20 July, 2018
Home / Περιβαλλον (Page 4)

Συμμετοχικά Συστήματα Πιστοποίησης – Εναλλακτικές προσεγγίσεις διασφάλισης ποιότητας για βιολογικά προϊόντα
Eκδήλωση ενημέρωσης
Τετάρτη 13/6, 17:30 – 22:00 μ.μ., Θεσσαλονίκη
Δηλώσεις συμμετοχής μέχρι και την Τρίτη 5 Ιουνίου

Το Αγροοικόπολις στα πλαίσια Ευρωπαϊκού προγράμματος Erasmus+ που αφορά στην εκπαίδευση ενηλίκων με στόχο τη δημιουργία βιώσιμων τοπικών διατροφικών συστημάτων, πραγματοποιεί εκδήλωση ενημέρωσης για το Συμμετοχικό Σύστημα Πιστοποίησης την Τετάρτη 13/6, στις 17:30 – 22:00 μ.μ.
Θα μιλήσουμε για το τι είναι η συμμετοχική προσέγγιση στην πιστοποίηση, πώς αναπτύσσεται ένα Συμμετοχικό Σύστημα Πιστοποίησης, πώς λειτουργεί, κίνητρα για συμμετοχή σε αυτό, τη σχέση τους με τη δημόσια διοίκηση, την αναγνώρισή τους, και θα μελετήσουμε την περίπτωση του συστήματος της Nature et Progress.
Μαζί μας θα είναι και οι Ceyhan Temurcu (Τουρκία) και Simon Carraz (Γαλλία), οι οποίοι θα μας μεταφέρουν την εμπειρία τους από τα Συμμετοχικά Συστήματα Πιστοποίησης στις χώρες τους.

Όσοι/ες ενδιαφέρεστε, παρακαλούμε δηλώστε συμμετοχή αναφέροντας την ιδιότητά* σας
μέχρι και την Τρίτη 5 Ιουνίου
στο bethechange@agroecopolis.org

*ιδιότητα:
– Παραγωγός / Παραγωγός μεταποιημένων προϊόντων
– Καταναλωτής-ρια / Φορέας καταναλωτών
– Εκπαιδευτικός-τρια / Ερευνητής-ρια
– Εμπλεκόμενος-η στη δημόσια διοίκηση
– Δημοσιογράφος
– Άλλο

Στη διάθεσή σας για περεταίρω διευκρινίσεις
Με φιλικούς χαιρετισμούς,
Η ομάδα του Αγροοικόπολις

———————————————————————-
Λίγα λόγια για τα Συμμετοχικά Συστήματα Πιστοποίησης

Μπορούν να υπάρξουν (βιολογικά) προϊόντα εγγυημένης ποιότητας χωρίς να πιστοποιούνται από τρίτους φορείς;
Τα «Συστήματα Συμμετοχικής Εγγύησης είναι τοπικά συστήματα διασφάλισης της ποιότητας, που πιστοποιούν τους παραγωγούς με βάση την ενεργό συμμετοχή των ενδιαφερομένων και βασίζονται σε ένα υπόβαθρο εμπιστοσύνης, κοινωνικών δικτύων και ανταλλαγής γνώσεων» (IFOAM, 2008).
Παρέχουν μια καινοτόμα λύση όπου η επαλήθευση της βιολογικής ποιότητας ενός προϊόντος ή μιας διαδικασίας δεν συγκεντρώνεται στα χέρια λίγων.Πρωτεύον ρόλο έχουν οι από κοινού διαφανείς διαδικασίες λήψης αποφάσεων και η συλλογική ευθύνη, με άμεση συμμετοχή των παραγωγών και των καταναλωτών απευθείας στην αξιολόγηση των γεωργικών εκμεταλλεύσεων από ομοίους των.
Η ανάγκη για αλλαγή του διατροφικού συστήματος έχει οδηγήσει τους βιοκαλλιεργητές, καταναλωτές και τις οργανώσεις που στηρίζουν τα δίκτυά τους, να αναπτύξουν εναλλακτικά και συμπληρωματικά εργαλεία προς την πιστοποίηση από τρίτα μέρη. Στην Ευρώπη ως «βιολογικό» επιτρέπεται να χαρακτηρίζεται μόνο ένα προϊόν πιστοποιημένο από τρίτα μέρη καθώς το ρυθμιστικό περιβάλλον δεν ευνοεί άλλη εναλλακτική. Παρόλα αυτά, οι πρωτοβουλίες PGS εξαπλώνονται και στην Ευρώπη, λόγω του γεγονότος ότι πολλές ομάδες παραγωγών και καταναλωτών επιδιώκουν πιο ουσιαστικές σχέσεις μεταξύ παραγωγής και κατανάλωσης και εξετάζουν εναλλακτικά συστήματα πιστοποίησης για τις τοπικές αγορές. Τα Συμμετοχικά Συστήματα Πιστοποίησης σε συνδυασμό με τη Κοινωνικά Υποστηριζόμενη Γεωργία γίνονται όλο και περισσότερο ένα ελκυστικό εργαλείο για την αντιμετώπιση των περιορισμών που αντιμετωπίζει το βιολογικό κίνημα.



Πηγή Συμμετοχικά Συστήματα Πιστοποίησης από το Αγροοικόπολις

«Πορτοκαλάδα δε θέτε, λεμονάδα δε θέτε, τί θέτε…» ήταν η έκφραση που χρησιμοποίησε ένας φίλος σχολιάζοντας εμφατικά την αντίδρασή μου στα εξαγγελλόμενα μέτρα ανάπτυξης.

Η παρατήρηση του φίλου ενέχει μια αλήθεια:

Έχω αρνηθεί ένα λιμάνι εμπορευματοκιβωτίων, ένα διεθνές αεροδρόμιο, τέσσερις εξορύξεις υδρογονανθράκων, τριάντα τρία βιομηχανικά ενεργειακά πάρκα, δύο νόμους Fast Track, ένα μεγάλο φράγμα, ένα χωροταξικό, το άρθρο 24 του Συντάγματος και ολόκληρο το οικονομικό σύστημα της αειφόρου ανάπτυξης. Θυμάμαι κάθε νομοθεσία και κάθε οικονομική δραστηριότητα που έχω αρνηθεί. Ακριβώς. Και ομολογώ ότι έχω αρνηθεί όλο το φάσμα της αναπτυξιακής νομοθεσίας των δέκα τελευταίων ετών ανεξαρτήτως αποχρώσεως.

Η παρατήρηση του φίλου ενέχει μια ειρωνεία:

Ο φίλος μου δεν με παρατηρεί με διάθεση τεκμηρίωσης. Με κρίνει λόγω της συνολικής μου στάσης. Μια στάση που δεν καταλαβαίνει γιατί, «…οι υπέρτατες αξίες προς τις οποίες προσανατολίζω τη ζωή μου είναι αντιμαχόμενες με άλλες, στις οποίες» εκείνος «αφιερώνει τη δική του ζωή» (Max Weber, H επιστήμη ως επάγγελμα). Και για αυτό την ειρωνεύεται. Εκφράζει έναν περιφρονητικό αστεϊσμό σε βάρος της στάσης μου, που τυγχάνει αντίθετη από τη δική του.

Η παρατήρηση του φίλου υπολείπεται συλλογικής μνήμης:

Ο ανθρώπινος πολιτισμός βασίζεται στη μνήμη και την επανάληψη. Θυμόμαστε μια καλή πρακτική, την επαναλαμβάνουμε. Θυμόμαστε μια κακή πρακτική, την αποφεύγουμε. Η συλλογική μνήμη μας σώζει από τα ίδια λάθη. Υπάρχει παντού: Στην πολιτική, την επιστήμη, τη μαγειρική, ακόμη και σε ένα λαϊκό παραμύθι.

Υπάρχει στη Νότια Εύβοια και τη Χίο για τα έργα ΒΑΠΕ. Τη Nante της Γαλλίας για το αεροδρόμιο. Τις υπεράκτιες εξορύξεις στα Gran Canaria. Τις ασύλληπτες οικολογικές καταστροφές στις Σκουριές. Την Ήπειρο για τους υδρογονάνθρακες. Την ταπείνωση βουνών λόγω λιγνίτη στην Ελευσίνα. Τα θυμάμαι όλα. Ακριβώς.

Ο φίλος δεν καταλαβαίνει γιατί αρνούμαι:

Αρνούμαι γιατί θυμάμαι.
Θυμάμαι πως δεν υπάρχει ειδικό χωροταξικό για τον πρωτογενή τομέα. Θυμάμαι την κερδοσκοπική αποσυναρμολόγηση της ΔΕΗ. Θυμάμαι την υποβάθμιση του περιβάλλοντος.

Για να μην αρνούμαι πρέπει να ξεχάσω.

Να ξεχάσω πως ο πρωτογενής δεν είναι στην ατζέντα της εθνικής πολιτικής, πως δεν ενδιαφέρει η καθαρή ενέργεια, πως δεν είναι τα κοινωνικά δικαιώματα ο λόγος για την απορρύθμιση.

Το αόριστο αφήγημα της ανάπτυξης καταργεί τη συλλογική μνήμη. Στρέφει την προσοχή μας σε ένα μέλλον ευδαιμονίας. Τεκμηριώνει εμφατικά το «γιατί πρέπει να αποστραφούμε από τη μέχρι τώρα κατάσταση», εντέχνως όμως αποφεύγει να τεκμηριώσει το «γιατί η προτεινόμενη κατάσταση θα είναι καλύτερη».

Αρέσκεται σε ευφυολογήματα που γνωρίζει ότι θα βρουν εύφορο έδαφος στον άνεργο, ή σε εκείνον που κινδυνεύει να χάσει τη δουλειά του. Δίνει στον άνεργο δουλειά, στον επενδυτή γη, στον καταναλωτή επάρκεια, στον εργαζόμενο προοπτική. Δίνει στο καθένα αυτό που θέλει να ακούσει.

