, προκειμένου να πληρώνεται ο «φόρος υποτέλειας», δηλαδή οι τόκοι του χρέους, ενώ η εγχώρια αμυντική βιομηχανία συρρικνώνεται. Αντίθετα, η Τουρκία αυξάνει τους εξοπλισμούς της και αναπτύσσει μια ισχυρή, κρατική και ιδιωτική, πολεμική βιομηχανία.

Όσοι, καλοπροαίρετα, εισηγούνται πολιτικές και μέτρα για την υπεράσπιση των εθνικών συμφερόντων θα πρέπει να προσθέτουν: «Αφού ζητήσουμε και λάβουμε την άδεια των δανειστών». Η χώρα μας πρέπει να πάψει να θεωρείται δεδομένη και προβλέψιμη από φίλους και εχθρούς προκειμένου να μπορεί να υπερασπιστεί τα εθνικά συμφέροντά της. Πρώτο απαραίτητο βήμα προς την κατεύθυνση αυτή είναι η έξοδος από την Ευρωζώνη και η αποκατάσταση της νομισματικής – οικονομικής ανεξαρτησίας, προϋπόθεση της εθνικής κυριαρχίας.
Οι ονειροπόλοι

Στην τέταρτη κατηγορία ανήκουν όσοι πιστεύουν ότι το νόμισμα δεν αποτελεί το βασικό πρόβλημα και ότι η Ελλάδα μπορεί να καταργήσει το πλέγμα των μνημονιακών πολιτικών, τη λιτότητα και να διαγράψει το σύνολο ή μεγάλο μέρος του Δημόσιου Χρέους παραμένοντας εντός της Ευρωζώνης. Με τον τρόπο αυτό, φαντάζονται ότι θα αντιμετωπιστεί η οικονομική ύφεση, θα σταματήσει η λιτότητα και η χώρα θα μπει σε αναπτυξιακή τροχιά που θα μειώσει την ανεργία και θα αυξήσει τα εισοδήματα των πολιτών.

Παραγνωρίζουν ότι, ακόμα κι’ αν διαγραφεί το σύνολο του χρέους, το όφελος θα είναι απειροελάχιστο γιατί τα τοκοχρεολύσια δεν πληρώνονται από τους φόρους που εισπράττει το κράτος αλλά από νέο δανεισμό. Παίρνουμε, δηλαδή, ένα νέο δάνειο με το οποίο πληρώνουμε ένα παλαιότερο που λήγει (ανακύκλωση χρέους). Το όποιο μικρό όφελος θα προέλθει από τους τόκους (περίπου 6 δις. το χρόνο) που σήμερα πληρώνουμε επίσης με νέο δανεισμό αφού το λεγόμενο πρωτογενές πλεόνασμα, όποτε καταγράφεται, είναι λογιστικό και όχι πραγματικό.

Οι αυταπάτες των ανθρώπων της κατηγορίας αυτής είναι οι ίδιες με αυτές που έτρεφαν πολλοί μέσα στον ΣΥΡΙΖΑ πριν από τις εκλογές της 25ης Ιανουαρίου και κατά το πρώτο εξάμηνο του 2015, μέχρις ότου οι δανειστές έκλεισαν τις τράπεζες, που ελέγχονται ως προς τη ρευστότητά τους από την ΕΚΤ και οδήγησαν την κυβέρνηση σε άνευ όρων παράδοση και την υπογραφή του τρίτου Μνημονίου. Αυταπάτες αυτού του είδους διασπούν και αδυνατίζουν το αντιστασιακό μέτωπο, προκαλώντας σύγχυση στους πολίτες, καλλιεργώντας την εντύπωση ότι μπορούν να παραμείνουν στο ευρωσύστημα και παράλληλα να αντιστρέψουν την πορεία των πραγμάτων.

Μια υποκατηγορία αυτής της ομάδας αποτελούν οι περισσότεροι εγχώριοι επιχειρηματίες που, ευρισκόμενοι μπροστά στον υπάρχοντα συσχετισμό δυνάμεων και την απουσία ρεαλιστικής εναλλακτικής πρότασης, προσπαθούν να σώσουν τις επιχειρήσεις τους προσαρμοζόμενοι στην κατάσταση που έχει διαμορφωθεί. Η οικονομική ύφεση, η συνεχής έλλειψη ρευστότητας και η πώληση των «κόκκινων» δανείων σε distress funds (κεφάλαια γύπες) που έτσι θα καταστούν ιδιοκτήτες των επιχειρήσεών τους, διαλύουν, αν δεν έχουν διαλύσει ήδη, τις αυταπάτες αυτών των επιχειρηματιών.

Β. ΟΙ ΦΕΤΙΧΙΣΤΕΣ ΤΗΣ ΥΠΟΤΙΜΗΣΗΣ

Στο στρατόπεδο των δυνάμεων της αντίστασης κατά της ευρω-κατοχής επικρατούν, δυστυχώς, πολλές απόψεις, συχνά αλληλοσυγκρουόμενες, για τον τρόπο εξόδου από την Ευρωζώνη και την κυκλοφορία του εθνικού νομίσματος.

Παρ’ όλη τη γκεμπελική προπαγάνδα και την τρομοκρατία ένα σημαντικό τμήμα, που ορισμένες δημοσκοπήσεις το υπολογίζουν στο 40% των πολιτών, τάσσεται, ενστικτωδώς, υπέρ της επιστροφής στη δραχμή. Το τμήμα αυτό της κοινωνίας μπορεί, πολύ σύντομα, να γίνει πλειοψηφικό αν υπάρξει ένα πολιτικό μέτωπο (υποκειμενικός παράγοντας) που θα ενώσει τους Έλληνες πάνω σ’ ένα συγκεκριμένο σχέδιο μετάβασης από το ευρώ στη δραχμή, ανάκτησης της εθνικής κυριαρχίας και της αξιοπρέπειας της χώρας. Οι αντικειμενικές συνθήκες είναι ώριμες, όπως αποδείχθηκε με το Δημοψήφισμα της 5ης Ιουλίου 2015, όταν το 62% των Ελλήνων απέρριψε την υποταγή στα σχέδια των δανειστών.

Το βασικότερο σημείο του εναλλακτικού σχεδίου είναι η ισοτιμία της Νέας Δραχμής προς το ξένο νόμισμα, το ευρώ. Πάνω στο θέμα αυτό υπάρχει, δυστυχώς, μια πληθώρα απόψεων, ορισμένες από τις οποίες λειτουργούν αντικειμενικά εναντίον του επιδιωκόμενου στόχου τρομοκρατώντας τους πολίτες και επιβεβαιώνοντας την προπαγάνδα των οπαδών του ευρωμονόδρομου.

Η ισοτιμία της Νέας Δραχμής μπορεί να καθοριστεί με τρεις βασικά τρόπους:

α) Εισαγωγή της Νέας Δραχμής με ισοτιμία ένα προς ένα σε σχέση με το ευρώ και αμέσως μετά «κλείδωμα» αυτής της ισοτιμίας.

β) Εισαγωγή της Νέας Δραχμής αφού προηγηθεί μια υποτίμησή της (10 – 50%) σε σχέση με το ευρώ και αμέσως μετά «κλείδωμα» της νέας ισοτιμίας.

γ) Εισαγωγή της Νέας Δραχμής με ισοτιμία ένα προς ένα σε σχέση με το ευρώ και στη συνέχεια ελεύθερη διακύμανση στις αγορές, χωρίς «κλείδωμα». Στην περίπτωση αυτή το ποσοστό της υποτίμησης δεν μπορεί να προβλεφθεί.

Στη συνέχεια καταγράφουμε τις διαφορετικές απόψεις γύρω από το θέμα της ισοτιμίας κάνοντας και τον ανάλογο σχολιασμό.
Η κρυφή ισοτιμία

Ορισμένοι υποστηρίζουν ότι δεν έχει σημασία η ισοτιμία της Νέας Δραχμής, γιατί το σημαντικό είναι η δυνατότητα αύξησης της νομισματικής κυκλοφορίας (με την έκδοση νέου χρήματος) που θα επανεκκινήσει την οικονομία, θα μειώσει την ανεργία και θα βελτιώσει τα εισοδήματα. Η άποψη αυτή υποκρύπει ελεύθερη διακύμανση του εθνικού νομίσματος ή αρχική υποτίμηση και στη συνέχεια «κλείδωμα», αλλά οι οπαδοί της δε θέλουν να ανακοινώσουν τι από τα δύο επιλέγουν.

Όμως όταν πλανάται η υποψία μιας υποτίμησης, μικρής ή μεγάλης, οι πολίτες φοβούνται και αναρωτιούνται: Πόσο θα ακριβήνουν τα εισαγόμενα αγαθά; Πόσο θα αυξηθούν οι τιμές των εγχώριων προϊόντων; Πόσο περισσότερο θα μειωθεί η αγοραστική δύναμη των σημερινών μισθών και συντάξεων; Πόση επιπλέον φτωχοποίηση θα επέλθει μέχρι ν’ αρχίσει η ανάκαμψη; Αυτά τα ερωτήματα, στα οποία δε δίνεται απάντηση, κρατούν τους πολίτες δέσμιους της προπαγάνδας των φετιχιστών του ευρώ.
Υποτίμηση και «κλείδωμα»

Κάποιοι άλλοι υποστηρίζουν ότι απαιτείται μια αρχική υποτίμηση πριν η Νέα Δραχμή «κλειδώσει» με το ευρώ προκειμένου να αυξηθεί η ανταγωνιστικότητα των ελληνικών προϊόντων και υπηρεσιών (τουρισμός). Διαφορετικές προτάσεις προσδιορίζουν το ποσοστό αυτής της υποτίμησης από 10 – 50%. Προκειμένου να αμβλύνουν τις δυσμενείς εντυπώσεις λένε ότι το ποσοστό του πληθωρισμού που θα δημιουργηθεί θα είναι μικρότερο του ποσοστού της υποτίμησης. Το επιχείρημα βασίζεται στο ότι, κατά το ποσοστό της υποτίμησης, θα αυξηθούν οι τιμές μόνο των εισαγόμενων προϊόντων που αντιπροσωπεύουν περίπου το 20% του ΑΕΠ. Οι τιμές των εγχωρίως παραγόμενων προϊόντων θα αυξηθούν σε μικρότερο ποσοστό αναλόγως των εισαγόμενων πρώτων υλών και εξαρτημάτων που ενσωματώνουν. Το επιχείρημα παραγνωρίζει ότι στην αγορά τα ελληνικά και τα ξένα ομοειδή προϊόντα θα διαμορφώσουν, τελικά, ίδιες ή παραπλήσιες τιμές.

Αλλά γιατί απαιτείται υποτίμηση της Νέας Δραχμής; Μια χώρα υποτιμά το εθνικό νόμισμά της για ένα και μοναδικό λόγο, προκειμένου να βελτιώσει ή να εξαλείψει το έλλειμμα στο Ισοζύγιο Εξωτερικών Πληρωμών της. Στην Ελλάδα όμως, λόγω της εσωτερικής υποτίμησης των τελευταίων έξι χρόνων, το Ισοζύγιο έχει ισοσκελιστεί. Αυτό σημαίνει ότι η χώρα μας, από τις εξαγωγές αγαθών και τις εισροές του τουρισμού και της ναυτιλίας εισπράττει όλο το συνάλλαγμα που χρειάζεται για να πληρώνει τις εισαγωγές που κάνει σήμερα. Η υποτίμηση έχει γίνει ήδη, είναι η εσωτερική υποτίμηση των μνημονιακών χρόνων, δεν απαιτείται και νομισματική υποτίμηση. Ο στόχος της υποτίμησης έχει ήδη επιτευχθεί.

