29 April, 2017
Home / Περιβαλλον (Page 31)

Τη δεκαετία του ’60, δεν μπορούσε να βγει από το νου του Alexander Mitscherlich το ερώτημα:
Πώς μπορούν οι Γερμανοί, μετά από αυτά τα εγκλήματα να συνεχίζουν να ζουν κανονικά, σαν να μην είχαν οι ίδιοι καμία σχέση με τα όσα συνέβησαν;
Ως ψυχαναλυτής, είχε πάντα να κάνει με ασθενείς που ήταν αξιωματικοί των ναζί ή μέλη των SS.
Αυτό που τον απασχολούσε ήταν πως δεν φαινόταν να έχουν κανένα ίχνος τύψης, ενοχής ή ντροπής. Δεν μπορούσε να επεξηγήσει την έκταση της απάθειας και της ηθικής αδιαφορίας, μπροστά στη φρίκη της γενοκτονίας, επικεντρώνοντας στον αυταρχικό χαρακτήρα του γερμανικού λαού και στη λατρεία του προς την τάξη και την εξουσία.

Κατέληξε μάλιστα στο συμπέρασμα, πως αυτοί οι ασθενείς ήταν αντιπροσωπευτικοί για αυτό που χαρακτηρίζει το σύνολο της γερμανικής κοινωνίας και όχι μόνο μεμονωμένα περιστατικά. Τα αποτελέσματα όλης αυτής της εμπειρίας τους, το ζεύγος Mitscherlich τα δημοσίευσε το 1967, σε ένα βιβλίο που συγκλόνισε περισσότερο από οποιαδήποτε άλλο τη μεταπολεμική γερμανική κοινωνία και που έγινε μπεστ σέλερ. Τίτλος του βιβλίου: «Η ανικανότητα του να πενθείς».

Στο βιβλίο αυτό οι Mitscherlich λένε:

«Ο πόλεμος είχε χαθεί. Τεράστιες οι καταστροφές στη Γερμανία και βουνό τα συντρίμμια. Και όμως το γεγονός αυτό δεν διείσδυσε πλήρως στη συνείδησή μας. Αμέσως, με τα πρώτα σημάδια επανενδυνάμωσης της πολιτικής μας επιρροής και της οικονομικής μας δύναμης, άρχισε να εκδηλώνεται όλο και περισσότερο πλέον ελεύθερα μια φαντασίωση για το τι συνέβη και όχι το τι πραγματικά συνέβη. Θα μπορούσαμε να πούμε ότι μέσα από αυτή την άρνηση του τι συνέβη στο τρίτο Ράιχ, απαλλαχτήκαμε την ίδια στιγμή και από το να αναγνωρίσουμε τις συνέπειες!

Από ένα επιθετικό έθνος, υπό τον οπισθοδρομικό εθνικοσοσιαλισμό, μετατραπήκαμε φαινομενικά σε ένα απολιτικό, συντηρητικό έθνος. Ένα έθνος που ανέπτυξε πάρα πολύ μικρό ψυχολογικό ενδιαφέρον για τα κίνητρα που το έκαναν υποστηρικτή ενός ηγέτη όπως ο Χίτλερ, που το οδήγησε στη μεγαλύτερη υλική και ηθική καταστροφή. Εξίσου μικρό ήταν και το ενδιαφέρον μας για την αναδιοργάνωση της κοινωνίας μας.

Τι κάναμε λοιπόν; Συγκεντρώσαμε όλη μας την ενέργεια στην αποκατάσταση των καταστροφών και στην επέκταση της βιομηχανικής δύναμης.

Η αποκατάσταση της οικονομίας ήταν το αγαπημένο μας παιδί. Η αγαπημένη μας ασχολία.

Αντί μιας πολιτικής επεξεργασίας του παρελθόντος, ως μια μικρή προσπάθεια επανόρθωσης, πραγματοποιήσαμε μια εκρηκτική ανάπτυξη της γερμανικής βιομηχανίας και μόνο!

Από την άλλη, είναι σαφές ότι η δολοφονία εκατομμυρίων ανθρώπων δεν είναι εύκολο να αντιμετωπιστεί. Ωστόσο, η απόκρουση της συλλογικής ενοχής, είτε ως ενοχή της πράξης είτε ως ενοχή της ανοχής, έχει αφήσει ανεξίτηλα τα ίχνη της στο χαρακτήρα μας.

Αυτό που παρατηρείται είναι πως όποτε παίζουν σημαντικό ρόλο ψυχολογικοί μηχανισμοί απόκρουσης, όπως άρνηση και απώθηση, στην επίλυση συγκρούσεων – είτε πρόκειται για άτομο είτε πρόκειται για συλλογικότητες – τότε σχεδόν πάντα περιορίζεται η αντίληψη της πραγματικότητας και εξαπλώνονται στερεοτυπικές προκαταλήψεις. Οι προκαταλήψεις αυτές προστατεύουν τη διαδικασία άρνησης και απώθησης, η οποία με τη σειρά της ενισχύει τις προκαταλήψεις.

Η υπέρβαση του παρελθόντος προϋποθέτει μια σειρά γνωστικών σταδίων. Ο Freud κατονομάζει τα στάδια αυτά ως «Ανάμνηση, επανάληψη, επεξεργασία»…

Αυτό που συμβαίνει είναι πως το περιεχόμενο μιας μοναδικής μνήμης, ακόμα κι αν συνοδεύεται από έντονα συναισθήματα, ξεθωριάζει γρήγορα. Γι’ αυτό είναι αναγκαίες οι επαναλήψεις εσωτερικών συγκρούσεων και η κριτική μελέτη αυτών, για να ξεπεραστούν οι δυνάμεις της αυτοπροστασίας, που λειτουργούν ενστικτωδώς και ασυνείδητα μέσω της λήθης, της άρνησης, της προβολής και άλλων παρόμοιων αμυντικών μηχανισμών.»

Η αλήθεια είναι πως για τη μεγάλη πλειοψηφία των Γερμανών, η περίοδος του ναζισμού αντιμετωπίζεται ως μια… ίωση, που πέρασε στην παιδική ηλικία, παρόλο που αρχικά υπό τη φροντίδα του «ηγέτη» ζούσε μια συλλογική ευχαρίστηση. Ήταν θαυμάσιο να πιστεύεις πως είσαι μέλος ενός εκλεκτού λαού, να πιστεύεις στην ιδέα του εαυτού σου ως υπερανθρώπου!

Αυτή η πίστη δεν κλονίστηκε οπωσδήποτε αργότερα.

Απόδειξη πως δημοσιεύσεις σε βιβλία και εφημερίδες με απόψεις πως ό, τι έγινε στο ναζιστικό παρελθόν, έγινε υπό την πίεση κακόβουλων εξωτερικών παραγόντων, βρήκαν μεγάλη ανταπόκριση στη μεταπολεμική Γερμανία. Τέτοια δημοσιεύματα συνέβαλαν στο να καταπραΰνουν πιθανές ενοχές ή και πιθανό αίσθημα ντροπής που πηγάζουν από το ναζιστικό παρελθόν.

Μια τέτοια στάση σημαίνει πως επιλέγουμε να μένουν στη μνήμη μας μόνο τα… κατάλληλα για μας κομμάτια του παρελθόντος. Γεγονότα, στα οποία εμπλεκόμαστε ενοχικά απωθούνται, η σημασία τους αναθεωρείται, η ευθύνη καταλογίζεται σε άλλους και σε καμία περίπτωση δεν δεχόμαστε πως συνδέονται με την ταυτότητά μας. Απεναντίας, οι νικηφόρες επιδρομές δοξάζονται, σπάνια μνημονεύεται η ανευθυνότητα απέναντι στη μεγαλομανία, που στο βωμό της θυσιάστηκαν εκατομμύρια άνθρωποι, ακόμη και Γερμανοί.

Στο διαχωρισμό σε ευχάριστα και μη ευχάριστα μνημονευμένα, καταναλώνεται πολύ σημαντική ποσότητα ψυχικής ενέργειας. Ψυχική ενέργεια που βοηθάει στην προστασία του εαυτού από σοβαρές, βαριές τύψεις, αλλά και αμφιβολίες ως προς την αυτοεκτίμηση. Και φυσικά δεν υπολείπεται αρκετή ψυχική ενέργεια και για την υπέρβαση του παρελθόντος. Το ότι στη μεγάλη μάζα του πληθυσμού παρατηρήθηκαν μόνο λίγα σημάδια μελαγχολίας ή θλίψης ή πένθους, αποδίδεται σε αυτή ακριβώς τη συλλογική άρνηση και απώθηση του παρελθόντος.

Αν θέλουμε να μιλήσουμε για ψυχολογικά συμπτώματα, μπορούμε ίσως να ερμηνεύσουμε το πείσμα με το οποίο άρχισε άμεσα η απομάκρυνση των συντριμμιών ως μια μανιακή κατάσταση. Το πείσμα, όμως, αυτό δεν ερμηνεύτηκε ως μανιακή κατάσταση, αλλά αποδόθηκε περισσότερο στην εργατικότητα των Γερμανών. Πάλι δηλαδή έχουμε αντιστροφή μιας δυσάρεστης αλήθειας σε προτέρημα.

Από τη μεριά μας, ίσως μπορούμε με αυτή τη μανιακή κατάσταση άμυνας να εξηγήσουμε το πώς η πληροφορία για το μεγαλύτερο έγκλημα στην ιστορία, δεν προκαλεί, ακόμη και σήμερα, την συγκίνηση ή παρόμοια συναισθήματα.

Αυστηρά μιλώντας, μπορούμε να πούμε πως οι Γερμανοί, για να διατηρούσουν μακριά από τον εαυτό τους το συντριπτικό φορτίο της ενοχής, αντέδρασαν κατ’ αρχάς, με συναισθηματική ακαμψία. Μ’ αυτή ακριβώς τη συναισθηματική ακαμψία αντίκρισαν τα βουνά των πτωμάτων, τα στρατόπεδα συγκέντρωσης, την εξαφάνιση Γερμανών στρατιωτών στην αιχμαλωσία, τις πληροφορίες για τη δολοφονία εκατομμυρίων Εβραίων, Πολωνών Ρώσων, τη δολοφονία των πολιτικών αντιπάλων από τις τάξεις των ίδιων των Γερμανών. Με αυτή την ακαμψία μπόρεσαν να αποστραφούν συναισθηματικά το παρελθόν. Ένα παρελθόν, που προβάλλεται πλέον ως κάτι εξωπραγματικό, σαν ένα όνειρο. Αυτή η στάση, έθεσε αυτόματα σε λειτουργία το μηχανισμό της εξουδετέρωσης και του σχεδόν ακόμη ορατού Γ΄ Ράιχ και στη συνέχεια επέτρεψε στους Γερμανούς, χωρίς σημάδια πληγωμένης περηφάνιας, να ταυτιστούν εύκολα με τους νικητές. Επιπρόσθετα, η αλλαγή ταυτότητας συνέβαλε στην αποτροπή της επιρροής των συναισθημάτων και οδήγησε στη μανιακή αναίρεση του παρελθόντος και την στροφή σε τεράστιες συλλογικές προσπάθειες προς την ανοικοδόμηση.

Αλλά και το ζεύγος Mitscherlich τονίζει πως αν οι Γερμανοί δεν καταφέρουν να απαλλαγούν από τις ιστορικές στερεοτυπικές προκαταλήψεις, θα μείνουν παγιδευμένοι σε ψυχοκοινωνική ακινησία, όπως ένας ασθενής με σοβαρή παράλυση. Και μέσα από αυτή την ψυχοκοινωνική ακινησία θα αντιμετωπίζουν τους ζώντες και επιζώντες. Όσο η συνεχής λογοκρισία της συνείδησής τους δεν επιτρέπει να ξεπηδήσει η οδυνηρή μνήμη, και όσο το παρελθόν δεν αντιμετωπίζεται στην αλήθεια του, δεν είναι δυνατό να αναπτυχθεί πένθος. Αντιθέτως, αναγκαία είναι μια συστημική και μακρόχρονη απελευθέρωση από αντικειμενικές σχέσεις με ανθρώπους και ιδανικά του παρελθόντος. Αν δεν γίνει αυτό, τότε θα συνεχίσουν να επιδρούν ασυνείδητα τα παλιά ιδανικά, που στον εθνικοσοσιαλισμό είχαν προκαλέσει την μοιραία στροφή της γερμανικής ιστορίας.

Οι Mitscherlich διατυπώνουν πως δεδομένης της ισχυρής ταύτισης με τον Χίτλερ, μετά τον πόλεμο και λόγω αυτής της απώλειας, οι Γερμανοί θα είχαν κάθε λόγο να πέσουν συλλογικά στην μελαγχολία ή να αναπτύξουν σοβαρές ψυχικές ασθένειες. Το ίδιο ισχύει και για το τεράστιο χρέος, που, το αργότερο το 1945, ήταν ορατό σε όλους. Ωστόσο, αυτό δε συνέβη.

Για τους Mitscherlich, ο λόγος είναι πως οι Γερμανοί συμπεριφέρθηκαν σαν μικρά παιδιά που έκαναν ένα λάθος. Και έτσι απλά, απώθησαν την ενοχή τους.

Και συνεχίζουν: Όπου υπάρχει χρέος, ενοχή , περιμένουμε μετάνοια και την ανάγκη για αποκατάσταση, για επανόρθωση. Όποιος υποστεί απώλεια, θρηνεί. Όταν τραυματίζεται το ιδανικό μας, είναι η ντροπή η φυσική συνέπεια. Ωστόσο, αυτό που έγινε ήταν πως η άρνηση επεκτάθηκε στις περιπτώσεις ενοχής, θλίψης και ντροπής. Οι Mitscherlich παρατηρούν πως η μνήμη χρησιμοποιείται μόνο ως εργαλείο συμψηφισμού της δικής τους ενοχής κατά την ενοχή του άλλου και όλα τα υπόλοιπα απωθούνται από αυτή.

Το συμπέρασμα των Mitscherlich είναι πως το κίνητρο γι’ αυτό που παρατήρησαν στη γερμανική κοινωνία, αποδίδεται καθαρά στην ανάγκη της αυτοπροστασίας. Αλλά οποίος δεν είναι σε θέση να θρηνήσει για την απώλεια του ηγέτη από τη μία πλευρά και για τα εκατομμύρια των θυμάτων από την άλλη, δεν μπορεί να αντιμετωπίσει ούτε το παρόν ούτε το μέλλον. Μένει εγκλωβισμένος στην ψυχολογική του ακαμψία.

Αν και το βιβλίο των Mitscherlich είναι από το 1967, μπορώ με ήσυχη τη συνείδηση να διατυπώσω πως ακόμη και σήμερα η πλειοψηφία της γερμανικής κοινωνίας είναι άκαμπτη ως προς το ναζιστικό παρελθόν και το χρέος που απορρέει από αυτό. Και δεν έχει αναπτύξει την ικανότητα να πενθεί. Έτσι εξηγώ και τα σχόλια των αναγνωστών στη Welt, σε σχέση με την επιστολή του Μ. Γλέζου.

Ο ρόλος των ΜΜΕ και της γερμανικής πολιτικής ως προς την κληρονομιά και το χρέος απέναντι στην Ελλάδα είναι γνωστός και δεν θα τον σχολιάσω. Θέλω μόνο να αναφερθώ στο ρόλο της παιδείας: Μέχρι σήμερα, μετά από 12 χρόνια σχολικής εκπαίδευσης, ο Γερμανός δεν διδάσκεται τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο σε όλο του το φάσμα. Το μάθημα της ιστορίας στα σχολεία περιλαμβάνει: άνοδο του φασισμού, αίτια κλπ., εισβολή στην Πολωνία, Στάλινγκραντ, εξόντωση των Εβραίων, ίσως και για πολιτικούς αντιπάλους των Ναζί, και το επόμενο κεφάλαιο είναι ο ψυχρός πόλεμος. Ο μέσος Γερμανός δεν γνωρίζει τίποτα για την κατοχή άλλων κρατών, όπως η Ελλάδα.

Ακόμη παρατηρώ πως η ελλιπής ενασχόληση με το ναζιστικό παρελθόν, η απώθηση οποιουδήποτε ίχνους λύπης ή μετάνοιας συνοδεύεται πλέον και με απόλυτη αδιαφορία. Χαρακτηριστικά αναφέρω το εξής παράδειγμα: λίγο πριν την επιστολή του Μανώλη Γλέζου, υπήρξε στην ίδια εφημερίδα μια συνέντευξή του. Σε αυτήν, ο Γλέζος αναφερόταν στον Μαξ Μέρτεν, τον Γερμανό υπεύθυνο για την εξόντωση των Εβραίων της Θεσσαλονίκης – γνωστό και ως «ο χασάπης της Θεσσαλονίκης». Υποθέτω πως ο δημοσιογράφος δεν άκουσε καλά το όνομα του σφαγέα «Μέρτεν», καθώς στο κείμενο έγραψε «Μέρτελ» και μάλιστα πολλές φορές. Φαίνεται, λοιπόν, πως ούτε ήξερε αλλά ούτε είχε καν την παραμικρή, έστω και δημοσιογραφική, περιέργεια να μάθει για ποιον Μέρτεν μιλούσε ο Γλέζος. Και έτσι ο Μέρτεν… έγινε Μέρτελ.

Και κλείνω λέγοντας πως η ενασχόληση με το ναζιστικό παρελθόν δεν επιφέρει πάντα μόνο θετικά αποτελέσματα: άνθρωποι που ασχολήθηκαν και πρωτοπόρησαν το Μάη το ’68 ενάντια στους ναζί πατεράδες τους ή υπήρξαν δριμείς κατήγοροι της δράσης τους, όπως ο ευρωβουλευτής Ντανιέλ Κον Μπεντιτ (γνωστός τότε και ως ο «κόκκινος Ντάνι») και ο πρώην υπουργός εξωτερικών της Γερμανίας, Γιόσκα Φίσερ, χρησιμοποίησαν το ναζιστικό παρελθόν για να πείσουν το γερμανικό λαό να πάρει μέρος ξανά σε έναν ιμπεριαλιστικό πόλεμο. Τον πόλεμο ενάντια στη Γιουγκοσλαβία. Το επιχείρημα;… «Ως Γερμανοί έχουμε χρέος να μην επιτρέψουμε άλλο Άουσβιτς». Και έτσι, το «μετά το 45 ποτέ πια πόλεμος», μετατράπηκε από κεί και πέρα στο «κανένας πόλεμος χωρίς τη Γερμανία!». Και μάλιστα στο όνομα της αποφυγής ενός ακόμα Άουσβιτς.

*O Alexander Mitscherlich κατέθεσε στη Δίκη της Νυρεμβέργης εναντίον συναδέλφων του ναζιστών, με αποτέλεσμα στη μεταπολεμική Γερμανία, που εννοείται πως προσπαθούσε να επουλώσει τις πληγές της, να μην τον αφήσουν να πάρει έδρα στο πανεπιστήμιο της Χαϊλδεβέργης, όπου δίδασκε. Τελικά κατόρθωσε να πάρει έδρα στη Φρανκφούρτη, καθώς ήταν φίλος των Αντόρνο και Χορκχάιμερ, αλλά και πάλι όχι ως καθηγητής ιατρικής, αλλά φιλοσοφίας

Τριανταφυλλιά Thiesing-Κωστοπούλου


Η «συναισθηματική ακαμψία» των Γερμανών και το ναζιστικό παρελθόν της Γερμανίας

Το MeinKampf του Χίτλερ είναι μια σύνθεση από αφόρητα απλοϊκές σκέψεις και ατέλειωτες επαναλήψεις οι οποίες διατυπώνονται μ’ ένα τρόπο που προσβάλλουν βάναυσα τη λογική.
Ένα χάος από εξωραϊσμένες παιδικές και νεανικές αναμνήσεις, κοινοτοπίες, άσχημα αφομοιωμένες επιδερμικές αναγνώσεις και ακούσματα ενός αμόρφωτου, ανεπάγγελτου και αποτυχημένου αυστρογερμανού χωρικού, που η παρουσίασή τους με τη μορφή βιβλίου δεν θα είχε καμιά ελπίδα να επηρεάσει οποιονδήποτε εκτός από τον (καθ’ υπαγόρευση) συγγραφέα του, εάν μια απρόσμενη ιστορική συγκυρία που είχε ανάγκη από μίσος, δεν το καθιστούσε «εργαλείο της ιστορίας».

Πυρηνικό στοιχείο του MeinKampf είναι το μίσος που διαπερνά όλες τις σελίδες του. Ένα μίσος που, όταν καταλάβει την εξουσία, θα μετασχηματιστεί σε κινητήρια δύναμη η οποία θα οδηγήσει τον γερμανικό λαό και την ανθρωπότητα στη χειρότερη πολεμική καταστροφή της ιστορίας, μέσα από ένα δρόμο σπαρμένο με πτώματα.

Ο Χίτλερ μπορεί να επικριθεί, να αποδοκιμαστεί και να καταδικαστεί για οτιδήποτε εκτός από το ότι δεν προειδοποίησε την ανθρωπότητα για τα ανθρωποθυσιαστικά του σχέδια. Γιατί στο MeinKampf υπάρχουν τα πάντα: Η κατάργηση της δημοκρατίας. Η επιβολή της δικτατορίας. Το μίσος κατά της Γαλλίας. Η κατάκτηση της ηπειρωτικής Ευρώπης. Η εκστρατεία στην Ανατολή, Το φυλετικό μίσος. Η εξόντωση των Εβραίων. Η κυριαρχία της «ανώτερης φυλής». Η δουλοποίηση των «κατώτερων φυλών».