Όλα όμως, σε ένα μελλοντικό σημείο.

Προς το παρόν ζητά να ξεχάσουμε. Να ξεχάσουμε το περιβάλλον, την εργασία, την κοινωνία και την υγεία. Να ξεχάσουμε κάθε τί που μας κάνει να την αρνούμαστε.

Η ανάπτυξη μισεί τη μνήμη. Μαζί της και όσα τη συνθέτουν.

Όπως τότε, όταν παίζαμε μικροί στη γειτονιά μας.

Γιώργος Σμπώκος

* Ο Γιώργος Σμπώκος είναι δικηγόρος και διδάσκει «Νομικά Περιβάλλοντος» στο μεταπτυχιακό σεμινάριο των τμημάτων Βιολογίας και Χημείας του Πανεπιστημίου Κρήτης



Πηγή Γιατί η ανάπτυξη μισεί τη μνήμη

«Πορτοκαλάδα δε θέτε, λεμονάδα δε θέτε, τί θέτε…» ήταν η έκφραση που χρησιμοποίησε ένας φίλος σχολιάζοντας εμφατικά την αντίδρασή μου στα εξαγγελλόμενα μέτρα ανάπτυξης.

Η παρατήρηση του φίλου ενέχει μια αλήθεια:

Έχω αρνηθεί ένα λιμάνι εμπορευματοκιβωτίων, ένα διεθνές αεροδρόμιο, τέσσερις εξορύξεις υδρογονανθράκων, τριάντα τρία βιομηχανικά ενεργειακά πάρκα, δύο νόμους Fast Track, ένα μεγάλο φράγμα, ένα χωροταξικό, το άρθρο 24 του Συντάγματος και ολόκληρο το οικονομικό σύστημα της αειφόρου ανάπτυξης. Θυμάμαι κάθε νομοθεσία και κάθε οικονομική δραστηριότητα που έχω αρνηθεί. Ακριβώς. Και ομολογώ ότι έχω αρνηθεί όλο το φάσμα της αναπτυξιακής νομοθεσίας των δέκα τελευταίων ετών ανεξαρτήτως αποχρώσεως.

Η παρατήρηση του φίλου ενέχει μια ειρωνεία:

Ο φίλος μου δεν με παρατηρεί με διάθεση τεκμηρίωσης. Με κρίνει λόγω της συνολικής μου στάσης. Μια στάση που δεν καταλαβαίνει γιατί, «…οι υπέρτατες αξίες προς τις οποίες προσανατολίζω τη ζωή μου είναι αντιμαχόμενες με άλλες, στις οποίες» εκείνος «αφιερώνει τη δική του ζωή» (Max Weber, H επιστήμη ως επάγγελμα). Και για αυτό την ειρωνεύεται. Εκφράζει έναν περιφρονητικό αστεϊσμό σε βάρος της στάσης μου, που τυγχάνει αντίθετη από τη δική του.

Η παρατήρηση του φίλου υπολείπεται συλλογικής μνήμης:

Ο ανθρώπινος πολιτισμός βασίζεται στη μνήμη και την επανάληψη. Θυμόμαστε μια καλή πρακτική, την επαναλαμβάνουμε. Θυμόμαστε μια κακή πρακτική, την αποφεύγουμε. Η συλλογική μνήμη μας σώζει από τα ίδια λάθη. Υπάρχει παντού: Στην πολιτική, την επιστήμη, τη μαγειρική, ακόμη και σε ένα λαϊκό παραμύθι.

Υπάρχει στη Νότια Εύβοια και τη Χίο για τα έργα ΒΑΠΕ. Τη Nante της Γαλλίας για το αεροδρόμιο. Τις υπεράκτιες εξορύξεις στα Gran Canaria. Τις ασύλληπτες οικολογικές καταστροφές στις Σκουριές. Την Ήπειρο για τους υδρογονάνθρακες. Την ταπείνωση βουνών λόγω λιγνίτη στην Ελευσίνα. Τα θυμάμαι όλα. Ακριβώς.

Ο φίλος δεν καταλαβαίνει γιατί αρνούμαι:

Αρνούμαι γιατί θυμάμαι.
Θυμάμαι πως δεν υπάρχει ειδικό χωροταξικό για τον πρωτογενή τομέα. Θυμάμαι την κερδοσκοπική αποσυναρμολόγηση της ΔΕΗ. Θυμάμαι την υποβάθμιση του περιβάλλοντος.

Για να μην αρνούμαι πρέπει να ξεχάσω.

Να ξεχάσω πως ο πρωτογενής δεν είναι στην ατζέντα της εθνικής πολιτικής, πως δεν ενδιαφέρει η καθαρή ενέργεια, πως δεν είναι τα κοινωνικά δικαιώματα ο λόγος για την απορρύθμιση.

Το αόριστο αφήγημα της ανάπτυξης καταργεί τη συλλογική μνήμη. Στρέφει την προσοχή μας σε ένα μέλλον ευδαιμονίας. Τεκμηριώνει εμφατικά το «γιατί πρέπει να αποστραφούμε από τη μέχρι τώρα κατάσταση», εντέχνως όμως αποφεύγει να τεκμηριώσει το «γιατί η προτεινόμενη κατάσταση θα είναι καλύτερη».

Αρέσκεται σε ευφυολογήματα που γνωρίζει ότι θα βρουν εύφορο έδαφος στον άνεργο, ή σε εκείνον που κινδυνεύει να χάσει τη δουλειά του. Δίνει στον άνεργο δουλειά, στον επενδυτή γη, στον καταναλωτή επάρκεια, στον εργαζόμενο προοπτική. Δίνει στο καθένα αυτό που θέλει να ακούσει.

Όλα όμως, σε ένα μελλοντικό σημείο.

Προς το παρόν ζητά να ξεχάσουμε. Να ξεχάσουμε το περιβάλλον, την εργασία, την κοινωνία και την υγεία. Να ξεχάσουμε κάθε τί που μας κάνει να την αρνούμαστε.

Η ανάπτυξη μισεί τη μνήμη. Μαζί της και όσα τη συνθέτουν.

Όπως τότε, όταν παίζαμε μικροί στη γειτονιά μας.

Γιώργος Σμπώκος

* Ο Γιώργος Σμπώκος είναι δικηγόρος και διδάσκει «Νομικά Περιβάλλοντος» στο μεταπτυχιακό σεμινάριο των τμημάτων Βιολογίας και Χημείας του Πανεπιστημίου Κρήτης



Πηγή Γιατί η ανάπτυξη μισεί τη μνήμη

Στην ταινία «Μια νύχτα με τη Μέριλιν» (Insignificance,1985) ο Αϊνστάιν περνάει μια νύχτα με την Μ. Μονρόε συζητώντας για τα πάντα -εκτός απ’ το σεξ. Κάποια στιγμή ο Αλβέρτος της λέει ότι εμείς -οι απλοί άνθρωποι, δεν μπορούμε ν’ αντιληφθούμε τη θεωρία της σχετικότητας, αλλά τη χρησιμοποιούμε κάθε μέρα.

«Είναι σαν το μετρό», της λέει. «Δεν ξέρεις πώς φτιάχνονται τα βαγόνια, πώς κινούνται, πώς κατασκευάστηκαν οι σήραγγες, δεν χρειάζεται να τα ξέρεις όλ’ αυτά. Αρκεί να μπεις μέσα και να ξέρεις σε ποια στάση θέλεις να κατέβεις. Αυτό αρκεί.»

Ο Jared Diamond έζησε πολύ καιρό στα οροπέδια της Νέας Γουινέας, με φυλές που βρίσκονται ανάμεσα στο τροφοσυλλεκτικό στάδιο και σ’ εκείνο της πρώιμης γεωργίας.

Ο συγγραφέας μας λέει ότι αντίθετα μ’ αυτό που πιστεύουμε, οι «πρωτόγονοι» της Νέας Γουινέας είναι πολύ πιο ευφυείς απ’ τους δυτικούς. Όχι μόνο φυσιοκρατικά, όπου βεβαίως δεν μπορεί να υπάρξει καμία σύγκριση με κάποιον άνθρωπο της πόλης που νομίζει ότι τα κοτόπουλα είναι ξεπουπουλιασμένα και ακέφαλα.

(Κάποια στιγμή, γράφει ο Diamond, του έφεραν να φάει μανιτάρια κι εκείνος αναρωτήθηκε -και ρώτησε- μήπως είναι δηλητηριώδη. Οι «πρωτόγονοι» γέλασαν. Είχαν εκατό διαφορετικά ονόματα για τα μανιτάρια και φυσικά ήξεραν εκείνα τα δύο ή τρία που δεν ήταν βρώσιμα.)

Όμως ακόμα και στις νέες τεχνολογίες οι πρωτόγονοι έδειχναν ευφυΐα και περιέργεια που δεν συνάντησε στον δυτικό κόσμο. Επεξεργάζονταν κάθε αντικείμενο. Κάθε απλή μηχανή την έλυναν και την συναρμολογούσαν ξανά, προσπαθώντας να καταλάβουν πώς λειτουργεί.

«Εμείς οι δυτικοί, μοιάζουμε πραγματικά ηλίθιοι σε σύγκριση με κάποιον πρωτόγονο απ’ τα οροπέδια της Νέας Γουινέας», λέει ο Ντάιμοντ.

Στον δυτικό κόσμο δεν χρειάζεται να είσαι ιδιαίτερα έξυπνος για να επιβιώσεις. Στο σούπερ μάρκετ δεν πουλάνε δηλητηριώδη μανιτάρια κι ούτε χρειάζεται να κυνηγήσεις το φαΐ σου.

