24 April, 2018
Home / Περιβαλλον (Page 35)

Njalla: Ναι ανώνυμα Domains! Ο ιδρυτής του Pirate Bay, Peter Sunde, δημιούργησε μια νέα startup που έχει σαν στόχο την προστασία της ιδιωτικής ζωής, κόντρα στο κατεστημένο. Από χθες λοιπόν λειτουργεί η υπηρεσία ανώνυμης καταχώρησης domain Njalla, η οποία προσφέρει στους ιδιοκτήτες των ιστοσελίδων πλήρη ανωνυμία, προστατεύοντάς τους από τα αδιάκριτα βλέμματα ξένων.

Τα τελευταία χρόνια, οι κάτοχοι δικαιωμάτων πνευματικής ιδιοκτησίας έχουν στοχεύσει τη βιομηχανία των domains, καλώντας τις εταιρείες να υιοθετήσουν μια πιο ενεργή προσέγγιση κατά της πειρατείας.

Ένα είδους προστασίας που χρησιμοποιείται σήμερα από τους ιδιοκτήτες ιστοσελίδων είναι οι υπηρεσίες κάλυψης του Whois για να εξασφαλίσουν την ιδιωτικότητά τους. Φυσικά η υπηρεσία δεν εξασφαλίζει απόλυτα τον κάτοχο του domain.

Ο πρώην εκπρόσωπος και συνιδρυτής του Pirate Bay Peter Sunde ανακοίνωσε την τελευταία του επιχείρηση. Συνεχίζοντας τον αγώνα του για την προστασία της ιδιωτικής ζωής στο διαδίκτυο, ξεκίνησε μια νέα εταιρεία που ονομάζεται Njalla, η οποία βοηθά τους διαχειριστές ιστοσελίδων να προστατεύουν την ταυτότητά τους από τα αδιάκριτα μάτια.

Το όνομα Njalla αναφέρεται σε μια παραδοσιακή αποθήκη που χρησιμοποιούν οι Sámi (αυτόχθων αρχαίος λαός που ζει στο βόρειο άκρο της Σκανδιναβικής χερσονήσου συμπεριλαμβανομένης και της χερσονήσου Κόλα) για να κρατούν τα αρπακτικά μακριά από πράγματα που θέλουν να προφυλάξουν. Συνήθως είναι χτισμένη σε ένα ψηλό κούτσουρο ή κάποιο δέντρο και χρησιμοποιείται για την αποθήκευση τροφίμων ή άλλων αγαθών.

Στο Διαδίκτυο, το Νjalla θα σας βοηθά να διατηρήσετε ιδιωτικά τα domain σας, και ενώ οι υπηρεσίες ανωνυμοποίησης δεν είναι κάτι νέο, η εταιρεία του Sunde υιοθετεί μια διαφορετική προσέγγιση.

Με τη Νjalla, οι πελάτες δεν αγοράζουν τα domains των ιστοσελίδων, αλλά αφήνουν την εταιρεία να το κάνει γι ‘αυτούς. Αυτό προσθέτει ένα επιπλέον επίπεδο προστασίας, αλλά απαιτεί επίσης και κάποια εμπιστοσύνη.

Η εταιρεία παρέχει στον πελάτη πλήρη δικαιώματα χρήσης του domain, και αυτό σημαίνει ότι οι ιδιοκτήτες είναι ελεύθεροι να το μεταφέρουν αλλού εάν θέλουν.

“Σκεφτείτε μας σαν ένα φιλικό μεθυσμένο (αλλά υπεύθυνο) άτομο από άχυρο που παίρνει την ευθύνη για τις πράξεις σας” αναφέρει η υπηρεσία Νjalla.

“Η Njalla είναι απαραίτητη επειδή κάτι πηγαίνει λάθος όσον αφορά το δικαίωμα των ανθρώπων να είναι ανώνυμοι. Με τα κοινωνικά μέσα να μας πιέζουν να είμαστε λιγότερο ανώνυμοι και με την συγκέντρωση των υπηρεσιών χρειαζόμαστε εναλλακτικές λύσεις “, δήλωσε ο Sunde στο TorrentFreak.

Οι τρέχουσες υπηρεσίες ιδιωτικού απορρήτου δεν παρέχουν πραγματικά ανωνυμία, πιστεύει o Sunde, γι ‘αυτό αποφάσισε να καλύψει αυτό το κενό.

Για όσους ενδιαφέρονται, η Νjalla μόλις άνοιξε την ιστοσελίδα της. Η εταιρεία είναι εγγεγραμμένη με την επωνυμία 1337 LLC και έχει σαν έδρα το Nevis, ένα μικρό νησί στην Καραϊβική Θάλασσα.

Πηγή

Απέναντι Όχθη

Njalla: Ανώνυμα Domains!

Μια γενικά αποδεκτή γνώμη είναι το ότι οι ιδέες πηγάζουν ή επιβάλλονται αποκλειστικά από τις συνθήκες. Αυτή είναι μια ολότελα αστήρικτη άποψη και πιστεύουμε ότι στηρίζεται στην κοινή καταθλιπτική εντύπωση ότι ο άνθρωπος αποτελεί έρμαιο των συνθηκών ή παθητικό δέκτη των συμβάντων της κοινωνικής και φυσικής ζωής. Αυτή η αντίληψη ενισχύει την αίσθηση της παθητικότητας και μηδαμινότητάς του, ενώ ταυτόχρονα τον απαλλάσσει από το βάρος της ευθύνης του να αντιδράσει και να ανταποκριθεί ορθά και έγκαιρα σε αυτές τις συνθήκες. Και όπως ο άνθρωπος θεωρείται έρμαιο των εξωτερικών συνθηκών, που πάντοτε κάποιοι άλλοι έλλογοι ή άλογοι παράγοντες δημιουργούν, με τον ίδιο τρόπο θεωρούνται και οι ιδέες ως γεννήματα των συνθηκών. Δηλαδή, οι συνθήκες είναι αυτές που ορίζουν και τον άνθρωπο και τις ιδέες. Αυτό το συμπέρασμα βγαίνει από το ότι πάντοτε οι ιδέες αναδύονται έπειτα από συνθήκες πιεστικές, όταν ο άνθρωπος εξαναγκάζεται να δράσει.

Είναι όμως τα πράγματα τόσο απλά και ξεκάθαρα;

Πιστεύουμε πως όχι. Τα φαινόμενα είναι ένα απλό είδωλο του πλήθους των γεγονότων της ζωής και της αιτιατής αλυσίδας τους, όπου εμπλέκονται οι σκέψεις, οι επιλογές, οι δράσεις, οι επιρροές σε ένα πολύπλοκο συνεκτικό σύνολο που τελικά καταλήγει να προκαλεί τα φαινόμενα που αντιμετωπίζουμε. Ένα άμεσο παράδειγμα είναι η οικονομική κατάσταση της εποχής μας.

Δηλαδή, έχουμε σε έναν συνεκτικό και ζωντανό ιστό τα εξής στοιχεία: τις συνθήκες, τη συνείδηση του ανθρώπου και τις ιδέες ή αρχές. Ειδικότερα:

1) τις συνθήκες, όπου εμπίπτουν τόσο οι φυσικές συνθήκες π.χ. το κλίμα, η σωματική διάπλαση, όσο και οι κοινωνικές συνθήκες π.χ. φτώχεια, πόλεμος, ευημερία.

2) τη συνείδηση των ανθρώπων, της οποίας ο ρόλος σε ατομικό και συλλογικό επίπεδο δεν λαμβάνεται σχεδόν καθόλου υπόψη, ενώ αποτελεί την πηγή του κοινωνικού γίγνεσθαι. Η συνείδηση είναι αυτή που περιλαμβάνει και την παθητικότητα είτε ως επιλογή είτε ως αναπόφευκτη αδυναμία. Η συνείδηση όμως, είτε παθητική είτε ενεργητική, δημιουργεί συνθήκες ή συμβάλλει στη δημιουργία τους.

Οι κοινωνικές συνθήκες δημιουργούνται στον μεγαλύτερο βαθμό από τον ίδιο τον άνθρωπο. Το ότι μπορεί λίγοι άνθρωποι να τις κατευθύνουν δεν έχει σημασία, γιατί όπου υπάρχουν άνθρωποι υπάρχουν και ανθρώπινες σχέσεις, δηλαδή δρώντα υποκείμενα εκ των οποίων το καθένα έχει έναν βαθμό αυτοβουλίας και αυτεξουσιότητας. Η αυτεξουσιότητα εκφράζεται αφ’ ενός μεν στη δυνατότητα της δράσης και αφ’ ετέρου στην ικανότητα της συνείδησης για επιλογή. Είναι πιθανόν η συνείδηση να γνωρίζει και να επιλέγει το ορθό, αλλά η αντίπαλη δύναμη να είναι υπέρτερη, οπότε θα μπορούμε να πούμε ότι οι εξωτερικές συνθήκες είναι ανυπέρβλητες. Αν όμως η ίδια η συνείδηση είναι αυτή που υπνώττει, τότε τα πράγματα είναι ολότελα διαφορετικά – και αυτό είναι το σύνηθες. Επίσης, ίσως η συνείδηση να ήταν αδιάφορη, τότε που το άτομο θα μπορούσε να παρέμβει αποτελεσματικά και να ξυπνά όταν πλέον οι συνθήκες είναι ανυπέρβλητες. Και σε αυτή την περίπτωση ο άνθρωπος είναι ο δημιουργός των συνθηκών με την επιλεγμένη αδιαφορία του, γιατί η παθητική συνείδηση συχνά είναι επιλογή του ατόμου και έχει το δικό της συγκαλυμμένο μερίδιο συμμετοχής στη δημιουργία των συνθηκών, γιατί επιτρέπει να δημιουργήσουν άλλοι τις δύσκολες συνθήκες ή τις δημιουργεί το ίδιο.