Όλα αυτά, που εκτίθενται ως στόχοι του μελλοντικού υποψήφιου Φίρερμε ανατριχιαστική σαφήνεια και κυνικότητα, στην αρχή αντιμετωπίστηκαν από τους πολιτικούς και την κοινή γνώμη ως«παραλήρημα ενός φανατικού» που θα έπρεπε να αποτελεί αντικείμενο ψυχιατρικής και όχι πολιτικής αποτίμησης. Αλλά, όταν μερικά χρόνια αργότερα αυτό το «παραλήρημα» επενδύθηκε με δύναμη ικανή να επιτρέψει την εφαρμογή του, η ανθρωπότητα κλήθηκε να πληρώσει ένα βαρύτατο τίμημα για την εθελοτυφλία και την κωφότητά της.

Εάν οι πολιτικοί, οι επιχειρηματίες, οι διαμορφωτές της κοινής γνώμης και οι λαοί στην Ευρώπη και τις ΗΠΑ είχαν κάνει τον κόπο να διαβάσουν το MeinKampf τα πρώτα χρόνια της έκδοσής του (1925-1932), θα είχαν βρει σ’ αυτό όλες τις λεπτομέρειες της τραγωδίας που χρειάστηκε να βιώσουμε στην σκοτεινή περίοδο 1933-1945.

Γιατί πέρα από οποιαδήποτε φιλολογική, πολιτική ή κοινωνιολογική ερμηνεία, το MeinKampf είναι η πρώτη στην ιστορία εκ των προτέρων καταγραφή και δημοσιοποίηση του σχεδίου ενός εφιαλτικού μαζικού εγκλήματος εκ προμελέτης, απέναντι στην οποία τα δυνάμει θύματά του αντέδρασαν με μια ανερμήνευτη και ασυγχώρητη ελαφρότητα.

Η άποψη ότι η επιβολή του Χίτλερ ήταν αποτέλεσμα της «μοιραίας και δαιμονικής προσωπικότητάς του» έχει απορριφθεί από το μεγαλύτερο μέρος των ιστορικών. Ο ναζισμός ως μέθοδος κατάληψης και τρόπος οργάνωσης και άσκησης της εξουσίας δεν μπορεί να αποδοθεί στις υπερφυσικές ιδιότητες ενός «πνεύματος του κακού» ούτε να αγνοείται ως «θλιβερό ατύχημα» της ιστορίας.

Γιατί, όπως υποστηρίζει ο φιλόσοφος Κάρλ Γιάσπερς (Karl Jaspers), μέσα από την ιστορία του Χίτλερ και του ναζισμού βγαίνει το δίδαγμα ότι «όλα αυτά ήταν δυνατό να γίνουν. Και πάντα θα είναι δυνατό».
Αδόλφος Χίτλερ: Χρονολόγιο
1889. Ο Αδόλφος Χίτλερ γεννήθηκε στο Μπράουναου, ένα μικρό χωριό στα βόρεια σύνορα τις Αυστρίας. Ήταν το τέταρτο από τα έξι παιδιά του τελωνειακού υπάλληλου Αλόισιου Χίτλερ και της τρίτης γυναίκας του (και ανιψιάς του) Κλάρας Χίτλερ.
To 1876, ο Αλόισιος Χίτλερ άλλαξε το οικογενειακό του επώνυμο από Σίκλγκρουμπερ (Schicklgruber) σεΧίτλερ: Ο Αλόισιος θεωρούταν εξώγαμο παιδί της Άννας Μαρίας Σίκλγκρουμπερκαι του μυλωνά Γιόχαν Γκέοργκ Χίντλερ (Johann Georg Hiedler), ο οποίος ποτέ δεν τον αναγνώρισε ως παιδί του. Η τροποποίηση του Χίντλερ σε Χίτλερ οφείλεται σε ορθογραφικό λάθος του υπαλλήλου που κατέγραψε το νέο επώνυμο του Αλόισιου.
Το 1938, με διαταγή του Χίτλερ, καταστράφηκαν ολοσχερώς τα χωριά των γονέων του (το Ντόλερσχαϊμ και το Στρόνες στη βορειοδυτική Αυστρία), προκειμένου να καταστεί αδύνατη οποιαδήποτε έρευνα για το γενεαλογικό του δέντρο.

1901 (12 ετών). Ο Αδόλφος Χίτλερ μένει στην ίδια τάξη «λόγω τεμπελιάς»

1903 (13 ετών). Πεθαίνει ο πατέρας του.

1906 (16 ετών). Εγκαταλείπει το σχολείο. Στο Mein Kampf, εξωραΐζειτην τεμπελιά και τις αποτυχίες του ως αποτέλεσμα της «επανάστασης εναντίον του αυταρχικού πατέρα» του, παρά το γεγονός ότι ο πατέρας του πέθανε όταν ο Χίτλερ ήταν 13 χρονών και, συνεπώς, δεν μπορούσε να αποτελέσει εμπόδιο στα σχέδιά του.

1907 (17 ετών). Πρώτη αποτυχημένη προσπάθειά του να γίνει δεκτός ως σπουδαστής στην Ακαδημία των καλών τεχνών της Βιέννης. Θάνατος της μητέρας του από καρκίνο.

1908 (18 ετών). Δεύτερη αποτυχημένη προσπάθειά. Η Ακαδημία απορρίπτει την αίτηση του. Εκτοτε, δεν προσπάθησε να αποκτήσει ένα επάγγελμα ή να μάθει μια τέχνη και η ζωή του είναι τυπική ζωή ενός ανεπάγγελτου ημιμαθή που ζούσε στηριγμένος σε ένα μικρό επίδομα και ευκαιριακές πρόχειρες δουλειές,διακατεχόμενος από την ιδέα της παραγνωρισμένης και αδικημένης μεγαλοφυΐας (σύνδρομο τυπικό σε όλες τις περιπτώσεις των εξουσιοφρενών), μέχρι την είσοδό του στην πολιτική.

1909 (19 ετών). Εγκαθίσταται στη Βιέννη. Εκεί έρχεται σε επαφή με τις ρατσιστικές θεωρίες του Jörg Lanz von Liebenfels, τις αντισημιτικές ιδέες του Georg Ritter von Schonerer (που ήταν Fuhrer τουΠαγγερμανικού Κινήματος) και του δήμαρχου της Βιέννης Karl Lueger.Υπό την επίδρασή τους διαμορφώνεται η ιδέα της «ανώτερης φυλής» (Herrenrasse) που αργότερα θα αποτελέσει πυρηνικό στοιχείο της ιδεολογίας του Χίτλερ, παρόλο που ο ίδιος δεν αναφέρθηκε ποτέ στα πολιτικά του πρότυπα.

1909 (19 ετών). Καταλήγει σε ένα ίδρυμα αστέγων(Meldemannstraße) και βγάζει λίγα χρήματα πουλώντας πίνακές του στους δρόμους της Βιέννης.

1913 (23 ετών). Κληρονομεί τα περιουσιακά στοιχεία του πατέρα του και εγκαθίσταται στο Μόναχο. Διαβάζει τα έργα του ρατσιστή Χιούστον Στούαρτ Τσάμπερλεν (Houston Stewart Chamberlain).

1914 (24 ετών). Ο Χίτλερ αποφεύγει να υπηρετήσει τη θητεία του στον αυστριακό στρατό (δηλώνοντας έτσι την αντίθεσή του στον αυστροουγγρικό πολυεθνικισμό) και κατατάσσεται ως εθελοντής στο γερμανικό στρατό (16-8-1914).

1914-1918 (24-28 ετών). Υπηρετεί ως υποδεκανέας στο σύνταγμα Λιστ στο δυτικό μέτωπο. Τραυματίζεται και παρασημοφορείται δύο φορές (1914 και 1918). Η έρευνα στα αρχεία του στρατιωτικού νοσοκομείου της πόλης Πάζεβαλκ της Πομερανίας όπου μεταφέρθηκε αποδεικνύει ότι ο δεύτερος τραυματισμός του το 1918 (που είχε ως συνέπεια μια προσωρινή του τύφλωσή) δεν ήταν τραυματισμός αλλά τυπική εκδήλωση υστερικής τύφλωσης καισύμφωνα με τη διάγνωση του ψυχιάτρου του στρατιωτικού νοσοκομείο ο Χίτλερ«είναι ψυχοπαθής, απολύτως ακατάλληλος για ηγετικά αξιώματα». (ενώ ο ίδιος, υποστηρίζει στο MeinKampf ότι η απώλεια της όρασή του οφείλεται στα αέρια που χρησιμοποιούσε ο εχθρός).

1918 (28 ετών): Ο πόλεμος τελειώνει με τη Συνθήκη των Βερσαλλιών. Στη Γερμανία εγκαθιδρύεται η Δημοκρατία της Βαϊμάρης. Ο Χίτλερ αρνιέται να συμβιβαστεί με την ιδέα της ήττας της Γερμανίας (την οποία απέδιδε στους Εβραίους, τους Μαρξιστές και τους ειρηνόφιλους) και με την μεταπολεμική οργάνωση της χώρας σε δημοκρατικές βάσεις (με την εγκαθίδρυση της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης).

1919 (29 ετών). Επιστρέφει στο στρατόπεδό του στο Μόναχο και προσπαθεί να παραμείνει στο στρατό.
Κατά την εξέγερση που ξεσπά στη Βαυαρία μετά τη δολοφονία του σοσιαλιστή ηγέτη Κουρτ Άισνερ (Kurt Eisner), παραμένει στο περιθώριο, αναμένοντας τις εξελίξεις. Μετά τη συντριβή του επαναστατικού καθεστώτος, προσλαμβάνεται ως έμμισθος πληροφοριοδότης από τη μυστική υπηρεσία του στρατού. Γνωρίζει ανθρώπους σαν τον λοχαγό Ερνστ Ρεμ (Ernst Rohm), που θεωρούν τον Χίτλερ χρήσιμο για την εξάπλωση της εθνικιστικής ιδεολογίας.
Στις 19 Οκτωβρίου 1919 γίνεται μέλος -με την άδεια των προϊσταμένων του- του «Γερμανικού Εργατικού Κόμματος» (DAP) που είχε ιδρυθεί από τον εργάτη Άντον Ντρέξλερ (Anton Drexler) και είχε ως άξονές του την ξενοφοβία, τον ρατσισμό και τον αντισημιτισμό.

1920 (30 ετών). Απολύεται από το στρατό. Προσλαμβάνεται ως κομματικό στέλεχος στο DAP (που, εν συνεχεία, θα μετονομαστεί σε«Εθνικοσοσιαλιστικό Γερμανικό Εργατικό Κόμμα», NSDAP) και συμμετέχει στη διαμόρφωση του προγράμματός του, επιβάλλοντας ένα«Πρόγραμμα 25 Σημείων» που αποσκοπούσε στον προσεταιρισμό των εργαζομένων (καλλιεργώντας το μίσος εναντίον των «διεθνών εκμεταλλευτών του γερμανικού λαού» και του κοινοβουλευτισμού).

1921 (31 ετών). Χάρη στην ικανότητά του στις μηχανορραφίες, εξαναγκάζει σε παραίτηση την ηγεσία του NSDAP, αναλαμβάνει την προεδρία του, καταργεί τη λήψη αποφάσεων με ψηφοφορία και επιβάλλει τη θεσμοποίηση της αρχής της τυφλής υπακοής στον Ηγέτη (Φίρερ).

1923 (33 ετών). Ο Χίτλερ σχεδιάζει ένα πραξικόπημα για τις 9 Νοεμβρίου 1923, με εργαλείο το NSDAP και την υποστήριξη μιας στρατιωτικής κλίκας υπό τον στρατηγό Λούντεντορφ (Ludendorff). Tο «πραξικόπημα», οπερετικό στη σύλληψη και την οργάνωσή του (που θα περάσει στην ιστορία ως «πραξικόπημα της μπυραρίας») έχει ως αποτέλεσμα να μη συμβεί απολύτως τίποτα στις 9/11/1923, εκτός από συλλήψεις ορισμένων στελεχών του NSDAP και του ίδιου του Χίτλερ.

1924 (34 ετών). Το Φεβρουάριο του 1924, ο Χίτλερ καταδικάζεται σε ποινή φυλάκισης 5 ετών. Αργότερα, η ποινή θα περιοριστεί σε 12 μήνες από τους οποίους ο Χίτλερ θα εκτίσει τους 10 και θα απολυθεί στο τέλος του ίδιου χρόνου. Πολλοί συνεργάτες του Χίτλερ αθωώνονται (μεταξύ αυτών και ο στρατηγός Lunderdorff).

1924 (34 ετών). Κρατούμενος στο βαυαρικές φυλακές του Λάντσμπεργκ, ο Χίτλερ υπαγορεύει στον συγκρατούμενό του Ρούντολφ Ες τον πρώτο τόμο μιας αυτοβιογραφίας του που έμελλε να περάσει στην ιστορία με τον τίτλο MeinKampf.

1925 (35 ετών). Εκδίδεται ο πρώτος τόμος του MeinKampf από το ναζιστικό εκδοτικό οίκο «Εκδόσεις Εερ» που διεύθυνε ο Μαξ Άμαν, στον οποίο οφείλεται και ο τελικός τίτλος του βιβλίου (ο Άμαν επέβαλε τον τίτλο MeinKampf αντί του αρχικού, πομπώδους και αντιεμπορικού, τίτλου που επέλεξε ο ίδιος ο Χίτλερ «Τεσσεράμισι χρόνια αγώνας εναντίον ψεμάτων, βλακείας και δειλίας»). Ο πρώτος τόμος, είχε περίπου 400 σελίδες, διατιμήθηκε 12 μάρκα (το διπλάσιο της τιμής των περισσότερων βιβλίων που πουλιόνταν στην Γερμανία τότε) και δεν σημείωσε καμιά εμπορική επιτυχία.
Ο Χίτλερ αποποιείται την αυστριακή υπηκοότητα και επανιδρύει το NSDAP, με σκοπό να κατακτήσει την εξουσία με νόμιμα μέσα.

1926 (36 ετών). Ο Χίτλερ συμπληρώνει τον δεύτερο τόμο του MeinKampf στο Μπερχτεσγκάντεν.

1927-1932 (37-42 ετών). Αναδιοργανώνει το NSDAP και οργανώνει τις σχέσεις του με ηγετικούς κύκλους της οικονομίας (που επιδιώκουν επιχειρηματικό κλίμα κατάλληλο για υψηλά κέρδη και προσδοκούν σε επαναλειτουργία της πολεμικής βιομηχανίας), της πολιτικής (που φοβούνται την άνοδο της επιρροής της αριστεράς και επιδιώκουν πολιτική σταθερότητα) και του στρατού (που επιθυμούν διακαώς την ακύρωση της Συνθήκης των Βερσαλλιών και την αποκατάσταση του στρατού).

1932 (42 ετών). Αποκτά τη γερμανική υπηκοότητα, πράγμα που του επιτρέπει να βάλει υποψηφιότητα στις εκλογές του 1932.

1933 (43 ετών). Στις 30 Ιανουαρίου 1933 ο Χίτλερ διορίζεταικαγκελάριος της Γερμανίας.
Στις 27 Φεβρουαρίου 1933, πράκτορες του NSDAP πυρπολούν το κοινοβούλιο (Ράιχσταγκ), με στόχο την ενοχοποίηση και τη συντριβή της αριστεράς (Σοσιαλδημοκράτες, Κομμουνιστές και συνδικάτα). Με δικαιολογία την πυρκαγιά του Ράιχσταγκ, ο Χίτλερ αποσπά από τον πρόεδρο Χίντενμπουργκ Αναγκαστικό Διάταγμα που επιτρέπει στον Χίτλερ να καταργήσει τα όλα τα πολιτικά δικαιώματα των πολιτών. Και αμέσως μεθοδεύει τη θέσπιση του λεγόμενου Εξουσιοδοτικού Νόμου(Ermachtigungsgesetz ή «νόμος αποτροπής κινδύνου για το λαό και το Ράιχ»), ο οποίος παραχωρεί στην κυβέρνηση όλη την νομοθετική εξουσία. Δεδομένου ότι ο Χίτλερ δεν διαθέτει την αυξημένη πλειοψηφία των 2/3 στη βουλή που απαιτείται για την ψήφιση αυτού του νόμου, εκμεταλλεύεται την προσωρινή εξουσία του που απέκτησε με το Αναγκαστικό Διάταγμα και διατάζει τη σύλληψη όλων των βουλευτών του Κομμουνιστικού Κόμματος,KPD (81 άτομα) και πολλών βουλευτών του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος, SPD. Έτσι,
Στις 24 Μαρτίου 1933, κατά την κρίσιμη ψηφοφορία για τονΕξουσιοδοτικό Νόμο, με θετική ψήφο όλων των κομμάτων (και αρνητική των βουλευτών του SPD που δεν συνελήφθησαν), η νομοθετική εξουσία παραχωρείται εξ’ ολοκλήρου στη χιτλερική κυβέρνηση και ανοίγει η αυλαία της ναζιστικής δικτατορίας του Τρίτου Ράιχ.

1934 (44 ετών). Στις 1 Ιουλίου 1933, ο Χίτλερ καθιερώνει τη «Δωρεά για τον Αδόλφο Χίτλερ της γερμανικής οικονομίας» (Adolf-Hitler-Spende der deutschen Wirtschaft): Όλες οι επιχειρήσεις είναι υποχρεωμένες να πληρώνουν ένα συγκεκριμένο ποσοστό από τα κέρδη τους στο NSDAP. Έτσι, στα επόμενα 11 χρόνια, ο Χίτλερ και το NSPAD δεν θα αντιμετωπίσουν κανένα οικονομικό πρόβλημα (μέχρι το 1945 συγκεντρώθηκαν περίπου 700 εκατομμύρια Μάρκα).

1934 (44 ετών). Στις 30 Ιουνίου 1934, δολοφονούνται με διαταγή του Χίτλερ περίπου 200 πολιτικοί του αντίπαλοι, μεταξύ των οποίων η ηγεσία των ναζιστικών SA (Τάγματα Εφόδου) και ο επικεφαλής τουςΕρνστ Ρεμ και άλλοι εξωκομματικοί παράγοντες (όπως, ο πρώην στρατηγός και καγκελάριος φον Σλάιχερ). Η επιχείρηση, που είναι γνωστή ως «η νύχτα των μεγάλων μαχαιριών» ή «το πραξικόπημα του Ρεμ», έγινε με τη συνδυασμένη δράση του αρχηγού των SS Χάινριχ Χίμλερ και του Χέρμαν Γκέρινγκ που έχουν κάθε λόγο να εξουδετερώσουν τον Ρεμ, ομογάλακτο αλλά αντίπαλό τους στο εσωτερικό της ναζιστικής κλίκας. Στις 2 Αυγούστου 1934 πεθαίνει ο πρόεδρος Χίντενμπουργκ.

1935 (45 ετών). Ο γερμανικός στρατός μετονομάζεται από Reichswehrσε Wehrmacht και ορκίζεται πίστη στον Χίτλερ, ο οποίος από εδώ και εμπρός θα είναι και πρόεδρος του κράτους και θα φέρει τον τίτλο«Ηγέτης και Καγκελάριος» (Fuhrer und Reichskanzler).

1938 (48 ετών). Ο Χίτλερ αναλαμβάνει και την αρχηγία του στρατού. Ο δρόμος για την εφαρμογή των σχεδίων που περιγράφονται στο MeinKampf είναι ανοικτός.

1938 (48 ετών). Τα μέτρα εναντίον των Εβραίων κορυφώνονται τηΝύχτα των Κρυστάλλων (9 Νοεμβρίου 1938), κατά την οποία ο Γκέμπελς οργανώνει με διαταγή του Χίτλερ αγριότητες που προβάλλονται ως «αυθόρμητες εκδηλώσεις αντι-εβραϊκής λαϊκής οργής»: Σ’ ολόκληρη τη Γερμανία, Εβραίοι κακοποιούνται, εβραϊκά μαγαζιά λεηλατούνται, κοινότητες καταστρέφονται και συναγωγές πυρπολούνται.

1939 (49 ετών). Ο Χίτλερ διατάζει την εφαρμογή του Προγράμματος Ευθανασίας που έχει την κωδική ονομασία «Πρόγραμμα Τα-4» (Οκτώβριος 1939). Το πρόγραμμα υλοποιείται με τη δολοφονία τουλάχιστον 200.000 ανθρώπων που χαρακτηρίζονται ως σωματικά ή ψυχικά ανάπηροι, με τη χρήση πυροβόλων όπλων, αερίων, δηλητηρίων και ασιτίας. Η επιχείρηση γίνεται σε διάφορα νοσοκομεία και κλινικές που μετατρέπονται σε«Κέντρα Ευθανασίας»(Χαρτχάιμ, Χάνταμαρ, κ.α.).

1939-1945 (49-55 ετών). Λαμβάνει χώρα το κυρίως μέρος της Τραγωδίας. Πόλεμος: Κατακτήσεις, Καταστροφές, Ερείπια. Μαζικές εξοντώσεις (Εβραίων, Τσιγγάνων, Σλάβων): Νύχτα των Κρυστάλλων, Προγράμματα Ευθανασίας, Τελική Λύση.