Χειριζόμαστε κάποιες μηχανές για τις οποίες δεν ξέρουμε τίποτα. Ποιος ξέρει πώς λειτουργεί η τηλεόραση; Ποιος καταλαβαίνει τη λειτουργία του iphone και του pc που χρησιμοποιεί; Πόσοι μπορούν να λύσουν τη μηχανή ενός αυτοκινήτου; Πόσοι γνωρίζουν πώς φτιάχνεται το γυαλί;

Και βεβαίως δεν θα πω τίποτα για την κβαντομηχανική, τις διαστημικές αποστολές και τη νανοτεχνολογία. Όπως αναφέρει κι ο κινηματογραφικός Αϊνστάιν στη Μέριλιν, δεν χρειάζεται να ξέρεις γιατί πετάει το αεροπλάνο ή γιατί δεν βουλιάζουν τα πλοία. Αρκεί να ‘χεις λεφτά για ν’ αγοράσεις εισιτήριο και να μπεις μέσα.

Ο σύγχρονος κόσμος βασίζεται στη συλλογική ευφυΐα.

Για να μπορέσεις να μπεις στο καινούριο σου αυτοκίνητο πρέπει να υπάρξουν εκείνοι που θα επεξεργαστούν το μέταλλο, το γυαλί και το πλαστικό.

Εκείνοι που θα φτιάξουν τη μηχανή, εκείνοι που θα φτιάξουν τα ηλεκτρικά κυκλώματα. Εκείνοι που θα κάνουν την κλασματική απόσταξη του πετρελαίου για να φτιάξουν βενζίνη -αφού πρώτα κάποιοι την βγάλουν απ’ το υπέδαφος.

Πρέπει να υπάρξει εκείνος που θα σχεδιάσει το αυτοκίνητο, εκείνος που θα σχεδιάσει το εργοστάσιο, εκείνος που θα πουλήσει. Πρέπει να υπάρξουν κι όλοι εκείνοι οι εργάτες που θα βιδώσουν ένα μπουλόνι, θα συνδέσουν ένα καλώδιο, θα εξορύξουν το μέταλλο, θα σκοτωθούν στα ορυχεία.

Όταν όμως μπαίνουμε στο αυτοκίνητο μας δεν γνωρίζουμε τίποτα απ’ αυτά, ούτε μας νοιάζει. Το αγοράσαμε δουλεύοντας σε μια δουλειά συγκεκριμένη (πουλώντας βιβλία ή κάνοντας τον κλόουν σε παιδικά πάρτι).

Μας αρκεί να παίρνει μπρος όταν γυρνάμε το κλειδί και να προχωράει -και κανείς δεν αναρωτιέται τι συμβαίνει όταν πατάει περισσότερο το γκάζι, πώς η χημική ενέργεια της βενζίνης μετατρέπεται σε μηχανική.

Κατά κάποιο τρόπο η πρόοδος του πολιτισμού μας βασίζεται στη συλλογική ευφυΐα και στην ατομική άγνοια.

Είμαστε εξειδικευμένοι κι αδαείς. Αν -για οποιονδήποτε λόγο- σταματούσε να υπάρχει ηλεκτρισμός και μεταφορά τροφής απ’ τις αγροτικές περιοχές, όλοι οι κάτοικοι των πόλεων θα πεθαίναμε μόλις άδειαζαν τα ράφια του σούπερ μάρκετ -και τα ντουλάπια μας.

Νομίζουμε ότι είμαστε ανώτεροι απ’ τους παλιότερους, επειδή έχουμε smart-phones. Ή επειδή κατέχουμε μια θέση σημαντική στον μικρόκοσμο μας -διευθυντής τράπεζας.

Ποιος όμως απ’ τους κατοίκους της πόλης θα μπορούσε να καλλιεργήσει σιτάρι, να διαχωρίσει την ήρα απ’ το στάρι, να κάνει αλεύρι και ψωμί; (Ξέρετε πόσο δύσκολο είναι να φτιάξεις προζύμι; Γκούγκλαρε το, αλλά δεν θα καταλάβεις αν δεν προσπαθήσεις μόνος σου.)

Τίποτα απ’ αυτά δεν χρειάζεται να το μάθουμε, τίποτα απ’ αυτά δεν χρειαζόμαστε, οπότε γιατί να τα κάνουμε; Γιατί να μάθουμε;

Όμως καθώς αυξάνεται η εξειδίκευση κι ο καταμερισμός εργασίας, καθώς οι ηλεκτρονικές συσκευές όλο και περισσότερο σκέφτονται για μας, χάνουμε την ικανότητα επίλυσης προβλημάτων. Αντί να χειριζόμαστε τις μηχανές, μας χειρίζονται αυτές.

Όπως οι άνθρωποι εξελίχτηκαν μαζί με τους σκύλους, έτσι έχουμε εξελιχτεί (πολύ πιο αστραπιαία) με τις μηχανές -και ειδικά τους υπολογιστές. Η περαιτέρω ανάπτυξη της τεχνολογίας και της Τεχνητής Νοημοσύνης θα καταστήσει εντελώς αχρείαστη την προσωπική ευφυΐα.

Η Συλλογική Ευφυΐα της ανθρωπότητας θα αγγίξει δυσθεώρητα ύψη, όμως ο καθένας από τους Νέους Ανθρώπους θα είναι πιο ηλίθιος, πιο ανίκανος από ποτέ στην ανθρώπινη ιστορία.

Κι αυτό σημαίνει ότι κάθε απειλή για τον Άνθρωπο, είτε από δικτάτορες είτε από την ίδια την Τεχνητή Νοημοσύνη είτε από αστάθμητους παράγοντες (το χάος ελλοχεύει), θα βρει πολλά δισεκατομμύρια από ανήμπορους κι ηλίθιους που δεν θα μπορούν να σκεφτούν πώς να λύσουν το πρόβλημα (ίσως να μην μπορούν καν να κατανοήσουν ότι υπάρχει πρόβλημα).

Νομίζετε ότι πρόκειται για κάποια δυστοπία μυθιστορήματος; Κάτι που δεν θα συμβεί ποτέ ή μπορεί να συμβεί στο μακρινό μέλλον; Αναλογιστείτε το παρόν.

Πόσο εξαρτόμαστε από μηχανήματα που δεν γνωρίζουμε πώς λειτουργούν; Τι θα κάναμε (αύριο) αν δεν υπήρχε ηλεκτρισμός και ηλεκτρικές συσκευές; Τι ποσοστό του πληθυσμού ζει στα αστικά κέντρα και περιμένει να του φέρουν την τροφή του; Πόσοι άνθρωποι συνειδητοποιούν ότι υπάρχει πρόβλημα, ότι βρισκόμαστε σ’ ένα κομβικό σημείο; (οικολογικά και πληθυσμιακά πρωτίστως, αλλά και κοινωνικοπολιτικά) Και πόσοι άνθρωποι κάνουν κάτι γι’ αυτό;

Τελικά, αν έρθει αυτό το Τέλος του Κόσμου, θα αφορά κυρίως σε μας τους εξελιγμένους αδαείς που θα ψάχνουμε για φαΐ στους υπονόμους των πόλεων, κουβαλώντας άχρηστα κινητά τηλέφωνα και θα πεθαίνουμε απ’ το κρύο προσπαθώντας ν’ ανάψουμε φωτιά.

Γιατί δεν θα υπάρχει διαδίκτυο, προκειμένου να γκουγκλάρουμε: «Τι κάνω στο Τέλος του Κόσμου;»

Γελωτοποιός

Πηγή Τεχνητή νοημοσύνη, συλλογική ευφυΐα και ατομική ηλιθιότητα

Στην ταινία «Μια νύχτα με τη Μέριλιν» (Insignificance,1985) ο Αϊνστάιν περνάει μια νύχτα με την Μ. Μονρόε συζητώντας για τα πάντα -εκτός απ’ το σεξ. Κάποια στιγμή ο Αλβέρτος της λέει ότι εμείς -οι απλοί άνθρωποι, δεν μπορούμε ν’ αντιληφθούμε τη θεωρία της σχετικότητας, αλλά τη χρησιμοποιούμε κάθε μέρα.

«Είναι σαν το μετρό», της λέει. «Δεν ξέρεις πώς φτιάχνονται τα βαγόνια, πώς κινούνται, πώς κατασκευάστηκαν οι σήραγγες, δεν χρειάζεται να τα ξέρεις όλ’ αυτά. Αρκεί να μπεις μέσα και να ξέρεις σε ποια στάση θέλεις να κατέβεις. Αυτό αρκεί.»

Ο Jared Diamond έζησε πολύ καιρό στα οροπέδια της Νέας Γουινέας, με φυλές που βρίσκονται ανάμεσα στο τροφοσυλλεκτικό στάδιο και σ’ εκείνο της πρώιμης γεωργίας.

Ο συγγραφέας μας λέει ότι αντίθετα μ’ αυτό που πιστεύουμε, οι «πρωτόγονοι» της Νέας Γουινέας είναι πολύ πιο ευφυείς απ’ τους δυτικούς. Όχι μόνο φυσιοκρατικά, όπου βεβαίως δεν μπορεί να υπάρξει καμία σύγκριση με κάποιον άνθρωπο της πόλης που νομίζει ότι τα κοτόπουλα είναι ξεπουπουλιασμένα και ακέφαλα.

(Κάποια στιγμή, γράφει ο Diamond, του έφεραν να φάει μανιτάρια κι εκείνος αναρωτήθηκε -και ρώτησε- μήπως είναι δηλητηριώδη. Οι «πρωτόγονοι» γέλασαν. Είχαν εκατό διαφορετικά ονόματα για τα μανιτάρια και φυσικά ήξεραν εκείνα τα δύο ή τρία που δεν ήταν βρώσιμα.)