Οι φετιχιστές της υποτίμησης ισχυρίζονται ότι η σημερινή εικόνα του Ισοζυγίου Εξωτερικών Πληρωμών θα ανατραπεί και θα παρουσιαστεί πάλι σημαντικό έλλειμμα μόλις επιστρέψουμε στη δραχμή και αρχίσει η ανάπτυξη. Η θέση αυτή υποκρύπτει το είδος της ανάπτυξης στο οποίο προσβλέπουν. Μια ανάπτυξη που θα προσανατολιστεί στη μεγέθυνση της εγχώριας κατανάλωσης μέσω αύξησης μισθών και συνάξεων όντως θα δημιουργήσει σημαντικό έλλειμμα στο Ισοζύγιο. Αυτό θα συμβεί γιατί η αυξημένη ζήτηση θα κατευθυνθεί, κατά μεγάλο ποσοστό, σε εισαγόμενα αγαθά. Έχουμε μια απόλυτα αντιφατική θέση. Οι οπαδοί της άποψης αυτής θέλουν να κάνουν μια προκαταβολική υποτίμηση επειδή μετά σχεδιάζουν να ανατρέψουν το Ισοζύγιο μέσω αύξησης των εισοδημάτων, η αγοραστική δύναμη των οποίων θα έχει μειωθεί λόγω της υποτίμησης. Η απόλυτη οικονομική σχιζοφρένεια. Αν κάνεις υποτίμηση του νομίσματος και στη συνέχεια δώσεις αυξήσεις, ανάλογες του πληθωρισμού, σε μισθούς και συντάξεις, τότε έχεις ακυρώσει τα όποια οφέλη της υποτίμησης. Αν δε δώσεις αυξήσεις τότε θα φτωχοποιήσεις ακόμα περισσότερο όλους τους πολίτες.

Η υποτίμηση και στις δύο περιπτώσεις έχει πολλές αρνητικές συνέπειες. Εκτός από την αναστάτωση και τον πανικό στην αγορά, θα οδηγήσει σε άνοδο των επιτοκίων δανεισμού και θα δημιουργήσει πληθωριστική ψυχολογία. Επιχειρηματίες και έμποροι θα αυξάνουν τις τιμές προσβλέποντας στην επόμενη υποτίμηση, δημιουργώντας έτσι ένα πληθωριστικό σπιράλ.

Απ’ όλα τα ανωτέρω εξάγεται το συμπέρασμα ότι υποτίμηση ενός εθνικού νομίσματος γίνεται όταν αυτό απαιτείται λόγω σημαντικού ελλείμματος στο Ισοζύγιο. Η υποτίμηση πρέπει να γίνει άπαξ και να μη συνοδεύεται από αύξηση των εισοδημάτων για να έχει αποτέλεσμα. Επίσης, πριν την υποτίμηση, πρέπει να εκτιμηθεί αν η χώρα που την κάνει, έχει το παραγωγικό δυναμικό για να επωφεληθεί ουσιαστικά απ’ αυτήν. Αν, δηλαδή, η χώρα που υποτιμά το νόμισμά της έχει τα εργοστάσια και τις αγροτικές καλλιέργειες που μπορούν ν’ αυξήσουν σε σημαντικό βαθμό τον όγκο των εξαγωγών λόγω πιο ανταγωνιστικών τιμών. Χωρίς αυτή την προϋπόθεση η υποτίμηση δε θα έχει κανένα πραγματικό όφελος, αντίθετα θα δημιουργήσει διαλυτικές – καταστροφικές συνθήκες στην οικονομία. Οι θιασώτες της υποτίμησης αναφέρουν τα παραδείγματα διαφόρων χωρών που, κατά καιρούς, υποτίμησαν τα εθνικά νομίσματά τους και στη συνέχεια σημείωσαν αξιόλογη οικονομική ανάπτυξη. Οι χώρες αυτές, όμως, δεν ανήκαν σε μια νομισματική ένωση, όπως η Ευρωζώνη, και δεν είχαν περάσει από τη φάση της εσωτερικής υποτίμησης όπως η Ελλάδα. Πρέπει να γίνει σαφές ότι η υποτίμηση σημαίνει μείωση της αγοραστικής δύναμης μισθών, συντάξεων και λοιπών εισοδημάτων.

Τα επιχειρήματα που αναπτύχθηκαν παραπάνω σε σχέση με την υποτίμηση του νομίσματος δεν υποκρύπτουν μια δογματική θέση. Η συναλλαγματική πολιτική είναι ένα σημαντικό όπλο στη φαρέτρα μιας χώρας με δικό της εθνικό νόμισμα. Το όπλο αυτό μπορεί και πρέπει να χρησιμοποιηθεί όταν χρειαστεί λόγω μεταβολής των οικονομικών συνθηκών. Θυμίζουμε ότι η χώρα μας είχε «κλειδωμένη» την ισοτιμία της δραχμής με το δολάριο (30 δραχμές προς 1 δολάριο) επί είκοσι χρόνια. Το 1973, λόγω του αραβο-ισραηλινού πολέμου (Γιομ Κιπούρ), εκτινάχτηκαν οι τιμές των καυσίμων που πληρώνονται σε δολάρια και η Ελλάδα αναγκάστηκε να υποτιμήσει τη δραχμή.

Το σημαντικό που θέλουμε να υπογραμμίσουμε είναι ότι οι σημερινές συνθήκες της ελληνικής οικονομίας (εσωτερική υποτίμηση – ισοσκελισμένο Ισοζύγιο) δεν απαιτούν, για τη μετάβαση από το ευρώ στη δραχμή, υποτίμηση του νέου εθνικού νομίσματος.

Μετά έξι χρόνια μνημονιακής καταστροφής, η Ελλάδα χρειάζεται άμεσα, όχι υποτίμηση αλλά, ένα ευρύ πρόγραμμα παραγωγικών επενδύσεων στον αγροτικό τομέα, τη βιοτεχνία και τη βιομηχανία για να αναπτύξει (όχι μεγεθύνει) την οικονομία της και να βελτιώσει την παραγωγικότητά της. Σ’ αυτές τις παραγωγικές επενδύσεις και όχι γενικά σε επενδύσεις παγίου κεφαλαίου όπως π.χ. τα ακίνητα, πρέπει να κατευθυνθεί η αύξηση της νομισματικής κυκλοφορίας. Οι παραγωγικές επενδύσεις προοδευτικά θα αυξάνουν τον πλούτο της χώρας, θα βελτιώνουν τα εισοδήματα και θα μειώνουν την ανεργία. Η αύξηση των εισοδημάτων πρέπει να έπεται της αύξησης του ΑΕΠ και όχι το αντίθετο.

Οι φετιχιστές της υποτίμησης θέτουν το σωστό, κατ’ αρχάς, ερώτημα: Πώς οι επιχειρηματίες θα προχωρήσουν σε παραγωγικές επενδύσεις όταν δε θα έχουν εξασφαλισμένη άμεση αύξηση της εγχώριας ζήτησης που θα απορροφήσει τα προϊόντα τους; Στο ερώτημα αυτό η απάντηση έχει τρία σκέλη:

α) Η πραγματοποίηση παραγωγικών επενδύσεων (έργα πολιτικού μηχανικού, αγορά και εγκατάσταση μηχανημάτων, αγορά πρώτων υλών, πρόσληψη προσωπικού κλπ.) αυξάνουν τα εισοδήματα άρα και τη ζήτηση πριν ακόμη αρχίσει η παραγωγή των προϊόντων.

β) Οι παραγωγικές επενδύσεις ανάλογα τον κλάδο πρέπει να είναι εντάσεως κεφαλαίου και όχι εργασίας ώστε τα παραγόμενα προϊόντα να απευθύνονται και στις διεθνείς αγορές. Θα πρόκειται, δηλαδή, για εξωστρεφείς επενδύσεις τα προϊόντα των οποίων θα αγοράζονται, κατά σημαντικό ποσοστό, από ξένους καταναλωτές. Η Ελλάδα έχει το ανθρώπινο δυναμικό και θα έχει τα κεφάλαια για επενδύσεις που να παράγουν προϊόντα υψηλής τεχνολογίας και ποιότητας. Αντίθετα η επιλογή επενδύσεων εντάσεως εργασίας θα την οδηγούσε σε ανταγωνισμό με τρίτες χώρες πολύ φτηνού εργατικού κόστους και θα την υποχρέωνε να μειώνει τους πραγματικούς μισθούς για να είναι ανταγωνιστική με κράτη όπως η Τουρκία, η Αίγυπτος, το Μπαγκλαντές, η Ινδία κλπ.

γ) Οι παραγωγικές επενδύσεις θα αποσκοπούν, τέλος, στην υποκατάσταση μέρους των εισαγόμενων προϊόντων. Έτσι, χωρίς αύξηση της συνολικής ζήτησης θα υπάρξει προοδευτική αύξηση της ζήτησης των εγχώρια παραγόμενων αγαθών με αντικατάσταση εισαγόμενων.

Εκτός της μεγάλης χρηματοδότησης των παραγωγικών επενδύσεων η εγχώρια παραγωγή πρέπει να υποστηριχθεί και με άλλα μέσα από το κράτος. Ενδεικτικά και μόνο αναφέρουμε τη μείωση των φορολογικών συντελεστών επί των κερδών των επιχειρήσεων, τη μείωση της τιμής του βιομηχανικού ρεύματος, που ένα σημαντικό μέρος του προέρχεται από τους λιγνίτες, τη σημαντική μείωση του ειδικού φόρου κατανάλωσης καυσίμων (σε βιοτεχνίες, βιομηχανίες και αγρότες) και τη μετάταξη προϊόντων, που κατά μεγάλο ποσοστό παράγονται εγχώρια, σε χαμηλότερο συντελεστή ΦΠΑ σε σχέση με προϊόντα που, κατά κύριο λόγο, εισάγονται. Πρόκειται για μέτρα που ουσιαστικά αυξάνουν την ανταγωνιστικότητα των ελληνικών προϊόντων στην εσωτερική και διεθνή αγορά.
Ελεύθερη διακύμανση

Κάποιοι άλλοι θεωρούν ότι η Νέα Δραχμή θα πρέπει να αφεθεί σε ελεύθερη διαπραγμάτευση στις αγορές που θα καθορίσουν την ισοτιμία της σε σχέση με τα ισχυρά νομίσματα (ευρώ, δολάριο κλπ.). Οι άνθρωποι που υποστηρίζουν την άποψη αυτή αρνούνται το «κλείδωμα» της ισοτιμίας παρ’ όλο που αυτό εφαρμόστηκε και εφαρμόζεται και σήμερα από διάφορες χώρες (Ελβετία, Ρωσία, Βουλγαρία, Κίνα κλπ.). Η ελεύθερη διαπραγμάτευση είναι βέβαιο ότι θα υποτιμήσει το εθνικό νόμισμα όχι μόνο για λόγους που έχουν σχέση με τα οικονομικά δεδομένα αλλά και για λόγους πολιτικούς. Ούτε οι ίδιοι οι υποστηρικτές αυτής της άποψης μπορούν να υπολογίσουν το ποσοστό της υποτίμησης. Το βέβαιο είναι ότι η Νέα Δραχμή, σε ελεύθερη διαπραγμάτευση, θα δεχτεί αλλεπάλληλες κερδοσκοπικές επιθέσεις που θα ενταθούν ιδιαίτερα, όταν η Ελλάδα ανοίξει το θέμα αμφισβήτησης του Δημόσιου Χρέους.

Όταν ερωτώνται, οι υποστηρικτές της άποψης αυτής, τι θα γίνει με τους μισθούς και τις συντάξεις, που θα χάσουν πολύ μεγάλο μέρος της αγοραστικής δύναμής τους λόγω της υποτίμησης, απαντούν ότι θα δοθούν αυξήσεις για να καλυφθούν οι απώλειες. Αλλά μόλις δοθούν οι αυξήσεις θα υπάρξει περεταίρω υποτίμηση. Νέες αυξήσεις, νέα υποτίμηση. Η χώρα θα μπει σ’ ένα φαύλο κύκλο που θα διαλύσει την οικονομία και την κοινωνία, δικαιώνοντας τους μνημονιακούς φετιχιστές του ευρώ.