1945 (55 ετών). Στις 19 Μαρτίου 1945 ο Χίτλερ δίνει τη διαταγή«Νέρων», με βάση την οποία η Βέρμαχτ, κατά την υποχώρησή της, πρέπει να καταστρέφει οτιδήποτε θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί από τον εχθρό (εργοστάσια και έργα υποδομής, μέσα ανεφοδιασμού και κάλυψης, σοδειές), προκειμένου ο εχθρός να καταλάβει μόνο καμένη γη, σύμφωνα με το χιτλερικό δίλημμα «νίκη ή καταστροφή».
Στις 29 Απριλίου 1945, ο Χίτλερ παντρεύεται τη σύντροφο τουΕύα Μπράουν στο καταφύγιο όπου είναι εγκλωβισμένος τις τελευταίες μέρες της ζωής του μαζί με μερικούς πιστούς του.
Στις 30 Απριλίου 1945, ο Χίτλερ και η Μπράουν αυτοκτονούν με δηλητήριο. Ο Μάρτιν Μπόρμαν, φροντίζει να καούν τα πτώματα και τα υπολείμματα τους να θαφτούν έξω από το καταφύγιο. Από εκεί τα παραλαμβάνονται από τους Σοβιετικούς και διατηρούνται μέχρι τη δεκαετία 1970, οπότε καταστρέφονται τελείως και πετιούνται στον Ελβα με διαταγή του τότε αρχηγού της KGBΓιούρι Αντρόποφ.
Μ’ αυτή τη σκηνή έπεσε η αυλαία σε ένα έργο που ξεκίνησε ως οπερέτα ή επιθεώρηση (1889-1932),πραγματώθηκε ως ανείπωτη τραγωδία (1933-1945) και κατέληξε ως μελόδραμα (30/4/1945), μ’ ένα φινάλε που ίσως θα μπορούσε να το είχε φανταστεί ο Ρίχαρντ Βάγκνερ για ένα «Λυκόφως των Παλιάτσων». Η Γερμανία έχει συντριβεί.
Η διαδρομή του MeinKampf

Το 1945, όταν οι Σύμμαχοι κατέσχεσαν τα λογιστικά βιβλία και τις αποδείξεις του ναζιστικού εκδοτικού οίκου «Εκδόσεις Έερ», κατέστη ολοφάνερο ότι οι πωλήσεις του MeinKampf ήταν σε απλή συνάρτηση με την εξέλιξης της πολιτικής επιρροής του Ναζιστικού Κόμματος:


Μ’ άλλα λόγια, η τύχη του MeinKampf εξαρτιόταν από την τύχη του Χίτλερ και του κόμματός του. Κι αυτά με τη σειρά τους, εξαρτιόταν από την τροπή της γερμανικής ιστορίας μετά το 1925. Συνεπώς, είναι η τραγική εξέλιξη του κόσμου που καθόρισε τη μοίρα του MeinKampf και όχι το MeinKampf που καθόρισε την τραγική εξέλιξη του κόσμου.
Το MeinKampf κατά την περίοδο της σταθερότητας της Δημοκρατία της Βαϊμάρης (1923-1929) περνάει σχεδόν απαρατήρητο: Είναι κτήμα μιας μικρής ομάδας φανατικών που το αντιμετωπίζουν ως «νέο πολιτικό ευαγγέλιο», ενώ για την συντριπτική πλειοψηφία των Γερμανών φαντάζει ως«παραλήρημα ενός μεγαλομανούς υστερικού που η θέση του είναι στο φρενοκομείο».
To ίδιο έργο, κατά την περίοδο της κρίσης της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης (1929-1933), κατά την οποία ενισχύεται το Εθνικοσοσιαλιστικό Κόμμα, προωθείται συστηματικά και οι πωλήσεις του φτάνουν τo 1.000.000 αντίτυπα το 1933. Όπως γράφει ο Λούντβιχ: «Το 1933, ο Γερμανικός λαός βρισκόταν σε μια κατάσταση που τον καθιστούσε επικίνδυνα επιρρεπή στον φασιστικό βάκιλο. Οι Γερμανοί δοκίμασαν να βρουν το δρόμο της επιστροφής στην κανονική ζωή και τον εθνικό αυτοσεβασμό, αλλά τον βρήκαν κλεισμένο από την προκατάληψη και την παρανόηση. Τα μεγάλα κράτη ενδιαφέρονταν μόνον για τις αποζημιώσεις. Τα γερμανικά εργατικά κόμματα, που θα μπορούσαν να είχαν βοηθήσει, ήταν μοιρασμένα σε μισή δωδεκάδα αντιμαχόμενα στρατόπεδα. Όλα αυτά διαδραματίζονταν με φόντο χρωματισμένο από έναν αιώνα έξαλλου εθνικισμοί. Ο γερμανικός λαός είχε φτάσει σ’ ένα σημείο, όπου η τάξη και η ασφάλεια φαίνονταν να έχουν μεγαλύτερη σημασία από την πολιτική ελευθερία που είχε καταστεί συνώνυμη με ταραχές και αιματοχυσία. Ο Χίτλερ κατανοούσε αυτή την κατάσταση και τη χρησιμοποιούσε για τους δικούς του σκοπούς, βοηθημένος από την ικανότητά του για οργάνωση και προπαγάνδα και από την προθυμία των Γερμανών βιομηχάνων να χρηματοδοτήσουν τις εκστρατείες του».
Από το 1934, το MeinKampf καθίσταται υποχρεωτικό ανάγνωσμα για όλες τις οικογένειες, τους νεόνυμφους, τους μαθητές, για κάθε Γερμανό. Αλλά, δυστυχώς, λίγοι έμπαιναν στον κόπο να το διαβάσουν.

Ίσως εάν είχε μελετηθεί προσεκτικά από τους Γερμανούς και τους ξένους πολιτικούς πριν από το 1933 που υπήρχε ακόμη δυνατότητα να ελεγχθεί η κατάσταση,οι εξελίξεις στη Γερμανία και τον υπόλοιπο κόσμο να ήταν διαφορετικές.

Γιατί στο MeinKampf υπήρχαν όλα όσα σκόπευε να κάνει ο Χίτλερ μετά την κατάληψη της εξουσίας: Το Τρίτο Ράιχ που θα επέβαλε στη Γερμανία. Η Νέα Τάξη που θα επέβαλε στην Ευρώπη. Ο παγγερμανισμός, ο ρατσισμός και ο αντισημιτισμός.

Όλα αυτά εκτίθενται λεπτομερώς, με σαφήνεια, ωμότητα και κυνισμό στο MeinKampf. Συνεπώς, κανείς δεν μπορεί να κατηγορήσει το συγγραφέα του ότι εξαπάτησε το γερμανικό λαό και τους ξένους πολιτικούς σε σχέση με τα σχέδια που είχε σκοπό να εφαρμόσει μετά την κατάληψη της εξουσίας.
Η κοσμοθεωρία

Το MeinKampf είναι ένα συνονθύλευμα ιδεών στον πυρήνα των οποίων βρίσκονται τρία σταθερά στοιχεία (παγγερμανισμός,ρατσισμός και αντισημιτισμός) και στην περιφέρειά τουςκινούνται ασταμάτητα στοιχεία δανεισμένα από το μπολσεβικισμό και τον φασισμό που συνδυάζονται με τα αντεπαναστατικά και εθνικιστικά στερεότυπα που κυκλοφορούσαν στη Γερμανία από την εποχή του Φίχτε (και αφορούσαν τον πόλεμο, την ήττα και την επανάσταση).

Ρατσισμός

Στα τέλη του 19ου αιώνα, σημειώθηκε στη Γερμανία μια εντυπωσιακή ενδυνάμωση του παγγερμανισμού, η οποία ενισχύθηκε αποφασιστικά από έναν ρατσισμό που, παραδόξως δεν γεννήθηκε στη Γερμανία αλλά στη Γαλλία και την Αγγλία, έχοντας ως βασικά του αντιστηρίγματα ορισμένα βιβλία:
Ο Γάλλος κόμης Arthur de Gobineau (1816-1882), αποκαλούμενος και «πατέρας της ρατσιστικής ιδεολογίας», διπλωμάτης και συγγραφέας του βιβλίου «Δοκίμιο για την ανισότητα των ανθρώπινων φυλών»(1853-55), που υποστήριζε ότι «η εθνική ανισότητα είναι έμφυτη και διαρκής. Η πρωτοκαθεδρία μεταξύ των φυλών ανήκει στη λευκή φυλή. Στους κόλπους της λευκής φυλής, η κυριαρχία ανήκει στους Αρίους, και μεταξύ των Αρίων ανήκει στογερμανικό κλάδο τους»). [Michael Biddiss: Father of racist ideology. The social and political thought of Count Gobineau,Weybright & Talley, N.Υ., 1970), σ. 3]
Ο Γάλλος Georges Vacher de Lapouge (1854-1936), κύριος εκπρόσωπος του μύθου της άριας φυλής και συγγραφέας του βιβλίου «O “Αριος και ο κοινωνικός του ρόλος» (1899), που υποστήριζε ότι «οι συστηματικές μέθοδοι επιλογής μπορούν να ανανεώσουν το ανθρώπινο είδος με ό,τι απέμενε από τους γνήσιους Αρίους και να αποτρέψουν τον εκφυλισμό της ανθρωπότητας».
O Γάλλος Gustave Le Bon (1841-1931), συγγραφέας του βιβλίου«Ψυχολογία των Όχλων» που επηρέασε αποφασιστικά τη διαμόρφωση της ευρωπαϊκής ρατσιστικής σκέψης και «πολλές παράγραφοι του MeinKampf αποτελούν ιδεολογική επεξεργασία των απόψεων του LeBon».
Ο Άγγλος Houston Stewart Chamberlain (1855-1927), γιος ναυάρχου, γαμπρός του Ρίχαρντ Βάγκνερ και συγγραφέας του βιβλίου «Τα θεμέλια του 20ου Αιώνα» (1899),υποστήριζε ότι «δεν ήταν το παν τα φυσικά χαρακτηριστικά, γιατί το ουσιαστικό ήταν να κατέχει κανείς τη φυλή του μέσα στην συνείδηση του… και σ’ αυτή την κατεύθυνση, το έθνος ως πολιτικό οικοδόμημα, είχε να παίξει αποφασιστικά ρόλο, δημιουργώντας τις αναγκαίες συνθήκες για τη ζωή των φυλών» και ότι «οι Εβραίοι είναι ο μεγαλύτερος εχθρός των Αρίων». Θαυμαστής του Χίτλερ, ο Chamberlain γράφει στο είδωλό του: «Υπάρχει μια βία που αρχίζει και τελειώνει στο χάος. Υπάρχει όμως και μια βία που δημιουργεί νέους κόσμους. Πιστεύω πως η Ιστορία θα σας τοποθετήσει μια μέρα ανάμεσα στους μεγάλους οικοδόμους της και όχι ανάμεσα στους καταστροφείς της. Ποια άλλη απόδειξη χρειάζεται για τη ζωτικότητα της Γερμανίας από το γεγονός ότι σας ανέδειξε τη στιγμή που διέτρεχε το μεγαλύτερο κίνδυνο;»
Ο Σκωτσέζος Robert Knox (1798-1862), καθηγητής της ανατομίας, θεμελιωτής του βρετανικού ρατσισμού και συγγραφέας του βιβλίου «Οι ανθρώπινες Φυλές» (1850), υποστηρίζει «τη φυλετική ανωτερότητα των Σαξόνων και των Σλάβων και τη φυλετική κατωτερότητα των Εβραίων και των Τσιγγάνων που ζουν ως παράσιτα χάρη στην κουτοπονηριά που τους διακρίνει και είναι άνθρωποι πανούργοι, δολοπλόκοι και κερδοσκόποι». [Rh. D. Curtin: The Image of Africa, British ideas and actions, 1780-1850, London, 1965,, σ. 50 καιR. Knox, The Races of Men: A Philosophical Enquire into the Influence of Race over the Destinies of Nations, London, 1862, σ. 50]

Είναι μάλλον βέβαιο ότι ο Χίτλερ δεν γνώριζε από πρώτο χέρι τα έργα των παραπάνω συγγραφέων που εξυμνούσαν τον «Άριο». Αλλά η ανάγνωση του MeinKampf οδηγεί στη διαπίστωση ότι τοεθνικοσοσιαλιστικό δόγμα της φυλής του Χίτλερ (η πίστη στη φυλή και στην οργάνωση που θα έπρεπε να εφαρμόσει μια συνειδητή φυλετική πολιτική), είναι ένα συνονθύλευμα από τους ισχυρισμούς αυτών των συγγραφέων που, αργότερα θα συγκεκριμενοποιηθεί από τον Ρόζενμπεργκ και θα τελειοποιηθεί από τον Γκίντερ.

Το βασικό θέμα, που επαναλαμβάνεται συνεχώς στο MeinKampf, είναι η«φυλή», η «καθαρότητα της φυλής» και η«φυλετική υπεροχή», χωρίς να ορίζεται πουθενά το «τί είναι η φυλή». Απλώς, διακηρύσσεται αξιωματικά ότι: «Η ανθρωπότητα είναι μοιρασμένη σε τρεις ομάδες: τους δημιουργούς πολιτισμού, που είναι μόνο οι Άριοι ή Βόρειοι (και ειδικά, οι Γερμανοί), τους φορείς πολιτισμού, όπως οι Γιαπωνέζοι, και τους καταστροφείς του πολιτισμού, όπως οι Εβραίοι και οι Νέγροι… Η ισότητα των φυλών δεν υπήρξε ποτέ σκοπός της φύσης. Οι φυλές δεν είναι ίσες, όπως και τα άτομα δεν είναι ίσα. Μερικοί γεννιούνται ανώτεροι από άλλους… Οι Γερμανοί, ως η ισχυρότερη φυλή του κόσμου, θα πρέπει να κυβερνήσουν τις κατώτερες φυλές της γης».

Αντισημιτισμός

Όπως διαπιστώνει ο Βερμέιγ στο βιβλίο του Οι Δογματικοί της Γερμανικής Επανάστασης: «Ο γερμανικός αντισημιτισμός (που είναι πολύ παλιότερος από τον Χίτλερ, ο οποίος έμελλε να τον εντείνει μέχρι δολοφονικής υστερίας), από την εποχή του Φίχτε παρουσιάζεται ως μια μορφή της πάλης της γερμανικής σκέψης (που είναι βασικά εθνικιστική) εναντίον όλων των Διεθνών: της Καθολικής, της αστικής, της κεφαλαιοκρατικής και φιλελεύθερης, της σοσιαλιστικής, της μαρξιστικής. Στο εσωτερικό όλων αυτών των Διεθνών, εμφανίζεται ως κεντρικό δρών στοιχείο ο Εβραίος, με αποτέλεσμα ο αντισημιτισμός να παίρνει τη μορφή βασικού δόγματος».

Ο γερμανικός αντισημιτισμός που δηλητηρίαζε τη γερμανική κοινωνία κατά τον 19ο αιώνα, στην περίοδο 1916-1917 είχε εκφραστεί με μια αντισημιτική εκστρατεία που είχε ως επίκεντρο τα «Πρωτοκόλλα των σοφών της Σιών», ενός πλαστού «ντοκουμέντου» που κατασκεύασαν πράκτορες της τσαρικής Οχράνα, στο οποίο οι Εβραίοι αυτο-αποκαλύπτονταν ότι «επιδίωκαν την παγκόσμια ηγεμονία και την καταστροφή των χριστιανικών κρατών, μέσω της δημοκρατίας, του σοσιαλισμού, του κομμουνισμού, της αναρχίας και του πολέμου» και ότι«προκάλεσαν τον πόλεμο του 1914 προκειμένου να εξαντλήσουν τους λαούς και να εξασφαλίσουν την κυριαρχία του εβραϊκού κεφαλαίου».

Συνεχιστής αυτού του ρεύματος, ο Χίτλερ, όπως εκτίθεται στο MeinKampf, διαχειρίζεται τον αντισημιτισμό με τρόπο να προσφέρει στη μάζα («που έχει στοιχειώδη νοημοσύνη»)έναν ορατό και προσεγγίσιμο «εχθρό», εναντίον του οποίου θα στραφεί η εχθρότητά της και θα πυροδοτηθεί η αστόχαστη «δράση για τη δράση» και «για «τυφλή φυγή προς τα εμπρός», που είναι στοιχεία αναγκαία σε κάθε μαζικό κίνημα. Έτσι, ανακαλύφθηκε εκ νέου ο Εβραίος, που κατά την άποψη του Χίτλερ«είναι πρωταρχικά διεθνιστής κερδοσκόπος καI εκμεταλλευτής, συνήθως σοσιαλιστής ή κομμουνιστής».

Ο αντισημιτισμός του Χίτλερ και των εθνικοσοσιαλιστών που αναπτύσσεται θεωρητικά στο MeinKampf, θα αρχίσει να υλοποιείται αμέσως μετά την κατάληψη της εξουσίας από τους ναζί (1933) και θα ολοκληρωθεί με την Τελική Λύση του εβραϊκού ζητήματος (Ολοκαύτωμα) με την εξόντωση περίπου έξι εκατομμυρίων Εβραίων.

Οι διακρίσεις σε βάρος των Εβραίων στη Γερμανία αρχίζουν αμέσως μετά την έκδοση του Εξουσιοδοτικού νόμου(24 Μαρτίου 1933):
Τον Απρίλιο του 1933, η χιτλερική κυβέρνηση οργανώνει μποϊκοτάρισμα των εβραϊκών μαγαζιών και με διαδοχικά διατάγματα μετατρέπει σταδιακά του Γερμανοεβραίους σε πολίτες έσχατης κατηγορίας: Με μια σειρά μέτρων (που έλκουν την καταγωγή τους από τις βούλες του Πάπα Ιννοκέντιου Ι’ κατά των Εβραίων στο χώρο κυριαρχίας της καθολικής εκκλησίας), οι Γερμανο-εβραίοι στερούνται του δικαιώματος να δουλεύουν στο δημόσιο, όσοι δουλεύουν σ’ αυτό απολύονται (διάταγμα της 7ηςΑπριλίου 1933), αποκλείονται βαθμιαία από πολλούς άλλους τομείς και τους απαγορεύεται να εργαστούν με ή για μη-Εβραίους πολίτες.
To 1935, με τη θέσπιση των ρατσιστικών «νόμων της Νυρεμβέργης», απαγορεύεται ο γάμος και οι σεξουαλικές σχέσεις μεταξύ Εβραίων και μη Εβραίων.
Μεθοδεύεται η «αριοποίηση» των εβραϊκών περιουσιών που μεταβιβάζονται σε μη Εβραίους με την καταβολή ασήμαντης αποζημίωσης στους πρώην ιδιοκτήτες τους.

Στους Εβραίους που επιθυμούν να μεταναστεύσουν επιβάλλεται ένας ειδικός «φόρος φυγής από το Ράιχ» που αποσκοπεί στο να τους απογυμνώσει περιουσιακά όταν εγκαταλείπουν τη Γερμανία.
Στις 9 Νοεμβρίου 1938, τα μέτρα εναντίον των Εβραίων θα κορυφωθούν τη Νύχτα των Κρυστάλλων, κατά την οποία ο Γκέμπελς οργανώνει με διαταγή του Χίτλερ αγριότητες που προβάλλονται ως «αυθόρμητες εκδηλώσεις αντι-εβραϊκής λαϊκής οργής»: Σ’ ολόκληρη τη Γερμανία, Εβραίοι κακοποιούνται, εβραϊκά μαγαζιά λεηλατούνται, κοινότητες καταστρέφονται και συναγωγές πυρπολούνται.
Κατά το προκαταρκτικό στάδιο της εξόντωσης των Εβραίων, τα μέτρα εναντίον τους επεκτείνονται από τους Γερμανοεβραίους σε όλους τους Εβραίους των κατεχόμενων χωρών: Όλοι οι Εβραίοι υποχρεώνονται να φορούν στο στήθος ένα κίτρινο αστέρι (1 Σεπτεμβρίου 1941) και να ζουν έγκλειστοι σε γκέτο (ειδικές περιοχές που καθορίζονται από τις αρχές κατοχής). Τους απαγορεύεται η μετανάστευση, η χρησιμοποίηση αυτοκινήτων ή δημοσίων μέσων μεταφοράς, η κατοχή ραδιοφώνων, κ.α.
Πυκνώνουν οι μεταφορές Εβραίων στα υπάρχοντα στρατόπεδα καταναγκαστικής εργασίας και θανάτου, ενώ, συγχρόνως, χτίζονται νέα στρατόπεδα όπως το Άουσβιτς και το Μαϊντάνεκστην κατεχόμενη Πολωνία (1942) που θα εξυπηρετήσουν την βιομηχανικά οργανωμένη εξόντωση των «κατώτερων φυλών» (Εβραίοι, Ρόμα, Πολωνοί, Ρώσοι, κ.α.), αντιπολιτευόμενων Γερμανών, σεξουαλικά διαφορετικών (ομοφυλόφιλοι) και άλλων.
Εσωτερική Πολιτική

Οργάνωση του κράτους. Οι ιδέες του Χίτλερ για τη φύση του μελλοντικού ναζιστικού κράτους είναι αρκετά σαφείς στο MeinKampf: Στόχος του ένα κράτος που (α)θα βασίζεται στη φυλή, (β) θαπεριλαμβάνει όλους τους Γερμανούς πού ζουν εντός και εκτός των συνόρων του, και (γ) θα λειτουργεί με βάση την απόλυτη δικτατορία του Ηγέτη (δηλαδή, του ίδιου), ο οποίος θα περιβάλλεται από ένα επιτελείο μικρότερων ηγετών που θα ενεργούν ως ιμάντας μεταβίβασης των διαταγών του προς τους κατωτέρους τους.

Στο Τρίτο Ράιχ δεν θα υφίστανται κανενός είδους «δημοκρατικές ανοησίες» και θα κυβερνιέται με βάση την αρχή του ενός αρχηγού («Φίρερ πριντσίπ»). Δηλαδή, θα είναι μια δικτατορία.

Οικονομία. Στο MeinKampf, ο Χίτλερ δεν κάνει καμιά αναφορά σε κάποιο οικονομικό σχέδιο, ούτε εκφράζει κάποια άποψη για τις οικονομικές βάσεις του Τρίτου Ράιχ που ευαγγελίζεται, περιοριζόμενος σε μια ευκαιριακή αναφορά σε κάποιες αόριστες «οικονομικές βουλές»,«επαγγελματικές βουλές» και μια «κεντρική οικονομική βουλή» που «θα διευθύνει τη λειτουργία της εθνικής οικονομίας».