Όμως ακόμα και στις νέες τεχνολογίες οι πρωτόγονοι έδειχναν ευφυΐα και περιέργεια που δεν συνάντησε στον δυτικό κόσμο. Επεξεργάζονταν κάθε αντικείμενο. Κάθε απλή μηχανή την έλυναν και την συναρμολογούσαν ξανά, προσπαθώντας να καταλάβουν πώς λειτουργεί.

«Εμείς οι δυτικοί, μοιάζουμε πραγματικά ηλίθιοι σε σύγκριση με κάποιον πρωτόγονο απ’ τα οροπέδια της Νέας Γουινέας», λέει ο Ντάιμοντ.

Στον δυτικό κόσμο δεν χρειάζεται να είσαι ιδιαίτερα έξυπνος για να επιβιώσεις. Στο σούπερ μάρκετ δεν πουλάνε δηλητηριώδη μανιτάρια κι ούτε χρειάζεται να κυνηγήσεις το φαΐ σου.

Χειριζόμαστε κάποιες μηχανές για τις οποίες δεν ξέρουμε τίποτα. Ποιος ξέρει πώς λειτουργεί η τηλεόραση; Ποιος καταλαβαίνει τη λειτουργία του iphone και του pc που χρησιμοποιεί; Πόσοι μπορούν να λύσουν τη μηχανή ενός αυτοκινήτου; Πόσοι γνωρίζουν πώς φτιάχνεται το γυαλί;

Και βεβαίως δεν θα πω τίποτα για την κβαντομηχανική, τις διαστημικές αποστολές και τη νανοτεχνολογία. Όπως αναφέρει κι ο κινηματογραφικός Αϊνστάιν στη Μέριλιν, δεν χρειάζεται να ξέρεις γιατί πετάει το αεροπλάνο ή γιατί δεν βουλιάζουν τα πλοία. Αρκεί να ‘χεις λεφτά για ν’ αγοράσεις εισιτήριο και να μπεις μέσα.

Ο σύγχρονος κόσμος βασίζεται στη συλλογική ευφυΐα.

Για να μπορέσεις να μπεις στο καινούριο σου αυτοκίνητο πρέπει να υπάρξουν εκείνοι που θα επεξεργαστούν το μέταλλο, το γυαλί και το πλαστικό.

Εκείνοι που θα φτιάξουν τη μηχανή, εκείνοι που θα φτιάξουν τα ηλεκτρικά κυκλώματα. Εκείνοι που θα κάνουν την κλασματική απόσταξη του πετρελαίου για να φτιάξουν βενζίνη -αφού πρώτα κάποιοι την βγάλουν απ’ το υπέδαφος.

Πρέπει να υπάρξει εκείνος που θα σχεδιάσει το αυτοκίνητο, εκείνος που θα σχεδιάσει το εργοστάσιο, εκείνος που θα πουλήσει. Πρέπει να υπάρξουν κι όλοι εκείνοι οι εργάτες που θα βιδώσουν ένα μπουλόνι, θα συνδέσουν ένα καλώδιο, θα εξορύξουν το μέταλλο, θα σκοτωθούν στα ορυχεία.

Όταν όμως μπαίνουμε στο αυτοκίνητο μας δεν γνωρίζουμε τίποτα απ’ αυτά, ούτε μας νοιάζει. Το αγοράσαμε δουλεύοντας σε μια δουλειά συγκεκριμένη (πουλώντας βιβλία ή κάνοντας τον κλόουν σε παιδικά πάρτι).

Μας αρκεί να παίρνει μπρος όταν γυρνάμε το κλειδί και να προχωράει -και κανείς δεν αναρωτιέται τι συμβαίνει όταν πατάει περισσότερο το γκάζι, πώς η χημική ενέργεια της βενζίνης μετατρέπεται σε μηχανική.

Κατά κάποιο τρόπο η πρόοδος του πολιτισμού μας βασίζεται στη συλλογική ευφυΐα και στην ατομική άγνοια.

Είμαστε εξειδικευμένοι κι αδαείς. Αν -για οποιονδήποτε λόγο- σταματούσε να υπάρχει ηλεκτρισμός και μεταφορά τροφής απ’ τις αγροτικές περιοχές, όλοι οι κάτοικοι των πόλεων θα πεθαίναμε μόλις άδειαζαν τα ράφια του σούπερ μάρκετ -και τα ντουλάπια μας.

Νομίζουμε ότι είμαστε ανώτεροι απ’ τους παλιότερους, επειδή έχουμε smart-phones. Ή επειδή κατέχουμε μια θέση σημαντική στον μικρόκοσμο μας -διευθυντής τράπεζας.

Ποιος όμως απ’ τους κατοίκους της πόλης θα μπορούσε να καλλιεργήσει σιτάρι, να διαχωρίσει την ήρα απ’ το στάρι, να κάνει αλεύρι και ψωμί; (Ξέρετε πόσο δύσκολο είναι να φτιάξεις προζύμι; Γκούγκλαρε το, αλλά δεν θα καταλάβεις αν δεν προσπαθήσεις μόνος σου.)

Τίποτα απ’ αυτά δεν χρειάζεται να το μάθουμε, τίποτα απ’ αυτά δεν χρειαζόμαστε, οπότε γιατί να τα κάνουμε; Γιατί να μάθουμε;

Όμως καθώς αυξάνεται η εξειδίκευση κι ο καταμερισμός εργασίας, καθώς οι ηλεκτρονικές συσκευές όλο και περισσότερο σκέφτονται για μας, χάνουμε την ικανότητα επίλυσης προβλημάτων. Αντί να χειριζόμαστε τις μηχανές, μας χειρίζονται αυτές.

Όπως οι άνθρωποι εξελίχτηκαν μαζί με τους σκύλους, έτσι έχουμε εξελιχτεί (πολύ πιο αστραπιαία) με τις μηχανές -και ειδικά τους υπολογιστές. Η περαιτέρω ανάπτυξη της τεχνολογίας και της Τεχνητής Νοημοσύνης θα καταστήσει εντελώς αχρείαστη την προσωπική ευφυΐα.

Η Συλλογική Ευφυΐα της ανθρωπότητας θα αγγίξει δυσθεώρητα ύψη, όμως ο καθένας από τους Νέους Ανθρώπους θα είναι πιο ηλίθιος, πιο ανίκανος από ποτέ στην ανθρώπινη ιστορία.

Κι αυτό σημαίνει ότι κάθε απειλή για τον Άνθρωπο, είτε από δικτάτορες είτε από την ίδια την Τεχνητή Νοημοσύνη είτε από αστάθμητους παράγοντες (το χάος ελλοχεύει), θα βρει πολλά δισεκατομμύρια από ανήμπορους κι ηλίθιους που δεν θα μπορούν να σκεφτούν πώς να λύσουν το πρόβλημα (ίσως να μην μπορούν καν να κατανοήσουν ότι υπάρχει πρόβλημα).

Νομίζετε ότι πρόκειται για κάποια δυστοπία μυθιστορήματος; Κάτι που δεν θα συμβεί ποτέ ή μπορεί να συμβεί στο μακρινό μέλλον; Αναλογιστείτε το παρόν.

Πόσο εξαρτόμαστε από μηχανήματα που δεν γνωρίζουμε πώς λειτουργούν; Τι θα κάναμε (αύριο) αν δεν υπήρχε ηλεκτρισμός και ηλεκτρικές συσκευές; Τι ποσοστό του πληθυσμού ζει στα αστικά κέντρα και περιμένει να του φέρουν την τροφή του; Πόσοι άνθρωποι συνειδητοποιούν ότι υπάρχει πρόβλημα, ότι βρισκόμαστε σ’ ένα κομβικό σημείο; (οικολογικά και πληθυσμιακά πρωτίστως, αλλά και κοινωνικοπολιτικά) Και πόσοι άνθρωποι κάνουν κάτι γι’ αυτό;

Τελικά, αν έρθει αυτό το Τέλος του Κόσμου, θα αφορά κυρίως σε μας τους εξελιγμένους αδαείς που θα ψάχνουμε για φαΐ στους υπονόμους των πόλεων, κουβαλώντας άχρηστα κινητά τηλέφωνα και θα πεθαίνουμε απ’ το κρύο προσπαθώντας ν’ ανάψουμε φωτιά.

Γιατί δεν θα υπάρχει διαδίκτυο, προκειμένου να γκουγκλάρουμε: «Τι κάνω στο Τέλος του Κόσμου;»

Γελωτοποιός

Πηγή Τεχνητή νοημοσύνη, συλλογική ευφυΐα και ατομική ηλιθιότητα

Η κρίση που όλοι βιώνουμε, αν και δεν έχει άμεση σχέση με την παραγωγή των αγροτικών αγαθών , επηρεάζει αρνητικά τις τιμές τους, επιβαρύνοντας για μια ακόμα φορά τους τελικούς καταναλωτές και εξαθλιώνοντας τους παραγωγούς. Η παραγωγή καθώς και η διανομή των
προϊόντων έχει αποδειχθεί ότι στηρίζεται σε ένα σύστημα μεσαζόντων, οι οποίοι κερδοσκοπούν βασιζόμενοι στην αποξένωση του παραγωγού από τον καταναλωτή. Η εντατικοποίηση της παραγωγής, σε συνδυασμό με την υπεραστικοποίηση, έχουν υποκαταστήσει τη σχέση παραγωγού-καταναλωτή με ένα εξαιρετικά πολύπλοκο σύστημα. Τα όποια οφέλη αυτού του συστήματος αρχίζουν να φαντάζουν μηδαμινά μπροστά στα εμφανή πλέον μειονεκτήματα τιμής και ποιότητας των τροφίμων που φτάνουν στα χέρια μας.Συμμετέχοντας στο αλληλέγγυο εμπόριο σπάμε ενεργά την παρασιτική δράση των μεσαζόντων. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα το προφανές όφελος για τον καταναλωτή: αυτό της μικρότερης τιμής. Ταυτόχρονα όμως, η ουσιαστική επαφή με τον παραγωγό είναι και η καλύτερη δυνατή εγγύηση της ποιότητας, αφού κανένας οργανισμός πιστοποίησης δε μπορεί να υποκαταστήσει τις ανθρώπινες σχέσεις εμπιστοσύνης.