Ορισμένοι υποστηρίζουν ότι η Νέα Δραχμή, σε ελεύθερη διαπραγμάτευση δε θα υποτιμηθεί γιατί, τουλάχιστον στην αρχική περίοδο, δε θα υπάρχουν, σε επαρκείς ποσότητες, δραχμές στο εξωτερικό που θα αγοράζονται και θα πωλούνται στα διεθνή χρηματιστήρια συναλλάγματος. Αυτό είναι, κατ’ αρχήν, σωστό όσον αφορά το εξωτερικό. Αλλά από τις πρώτες μέρες οι εισαγωγείς θα απευθύνονται στις ελληνικές τράπεζες, θα δίνουν δραχμές και θα ζητούν συνάλλαγμα προκειμένου να πληρώσουν τις νέες αγορές τους. Σε ποια ισοτιμία θα ανταλλάσσουν οι τράπεζες τις δραχμές; Αν οι τράπεζες καθορίζουν ελεύθερα την ισοτιμία, με βάση την προσφορά και τη ζήτηση, τότε θα λειτουργούν ως χρηματιστήρια συναλλάγματος και θα υποτιμούν το εθνικό νόμισμα. Αν υποχρεωθούν από την Τράπεζα της Ελλάδος να ανταλλάσσουν τη δραχμή σε μια σταθερή ισοτιμία με το ευρώ τότε θα πρόκειται για «κλείδωμα», ανεξάρτητα αν κάποιοι δε θέλουν να το ονομάζουν έτσι.
Το «κλείδωμα» αλλά με τι;

Από ορισμένους υποστηρίζεται η άποψη ότι αν υπάρξει «κλείδωμα» της ισοτιμίας αυτό δεν είναι απαραίτητο να γίνει με το ευρώ, αλλά μπορεί να γίνει μ’ ένα άλλο νόμισμα π.χ. το δολάριο ή μ’ ένα «καλάθι» νομισμάτων. Οι επιλογές αυτές δεν προσφέρουν κανένα ουσιαστικό όφελος αλλά αντίθετα θα δημιουργήσουν σύγχυση στην αγορά και άνοδο τιμών μέσω των στρογγυλοποιήσεων.

Αν π.χ. η ισοτιμία της δραχμής «κλειδώσει», με σχέση ένα προς ένα, με το δολάριο και τη στιγμή εκείνη η ισοτιμία του τελευταίου με το ευρώ είναι 1 προς 1,10 (1 ευρώ προς 1,10 δολάρια) τότε όλα, οι μισθοί, οι συντάξεις, οι τιμές των προϊόντων και υπηρεσιών, οι καταθέσεις, τα δάνεια κλπ., θα πρέπει να αυξηθούν κατά 10% για να διατηρήσουν την ίδια αξία που είχαν με το ευρώ. Έτσι ένας μισθός 800 ευρώ πρέπει να γίνει 880 δραχμές, η τιμή ενός προϊόντος των 10 ευρώ θα γίνει 11 δραχμές κοκ. Αν δε συμβεί αυτό και διατηρηθεί το ίδιο ονομαστικό επίπεδο στις αμοιβές τότε θα έχουμε υποτιμήσει τη δραχμή κατά 10%. Οι τιμές γρήγορα θα προσαρμοστούν προς τα πάνω και οι καταναλωτές θα χρειάζονται 1,10 δραχμές για να αγοράσουν ό,τι αγόραζαν πριν με 1 ευρώ ενώ το εισόδημά τους σε δραχμές θα παραμείνει στο ίδιο ονομαστικό επίπεδο.

Το ίδιο ακριβώς θα συμβεί αν η Νέα Δραχμή «κλειδώσει» με το μέσο όρο ενός «καλαθιού» νομισμάτων. Εδώ οι υποστηρικτές αυτής της άποψης πρέπει να μας πουν ποιά νομίσματα προτείνουν να περιλαμβάνονται στο «καλάθι» και με ποιό ποσοστό το καθένα. Σε κάθε περίπτωση πάντως θα πρέπει να γίνουν οι ίδιες ποσοστιαίες προσαρμογές που αναφέραμε πιο πάνω για το δολάριο.

Όσες χώρες «κλείδωσαν» την ισοτιμία του νομίσματός τους το έκαναν με αυτό του βασικού εμπορικού εταίρου τους ή σε ορισμένες περιπτώσεις με το νόμισμα που τιμολογούν τα σημαντικότερα εξαγώγιμα προϊόντα τους. Η Αργεντινή είχε «κλειδώσει» επί μία δεκαετία το πέσος με το δολάριο. Η Ρωσία είχε «κλειδώσει» το ρούβλι με το δολάριο. Η Κίνα έχει «κλειδωμένο» το γιουάν επίσης με το δολάριο. Η Ελβετία, από το 2011 μέχρι το 2015, είχε «κλειδώσει» το φράγκο με το ευρώ. Η Βουλγαρία έχει «κλειδωμένο» το λέβα με το ευρώ.

Αν η Ελλάδα «κλειδώσει» το εθνικό νόμισμά της αυτό πρέπει να το κάνει με το ευρώ. Δύο λόγοι συνηγορούν σε αυτό: Ο πρώτος είναι ότι το ευρώ είναι το σημερινό νόμισμα με το οποίο γίνονται οι συναλλαγές στο εσωτερικό της χώρας και έτσι η μετάβαση θα γίνει ομαλά. Ο δεύτερος είναι ότι με τη ζώνη του ευρώ διεξάγεται το μεγαλύτερο μέρος του ελληνικού εξωτερικού εμπορίου. Το 2015 το 53,3% των ελληνικών εξαγωγών κατευθύνθηκαν προς την ΕΕ και το 51,8% των εισαγωγών προήλθαν απ’ αυτήν.

Το «κλείδωμα» της ισοτιμίας με άλλο νόμισμα ή μ’ ένα «καλάθι» νομισμάτων δεν εξυπηρετεί σε τίποτα τη μετάβαση στο εθνικό νόμισμα. Το μόνο που προσφέρει είναι η δικαιολογία για μια έμμεση και όχι άμεση υποτίμηση της Νέας Δραχμής, εφ’ όσον δεν ακολουθηθεί από αναπροσαρμογή στις αμοιβές.
Το αριστερό πρόσημο

Πολλοί από τους οπαδούς της επιστροφής στο εθνικό νόμισμα, από το χώρο της Αριστεράς, υποστηρίζουν ότι το Grexit πρέπει να έχει αριστερό πρόσημο. Με αυτό εννοούν ότι πρέπει να συνοδεύεται με παράλληλη έξοδο από την ΕΕ και μια φιλολαϊκή πολιτική που θα υποκαταστήσει τις απώλειες που υπέστησαν οι μισθοί και οι συντάξεις κατά τη εξαετή μνημονιακή περίοδο. Άλλοι προτείνουν μερική αποκατάσταση και άλλοι επαναφορά των εισοδημάτων στα επίπεδα του 2009. Όπως υποστηρίζουν οι ίδιοι, οι προτάσεις αυτές αποσκοπούν στο να κερδηθεί η υποστήριξη της πλειοψηφίας των λαϊκών στρωμάτων στο εγχείρημα της εξόδου από το ευρώ. Από το χώρο της Αριστεράς υπάρχουν και πιο «προχωρημένες» θέσεις για άμεση έξοδο από την ΕΕ και το ΝΑΤΟ, εθνικοποίηση μεγάλων επιχειρήσεων και επιβολή υψηλής φορολογίας στο μεγάλο κεφάλαιο συμπεριλαμβανομένου του εφοπλιστικού, προκειμένου να γίνει αναδιανομή του πλούτου.

Όλες αυτές οι απόψεις αναμφίβολα δεν προέρχονται από κάποιο σχέδιο προσαρμοσμένο στις σημερινές συνθήκες της ελληνικής οικονομίας αλλά απορρέουν από ιδεολογικές θέσεις, μερικές από τις οποίες διαμορφώθηκαν από τις πρώτες μεταπολεμικές δεκαετίες σε ευρωπαϊκό επίπεδο. Το Grexit, με πρόσημο ή όχι, από τη φύση του, είναι μια επανάσταση ενάντια στην παγκοσμιοποίηση, δηλαδή, ενάντια στο διεθνές καπιταλιστικό σύστημα, γι’ αυτό είναι προοδευτικό και άρα αριστερό. Το εγχείρημα είναι πρωτόγνωρο και προσομοιάζει με ένα λαό που επαναστατεί, αποσπάται από ένα μεγαλύτερο κράτος ή μία αυτοκρατορία και αφού κερδίσει την εθνική κυριαρχία του εισάγει το δικό του νόμισμα. Η σύγκρουση με τους πανίσχυρους δανειστές απαιτεί συσπείρωση όλων των Ελλήνων σ’ ένα εθνικοαπελευθερωτικό μέτωπο και όχι τη διάσπασή τους κάτω από ταμπέλες όπως Δεξιά – Κέντρο – Αριστερά που στις μέρες μας δεν αντιπροσωπεύουν πολλά πράγματα. Η ΝΔ αυτοπροσδιορίζεται ως «κεντροδεξιά» παράταξη, αλλά, στην ουσία, είναι ο εκφραστής του οικονομικού νεοφιλελευθερισμού, των ανοικτών αγορών και όλων των συμφερόντων των δανειστών. Το ΠΑΣΟΚ και το Ποτάμι θέλουν να επανασυστήσουν την «κεντροαριστερά» ως βασική συνιστώσα του ευρύτερου μνημονιακού κόμματος. Ο ΣΥΡΙΖΑ, που αυτοπροσδιορίζεται ως «η Αριστερά», αποδέχτηκε και υλοποιεί, συναγωνιζόμενος τη ΝΔ, τις επιταγές της παγκοσμιοποίησης και του υποσυνόλου της, του γερμανικού Imperium. Το ΚΚΕ εκφράζει την κομμουνιστική Αριστερά, με βασικό πρότυπο την εκλιπούσα Σοβιετική Ένωση. Ένα πρότυπο που είναι απωθητικό για τους περισσότερους πολίτες. Διάφορες εξωκοινοβουλευτικές οργανώσεις, που αυτοπροσδιορίζονται ως επαναστατική – διεθνιστική Αριστερά, επικεντρώνονται στην υπεράσπιση των κάθε είδους μεταναστών, έχοντας αναγάγει ως βασική αντίθεση, στην κατεχόμενη Ελλάδα, τη σύγκρουση μεταξύ ρατσιστών και αντιρατσιστών. Η ΧΑ που θέλει να εκφράσει τους εθνικιστές, εκτός από την αντίθεσή της στις μεταναστευτικές ροές, δεν προτείνει τίποτα το συγκεκριμένο (νόμισμα, χρέος) για το πώς θα απελευθερωθεί η χώρα από τα δεσμά των δανειστών.

Οι υπάρχουσες πολιτικές ηγεσίες είναι είτε ετεροπροσδιορισμένες, είτε κατώτερες των περιστάσεων. Εν των μεταξύ οι μισοί Έλληνες έχουν διαμορφώσει μια παθητική στάση (ιδιωτία) απέναντι στα κοινωνικά δρώμενα και, απογοητευμένοι απ’ όλους και όλα, απέχουν από τις εκλογές. Πρέπει να γίνει αντιληπτό ότι τα προβλήματα, για τη συντριπτική πλειοψηφία του λαού, είναι κοινά και ο αγώνας πρέπει να είναι κοινός. Ένα εθνικοαπελευθερωτικό μέτωπο είναι απαραίτητο όσο ποτέ άλλοτε για την επιβίωση των Ελλήνων. Πάντα βεβαίως, όπως διδάσκει η ιστορία, θα υπάρχουν Εφιάλτες, Νενέκοι και Γερμανοτσολιάδες.

Το ανέλπιστο αποτέλεσμα του Βρετανικού δημοψηφίσματος, η μεγάλη νίκη του Βrexit, ενθουσίασε τους οπαδούς του εθνικού νομίσματος. Το πρώτο τούβλο αφαιρέθηκε από τη βάση του τοίχου. Ένα ή δύο ακόμη τούβλα να αφαιρεθούν και ο τοίχος θα καταρρεύσει. Πολλοί λοιπόν ζήτησαν τη διενέργεια ανάλογου δημοψηφίσματος και στην Ελλάδα για ταυτόχρονη έξοδο από την ΕΕ και την Ευρωζώνη.

Η Βρετανία είναι όμως μια διαφορετική περίπτωση, σε σχέση με τη χώρα μας, γιατί διαθέτει το δικό της νόμισμα, τη λίρα. Έτσι μπορεί να ανταπεξέλθει στις διετείς διαπραγματεύσεις για την έξοδό της από την ΕΕ. Πώς μπορεί όμως η χώρα μας, μέσα στην Ευρωζώνη, να διαπραγματευτεί τις εμπορικές σχέσεις της με την ΕΕ, αλλά και τρίτες χώρες, το δασμολογικό καθεστώς των εξαγωγών – εισαγωγών, την παροχή και λήψη υπηρεσιών, τη διατραπεζική διακίνηση κεφαλαίων και πολλά άλλα; Η Ελλάδα δεν μπορεί να επικαλεστεί το άρθρο 50 της Συνθήκης της Λισαβόνας, γιατί, όχι σε δύο χρόνια αλλά, σε δύο εβδομάδες το Βερολίνο, η Κομισιόν και η ΕΚΤ θα μας έχουν διαλύσει με το υπερόπλο του νομίσματος.