Απολύτως άσχετος με τα οικονομικά θέματα, ο Χίτλερ θεωρούσε πως το πρωταρχικό εργαλείο ήταν η πολιτική δύναμη και ότι η οικονομία θα προσαρμοζόταν αυτομάτως στις απαιτήσεις και τους σκοπούς της πολιτικής εξουσίας:

«Το κράτος δεν έχει καμιά απολύτως σχέση με καμιά συγκεκριμένη οικονομική αντίληψη… Το κράτος είναι ένας φυλετικός οργανισμός και όχι μια οικονομική οργάνωση. Η εσωτερική δύναμη ένας κράτους σπανίως συμπίπτει με τη λεγόμενη οικονομική ευημερία. Η οικονομική ευημερία, σε πάρα πολλές περιπτώσεις, φαίνεται να προαναγγέλλει την επικείμενη κατάπτωση του κράτους. Η Πρωσία, αποδεικνύει με θαυμαστή καθαρότητα, ότι εκείνο που καθιστά δυνατό το σχηματισμό ενός κράτους είναι τα ιδεώδη και οι αρετές και όχι τα υλικά πλεονεκτήματα. Γιατί μόνο υπό την προστασία [αυτών των αρετών] μπορεί ν” ανθίσει η οικονομική ζωή. Πάντοτε, στη Γερμανία, όταν παρουσιαζόταν μια ενδυνάμωση της πολιτικής ισχύος, άρχιζαν να βελτιώνονται και οι οικονομικές συνθήκες. Αλλά, πάντοτε όμως, όταν η οικονομία γινόταν το μοναδικό περιεχόμενο της ζωής τον λαού μας και αποδυνάμωνε τα ιδεώδη και τις αρετές, το κράτος κατέρρεε, παρασύροντας στην πτώση του και την οικονομική ζωή».
Εξωτερική Πολιτική

Κεντρικό ζήτημα στο MeinKampf, είναι η εκ νέου ανάδειξη της Γερμανίας σε παγκόσμια δύναμη ως αναγκαία προϋπόθεση για να διεκδικήσει την παγκόσμια κυριαρχία. Ο Χίτλερ ασχολείται μ’ αυτό το θέμα τόσο στον πρώτο (1924) όσο και στον δεύτερο (1926) τόμο του έργου. Ο πρώτος τόμος υπαγορεύτηκε από τον Χίτλερ στον Ες το 1924, κατά τη διάρκεια της κράτησής του στις φυλακές μετά το αποτυχημένο «Πραξικόπημα της Μπυραρίας» (Μόναχο, 1923). Ο δεύτερος τόμος ολοκληρώθηκε το 1926.

Στο MeinKampf, η εξωτερική πολιτική προκύπτει ως αποτέλεσμα της εσωτερικής πολιτικής και έχει δύο στρατηγικούς στόχους.

Στόχος πρώτος: Η καταστροφή της Γαλλίας. Η Γαλλία «είναι θανάσιμος εχθρός του Γερμανικού λαού» και έχει ως πάγιο σκοπό «να καταστήσει τη Γερμανία διαμελισμένη και ανήμπορη, ένα συνονθύλευμα από μικρά κράτη». Συνεπώς, ήταν αναγκαία «μια τελευταία δυναμική αναμέτρηση με τη Γαλλία, ένας τελευταίος αποφασιστικός αγώνας… που θα βάλει τέλος στον αιώνιο και ατελέσφορο αγώνα ανάμεσα στη Γερμανία και τη Γαλλία». Σ’ αυτόν τον αγώνα, «η Γερμανία θεωρεί την καταστροφή της Γαλλίας ως ένα μέσο που θα την καταστήσει αργότερα ικανή να προσφέρει στο Γερμανικό λαό την επέκταση που θα γίνει σε άλλη κατεύθυνση».

Στόχος δεύτερος: Η επέκταση στην Ανατολή. Η Γερμανία έχει ανάγκη και δικαίωμα σε «ζωτικό χώρο» και πρέπει να κάνει χρήση αυτού του δικαιώματος, επεκτεινόμενη στην Ανατολή.
Αρχικά, ορίζεται ο σκοπός της εξωτερικής πολιτικής: «Σήμερα, η εδαφική πολιτική δεν μπορεί να πραγματοποιηθεί στο Καμερούν, αλλά σχεδόν αποκλειστικά στην Ευρώπη… Η Γερμανία πρέπει να επεκταθεί στην Ανατολή, κυρίως, σε βάρος της Ρωσίας».
Στη συνέχεια, προσδιορίζεται το μέσο. Όπως γράφει στον πρώτο τόμο: «Το έδαφος υπάρχει για το λαό που έχει τη δύναμη να το κατακτήσει… Σύμφωνα με το νόμο της αυτοσυντήρησης, ό,τι δεν παίρνεται με την πειθώ, καταχτιέται με την πυγμή… Η απόχτηση νέων εδαφών ήταν δυνατή μόνον στην Ανατολή. Αν θέλουμε γη στην Ευρώπη, μπορούμε να την αποχτήσουμε μόνο σε βάρος της Ρωσίας. Αυτό σημαίνει ότι το νέο Ράιχ πρέπει να βαδίσει εκ νέου το δρόμο των Τευτόνων Ιπποτών και το γερμανικό σπαθί να κερδίσει χώμα για το γερμανικό αλέτρι και ψωμί για το γερμανικό έθνος». Και επαναλαμβάνει στον δεύτερο: «Μόνο μια μεγάλη έκταση σ” αυτή τη γη εξασφαλίζει σ’ ένα έθνος την ελευθερία της ύπαρξης. Χωρίς να λογαριάζει παραδόσεις και προκαταλήψεις (το εθνικοσοσιαλιστικό κίνημα) πρέπει να βρει το θάρρος να συγκεντρώσει το λαό μας και τη δύναμη του για ν’ ακολουθήσει το δρόμο που θα οδηγήσει τον λαό από το σημερινό περιορισμένο ζωτικό χώρο του σε νέα γη και χώμα. Το Εθνικοσοσιαλιστικό Κίνημα πρέπει να προσπαθήσει να καταργήσει την ασυμφωνία που υπάρχει ανάμεσα στο μέγεθος του πληθυσμού της χώρας μας και στην έκταση του εδάφους της, η οποία πρέπει να αντιμετωπίζεται τόσο ως πηγή των μέσων συντήρησης όσο και ως παράγοντας πολιτικής ισχύος. Πρέπει να επιμείνουμε ακλόνητοι στους σκοπούς μας… για να εξασφαλίσουμε στο γερμανικό λαό την έκταση γης που δικαιούται».
Αλλά αυτό δεν μπορεί να γίνει μόνο με την άρση της ισχύος τηςΣυνθήκης των Βερσαλλιών (που «πρέπει να καταργηθεί») και την αποκατάσταση της Γερμανίας στα σύνορα του 1914. Ο Χίτλερ ενδιαφέρεται για το πρώτο και αδιαφορεί για το δεύτερο: «Το αίτημα για την αποκατάσταση των συνόρων του 1914 είναι ένας πολιτικός παραλογισμός με τέτοιες διαστάσεις και συνέπειες που τον κάνουν να φαίνεται ως έγκλημα. Εκτός από το γεγονός ότι το 1914 τα σύνορα του Ράιχ δεν ήταν ούτε πλήρη (με την έννοια ότι δεν αγκάλιαζαν όσους ανήκαν στο γερμανικό έθνος), ούτε λογικά από την άποψη της γεωστρατιωτικής αποτελεσματικότητας. Δεν ήταν το αποτέλεσμα μιας μελετημένης πολιτικής ενεργείας αλλά προσωρινά σύνορα που προέκυψαν από ένα πολιτικό αγώνα ο οποίος δεν είχε τελειώσει… Εξίσου δικαιολογημένα, θα μπορούσε κανείς να διαλέξει κανείς μια άλλη ημερομηνία της γερμανικής ιστορίας και να δηλώσει ότι σκοπός της εξωτερικής πολιτικής είναι η αποκατάσταση των συνθηκών εκείνης της εποχής… Eμείς οι Εθνικοσοσιαλιστές ξεκινάμε από εκεί που διακόψαμε πριν εξακόσια χρόνια περίπου. Σταματάμε την άσκοπη γερμανική κίνηση προς το νότο και τη δύση και στρέφουμε το βλέμμα μας στη γη της Ανατολής… Αν μιλάμε για ευρωπαϊκή γη σήμερα, δεν μπορούμε παρά να έχουμε πρωταρχικά στο νου μας τη Ρωσία και τα υποτελή σ’ αυτή κράτη που την περιβάλλουν… Οι μεγάλες στέπες στην Ανατολή, μετά την κατάρρευση της Ρωσίας, θα μπορούσαν να καταληφθούν εύκολα χωρίς να κοστίσουν πολύ σε αίμα στην Γερμανία».

Το σχέδιο εφαρμόστηκε με ακρίβεια: Η Γαλλία κατακτήθηκε και η Γερμανία επεκτάθηκε στην Ανατολή. Πρώτα καταλήφθηκαν οι γειτονικές χώρες που κατοικούνταν από γερμανόφωνους πληθυσμούς (η Αυστρία, η περιοχή των Σουδητών στην Τσεχοσλοβακία, το δυτικό τμήμα της Πολωνίας και το Ντάντσιχ) και στη συνέχεια η Ρωσία.
Προς τι λοιπόν η δήθεν «έκπληξη» και οι «διαμαρτυρίες»των ηγετών που διαχειρίζονταν την πολιτική εξουσία στις ευρωπαϊκές χώρες (Τσάμπερλεν, Νταλαντιέ, Τσόρτσιλ, κ.α.), οι οποίοι:
Όταν ο Εθνικοσοσιαλισμός έκανε τα πρώτα του βήματα, τον πριμοδοτούσαν ποικιλοτρόπως, ελπίζοντας να τον χρησιμοποιήσουν ως ανάχωμα του κομμουνισμού στο εσωτερικό της ηττημένης Γερμανίας. Και

Όταν κατέλαβε την εξουσία, τον αντιμετώπιζαν με πολιτικές κατευνασμού, ελπίζοντας ότι θα παρέκαμπτε το πρώτο μέρος του σχεδίου του (εξουδετέρωση των χωρών της δυτικής Ευρώπης) και θα περιοριζότανε στο δεύτερο (επέκταση στην Ανατολή, σε βάρος της Ρωσίας);
Και προς τι, οι αντιναζιστικές κορώνες του Στάλιν, τη στιγμή που ο Χίτλερ και ο Στάλιν διαπραγματεύτηκαν, συμφώνησαν και εφάρμοσαν την πρώτη έγγραφη και επίσημη «κατανομή ζωνών επιρροής» στη σύγχρονη ιστορία, με το Γερμανο-σοβιετικό Σύμφωνο μη-Επίθεσης (23 Αυγούστου 1939);

Γιατί είναι προφανές ότι ο Χίτλερ μπορεί να επικριθεί, να αποδοκιμαστεί και να καταδικαστεί για οτιδήποτε άλλο, εκτός από το ότι δεν προειδοποίησε την ανθρωπότητα για τα ανθρωποθυσιαστικά του σχέδια, τα οποία, δυστυχώς, εφαρμόστηκαν με τη συνενοχή των υποψηφίων θυμάτων του.
Επίλογος

Στην εξελικτική πορεία των ανταγωνιστικών κοινωνιών διαφοροποιείται συνεχώς ο «ύψιστος νόμος» που επικαλείται κατά καιρούς η Εξουσιαστική Διεθνής για να δικαιολογήσει την ύπαρξή της και να ενισχύσει τη θέση της.

Η «σωτηρία» της ιδέας, της φυλής, της πατρίδας, της θρησκείας, τουέθνους, του κράτους ή του πολιτισμού και η «υπεράσπιση» της βούλησης του θεού ή της θείας πρόνοιας και των «νόμων» της φύσης ή τηςιστορίας από τους αυτο-διορισμένους αποκλειστικούς κατόχους της γνώσης αυτών των «βουλήσεων» και των «νόμων», συνθέτουν μια ατέλειωτη αλυσίδα αφαιρέσεων που «νομιμοποιούν» τις μεμονωμένες δολοφονίες και τις μαζικές ανθρωποθυσίες οι οποίες σηματοδοτούν την παθολογία της εξουσίας.

Oι τελετουργικές ανθρωποθυσίες, οι μαζικές εξοντώσεις, τα βασανιστήρια, τα πογκρόμ, οι πυρές της Ιερής Εξέτασης, το Χάνταμαρ, το Νταχάου, το Άουσβιτς και το Γκουλάγκ είναι τυπικά και σταθερά επαναλαμβανόμενα συμπτώματα της εξουσιαστικής σχιζοφρένειας που όλο και πιο γοργά αποσυνθέτει την ανθρώπινη κοινωνία.

«Η γoνεoποίηση της εξουσίας και η βρεφoποίηση της κοινωνίας» [T. Szasz: Το Δεύτερο Αμάρτημα, Αθήνα, Αβραάμ, 1982, σ. 15]ήταν και παραμένει ο ιστορικά αμετάλλακτος στόχος όλων των διαχειριστών της «νόμιμης» βίας, ανεξάρτητα από τις πολιτικές και ιδεολογικές ενδυμασίες τους. Μόνο τα μέσα που χρησιμοποιούν οι εξουσιοφρενείς αλλάζουν, ανάλογα με τις ανάγκες και τις τεχνολογικές δυνατότητες κάθε ιστορικής εποχής, με σκοπό πάντα την αναγωγή του ανθρώπου σε απλό ανιστορικό είδος πλάι στα άλλα είδη του ζωικού βασιλείου, την«κατασκευή ενός πράγματος που δεν υπάρχει, ενός ανθρώπινου είδους το οποίο θα μοιάζει με τα άλλα ζωικά είδη και του οποίου η μόνη ελευθερία θα συνίστατο στη διατήρηση του είδους». (Η. Arendt)

Προς την κατεύθυνση αυτή, έχουν ήδη γίνει τα πιο αποφασιστικά βήματα, με τη διαμόρφωση ενός νέου τύπου ανθρώπου ο οποίοςεσωτερικεύει την καθολική κυριαρχία της μισθωτής δουλείας ως μια αδήριτη «αναγκαιότητα» που υπερβαίνει τη θέλησή του, παραιτείταιαπό το δικαίωμά του να δημιουργεί τον κόσμο, την ιστορία και τον εαυτό του, και έτσι μετασχηματίζεται από ενεργός κινητήρια δύναμη της ιστορίας σε παθητικό ενεργούμενό της:

«Αυτός ο τύπος ανθρώπου έχει υλοποιηθεί ιστορικά: Είναι ο άνθρωπος της σύγχρονης εποχής είναι ο άνθρωπος της μάζας, ο ικανοποιημένος με την ευτελή του μόρφωση, τις ασήμαντες αρετές του, την ευτυχία που του προκαλεί η μέτρια τοξικομανία του… Είναι ένας άνθρωπος αδύναμος, αφοπλισμένος, ευνουχισμένος, απομονωμένος. Είναι ο άνθρωπος της ψυχρής τεχνολογίας και των κομματιασμένων συναισθημάτων. είναι ο άνθρωπος που έχει εξοριστεί μέσα στον εαυτό του. Σχιζοειδικός έξω απ” τους τοίχους του ψυχιατρείου, Σχιζοφρενικός μέσα σ” αυτούς».[R. Jaccard:Η εξορία μέσα μας, Αθήνα, Χατζηνικολή, 1981, σ. 11]

Στον ιστορικό ορίζοντα του ανθρώπου προβάλλει ήδη το φάσμα της στρατοπεδικής κοινωνίας που το πειραματικό της μοντέλο έχει δοκιμαστεί μαζικά με επιτυχία στα εργαστήρια της «ολοκληρωτικής κυριαρχίας» της Εξουσιαστικής Διεθνούς:

Tα στρατόπεδα συγκέντρωσης σε όλη την έκταση του πλανήτη, στη Δύση και την Ανατολή, υπήρξαν τα πειραματικά εργαστήρια στα οποία διαμορφώθηκε το εξουσιαστικό προείκασμα του αποτρόπαιου κοντινού μέλλοντος της ανθρώπινης κοινωνίας η οποία θα συντίθεται από μια ομοιογενή μάζα ανιστορικών ανθρωποειδών, προγραμματισμένων να μην παρεκκλίνουν ποτέ από τον «κανόνα»: Ένα άθυρμα από ιδεώδεις «μέσους πολίτες-υπηκόους» για τους οποίους δεν έχει καμιά σημασία εάν φορούν την ομοιόμορφη στολή των φυλακισμένων ή εάν βολεύονται με ένα συμβατικό ζουρλομανδύα.

Με όλο και πιο γοργούς ρυθμούς, η κτηνωδία της οργανωμένης «νόμιμης βίας» προβάλλει ως το αποκρουστικό πρόσωπο μιας «ποιοτικής» αναπαλαίωσης της εξουσίας όπως διαμορφώνονταν στην περίοδο του μεσοπολέμου. Μόνο που «ο φασισμός που θα έλθει δεν θα λέγεται πια φασισμός». [Γ. Λυκιαρδόπουλος: Η έσχατη στράτευση,Αθήνα, Υψιλον, 1985, σ. 66]

Kάθε πολιτισμός συνθέτει τα στοιχεία που τον χαρακτηρίζουν μ’ ένα εντελώς ιδιαίτερο και μοναδικό τρόπο. Και συντίθεται απ” αυτά.

Μέχρι σήμερα, όλοι οι προϋπάρξαντες πολιτισμοί οικοδομούσαν τους Παρθενώνες και τους Γοτθικούς τους υπό την εποπτεία των αρχιτεκτόνων και των καλλιτεχνών τους, για τη δόξα των ανθρώπων ή των θεών τους.

Σήμερα, ο «πολιτισμός» οικοδομεί τα δικά του μνημεία (τις φάμπρικες, τις φυλακές, τα ψυχιατρεία, τις φυλακές-ψυχιατρεία, τα Άουσβιτς, τα Γκουλάγκ, τα Γκουαντάναμο και τις συνεχώς διογκούμενες ζώνες φτώχειας) προς δόξα της εξουσίας.

Μέχρι σήμερα, όλοι οι προϋπάρξαντες πολιτισμοί ήταν θεμελιωμένοι στην καταπίεση, αλλά μέσα από τη διανοητική τους δημιουργία έθεταν το αίτημα της ελευθερίας και το διατηρούσαν ζωντανό στο φαντασιακό τους σύμπαν.

Σήμερα, ο «πολιτισμός» είναι θεμελιωμένος στην καταπίεση και μέσα από την ψυχοδιαλυτική του «δημιουργία» εκμηδενίζει κάθε απελευθερωτικό όραμα, επιβάλλοντας την εσωτερίκευση της δουλείας.

«Όλες oι τέχνες δημιουργούν αριστουργήματα. Η τέχνη της διακυβέρνησης των ανθρώπων δημιουργεί μόνο τέρατα»,προειδοποιούσε την ανθρωπότητα ο Saint Just από το βήμα της Συντακτικής Συνέλευσης στις 24-4-1793.

Δυο αιώνες αργότερα, η ανθρωπότητα καλείται να πληρώσει το τίμημα της ιστορικής της κωφότητας, διαπιστώνοντας έκπληκτη ότι η εξουσιαστική διεκδίκηση για την καθολικοποίηση και την οριστικοποίηση της δουλείας, έχει ήδη διατυπωθεί με σαφήνεια από τους εξουσιοφρενείς που ασκούν την «τέχνη της διακυβέρνησης» και έχει σκιαγραφηθεί με ακρίβεια από τους τεχνικούς του Ολοκληρωτισμού.

Η καθολικοποίηση της κυριαρχίας και η στρατοπεδική κοινωνία, μια επιδίωξη προς την οποία τείνουν οι επιλογές των εξουσιοφρενών παλιάτσων που διαχειρίζονται την εξουσία σε πλανητικό πεδίο, προϋποθέτει την μετάπλαση του ανθρώπου σε Πράγμα.
Αποτιμώντας τον Χίτλερ

«[Ο Χίτλερ] Τριάντα χρόνια δεν είναι παρά ένας μυστήριος αποτυχημένος. Και ξαφνικά μεταμορφώνεται σε τοπική πολιτική μορφή και εξελίσσεται σε άνθρωπο με τον οποίο θα ασχοληθεί η παγκόσμια πολιτική».

Sebastian Haffner,

Anmerkungen zu Hitler (Σημειώσεις για τον Χίτλερ)


Χίτλερ : MeinKampf «Ο Αγών» του και η Αγωνία μας

Το MeinKampf του Χίτλερ είναι μια σύνθεση από αφόρητα απλοϊκές σκέψεις και ατέλειωτες επαναλήψεις οι οποίες διατυπώνονται μ’ ένα τρόπο που προσβάλλουν βάναυσα τη λογική.
Ένα χάος από εξωραϊσμένες παιδικές και νεανικές αναμνήσεις, κοινοτοπίες, άσχημα αφομοιωμένες επιδερμικές αναγνώσεις και ακούσματα ενός αμόρφωτου, ανεπάγγελτου και αποτυχημένου αυστρογερμανού χωρικού, που η παρουσίασή τους με τη μορφή βιβλίου δεν θα είχε καμιά ελπίδα να επηρεάσει οποιονδήποτε εκτός από τον (καθ’ υπαγόρευση) συγγραφέα του, εάν μια απρόσμενη ιστορική συγκυρία που είχε ανάγκη από μίσος, δεν το καθιστούσε «εργαλείο της ιστορίας».