Η ομάδα ΑΓΡΟΝΑΥΤΕΣ έχει συστήσει ένα δίκτυο αγροτών-καταναλωτών που σα σκοπό έχει να εξελιχθεί σε έναν κόμβο σύνδεσης των παραγωγών γεωργικών προϊόντων και τροφίμων, με τους άμεσα ενδιαφερόμενους καταναλωτές.

Οι άνθρωποι που συμμετέχουμε, δεν είμαστε όλοι αγρότες, απλά συνεισφέρουμε ο καθένας απο το πόστο του για να εξυπηρετήσουμε και τους αγρότες και τους τελικούς καταναλωτές. Το σημαντικότερο είναι ότι προσπαθούμε να προωθήσουμε με τις δράσεις μας την διατροφική αυτάρκεια.

Τα λαχανικά που προσφέρονται ποικίλουν ανάλογα με την εποχή, ενώ για τα τρόφιμα υπάρχει πλήρης διαθεσιμότητα.

Διαθέτουμε τριών ειδών δραστηριότητες:


Α. Διάθεση προϊόντων παραγωγών από Πελοπόννησο, που δεν λειτουργει εβδομαδιαια αλλα με την συμπληρωση μινιμουμ ποσοτητας παραγγελιας διαθεσιμων προιοντων.
(Όλα τα προϊόντα προέρχονται από μικρής κλίμακας αγροκαλλιεργητές της Πέλοποννήσου (νομοί Λακωνίας, Αρκαδίας και Κορινθίας) που εμπιστευόμαστε λόγω των επιλογών τους για παραγωγή δίχως φυτοφάρμακα, χημικά λιπάσματα και ζιζανιοκτόνα. Στην πραγματικότητα τα προϊόντα πιστοποιoύνται απο τους ίδιους τους αγρότες και τους καταναλωτές που συμμέτέχουν ήδη στο δίκτυό μας. Με αυτόν τον τρόπο εξασφαλίζουμε ποιοτικά ανώτερα τρόφιμα σε ανταγωνιστικές τιμές).

Β. Ομάδες ΚΟΣΑΠ-Λαχανικών από τοπικούς βιοκαλλιεργητές της Αττικής που λειτουργούν σε εβδομαδιαία συνδρομητική βάση.Οι Αγροναυτες στηρίζουν την δημιουργία ομάδων ΚΟΣΑΠ-Λαχανικών με ομιλίες, παρουσιάσεις και αρχική οργάνωση, αλλά οι ομάδες λειτουργούν ανεξάρτητα και αυτόνομα από τους εθελοντές διοργανωτές της κάθε ομάδας. Αν θέλετε υποστήριξη για να ξεκινήσετε μια ομάδα ΚΟΣΑΠ-Λαχανικών δείτε εδώ. Αυτήν την στιγμή αναπτύσσονται ομάδες στο λεκανοπέδιο Αττικής, αλλά η όλη ιδέα μπορεί κάλλιστα να υιοθετηθεί και σε επαρχιακές πόλεις αξιοποιώντας τους τοπικούς παραγωγούς.

Γ. Διαχείριση και ανάπτυξη συνεργατικού λαχανόκηπου που ευελπιστεί να αποτελέσει ένα παράδειγμα αειφόρου καλλιέργειας της γης και να μας παρέχει καθαρή τροφή. Ο λαχανόκηπος μας βρίσκεται στον Ασωπό του δήμου Μονεμβασίας και καλωσορίζει εθελοντές και νέους καλλιεργητές που χρησιμοποιούν μεθόδους καλλιέργειας που δεν επιβαρύνουν το περιβάλλον και την υγεία μας. Σκοπός μας είναι να φιλοξενήσουμε όχι μόνο ντοματιές και πιπεριές αλλά και ανθρώπους που επιθυμούν να μοιραστούν τις γνώσεις τους. Κύριος στόχος μας είναι η καλλιέργεια ντόπιων παραδοσιακών ποικιλιών και η λειτουργία τράπεζας σπόρων ενταγμένη στο δίκτυο ανταλλαγής «Το Πελίτι», ως απάντηση στη εμπορευματοποίηση της διατροφής μας και την υποβάθμιση του περιβάλλοντος.

Τι περιλαμβάνει το «καλάθι» ; 

Ένα καλάθι περιλαμβάνει 7-10 διαφορετικές ποικιλίες λαχανικών την εβδομάδα. Ενώ δεν έχετε τη δυνατότητα να διαλέξετε τα είδη και να επιλέξετε τις ποσότητες που θα παραλάβετε, σας παρέχεται σημαντική ποσότητα και ποικιλία με το πλεονέκτημα της «αφρόκρεμας» της συγκομιδής, συμπεριλαμβανομένων και ποικιλιών που δε θα βρείτε στη λαϊκή της γειτονιάς σας. Πως διαφοροποιείται το περιεχόμενο στη διάρκεια της σεζόν;Το εβδομαδιαίο καλάθι αντικατοπτρίζει την εποχική καλλιέργεια και η ποικιλία των προϊόντων ποικίλλει καθώς η σεζόν προχωρά. Τα «καλάθια» την Άνοιξη περιέχουν πολύ μαρούλι, σπανάκι και άλλα πράσινα καθώς και σπαράγγια, βότανα, κρεμμυδάκια και πρώιμα γογγύλια, καρότα, και ραπανάκια. Στο τέλος του καλοκαιριού περιλαμβάνονται πολλές από τις καλλιέργειες καρποφορίας, όπως ντομάτες, μελιτζάνες, πιπεριές, κολοκύθια, και πεπόνια. Θα προσπαθήσουμε να διατηρήσουμε τα χορταρικά κατά τη διάρκεια όλης της σεζόν. Η πρώτη και η τελευταία εβδομάδα της σεζόν παρουσιάζουν το μεγαλύτερο ρίσκο λόγω του ψυχρού καιρού και οι εβδομαδιαίες παραδόσεις μπορεί να είναι ελαφρύτερες. Ωστόσο, θα αποζημιωθείτε στην ακμή της καλλιεργητικής περιόδου με τη μεγάλη αφθονία και την ποικιλία.

Πόσο κοστίζει;
Έχουμε τρία σχέδια συμμετοχής:

ΣΧΕΔΙΟ Α, ΔΟΚΙΜΑΣΤΙΚΗ ΠΕΡΙΟΔΟΣ: Υπάρχει η δυνατότητα δοκιμαστικής περιόδου για το ξεκίνημα της γνωριμίας με μια ομάδα ΚΟΣΑΠ ΚΥΓΕΩ Λαχανικών με το εβδομαδιαίο καλάθι να πληρώνεται με την παράδοση.
ΣΧΕΔΙΟ Β: κόστος συμμετοχής για ένα μήνα είναι 40 ευρώ (10 ευρώ την εβδομάδα για 4 εβδομάδες).
ΣΧΕΔΙΟ Γ: κόστος συμμετοχής για όλη τη σεζόν του ενός χρόνου είναι ενδεικτικά 450 ευρώ (10 ευρώ την εβδομάδα καθ’ όλο το έτος – διαμορφώνεται ανάλογα).

Η δέσμευση σε ένα πρόγραμμα προπληρωμής βοηθά σημαντικά τον σωστό προγραμματισμό, την συνεχή ροή των παραδόσεων, την αποφυγή ακύρωσης των παραδόσεων αν η συμμετοχή είναι μικρή και διευκολύνει λογιστικά όλους μας.


Περισσότερες πληροφορίες ΕΔΩ

Εγγραφές στο πρόγραμμα Kοινοτικά Στηριζόμενης Αγροτικής Παραγωγής (ΚΟΣΑΠ) έχουν ήδη ξεκινήσει ( δείτε το ομάδες καταναλωτών ). Μπορείτε επίσης παράλληλα αλλά και ανεξάρτητα από το ΚΟΣΑΠ, να κάνετε μεμονωμένες παραγγελίες από τα διαθέσιμα προϊόντα μας.

Επικοινωνήστε μαζί μας:
Τηλ. 6980.358.038
email: agronaftes@gmail.com


Απέναντι Όχθη

Πηγή Αγροναύτες: Το πρώτο δίκτυο αγροτών της Πελοποννήσου και καταναλωτών της Αθήνας

Λόγω φορολογίας στην κληρονομιά:Το 2016: 54.422 αποποιήσεις κληρονομιάς από κληρονόμους. Το 2017: 130.000 αποποιήσεις.
Αποτέλεσμα: ο μεγαλύτερος κληρονόμος-μη φορολογούμενος φυσικά-αποδείχνεται το ελληνικό κράτος.
Αλλά άλλο κρατική ιδιοκτησία και άλλο κοινωνική –συλλογική ιδιοκτησία σε αντιδιαστολή με την ατομική ιδιοκτησία.
Η ατομική ιδιοκτησία μάλλον απομυθοποιείται στην μνημονιακή εποχή, όμως όχι υπέρ της κοινής χρήσης, αλλά μέσω της κρατικοποίησής της και του μηχανισμού «αξιοποίησης» πιθανόν να πέσει στα χέρια «επενδυτών».
Είναι μια ευκαιρία σήμερα η «αποποιημένη» ιδιοκτησία να περάσει στα «Κοινά»(Commons), με την έννοια ότι συλλογικότητες και κοινότητες ανθρώπων θα μπορούσαν να οργανώσουν την διαχείρισή της με βάση την κοινή-συλλογική χρήση της. Αυτό θα μπορούσε να υλοποιηθεί με αντίστοιχη νομοθετική ρύθμιση-αν υπήρχε η ανάλογη πολιτική βούληση- ή με την κατάληψή της από ένα αντίστοιχο πολιτικόκίνημα αστέγων-άκληρων γης.
Και επειδή στην Ελλάδα των μνημονίων δεν υπάρχει κάτι τέτοιο-όπως π.χ. στην λατινική Αμερική-θα έπρεπε να δημιουργηθεί!!!