Η χώρα μας πρέπει πρώτα να βγει από το ευρώ και να θέσει σε κυκλοφορία το δικό της εθνικό νόμισμα, τη Νέα Δραχμή. Με την πράξη αυτή θα θωρακίσει την ελληνική οικονομία η οποία θα μπορεί να λειτουργεί χωρίς να υπόκειται σε εκβιασμούς με τη στέρηση της ρευστότητας και το κλείσιμο των τραπεζών από την ΕΚΤ. Στη συνέχεια και την κατάλληλη στιγμή μπορεί να διενεργήσει δημοψήφισμα για την αποχώρηση ή όχι από την ΕΕ. Αν θέλεις να κερδίσεις τον πόλεμο χρειάζεσαι στρατηγικό σχέδιο.

Στο ευαίσθητο θέμα της αύξησης των εισοδημάτων αναφερθήκαμε και προηγουμένως. Μετά τα έξι μνημονιακά χρόνια οι πολίτες βλέπουν με πολύ δυσπιστία όποιον τους υπόσχεται ότι «λεφτά υπάρχουν» αρκεί να πάμε στη δραχμή. Θεωρούν ότι θα τους κοροϊδέψουν για μια ακόμη φορά, για να «κλέψουν» την ψήφο τους. Πολύ πιο έντιμο και αποτελεσματικό είναι να πούμε ότι η κατάσταση είναι πολύ δύσκολη αλλά, αν επιστρέψουμε στο εθνικό νόμισμα, από την πρώτη στιγμή τα πράγματα θα σταματήσουν να χειροτερεύουν και σιγά – σιγά θα βελτιώνονται. Ένα σπίτι γκρεμίζεται σε δύο μέρες αλλά χρειάζεται δύο χρόνια για να ξαναχτιστεί και σ’ εμάς τους Έλληνες μας γκρέμισαν την πατρίδα μας και θα χρειαστούμε πολύ κόπο και ιδρώτα για να την ανορθώσουμε.

Η αύξηση των εισοδημάτων, κατά την αρχική φάση, δε θα δημιουργήσει πληθωρισμό λόγω της ύφεσης στην οποία βρίσκεται η ελληνική οικονομία, θα προκαλέσει όμως έλλειμμα στο Ισοζύγιο. Το κράτος θα «κόβει» δραχμές και θα τις δίνει στους πολίτες οι οποίοι θα αγοράζουν, με το μεγαλύτερο μέρος αυτών, εισαγόμενα προϊόντα. Στη συνέχεια το κράτος θα πρέπει να πληρώνει αυτές τις εισαγωγές με συνάλλαγμα που δε θα έχει, Θυμίζουμε ότι το 2009 το Ισοζύγιο Αγαθών και Υπηρεσιών παρουσίαζε έλλειμμα 18 δις. ευρώ.

Αν παρουσιαστεί πάλι ένα ανάλογο έλλειμμα τότε η Ελλάδα θα πρέπει είτε να συνάψει νέα δάνεια σε συνάλλαγμα είτε να υποτιμήσει τη δραχμή είτε να κάνει και τα δύο. Μια πολιτική που θα μοιράζει λεφτά τα οποία δε θα προέρχονται από αύξηση της παραγωγής θα οδηγήσει σύντομα σε νέα πολιτική λιτότητας. Εξαιρέσεις βεβαίως πρέπει να υπάρξουν για τις πιο ευάλωτες κοινωνικές ομάδες (άνεργοι, χαμηλοσυνταξιούχοι, πολύτεκνες οικογένειες κλπ.) ώστε όλοι οι Έλληνες να έχουν εξασφαλισμένο ένα, χαμηλό έστω, επίπεδο διαβίωσης, που προοδευτικά θα βελτιώνεται όσο θα αυξάνεται ο παραγόμενος πλούτος. Η Αριστερά δεν πρέπει να μοιράζει λεφτά που δεν υπάρχουν αλλά να εφαρμόζει πολιτικές που θα αυξήσουν τα λεφτά (τον παραγώμενο πλούτο) και στη συνέχεια αυτά να κατανέμονται με δίκαιο τρόπο μεταξύ των παραγωγικών τάξεων.

Η επανάσταση του Grexit δεν είναι η ευκαιρία, όπως μερικοί φαντάζονται, για να εξοντώσουμε τις ελληνικές επιχειρήσεις που απέμειναν στη χώρα, ώστε να αναγκαστούν να μεταναστεύσουν και αυτές στο εξωτερικό ή να διώξουμε τους εφοπλιστές από τον Πειραιά μέσω μιας υψηλής φορολογίας. Όλοι αυτοί είναι απαραίτητοι για την επόμενη μέρα αν δε θέλουμε η Ελλάδα να μετατραπεί σε χώρα της υποσαχάριας Αφρικής χωρίς επιχειρηματική τάξη και χωρίς παραγωγικά κεφάλαια. Εκτός αν ορισμένοι ονειρεύονται το αποτυχημένο σοβιετικό Gosplan και τα σοβχόζ.

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Απ’ όλα όσα εκθέσαμε παραπάνω είναι φανερό ότι η έξοδος από την Ευρωζώνη και η επιστροφή στο εθνικό νόμισμα αποτελεί τη μόνη σωτήρια λύση στο δράμα που βιώνει εδώ και έξι χρόνια ο ελληνικός λαός.

Ο πιο ομαλός τρόπος μετάβασης είναι η εισαγωγή της Νέας Δραχμής με ισοτιμία ένα προς ένα σε σχέση με το ευρώ και αμέσως μετά το «κλείδωμά» της. Όλα, μισθοί, συντάξεις, οι τιμές των αγαθών και υπηρεσιών, δάνεια και καταθέσεις θα μετατραπούν με αυτή την ισοτιμία. Ειδικότερα, οι καταθέσεις θα έχουν «ρήτρα ευρώ» ώστε κανείς να μην ανησυχεί για μείωση της περιουσίας του από μία υποτιθέμενη υποτίμηση. Η Τράπεζα της Ελλάδος θα επιβάλλει στις εγχώριες τράπεζες να ανταλλάσσουν τις δραχμές με ισοτιμία ένα προς ένα σε σχέση με το ευρώ. Όταν οι σημερινές καταθέσεις εκταμιεύονται στην εσωτερική αγορά θα μετατρέπονται σε δραχμές, όταν εκταμιεύονται για εισαγωγές προϊόντων, για τουρισμό, για λόγους υγείας και για σπουδαστικό συνάλλαγμα σε ευρώ. Με τον τρόπο αυτό μετάβασης, δηλαδή, ισοτιμία ένα προς ένα και αμέσως μετά «κλείδωμα» δε θα αυξηθούν οι τιμές των εισαγόμενων προϊόντων και δε θα εμφανιστούν πληθωριστικές πιέσεις. Η ισοτιμία αυτή θα διατηρηθεί καθ’ όλη τη μεταβατική περίοδο σταθεροποίησης της οικονομίας (3-5 χρόνια) χωρίς αυτό να σημαίνει ότι μετά η Νέα Δραχμή θα υποτιμηθεί. Αντίθετα όσο θα αυξάνεται το ΑΕΠ, λόγω των επενδύσεων, το εθνικό νόμισμα θα ισχυροποιείται.

Κάποιοι αναρωτιούνται: Μπορεί να είναι τόσο ισχυρή η δραχμή ώστε να αντιστοιχεί σ’ ένα ευρώ; Η αριθμητική σχέση δύο νομισμάτων δεν εκφράζει την πραγματική αξία τους. Η σχέση του ευρώ προς το ιαπωνικό γιεν είναι 1 προς 110 (ένα ευρώ ανταλλάσσεται με 110 γιεν), αυτό δεν σημαίνει ότι το ευρώ είναι 110 φορές πιο ισχυρό από το γιεν. Απλά ένας μέσος μισθός 1.000 ευρώ στη Γερμανία αντιστοιχεί σ’ ένα μισθό 110.000 γιεν στην Ιαπωνία, το ίδιο γίνεται με τις τιμές των προϊόντων και όλες τις αξίες. Η ισοτιμία της δραχμής θα μπορούσε, αντί ένα προς ένα, να οριστεί π.χ. σε ένα προς δέκα (1 ευρώ προς 10 δραχμές) αλλά σ’ αυτή την περίπτωση θα έπρεπε να προσθέσουμε ένα μηδενικό στους μισθούς, στις συντάξεις, στις τιμές των προϊόντων και υπηρεσιών, στις καταθέσεις, τα δάνεια κλπ. Τίποτα δε θα άλλαζε, απλώς θα δημιουργείτο μια αχρείαστη σύγχυση. Αν δεν προσθέσουμε το μηδενικό σ’ όλες τις αξίες θα πρόκειται για υποτίμηση.

Βασικός παράγοντας επιτυχίας του εγχειρήματος επιστροφής στο εθνικό νόμισμα είναι η διατήρηση ισοσκελισμένου του Ισοζυγίου Αγαθών και Υπηρεσιών. Πρέπει από την πρώτη στιγμή να διασφαλιστεί, με κατάλληλες ρυθμίσεις, ότι το συνάλλαγμα από τις εξαγωγές και τον τουρισμό δε θα διαφεύγει σε τράπεζες του εξωτερικού. Παράλληλα θα πρέπει να ληφθούν όλα τα αναγκαία μέτρα ώστε το ναυτιλιακό συνάλλαγμα να εξακολουθήσει να εισρέει στη χώρα.

Άμεσα θα μπει σε εφαρμογή, με τη συνεργασία των παραγωγικών τάξεων, ένα ευρύ σχέδιο δημόσιων και ιδιωτικών επενδύσεων, όπως έχουμε προαναφέρει.

Τέλος, μία σύντομη αναφορά στο Δημόσιο Χρέος που δεν αποτελεί αντικείμενο αυτού του κειμένου αλλά συνδέεται με την επιστροφή στο εθνικό νόμισμα. Η Ελλάδα πρέπει πρώτα να βγει από την Ευρωζώνη και να θέσει σε κυκλοφορία τη Νέα Δραχμή ώστε να θωρακίσει την οικονομία της. Μετά θα καταγγείλει τις τρεις Δανειακές Συμβάσεις και τα συνημμένα Μνημόνια και θα σταματήσει την πληρωμή των τοκοχρεολυσίων. Παράλληλα θα ολοκληρώσει το λογιστικό έλεγχο του χρέους και θα διεκδικήσει τις γερμανικές οφειλές. Όποιο τμήμα του χρέους αναγνωριστεί τελικά, μετά από μακροχρόνιες διαπραγματεύσεις, πρέπει να αποπληρωθεί σε δραχμές και όχι σε ευρώ.

Το κείμενο αυτό γράφτηκε σε μια προσπάθεια να διαλυθεί η σύγχυση που επικρατεί σχετικά με το πως μπορεί και πρέπει να γίνει η επιστροφή στο εθνικό νόμισμα. Όπως είχε πει ο Φερδινάνδος Λασάλ «Μη μας δείχνετε το στόχο, αν δε μας πείτε τον τρόπο. Γιατί οι στόχοι και οι τρόποι συγχέονται τόσο σ’ αυτή τη γη, που αν αλλάξεις τον τρόπο αλλάζεις το στόχο…». Οι αντικρουόμενες απόψεις που ακούγονται και γράφονται για μικρή υποτίμηση, για μεγαλύτερη υποτίμηση, για ελεύθερη διακύμανση φοβίζουν τους πολίτες και τους εγκλωβίζουν στην προπαγάνδα των μνημονιακών φετιχιστών του ευρώ. Απαιτείται, πριν να είναι πολύ αργά, η παρουσίαση στον ελληνικό λαό, από τις δυνάμεις της αντίστασης, ενός συγκεκριμένου και ρεαλιστικού σχεδίου εξόδου από την Ευρωζώνη και η συγκρότηση του Εθνικοαπελευθερωτικού Μετώπου που θα το υλοποιήσει.