3) τις αρχές ή ιδέες που επιβάλλονται από την ανάγκη για συλλογικότητα ή από τη φύση της συλλογικότητας και ενυπάρχουν εν δυνάμει στα πράγματα. Αυτές οι αρχές είναι οι δυνατότητες και, τελικά, οι τρόποι εναρμόνισης των ατόμων με τη συλλογικότητα. Όλες οι ιδέες που γνωρίζουμε είναι σχετικές με τη συλλογικότητα, την ύπαρξη του «άλλου», έστω και αν αυτός ο άλλος είναι η φύση ή ο ίδιος ο εαυτός μας. Η συλλογικότητα δεν μπορεί να αποφευχθεί, γιατί ο άνθρωπος είναι κοινωνικό ον και, εκτός τούτου, βρίσκεται σε συνεχή σχέση ακόμη και με το άβιο περιβάλλον του, πράγμα που τον αναγκάζει σε συνεχή επαφή και αντίδραση. Αυτές οι αρχές αποκαλύπτονται σταδιακά στον άνθρωπο ή, με άλλα λόγια, ο άνθρωπος τις προσεγγίζει λόγω της ανάγκης του για συλλογικότητα και το πόσο καλά το κάνει εξαρτάται από το βάθος της συλλογικής συνείδησής του. Οι ιδέες είναι ελεύθερες από την επιθυμία μας και την άμεση γνώση μας, γιατί είναι ενύπαρκτες στη φύση τη δική μας και των σχέσεων, και, στον βαθμό που η φύση μας και η σχέση είναι αδιάγνωστες, στον ίδιο βαθμό είναι αδιάγνωστες και οι ιδέες, αποκαλυπτόμενες σταδιακά. Το ότι αυτό άπτεται του φιλοσοφικού προβληματισμού δεν είναι κάτι που εμείς επιλέξαμε αλλά εγγενές στα πράγματα και όσοι προσπαθούν να το παρακάμψουν απλώς εθελοτυφλούν. Φυσικά, δεν μπορεί κανείς να περιμένει να απαντήσει στα φιλοσοφικά προβλήματα της ζωής για να δράσει, αλλά απλώς πρέπει να μην επιβάλει ως πανάκεια αυτό που δεν αποτελεί τίποτε άλλο παρά μόνον μια αναγκαία εργαλειακή και ταυτόχρονα ατελέστατη διαχείριση των συνθηκών λόγω της άγνοιάς του. Η ματιά προς το μέλλον πρέπει να είναι απροκατάληπτη και τόσο ελεύθερη όσο είναι δυνατόν, ακόμη και από τον αναπόφευκτο περιορισμό στον οποίο μας υποβάλλει η φύση μας.

Η επιβολή ως αναπόφευκτης της αδυναμίας του ανθρώπου απέναντι στις συνθήκες πρέπει οπωσδήποτε να καταπολεμηθεί, αλλά κυρίως πρέπει να καταπολεμηθεί ο εφησυχασμός, η φαντασίωση ότι δεν υπάρχει τίποτε που να μπορεί να διαχειριστεί ο άνθρωπος. Το παράδοξο και απαράδεκτο είναι ότι ο άνθρωπος, ενώ θεωρεί τον εαυτό του έρμαιο των συνθηκών, αντιθέτως θεωρεί τους ισχυρούς ικανούς να δράσουν και να επιβάλουν συνθήκες σαν να είναι τα μόνο αυτόβουλα όντα – και γι’ αυτό τους επιρρίπτει την ευθύνη. Πρέπει όμως να απαντήσουμε στο θεμελιώδες ερώτημα: Είναι δυνατόν η αυτοβουλία ή η αυτεξουσιότητα να είναι χαρακτηριστικό μόνον λίγων ανθρώπων; Φυσικά, η δύναμη έχει μεγαλύτερες δυνατότητες δράσης, αλλά δεν είναι δυνατόν να υπάρχουν άτομα αυτόβουλα και άλλα μη αυτόβουλα. Η αυτοβουλία είναι καθολική αρχή για την ανθρωπότητα και αυτό πρέπει να το δούμε καθαρά.

Το ότι ο ανθρώπινος παράγοντας παίζει ρόλο φαίνεται και από δύο παραδείγματα της ιστορίας. Οι ιστορικές συνθήκες στην αρχαία Αθήνα κατέληξαν στον Σόλωνα που έβαλε τα πρώτα και επαναστατικά θεμέλια της δημοκρατίας, ενώ οι ιστορικές συνθήκες στη Γερμανία του μεσοπολέμου του 20ού αιώνα κατέληξαν στον Χίτλερ με τον ναζισμό. Ο λαός με την κουλτούρα του και τις επιλογές του έπαιξε και στις δύο περιπτώσεις σημαντικό ρόλο, στη μία θετικό και στην άλλη αρνητικό. Κάθε εξωτερική συνθήκη προκαλεί μία ανταπόκριση του ανθρώπου και αυτή ακριβώς η ανταπόκρισή του είναι το ζητούμενο, γιατί είναι ανάλογη με τη συνείδησή του και αποτελεί δική του επιλογή.

Σε τελική ανάλυση, δεν μπορούμε να κρίνουμε τα πράγματα μόνον από τις συνθήκες της τελευταίας στιγμής, από τις συνθήκες μιας τελικής μάχης όπου οι δυνάμεις παρατάσσονται σε ένα πεδίο με πλήρη ανάπτυξη όπως στον πόλεμο, και όπου μπορεί ο συσχετισμός δυνάμεων να είναι συντριπτικά αρνητικός. Πρέπει να τα κρίνουμε μέσα από όλο το ξετύλιγμα των επιλογών και των γεγονότων στον χρόνο, γιατί οι συνθήκες δημιουργούνται σταδιακά και το τέλος δεν αποτελεί παρά τη συνόψιση όσων κάναμε και δεν κάναμε σε μεγάλο μήκος χρόνου.

Όσο οι άνθρωποι είναι εγκλωβισμένοι στην αίσθηση ότι τα πάντα πηγάζουν έξω από αυτούς, τόσο θα είναι ανίκανοι να κατευθύνουν τη ζωή τους. Φυσικά, η ίδια η ζωή και πλήθος άλλων πραγμάτων δεν πηγάζουν από αυτούς, αλλά σαφέστατα έχουν ένα σημαντικό μέτρο δυνατότητας να δημιουργούν και να ασκούν επιρροή στην κοινωνία τους και το περιβάλλον.

Θα πρέπει, λοιπόν, να δούμε ευκρινέστερα τα κυρίαρχα πρότυπα και «οράματα» της ανθρώπινης ζωής, για να καταλάβουμε αν υπάρχει όντως μια εκ φύσεως ανικανότητα για επιλογή και δράση ή αν υπάρχει μία βαθύτερη επιλογή για εφησυχασμό που οδηγεί τον άνθρωπο να ακολουθεί πάντοτε την οδό της ελάχιστης αντίστασης, για να είναι ήσυχος για όσον χρόνο ζει. Πιστεύουμε ότι συμβαίνει κυρίως το δεύτερο, ειδικά στον δυτικό κόσμο, το οποίο μάλιστα επιτείνεται από το ότι ο άνθρωπος, φοβούμενος τον θάνατο, αισθάνεται ότι δεν υπάρχει λόγος να οραματίζεται το μέλλον παρά μόνον το άμεσο και χειροπιαστό. Σε αυτή την περίπτωση οι ιδέες, ως αναφερόμενες στο μακρινό μέλλον, είναι μια «πολυτέλεια» γι’ αυτόν, είτε ευημερεί είτε βρίσκεται σε ανάγκη, και δεν υπάρχει ποτέ ο χρόνος ή ο λόγος για να τις προσεγγίσει. Επαφίεται και απαιτεί πάντοτε από άλλους να σκεφθούν και να ερευνήσουν γι’ αυτόν. Η ηθική είναι απόρροια των μεγάλων ιδεών και σαν τέτοια είναι επίσης αδιέξοδη γι’ αυτόν, ωστόσο αντιφάσκοντας με τον εαυτό του επιθυμεί να βρεθούν ηθικοί πολιτικοί να λύσουν τα προβλήματά του, χωρίς όμως να ασχοληθεί ο ίδιος.

Αυτές οι αντιφάσεις δεν πρόκειται να λυθούν, αν δεν αναλάβει ο άνθρωπος την ευθύνη της ατομικής του ζωής και το μερίδιό του στη συλλογική ζωή και αν δεν αντιληφθεί και δεν πιστέψει ότι έχει τη δυνατότητα να γνωρίσει την πραγματικότητα και να την επηρεάσει. Ο καθένας μόνος του μπορεί να είναι αδύναμος συγκριτικά, αλλά οι πολλοί μαζί διαθέτουν την αποφασιστική δυναμική του μέλλοντος.