Πηγή Απομυθοποίηση της ιδιοκτησίας στην Ελλάδα

Έχουμε ακούσει πολλές φορές ότι οι Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας (ΑΠΕ) ή ήπιες μορφές ενέργειας ή πράσινη ενέργεια, δηλαδή η αιολική, η ηλιακή, η υδραυλική κ.α. είναι φιλικές προς το περιβάλλον, ότι δεν αφήνουν κατάλοιπα και απόβλητα και ότι δεν πρόκειται να εξαντληθούν ποτέ, σε αντίθεση με τα ορυκτά καύσιμα.

Δεν έχουμε όμως ακούσει ότι οι ΑΠΕ, ευθύνονται κατά μεγάλο μέρος για τις τεράστιες αυξήσεις της τιμής του ηλεκτρικού ρεύματος και την ενεργειακή φτώχεια (ενεργειακή φτώχεια υφίσταται όχι μόνο όταν ένα άτομο δεν έχει πρόσβαση στις πλέον βασικές υπηρεσίες ενέργειας για μαγείρεμα, φωτισμό και τη χρήση οικιακών συσκευών, αλλά και όταν αδυνατεί να θερμάνει ή να ψύξει το σπίτι του επαρκώς και σε προσιτές τιμές), η οποία μαστίζει ολόκληρη την Ε.Ε με τα μεγαλύτερα ποσοστά να καταγράφονται στην Ουγγαρία (7,5%), την Ισπανία (9,2%), τη Ρουμανία (10,9%), την Ιταλία (14,8%), την Πορτογαλία (19,8%), τη Βουλγαρία (37,6%) και την Ελλάδα (27,0%).

(Τα παραπάνω στοιχεία για τα ποσοστά ενεργειακής φτώχειας στις χώρες της Ε.Ε. προέρχονται από την έκθεση της Μανουέλας Κροπ, Πολιτικής Συμβούλου για την ενεργειακή πολιτική της βουλευτού Κορνέλια Ερνστ (GUE/NGL), στο Ευρωκοινοβούλιο και είναι το συμπέρασμα εργαστηρίου που πραγματοποιήθηκε στις 29 Μαΐου 2017 στο Ευρωκοινοβούλιο)


Α.Π.Ε. και παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας
Κατ’ αρχάς να κάνουμε μια αναγκαία διευκρίνιση: Οι ΑΠΕ χρησιμοποιούνται (α) σε εφαρμογές που εξοικονομούν ενέργεια χωρίς να παράγουν ηλεκτρικό ρεύμα (π.χ. ο ηλιακός θερμοσίφωνας), (β) στην παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας, αλλά χωρίς να συνδέονται σε δίκτυα (π.χ. φωτοβολταϊκά και ανεμογεννήτριες για μεμονωμένες αγροτικές κατοικίες και εγκαταστάσεις εκτός δικτύου) και (γ) στην παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας για ηλεκτροδότηση δικτύων.

Εμείς αναφερόμαστε στην τελευταία περίπτωση και κυρίως στις ανεμογεννήτριες και τα φωτοβολταϊκά. Οι μεγάλοι υδροηλεκτρικοί σταθμοί εξαιρούνται καθώς αφενός καλύπτουν επιτυχώς σημαντικό μέρος των ενεργειακών αναγκών σε ώρες αιχμής, αφετέρου δεν επιδοτούνται. Οι ανεμογεννήτριες και τα φωτοβολταϊκά λοιπόν, έχουν αποδειχθεί μέσα τεχνικά ακατάλληλα και οικονομικά ασύμφορα για την ηλεκτροδότηση δικτύων για τους εξής λόγους:

• Είναι μεγάλο το κόστος επένδυσης για την κατασκευή (και σε κάποιες περιπτώσεις και για την εγκατάστασή τους, π.χ. θαλάσσια αιολικά πάρκα) σε σχέση με την απόδοσή τους, η οποία είναι μόνο της τάξης του 20% για τα φωτοβολταϊκά και περίπου 30% για τις ανεμογεννήτριες.

• Λόγω της χαμηλής αποδοτικότητας της αιολικής ενέργειας απαιτείται μεγάλος αριθμός ανεμογεννητριώνκαι η χρήση μηχανών μεγάλων διαστάσεων.

• Η παραγωγή τους εξαρτάται από κλιματολογικές και φυσικές συνθήκες (οι ανεμογεννήτριες παράγουν ρεύμα μόνο όταν υπάρχουν άνεμοι συγκεκριμένης έντασης και τα φωτοβολταϊκά μόνο όταν υπάρχει ηλιοφάνεια).

• Λόγω της συνεχώς μεταβαλλόμενης και τυχαίας παραγωγής των ανεμογεννητριών και των φωτοβολταϊκών, απαιτείται για την ευστάθεια του δικτύου να λειτουργούν παράλληλα σταθμοί ηλεκτροπαραγωγής από ορυκτά καύσιμα και κυρίως από φυσικό αέριο (ένα ηλεκτρικό δίκτυο πρέπει πάντοτε να είναι σε ενεργειακό ισοζύγιο, δηλαδή η παραγωγή να είναι κάθε στιγμή ίση με την κατανάλωση – το φορτίο, όπως ονομάζεται).

• Λόγω της αδυναμίας πρόβλεψης της παραγωγής τους δημιουργείται αβεβαιότητα στο σύστημα ηλεκτροδότησης και για την ασφάλεια του δικτύου απαιτείται ενίσχυση του συστήματος ελέγχου και εποπτείας, ανανέωση του εξοπλισμού και κατασκευή νέων διασυνδέσεων εσωτερικών και εξωτερικών για την απόρριψη του ηλεκτρικού ρεύματος που πλεονάζει, όταν παράγουν ηλεκτρική ενέργεια χωρίς να υπάρχει η αντίστοιχη ζήτηση.

Εν ολίγοις, το κόστος κατασκευής των ανεμογεννητριών και των φωτοβολταϊκών καθώς και το κόστος επίλυσης των τεχνικών προβλημάτων που δημιουργούν, κάνουν τις ΑΠΕ τεχνικά ακατάλληλες και οικονομικά ασύμφορες για ηλεκτροδότηση δικτύων και καταρρίπτουν τον μύθο που επιμελώς καλλιεργείται ότι είναι «δωρεάν» η ενέργεια από τον ήλιο και τον άνεμο.
ΑΠΕ και Ευρωπαϊκή Ένωση

Παρότι η παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας από φωτοβολταϊκά και ανεμογεννήτριες για ηλεκτροδότησή δικτύων έχει αποδειχθεί οικονομικά ασύμφορη και τεχνικά προβληματική, η Ε.Ε. συνεχίζει την πολιτική στήριξής τους που εγκαινίασε τη δεκαετία του ’90 υιοθετώντας μέτρα, όπως η κατά προτεραιότητα πρόσβαση στο δίκτυο της ενέργειας που παράγεται από ΑΠΕ, η επιδότηση των παραγωγών ηλεκτρικής ενέργειας από Α.Π.Ε., η προώθηση δεσμευτικών στόχων άντλησης του 20% της ενέργειας από ανανεώσιμες πηγές.

Η εμμονή της Ε.Ε. στην προώθηση των ΑΠΕ οφείλεται στο γεγονός ότι αξιοποιούνται ως μέσα οικονομικής επένδυσης (η περιβαλλοντική βιομηχανία της Ε.Ε. ήταν της τάξης των 300 δις ευρώ το 2002 και έφτασε τα 710 δις ευρώ το 2014, ενώ η Δανία και η Γερμανία είναι από τις πιο σημαντικές χώρες στην παραγωγή ανεμογεννητριών).

AΠΕ και αυξήσεις της τιμής ηλεκτρικής ενέργειας
Οι αριθμοί εκθέτουν πολύ εύγλωττα το πρόβλημα:

6,71 ευρώ ήταν η αξία των 100 ΚWh στο οικιακό τιμολόγιο χωρίς Φ.Π.Α το 2005.
18,73 ευρώ έχουν φθάσει σήμερα με τις ρυθμιζόμενες χρεώσεις και χωρίς ΦΠΑ.

1,8 δισεκατομμύρια ευρώ πληρώσαμε σύμφωνα με στοιχεία του ΛΑΓΗΕ το 2017 στους παραγωγούς ΑΠΕ μόνο για το 27% της ηλεκτροπαραγωγής (αιολικά 11%, φωτοβολταϊκά 9% και υδροηλεκτρικά Η/Υ 7%), ενώ το 31% καλύφθηκε από λιγνίτη , το 30% από φυσικό αέριο και το υπόλοιπο 12% καλύφθηκε από εισαγωγές.

Και για να αντιληφθούμε πόσο χρυσοπληρώνουμε τις ΑΠΕ αναφέρουμε ότι το 2017 η Ο.Τ.Σ. (δηλαδή η χονδρική τιμή με την οποία πληρώνονται οι παραγωγοί ηλεκτρικής ενέργειας από ορυκτά καύσιμα) κυμάνθηκεαπό 44,57 ευρώ έως 74,60 ευρώ ανά ΜWh που θεωρείται τιμή ρεκόρ με τα μέχρι σήμερα δεδομένα (το 2016 η ΟΤΣ κυμάνθηκε από 40,78 ευρώ έως 51,09 ευρώ), ενώ η μέση τιμή που πληρώθηκαν το 2017 οι παραγωγοί ΑΠΕ ήταν:

– Για αιολικά 92,30 ευρώ/ΜWh
– Για φωτοβολταϊκά 292,50 ευρώ/ΜWh
– Για φωτοβολταϊκά στέγης 409,80 ευρώ/ΜWh
– Για μικρά υδροηλεκτρικά (Υ/Η) 88,00 ευρώ/ΜWh
– Για βιοαέρια και βιομάζα 132,30 ευρώ/ΜWh.