«Ορθά επιχειρήματα μας λείπουν των Ελλήνων και …χανόμαστε
Βάλτος από ιδεολογήματα ο βιός μας και …σαπίζουμε
Χωρίς ενιαίο στρατηγικό – πολιτικό δόγμα και …διαμελιζόμαστε.
Έως πότε θα αντέξει έτσι αυτό το έθνος μας!»

(Δημήτρης Ν. Δημητρίου – Καπετάν Νικηφόρος του ΕΛΑΣ)


Του Νίκου Ιγγλέση
https://greekattack.wordpress.com

Απέναντι Όχθη

Το νόμισμα και τα φετίχ του

Όλες οι ιστοσελίδες στο διαδίκτυο (μα και καταναλωτικά προϊόντα) έχουν τους περίφημους «Όρους Χρήσης» τους οποίους και αποδεχόμαστε κατά την εγγραφή μας σε κάποια ιστοσελίδα ή υπηρεσία. Και αυτό είναι κάτι σημαντικό, ιδιαίτερα όταν μιλάμε για υπηρεσίες σαν αυτές που προσφέρουν οι Google, Microsoft, Apple κλπ, μα και άλλες που ανεβάζουμε πνευματικές μας δημιουργίες (γραφικά, εφαρμογές, κώδικα κλπ). Ωστόσο, πάντα αυτοί οι όροι είναι πολύπλοκοι, μη σαφείς, χρησιμοποιούν ξύλινη γλώσσα και νομοθετικές ορολογίες, εκτεινόμενοι σε μεγάλο μήκος και συνήθως μόνο στην αγγλική γλώσσα. Παρόλα αυτά, με ελαφρά την καρδία, τους αποδεχόμαστε κάνοντας κλικ στο σχετικό κουτάκι τους «I agree».

Φυσικά αυτό δεν πρόκειται για ένα πραξικόπημα των δικτυακών εταιρειών μα αποτελεί μια προέκταση της φυσικής ζωής και της νομικής αυθαιρεσίας που υπάρχει, δίνοντας στις εταιρείες αυξημένα δικαιώματα και απαλλάσσοντάς τις από σχεδόν κάθε ευθύνη. Άλλωστε, το γεγονός πως πλέον καθιερώνεται νομικά, τα διάφορα προϊόντα που αγοράζουμε να θεωρούνται ως νοικιασμένα και όχι σαν προσωπικά αφού κατεβλήθη το αντίτιμο, είναι μια (πολύ ανησυχητική) απόδειξη που οι ευθύνες πρωτίστως βρίσκονται στην δική μας άγνοια και αδιαφορία.

Το πείραμα:

Μάλιστα, σχετικά πρόσφατα οι καθηγητές Jonathan Obar και Anne Oeldorf-Hirsch από τα πανεπιστήμια του York και του Connecticut αντίστοιχα, απέδειξαν – αυτό που όλοι γνωρίζουμε σχετικά με το διάβασμα των όρων χρήσης – κάνοντας το εξής πείραμα:

Δημιούργησαν ένα ψεύτικο site κοινωνικής δικτύωσης με την ονομασία NameDrop καλώντας 535 φοιτητές να κάνουν εγγραφή σε αυτό. Κατόπιν τους ζητήσανε να απαντήσουν σε μια έρευνα που περιείχε ερωτήσεις σχετικά με την αλληλεπίδρασή τους με την προστασία της ιδιωτικότητας και τους όρους χρήσης της υπηρεσίας. Τα δυο αυτά έγγραφα στην ουσία ήταν διαμορφωμένες εκδόσεις του LinkedIn και ο κατ’ εκτίμηση χρόνος ανάγνωσής τους ήταν περίπου 30 λεπτά για την ανάγνωση του πρώτου (Πολιτική Απορρήτου) και σχεδόν 15 για το δεύτερο (Όρους Χρήσης). Μέσα σε αυτούς τους όρους όμως, οι ερευνητές πρόσθεσαν δυο ακόμα:

1. Έδιναν το δικαίωμα στο NameDrop να παραχωρεί τα δεδομένα τους σε τρίτους, συμπεριλαμβανομένων και κυβερνητικών οργανισμών (π.χ στην NSA)
2. Θα έπρεπε να ονομάσουν το πρωτότοκο παιδί NameDrop (!!!)

Τα αποτελέσματα αυτού;

– Το 74% από τους συμμετέχοντες δεν διάβασε καθόλου την Πολιτική Απορρήτου (PP) και αυτοί που τα… «διάβασαν» χρειάστηκαν κάπου 73 δευτερόλεπτα για το PP και σχεδόν 51 δευτερόλεπτα για τους Όρους Χρήσης (ToS)
– To δε 96% των συμμετεχόντων χρειάστηκε λιγότερο από 5 λεπτά για την PP, ενώ το 97% χρειάστηκε λιγότερο από 5 λεπτά για τους ToS.
– Μόλις το 15% των συμμετεχόντων είχε ανησυχίες για τις πολιτικές του κοινωνικού δικτύου. Μόνο το 1,7% ανέφεραν την ρήτρα που επέβαλε την ονομασία στο παιδί τους και ένα 2% εξέφρασε τις ανησυχίες του για τα κοινόχρηστα δεδομένα.
Οι συμμετέχοντες βρήκαν τα PPs και ToS μεγάλα και πολύ φλύαρα, και πολύ απλά δεν τα διαβάζουν επειδή είναι πεπεισμένοι ότι δεν θα τα καταλάβουν, έτσι κι αλλιώς.

Λαμβάνοντας υπόψιν πως όσοι μετείχαν ήταν φοιτητές πληροφορικής και μάλιστα σε θέματα Big Data, για την προστασία της ιδιωτικότητας, της επιτήρησης και της τάξης, είναι προφανές – όπως είπαν και οι ερευνητές – πως αυτά τα απογοητευτικά αποτελέσματα, θα ήταν πολύ μεγαλύτερα αν η έρευνα γινόταν σε ευρύτερο πληθυσμό.

Δεν υπάρχει αμφιβολία πως η σημερινή κατάσταση των ΡΡ και TOS στο Internet, είναι καταχρηστική και παντελώς αποτυχημένη και, συνεπώς, κάτι θα πρέπει να αλλάξει. Αυτό φυσικά δεν πρόκειται να συμβεί από τις εταιρείες, ίσα-ίσα που το επικοινωνιακό τους τμήμα τα γνωρίζει όλα αυτά και καταβάλλεται κάθε προσπάθεια για την ακόμα πολυπλοκότερη εφαρμογή τους. Δείτε τον κάθε όρο χρήσης προϊόντων και υπηρεσιών που πληρώνουμε και στην φυσική ζωή επίσης. Δεκάδες σελίδες, ψιλά γράμματα, παραπομπές και παντού εσύ αναφέρεσαι σαν «καταναλωτής», ενώ σε κάθε σημείο υπάρχουν τα δικαιώματα της εταιρείας έναντί σου, πουθενά όμως οι υποχρεώσεις της.

H ενημέρωση:

Επάνω σε αυτό, όσον αφορά το διαδίκτυο, κινείται και το «Term os Service: Didn’t Read». Πρόκειται για μια καμπάνια (ας την πούμε έτσι, αν και δεν ισχύει ακριβώς) που έχει επισημάνει πονηρά και καταχρηστικά σημεία σε Όρους Χρήσης / Πολιτικές Απορρήτου μεγάλων και μαζικών δικτυακών υπηρεσιών. Δίνει μάλιστα την δυνατότητα οι χρήστες να προσθέσουν «ψήφο» για οποιαδήποτε σελίδα σχετικά με τα ΡΡ και ΤοS τους.
Για παράδειγμα, με πράσινο είναι οι ευνοϊκοί όροι, με πορτοκαλί οι επικίνδυνοι (ιδιαίτερα όσον αφορά την ιδιωτικότητα) και με κόκκινο οι καταχρηστικοί:


Επιπλέον, διαθέτει και ένα addon για browsers (Firefox, Chrome/ium, Opera, Safari) που σε κάθε μεγάλη σελίδα και υπηρεσία, δείχνει αυτούς τους όρους, υπενθυμίζοντάς σας με τι έχετε να κάνετε:

Πρόκειται για ένα πολύ σημαντικό θέμα, με πολιτικές προεκτάσεις που θα πρέπει να ληφθεί σοβαρά. Φυσικά, η πιο αποτελεσματική λύση θα ήταν η απομάκρυνση και διαγραφή λογαριασμού από αυτές τις υπηρεσίες, μα αυτό είναι κάτι που δυστυχώς, δεν θα κάνει σχεδόν κανένας. Όμως, τις επιπτώσεις τις νοιώθουμε ήδη και με τους υπάρχοντες ρυθμούς στο άμεσο μέλλον τα πράγματα θα είναι ακόμα χειρότερα. Εις βάρος μας πάντα…


Διαβάσα και συμφωνώ με τους Όρους: Tο μεγαλύτερο ψέμα στο διαδίκτυο

Με αφορμή την 75η επέτειο της Μάχης της Κρήτης, φέτος τον Μάιο, ο Stephan και ο Hauke ήρθαν στα Χανιά. Όμως δεν ήταν αυτός ο μόνος λόγος που βρέθηκαν στα Χανιά. Υπήρχε και κάτι άλλο που τους προξένησε πολύ μεγάλη εντύπωση. Το ναζιστικό μνημείο στα Φλώρια του μαρτυρικού Δήμου Καντάνου.

Δραστήριοι στα αντιφασιστικά κινήματα της Γερμανίας, τα τελευταία χρόνια είναι ενεργοί και στο κίνημα για τις γερμανικές επανορθώσεις προς την Ελλάδα.
Με εκδηλώσεις που διοργανώνουν, συνεντεύξεις και αρθρογραφία, ενημερώνουν τους πολίτες της Γερμανίας για την ιστορία της ναζιστικής κατοχής στην Ελλάδα και αγωνίζονται για να κρατήσουν τη μνήμη των γεγονότων ζωντανή. Αυτή που και στον τόπο μας ενίοτε λησμονούμε.

Η ύπαρξη ενός ναζιστικού μνημείου στον μαρτυρικό δήμο Καντάνου αποτέλεσε ένα σοκ για αυτούς και άλλους Γερμανούς αντιφασίστες.

Ο Στέφαν μας είχε πει:

“Όταν είδα το γερμανικό μνημείο δε μπορούσα να το πιστέψω! Στην επιγραφή του λέει: “έπεσαν για τη Μεγάλη Γερμανία”. Τετοιο μνημείο δε θα μπορουσε ποτέ να στηθεί στη Γερμανία!”

Τότε, είχαν υποσχεθεί ότι θα επιστρέψουν.

Ένα ναζιστικό μνημείο στα Φλώρια;

Σήμερα, μαζί με την Ούρσι, την Ίνγκριντ, την Τριανταφυλλιά και τον Μπέρνχαρντ, ο Στέφαν και ο Χάουκε ταξίδεψαν στα Φλώρια.

Σκοπός τους; Να στείλουν ένα μήνυμα, ότι τα μνημεία του ναζισμού δεν πρέπει να είναι πουθενά ανεκτά. Ούτε στη Γερμανία, ούτε στην Ελλάδα. Πόσο μάλλον σε τόπους μαρτυρίου, όπως είναι η Κάντανος.

Aν κάτι κάνει εντύπωση, είναι η θέση του μνημείου. Καλοφτιαγμένο, με παγκάκι ώστε να μπορούν να καθίζουν οι επισκέπτες και να θαυμάζουν τη θέα, δεσπόζει από ψηλά και είναι σα να επιβλέπει το αντίστοιχο, αρκετά πιο λιτό στην κατασκευή, μνημείο με τα ονόματα των νεκρών των Φλωρίων που βρίσκεται απέναντί του, κάτω στο δρόμο, δίχως καμία προστασία.

Το μνημείο στα Φλώρια δεν είναι τυχαίο.

Δημιουργήθηκε το 1941 για να τιμήσει τη μνήμη 14 στρατιωτών της Βέρμαχτ που πέθαναν στην περιοχή. Για την κατασκευή του οι ναζί χρησιμοποίησαν πέτρες από τα σπίτια που έκαψαν στην Κάνδανο. Τα λείψανα των στρατιωτών έχουν προ πολλού μεταφερθεί στο γερμανικό νεκροταφείο στο Μάλεμε. Όμως οι βετεράνοι αλεξιπτωτιστές συνεχίζουν να έρχονται κάθε χρόνο στην επέτειο της Μάχης της Κρήτης.