Πυρηνικό στοιχείο του MeinKampf είναι το μίσος που διαπερνά όλες τις σελίδες του. Ένα μίσος που, όταν καταλάβει την εξουσία, θα μετασχηματιστεί σε κινητήρια δύναμη η οποία θα οδηγήσει τον γερμανικό λαό και την ανθρωπότητα στη χειρότερη πολεμική καταστροφή της ιστορίας, μέσα από ένα δρόμο σπαρμένο με πτώματα.

Ο Χίτλερ μπορεί να επικριθεί, να αποδοκιμαστεί και να καταδικαστεί για οτιδήποτε εκτός από το ότι δεν προειδοποίησε την ανθρωπότητα για τα ανθρωποθυσιαστικά του σχέδια. Γιατί στο MeinKampf υπάρχουν τα πάντα: Η κατάργηση της δημοκρατίας. Η επιβολή της δικτατορίας. Το μίσος κατά της Γαλλίας. Η κατάκτηση της ηπειρωτικής Ευρώπης. Η εκστρατεία στην Ανατολή, Το φυλετικό μίσος. Η εξόντωση των Εβραίων. Η κυριαρχία της «ανώτερης φυλής». Η δουλοποίηση των «κατώτερων φυλών».

Όλα αυτά, που εκτίθενται ως στόχοι του μελλοντικού υποψήφιου Φίρερμε ανατριχιαστική σαφήνεια και κυνικότητα, στην αρχή αντιμετωπίστηκαν από τους πολιτικούς και την κοινή γνώμη ως«παραλήρημα ενός φανατικού» που θα έπρεπε να αποτελεί αντικείμενο ψυχιατρικής και όχι πολιτικής αποτίμησης. Αλλά, όταν μερικά χρόνια αργότερα αυτό το «παραλήρημα» επενδύθηκε με δύναμη ικανή να επιτρέψει την εφαρμογή του, η ανθρωπότητα κλήθηκε να πληρώσει ένα βαρύτατο τίμημα για την εθελοτυφλία και την κωφότητά της.

Εάν οι πολιτικοί, οι επιχειρηματίες, οι διαμορφωτές της κοινής γνώμης και οι λαοί στην Ευρώπη και τις ΗΠΑ είχαν κάνει τον κόπο να διαβάσουν το MeinKampf τα πρώτα χρόνια της έκδοσής του (1925-1932), θα είχαν βρει σ’ αυτό όλες τις λεπτομέρειες της τραγωδίας που χρειάστηκε να βιώσουμε στην σκοτεινή περίοδο 1933-1945.

Γιατί πέρα από οποιαδήποτε φιλολογική, πολιτική ή κοινωνιολογική ερμηνεία, το MeinKampf είναι η πρώτη στην ιστορία εκ των προτέρων καταγραφή και δημοσιοποίηση του σχεδίου ενός εφιαλτικού μαζικού εγκλήματος εκ προμελέτης, απέναντι στην οποία τα δυνάμει θύματά του αντέδρασαν με μια ανερμήνευτη και ασυγχώρητη ελαφρότητα.

Η άποψη ότι η επιβολή του Χίτλερ ήταν αποτέλεσμα της «μοιραίας και δαιμονικής προσωπικότητάς του» έχει απορριφθεί από το μεγαλύτερο μέρος των ιστορικών. Ο ναζισμός ως μέθοδος κατάληψης και τρόπος οργάνωσης και άσκησης της εξουσίας δεν μπορεί να αποδοθεί στις υπερφυσικές ιδιότητες ενός «πνεύματος του κακού» ούτε να αγνοείται ως «θλιβερό ατύχημα» της ιστορίας.

Γιατί, όπως υποστηρίζει ο φιλόσοφος Κάρλ Γιάσπερς (Karl Jaspers), μέσα από την ιστορία του Χίτλερ και του ναζισμού βγαίνει το δίδαγμα ότι «όλα αυτά ήταν δυνατό να γίνουν. Και πάντα θα είναι δυνατό».
Αδόλφος Χίτλερ: Χρονολόγιο
1889. Ο Αδόλφος Χίτλερ γεννήθηκε στο Μπράουναου, ένα μικρό χωριό στα βόρεια σύνορα τις Αυστρίας. Ήταν το τέταρτο από τα έξι παιδιά του τελωνειακού υπάλληλου Αλόισιου Χίτλερ και της τρίτης γυναίκας του (και ανιψιάς του) Κλάρας Χίτλερ.
To 1876, ο Αλόισιος Χίτλερ άλλαξε το οικογενειακό του επώνυμο από Σίκλγκρουμπερ (Schicklgruber) σεΧίτλερ: Ο Αλόισιος θεωρούταν εξώγαμο παιδί της Άννας Μαρίας Σίκλγκρουμπερκαι του μυλωνά Γιόχαν Γκέοργκ Χίντλερ (Johann Georg Hiedler), ο οποίος ποτέ δεν τον αναγνώρισε ως παιδί του. Η τροποποίηση του Χίντλερ σε Χίτλερ οφείλεται σε ορθογραφικό λάθος του υπαλλήλου που κατέγραψε το νέο επώνυμο του Αλόισιου.
Το 1938, με διαταγή του Χίτλερ, καταστράφηκαν ολοσχερώς τα χωριά των γονέων του (το Ντόλερσχαϊμ και το Στρόνες στη βορειοδυτική Αυστρία), προκειμένου να καταστεί αδύνατη οποιαδήποτε έρευνα για το γενεαλογικό του δέντρο.

1901 (12 ετών). Ο Αδόλφος Χίτλερ μένει στην ίδια τάξη «λόγω τεμπελιάς»

1903 (13 ετών). Πεθαίνει ο πατέρας του.

1906 (16 ετών). Εγκαταλείπει το σχολείο. Στο Mein Kampf, εξωραΐζειτην τεμπελιά και τις αποτυχίες του ως αποτέλεσμα της «επανάστασης εναντίον του αυταρχικού πατέρα» του, παρά το γεγονός ότι ο πατέρας του πέθανε όταν ο Χίτλερ ήταν 13 χρονών και, συνεπώς, δεν μπορούσε να αποτελέσει εμπόδιο στα σχέδιά του.

1907 (17 ετών). Πρώτη αποτυχημένη προσπάθειά του να γίνει δεκτός ως σπουδαστής στην Ακαδημία των καλών τεχνών της Βιέννης. Θάνατος της μητέρας του από καρκίνο.

1908 (18 ετών). Δεύτερη αποτυχημένη προσπάθειά. Η Ακαδημία απορρίπτει την αίτηση του. Εκτοτε, δεν προσπάθησε να αποκτήσει ένα επάγγελμα ή να μάθει μια τέχνη και η ζωή του είναι τυπική ζωή ενός ανεπάγγελτου ημιμαθή που ζούσε στηριγμένος σε ένα μικρό επίδομα και ευκαιριακές πρόχειρες δουλειές,διακατεχόμενος από την ιδέα της παραγνωρισμένης και αδικημένης μεγαλοφυΐας (σύνδρομο τυπικό σε όλες τις περιπτώσεις των εξουσιοφρενών), μέχρι την είσοδό του στην πολιτική.

1909 (19 ετών). Εγκαθίσταται στη Βιέννη. Εκεί έρχεται σε επαφή με τις ρατσιστικές θεωρίες του Jörg Lanz von Liebenfels, τις αντισημιτικές ιδέες του Georg Ritter von Schonerer (που ήταν Fuhrer τουΠαγγερμανικού Κινήματος) και του δήμαρχου της Βιέννης Karl Lueger.Υπό την επίδρασή τους διαμορφώνεται η ιδέα της «ανώτερης φυλής» (Herrenrasse) που αργότερα θα αποτελέσει πυρηνικό στοιχείο της ιδεολογίας του Χίτλερ, παρόλο που ο ίδιος δεν αναφέρθηκε ποτέ στα πολιτικά του πρότυπα.

1909 (19 ετών). Καταλήγει σε ένα ίδρυμα αστέγων(Meldemannstraße) και βγάζει λίγα χρήματα πουλώντας πίνακές του στους δρόμους της Βιέννης.

1913 (23 ετών). Κληρονομεί τα περιουσιακά στοιχεία του πατέρα του και εγκαθίσταται στο Μόναχο. Διαβάζει τα έργα του ρατσιστή Χιούστον Στούαρτ Τσάμπερλεν (Houston Stewart Chamberlain).

1914 (24 ετών). Ο Χίτλερ αποφεύγει να υπηρετήσει τη θητεία του στον αυστριακό στρατό (δηλώνοντας έτσι την αντίθεσή του στον αυστροουγγρικό πολυεθνικισμό) και κατατάσσεται ως εθελοντής στο γερμανικό στρατό (16-8-1914).

1914-1918 (24-28 ετών). Υπηρετεί ως υποδεκανέας στο σύνταγμα Λιστ στο δυτικό μέτωπο. Τραυματίζεται και παρασημοφορείται δύο φορές (1914 και 1918). Η έρευνα στα αρχεία του στρατιωτικού νοσοκομείου της πόλης Πάζεβαλκ της Πομερανίας όπου μεταφέρθηκε αποδεικνύει ότι ο δεύτερος τραυματισμός του το 1918 (που είχε ως συνέπεια μια προσωρινή του τύφλωσή) δεν ήταν τραυματισμός αλλά τυπική εκδήλωση υστερικής τύφλωσης καισύμφωνα με τη διάγνωση του ψυχιάτρου του στρατιωτικού νοσοκομείο ο Χίτλερ«είναι ψυχοπαθής, απολύτως ακατάλληλος για ηγετικά αξιώματα». (ενώ ο ίδιος, υποστηρίζει στο MeinKampf ότι η απώλεια της όρασή του οφείλεται στα αέρια που χρησιμοποιούσε ο εχθρός).

1918 (28 ετών): Ο πόλεμος τελειώνει με τη Συνθήκη των Βερσαλλιών. Στη Γερμανία εγκαθιδρύεται η Δημοκρατία της Βαϊμάρης. Ο Χίτλερ αρνιέται να συμβιβαστεί με την ιδέα της ήττας της Γερμανίας (την οποία απέδιδε στους Εβραίους, τους Μαρξιστές και τους ειρηνόφιλους) και με την μεταπολεμική οργάνωση της χώρας σε δημοκρατικές βάσεις (με την εγκαθίδρυση της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης).

1919 (29 ετών). Επιστρέφει στο στρατόπεδό του στο Μόναχο και προσπαθεί να παραμείνει στο στρατό.
Κατά την εξέγερση που ξεσπά στη Βαυαρία μετά τη δολοφονία του σοσιαλιστή ηγέτη Κουρτ Άισνερ (Kurt Eisner), παραμένει στο περιθώριο, αναμένοντας τις εξελίξεις. Μετά τη συντριβή του επαναστατικού καθεστώτος, προσλαμβάνεται ως έμμισθος πληροφοριοδότης από τη μυστική υπηρεσία του στρατού. Γνωρίζει ανθρώπους σαν τον λοχαγό Ερνστ Ρεμ (Ernst Rohm), που θεωρούν τον Χίτλερ χρήσιμο για την εξάπλωση της εθνικιστικής ιδεολογίας.
Στις 19 Οκτωβρίου 1919 γίνεται μέλος -με την άδεια των προϊσταμένων του- του «Γερμανικού Εργατικού Κόμματος» (DAP) που είχε ιδρυθεί από τον εργάτη Άντον Ντρέξλερ (Anton Drexler) και είχε ως άξονές του την ξενοφοβία, τον ρατσισμό και τον αντισημιτισμό.

1920 (30 ετών). Απολύεται από το στρατό. Προσλαμβάνεται ως κομματικό στέλεχος στο DAP (που, εν συνεχεία, θα μετονομαστεί σε«Εθνικοσοσιαλιστικό Γερμανικό Εργατικό Κόμμα», NSDAP) και συμμετέχει στη διαμόρφωση του προγράμματός του, επιβάλλοντας ένα«Πρόγραμμα 25 Σημείων» που αποσκοπούσε στον προσεταιρισμό των εργαζομένων (καλλιεργώντας το μίσος εναντίον των «διεθνών εκμεταλλευτών του γερμανικού λαού» και του κοινοβουλευτισμού).

1921 (31 ετών). Χάρη στην ικανότητά του στις μηχανορραφίες, εξαναγκάζει σε παραίτηση την ηγεσία του NSDAP, αναλαμβάνει την προεδρία του, καταργεί τη λήψη αποφάσεων με ψηφοφορία και επιβάλλει τη θεσμοποίηση της αρχής της τυφλής υπακοής στον Ηγέτη (Φίρερ).

1923 (33 ετών). Ο Χίτλερ σχεδιάζει ένα πραξικόπημα για τις 9 Νοεμβρίου 1923, με εργαλείο το NSDAP και την υποστήριξη μιας στρατιωτικής κλίκας υπό τον στρατηγό Λούντεντορφ (Ludendorff). Tο «πραξικόπημα», οπερετικό στη σύλληψη και την οργάνωσή του (που θα περάσει στην ιστορία ως «πραξικόπημα της μπυραρίας») έχει ως αποτέλεσμα να μη συμβεί απολύτως τίποτα στις 9/11/1923, εκτός από συλλήψεις ορισμένων στελεχών του NSDAP και του ίδιου του Χίτλερ.

1924 (34 ετών). Το Φεβρουάριο του 1924, ο Χίτλερ καταδικάζεται σε ποινή φυλάκισης 5 ετών. Αργότερα, η ποινή θα περιοριστεί σε 12 μήνες από τους οποίους ο Χίτλερ θα εκτίσει τους 10 και θα απολυθεί στο τέλος του ίδιου χρόνου. Πολλοί συνεργάτες του Χίτλερ αθωώνονται (μεταξύ αυτών και ο στρατηγός Lunderdorff).

1924 (34 ετών). Κρατούμενος στο βαυαρικές φυλακές του Λάντσμπεργκ, ο Χίτλερ υπαγορεύει στον συγκρατούμενό του Ρούντολφ Ες τον πρώτο τόμο μιας αυτοβιογραφίας του που έμελλε να περάσει στην ιστορία με τον τίτλο MeinKampf.

1925 (35 ετών). Εκδίδεται ο πρώτος τόμος του MeinKampf από το ναζιστικό εκδοτικό οίκο «Εκδόσεις Εερ» που διεύθυνε ο Μαξ Άμαν, στον οποίο οφείλεται και ο τελικός τίτλος του βιβλίου (ο Άμαν επέβαλε τον τίτλο MeinKampf αντί του αρχικού, πομπώδους και αντιεμπορικού, τίτλου που επέλεξε ο ίδιος ο Χίτλερ «Τεσσεράμισι χρόνια αγώνας εναντίον ψεμάτων, βλακείας και δειλίας»). Ο πρώτος τόμος, είχε περίπου 400 σελίδες, διατιμήθηκε 12 μάρκα (το διπλάσιο της τιμής των περισσότερων βιβλίων που πουλιόνταν στην Γερμανία τότε) και δεν σημείωσε καμιά εμπορική επιτυχία.
Ο Χίτλερ αποποιείται την αυστριακή υπηκοότητα και επανιδρύει το NSDAP, με σκοπό να κατακτήσει την εξουσία με νόμιμα μέσα.

1926 (36 ετών). Ο Χίτλερ συμπληρώνει τον δεύτερο τόμο του MeinKampf στο Μπερχτεσγκάντεν.

1927-1932 (37-42 ετών). Αναδιοργανώνει το NSDAP και οργανώνει τις σχέσεις του με ηγετικούς κύκλους της οικονομίας (που επιδιώκουν επιχειρηματικό κλίμα κατάλληλο για υψηλά κέρδη και προσδοκούν σε επαναλειτουργία της πολεμικής βιομηχανίας), της πολιτικής (που φοβούνται την άνοδο της επιρροής της αριστεράς και επιδιώκουν πολιτική σταθερότητα) και του στρατού (που επιθυμούν διακαώς την ακύρωση της Συνθήκης των Βερσαλλιών και την αποκατάσταση του στρατού).

1932 (42 ετών). Αποκτά τη γερμανική υπηκοότητα, πράγμα που του επιτρέπει να βάλει υποψηφιότητα στις εκλογές του 1932.

1933 (43 ετών). Στις 30 Ιανουαρίου 1933 ο Χίτλερ διορίζεταικαγκελάριος της Γερμανίας.
Στις 27 Φεβρουαρίου 1933, πράκτορες του NSDAP πυρπολούν το κοινοβούλιο (Ράιχσταγκ), με στόχο την ενοχοποίηση και τη συντριβή της αριστεράς (Σοσιαλδημοκράτες, Κομμουνιστές και συνδικάτα). Με δικαιολογία την πυρκαγιά του Ράιχσταγκ, ο Χίτλερ αποσπά από τον πρόεδρο Χίντενμπουργκ Αναγκαστικό Διάταγμα που επιτρέπει στον Χίτλερ να καταργήσει τα όλα τα πολιτικά δικαιώματα των πολιτών. Και αμέσως μεθοδεύει τη θέσπιση του λεγόμενου Εξουσιοδοτικού Νόμου(Ermachtigungsgesetz ή «νόμος αποτροπής κινδύνου για το λαό και το Ράιχ»), ο οποίος παραχωρεί στην κυβέρνηση όλη την νομοθετική εξουσία. Δεδομένου ότι ο Χίτλερ δεν διαθέτει την αυξημένη πλειοψηφία των 2/3 στη βουλή που απαιτείται για την ψήφιση αυτού του νόμου, εκμεταλλεύεται την προσωρινή εξουσία του που απέκτησε με το Αναγκαστικό Διάταγμα και διατάζει τη σύλληψη όλων των βουλευτών του Κομμουνιστικού Κόμματος,KPD (81 άτομα) και πολλών βουλευτών του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος, SPD. Έτσι,
Στις 24 Μαρτίου 1933, κατά την κρίσιμη ψηφοφορία για τονΕξουσιοδοτικό Νόμο, με θετική ψήφο όλων των κομμάτων (και αρνητική των βουλευτών του SPD που δεν συνελήφθησαν), η νομοθετική εξουσία παραχωρείται εξ’ ολοκλήρου στη χιτλερική κυβέρνηση και ανοίγει η αυλαία της ναζιστικής δικτατορίας του Τρίτου Ράιχ.

1934 (44 ετών). Στις 1 Ιουλίου 1933, ο Χίτλερ καθιερώνει τη «Δωρεά για τον Αδόλφο Χίτλερ της γερμανικής οικονομίας» (Adolf-Hitler-Spende der deutschen Wirtschaft): Όλες οι επιχειρήσεις είναι υποχρεωμένες να πληρώνουν ένα συγκεκριμένο ποσοστό από τα κέρδη τους στο NSDAP. Έτσι, στα επόμενα 11 χρόνια, ο Χίτλερ και το NSPAD δεν θα αντιμετωπίσουν κανένα οικονομικό πρόβλημα (μέχρι το 1945 συγκεντρώθηκαν περίπου 700 εκατομμύρια Μάρκα).

1934 (44 ετών). Στις 30 Ιουνίου 1934, δολοφονούνται με διαταγή του Χίτλερ περίπου 200 πολιτικοί του αντίπαλοι, μεταξύ των οποίων η ηγεσία των ναζιστικών SA (Τάγματα Εφόδου) και ο επικεφαλής τουςΕρνστ Ρεμ και άλλοι εξωκομματικοί παράγοντες (όπως, ο πρώην στρατηγός και καγκελάριος φον Σλάιχερ). Η επιχείρηση, που είναι γνωστή ως «η νύχτα των μεγάλων μαχαιριών» ή «το πραξικόπημα του Ρεμ», έγινε με τη συνδυασμένη δράση του αρχηγού των SS Χάινριχ Χίμλερ και του Χέρμαν Γκέρινγκ που έχουν κάθε λόγο να εξουδετερώσουν τον Ρεμ, ομογάλακτο αλλά αντίπαλό τους στο εσωτερικό της ναζιστικής κλίκας. Στις 2 Αυγούστου 1934 πεθαίνει ο πρόεδρος Χίντενμπουργκ.

1935 (45 ετών). Ο γερμανικός στρατός μετονομάζεται από Reichswehrσε Wehrmacht και ορκίζεται πίστη στον Χίτλερ, ο οποίος από εδώ και εμπρός θα είναι και πρόεδρος του κράτους και θα φέρει τον τίτλο«Ηγέτης και Καγκελάριος» (Fuhrer und Reichskanzler).

1938 (48 ετών). Ο Χίτλερ αναλαμβάνει και την αρχηγία του στρατού. Ο δρόμος για την εφαρμογή των σχεδίων που περιγράφονται στο MeinKampf είναι ανοικτός.

1938 (48 ετών). Τα μέτρα εναντίον των Εβραίων κορυφώνονται τηΝύχτα των Κρυστάλλων (9 Νοεμβρίου 1938), κατά την οποία ο Γκέμπελς οργανώνει με διαταγή του Χίτλερ αγριότητες που προβάλλονται ως «αυθόρμητες εκδηλώσεις αντι-εβραϊκής λαϊκής οργής»: Σ’ ολόκληρη τη Γερμανία, Εβραίοι κακοποιούνται, εβραϊκά μαγαζιά λεηλατούνται, κοινότητες καταστρέφονται και συναγωγές πυρπολούνται.

1939 (49 ετών). Ο Χίτλερ διατάζει την εφαρμογή του Προγράμματος Ευθανασίας που έχει την κωδική ονομασία «Πρόγραμμα Τα-4» (Οκτώβριος 1939). Το πρόγραμμα υλοποιείται με τη δολοφονία τουλάχιστον 200.000 ανθρώπων που χαρακτηρίζονται ως σωματικά ή ψυχικά ανάπηροι, με τη χρήση πυροβόλων όπλων, αερίων, δηλητηρίων και ασιτίας. Η επιχείρηση γίνεται σε διάφορα νοσοκομεία και κλινικές που μετατρέπονται σε«Κέντρα Ευθανασίας»(Χαρτχάιμ, Χάνταμαρ, κ.α.).