Και τονίζουμε: Οι αυξήσεις στην τιμή της ηλεκτρικής ενέργειας δεν περιορίζονται στην άμεση και υποχρεωτική επιδότηση που πληρώνουμε ως καταναλωτές στους παραγωγούς ΑΠΕ μέσω του ΕΤΜΕΑΡ(πρώην τέλους υπέρ ΑΠΕ), το οποίο βλέπουμε ως διακριτή χρέωση στους λογαριασμούς ηλεκτρικού ρεύματος.

Οι ΑΠΕ αυξάνουν τους λογαριασμούς γιατί η λειτουργία τους προκαλεί πρόσθετο κόστος καθώς (α) καθιστά αναγκαία την καύση φυσικού αερίου προκειμένου να καλυφθούν άμεσα τα κενά που δημιουργεί η τυχαία παραγωγή τους (το φυσικό αέριο είναι εισαγόμενο και ακριβό καύσιμο), (β) αυξάνει την ανάγκη εφεδρειών που επίσης αυξάνουν το κόστος, (γ) προκαλεί την ανάγκη υιοθέτησης του μέτρου της «διακοψιμότητας» (το μέτρο αυτό αποσκοπεί στην ευστάθεια του συστήματος και εξασφαλίζει ότι όταν εμφανιστεί πρόβλημα επάρκειας μεγάλοι βιομηχανικοί καταναλωτές θα διακόψουν την κατανάλωση ηλεκτρικής ενέργειας έναντι αποζημίωσης), (δ) δημιουργεί πρόσθετες απαιτήσεις ελέγχου και εποπτείας λόγω της αβεβαιότητας που προκαλούν στο σύστημα και (ε) δημιουργεί την ανάγκη κατασκευής πρόσθετων διασυνδέσεων.
ΑΠΕ και… μέλλον;
Μόλις πριν λίγους μήνες ο υπουργός Περιβάλλοντος και Ενέργειας, Γιώργος Σταθάκης, δήλωσε ότι «στόχος είναι μέχρι το 2030 σχεδόν το 50% της ηλεκτροπαραγωγής να προέρχεται από Α.Π.Ε».

Σε πρόσφατη συνέντευξη του στην «ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ» o Πρόεδρος της ΓΕΚ ΤΕΡΝΑ, Γ. Περιστέρης μας είπε ότι «η Ελλάδα, λόγω γεωμορφολογίας (βουνά και νερά) μπορεί να γίνει η μπαταρία του Νότου».

Την 1.2.2018 o Πρόεδρος του ΑΔΜΗΕ, Μ. Μανουσάκης εξήγγειλε νέα έργα (δηλαδή νέες διασυνδέσεις και γραμμές μεταφοράς), επαιρόμενος ότι η εταιρεία, στην οποία συμμετέχει πλέον κατά 24% η κινεζική State Grid, «μπορεί να αποτελέσει ένα σημαντικό πυλώνα της αναπτυξιακής στροφής της χώρας» και ότι «τα καθαρά κέρδη της εταιρείας αναμένεται ότι θα φτάσουν τα 55 εκατ. ευρώ».

Εν ολίγοις, όλα δείχνουν ότι η χώρα, προορίζεται να γίνει ένα τεράστιο ενεργειακό πάρκο με ό,τι αυτό συνεπάγεται (εγκατάσταση και άλλων ΑΠΕ, εκσκαφές βουνών, κατασκευή πυλώνων υψηλής τάσης κ.α.) και ότι δεν λείπουν οι πρόθυμοι που θα «επενδύσουν» για να αξιοποιήσουν το πλούσιο αιολικό δυναμικό και τη μεγάλη ηλιοφάνεια της χώρας μας, έναντι μεγάλων και εγγυημένων κερδών.
Ποιοι, όμως, θα πληρώσουν αυτού του είδους τις «επενδύσεις»;

Προφανώς εμείς οι καταναλωτές που είναι βέβαιο ότι αν προχωρήσουν τα σχέδια των «επενδυτών» θα δούμε τους λογαριασμούς ηλεκτρικού ρεύματος να «φουσκώνουν» κι άλλο. Όχι μόνο από την προμήθεια ρεύματος, αλλά και από τον ΑΔΜΗΕ, του οποίου η χρέωση συγκαταλέγεται στις «ρυθμιζόμενες χρεώσεις» και πρέπει στο μέλλον να προσφέρει κέρδη στους επενδυτές και τους μετόχους του.

Μήπως ήρθε η ώρα να αντιδράσουμε;
Μέχρι σήμερα οι αντιδράσεις κατά των ΑΠΕ προέρχονταν αποκλειστικά από τις τοπικές κοινωνίες που αντιτίθενται στην εγκατάσταση αιολικών πάρκων λόγω της περιβαλλοντικής καταστροφής που προκαλούν, ενώ οι φωνές που τις συνέδεαν με την αύξηση της τιμής του ηλεκτρικού ρεύματος ήταν ελάχιστες και καλύπτονταν από τα φληναφήματα περί φτηνής ενέργειας από τον ήλιο και τον άνεμο και περί της υποτιθέμενης προστασίας του περιβάλλοντος.

Η «Πανελλήνια Διακήρυξη κατά των αιολικών και άλλων λεγόμενων ΑΠΕ», η οποία συντάχθηκε από μια ομάδα Συλλόγων/Φορέων και πολιτών που προέρχονται από διαφορετικούς τόπους, εμφορούνται από διαφορετικές ιδεολογίες και αντιμετωπίζουν διαφορετικά προβλήματα, θέτει για πρώτη φορά συνολικά το θέμα των ΑΠΕ και αναδεικνύει τόσο τις περιβαλλοντικές, όσο και τις οικονομικές συνέπειές του.

Εμείς την προσυπογράψαμε ανεπιφύλακτα θεωρώντας ότι είναι το πρώτο βήμα για να διεκδικήσουμε ηλεκτρική ενέργεια σε προσιτή τιμή για όλους. Ζητάμε δε και τη δική σας υπογραφή, για να εκδηλωθεί η αντίδρασή κατά των ΑΠΕ και από τους καταναλωτές και να ακουστεί η διαμαρτυρία μας.

ΔΙΚΤΥΟ ΕΝΕΡΓΩΝ ΚΑΤΑΝΑΛΩΤΩΝ



Αντιγράψτε το κείμενο της διακήρυξης και αποστέλλετε email στην διεύθυνση:syntonistiki.diamartyrias.vape@gmail.com γράφοντας στο διαβιβαστικό κείμενο: «Αποδέχομαι και συνυπογράφω το κείμενο της Διακήρυξης» και συμπληρώνετε ονοματεπώνυμο, ιδιότητα και τόπο (κατοικίας ή καταγωγής, όποιο σας εκφράζει περισσότερο). Τα ηλεκτρονικά μηνύματα θα φυλαχτούν σε ηλεκτρονικό αρχείο, ως αποδεικτικό της αποδοχής/προσυπογραφής.

«ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΑ ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ ΚΑΤΑ ΤΩΝ ΑΙΟΛΙΚΩΝ ΚΑΙ ΑΛΛΩΝ ΛΕΓΟΜΕΝΩΝ «ΑΠΕ»
Ιανουάριος 2018

Τα τελευταία χρόνια, παράλληλα με την «απελευθέρωση» της αγοράς ενέργειας, στο όνομα κάποιας «πράσινης» ανάπτυξης, βιώνουμε μια, χωρίς κοινωνική συναίνεση, εισβολή αιολικών, υβριδικών, μικρών υδροηλεκτρικών, κλπ εγκαταστάσεων, σε βουνά, δάση, νησιά, ποτάμια, ρέματα, πεδιάδες της πατρίδας μας.

Υποτίθεται ότι οι εγκαταστάσεις αυτές θα εξοικονομούσαν καύσιμα, θα παρήγαν καθαρή ενέργεια, θα μείωναν ρύπους και όλα αυτά θα ωφελούσαν το περιβάλλον και την χώρα μας. Ξέρουμε πια ότι το αφήγημα αυτό έχει διαψευστεί διεθνώς.

Τα αιολικά και άλλες λεγόμενες ΑΠΕ έχουν αποδειχθεί μια αμφιλεγόμενη δραστηριότητα, με αυτοσκοπό τις επιδοτήσεις. Δεν συμβάλλουν σε περιορισμούς ρύπων, ούτε σε ενεργειακή αυτάρκεια ή σε ασφάλεια ηλεκτροδότησης, δεν εξοικονομούν πραγματικά καύσιμα, δεν υποκαθιστούν συμβατική ηλεκτροπαραγωγή και δεν προστατεύουν κανένα περιβάλλον. Και όσο αυξάνονται οι εγκαταστάσεις, η ενσωμάτωση τους στο δίκτυο αποδεικνύεται προβληματική και με υψηλό κόστος. Ακριβαίνουν το ρεύμα για όλους, κάνουν ζημιά στην Εθνική Οικονομία, στις τοπικές κοινωνίες, στον τουρισμό, αλλά και στο περιβάλλον.

Δεσμεύουν και εξυπηρετούν κεφάλαια που θα ήταν πιο αποδοτικά αλλού, πχ στην παιδεία, στην υγεία ή και στην συμβατική ηλεκτροπαραγωγή. Πληρώνουμε «κεφαλικό φόρο» για εισαγωγές μηχανημάτων, αλλά και σε ξένους ηλεκτροπαραγωγούς και τους συνεργάτες τους, που θα μας «απελευθερώσουν».