Μάλιστα, η δημοκρατία είναι ένα μοντέλο διακυβέρνησης που, για να λειτουργήσει αληθινά, απαιτεί ανθρώπους υπεύθυνους και με δημιουργική αυτοβουλία. Είναι το πολίτευμα που συνδέει τα άτομα με τη συλλογικότητα και, επομένως, με το πεδίο αρχών που αποτελεί τον συνεκτικό ιστό όλων των κοινωνικών υποκειμένων, ατομικών και συλλογικών.

Ιωάννα Μουτσοπούλου

Οι συνθήκες δημιουργούν τις ιδέες ή μήπως όχι;

Μια γενικά αποδεκτή γνώμη είναι το ότι οι ιδέες πηγάζουν ή επιβάλλονται αποκλειστικά από τις συνθήκες. Αυτή είναι μια ολότελα αστήρικτη άποψη και πιστεύουμε ότι στηρίζεται στην κοινή καταθλιπτική εντύπωση ότι ο άνθρωπος αποτελεί έρμαιο των συνθηκών ή παθητικό δέκτη των συμβάντων της κοινωνικής και φυσικής ζωής. Αυτή η αντίληψη ενισχύει την αίσθηση της παθητικότητας και μηδαμινότητάς του, ενώ ταυτόχρονα τον απαλλάσσει από το βάρος της ευθύνης του να αντιδράσει και να ανταποκριθεί ορθά και έγκαιρα σε αυτές τις συνθήκες. Και όπως ο άνθρωπος θεωρείται έρμαιο των εξωτερικών συνθηκών, που πάντοτε κάποιοι άλλοι έλλογοι ή άλογοι παράγοντες δημιουργούν, με τον ίδιο τρόπο θεωρούνται και οι ιδέες ως γεννήματα των συνθηκών. Δηλαδή, οι συνθήκες είναι αυτές που ορίζουν και τον άνθρωπο και τις ιδέες. Αυτό το συμπέρασμα βγαίνει από το ότι πάντοτε οι ιδέες αναδύονται έπειτα από συνθήκες πιεστικές, όταν ο άνθρωπος εξαναγκάζεται να δράσει.

Είναι όμως τα πράγματα τόσο απλά και ξεκάθαρα;

Πιστεύουμε πως όχι. Τα φαινόμενα είναι ένα απλό είδωλο του πλήθους των γεγονότων της ζωής και της αιτιατής αλυσίδας τους, όπου εμπλέκονται οι σκέψεις, οι επιλογές, οι δράσεις, οι επιρροές σε ένα πολύπλοκο συνεκτικό σύνολο που τελικά καταλήγει να προκαλεί τα φαινόμενα που αντιμετωπίζουμε. Ένα άμεσο παράδειγμα είναι η οικονομική κατάσταση της εποχής μας.

Δηλαδή, έχουμε σε έναν συνεκτικό και ζωντανό ιστό τα εξής στοιχεία: τις συνθήκες, τη συνείδηση του ανθρώπου και τις ιδέες ή αρχές. Ειδικότερα:

1) τις συνθήκες, όπου εμπίπτουν τόσο οι φυσικές συνθήκες π.χ. το κλίμα, η σωματική διάπλαση, όσο και οι κοινωνικές συνθήκες π.χ. φτώχεια, πόλεμος, ευημερία.

2) τη συνείδηση των ανθρώπων, της οποίας ο ρόλος σε ατομικό και συλλογικό επίπεδο δεν λαμβάνεται σχεδόν καθόλου υπόψη, ενώ αποτελεί την πηγή του κοινωνικού γίγνεσθαι. Η συνείδηση είναι αυτή που περιλαμβάνει και την παθητικότητα είτε ως επιλογή είτε ως αναπόφευκτη αδυναμία. Η συνείδηση όμως, είτε παθητική είτε ενεργητική, δημιουργεί συνθήκες ή συμβάλλει στη δημιουργία τους.

Οι κοινωνικές συνθήκες δημιουργούνται στον μεγαλύτερο βαθμό από τον ίδιο τον άνθρωπο. Το ότι μπορεί λίγοι άνθρωποι να τις κατευθύνουν δεν έχει σημασία, γιατί όπου υπάρχουν άνθρωποι υπάρχουν και ανθρώπινες σχέσεις, δηλαδή δρώντα υποκείμενα εκ των οποίων το καθένα έχει έναν βαθμό αυτοβουλίας και αυτεξουσιότητας. Η αυτεξουσιότητα εκφράζεται αφ’ ενός μεν στη δυνατότητα της δράσης και αφ’ ετέρου στην ικανότητα της συνείδησης για επιλογή. Είναι πιθανόν η συνείδηση να γνωρίζει και να επιλέγει το ορθό, αλλά η αντίπαλη δύναμη να είναι υπέρτερη, οπότε θα μπορούμε να πούμε ότι οι εξωτερικές συνθήκες είναι ανυπέρβλητες. Αν όμως η ίδια η συνείδηση είναι αυτή που υπνώττει, τότε τα πράγματα είναι ολότελα διαφορετικά – και αυτό είναι το σύνηθες. Επίσης, ίσως η συνείδηση να ήταν αδιάφορη, τότε που το άτομο θα μπορούσε να παρέμβει αποτελεσματικά και να ξυπνά όταν πλέον οι συνθήκες είναι ανυπέρβλητες. Και σε αυτή την περίπτωση ο άνθρωπος είναι ο δημιουργός των συνθηκών με την επιλεγμένη αδιαφορία του, γιατί η παθητική συνείδηση συχνά είναι επιλογή του ατόμου και έχει το δικό της συγκαλυμμένο μερίδιο συμμετοχής στη δημιουργία των συνθηκών, γιατί επιτρέπει να δημιουργήσουν άλλοι τις δύσκολες συνθήκες ή τις δημιουργεί το ίδιο.

3) τις αρχές ή ιδέες που επιβάλλονται από την ανάγκη για συλλογικότητα ή από τη φύση της συλλογικότητας και ενυπάρχουν εν δυνάμει στα πράγματα. Αυτές οι αρχές είναι οι δυνατότητες και, τελικά, οι τρόποι εναρμόνισης των ατόμων με τη συλλογικότητα. Όλες οι ιδέες που γνωρίζουμε είναι σχετικές με τη συλλογικότητα, την ύπαρξη του «άλλου», έστω και αν αυτός ο άλλος είναι η φύση ή ο ίδιος ο εαυτός μας. Η συλλογικότητα δεν μπορεί να αποφευχθεί, γιατί ο άνθρωπος είναι κοινωνικό ον και, εκτός τούτου, βρίσκεται σε συνεχή σχέση ακόμη και με το άβιο περιβάλλον του, πράγμα που τον αναγκάζει σε συνεχή επαφή και αντίδραση. Αυτές οι αρχές αποκαλύπτονται σταδιακά στον άνθρωπο ή, με άλλα λόγια, ο άνθρωπος τις προσεγγίζει λόγω της ανάγκης του για συλλογικότητα και το πόσο καλά το κάνει εξαρτάται από το βάθος της συλλογικής συνείδησής του. Οι ιδέες είναι ελεύθερες από την επιθυμία μας και την άμεση γνώση μας, γιατί είναι ενύπαρκτες στη φύση τη δική μας και των σχέσεων, και, στον βαθμό που η φύση μας και η σχέση είναι αδιάγνωστες, στον ίδιο βαθμό είναι αδιάγνωστες και οι ιδέες, αποκαλυπτόμενες σταδιακά. Το ότι αυτό άπτεται του φιλοσοφικού προβληματισμού δεν είναι κάτι που εμείς επιλέξαμε αλλά εγγενές στα πράγματα και όσοι προσπαθούν να το παρακάμψουν απλώς εθελοτυφλούν. Φυσικά, δεν μπορεί κανείς να περιμένει να απαντήσει στα φιλοσοφικά προβλήματα της ζωής για να δράσει, αλλά απλώς πρέπει να μην επιβάλει ως πανάκεια αυτό που δεν αποτελεί τίποτε άλλο παρά μόνον μια αναγκαία εργαλειακή και ταυτόχρονα ατελέστατη διαχείριση των συνθηκών λόγω της άγνοιάς του. Η ματιά προς το μέλλον πρέπει να είναι απροκατάληπτη και τόσο ελεύθερη όσο είναι δυνατόν, ακόμη και από τον αναπόφευκτο περιορισμό στον οποίο μας υποβάλλει η φύση μας.

Η επιβολή ως αναπόφευκτης της αδυναμίας του ανθρώπου απέναντι στις συνθήκες πρέπει οπωσδήποτε να καταπολεμηθεί, αλλά κυρίως πρέπει να καταπολεμηθεί ο εφησυχασμός, η φαντασίωση ότι δεν υπάρχει τίποτε που να μπορεί να διαχειριστεί ο άνθρωπος. Το παράδοξο και απαράδεκτο είναι ότι ο άνθρωπος, ενώ θεωρεί τον εαυτό του έρμαιο των συνθηκών, αντιθέτως θεωρεί τους ισχυρούς ικανούς να δράσουν και να επιβάλουν συνθήκες σαν να είναι τα μόνο αυτόβουλα όντα – και γι’ αυτό τους επιρρίπτει την ευθύνη. Πρέπει όμως να απαντήσουμε στο θεμελιώδες ερώτημα: Είναι δυνατόν η αυτοβουλία ή η αυτεξουσιότητα να είναι χαρακτηριστικό μόνον λίγων ανθρώπων; Φυσικά, η δύναμη έχει μεγαλύτερες δυνατότητες δράσης, αλλά δεν είναι δυνατόν να υπάρχουν άτομα αυτόβουλα και άλλα μη αυτόβουλα. Η αυτοβουλία είναι καθολική αρχή για την ανθρωπότητα και αυτό πρέπει να το δούμε καθαρά.