1939-1945 (49-55 ετών). Λαμβάνει χώρα το κυρίως μέρος της Τραγωδίας. Πόλεμος: Κατακτήσεις, Καταστροφές, Ερείπια. Μαζικές εξοντώσεις (Εβραίων, Τσιγγάνων, Σλάβων): Νύχτα των Κρυστάλλων, Προγράμματα Ευθανασίας, Τελική Λύση.

1945 (55 ετών). Στις 19 Μαρτίου 1945 ο Χίτλερ δίνει τη διαταγή«Νέρων», με βάση την οποία η Βέρμαχτ, κατά την υποχώρησή της, πρέπει να καταστρέφει οτιδήποτε θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί από τον εχθρό (εργοστάσια και έργα υποδομής, μέσα ανεφοδιασμού και κάλυψης, σοδειές), προκειμένου ο εχθρός να καταλάβει μόνο καμένη γη, σύμφωνα με το χιτλερικό δίλημμα «νίκη ή καταστροφή».
Στις 29 Απριλίου 1945, ο Χίτλερ παντρεύεται τη σύντροφο τουΕύα Μπράουν στο καταφύγιο όπου είναι εγκλωβισμένος τις τελευταίες μέρες της ζωής του μαζί με μερικούς πιστούς του.
Στις 30 Απριλίου 1945, ο Χίτλερ και η Μπράουν αυτοκτονούν με δηλητήριο. Ο Μάρτιν Μπόρμαν, φροντίζει να καούν τα πτώματα και τα υπολείμματα τους να θαφτούν έξω από το καταφύγιο. Από εκεί τα παραλαμβάνονται από τους Σοβιετικούς και διατηρούνται μέχρι τη δεκαετία 1970, οπότε καταστρέφονται τελείως και πετιούνται στον Ελβα με διαταγή του τότε αρχηγού της KGBΓιούρι Αντρόποφ.
Μ’ αυτή τη σκηνή έπεσε η αυλαία σε ένα έργο που ξεκίνησε ως οπερέτα ή επιθεώρηση (1889-1932),πραγματώθηκε ως ανείπωτη τραγωδία (1933-1945) και κατέληξε ως μελόδραμα (30/4/1945), μ’ ένα φινάλε που ίσως θα μπορούσε να το είχε φανταστεί ο Ρίχαρντ Βάγκνερ για ένα «Λυκόφως των Παλιάτσων». Η Γερμανία έχει συντριβεί.
Η διαδρομή του MeinKampf

Το 1945, όταν οι Σύμμαχοι κατέσχεσαν τα λογιστικά βιβλία και τις αποδείξεις του ναζιστικού εκδοτικού οίκου «Εκδόσεις Έερ», κατέστη ολοφάνερο ότι οι πωλήσεις του MeinKampf ήταν σε απλή συνάρτηση με την εξέλιξης της πολιτικής επιρροής του Ναζιστικού Κόμματος:


Μ’ άλλα λόγια, η τύχη του MeinKampf εξαρτιόταν από την τύχη του Χίτλερ και του κόμματός του. Κι αυτά με τη σειρά τους, εξαρτιόταν από την τροπή της γερμανικής ιστορίας μετά το 1925. Συνεπώς, είναι η τραγική εξέλιξη του κόσμου που καθόρισε τη μοίρα του MeinKampf και όχι το MeinKampf που καθόρισε την τραγική εξέλιξη του κόσμου.
Το MeinKampf κατά την περίοδο της σταθερότητας της Δημοκρατία της Βαϊμάρης (1923-1929) περνάει σχεδόν απαρατήρητο: Είναι κτήμα μιας μικρής ομάδας φανατικών που το αντιμετωπίζουν ως «νέο πολιτικό ευαγγέλιο», ενώ για την συντριπτική πλειοψηφία των Γερμανών φαντάζει ως«παραλήρημα ενός μεγαλομανούς υστερικού που η θέση του είναι στο φρενοκομείο».
To ίδιο έργο, κατά την περίοδο της κρίσης της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης (1929-1933), κατά την οποία ενισχύεται το Εθνικοσοσιαλιστικό Κόμμα, προωθείται συστηματικά και οι πωλήσεις του φτάνουν τo 1.000.000 αντίτυπα το 1933. Όπως γράφει ο Λούντβιχ: «Το 1933, ο Γερμανικός λαός βρισκόταν σε μια κατάσταση που τον καθιστούσε επικίνδυνα επιρρεπή στον φασιστικό βάκιλο. Οι Γερμανοί δοκίμασαν να βρουν το δρόμο της επιστροφής στην κανονική ζωή και τον εθνικό αυτοσεβασμό, αλλά τον βρήκαν κλεισμένο από την προκατάληψη και την παρανόηση. Τα μεγάλα κράτη ενδιαφέρονταν μόνον για τις αποζημιώσεις. Τα γερμανικά εργατικά κόμματα, που θα μπορούσαν να είχαν βοηθήσει, ήταν μοιρασμένα σε μισή δωδεκάδα αντιμαχόμενα στρατόπεδα. Όλα αυτά διαδραματίζονταν με φόντο χρωματισμένο από έναν αιώνα έξαλλου εθνικισμοί. Ο γερμανικός λαός είχε φτάσει σ’ ένα σημείο, όπου η τάξη και η ασφάλεια φαίνονταν να έχουν μεγαλύτερη σημασία από την πολιτική ελευθερία που είχε καταστεί συνώνυμη με ταραχές και αιματοχυσία. Ο Χίτλερ κατανοούσε αυτή την κατάσταση και τη χρησιμοποιούσε για τους δικούς του σκοπούς, βοηθημένος από την ικανότητά του για οργάνωση και προπαγάνδα και από την προθυμία των Γερμανών βιομηχάνων να χρηματοδοτήσουν τις εκστρατείες του».
Από το 1934, το MeinKampf καθίσταται υποχρεωτικό ανάγνωσμα για όλες τις οικογένειες, τους νεόνυμφους, τους μαθητές, για κάθε Γερμανό. Αλλά, δυστυχώς, λίγοι έμπαιναν στον κόπο να το διαβάσουν.

Ίσως εάν είχε μελετηθεί προσεκτικά από τους Γερμανούς και τους ξένους πολιτικούς πριν από το 1933 που υπήρχε ακόμη δυνατότητα να ελεγχθεί η κατάσταση,οι εξελίξεις στη Γερμανία και τον υπόλοιπο κόσμο να ήταν διαφορετικές.

Γιατί στο MeinKampf υπήρχαν όλα όσα σκόπευε να κάνει ο Χίτλερ μετά την κατάληψη της εξουσίας: Το Τρίτο Ράιχ που θα επέβαλε στη Γερμανία. Η Νέα Τάξη που θα επέβαλε στην Ευρώπη. Ο παγγερμανισμός, ο ρατσισμός και ο αντισημιτισμός.

Όλα αυτά εκτίθενται λεπτομερώς, με σαφήνεια, ωμότητα και κυνισμό στο MeinKampf. Συνεπώς, κανείς δεν μπορεί να κατηγορήσει το συγγραφέα του ότι εξαπάτησε το γερμανικό λαό και τους ξένους πολιτικούς σε σχέση με τα σχέδια που είχε σκοπό να εφαρμόσει μετά την κατάληψη της εξουσίας.
Η κοσμοθεωρία

Το MeinKampf είναι ένα συνονθύλευμα ιδεών στον πυρήνα των οποίων βρίσκονται τρία σταθερά στοιχεία (παγγερμανισμός,ρατσισμός και αντισημιτισμός) και στην περιφέρειά τουςκινούνται ασταμάτητα στοιχεία δανεισμένα από το μπολσεβικισμό και τον φασισμό που συνδυάζονται με τα αντεπαναστατικά και εθνικιστικά στερεότυπα που κυκλοφορούσαν στη Γερμανία από την εποχή του Φίχτε (και αφορούσαν τον πόλεμο, την ήττα και την επανάσταση).

Ρατσισμός

Στα τέλη του 19ου αιώνα, σημειώθηκε στη Γερμανία μια εντυπωσιακή ενδυνάμωση του παγγερμανισμού, η οποία ενισχύθηκε αποφασιστικά από έναν ρατσισμό που, παραδόξως δεν γεννήθηκε στη Γερμανία αλλά στη Γαλλία και την Αγγλία, έχοντας ως βασικά του αντιστηρίγματα ορισμένα βιβλία:
Ο Γάλλος κόμης Arthur de Gobineau (1816-1882), αποκαλούμενος και «πατέρας της ρατσιστικής ιδεολογίας», διπλωμάτης και συγγραφέας του βιβλίου «Δοκίμιο για την ανισότητα των ανθρώπινων φυλών»(1853-55), που υποστήριζε ότι «η εθνική ανισότητα είναι έμφυτη και διαρκής. Η πρωτοκαθεδρία μεταξύ των φυλών ανήκει στη λευκή φυλή. Στους κόλπους της λευκής φυλής, η κυριαρχία ανήκει στους Αρίους, και μεταξύ των Αρίων ανήκει στογερμανικό κλάδο τους»). [Michael Biddiss: Father of racist ideology. The social and political thought of Count Gobineau,Weybright & Talley, N.Υ., 1970), σ. 3]
Ο Γάλλος Georges Vacher de Lapouge (1854-1936), κύριος εκπρόσωπος του μύθου της άριας φυλής και συγγραφέας του βιβλίου «O “Αριος και ο κοινωνικός του ρόλος» (1899), που υποστήριζε ότι «οι συστηματικές μέθοδοι επιλογής μπορούν να ανανεώσουν το ανθρώπινο είδος με ό,τι απέμενε από τους γνήσιους Αρίους και να αποτρέψουν τον εκφυλισμό της ανθρωπότητας».
O Γάλλος Gustave Le Bon (1841-1931), συγγραφέας του βιβλίου«Ψυχολογία των Όχλων» που επηρέασε αποφασιστικά τη διαμόρφωση της ευρωπαϊκής ρατσιστικής σκέψης και «πολλές παράγραφοι του MeinKampf αποτελούν ιδεολογική επεξεργασία των απόψεων του LeBon».
Ο Άγγλος Houston Stewart Chamberlain (1855-1927), γιος ναυάρχου, γαμπρός του Ρίχαρντ Βάγκνερ και συγγραφέας του βιβλίου «Τα θεμέλια του 20ου Αιώνα» (1899),υποστήριζε ότι «δεν ήταν το παν τα φυσικά χαρακτηριστικά, γιατί το ουσιαστικό ήταν να κατέχει κανείς τη φυλή του μέσα στην συνείδηση του… και σ’ αυτή την κατεύθυνση, το έθνος ως πολιτικό οικοδόμημα, είχε να παίξει αποφασιστικά ρόλο, δημιουργώντας τις αναγκαίες συνθήκες για τη ζωή των φυλών» και ότι «οι Εβραίοι είναι ο μεγαλύτερος εχθρός των Αρίων». Θαυμαστής του Χίτλερ, ο Chamberlain γράφει στο είδωλό του: «Υπάρχει μια βία που αρχίζει και τελειώνει στο χάος. Υπάρχει όμως και μια βία που δημιουργεί νέους κόσμους. Πιστεύω πως η Ιστορία θα σας τοποθετήσει μια μέρα ανάμεσα στους μεγάλους οικοδόμους της και όχι ανάμεσα στους καταστροφείς της. Ποια άλλη απόδειξη χρειάζεται για τη ζωτικότητα της Γερμανίας από το γεγονός ότι σας ανέδειξε τη στιγμή που διέτρεχε το μεγαλύτερο κίνδυνο;»
Ο Σκωτσέζος Robert Knox (1798-1862), καθηγητής της ανατομίας, θεμελιωτής του βρετανικού ρατσισμού και συγγραφέας του βιβλίου «Οι ανθρώπινες Φυλές» (1850), υποστηρίζει «τη φυλετική ανωτερότητα των Σαξόνων και των Σλάβων και τη φυλετική κατωτερότητα των Εβραίων και των Τσιγγάνων που ζουν ως παράσιτα χάρη στην κουτοπονηριά που τους διακρίνει και είναι άνθρωποι πανούργοι, δολοπλόκοι και κερδοσκόποι». [Rh. D. Curtin: The Image of Africa, British ideas and actions, 1780-1850, London, 1965,, σ. 50 καιR. Knox, The Races of Men: A Philosophical Enquire into the Influence of Race over the Destinies of Nations, London, 1862, σ. 50]

Είναι μάλλον βέβαιο ότι ο Χίτλερ δεν γνώριζε από πρώτο χέρι τα έργα των παραπάνω συγγραφέων που εξυμνούσαν τον «Άριο». Αλλά η ανάγνωση του MeinKampf οδηγεί στη διαπίστωση ότι τοεθνικοσοσιαλιστικό δόγμα της φυλής του Χίτλερ (η πίστη στη φυλή και στην οργάνωση που θα έπρεπε να εφαρμόσει μια συνειδητή φυλετική πολιτική), είναι ένα συνονθύλευμα από τους ισχυρισμούς αυτών των συγγραφέων που, αργότερα θα συγκεκριμενοποιηθεί από τον Ρόζενμπεργκ και θα τελειοποιηθεί από τον Γκίντερ.

Το βασικό θέμα, που επαναλαμβάνεται συνεχώς στο MeinKampf, είναι η«φυλή», η «καθαρότητα της φυλής» και η«φυλετική υπεροχή», χωρίς να ορίζεται πουθενά το «τί είναι η φυλή». Απλώς, διακηρύσσεται αξιωματικά ότι: «Η ανθρωπότητα είναι μοιρασμένη σε τρεις ομάδες: τους δημιουργούς πολιτισμού, που είναι μόνο οι Άριοι ή Βόρειοι (και ειδικά, οι Γερμανοί), τους φορείς πολιτισμού, όπως οι Γιαπωνέζοι, και τους καταστροφείς του πολιτισμού, όπως οι Εβραίοι και οι Νέγροι… Η ισότητα των φυλών δεν υπήρξε ποτέ σκοπός της φύσης. Οι φυλές δεν είναι ίσες, όπως και τα άτομα δεν είναι ίσα. Μερικοί γεννιούνται ανώτεροι από άλλους… Οι Γερμανοί, ως η ισχυρότερη φυλή του κόσμου, θα πρέπει να κυβερνήσουν τις κατώτερες φυλές της γης».

Αντισημιτισμός

Όπως διαπιστώνει ο Βερμέιγ στο βιβλίο του Οι Δογματικοί της Γερμανικής Επανάστασης: «Ο γερμανικός αντισημιτισμός (που είναι πολύ παλιότερος από τον Χίτλερ, ο οποίος έμελλε να τον εντείνει μέχρι δολοφονικής υστερίας), από την εποχή του Φίχτε παρουσιάζεται ως μια μορφή της πάλης της γερμανικής σκέψης (που είναι βασικά εθνικιστική) εναντίον όλων των Διεθνών: της Καθολικής, της αστικής, της κεφαλαιοκρατικής και φιλελεύθερης, της σοσιαλιστικής, της μαρξιστικής. Στο εσωτερικό όλων αυτών των Διεθνών, εμφανίζεται ως κεντρικό δρών στοιχείο ο Εβραίος, με αποτέλεσμα ο αντισημιτισμός να παίρνει τη μορφή βασικού δόγματος».

Ο γερμανικός αντισημιτισμός που δηλητηρίαζε τη γερμανική κοινωνία κατά τον 19ο αιώνα, στην περίοδο 1916-1917 είχε εκφραστεί με μια αντισημιτική εκστρατεία που είχε ως επίκεντρο τα «Πρωτοκόλλα των σοφών της Σιών», ενός πλαστού «ντοκουμέντου» που κατασκεύασαν πράκτορες της τσαρικής Οχράνα, στο οποίο οι Εβραίοι αυτο-αποκαλύπτονταν ότι «επιδίωκαν την παγκόσμια ηγεμονία και την καταστροφή των χριστιανικών κρατών, μέσω της δημοκρατίας, του σοσιαλισμού, του κομμουνισμού, της αναρχίας και του πολέμου» και ότι«προκάλεσαν τον πόλεμο του 1914 προκειμένου να εξαντλήσουν τους λαούς και να εξασφαλίσουν την κυριαρχία του εβραϊκού κεφαλαίου».

Συνεχιστής αυτού του ρεύματος, ο Χίτλερ, όπως εκτίθεται στο MeinKampf, διαχειρίζεται τον αντισημιτισμό με τρόπο να προσφέρει στη μάζα («που έχει στοιχειώδη νοημοσύνη»)έναν ορατό και προσεγγίσιμο «εχθρό», εναντίον του οποίου θα στραφεί η εχθρότητά της και θα πυροδοτηθεί η αστόχαστη «δράση για τη δράση» και «για «τυφλή φυγή προς τα εμπρός», που είναι στοιχεία αναγκαία σε κάθε μαζικό κίνημα. Έτσι, ανακαλύφθηκε εκ νέου ο Εβραίος, που κατά την άποψη του Χίτλερ«είναι πρωταρχικά διεθνιστής κερδοσκόπος καI εκμεταλλευτής, συνήθως σοσιαλιστής ή κομμουνιστής».

Ο αντισημιτισμός του Χίτλερ και των εθνικοσοσιαλιστών που αναπτύσσεται θεωρητικά στο MeinKampf, θα αρχίσει να υλοποιείται αμέσως μετά την κατάληψη της εξουσίας από τους ναζί (1933) και θα ολοκληρωθεί με την Τελική Λύση του εβραϊκού ζητήματος (Ολοκαύτωμα) με την εξόντωση περίπου έξι εκατομμυρίων Εβραίων.

Οι διακρίσεις σε βάρος των Εβραίων στη Γερμανία αρχίζουν αμέσως μετά την έκδοση του Εξουσιοδοτικού νόμου(24 Μαρτίου 1933):
Τον Απρίλιο του 1933, η χιτλερική κυβέρνηση οργανώνει μποϊκοτάρισμα των εβραϊκών μαγαζιών και με διαδοχικά διατάγματα μετατρέπει σταδιακά του Γερμανοεβραίους σε πολίτες έσχατης κατηγορίας: Με μια σειρά μέτρων (που έλκουν την καταγωγή τους από τις βούλες του Πάπα Ιννοκέντιου Ι’ κατά των Εβραίων στο χώρο κυριαρχίας της καθολικής εκκλησίας), οι Γερμανο-εβραίοι στερούνται του δικαιώματος να δουλεύουν στο δημόσιο, όσοι δουλεύουν σ’ αυτό απολύονται (διάταγμα της 7ηςΑπριλίου 1933), αποκλείονται βαθμιαία από πολλούς άλλους τομείς και τους απαγορεύεται να εργαστούν με ή για μη-Εβραίους πολίτες.
To 1935, με τη θέσπιση των ρατσιστικών «νόμων της Νυρεμβέργης», απαγορεύεται ο γάμος και οι σεξουαλικές σχέσεις μεταξύ Εβραίων και μη Εβραίων.
Μεθοδεύεται η «αριοποίηση» των εβραϊκών περιουσιών που μεταβιβάζονται σε μη Εβραίους με την καταβολή ασήμαντης αποζημίωσης στους πρώην ιδιοκτήτες τους.

Στους Εβραίους που επιθυμούν να μεταναστεύσουν επιβάλλεται ένας ειδικός «φόρος φυγής από το Ράιχ» που αποσκοπεί στο να τους απογυμνώσει περιουσιακά όταν εγκαταλείπουν τη Γερμανία.
Στις 9 Νοεμβρίου 1938, τα μέτρα εναντίον των Εβραίων θα κορυφωθούν τη Νύχτα των Κρυστάλλων, κατά την οποία ο Γκέμπελς οργανώνει με διαταγή του Χίτλερ αγριότητες που προβάλλονται ως «αυθόρμητες εκδηλώσεις αντι-εβραϊκής λαϊκής οργής»: Σ’ ολόκληρη τη Γερμανία, Εβραίοι κακοποιούνται, εβραϊκά μαγαζιά λεηλατούνται, κοινότητες καταστρέφονται και συναγωγές πυρπολούνται.
Κατά το προκαταρκτικό στάδιο της εξόντωσης των Εβραίων, τα μέτρα εναντίον τους επεκτείνονται από τους Γερμανοεβραίους σε όλους τους Εβραίους των κατεχόμενων χωρών: Όλοι οι Εβραίοι υποχρεώνονται να φορούν στο στήθος ένα κίτρινο αστέρι (1 Σεπτεμβρίου 1941) και να ζουν έγκλειστοι σε γκέτο (ειδικές περιοχές που καθορίζονται από τις αρχές κατοχής). Τους απαγορεύεται η μετανάστευση, η χρησιμοποίηση αυτοκινήτων ή δημοσίων μέσων μεταφοράς, η κατοχή ραδιοφώνων, κ.α.
Πυκνώνουν οι μεταφορές Εβραίων στα υπάρχοντα στρατόπεδα καταναγκαστικής εργασίας και θανάτου, ενώ, συγχρόνως, χτίζονται νέα στρατόπεδα όπως το Άουσβιτς και το Μαϊντάνεκστην κατεχόμενη Πολωνία (1942) που θα εξυπηρετήσουν την βιομηχανικά οργανωμένη εξόντωση των «κατώτερων φυλών» (Εβραίοι, Ρόμα, Πολωνοί, Ρώσοι, κ.α.), αντιπολιτευόμενων Γερμανών, σεξουαλικά διαφορετικών (ομοφυλόφιλοι) και άλλων.
Εσωτερική Πολιτική

Οργάνωση του κράτους. Οι ιδέες του Χίτλερ για τη φύση του μελλοντικού ναζιστικού κράτους είναι αρκετά σαφείς στο MeinKampf: Στόχος του ένα κράτος που (α)θα βασίζεται στη φυλή, (β) θαπεριλαμβάνει όλους τους Γερμανούς πού ζουν εντός και εκτός των συνόρων του, και (γ) θα λειτουργεί με βάση την απόλυτη δικτατορία του Ηγέτη (δηλαδή, του ίδιου), ο οποίος θα περιβάλλεται από ένα επιτελείο μικρότερων ηγετών που θα ενεργούν ως ιμάντας μεταβίβασης των διαταγών του προς τους κατωτέρους τους.