Τα αιολικά και άλλες ΑΠΕ κατακερματίζουν και απαξιώνουν γη, με διανοίξεις δρόμων και άλλες μη αναστρέψιμες παρεμβάσεις, συχνά σε αδιατάρακτες περιοχές, όπου και θα εγκαταλειφθούν όταν σταματήσουν οι επιδοτήσεις ή η λειτουργία τους. Τα μικρά υδροηλεκτρικά και τα υβριδικά, δεσμεύουν νερά. Όλα αυτά έχουν αρνητικές επιπτώσεις στην βιοποικιλότητα, ιδιαίτερα δε στην σπάνια ορνιθοπανίδα του τόπου μας, σημαντικότατο μεταναστευτικό σταθμό αποδημητικών πουλιών. Η «σωτηρία του Κλίματος» θίγει την στοιχειώδη νοημοσύνη, αφού τα αιολικά και οι άλλες ΑΠΕ (πλην μεγάλων υδροηλεκτρικών σταθμών και εργοστασίων βιομάζας), εξακολουθούν και είναι ενεργειακά ασήμαντα και, όπου μετρήθηκαν, δεν μειώνουν ρύπους.

Ζητάμε να σταματήσουν οι εγκαταστάσεις αιολικών και άλλων αμφιλεγόμενων ΑΠΕ που υπάρχουν μόνο για τις επιδοτήσεις. Για τα υπάρχοντα αιολικά, να καταργηθούν, ή να μειωθούν οι επιδοτήσεις (όπως εξ άλλου πρότεινε ο Ευρωπαϊκός Οργανισμός Συνεργασίας των Ρυθμιστικών Αρχών Ενέργειας). Ζητάμε να σταματήσει η εξαπάτηση και η άσκοπη κατασπατάληση πόρων, σε βάρος της Εθνικής Οικονομίας και στο όνομα και σε βάρος του περιβάλλοντος».



Πηγή Συνυπογράφουμε την «Πανελλήνια Διακήρυξη κατά των ΑΠΕ» και ζητάμε και τη δική σας υπογραφή

Ποτέ δεν είμαστε ευχαριστημένοι με αυτά που έχουμε, πάντα ζητάμε περισσότερα και πάλι δεν μας αρκούν. Κάθε μέρα μας γεννιούνται νέες επιθυμίες και ανάγκες και όταν τις αποκτήσουμε, πάλι κάτι μας λείπει. Δεν ευχαριστιόμαστε με τίποτα ακόμη και αν τα έχουμε όλα.

Πολλές φορές μάλιστα ζηλεύουμε και αυτά που έχουν οι άλλοι. Γινόμαστε αχάριστοι και ποτέ δεν σκεφτόμαστε ότι ακόμη και αυτά που αποκτήσαμε μέχρι στιγμής, οι στόχοι που θέσαμε και επιτεύχθηκαν, ήταν αποτέλεσμα σκληρής προσπάθειας και κόπου. Δεν είμαστε ευχαριστημένοι λοιπόν και προσπαθούμε να φτάσουμε και να ξεπεράσουμε αυτά που έχει ο διπλανός μας. Ζηλεύουμε τις ζωές των άλλων, την ευτυχία τους, τα πλούτη τους και σπαταλάμε το χρόνο μας με το να μηχανευόμαστε τρόπους να τα αποκτήσουμε και εμείς και δεν εκτιμάμε τα καλά που μας έχουν δοθεί ή έχουμε αποκτήσει με τόσο μόχθο.

Το ίδιο συμβαίνει και με τον ελεύθερο χρόνο. Όταν έχουμε πολλές υποχρεώσεις «γκρινιάζουμε» ότι δεν έχουμε καθόλου χρόνο για τον εαυτό μας και δεν μπορούμε να διαθέσουμε χρόνο για άλλες δραστηριότητες πέρα από τη δουλειά. Από την άλλη όταν έχουμε υπερβολικά ελεύθερο χρόνο δεν ξέρουμε πώς να τον αξιοποιήσουμε και πλήττουμε, βαριόμαστε δεν μας χωράει το σπίτι. Όταν πια βρούμε κάτι ενδιαφέρον να κάνουμε (π.χ. μια καινούρια δουλειά, μία δραστηριότητα κλπ.) στην αρχή ενθουσιαζόμαστε αλλά στην πορεία πάλι δεν είμαστε ευχαριστημένοι. Βαριόμαστε, γκρινιάζουμε και θεωρούμε ότι σπαταλάμε το χρόνο μας με τα ίδια και τα ίδια και εξουθενωνόμαστε χωρίς κανένα ουσιαστικό λόγο. Έτσι δημιουργείται ένας φαύλος κύκλος. Έχουμε ελεύθερο χρόνο και δεν ξέρουμε πώς να τον «γεμίσουμε» εποικοδομητικά, δεν έχουμε ελεύθερο χρόνο παραπονιόμαστε ότι δεν μπορούμε να ξεκουραστούμε.

Πώς μπορούμε όμως να σπάσουμε αυτόν τον φαύλο κύκλο; Η απάντηση είναι απλή, αν πάψουμε να σκεφτόμαστε αρνητικά. Μπορούμε να δίνουμε αξία σε αυτό που κάνουμε και να αντλούμε ευχαρίστηση από αυτό. Όποτε νιώσουμε ότι βαριόμαστε να σκεφτόμαστε τα θετικά που μπορούμε να αποκομίσουμε από αυτό που κάνουμε. Επίσης, όταν αισθανόμαστε ότι έχουμε ελάχιστο ελεύθερο χρόνο τότε μπορούμε να βρούμε δραστηριότητες που θα μας κάνουν να αναμένουμε έστω και αυτόν τον ελάχιστο χρόνο. Αυτές οι λίγες ώρες ανάπαυσης θα είναι το «φάρμακο» της κουραστικής μέρας μας, θα τις περιμένουμε πως και πως για να αντλήσουμε ευχαρίστηση. Αυτό που θα κάνουμε δεν χρειάζεται να είναι κάτι ξεχωριστό για να αρέσει στους άλλους. Θα είναι κάτι για τον εαυτό μας, κάτι που θα μας γαληνεύει και θα μας ξεκουράζει από τη ρουτίνα της δουλειάς, από τις υποχρεώσεις.


Γράφει ο Γιάννης Ξηντάρας, Ψυχολόγος-Ψυχοθεραπευτής στην Αθήνα (www.xidaras.gr) 

Πηγή Να δίνουμε αξία σε αυτό που κάνουμε

Πολλές έρευνες, πολλές μελέτες, μιλούν για την ευεργετική επίδραση του χαμόγελου στη ζωή μας. Στοιχεία που άλλα αποδεικνύονται επιστημονικά κι άλλα επιβεβαιώνονται εμπειρικά, συνιστούν το χαμόγελο ως μια κύρια πηγή ευζωίας: Μειώνει το στρες, σπάει την αμηχανία, συμβάλλει στην αξιοπιστία, αυξάνει την παραγωγικότητα, χαμηλώνει τους καρδιακούς παλμούς, ενισχύει το ανοσοποιητικό σύστημα, αυξάνει τη διάρκεια της ζωής… Τόσοι και τόσοι λόγοι, όλοι τους εξαιρετικοί!

Τι γίνεται όμως στην πραγματική ζωή; Πόσο συχνά χαμογελάμε, πόσο συχνά επιτρέπουμε στην καθημερινότητά μας να «γεννήσει» χαμόγελα, πόσο αφήνουμε τους ρυθμούς μας να χωρέσουν ένα χαμόγελο αντί για ένα σφιγμένο πρόσωπο ή ένα «χαμογελαστό προσωπείο» που μάλλον υποκρίνεται παρά νιώθει τη χαρά;

Γιατί το χαμόγελο –κακά τα ψέματα- δεν μπορούμε να το φορέσουμε σαν να είναι μάσκα ομορφιάς, ούτε μπορούμε να το παραγγέλνουμε σαν να είναι καφές για να μας το φέρουν, το χαμόγελο πρέπει να το βρούμε μόνοι μας… να ξαναβρούμε το χαμόγελό μας! Τι σημαίνει όμως αυτό;

Σημαίνει ότι πρέπει να ξαναθυμηθούμε τις βασικές μας τις αρχές, τις αρχές δηλαδή της καλοσύνης, της ευγένειας, της εγγύτητας, όλων εκείνων των στοιχείων που επιτρέπουν την επαφή και την επικοινωνία στις ανθρώπινες σχέσεις: Μια καλημέρα, μια καλή κουβέντα, οι καλές προθέσεις, οι καλές πράξεις… το καλό γενικά! Σε αντίθεση, το συμφέρον, το κέρδος, η κοροϊδία, η κακοπιστία, όσο κι αν προσποιούμαστε δεν αφήνουν χώρο για χαμόγελα (κι ας κάνουμε πως χαμογελάμε…).

Το χαμόγελο θέλει καλή καρδιά και ανοιχτωσιά για να υπάρξει, θέλει ψυχική ευγένεια και καλοσύνη για να ευδοκιμήσει, θέλει καλούς τρόπους, καλούς ανθρώπους… Μην περιμένουμε από το χαμόγελο να έρθει να μας βρει για να μας καταπραΰνει. Πρέπει εμείς να πάμε σε αυτό και να το καλέσουμε με καλή προαίρεση στη ζωή μας… Τότε αυτό θα μας δοθεί απλόχερα και θα μας προσφέρει όλα τα ευεργετικά συστατικά του: σαν παυσίπονο, σαν μυστικό της νεότητας, σαν χαρά της ζωής και αλατοπίπερο μιας σχέσης…
Γράφει ο Γιάννης Ξηντάρας, Ψυχολόγος-Ψυχοθεραπευτής στην Αθήνα (www.xidaras.gr) 

Απέναντι Όχθη

Πηγή Το χαμόγελο, μια ευεργετική πηγή ευζωίας!