Σήμερα όμως το επισκέφθηκαν αντιφασίστες.

Η ομάδα των γερμανών αντιφασιστών το τύλιξε με ένα πανί και το έδεσε με σπάγκο. Στα δεξιά του κόλλησαν ένα μεγενθυμένο επετειακό γραμματόσημο που απεικονίζει αντάρτες της Μάχης της Κρήτης. Δεξιά, στη θέση του αποστολέα έγραφε: “Έλληνες και Γερμανοί αντιφασίστες”. Λίγο πιο κάτω η διεύθυνση για τα γραφεία της Ένωσης Ορεινών Καταδρομέων Άνω Φραγγονίας.


Όπως είπαν, το μήνυμα της δράσης τους είναι ότι δεν πρέπει να υπάρχει στα Φλώρια του Δήμου Καντάνου ένα μνημείο όπου θα μπορούν να μαζεύονται βετεράνοι αλεξιπτωτιστές για να νοσταλγούν για τις εποχές όπου η Γερμανία ήταν “Μεγάλη”. Γι’ αυτό, έκαναν το μνημείο σα σ’ ένα πακέτο, που πρέπει να επιστραφεί στη Γερμανία και στους ιδιοκτήτες του.

Το θέμα με το μνημείο στα Φλώρια είχε φτάσει και στη Γερμανική Βουλή. Σε απάντηση σε ερώτηση του τότε βουλευτή της SPD Günter Verheugen, ο υφυπουργούς Dr. Peter Wichert στης 14 Αυγούστου 1998 ενημέρωνε ότι το μνημείο αποκαταστάθηκε από έναν συνταξιούχο αξιωματικό της Bundeswehr κατά τα έτη 1986-1990, με ιδιωτική πρωτοβουλία και σε συνεννόηση με τους δημάρχους των κοινοτήτων Φλωρίων και Κανδάνου.

Στην απάντησή του τόνιζε επίσης ότι «οι ελληνικές κοινότητες ζήτησαν να αποκατασταθεί το μνημείο στην αρχική του μορφή. Γι’ αυτό ο αξιωματικός ανέθεσε σε γλύπτη στο Μπαϊρόιτ να φτιάξει ένα αντίγραφο της πρωτότυπης πλάκας, όπου η σβάστικα αντικαταστάθηκε από τον Σιδηρούν Σταυρό.»

Η νέα πλάκα απεικονίζει τρεις στρατιώτες της Βέρμαχτ που πετάνε χειροβομβίδες ενάντια στον εχθρό. Τοποθετήθηκε και μια πλάκα με ένα εντελβάις, το σύμβολο της 1ης Μεραρχίας της Βέρμαχτ που αιματοκύλισε αμέτρητα χωριά ανά την Ελλάδα. Σ΄αυτή αναγράφεται: «Όποιος σκέφτεται τους νεκρούς, θέλει ειρήνη» και αναφέρεται πως για την συντήρηση του μνημείου ενεργούν ο δήμος Κανδάνου και η «Ένωση Ορεινών Καταδρομών Άνω Φραγγονίας».

Η Τριανταφυλλιά Κωστοπούλου, πρόεδρος του Συλλόγου Επιστημόνων Βερολίνου-Βρανδεμβούργου και παρούσα στη σημερινή δράση, σε παλιότερο άρθρο της αναρωτιόταν, “γιατί επέλεξαν οι υπεύθυνοι το σύμβολο της «Μεραρχίας Εντελβάις» και δεν επέλεξαν ένα σύμβολο ειρήνης όπως το περιστέρι;”

Μοιράζοντας φυλλάδια στην Κάντανο

Οι 6 αντιφασίστες τράβηξαν βίντεο καθώς τύλιγαν το μνημείο. Όταν τελείωσαν είδαν ότι κάποιοι άνθρωποι είχαν σταματήσει και παρακολουθούσαν. Ενημέρωσαν ένα ζευγάρι Γερμανών τουριστών που έμειναν έκπληκτοι από το γεγονός ότι ένα τέτοιο μνημείο υπάρχει στην Κρήτη.

Εκεί, κατά τη συμβολική δράση, στεκόταν και ένας άνθρωπος εμφανώς συγκινημένος. Είπε ότι πέτρες από το καμμένο σπίτι του πατέρα του χρησιμοποιήθηκαν για την κατασκευή του μνημείου. Μίλησε με τους ακτιβιστές και τους ευχαρίστηκε για την ενέργειά τους που σε ένα συμβολικό επίπεδο αποδίδει δικαιοσύνη.

Στο καφενείο του χωριού τους κέρασαν ρακί, όμως δεν έκατσαν για πολύ ώρα.

Σύντομα, ξεκίνησαν για την Κάντανο.

Άφησαν λίγα λουλούδια στο μνημείο που υπάρχει στην κεντρική πλατεία του χωριού και άρχισαν να μοιράζουν φυλλάδια στους κατοίκους.

Το φυλλάδιο έγραφε:

Μπορεί να αναρωτιέστε άραγε τι κάνουν αυτοί εκεί με το μνημείο;

Ίσως θα πρέπει να εξηγήσουμε.

Πριν από 75 χρόνια ο Γερμανικός στρατός (Βέρμαχτ) επιτέθηκε στην Ελλάδα και την Κρήτη, λεηλάτησε τη χώρα, κατέστρεψε εκατοντάδες πόλεις και χωριά, δολοφόνησε χιλιάδες άνδρες, γυναίκες και παιδιά.

Όταν οι Γερμανοί το 1944/1945 υποχώρησαν από την Ελλάδα και την Κρήτη άφησαν πίσω τους συντρίμια και ανείπωτο πόνο.

Μερικοί από εμάς ερχόμαστε εδώ και πολλά χρόνια ως τουρίστες εδώ, απολαμβάνουμε το καλοκαίρι, τη θάλασσα, την κρητική κουζίνα και θαυμάζουμε το ανυπότακτο πνεύμα του Κρητικού Λαού.

Όμως, όταν αντικρύσαμε για πρώτη φορά αυτό το μνημείο, μας κόπηκε η λαλιά.

Θέλουμε να σας πληροφορήσουμε ότι ένα τέτοιο μνημείο με τηνεπιγραφή «έπεσαν για τη Μεγάλη Γερμανία» απεικονίζοντας μάλιστα τρεις επιτιθέμενους Γερμανούς στρατιώτες με το σύμβολο της γνωστής μεραρχίας «Έντελβαϊς» στο μανίκι και χειροβομβίδες στα χέρια, δεν θα έπαιρνε έγκριση σε καμία πόλη της Γερμανίας.

Πολύ περισσότερο μας εξέπληξε το ότι αυτό το μνημείο, το οποίο δεν αποτελεί τίποτα παραπάνω από μια καθαρή ναζιστική προπαγάνδα,μπόρεσε να στηθεί ειδικά εδώ, στα μαρτυρικά Φλώρια, από υποστηρικτές και θιασώτες των τότε δολοφόνων, και μάλιστα απέναντι από το μνημείο των σφαγιασθέντων από τους Ναζί.

Όπως είναι σε όλους μας γνωστό, η Κάντανος ισοπεδώθηκε και δολοφονήθηκαν εκατοντάδες κάτοικοι το 1941 από Γερμανούς στρατιώτες που έφεραν το σύμβολο της μεραρχίας «Έντελβαϊς».

Εμείς δεν μπορούμε να ανεχτούμε την ύπαρξη του συγκεκριμένου μνημείου σ΄αυτή την περιοχή. Δεν είμαστε ενάντια στο να τιμώνται οι νεκροί, αλλά αυτοί οι νεκροί δεν αξίζουν τέτοιες τιμές.

Βέβαια, στις επιγραφές που πλαισιώνουν το «τιμητικό» αυτό μνημείο μιλούν για συμφιλίωση, αλλά εμείς αναρωτιόμαστε, τι από όλα αυτά αποτελεί συμφιλιώση, όταν οι θύτες μετά από τις φρικτές τους πράξεις προτείνουν στα θύματά τους: «δεν θα ήταν καλύτερα να αφήσουμε το παρελθόν να ξεχαστεί;»

Εμείς λέμε: εάν θέλετε οπωσδήποτε να τιμήσετε Γερμανούς στρατιώτες, τότε θα ήταν καλύτερα να τιμήσετε εκείνους τους στρατιώτες που στην διάρκεια της Γερμανικής Κατοχής λιποτάκτησαν από τις μονάδες τους και εντάχθηκαν στο λαϊκό αντιστασιακό κίνημα ενάντια στον Γερμανό κατακτητή.

Τι πρέπει να κάνουμε, λοιπόν, με αυτό το μνημείο; Σ΄αυτή την περίπτωση προσφεύγουμε σε μια αρχαία ελληνική παράδοση!

Σύμφωνα με τον μύθο, ο Μιλτιάδης έστειλε έναν αγγελιοφόρο από τον Μαραθώνα στην Αθήνα για να αναγγείλει τη νίκη επί των Περσών. Εμείς στέλνουμε το δικό μας μήνυμα και «επιστρέφουμε» στην Ένωση Γερμανών Ορεινών Καταδρομών Άνω Φραγγονίας το απαράδεκτο αυτό μνημείο. Η Ένωση αυτή των «παλαιών πολεμιστών» έστησε το μνημείο αυτό για να «δοξάζει» κάθε χρόνο τον «ηρωικό αγώνα» των Γερμανών στρατιωτών για την υπεράσπιση της «Οχυράς Θέσης Κρήτης», γεγονός που για τους πολίτες της Κρήτης σήμαινε: πείνα, εξαθλίωση και θάνατος.

Για να μην χαθεί στη «διαλογή» το «πακέτο», αναγράψαμε καθαρά τη διεύθυνση του αποδέκτη και βάλαμε και «γραμματόσημο», αναλαμβάνοντας και τα «έξοδα αποστολής».

Ευχαριστούμε ιδιαίτερα τους Έλληνες φίλους/φίλες μας, με τους οποίους εδώ και καιρό συζήτησαμε αυτή την εικαστική παρέμβαση

Γερμανοί και Έλληνες αντιφασίστες

Η Τριανταφυλλιά ανέλαβε να μιλήσει στους πολίτες και να μοιράζει τα φυλλάδια.

Οι πιο πολλοί αντέδρασαν θετικά στην πρωτοβουλία, άλλοι έμειναν έκπληκτοι από την ύπαρξη ενός τέτοιου μνημείου για το οποίο λίγα πράγματα ήξεραν, λίγοι γνώριζαν και είπαν “γιατί αργήσατε τόσο πολύ καιρό για να ενδιαφερθείτε;”

Όμως υπήρξαν και κάποιοι που αντέδρασαν αρνητικά, ένιωσαν προσβεβλημένοι από την παρουσία των αντιφασιστών αφού ένιωσαν ότι ξένοι έρχονται και τους κατηγορούν στο δικό τους τόπο.

“Η ατμόσφαιρα εδώ ήταν καλή όμως υπήρξε και επιθετικότητα”, μας είπε ο Stephan. “Νομίζω ότι ίσως κάποιοι αισθάνθηκαν ότι τους κατηγορούμε. Αν κι εγώ ζούσα σε μια μικρή πόλη και ερχόταν κάποιοι από οπουδήποτε αλλού για να μου πουν για τον τόπο μου, μπορεί κι εγώ να αντιδρούσα με έναν παρόμοιο τρόπο. Το θέμα μας όμως δεν είναι οι άνθρωποι αλλά το μνημείο. Το θέμα είναι να εξηγήσουμε τι είναι αυτό το μνημείο.”

Ο Stephan εξέφρεσε ξανά την έκπληξή του για το γεγονός ότι επιτράπηκε η ύπαρξη ενός τέτοιου μνημείο:

“Για εμάς ήταν αδύνατο να πιστέψουμε ότι οι αρχές του τόπου επέτρεψαν σε αυτούς τους βετεράνους ναζί να ξανακτίσουν το μνημείο. Μιλήσαμε και με ιστορικούς και μας είπαν ότι ούτε αυτοί μπορούσαν να πιστέψουν ότι σε μία περιοχή όπως την Κάνδανο υπάρχει ένα τέτοιο μνημείο για τη “Μεγάλη Γερμανία”.”