Το ότι ο ανθρώπινος παράγοντας παίζει ρόλο φαίνεται και από δύο παραδείγματα της ιστορίας. Οι ιστορικές συνθήκες στην αρχαία Αθήνα κατέληξαν στον Σόλωνα που έβαλε τα πρώτα και επαναστατικά θεμέλια της δημοκρατίας, ενώ οι ιστορικές συνθήκες στη Γερμανία του μεσοπολέμου του 20ού αιώνα κατέληξαν στον Χίτλερ με τον ναζισμό. Ο λαός με την κουλτούρα του και τις επιλογές του έπαιξε και στις δύο περιπτώσεις σημαντικό ρόλο, στη μία θετικό και στην άλλη αρνητικό. Κάθε εξωτερική συνθήκη προκαλεί μία ανταπόκριση του ανθρώπου και αυτή ακριβώς η ανταπόκρισή του είναι το ζητούμενο, γιατί είναι ανάλογη με τη συνείδησή του και αποτελεί δική του επιλογή.

Σε τελική ανάλυση, δεν μπορούμε να κρίνουμε τα πράγματα μόνον από τις συνθήκες της τελευταίας στιγμής, από τις συνθήκες μιας τελικής μάχης όπου οι δυνάμεις παρατάσσονται σε ένα πεδίο με πλήρη ανάπτυξη όπως στον πόλεμο, και όπου μπορεί ο συσχετισμός δυνάμεων να είναι συντριπτικά αρνητικός. Πρέπει να τα κρίνουμε μέσα από όλο το ξετύλιγμα των επιλογών και των γεγονότων στον χρόνο, γιατί οι συνθήκες δημιουργούνται σταδιακά και το τέλος δεν αποτελεί παρά τη συνόψιση όσων κάναμε και δεν κάναμε σε μεγάλο μήκος χρόνου.

Όσο οι άνθρωποι είναι εγκλωβισμένοι στην αίσθηση ότι τα πάντα πηγάζουν έξω από αυτούς, τόσο θα είναι ανίκανοι να κατευθύνουν τη ζωή τους. Φυσικά, η ίδια η ζωή και πλήθος άλλων πραγμάτων δεν πηγάζουν από αυτούς, αλλά σαφέστατα έχουν ένα σημαντικό μέτρο δυνατότητας να δημιουργούν και να ασκούν επιρροή στην κοινωνία τους και το περιβάλλον.

Θα πρέπει, λοιπόν, να δούμε ευκρινέστερα τα κυρίαρχα πρότυπα και «οράματα» της ανθρώπινης ζωής, για να καταλάβουμε αν υπάρχει όντως μια εκ φύσεως ανικανότητα για επιλογή και δράση ή αν υπάρχει μία βαθύτερη επιλογή για εφησυχασμό που οδηγεί τον άνθρωπο να ακολουθεί πάντοτε την οδό της ελάχιστης αντίστασης, για να είναι ήσυχος για όσον χρόνο ζει. Πιστεύουμε ότι συμβαίνει κυρίως το δεύτερο, ειδικά στον δυτικό κόσμο, το οποίο μάλιστα επιτείνεται από το ότι ο άνθρωπος, φοβούμενος τον θάνατο, αισθάνεται ότι δεν υπάρχει λόγος να οραματίζεται το μέλλον παρά μόνον το άμεσο και χειροπιαστό. Σε αυτή την περίπτωση οι ιδέες, ως αναφερόμενες στο μακρινό μέλλον, είναι μια «πολυτέλεια» γι’ αυτόν, είτε ευημερεί είτε βρίσκεται σε ανάγκη, και δεν υπάρχει ποτέ ο χρόνος ή ο λόγος για να τις προσεγγίσει. Επαφίεται και απαιτεί πάντοτε από άλλους να σκεφθούν και να ερευνήσουν γι’ αυτόν. Η ηθική είναι απόρροια των μεγάλων ιδεών και σαν τέτοια είναι επίσης αδιέξοδη γι’ αυτόν, ωστόσο αντιφάσκοντας με τον εαυτό του επιθυμεί να βρεθούν ηθικοί πολιτικοί να λύσουν τα προβλήματά του, χωρίς όμως να ασχοληθεί ο ίδιος.

Αυτές οι αντιφάσεις δεν πρόκειται να λυθούν, αν δεν αναλάβει ο άνθρωπος την ευθύνη της ατομικής του ζωής και το μερίδιό του στη συλλογική ζωή και αν δεν αντιληφθεί και δεν πιστέψει ότι έχει τη δυνατότητα να γνωρίσει την πραγματικότητα και να την επηρεάσει. Ο καθένας μόνος του μπορεί να είναι αδύναμος συγκριτικά, αλλά οι πολλοί μαζί διαθέτουν την αποφασιστική δυναμική του μέλλοντος.

Μάλιστα, η δημοκρατία είναι ένα μοντέλο διακυβέρνησης που, για να λειτουργήσει αληθινά, απαιτεί ανθρώπους υπεύθυνους και με δημιουργική αυτοβουλία. Είναι το πολίτευμα που συνδέει τα άτομα με τη συλλογικότητα και, επομένως, με το πεδίο αρχών που αποτελεί τον συνεκτικό ιστό όλων των κοινωνικών υποκειμένων, ατομικών και συλλογικών.

Ιωάννα Μουτσοπούλου

Οι συνθήκες δημιουργούν τις ιδέες ή μήπως όχι;

Μια γενικά αποδεκτή γνώμη είναι το ότι οι ιδέες πηγάζουν ή επιβάλλονται αποκλειστικά από τις συνθήκες. Αυτή είναι μια ολότελα αστήρικτη άποψη και πιστεύουμε ότι στηρίζεται στην κοινή καταθλιπτική εντύπωση ότι ο άνθρωπος αποτελεί έρμαιο των συνθηκών ή παθητικό δέκτη των συμβάντων της κοινωνικής και φυσικής ζωής. Αυτή η αντίληψη ενισχύει την αίσθηση της παθητικότητας και μηδαμινότητάς του, ενώ ταυτόχρονα τον απαλλάσσει από το βάρος της ευθύνης του να αντιδράσει και να ανταποκριθεί ορθά και έγκαιρα σε αυτές τις συνθήκες. Και όπως ο άνθρωπος θεωρείται έρμαιο των εξωτερικών συνθηκών, που πάντοτε κάποιοι άλλοι έλλογοι ή άλογοι παράγοντες δημιουργούν, με τον ίδιο τρόπο θεωρούνται και οι ιδέες ως γεννήματα των συνθηκών. Δηλαδή, οι συνθήκες είναι αυτές που ορίζουν και τον άνθρωπο και τις ιδέες. Αυτό το συμπέρασμα βγαίνει από το ότι πάντοτε οι ιδέες αναδύονται έπειτα από συνθήκες πιεστικές, όταν ο άνθρωπος εξαναγκάζεται να δράσει.

Είναι όμως τα πράγματα τόσο απλά και ξεκάθαρα;

Πιστεύουμε πως όχι. Τα φαινόμενα είναι ένα απλό είδωλο του πλήθους των γεγονότων της ζωής και της αιτιατής αλυσίδας τους, όπου εμπλέκονται οι σκέψεις, οι επιλογές, οι δράσεις, οι επιρροές σε ένα πολύπλοκο συνεκτικό σύνολο που τελικά καταλήγει να προκαλεί τα φαινόμενα που αντιμετωπίζουμε. Ένα άμεσο παράδειγμα είναι η οικονομική κατάσταση της εποχής μας.

Δηλαδή, έχουμε σε έναν συνεκτικό και ζωντανό ιστό τα εξής στοιχεία: τις συνθήκες, τη συνείδηση του ανθρώπου και τις ιδέες ή αρχές. Ειδικότερα:

1) τις συνθήκες, όπου εμπίπτουν τόσο οι φυσικές συνθήκες π.χ. το κλίμα, η σωματική διάπλαση, όσο και οι κοινωνικές συνθήκες π.χ. φτώχεια, πόλεμος, ευημερία.

2) τη συνείδηση των ανθρώπων, της οποίας ο ρόλος σε ατομικό και συλλογικό επίπεδο δεν λαμβάνεται σχεδόν καθόλου υπόψη, ενώ αποτελεί την πηγή του κοινωνικού γίγνεσθαι. Η συνείδηση είναι αυτή που περιλαμβάνει και την παθητικότητα είτε ως επιλογή είτε ως αναπόφευκτη αδυναμία. Η συνείδηση όμως, είτε παθητική είτε ενεργητική, δημιουργεί συνθήκες ή συμβάλλει στη δημιουργία τους.