Στο Τρίτο Ράιχ δεν θα υφίστανται κανενός είδους «δημοκρατικές ανοησίες» και θα κυβερνιέται με βάση την αρχή του ενός αρχηγού («Φίρερ πριντσίπ»). Δηλαδή, θα είναι μια δικτατορία.

Οικονομία. Στο MeinKampf, ο Χίτλερ δεν κάνει καμιά αναφορά σε κάποιο οικονομικό σχέδιο, ούτε εκφράζει κάποια άποψη για τις οικονομικές βάσεις του Τρίτου Ράιχ που ευαγγελίζεται, περιοριζόμενος σε μια ευκαιριακή αναφορά σε κάποιες αόριστες «οικονομικές βουλές»,«επαγγελματικές βουλές» και μια «κεντρική οικονομική βουλή» που «θα διευθύνει τη λειτουργία της εθνικής οικονομίας».

Απολύτως άσχετος με τα οικονομικά θέματα, ο Χίτλερ θεωρούσε πως το πρωταρχικό εργαλείο ήταν η πολιτική δύναμη και ότι η οικονομία θα προσαρμοζόταν αυτομάτως στις απαιτήσεις και τους σκοπούς της πολιτικής εξουσίας:

«Το κράτος δεν έχει καμιά απολύτως σχέση με καμιά συγκεκριμένη οικονομική αντίληψη… Το κράτος είναι ένας φυλετικός οργανισμός και όχι μια οικονομική οργάνωση. Η εσωτερική δύναμη ένας κράτους σπανίως συμπίπτει με τη λεγόμενη οικονομική ευημερία. Η οικονομική ευημερία, σε πάρα πολλές περιπτώσεις, φαίνεται να προαναγγέλλει την επικείμενη κατάπτωση του κράτους. Η Πρωσία, αποδεικνύει με θαυμαστή καθαρότητα, ότι εκείνο που καθιστά δυνατό το σχηματισμό ενός κράτους είναι τα ιδεώδη και οι αρετές και όχι τα υλικά πλεονεκτήματα. Γιατί μόνο υπό την προστασία [αυτών των αρετών] μπορεί ν” ανθίσει η οικονομική ζωή. Πάντοτε, στη Γερμανία, όταν παρουσιαζόταν μια ενδυνάμωση της πολιτικής ισχύος, άρχιζαν να βελτιώνονται και οι οικονομικές συνθήκες. Αλλά, πάντοτε όμως, όταν η οικονομία γινόταν το μοναδικό περιεχόμενο της ζωής τον λαού μας και αποδυνάμωνε τα ιδεώδη και τις αρετές, το κράτος κατέρρεε, παρασύροντας στην πτώση του και την οικονομική ζωή».
Εξωτερική Πολιτική

Κεντρικό ζήτημα στο MeinKampf, είναι η εκ νέου ανάδειξη της Γερμανίας σε παγκόσμια δύναμη ως αναγκαία προϋπόθεση για να διεκδικήσει την παγκόσμια κυριαρχία. Ο Χίτλερ ασχολείται μ’ αυτό το θέμα τόσο στον πρώτο (1924) όσο και στον δεύτερο (1926) τόμο του έργου. Ο πρώτος τόμος υπαγορεύτηκε από τον Χίτλερ στον Ες το 1924, κατά τη διάρκεια της κράτησής του στις φυλακές μετά το αποτυχημένο «Πραξικόπημα της Μπυραρίας» (Μόναχο, 1923). Ο δεύτερος τόμος ολοκληρώθηκε το 1926.

Στο MeinKampf, η εξωτερική πολιτική προκύπτει ως αποτέλεσμα της εσωτερικής πολιτικής και έχει δύο στρατηγικούς στόχους.

Στόχος πρώτος: Η καταστροφή της Γαλλίας. Η Γαλλία «είναι θανάσιμος εχθρός του Γερμανικού λαού» και έχει ως πάγιο σκοπό «να καταστήσει τη Γερμανία διαμελισμένη και ανήμπορη, ένα συνονθύλευμα από μικρά κράτη». Συνεπώς, ήταν αναγκαία «μια τελευταία δυναμική αναμέτρηση με τη Γαλλία, ένας τελευταίος αποφασιστικός αγώνας… που θα βάλει τέλος στον αιώνιο και ατελέσφορο αγώνα ανάμεσα στη Γερμανία και τη Γαλλία». Σ’ αυτόν τον αγώνα, «η Γερμανία θεωρεί την καταστροφή της Γαλλίας ως ένα μέσο που θα την καταστήσει αργότερα ικανή να προσφέρει στο Γερμανικό λαό την επέκταση που θα γίνει σε άλλη κατεύθυνση».

Στόχος δεύτερος: Η επέκταση στην Ανατολή. Η Γερμανία έχει ανάγκη και δικαίωμα σε «ζωτικό χώρο» και πρέπει να κάνει χρήση αυτού του δικαιώματος, επεκτεινόμενη στην Ανατολή.
Αρχικά, ορίζεται ο σκοπός της εξωτερικής πολιτικής: «Σήμερα, η εδαφική πολιτική δεν μπορεί να πραγματοποιηθεί στο Καμερούν, αλλά σχεδόν αποκλειστικά στην Ευρώπη… Η Γερμανία πρέπει να επεκταθεί στην Ανατολή, κυρίως, σε βάρος της Ρωσίας».
Στη συνέχεια, προσδιορίζεται το μέσο. Όπως γράφει στον πρώτο τόμο: «Το έδαφος υπάρχει για το λαό που έχει τη δύναμη να το κατακτήσει… Σύμφωνα με το νόμο της αυτοσυντήρησης, ό,τι δεν παίρνεται με την πειθώ, καταχτιέται με την πυγμή… Η απόχτηση νέων εδαφών ήταν δυνατή μόνον στην Ανατολή. Αν θέλουμε γη στην Ευρώπη, μπορούμε να την αποχτήσουμε μόνο σε βάρος της Ρωσίας. Αυτό σημαίνει ότι το νέο Ράιχ πρέπει να βαδίσει εκ νέου το δρόμο των Τευτόνων Ιπποτών και το γερμανικό σπαθί να κερδίσει χώμα για το γερμανικό αλέτρι και ψωμί για το γερμανικό έθνος». Και επαναλαμβάνει στον δεύτερο: «Μόνο μια μεγάλη έκταση σ” αυτή τη γη εξασφαλίζει σ’ ένα έθνος την ελευθερία της ύπαρξης. Χωρίς να λογαριάζει παραδόσεις και προκαταλήψεις (το εθνικοσοσιαλιστικό κίνημα) πρέπει να βρει το θάρρος να συγκεντρώσει το λαό μας και τη δύναμη του για ν’ ακολουθήσει το δρόμο που θα οδηγήσει τον λαό από το σημερινό περιορισμένο ζωτικό χώρο του σε νέα γη και χώμα. Το Εθνικοσοσιαλιστικό Κίνημα πρέπει να προσπαθήσει να καταργήσει την ασυμφωνία που υπάρχει ανάμεσα στο μέγεθος του πληθυσμού της χώρας μας και στην έκταση του εδάφους της, η οποία πρέπει να αντιμετωπίζεται τόσο ως πηγή των μέσων συντήρησης όσο και ως παράγοντας πολιτικής ισχύος. Πρέπει να επιμείνουμε ακλόνητοι στους σκοπούς μας… για να εξασφαλίσουμε στο γερμανικό λαό την έκταση γης που δικαιούται».
Αλλά αυτό δεν μπορεί να γίνει μόνο με την άρση της ισχύος τηςΣυνθήκης των Βερσαλλιών (που «πρέπει να καταργηθεί») και την αποκατάσταση της Γερμανίας στα σύνορα του 1914. Ο Χίτλερ ενδιαφέρεται για το πρώτο και αδιαφορεί για το δεύτερο: «Το αίτημα για την αποκατάσταση των συνόρων του 1914 είναι ένας πολιτικός παραλογισμός με τέτοιες διαστάσεις και συνέπειες που τον κάνουν να φαίνεται ως έγκλημα. Εκτός από το γεγονός ότι το 1914 τα σύνορα του Ράιχ δεν ήταν ούτε πλήρη (με την έννοια ότι δεν αγκάλιαζαν όσους ανήκαν στο γερμανικό έθνος), ούτε λογικά από την άποψη της γεωστρατιωτικής αποτελεσματικότητας. Δεν ήταν το αποτέλεσμα μιας μελετημένης πολιτικής ενεργείας αλλά προσωρινά σύνορα που προέκυψαν από ένα πολιτικό αγώνα ο οποίος δεν είχε τελειώσει… Εξίσου δικαιολογημένα, θα μπορούσε κανείς να διαλέξει κανείς μια άλλη ημερομηνία της γερμανικής ιστορίας και να δηλώσει ότι σκοπός της εξωτερικής πολιτικής είναι η αποκατάσταση των συνθηκών εκείνης της εποχής… Eμείς οι Εθνικοσοσιαλιστές ξεκινάμε από εκεί που διακόψαμε πριν εξακόσια χρόνια περίπου. Σταματάμε την άσκοπη γερμανική κίνηση προς το νότο και τη δύση και στρέφουμε το βλέμμα μας στη γη της Ανατολής… Αν μιλάμε για ευρωπαϊκή γη σήμερα, δεν μπορούμε παρά να έχουμε πρωταρχικά στο νου μας τη Ρωσία και τα υποτελή σ’ αυτή κράτη που την περιβάλλουν… Οι μεγάλες στέπες στην Ανατολή, μετά την κατάρρευση της Ρωσίας, θα μπορούσαν να καταληφθούν εύκολα χωρίς να κοστίσουν πολύ σε αίμα στην Γερμανία».

Το σχέδιο εφαρμόστηκε με ακρίβεια: Η Γαλλία κατακτήθηκε και η Γερμανία επεκτάθηκε στην Ανατολή. Πρώτα καταλήφθηκαν οι γειτονικές χώρες που κατοικούνταν από γερμανόφωνους πληθυσμούς (η Αυστρία, η περιοχή των Σουδητών στην Τσεχοσλοβακία, το δυτικό τμήμα της Πολωνίας και το Ντάντσιχ) και στη συνέχεια η Ρωσία.
Προς τι λοιπόν η δήθεν «έκπληξη» και οι «διαμαρτυρίες»των ηγετών που διαχειρίζονταν την πολιτική εξουσία στις ευρωπαϊκές χώρες (Τσάμπερλεν, Νταλαντιέ, Τσόρτσιλ, κ.α.), οι οποίοι:
Όταν ο Εθνικοσοσιαλισμός έκανε τα πρώτα του βήματα, τον πριμοδοτούσαν ποικιλοτρόπως, ελπίζοντας να τον χρησιμοποιήσουν ως ανάχωμα του κομμουνισμού στο εσωτερικό της ηττημένης Γερμανίας. Και

Όταν κατέλαβε την εξουσία, τον αντιμετώπιζαν με πολιτικές κατευνασμού, ελπίζοντας ότι θα παρέκαμπτε το πρώτο μέρος του σχεδίου του (εξουδετέρωση των χωρών της δυτικής Ευρώπης) και θα περιοριζότανε στο δεύτερο (επέκταση στην Ανατολή, σε βάρος της Ρωσίας);
Και προς τι, οι αντιναζιστικές κορώνες του Στάλιν, τη στιγμή που ο Χίτλερ και ο Στάλιν διαπραγματεύτηκαν, συμφώνησαν και εφάρμοσαν την πρώτη έγγραφη και επίσημη «κατανομή ζωνών επιρροής» στη σύγχρονη ιστορία, με το Γερμανο-σοβιετικό Σύμφωνο μη-Επίθεσης (23 Αυγούστου 1939);

Γιατί είναι προφανές ότι ο Χίτλερ μπορεί να επικριθεί, να αποδοκιμαστεί και να καταδικαστεί για οτιδήποτε άλλο, εκτός από το ότι δεν προειδοποίησε την ανθρωπότητα για τα ανθρωποθυσιαστικά του σχέδια, τα οποία, δυστυχώς, εφαρμόστηκαν με τη συνενοχή των υποψηφίων θυμάτων του.
Επίλογος

Στην εξελικτική πορεία των ανταγωνιστικών κοινωνιών διαφοροποιείται συνεχώς ο «ύψιστος νόμος» που επικαλείται κατά καιρούς η Εξουσιαστική Διεθνής για να δικαιολογήσει την ύπαρξή της και να ενισχύσει τη θέση της.

Η «σωτηρία» της ιδέας, της φυλής, της πατρίδας, της θρησκείας, τουέθνους, του κράτους ή του πολιτισμού και η «υπεράσπιση» της βούλησης του θεού ή της θείας πρόνοιας και των «νόμων» της φύσης ή τηςιστορίας από τους αυτο-διορισμένους αποκλειστικούς κατόχους της γνώσης αυτών των «βουλήσεων» και των «νόμων», συνθέτουν μια ατέλειωτη αλυσίδα αφαιρέσεων που «νομιμοποιούν» τις μεμονωμένες δολοφονίες και τις μαζικές ανθρωποθυσίες οι οποίες σηματοδοτούν την παθολογία της εξουσίας.

Oι τελετουργικές ανθρωποθυσίες, οι μαζικές εξοντώσεις, τα βασανιστήρια, τα πογκρόμ, οι πυρές της Ιερής Εξέτασης, το Χάνταμαρ, το Νταχάου, το Άουσβιτς και το Γκουλάγκ είναι τυπικά και σταθερά επαναλαμβανόμενα συμπτώματα της εξουσιαστικής σχιζοφρένειας που όλο και πιο γοργά αποσυνθέτει την ανθρώπινη κοινωνία.

«Η γoνεoποίηση της εξουσίας και η βρεφoποίηση της κοινωνίας» [T. Szasz: Το Δεύτερο Αμάρτημα, Αθήνα, Αβραάμ, 1982, σ. 15]ήταν και παραμένει ο ιστορικά αμετάλλακτος στόχος όλων των διαχειριστών της «νόμιμης» βίας, ανεξάρτητα από τις πολιτικές και ιδεολογικές ενδυμασίες τους. Μόνο τα μέσα που χρησιμοποιούν οι εξουσιοφρενείς αλλάζουν, ανάλογα με τις ανάγκες και τις τεχνολογικές δυνατότητες κάθε ιστορικής εποχής, με σκοπό πάντα την αναγωγή του ανθρώπου σε απλό ανιστορικό είδος πλάι στα άλλα είδη του ζωικού βασιλείου, την«κατασκευή ενός πράγματος που δεν υπάρχει, ενός ανθρώπινου είδους το οποίο θα μοιάζει με τα άλλα ζωικά είδη και του οποίου η μόνη ελευθερία θα συνίστατο στη διατήρηση του είδους». (Η. Arendt)

Προς την κατεύθυνση αυτή, έχουν ήδη γίνει τα πιο αποφασιστικά βήματα, με τη διαμόρφωση ενός νέου τύπου ανθρώπου ο οποίοςεσωτερικεύει την καθολική κυριαρχία της μισθωτής δουλείας ως μια αδήριτη «αναγκαιότητα» που υπερβαίνει τη θέλησή του, παραιτείταιαπό το δικαίωμά του να δημιουργεί τον κόσμο, την ιστορία και τον εαυτό του, και έτσι μετασχηματίζεται από ενεργός κινητήρια δύναμη της ιστορίας σε παθητικό ενεργούμενό της:

«Αυτός ο τύπος ανθρώπου έχει υλοποιηθεί ιστορικά: Είναι ο άνθρωπος της σύγχρονης εποχής είναι ο άνθρωπος της μάζας, ο ικανοποιημένος με την ευτελή του μόρφωση, τις ασήμαντες αρετές του, την ευτυχία που του προκαλεί η μέτρια τοξικομανία του… Είναι ένας άνθρωπος αδύναμος, αφοπλισμένος, ευνουχισμένος, απομονωμένος. Είναι ο άνθρωπος της ψυχρής τεχνολογίας και των κομματιασμένων συναισθημάτων. είναι ο άνθρωπος που έχει εξοριστεί μέσα στον εαυτό του. Σχιζοειδικός έξω απ” τους τοίχους του ψυχιατρείου, Σχιζοφρενικός μέσα σ” αυτούς».[R. Jaccard:Η εξορία μέσα μας, Αθήνα, Χατζηνικολή, 1981, σ. 11]

Στον ιστορικό ορίζοντα του ανθρώπου προβάλλει ήδη το φάσμα της στρατοπεδικής κοινωνίας που το πειραματικό της μοντέλο έχει δοκιμαστεί μαζικά με επιτυχία στα εργαστήρια της «ολοκληρωτικής κυριαρχίας» της Εξουσιαστικής Διεθνούς:

Tα στρατόπεδα συγκέντρωσης σε όλη την έκταση του πλανήτη, στη Δύση και την Ανατολή, υπήρξαν τα πειραματικά εργαστήρια στα οποία διαμορφώθηκε το εξουσιαστικό προείκασμα του αποτρόπαιου κοντινού μέλλοντος της ανθρώπινης κοινωνίας η οποία θα συντίθεται από μια ομοιογενή μάζα ανιστορικών ανθρωποειδών, προγραμματισμένων να μην παρεκκλίνουν ποτέ από τον «κανόνα»: Ένα άθυρμα από ιδεώδεις «μέσους πολίτες-υπηκόους» για τους οποίους δεν έχει καμιά σημασία εάν φορούν την ομοιόμορφη στολή των φυλακισμένων ή εάν βολεύονται με ένα συμβατικό ζουρλομανδύα.

Με όλο και πιο γοργούς ρυθμούς, η κτηνωδία της οργανωμένης «νόμιμης βίας» προβάλλει ως το αποκρουστικό πρόσωπο μιας «ποιοτικής» αναπαλαίωσης της εξουσίας όπως διαμορφώνονταν στην περίοδο του μεσοπολέμου. Μόνο που «ο φασισμός που θα έλθει δεν θα λέγεται πια φασισμός». [Γ. Λυκιαρδόπουλος: Η έσχατη στράτευση,Αθήνα, Υψιλον, 1985, σ. 66]

Kάθε πολιτισμός συνθέτει τα στοιχεία που τον χαρακτηρίζουν μ’ ένα εντελώς ιδιαίτερο και μοναδικό τρόπο. Και συντίθεται απ” αυτά.

Μέχρι σήμερα, όλοι οι προϋπάρξαντες πολιτισμοί οικοδομούσαν τους Παρθενώνες και τους Γοτθικούς τους υπό την εποπτεία των αρχιτεκτόνων και των καλλιτεχνών τους, για τη δόξα των ανθρώπων ή των θεών τους.

Σήμερα, ο «πολιτισμός» οικοδομεί τα δικά του μνημεία (τις φάμπρικες, τις φυλακές, τα ψυχιατρεία, τις φυλακές-ψυχιατρεία, τα Άουσβιτς, τα Γκουλάγκ, τα Γκουαντάναμο και τις συνεχώς διογκούμενες ζώνες φτώχειας) προς δόξα της εξουσίας.

Μέχρι σήμερα, όλοι οι προϋπάρξαντες πολιτισμοί ήταν θεμελιωμένοι στην καταπίεση, αλλά μέσα από τη διανοητική τους δημιουργία έθεταν το αίτημα της ελευθερίας και το διατηρούσαν ζωντανό στο φαντασιακό τους σύμπαν.

Σήμερα, ο «πολιτισμός» είναι θεμελιωμένος στην καταπίεση και μέσα από την ψυχοδιαλυτική του «δημιουργία» εκμηδενίζει κάθε απελευθερωτικό όραμα, επιβάλλοντας την εσωτερίκευση της δουλείας.

«Όλες oι τέχνες δημιουργούν αριστουργήματα. Η τέχνη της διακυβέρνησης των ανθρώπων δημιουργεί μόνο τέρατα»,προειδοποιούσε την ανθρωπότητα ο Saint Just από το βήμα της Συντακτικής Συνέλευσης στις 24-4-1793.

Δυο αιώνες αργότερα, η ανθρωπότητα καλείται να πληρώσει το τίμημα της ιστορικής της κωφότητας, διαπιστώνοντας έκπληκτη ότι η εξουσιαστική διεκδίκηση για την καθολικοποίηση και την οριστικοποίηση της δουλείας, έχει ήδη διατυπωθεί με σαφήνεια από τους εξουσιοφρενείς που ασκούν την «τέχνη της διακυβέρνησης» και έχει σκιαγραφηθεί με ακρίβεια από τους τεχνικούς του Ολοκληρωτισμού.

Η καθολικοποίηση της κυριαρχίας και η στρατοπεδική κοινωνία, μια επιδίωξη προς την οποία τείνουν οι επιλογές των εξουσιοφρενών παλιάτσων που διαχειρίζονται την εξουσία σε πλανητικό πεδίο, προϋποθέτει την μετάπλαση του ανθρώπου σε Πράγμα.
Αποτιμώντας τον Χίτλερ

«[Ο Χίτλερ] Τριάντα χρόνια δεν είναι παρά ένας μυστήριος αποτυχημένος. Και ξαφνικά μεταμορφώνεται σε τοπική πολιτική μορφή και εξελίσσεται σε άνθρωπο με τον οποίο θα ασχοληθεί η παγκόσμια πολιτική».