Ρωτήσαμε, γιατί είναι κακό κάποιοι να νοσταλγούν το παρελθόν και να τιμούν τους νεκρούς στρατιώτες σε ένα μνημείο που αναφέρεται στη “Μεγάλη Γερμανία”;

Ο Στεφάν είπε:

“Στη “Μεγάλη Γερμανία” εντάσσονται τμήματα της Γαλλίας, το Βέλγιο, η Πολωνία, τμήμα της Ρωσίας. Η Μεγάλη Γερμανία είναι όλος ο κόσμος να γίνει Γερμανία”.

Ο Χάουκε δεν έμεινε ικανοποιημένος από την απάντηση:

“Δεν είναι μόνο αυτό. Δεν είναι μόνο γεωγραφική η έννοια της “Μεγάλης Γερμανίας”. Αναφέρεται σε ένα νέο κόσμο, σε μία νέα σπουδαία ναζιστική Γερμανία. Μια Γερμανία που οφείλει να επεκτείνεται. Αυτή η Γερμανία που έφτασε και στην Ελλάδα. Στην Κρήτη. Εδώ στην Κάντανο. Το να θυμόμαστε τα εγκλήματα των ναζί στην Ελλάδα είναι καίριο. Κάποιοι θέλουν να ξεχάσουν”

Ο Στέφαν είπε ότι “κάποιοι, ακόμα και σήμερα δεν γνωρίζουν”.

Η Τριανταφυλλιά είπε:

“Κάποιοι από αυτούς που τους έδωσα φυλλάδιο δεν το ήξεραν ότι υπήρχε η αναφορά στο μνημείο περί “Μεγάλης Γερμανίας”. Ξέρεις, ο πρόεδρος των αλεξιπτωτιστών δε μπόρεσε να συμμετάσχει σε εκδήλωση στη Γερμανία για τους νεκρούς ναζί και λίγες μέρες αργότερα το κατάφερε στην Κάντανο. Το καταλαβαίνετε; Μερικές μέρες αργότερα, ήταν εδώ!”

Η ομάδα των Γερμανών αντιφασιστών θα παραμείνει στα Χανιά για λίγες ημέρες ακόμα. Όταν επιστρέψουν στη Γερμανία θα συνεχίσουν τον αγώνα τους. Και υπόσχονται ότι θα ξαναέλθουν, γιατί αγαπούν την Κρήτη. Θα έρθουν εδώ ως φίλοι, ως συνοδοιπόροι στους αγώνες για ειρήνη και δημοκρατία.



Γερμανοί αντιφασίστες μιλούν για την παρέμβασή τους στο ναζιστικό μνημείο στα Φλώρια της Κρήτης

Με αφορμή την 75η επέτειο της Μάχης της Κρήτης, φέτος τον Μάιο, ο Stephan και ο Hauke ήρθαν στα Χανιά. Όμως δεν ήταν αυτός ο μόνος λόγος που βρέθηκαν στα Χανιά. Υπήρχε και κάτι άλλο που τους προξένησε πολύ μεγάλη εντύπωση. Το ναζιστικό μνημείο στα Φλώρια του μαρτυρικού Δήμου Καντάνου.

Δραστήριοι στα αντιφασιστικά κινήματα της Γερμανίας, τα τελευταία χρόνια είναι ενεργοί και στο κίνημα για τις γερμανικές επανορθώσεις προς την Ελλάδα.
Με εκδηλώσεις που διοργανώνουν, συνεντεύξεις και αρθρογραφία, ενημερώνουν τους πολίτες της Γερμανίας για την ιστορία της ναζιστικής κατοχής στην Ελλάδα και αγωνίζονται για να κρατήσουν τη μνήμη των γεγονότων ζωντανή. Αυτή που και στον τόπο μας ενίοτε λησμονούμε.

Η ύπαρξη ενός ναζιστικού μνημείου στον μαρτυρικό δήμο Καντάνου αποτέλεσε ένα σοκ για αυτούς και άλλους Γερμανούς αντιφασίστες.

Ο Στέφαν μας είχε πει:

“Όταν είδα το γερμανικό μνημείο δε μπορούσα να το πιστέψω! Στην επιγραφή του λέει: “έπεσαν για τη Μεγάλη Γερμανία”. Τετοιο μνημείο δε θα μπορουσε ποτέ να στηθεί στη Γερμανία!”

Τότε, είχαν υποσχεθεί ότι θα επιστρέψουν.

Ένα ναζιστικό μνημείο στα Φλώρια;

Σήμερα, μαζί με την Ούρσι, την Ίνγκριντ, την Τριανταφυλλιά και τον Μπέρνχαρντ, ο Στέφαν και ο Χάουκε ταξίδεψαν στα Φλώρια.

Σκοπός τους; Να στείλουν ένα μήνυμα, ότι τα μνημεία του ναζισμού δεν πρέπει να είναι πουθενά ανεκτά. Ούτε στη Γερμανία, ούτε στην Ελλάδα. Πόσο μάλλον σε τόπους μαρτυρίου, όπως είναι η Κάντανος.

Aν κάτι κάνει εντύπωση, είναι η θέση του μνημείου. Καλοφτιαγμένο, με παγκάκι ώστε να μπορούν να καθίζουν οι επισκέπτες και να θαυμάζουν τη θέα, δεσπόζει από ψηλά και είναι σα να επιβλέπει το αντίστοιχο, αρκετά πιο λιτό στην κατασκευή, μνημείο με τα ονόματα των νεκρών των Φλωρίων που βρίσκεται απέναντί του, κάτω στο δρόμο, δίχως καμία προστασία.

Το μνημείο στα Φλώρια δεν είναι τυχαίο.

Δημιουργήθηκε το 1941 για να τιμήσει τη μνήμη 14 στρατιωτών της Βέρμαχτ που πέθαναν στην περιοχή. Για την κατασκευή του οι ναζί χρησιμοποίησαν πέτρες από τα σπίτια που έκαψαν στην Κάνδανο. Τα λείψανα των στρατιωτών έχουν προ πολλού μεταφερθεί στο γερμανικό νεκροταφείο στο Μάλεμε. Όμως οι βετεράνοι αλεξιπτωτιστές συνεχίζουν να έρχονται κάθε χρόνο στην επέτειο της Μάχης της Κρήτης.

Σήμερα όμως το επισκέφθηκαν αντιφασίστες.

Η ομάδα των γερμανών αντιφασιστών το τύλιξε με ένα πανί και το έδεσε με σπάγκο. Στα δεξιά του κόλλησαν ένα μεγενθυμένο επετειακό γραμματόσημο που απεικονίζει αντάρτες της Μάχης της Κρήτης. Δεξιά, στη θέση του αποστολέα έγραφε: “Έλληνες και Γερμανοί αντιφασίστες”. Λίγο πιο κάτω η διεύθυνση για τα γραφεία της Ένωσης Ορεινών Καταδρομέων Άνω Φραγγονίας.


Όπως είπαν, το μήνυμα της δράσης τους είναι ότι δεν πρέπει να υπάρχει στα Φλώρια του Δήμου Καντάνου ένα μνημείο όπου θα μπορούν να μαζεύονται βετεράνοι αλεξιπτωτιστές για να νοσταλγούν για τις εποχές όπου η Γερμανία ήταν “Μεγάλη”. Γι’ αυτό, έκαναν το μνημείο σα σ’ ένα πακέτο, που πρέπει να επιστραφεί στη Γερμανία και στους ιδιοκτήτες του.

Το θέμα με το μνημείο στα Φλώρια είχε φτάσει και στη Γερμανική Βουλή. Σε απάντηση σε ερώτηση του τότε βουλευτή της SPD Günter Verheugen, ο υφυπουργούς Dr. Peter Wichert στης 14 Αυγούστου 1998 ενημέρωνε ότι το μνημείο αποκαταστάθηκε από έναν συνταξιούχο αξιωματικό της Bundeswehr κατά τα έτη 1986-1990, με ιδιωτική πρωτοβουλία και σε συνεννόηση με τους δημάρχους των κοινοτήτων Φλωρίων και Κανδάνου.

Στην απάντησή του τόνιζε επίσης ότι «οι ελληνικές κοινότητες ζήτησαν να αποκατασταθεί το μνημείο στην αρχική του μορφή. Γι’ αυτό ο αξιωματικός ανέθεσε σε γλύπτη στο Μπαϊρόιτ να φτιάξει ένα αντίγραφο της πρωτότυπης πλάκας, όπου η σβάστικα αντικαταστάθηκε από τον Σιδηρούν Σταυρό.»

Η νέα πλάκα απεικονίζει τρεις στρατιώτες της Βέρμαχτ που πετάνε χειροβομβίδες ενάντια στον εχθρό. Τοποθετήθηκε και μια πλάκα με ένα εντελβάις, το σύμβολο της 1ης Μεραρχίας της Βέρμαχτ που αιματοκύλισε αμέτρητα χωριά ανά την Ελλάδα. Σ΄αυτή αναγράφεται: «Όποιος σκέφτεται τους νεκρούς, θέλει ειρήνη» και αναφέρεται πως για την συντήρηση του μνημείου ενεργούν ο δήμος Κανδάνου και η «Ένωση Ορεινών Καταδρομών Άνω Φραγγονίας».

Η Τριανταφυλλιά Κωστοπούλου, πρόεδρος του Συλλόγου Επιστημόνων Βερολίνου-Βρανδεμβούργου και παρούσα στη σημερινή δράση, σε παλιότερο άρθρο της αναρωτιόταν, “γιατί επέλεξαν οι υπεύθυνοι το σύμβολο της «Μεραρχίας Εντελβάις» και δεν επέλεξαν ένα σύμβολο ειρήνης όπως το περιστέρι;”

Μοιράζοντας φυλλάδια στην Κάντανο

Οι 6 αντιφασίστες τράβηξαν βίντεο καθώς τύλιγαν το μνημείο. Όταν τελείωσαν είδαν ότι κάποιοι άνθρωποι είχαν σταματήσει και παρακολουθούσαν. Ενημέρωσαν ένα ζευγάρι Γερμανών τουριστών που έμειναν έκπληκτοι από το γεγονός ότι ένα τέτοιο μνημείο υπάρχει στην Κρήτη.

Εκεί, κατά τη συμβολική δράση, στεκόταν και ένας άνθρωπος εμφανώς συγκινημένος. Είπε ότι πέτρες από το καμμένο σπίτι του πατέρα του χρησιμοποιήθηκαν για την κατασκευή του μνημείου. Μίλησε με τους ακτιβιστές και τους ευχαρίστηκε για την ενέργειά τους που σε ένα συμβολικό επίπεδο αποδίδει δικαιοσύνη.

Στο καφενείο του χωριού τους κέρασαν ρακί, όμως δεν έκατσαν για πολύ ώρα.

Σύντομα, ξεκίνησαν για την Κάντανο.

Άφησαν λίγα λουλούδια στο μνημείο που υπάρχει στην κεντρική πλατεία του χωριού και άρχισαν να μοιράζουν φυλλάδια στους κατοίκους.

Το φυλλάδιο έγραφε:

Μπορεί να αναρωτιέστε άραγε τι κάνουν αυτοί εκεί με το μνημείο;

Ίσως θα πρέπει να εξηγήσουμε.

Πριν από 75 χρόνια ο Γερμανικός στρατός (Βέρμαχτ) επιτέθηκε στην Ελλάδα και την Κρήτη, λεηλάτησε τη χώρα, κατέστρεψε εκατοντάδες πόλεις και χωριά, δολοφόνησε χιλιάδες άνδρες, γυναίκες και παιδιά.

Όταν οι Γερμανοί το 1944/1945 υποχώρησαν από την Ελλάδα και την Κρήτη άφησαν πίσω τους συντρίμια και ανείπωτο πόνο.

Μερικοί από εμάς ερχόμαστε εδώ και πολλά χρόνια ως τουρίστες εδώ, απολαμβάνουμε το καλοκαίρι, τη θάλασσα, την κρητική κουζίνα και θαυμάζουμε το ανυπότακτο πνεύμα του Κρητικού Λαού.

Όμως, όταν αντικρύσαμε για πρώτη φορά αυτό το μνημείο, μας κόπηκε η λαλιά.