Οι κοινωνικές συνθήκες δημιουργούνται στον μεγαλύτερο βαθμό από τον ίδιο τον άνθρωπο. Το ότι μπορεί λίγοι άνθρωποι να τις κατευθύνουν δεν έχει σημασία, γιατί όπου υπάρχουν άνθρωποι υπάρχουν και ανθρώπινες σχέσεις, δηλαδή δρώντα υποκείμενα εκ των οποίων το καθένα έχει έναν βαθμό αυτοβουλίας και αυτεξουσιότητας. Η αυτεξουσιότητα εκφράζεται αφ’ ενός μεν στη δυνατότητα της δράσης και αφ’ ετέρου στην ικανότητα της συνείδησης για επιλογή. Είναι πιθανόν η συνείδηση να γνωρίζει και να επιλέγει το ορθό, αλλά η αντίπαλη δύναμη να είναι υπέρτερη, οπότε θα μπορούμε να πούμε ότι οι εξωτερικές συνθήκες είναι ανυπέρβλητες. Αν όμως η ίδια η συνείδηση είναι αυτή που υπνώττει, τότε τα πράγματα είναι ολότελα διαφορετικά – και αυτό είναι το σύνηθες. Επίσης, ίσως η συνείδηση να ήταν αδιάφορη, τότε που το άτομο θα μπορούσε να παρέμβει αποτελεσματικά και να ξυπνά όταν πλέον οι συνθήκες είναι ανυπέρβλητες. Και σε αυτή την περίπτωση ο άνθρωπος είναι ο δημιουργός των συνθηκών με την επιλεγμένη αδιαφορία του, γιατί η παθητική συνείδηση συχνά είναι επιλογή του ατόμου και έχει το δικό της συγκαλυμμένο μερίδιο συμμετοχής στη δημιουργία των συνθηκών, γιατί επιτρέπει να δημιουργήσουν άλλοι τις δύσκολες συνθήκες ή τις δημιουργεί το ίδιο.

3) τις αρχές ή ιδέες που επιβάλλονται από την ανάγκη για συλλογικότητα ή από τη φύση της συλλογικότητας και ενυπάρχουν εν δυνάμει στα πράγματα. Αυτές οι αρχές είναι οι δυνατότητες και, τελικά, οι τρόποι εναρμόνισης των ατόμων με τη συλλογικότητα. Όλες οι ιδέες που γνωρίζουμε είναι σχετικές με τη συλλογικότητα, την ύπαρξη του «άλλου», έστω και αν αυτός ο άλλος είναι η φύση ή ο ίδιος ο εαυτός μας. Η συλλογικότητα δεν μπορεί να αποφευχθεί, γιατί ο άνθρωπος είναι κοινωνικό ον και, εκτός τούτου, βρίσκεται σε συνεχή σχέση ακόμη και με το άβιο περιβάλλον του, πράγμα που τον αναγκάζει σε συνεχή επαφή και αντίδραση. Αυτές οι αρχές αποκαλύπτονται σταδιακά στον άνθρωπο ή, με άλλα λόγια, ο άνθρωπος τις προσεγγίζει λόγω της ανάγκης του για συλλογικότητα και το πόσο καλά το κάνει εξαρτάται από το βάθος της συλλογικής συνείδησής του. Οι ιδέες είναι ελεύθερες από την επιθυμία μας και την άμεση γνώση μας, γιατί είναι ενύπαρκτες στη φύση τη δική μας και των σχέσεων, και, στον βαθμό που η φύση μας και η σχέση είναι αδιάγνωστες, στον ίδιο βαθμό είναι αδιάγνωστες και οι ιδέες, αποκαλυπτόμενες σταδιακά. Το ότι αυτό άπτεται του φιλοσοφικού προβληματισμού δεν είναι κάτι που εμείς επιλέξαμε αλλά εγγενές στα πράγματα και όσοι προσπαθούν να το παρακάμψουν απλώς εθελοτυφλούν. Φυσικά, δεν μπορεί κανείς να περιμένει να απαντήσει στα φιλοσοφικά προβλήματα της ζωής για να δράσει, αλλά απλώς πρέπει να μην επιβάλει ως πανάκεια αυτό που δεν αποτελεί τίποτε άλλο παρά μόνον μια αναγκαία εργαλειακή και ταυτόχρονα ατελέστατη διαχείριση των συνθηκών λόγω της άγνοιάς του. Η ματιά προς το μέλλον πρέπει να είναι απροκατάληπτη και τόσο ελεύθερη όσο είναι δυνατόν, ακόμη και από τον αναπόφευκτο περιορισμό στον οποίο μας υποβάλλει η φύση μας.

Η επιβολή ως αναπόφευκτης της αδυναμίας του ανθρώπου απέναντι στις συνθήκες πρέπει οπωσδήποτε να καταπολεμηθεί, αλλά κυρίως πρέπει να καταπολεμηθεί ο εφησυχασμός, η φαντασίωση ότι δεν υπάρχει τίποτε που να μπορεί να διαχειριστεί ο άνθρωπος. Το παράδοξο και απαράδεκτο είναι ότι ο άνθρωπος, ενώ θεωρεί τον εαυτό του έρμαιο των συνθηκών, αντιθέτως θεωρεί τους ισχυρούς ικανούς να δράσουν και να επιβάλουν συνθήκες σαν να είναι τα μόνο αυτόβουλα όντα – και γι’ αυτό τους επιρρίπτει την ευθύνη. Πρέπει όμως να απαντήσουμε στο θεμελιώδες ερώτημα: Είναι δυνατόν η αυτοβουλία ή η αυτεξουσιότητα να είναι χαρακτηριστικό μόνον λίγων ανθρώπων; Φυσικά, η δύναμη έχει μεγαλύτερες δυνατότητες δράσης, αλλά δεν είναι δυνατόν να υπάρχουν άτομα αυτόβουλα και άλλα μη αυτόβουλα. Η αυτοβουλία είναι καθολική αρχή για την ανθρωπότητα και αυτό πρέπει να το δούμε καθαρά.

Το ότι ο ανθρώπινος παράγοντας παίζει ρόλο φαίνεται και από δύο παραδείγματα της ιστορίας. Οι ιστορικές συνθήκες στην αρχαία Αθήνα κατέληξαν στον Σόλωνα που έβαλε τα πρώτα και επαναστατικά θεμέλια της δημοκρατίας, ενώ οι ιστορικές συνθήκες στη Γερμανία του μεσοπολέμου του 20ού αιώνα κατέληξαν στον Χίτλερ με τον ναζισμό. Ο λαός με την κουλτούρα του και τις επιλογές του έπαιξε και στις δύο περιπτώσεις σημαντικό ρόλο, στη μία θετικό και στην άλλη αρνητικό. Κάθε εξωτερική συνθήκη προκαλεί μία ανταπόκριση του ανθρώπου και αυτή ακριβώς η ανταπόκρισή του είναι το ζητούμενο, γιατί είναι ανάλογη με τη συνείδησή του και αποτελεί δική του επιλογή.

Σε τελική ανάλυση, δεν μπορούμε να κρίνουμε τα πράγματα μόνον από τις συνθήκες της τελευταίας στιγμής, από τις συνθήκες μιας τελικής μάχης όπου οι δυνάμεις παρατάσσονται σε ένα πεδίο με πλήρη ανάπτυξη όπως στον πόλεμο, και όπου μπορεί ο συσχετισμός δυνάμεων να είναι συντριπτικά αρνητικός. Πρέπει να τα κρίνουμε μέσα από όλο το ξετύλιγμα των επιλογών και των γεγονότων στον χρόνο, γιατί οι συνθήκες δημιουργούνται σταδιακά και το τέλος δεν αποτελεί παρά τη συνόψιση όσων κάναμε και δεν κάναμε σε μεγάλο μήκος χρόνου.

Όσο οι άνθρωποι είναι εγκλωβισμένοι στην αίσθηση ότι τα πάντα πηγάζουν έξω από αυτούς, τόσο θα είναι ανίκανοι να κατευθύνουν τη ζωή τους. Φυσικά, η ίδια η ζωή και πλήθος άλλων πραγμάτων δεν πηγάζουν από αυτούς, αλλά σαφέστατα έχουν ένα σημαντικό μέτρο δυνατότητας να δημιουργούν και να ασκούν επιρροή στην κοινωνία τους και το περιβάλλον.

Θα πρέπει, λοιπόν, να δούμε ευκρινέστερα τα κυρίαρχα πρότυπα και «οράματα» της ανθρώπινης ζωής, για να καταλάβουμε αν υπάρχει όντως μια εκ φύσεως ανικανότητα για επιλογή και δράση ή αν υπάρχει μία βαθύτερη επιλογή για εφησυχασμό που οδηγεί τον άνθρωπο να ακολουθεί πάντοτε την οδό της ελάχιστης αντίστασης, για να είναι ήσυχος για όσον χρόνο ζει. Πιστεύουμε ότι συμβαίνει κυρίως το δεύτερο, ειδικά στον δυτικό κόσμο, το οποίο μάλιστα επιτείνεται από το ότι ο άνθρωπος, φοβούμενος τον θάνατο, αισθάνεται ότι δεν υπάρχει λόγος να οραματίζεται το μέλλον παρά μόνον το άμεσο και χειροπιαστό. Σε αυτή την περίπτωση οι ιδέες, ως αναφερόμενες στο μακρινό μέλλον, είναι μια «πολυτέλεια» γι’ αυτόν, είτε ευημερεί είτε βρίσκεται σε ανάγκη, και δεν υπάρχει ποτέ ο χρόνος ή ο λόγος για να τις προσεγγίσει. Επαφίεται και απαιτεί πάντοτε από άλλους να σκεφθούν και να ερευνήσουν γι’ αυτόν. Η ηθική είναι απόρροια των μεγάλων ιδεών και σαν τέτοια είναι επίσης αδιέξοδη γι’ αυτόν, ωστόσο αντιφάσκοντας με τον εαυτό του επιθυμεί να βρεθούν ηθικοί πολιτικοί να λύσουν τα προβλήματά του, χωρίς όμως να ασχοληθεί ο ίδιος.

Αυτές οι αντιφάσεις δεν πρόκειται να λυθούν, αν δεν αναλάβει ο άνθρωπος την ευθύνη της ατομικής του ζωής και το μερίδιό του στη συλλογική ζωή και αν δεν αντιληφθεί και δεν πιστέψει ότι έχει τη δυνατότητα να γνωρίσει την πραγματικότητα και να την επηρεάσει. Ο καθένας μόνος του μπορεί να είναι αδύναμος συγκριτικά, αλλά οι πολλοί μαζί διαθέτουν την αποφασιστική δυναμική του μέλλοντος.

Μάλιστα, η δημοκρατία είναι ένα μοντέλο διακυβέρνησης που, για να λειτουργήσει αληθινά, απαιτεί ανθρώπους υπεύθυνους και με δημιουργική αυτοβουλία. Είναι το πολίτευμα που συνδέει τα άτομα με τη συλλογικότητα και, επομένως, με το πεδίο αρχών που αποτελεί τον συνεκτικό ιστό όλων των κοινωνικών υποκειμένων, ατομικών και συλλογικών.

Ιωάννα Μουτσοπούλου

Οι συνθήκες δημιουργούν τις ιδέες ή μήπως όχι;

Η Βενεζουέλα, μια χώρα που διαθέτει τα μεγαλύτερα αποθέματα πετρελαίου στον κόσμο.Η Βενεζουέλα που παράγει σημαντικότατες ποσότητες καφέ και κακάο.Μια χώρα με πανέμορφα φυσικά τοπία.Η Βενεζουέλα που ήταν η πρώτη χώρα που κατήργησε την θανατική ποινή για όλα τα εγκλήματα, το 1863.Πραξικοπήματα, αντιπραξικοπήματα, σωτήρες, «επαναστάτες», ψευτοκινήματα, ένας επαγγελματίας πρόεδρος που έκανε τα πάντα για να κρατηθεί στην εξουσία και ένας λαός που μπερδεμένος, σαστισμένος αντιστέκεται, τον καταστέλλουν, ελπίζει, απογοητεύεται και πάλι απ την αρχή.

Οι χώρες του δήθεν δημοκρατικού τόξου καταγγέλουν ακόμα μια φορά την εξέγερση στην Βενεζουέλα ως προσπάθεια ανατροπής του δημοκρατικά εκλεγμένου Μαδούρο,οι αριστεροχαρούμενοι συριζαίοι δηλώνουν την αλληλεγγύη τους στον μυστακοφόρο που είχε πάρει το χρήσμα της αρχηγίας από τον προηγούμενο σωτήρα της Βενεζουέλας, τον Τσάβες. Οι κολλημένοι,βαρετοί συμμετέχοντες σε συλλόγους διάδοσης της μαρξιστικής σκέψης(sic) συντάσσουν μανιφέστα στήριξης με πομπώδεις απαρχαιωμένους τίτλους για τον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό και φυσικά τα απανταχού νεοφιλελεύθερα παπαγαλοκοκοράκια εκμεταλεύονται το στρωμένο έδαφος από όλους τους παραπάνω για να αποθεώσουν τον καπιταλισμό.

Όταν τύποι που αυτοαποκαλούνται σοσιαλιστές και κομμουνιστές χαρακτηρίζουν τους ηγέτες της Κίνας και της Βενεζουέλας κομμουνιστές και σοσιαλιστές, δημιουργούν μιας πρώτης τάξεως ευκαιρία στους θιασώτες του οικονομικού συστήματος του καπιταλισμού και στα εκπαιδευμένα όρνεα που πετούν από πάνω τους να κατασπαράξουν ότι έχει απομείνει από το κουφάρι της ιδέας μιας όποιας κομμουνιστικής θεώρησης.Κατά συνέπεια όλοι κάνουν την ίδια δουλειά,λειτουργούν με διαφορετικό τρόπο, ξεκινούν από διαφορετική αφετηρία, μα το αποτέλεσμα είναι το ίδιο.Δημιουργούν την στρεβλή εικόνα στο λουμπεναριό που έχουν αναθρέψει πως ο καπιταλισμός είναι η μόνη λύση και πως οτιδήποτε άλλο φέρνει την καταστροφή και την λαίλαπα.

Ο λαός της Βενεζουέλας και όχι μόνο, είναι το θύμα των εξουσιολάγνων που λυμαίνονται ιδέες, όπως ο επαναστατικός σοσιαλισμός και ο κομμουνισμός.Ανθρώπων που γυαλίζει το μάτι τους στη θέα υπηκόων που αλλαλάζουν σε πλατείες κραδαίνοντας τη μούρη τους σε πλακάτ.Πρώην παιδιά του λαού που μεταγγίζοντάς τους το δηλητήριο της εξουσίας και ότι αυτή σέρνει μαζί,ξεχνούν τα πάντα και τραβούν ακλόνητοι,αγέρωχοι τον δρόμο της εφήμερης βρώμικης δόξας του μπαλκονιού.

Αλληλεγγύη λοιπόν στους φτωχούς που αντιστέκονται, στους φτωχούς που ποτέ δε κοίταξαν ψηλότερα από το ύψος τους για να αποθεώσουν κάποιον σωτήρα, μα μόνο για να χαζέψουν τα άστρα.Αλληλεγγύη στους φτωχούς που ζούν για ιδέες που συνεχώς αλλάζουν και όχι για δόγματα που τους αλλάζουν.Αλληλεγγύη στους φτωχούς που μάχονται με γυμνά χέρια,αλληλεγγύη στις σκιές που γλυστρούν σαν αερικά ανάμεσα σε τοξικά σύννεφα.

«Δεν είναι το φως που χρειαζόμαστε, αλλά η φωτιά. Δεν είναι η βροχούλα, αλλά η βροντή. Χρειαζόμαστε την καταιγίδα, τον ανεμοστρόβιλο και το σεισμό.»..Φρέντερικ Ντάγκλας

S.H.

Αλληλεγγύη στους λαούς που αντιστέκονται

Δεν καταλαβαίνω αλήθεια, πως γίνεται να το βλέπω μόνο εγώ και κάμποσοι ακόμα.
Δεν καταλαβαίνω πως γίνεται να αυτοκαταστρεφόμαστε και να λειτουργούμε σαν να μην τρέχει τίποτα.

Πως γίνεται ας πούμε, χιλιάδες χρόνια συνεχόμενα, οι άνθρωποι να τα κατάφερναν δίχως να
διαταράξουν το περιβάλλον και σήμερα να το καταστρέφουν συστηματικά.
Τι περιμένουν αλήθεια?
Ότι θα τους προσφέρει πάντα?
Ότι είναι δίχως αντίκρισμα όλα αυτά που κάνουν?
Δεν καταλαβαίνουν πως κάποια μέρα όλος αυτός ο χάρτινος πύργος θα καταρρεύσει?

Ζούμε στην εποχή του «υπέρ».
Υπεραλίευση, υπερκαταναλωτισμός, υπερτίμηση και υπερεκτίμηση!

Δεν υπάρχει κάτι βασικό που είχαν οι άνθρωποι εδώ και χιλιάδες χρόνια.

ΜΕΤΡΟ!

Αυτός ο κόσμος είναι καταδικασμένος να αποτύχει.
Εγώ ίσως να λείπω και να μην προλάβω να το δω.
Το ίδιο και εσείς.

Να πως λειτουργούν.
«Αφού εγώ θα λείπω, τι με νοιάζει?»
Φτάσαμε να μην σκεφτόμαστε τα παιδιά!
Την συνέχεια την δική μου και την δική σας!

Δεν μετριούνται όλα με χρήμα και νούμερα.
Αν δεν αλλάξει το μοντέλο αυτό του δυτικού «πολιτισμού», μετράτε την αντίστροφη μέτρηση..

Καληνύχτα σας!

Ευρύνοος, ο τρελός του χωριού


Δεν καταλαβαίνω

Διανύοντας μια περίοδο που καθημερινά αντιμετωπίζουμε όλοι μας δυσκολίες με την απασχόληση, την διατροφή, την υγεία, την οικονομική αβεβαιότητα, τη στέγη κ.α., που δεν μπορεί να επιλύσει το κράτος, η ενεργή συμμετοχή της κοινωνίας των πολιτών ίσως μόνο μπορεί να δώσει άμεσες απαντήσεις –λύσεις.
Όλες οι συλλογικότητες μη κερδοσκοπικού χαρακτήρα και οργανώσεις της κοινωνίας πολιτών που έχουν κοινωνική, οικονομική, πολιτιστική δραστηριότητα (έρευνα, αγροδιατροφή, υγεία, ενέργεια, περιβάλλον, πολιτισμό, δια βίου μάθηση κ.α.), κάθε είδους συνεταιρισμοί, ακόμα και κάποιες κοινοφελείς επιχειρήσεις των Δήμων, είναι φορείς κοινωνικής και αλληλέγγυας οικονομίας και μπορούν να συνεργαστούν σε τοπικές συμπράξεις προς επίλυση των κοινωνικών προβλημάτων, για τη δημιουργία ενός τρίτου τομέα οικονομίας, της κοινωνικής και αλληλέγγυας.
Προς διερεύνηση αυτής της δυνατότητας η ΕΝΩΣΗ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ ΚΑΤΑΝΑΛΩΤΩΝ ΣΤΕΡΕΑΣ ΕΛΛΑΔΑΣ διοργανώνει μαζί με την Πανελλήνια Ένωση Συμπράξεων Κοινωνικής Οικονομίας, Εκδήλωση-Ημερίδα για την Κοινωνική και Αλληλέγγυα Οικονομία – τον ρόλο της για την Τοπική και Βιώσιμη ανάπτυξη – τη σημασία της δημιουργίας ΤΟΠΙΚΩΝ ΕΝΩΣΕΩΝ Κοινωνικής και Αλληλέγγυας Οικονομίας, το ΣΑΒΒΑΤΟ 6 ΜΑΪΟΥ 2017, στην Χαλκίδα, Αίθουσα Εργατικού κέντρου Χαλκίδας.