Θέλουμε να σας πληροφορήσουμε ότι ένα τέτοιο μνημείο με τηνεπιγραφή «έπεσαν για τη Μεγάλη Γερμανία» απεικονίζοντας μάλιστα τρεις επιτιθέμενους Γερμανούς στρατιώτες με το σύμβολο της γνωστής μεραρχίας «Έντελβαϊς» στο μανίκι και χειροβομβίδες στα χέρια, δεν θα έπαιρνε έγκριση σε καμία πόλη της Γερμανίας.

Πολύ περισσότερο μας εξέπληξε το ότι αυτό το μνημείο, το οποίο δεν αποτελεί τίποτα παραπάνω από μια καθαρή ναζιστική προπαγάνδα,μπόρεσε να στηθεί ειδικά εδώ, στα μαρτυρικά Φλώρια, από υποστηρικτές και θιασώτες των τότε δολοφόνων, και μάλιστα απέναντι από το μνημείο των σφαγιασθέντων από τους Ναζί.

Όπως είναι σε όλους μας γνωστό, η Κάντανος ισοπεδώθηκε και δολοφονήθηκαν εκατοντάδες κάτοικοι το 1941 από Γερμανούς στρατιώτες που έφεραν το σύμβολο της μεραρχίας «Έντελβαϊς».

Εμείς δεν μπορούμε να ανεχτούμε την ύπαρξη του συγκεκριμένου μνημείου σ΄αυτή την περιοχή. Δεν είμαστε ενάντια στο να τιμώνται οι νεκροί, αλλά αυτοί οι νεκροί δεν αξίζουν τέτοιες τιμές.

Βέβαια, στις επιγραφές που πλαισιώνουν το «τιμητικό» αυτό μνημείο μιλούν για συμφιλίωση, αλλά εμείς αναρωτιόμαστε, τι από όλα αυτά αποτελεί συμφιλιώση, όταν οι θύτες μετά από τις φρικτές τους πράξεις προτείνουν στα θύματά τους: «δεν θα ήταν καλύτερα να αφήσουμε το παρελθόν να ξεχαστεί;»

Εμείς λέμε: εάν θέλετε οπωσδήποτε να τιμήσετε Γερμανούς στρατιώτες, τότε θα ήταν καλύτερα να τιμήσετε εκείνους τους στρατιώτες που στην διάρκεια της Γερμανικής Κατοχής λιποτάκτησαν από τις μονάδες τους και εντάχθηκαν στο λαϊκό αντιστασιακό κίνημα ενάντια στον Γερμανό κατακτητή.

Τι πρέπει να κάνουμε, λοιπόν, με αυτό το μνημείο; Σ΄αυτή την περίπτωση προσφεύγουμε σε μια αρχαία ελληνική παράδοση!

Σύμφωνα με τον μύθο, ο Μιλτιάδης έστειλε έναν αγγελιοφόρο από τον Μαραθώνα στην Αθήνα για να αναγγείλει τη νίκη επί των Περσών. Εμείς στέλνουμε το δικό μας μήνυμα και «επιστρέφουμε» στην Ένωση Γερμανών Ορεινών Καταδρομών Άνω Φραγγονίας το απαράδεκτο αυτό μνημείο. Η Ένωση αυτή των «παλαιών πολεμιστών» έστησε το μνημείο αυτό για να «δοξάζει» κάθε χρόνο τον «ηρωικό αγώνα» των Γερμανών στρατιωτών για την υπεράσπιση της «Οχυράς Θέσης Κρήτης», γεγονός που για τους πολίτες της Κρήτης σήμαινε: πείνα, εξαθλίωση και θάνατος.

Για να μην χαθεί στη «διαλογή» το «πακέτο», αναγράψαμε καθαρά τη διεύθυνση του αποδέκτη και βάλαμε και «γραμματόσημο», αναλαμβάνοντας και τα «έξοδα αποστολής».

Ευχαριστούμε ιδιαίτερα τους Έλληνες φίλους/φίλες μας, με τους οποίους εδώ και καιρό συζήτησαμε αυτή την εικαστική παρέμβαση

Γερμανοί και Έλληνες αντιφασίστες

Η Τριανταφυλλιά ανέλαβε να μιλήσει στους πολίτες και να μοιράζει τα φυλλάδια.

Οι πιο πολλοί αντέδρασαν θετικά στην πρωτοβουλία, άλλοι έμειναν έκπληκτοι από την ύπαρξη ενός τέτοιου μνημείου για το οποίο λίγα πράγματα ήξεραν, λίγοι γνώριζαν και είπαν “γιατί αργήσατε τόσο πολύ καιρό για να ενδιαφερθείτε;”

Όμως υπήρξαν και κάποιοι που αντέδρασαν αρνητικά, ένιωσαν προσβεβλημένοι από την παρουσία των αντιφασιστών αφού ένιωσαν ότι ξένοι έρχονται και τους κατηγορούν στο δικό τους τόπο.

“Η ατμόσφαιρα εδώ ήταν καλή όμως υπήρξε και επιθετικότητα”, μας είπε ο Stephan. “Νομίζω ότι ίσως κάποιοι αισθάνθηκαν ότι τους κατηγορούμε. Αν κι εγώ ζούσα σε μια μικρή πόλη και ερχόταν κάποιοι από οπουδήποτε αλλού για να μου πουν για τον τόπο μου, μπορεί κι εγώ να αντιδρούσα με έναν παρόμοιο τρόπο. Το θέμα μας όμως δεν είναι οι άνθρωποι αλλά το μνημείο. Το θέμα είναι να εξηγήσουμε τι είναι αυτό το μνημείο.”

Ο Stephan εξέφρεσε ξανά την έκπληξή του για το γεγονός ότι επιτράπηκε η ύπαρξη ενός τέτοιου μνημείο:

“Για εμάς ήταν αδύνατο να πιστέψουμε ότι οι αρχές του τόπου επέτρεψαν σε αυτούς τους βετεράνους ναζί να ξανακτίσουν το μνημείο. Μιλήσαμε και με ιστορικούς και μας είπαν ότι ούτε αυτοί μπορούσαν να πιστέψουν ότι σε μία περιοχή όπως την Κάνδανο υπάρχει ένα τέτοιο μνημείο για τη “Μεγάλη Γερμανία”.”

Ρωτήσαμε, γιατί είναι κακό κάποιοι να νοσταλγούν το παρελθόν και να τιμούν τους νεκρούς στρατιώτες σε ένα μνημείο που αναφέρεται στη “Μεγάλη Γερμανία”;

Ο Στεφάν είπε:

“Στη “Μεγάλη Γερμανία” εντάσσονται τμήματα της Γαλλίας, το Βέλγιο, η Πολωνία, τμήμα της Ρωσίας. Η Μεγάλη Γερμανία είναι όλος ο κόσμος να γίνει Γερμανία”.

Ο Χάουκε δεν έμεινε ικανοποιημένος από την απάντηση:

“Δεν είναι μόνο αυτό. Δεν είναι μόνο γεωγραφική η έννοια της “Μεγάλης Γερμανίας”. Αναφέρεται σε ένα νέο κόσμο, σε μία νέα σπουδαία ναζιστική Γερμανία. Μια Γερμανία που οφείλει να επεκτείνεται. Αυτή η Γερμανία που έφτασε και στην Ελλάδα. Στην Κρήτη. Εδώ στην Κάντανο. Το να θυμόμαστε τα εγκλήματα των ναζί στην Ελλάδα είναι καίριο. Κάποιοι θέλουν να ξεχάσουν”

Ο Στέφαν είπε ότι “κάποιοι, ακόμα και σήμερα δεν γνωρίζουν”.

Η Τριανταφυλλιά είπε:

“Κάποιοι από αυτούς που τους έδωσα φυλλάδιο δεν το ήξεραν ότι υπήρχε η αναφορά στο μνημείο περί “Μεγάλης Γερμανίας”. Ξέρεις, ο πρόεδρος των αλεξιπτωτιστών δε μπόρεσε να συμμετάσχει σε εκδήλωση στη Γερμανία για τους νεκρούς ναζί και λίγες μέρες αργότερα το κατάφερε στην Κάντανο. Το καταλαβαίνετε; Μερικές μέρες αργότερα, ήταν εδώ!”

Η ομάδα των Γερμανών αντιφασιστών θα παραμείνει στα Χανιά για λίγες ημέρες ακόμα. Όταν επιστρέψουν στη Γερμανία θα συνεχίσουν τον αγώνα τους. Και υπόσχονται ότι θα ξαναέλθουν, γιατί αγαπούν την Κρήτη. Θα έρθουν εδώ ως φίλοι, ως συνοδοιπόροι στους αγώνες για ειρήνη και δημοκρατία.



Γερμανοί αντιφασίστες μιλούν για την παρέμβασή τους στο ναζιστικό μνημείο στα Φλώρια της Κρήτης

Μετατρέπουν με νομολογίες από Ε.Ε. το νερό σε εμπόρευμα με πλήρως καπιταλιστικούς επιχειρηματικούς όρους, με πολλά παραθυράκια αισχροκέρδιας και αυθαιρεσίας (πχ κόστος για αποσβέσεις και συντήρηση πάγιων επενδύσεων που έχουν γίνει εδώ και πολλά
χρόνια, δεν γίνονται καν ή θα υπόκεινται σε αυθαίρετες αποτιμήσεις).

Εισάγουν την παρανοική έννοια του κόστους ευκαιρίας και εύλογου κέρδους (διαφυγόντων κερδών) για ένα αγαθό σαν το νερό, λες και είναι οι λίρες που μάζεψαν οι παπούδες τους και απαιτούν την καλύτερη δυνατή απόδοση από την αγορά. Και θέτουν και τον όρο «κόστος πόρου» όπου τυχόν μόλυνση και ακαταλληλότητα υδάτινων αποθεμάτων θα την πληρώνει ο τελικός απλός καταναλωτής και όχι όσοι μόλυναν ή μολύνουν τα αποθέματα (λες και δημιουργήθηκε χθες η γη, βρήκαν το νερό και είναι δικό τους αυτοί που αποφασίζουν με «ορθολογικά κριτήρια» ) σχετιζόμενο και ξανά μανά με το «κόστος ευκαιρίας για εναλλακτικές χρήσεις». Και όλα αυτά και άλλα μαζί, θα αθροίζονται φυσικά στην τελική τιμή για τον απλό καταναλωτή, με τις κλασικές εξαιρέσεις για εκλεκτούς (δείτε πιο κάτω κείμενο στο λινκ που παρατίθεται).

Βέβαια γιατί να τα κάνει αυτά μια κρατική-ακόμη-εταιρεία; Να λειτουργεί με τόσο αμείλικτους όρους αγοράς. Γιατί σαφώς και η όσο γίνεται υψηλότερη κερδοφορία των κρατικών-για όσο είναι ακόμη-επιχειρήσεων προσβλέπει στην εξυπηρέτηση του τεράστιου χρέους της μικρής αποικίας μας, αλλά και γιατί προλειάνουν και το έδαφος για μια μελλοντική ιδιωτικοποίηση με τους καλύτερους δυνατούς όρους για τον κάθε «επενδυτή» φυσικά. (προς το παρόν κερδίζουν ως συνήθως διάφοροι υπεργολάβοι μόνο).

H πιο λεπτομερής και τεκμηριωμένη ανάλυση πιο κάτω στο λινκ είναι από τη «Πρωτοβουλία για τη μη ιδιωτικοποίηση του νερού στην Ελλάδα SAVEGREEKWATER (SGW)»

Νερό: Με το παραπάνω, θα πληρώσουμε την «οικολογική ευσυνειδησία» υπουργείου και πολυεθνικών

Και το πιο κάτω βίντεο είναι από ρεπορτάζ της Γερμανικής κρατικής τηλεόρασης για το πως η ΕΕ επιβάλει σιγά σιγά την ιδιωτικοποίηση του νερού σε χώρες της Ευρώπης, με πρωταρχικούς εύκολους στόχους τις πιο αδύναμες και σε καθεστώς μνημονίου χώρες όπως η Ελλάδα. Μια ιδιωτικοποίηση που σχεδόν πάντα αποτυχαίνει εις βάρος των καταναλωτών και καταλήγει σε πολύ υψηλές τιμές και κακή ποιότητα υπηρεσιών, με όφελος μόνο στα κέρδη πολυεθνικών Ευρωπαικών εταιρειών.


Πως η Ε.Ε. επιβάλει και την ατζέντα της ιδιωτικοποίησης του νερού.

Γραμματοσειρά
Αντίθεση