ΕΙΣΗΓΗΣΕΙΣ 11.00-1.30 μ.μ.
-«Τοπικές ενώσεις για την κοινωνική οικονομία» Βασίλης Τακτικός, Ινστιτούτο Μελετών Κοινωνικής Οικονομίας
-«Τοπική Αυτοδιοίκηση και Κοινωνική Οικονομία», Δημήτρης Κατσούλης πρώην Δήμαρχος Αυλώνος.
-«Από το καταναλωτικό κίνημα στους καταναλωτικούς συνεταιρισμούς και η κοινωνική οικονομία» Δημήτρης Μιχαηλίδης, δημοσιογράφος Αγρονέα
-«Από την μισθωτή εργασία στην Αυτοοργάνωση της εργασίας και της αυτοαπασχόλησης» Αντρέας Λύτρας, Καθηγητής κοινωνιολογίας Παντείου Πανεπιστημίου
-«Κοινωνικές επιχειρήσεις στον χώρο της υγείας» Πόλα Νικολάου, γραμματέας Πανελληνίας Ομοσπονδίας ΚΟΙ.Σ.Π.Ε.

Συζήτηση 1.00-2.30 μ.μ.
ΔΙΑΛΛΕΙΜΜΑ

ΕΙΣΗΓΗΣΕΙΣ 3.00 – 4.00 μ.μ.
-«Αγροδιατροφή και κοινωνικά υποστηριζόμενη γεωργία» Ευάγγελος Σπινθάκης, συντονιστής ΠΕΣΚΟ
-«Κοινωνική οικονομία: η λύση για την ανεργία, τη φτώχεια, την παραγωγική ανασυγκρότηση. Ευρωπαϊκές πρακτικές και ελληνικές προοπτικές» Ανδρέας Ρουμελιώτης, Δημοσιογράφος-Συγγραφέας
-«Διαθέσιμοι πόροι για την Ανάπτυξη της Κοινωνικής Οικονομίας στην Στερεά Ελλάδα», Κώστας Οικονομόπουλος, ΚΟΙΝΩΝΙΑ 3/3

Συζήτηση 4.00-5.30 μ.μ.
ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ
Ώρα 6.00 μ.μ. Πέρας συνεδρίας



Η εκδήλωση στο Facebook

Τηλ. Επικοινωνίας
ΕΠΚΑ-ΣΤΕ 2221020509 (ή 6944174861 ή 6973327558)
ΠΕΣΚΟ 2108813761

Κοινωνική και Αλληλέγγυα Οικονομία. Τοπική Ανάπτυξη. Βιώσιμη ανάπτυξη.Χαλκίδα Σάββατο 6 Μαίου

ΣΥΜΜΑΧΟΥΜΕ ΓΙΑ ΤΑ ΚΟΙΝΑ –  ΧΑΚΑΡΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΙΚΗ – ΠΑΡΑΓΟΥΜΕ ΧΩΡΙΣ ΠΕΡΙΦΡΑΞΕΙΣ
Αν στην εργασία προτάσσεις την συνεργασία αντί για τον ανταγωνισμό. Αν στις καθημερινές σου σχέσεις προτιμάς να μοιράζεσαι, αντί να αποκλείεις. Αν επιθυμείς να διαθέτεις τις ικανότητές σου για το κοινό καλό. Αν λειτουργείς με αλληλεγγύη προς τους άλλους. Αν είσαι ενεργός πολίτης και θέλεις να συμμετέχεις στις αποφάσεις που σε αφορούν. Αν έχεις βαθιά ανησυχία για την οικολογική κρίση και επιθυμείς έναν πιο βιώσιμο τρόπο ζωής. Αν πιστεύεις σε συλλογικές προσπάθειες για την επίλυση κοινών προβλημάτων. Αν έχεις απογοητευθεί από τις διαμεσολαβήσεις και θέλεις να πάρεις τα πράγματα στα χέρια σου. Αν λοιπόν είσαι κάτι από τα παραπάνω, τότε είσαι και εσύ μέρος της λύσης.

Η κρίση δεν αποκάλυψε μόνο αδιέξοδα. Ανέδειξε και μία κοινωνία, που αντιστέκεται και ανοίγει προοπτικές για την κάλυψη των αναγκών μας σε άλλη βάση από τα πιο απλά μέχρι τα πιο μεγάλα ζητήματα. Τα χρόνια της κρίσης ένας ολόκληρος άλλος κόσμος, αυτός της συνεργασίας, του μοιράσματος και της αλληλεγγύης, πέρασε στο προσκήνιο και έβαλε μπροστά την παραγωγή με βάση τα κοινά και την κοινωνική και αλληλέγγυα οικονομία. Σε όλη τη χώρα γεννήθηκαν πρωτοβουλίες σε κάθε πτυχή της παραγωγής, όπως δίκτυα διανομής παραδοσιακών σπόρων, συνεταιρισμοί αγροτών και οικοκοινότητες, οριζόντια δίκτυα αλληλεγγύης για την παροχή τροφής και αγορές χωρίς μεσάζοντες, κοινωνικά φαρμακεία και ιατρεία, κοινωνικά και συνεταιριστικά φροντιστήρια, ωδεία και παιδικοί σταθμοί, συνεταιριστικές μονάδες παραγωγής ενέργειας, κοινοτικά δίκτυα ηλεκτρονικών επικοινωνιών, κινήσεις για την κοινωνική διαχείριση των απορριμάτων, ανοιχτά κοινοτικά και συνεταιριστικά μέσα μαζικής ενημέρωσης, κοινότητες παραγωγής ανοιχτής γνώσης και τεχνολογίας, κατειλημμένα εργοστάσια και χώροι δουλειάς, ελεύθεροι κοινωνικοί χώροι και χώροι αλληλεγγύης προσφύγων και μεταναστών, κοινωνικοί συνεταιρισμοί σε κάθε τομέα της παραγωγής και της διανομής καθώς και κινήματα υπεράσπισης και επέκτασης των κοινών αγαθών.

Μέσα στην κρίση ένας άλλος κόσμος είναι πράγματι υπαρκτός. Ο ίδιος όμως αυτός κόσμος συνεχίζει να αντιμετωπίζει καθημερινά την σκληρή πραγματικότητα της φτώχειας, της ανεργίας, της εκμετάλλευσης, της κυριαρχίας και της οικολογικής καταστροφής. Εμείς που βρεθήκαμε στη διοργάνωση του CommonsFest αλλά και στα παραγωγικά εγχειρήματα, στα κινήματα και στους αγώνες προτείνουμε την δημιουργία ενός σταθερού περιοδικού σημείου ανοιχτής συνάντησης ανθρώπων και συλλογικοτήτων για την ενίσχυση υπαρχόντων και την διαρκή παραγωγή νέων παραγωγικών και πολιτικών εγχειρημάτων με προσανατολισμό την βασισμένη στα κοινά κοινωνία. Επιδιώκουμε ένα τέτοιο σημείο συνάντησης να καταστεί θεσμός της ίδιας της κοινωνίας, λειτουργώντας ενδυναμωτικά και όχι καθηλωτικά για τους ανθρώπους, τις συλλογικότητες και τα δίκτυα που κάθε φορά θα συμμετέχουν στις εργασίες του. Επιθυμούμε δηλαδή μία νέα κοινωνική πρακτική, που θα χακάρουμε τις παλιές πολιτικές και παραγωγικές πρακτικές και θα στηρίζεται στο διαρκές πράττειν αδιαμεσολάβητης παραγωγής εγχειρημάτων, κινημάτων και πολιτικού λόγου.

Καλούμε λοιπόν όσους ενδιαφέρονται σε ανοιχτή συνέλευση για την συνδιαμόρφωση και συγκρότηση της πρωτοβουλίας για τη συμμαχία των κοινών

Σάββατο, 13 Μαίου 2017, 16:00

Σύλλογος Ελλήνων Αρχαιολόγων, Ερμού 134, Αθήνα

Η Οργανωτική Ομάδα
commoners@hackerspace.gr
commoners2017.wordpress.com

Ανοιχτή συνέλευση για τη συμμαχία των κοινών

Ζούμε σε έναν πλανήτη με πεπερασμένους πόρους και δυνατότητες.
Ζούμε σε ένα κόσμο, όπου ο καθένας μεγαλώνει και ενηλικιώνεται καθοριζόμενος από μια κατασκευασμένη επιθυμία να ικανοποιεί τις ανάγκες του μέσω της κατανάλωσης, και να νομίζει ότι αυτό είναι η ζωή. Όμως ταυτόχρονα μπορούμε να διαπιστώνουμε και νοητικά και εμπειρικά ότι είναι δυνατόν να ζούμε καλύτερα και με λιγότερα(ιδίως αν τα λιγότερα είναι και ανθεκτικότερα).
Ζούμε σε ένα παγκοσμιοποιημένο καπιταλιστικό σύστημα, στο οποίο η Δύση και η Ανατολή έχουν δεθεί με ένα «συμβόλαιο γάμου», που δύσκολα θα λυθεί στο επόμενο διάστημα. Από οποιαδήποτε μεριά των συμβαλλόμενων. Πολύ περισσότερο δύσκολο να λυθεί το συμβόλαιο «κοινή συναινέσει» : παρότι για παράδειγμα μετά το 2000 ο μέσος Αμερικάνος είχε 10 φορές μεγαλύτερο εισόδημα από τον μέσο Κινέζο, η Κίνα δάνειζε και δανείζει ακόμα τις ΗΠΑ(και τις άλλες «αναπτυγμένες» χώρες), για να μπορούν οι πολίτες-καταναλωτές τους να συνεχίζουν να αγοράζουν τα κινέζικα προϊόντα. Αυτό γίνεται με επένδυση μέρους των πλεονασμάτων της Κίνας σε δολάρια και κρατικά τους ομόλογα. Το αποτέλεσμα είναι ότι το κινέζικο νόμισμα παραμένει «τεχνητά» υποτιμημένο, ώστε να παραμένουν και τα κινέζικα προϊόντα φθηνά για τους δυτικούς καταναλωτές(αυτό το παράδειγμα δείχνει καθαρά και τον ανορθολογικό χαρακτήρα του καπιταλισμού). Αν π.χ. οι ΗΠΑ δεν το δέχονταν αυτό και μποϋκοτάρανε τα κινέζικα προϊόντα, τότε από τη μια θα επικρατούσε χάος στη κινέζικη βιομηχανική παραγωγή και θα ανάγκαζε την Κίνα να «ρίξει» στην αγορά μεγάλο μέρος των πολλών δις δολαρίων που κατέχει και να «ξεφορτωθεί» τα ομόλογα των ΗΠΑ, και από την άλλη θα κατέρρεε το δολάριο ως παγκόσμιο νόμισμα και θα έπεφτε το βιοτικό επίπεδο των δυτικών. Κανένας από τα δύο μέρη δεν είναι ευχαριστημένος από αυτό το «συμβόλαιο», και ο Τραμπ δήλωσε ότι θέλει να αλλάξει αυτά τα δεδομένα, όμως κανένας δεν τολμά να ζητήσει διαζύγιο, αφού έχουν ταυτίσει την «ευημερία» των λαών τους με τη δυνατότητα να καταναλώνουν μέσω των παγκοσμιοποιημένων αγορών. Φαίνεται καθαρά στη παρούσα περίοδο πόσο συμπληρώνουν ο ένας τον άλλο, ο ιδιωτικός και ο κρατικός καπιταλισμός.
Η δε υπόσχεση των μανδαρίνων του Κ.Κ. Κίνας ότι «μέχρι το 2020 θα διπλασιάσουμε το εισόδημα του μέσου Κινέζου», εννοώντας τον 2πλασιασμό της κατανάλωσης ενός πληθυσμού 1,35 δις θα τινάξει στον αέρα μια ώρα αρχύτερα τη φέρουσα ικανότητα του πλανήτη σε πόρους και ενέργεια.
Η πρωτοκαθεδρία του χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου στο παγκόσμιο καπιταλιστικό σύστημα έχει σαν αποτέλεσμα να μην αντιλαμβάνεται το ίδιο ότι έχει μπει σε μια διαδικασία αποσάθρωσης και κατάρρευσης. Θεωρεί ακόμα ότι η σημερινή του κρίση είναι χρηματοπιστωτική και δεν είναι πιο βαθιά. Δεν θέλει να δει ότι στην ουσία ότι πίσω από τη παρούσα κρίση κρύβεται η οικολογική κρίση. Έτσι η νεοφιλελεύθερη εκδοχή του συστήματος έχει στην ατζέντα της τη «φτωχοποίηση» των μεσαίων τάξεων για το ξεπέρασμα της κρίσης, ενώ η κεϋνσιανική-σοσιαλδημοκρατική εκδοχή ξαναβάζει την αύξηση της ζήτησης και της κατανάλωσης, ως μηχανισμού επανεκκίνησης της ανάπτυξης της πραγματικής οικονομίας. Η δε «πράσινη» εκδοχή του έχει πολύ λίγες πιθανότητες να επιβάλει την ατζέντα του «πράσινου Νιου Ντίλ»(«green New Deal»), ως απάντηση στη σημερινή κρίση, όπως ήταν το New Deal του Ρούσβελτ(1933-1936) στην μεγάλη κρίση του καπιταλισμού το 1929.
Ζούμε επίσης σε ένα κόσμο όπου…Η συνέχεια ΕΔΩ


Κείμενο από τον επίλογο του βιβλίου «Ο Ανθρωπολογικός τύπος της Αποανάπτυξης-Τοπικοποίησης των Γιώργο Κολέμπα και Γιάννη Μπίλλα απο τις «Εκδόσεις των Συναδέλφων».

Θα αναζητήσουμε σαν ανθρωπότητα τη λύση της αποανάπτυξης;

Καταστρέφει το κλίμα και το περιβάλλον, αφανίζει την άγρια φύση, βλάπτει τη δημόσια υγεία και ζημιώνει τους μικρούς και μεσαίους παραγωγούς και τις αγροτικές κοινότητες.
Και η βασική κινητήρια δύναμη πίσω από όλα αυτά είναι η Κοινή Αγροτική Πολιτική (ΚΑΠ) -μια από τις παλαιότερες, ισχυρότερες, πιο πολυσυζητημένες και πιο δαπανηρές πολιτικές της Ε.Ε.

Ας το διορθώσουμε! Κάνε τη φωνή σου να ακουστεί στη συζήτηση για το μέλλον της γεωργίας!

Η ΔΗΜΟΣΙΑ ΔΙΑΒΟΥΛΕΥΣΗ

Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή μόλις έχει ξεκινήσει μια μεγάλη διαδικτυακή Δημόσια Διαβούλευση σχετικά με το μέλλον της ΚΑΠ, που θα παραμείνει ανοιχτή μέχρι τις 2 Μαΐου 2017. Με την ίδια την ΕΕ σε κρίση, τώρα είναι η στιγμή για να δείξουμε ότι η αλλαγή είναι απαραίτητη και εφικτή!

Είναι σημαντικό να αδράξουμε αυτή τη χρυσή ευκαιρία και να κάνουν τη φωνή τους να ακουστεί όσες πιο πολλές οργανώσεις και ιδιώτες, από όσους πιο πολλούς τομείς και χώρες είναι δυνατόν.

ΤΟ ΟΡΑΜΑ ΜΑΣ

Οι οργανώσεις και τα άτομα που υποστηρίζουν αυτή την εκστρατεία μοιράζονται ένα ισχυρό και ρεαλιστικό όραμα: Όλοι συμφωνούμε ότι η Κοινή Αγροτική Πολιτική (ΚΑΠ) της Ε.Ε. είναι προβληματική και ότι μπορεί και πρέπει να διορθωθεί.

Ένα πιο έξυπνο σύστημα τροφίμων και γεωργίας στην Ευρώπη, όχι μόνο θα ήταν πιο βιώσιμο, πιο υγιές και πιο δίκαιο για όλους, αλλά και θα επωφελούνταν σε μεγάλο βαθμό οι άνθρωποι -συμπεριλαμβανομένων των αγροτών και της φύσης- διασφαλίζοντας τόσο βραχυπρόθεσμα όσο και μακροπρόθεσμα το μέλλον μας.
Με το όραμα αυτό κατά νου, όλοι συμφωνούμε ότι το νέο σύστημα τροφίμων γεωργίας της Ε.Ε. είναι προβληματικό και ότι μια μεταρρυθμισμένη ΚΑΠ πρέπει να είναι:
Δίκαιη, για τους αγρότες και τις αγροτικές κοινότητες
Περιβαλλοντικά βιώσιμη, για καθαρό αέρα και νερό, υγιές έδαφος και πλούσια πανίδα και χλωρίδα
Υγιής, για ασφαλές φαγητό και για την ευημερία όλων των ανθρώπων
Με υπευθυνότητα, για το κλίμα του πλανήτη και τη βιώσιμη ανάπτυξη σε όλο τον κόσμο

Κάνε τη φωνή σου να ακουστεί συμμετέχοντας στη Δημόσια Διαβούλευση τώρα! Μερικές από τις προτεινόμενες απαντήσεις είναι διαθέσιμες εδώ.

ΣΥΜΦΩΝΕΙΣ ΟΤΙ Η ΚΑΠ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΜΙΑ ΘΕΜΕΛΙΩΔΗ ΕΠΑΝΕΞΕΤΑΣΗ; ΤΟΤΕ ΕΛΑ ΜΑΖΙ ΜΑΣ ΤΩΡΑ!

Χρειάζεται οι ηγέτες της Ευρώπης να καταλάβουν ότι ένας αυξανόμενος αριθμός οργανώσεων και ατόμων από ποικίλους τομείς και κοινότητες ζητούν θεμελιώδεις αλλαγές σε αυτή την πολιτική. Είναι πολύ σημαντικό να τονίσουμε ότι υπάρχει ευρεία υποστήριξη της θέλησης για μεταρρύθμιση, καθώς είναι κάτι που αφορά όλους μας!

Το σύστημα παραγωγής τροφίμων και γεωργίας της Ευρώπης είναι προβληματικό.