Sebastian Haffner,

Anmerkungen zu Hitler (Σημειώσεις για τον Χίτλερ)


Χίτλερ : MeinKampf «Ο Αγών» του και η Αγωνία μας

Μια παραβίαση των δεδομένων μας εξακολουθεί να είναι παραβίαση ασχέτως από πού προέρχεται, έτσι δεν είναι; Άραγε σε πόσους από εμάς πέρασε από το μυαλό, όταν φτιάχναμε έναν λογαριασμό mail για παράδειγμα, πως τα δεδομένα μας, όλα όσα λέγαμε, θα τύγχαναν συνακρόασης, θα αποτελούσαν προϊόντα προς
πώληση ή ακόμα περισσότερο πως θα εμπλέκονταν σε «παιχνίδια» κυβερνοπολέμου; Πόσοι από εμάς γνωρίζαμε την μυστική υπηρεσία πληροφοριών (NSA) των ΗΠΑ και το σχέδιο Echellon (μετέπειτα Prism), όταν δημιουργούσαμε έναν Outlook, Gmail, YahooMail λογαριασμό;
Kαι δεν είναι πως θα το προσπεράσουμε λέγοντας πως «η NSA και η ΔΗΕ ξέρουν τι λέει η θεία Μαίρη με την γιαγιά», στο φινάλε, αν δεν σε νοιάζει, γιατί βάζεις κουρτίνες στο σπίτι σου; Το ίδιο ακριβώς είναι.

Έχουμε κάνει τόσο εκτενείς αναφορές και αναλύσεις στο θέμα των προσωπικών δεδομένων στο οsarena, που κάθε τι παραπάνω θα ήταν απλά κουραστικό για όλους (εδώ είναι μια καλή αρχή: #privacy-data).
Μεταφέρω κάτι χαρακτηριστικό από προηγούμενο άρθρο:

Έχουμε αναφέρει και άλλη φορά, πως η Microsoft, το Facebook, η Apple, η Google χεστήκανε αν ο Μπάμπης ο Σουγιάς βλέπει τσόντες με ειδίκευση στο αναποδοκαρεκλάτο με τσαγιέρα στον σβέρκο. Απλά, ξέρουν και αυτό. Όπως και πού μένει ο Μπάμπης ο Σουγιάς, το τηλέφωνό του, αν είναι παντρεμένος, αν έχει παιδιά, πού πάει διακοπές, την οικονομική του κατάσταση, τι του αρέσει, το ΑΦΜ του, τον αριθμό ταυτότητας / διπλώματος, χρεωστικής / πιστωτικής κάρτας, τον τύπο του αίματός του, ιατρικά δεδομένα και πολλά άλλα (τα τελευταία, τα επόμενα χρόνια θα είναι σε ευρεία «κατανάλωση» λόγω βιομετρίας που φυσικά συνεπάγεται και βιοπολιτική).
Βασικά, χεσμένη θα είχαν και την πειρατεία, αν έμμεσα ή άμεσα δεν είχαν οικονομικά συμφέροντα και στην βιομηχανία θεάματος / ψυχαγωγίας.

Αυτή όμως η εσκεμμένη άγνοια και αδιαφορία, είναι αντίστοιχη που δείχνουμε και στην κοινωνική μας στάση σαν πολίτες. Η ψευδαίσθηση της εκλογικής διαδικασίας και η αίσθηση πως κάνουμε «format» το σύστημα και αυτό θα καθαρίσει τις βρομιές του προηγούμενου, είναι το ίδιο με το format που γίνεται στα Windows. Ακόμα και αν αλλάξει η έκδοση, το σύστημα θα παραμένει το ίδιο και με κάθε update του θα γίνεται όλο και πιο σκληρό / απαιτητικό απέναντί μας με «όρους χρήσης» ή νομοθετήματα για να κάνουμε και τον παραλληλισμό.

Το «backdoor» ή «κενό ασφαλείας», ονομάζεται έτσι, όχι μόνο για την ιδιωτικότητα:

Αν, ο Μήτσος ο Έλληνας, facebooker specialist, δεν ανησυχεί – επειδή η πηχτή του αμάθεια δεν το επιτρέπει, δεν σημαίνει πως οι υπόλοιποι άνθρωποι στον πλανήτη είναι σαν αυτόν, και συν τα άλλα υπάρχουν και άλλα πράγματα πέρα από τον μικρόκοσμο του καθενός. Άλλωστε, η άγνοια προέρχεται από ανθρώπους οι οποίοι κυριολεκτικά καταστέλλουν την αλήθεια ή την καταπνίγουν ή προσπαθούν να την κάνουν τόσο συγκεχυμένη, που οι άνθρωποι να σταματήσουν να νοιάζονται για το τι είναι αληθινό και τι όχι.
Η πρόσφατη περίπτωση του Υahoo-leak, με την παραβίαση περισσότερων από 500 εκατομμύρια λογαριασμών (που πολύ φοβάμαι πως σύντομα θα ξεχαστεί όπως και τόσα άλλα στο παρελθόν), δημιούργησε ένα τεράστιο θέμα. Παραβίαση μισού εκατομμυρίου λογαριασμών από τους servers μιας πολυεθνικής και ενός brand προϊόντος της, δεν είναι μικρό πράγμα [H επικινδυνότητα των δεδομένων μας στους servers των πολυεθνικών -περίπτωση Yahoo].

Όμως, αυτό είναι μόνο η κορυφή του παγόβουνου. Και να είστε βέβαιοι πως ασχέτως αν η περίπτωση Yahoo (κατ’ ανάγκη και με καθυστέρηση) μαθεύτηκε, δεν είναι η μόνη. Όλα αυτά έχουν συμβεί και αλλού, σε πασίγνωστα και μαζικά χρησιμοποιούμενα brands προϊόντα. Είναι κάτι που δύσκολα θα το μάθουμε και θα υπάρχουν μόνο οι φήμες ή και περιπτώσεις αποποίησης ευθυνών και μετάβασής τους αλλού (κάτι που είχε κάνει πρόσφατα η Google).

Και εκτός αυτού, είναι θέμα απλής λογικής (οκ, όχι για τον Μήτσο τον Έλληνα) πως αν κάτι δεν παρέχει στεγανότητα και αφήνει εσκεμμένα περιθώρια παραβίασης για αλίευση προσωπικών δεδομένων, κατά συνέπεια δεν είναι ασφαλές. Και αν το σκεπτικό σας περιορίζεται μόνο στα «σπασίματα» από την NSA, αναλογιστείτε πώς θα μπορούσε να τα εκμεταλλευτεί και ο οιοσδήποτε άλλος. Μικρός ή μεγάλος.
Όπως και να έχει, ασχέτως των ηλιθιοτήτων που αραδιάζουν ασύστολα οι «δεν εχω τίποτα να κρύψω», σε κανέναν δεν αρέσει να στήνουν αυτί τρίτοι – ακόμα και παντελώς άγνωστοι – στις συζητήσεις του με άλλους ανθρώπους, να παρακολουθούν τις συνομιλίες του ή να ανοίγουν την αλληλογραφία του. Απορώ λοιπόν, πώς οι ίδιοι άνθρωποι λένε εμμέσως πλην σαφώς, πως δεν τους νοιάζει αν τρίτοι (και περισσότεροι), διαβάζουν την ηλεκτρονική τους αλληλογραφία και δεδομένα.

Ασφαλέστερη εναλλακτική, μα και τόσο φιλική σαν τα Yahoo και Google mail;

Μια συνήθης δικαιολογία και υπαρκτή σε ορισμένες περιπτώσεις, είναι το όμορφο γραφικό περιβάλλον και η απλότητα χρήσης που έχουν αυτά τα brands προϊόντα. Στην περίπτωση που αναφερόμαστε, οι web υπηρεσίες των Gmail και YahooMail ή της MS, για παράδειγμα. Το θέμα είναι πως δεν υπάρχει ούτε ασφάλεια ούτε ιδιωτικότητα σε αυτά τα καλαίσθητα προϊόντα.
Είναι επίσης γεγονός πως οι άνθρωποι είτε δεν γνωρίζουν, είτε θεωρούν δύσκολη την κρυπτογράφηση. Κάτι που ίσχυε πριν ορισμένα χρόνια, όμως πλέον, έστω τα βασικά της επίπεδα είναι εύκολα και προσιτά. Ίσως χρειάζονται κάποια κλικ περισσότερα, μα μόνο αυτό. Ακόμα και αν δεχτούμε πως μερικά επίπεδα κρυπτογράφησης μπορούν να σπάσουν, αυτό είναι δύσκολο, χρονοβόρο και οικονομικά ασύμφορο (τουλάχιστον μέχρι την καθιέρωση των κβαντικών υπολογιστών), άρα σε αυτήν την περίπτωση, δυσκολεύοντας την όποια προσπάθεια απόσπασης δεδομένων, διασφαλιζόσαστε σε μεγάλο βαθμό.

Σαν osarena έχουμε δώσει έμφαση και λύσεις και σε αυτό, παρουσιάζοντας μια σειρά από λογισμικά ηλεκτρονικής αλληλογραφίας, έχοντας πρωτίστως κατά νου ανθρώπους χωρίς γνώσεις και αρχάριους: #privacyMails.
Αν και όλα είναι σχετικά αφού κάθε άνθρωπος είναι διαφορετικός, είναι άτοπο να πούμε τι θεωρούμε καλύτερο από αυτά, όμως αν προσπαθούσαμε να κάνουμε μια διαλογή με παραμέτρους την ευκολία χρήσης, σε συνδυασμό με τα χαρακτηριστικά τους σε ασφάλεια και ιδιωτικότητα, μα και την διαθεσιμότητα του κώδικά τους, θα αναφέραμε το Confidant Mail, το Penango, κάποιες από αυτές και το Tutanota. Και αυτό χωρίς να σημαίνει πως δεν υπάρχουν ακόμα «καλύτερες» και με πιο ισχυρά χαρακτηριστικά.
Ιδιαίτερα το τελευταίο (Tutanota), το θεωρούμε σαν μια από τις καλύτερες υπηρεσίες με τον συνδυασμό των πιο πάνω.
Και όπως φαίνεται, και άλλοι που ξέρουν ακόμα περισσότερα, θεώρησαν ακριβώς το ίδιο και έτσι προέκυψε το Protonmail.

Τι είναι το Protonmail:

Το Protonmail δημιουργήθηκε από ομάδα επιστημόνων που εργάζονται στο CERN και στο MIT μετά τις αποκαλύψεις του Edward Snowden (που μετείχε στην ομάδα ανάπτυξης). Προσφέρει end to end encryption από protonmail σε protonmail (διατηρούν στους servers τους το public κλειδί και μόνο το κρυπτογραφημένο private key του χρήστη) ενώ προσφέρει και μια αντίστοιχη λειτουργία για τις άλλες εταιρείες (yahoo, gmail κλπ), δηλαδή αποστολή link αντί για το σώμα του mail και μετά από απαίτηση κωδικού γίνεται αποκρυπτογράφηση του mail. Στα συν του και η δυνατότητα που δίνει να αυτοκαταστρέφονται τα mail μετά από ορισμένο χρόνο τον οποίο ορίζει ο αποστολέας (εφόσον όμως είναι από protonmail σε protonmail). Η υπηρεσία έχει έδρα την Ελβετία (που είναι εκτός της δικαιοδοσίας ΗΠΑ και ΕΕ).
Μάλιστα, ήταν και ένα από τα εργαλεία που χρησιμοποιήθηκαν στην σειρά Mr. Robot.

Από τον αποστολέα, τίτλο, παραλήπτη, κείμενο, τα πάντα κρυπτογραφούνται χρησιμοποιώντας Javascript με συνδυασμό RSA 2048-bit κρυπτογράφησης και AES-128 bit πριν την αποστολή δεδομένων στους servers του Protonmail. Τα κλειδιά κρυπτογράφησης παραμένουν στον χρήστη, η εταιρεία δεν μπορεί να δει τίποτα σε απλό κείμενο, ενώ ακόμα δεν μπορούν να αποκαταστήσουν τον κωδικό πρόσβασής σας ή να επαναφέρουν λογαριασμούς, κάτι που σημαίνει πως αν κάποιος ξεχάσει τον κωδικό του χάνει την πρόσβαση στα μηνύματά του. Έτσι, ακόμα και αν οι αρχές ζητήσουν από την Protonmail, με δικαστική εντολή, να παραδώσει το inbox email περιεχόμενο κάποιου/ων, η εταιρεία θα συμμορφωθεί βεβαίως με το ένταλμα, αλλά όλα αυτά που θα είναι σε θέση να παραδώσει θα είναι κρυπτογραφημένα αρχεία χωρίς κλειδί αποκρυπτογράφησης.

Επιπλέον, δεν καταγράφονται οι ηλεκτρονικές διευθύνσεις IP, παραμένοντας απλά οι χρονικές σφραγίδες (time-stamps) με τα στοιχεία να αποθηκεύονται ανώνυμα, χωρίς καμία αναφορά (reference) στον λογαριασμό χρήστη. Κάθε μήνυμα στο inbox που περιέχει επίσης και τις διευθύνσεις των παραληπτών σε μορφή απλού κειμένου, διατηρούνται μέχρι να διαγράψετε το email. H αποστολή ενός κρυπτογραφημένου μηνύματος ηλεκτρονικού ταχυδρομείου στο Protonmail είναι εύκολη, δεν απαιτεί από τους χρήστες να διαχειρίζονται κλειδιά κρυπτογράφησης ή να γνωρίζουν πολλά σχετικά με την ασφάλεια. Το σύστημα, είναι συμβατό με επισφαλείς υπηρεσίες ηλεκτρονικού ταχυδρομείου όπως το Gmail ή το YahooMail.

Υπάρχει η δυνατότητα όταν γίνεται αποστολή ενός ασφαλούς μηνύματος σε κάποιον που δεν είναι στο Protonmail, αντί να λαμβάνει το πλήρες κείμενο, θα λάβει ένα μήνυμα με έναν σύνδεσμο καλώντας το εν λόγω πρόσωπο να επισκεφθεί τους servers του Protonmail για να διαβάσει το κρυπτογραφημένο μήνυμα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου, που θα είναι αναγνώσιμο μόνο με τον σωστό κωδικό πρόσβασης και την αποκρυπτογράφηση να γίνεται τοπικά στο πρόγραμμα περιήγησης. Με την μη αποστολή του βασικού κειμένου του mail (email message body), κανείς οργανισμός παρακολούθησης της κυκλοφορίας στο διαδίκτυο δεν θα είναι σε θέση να υποκλέψει ένα αντίγραφο των κρυπτογραφημένων δεδομένων. Aν το σκεφτείτε, ο πιο καταπληκτικά απλός τρόπος για να σταματήσει η μαζική παρακολούθηση στο διαδίκτυο, είναι να μην να μην κυκλοφορούν ελεύθερα προσωπικά data στο wild web [το ίδιο σύστημα ασφαλείας που ο διευθυντής της CIA, ο στρατηγός Petraeus, χρησιμοποιούσε για να επικοινωνεί με μια εξωσυζυγική του σχέση, χρησιμοποιώντας έναν νεκρό λογαριασμό email (dead-drop email account) και έτσι δεν μπόρεσαν ποτέ αυτά τα μηνύματα να διαρρεύσουν στο web].

Η διαδικασία κρυπτογράφησης χρησιμοποιεί δημόσια και ιδιωτικά κλειδιά. Το δημόσιο κλειδί χρησιμοποιείται από τον αποστολέα για κάνει scramble (κρυπτογράφηση) το μήνυμα και τότε ο παραλήπτης χρησιμοποιεί το ιδιωτικό κλειδί του για να κάνει un-scramble (αποκρυπτογράφηση) του μηνύματος όταν το παραλάβει. Η βασική μέθοδος παρουσιάζεται στο παρακάτω διάγραμμα:

Η υπηρεσία έχει ελεγχθεί διεξοδικά και γραμμή προς γραμμή ο κώδικας του λογισμικού από εμπειρογνώμονες ασφαλείας και άλλους ενδιαφερόμενους, χαρακτηριζόμενη ως «all clear certificate», κάτι που σημαίνει πως πρακτικά είναι σχεδόν αδύνατο να παραβιαστούν τα προσωπικά δεδομένα.
Όπως βλέπουμε δηλαδή, τα χαρακτηριστικά του είναι ακριβώς τα ίδια με του Tutanοta.

Και από χρηστικότητα τι γίνεται;

Απολύτως εύχρηστο, ακόμα και για ανθρώπους που δεν έχουν χρησιμοποιήσει ποτέ ξανά mailing υπηρεσία. Βασικά, αν εξαιρέσεις τα χρώματα, το Protonmail, δεν διαφέρει και πολύ σε εμφάνιση και χρηστικότητα από το Gmail, ενώ φυσικά είναι πολύ πιο ελαφρύ σαν υπηρεσία:


Οι Ρυθμίσεις του είναι λίγες και απλές. Μπορείτε να διαχειριστείτε τους κωδικούς σας, να αλλάξετε το όνομα χρήστη και να δημιουργήσετε υπογραφή που θα μπαίνει αυτόματα κάτω από κάθε μήνυμα. Μπορείτε ακόμα, αν θέλετε, να ορίσετε μια άλλη διεύθυνση (e-mail), ώστε να λαμβάνετε ειδοποιήσεις για εισερχόμενα.

Περισσότερες πληροφορίες ΕΔΩ



Απαλλαγείτε από Google, Yahoo και Microsoft στην αλληλογραφία σας.

Πόσο μεγάλη είναι η διαφορά μεταξύ των δύο μεθόδων καλλιέργειας; Αυτοί οι διαφορετικοί τύποι γεωργίας  έχουν εξαιρετικά διαφορετικές και εκτεταμένες επιπτώσεις στην γη. Επηρεάζουν το χώμα, τον ουρανό.Η φυσική προσέγγιση της Αγρο-οικολογίας είναι πολύ πιο
ευεργετική για τη γη και τον άνθρωπο (και μπορεί ακόμα και να τριπλασιάσει την απόδοση των καλλιεργειών), ενώ η βιομηχανική γεωργία τείνει να βλάψει το περιβάλλον του, να βλάψει τη βιοποικιλότητα, και ακόμη και να συμβάλει στην αλλαγή του κλίματος.Το παρακάτω γράφημα παρουσιάζει λεπτομερώς τις διαφορές της βιομηχανικής γεωργίας και της Αγρο-οικολογίας από το έδαφος μέχρι τον ουρανό, συμπεριλαμβανομένων των αποδόσεων των γεωργικών εκμεταλλεύσεων , τη βιοποικιλότητα και τα συστήματα νερού, το κλίμα και το αντίκτυπο στα συστήματα τροφίμων μας.


Αγροοικολογία vs Βιομηχανική Γεωργία

Μέχρι πριν ένα χρόνο περίπου όταν ανέβαινε κανείς στις Σκουριές ένοιωθε θυμό, οργή και αγανάκτηση. Η εικόνα ενός ρημαγμένου δάσους με τεράστιες εκτάσεις που θύμιζαν την έρημο Σαχάρα δημιουργούσε την αίσθηση του τετελεσμένου της καταστροφής, μιας καταστροφής που θα πολλαπλασιαστεί αν ξεκινήσει η
παραγωγή χρυσού και θα εξαναγκάσει τον πληθυσμό σε μετανάστευση.

Μετά από ένα σχεδόν χρόνο στις Σκουριές το θέαμα είναι φριχτό. Το εργοστάσιο εμπλουτισμού είναι σχεδόν έτοιμο, φαγάνες αλωνίζουν στο ήδη ανοιχτό όρυγμα σε ένα πρώην δάσος, εδώ και καιρό περιφραγμένο με σιδερένια κιγκλιδώματα.

Δασικοί δρόμοι που κάποτε οδηγούσαν στον λάκκο του Καρατζά τους οποίους οι κάτοικοι χρησιμοποιούσαν για να πάνε στα μελίσσια τους είναι κλειστοί με ειδική περίφραξη διότι κατασκευάζεται ένα μεγάλο φράγμα αποβλήτων. Τον χώρο καταλαμβάνουν φορτηγά της εταιρείας και σεκιουριτάδες που παρακoλουθούν όχι και τόσο διακριτικά τους «ύποπτους» πάντα κατοίκους ή δημοσιογράφους. Η αναγραφή στις πινακίδες «η πρόσβαση απαγορεύεται» είναι η πιο συχνή υπενθύμιση ότι το δάσος ανήκει πλέον στην Eldorado οξύνοντας την αίσθηση τρέλας που φέρνει η συνειδητοποίηση αυτή. 


Η ζωή σε αναμονή

Στην Μ. Παναγιά, το κοντινότερο χωριό στις Σκουριές και το πρώτο στο οποίο η εταιρεία επέβαλε την κοινωνική διάρρηξη, οι ζωές των ανθρώπων που αντιστάθηκαν στα «δέλεαρ» της εταιρείας βρίσκονται επί χρόνια σε μια διαρκή αναμονή για κάτι που θα σταματήσει την καταστροφή.
«Η εταιρεία χρησιμοποίησε όλες τις δυνατές μεθόδους για να εξαγοράσει τις συνειδήσεις των κατοίκων, προσεγγίζοντας αρχικά ανθρώπους που είχαν επιρροή στην κοινωνία, στοχεύοντας πάντα στους πιο αδύναμους οικονομικά. Στη συνέχεια αυτοί ασκούσαν πίεση στα υπόλοιπα μέλη των οικογενειών» αναφέρει ο Γιώργος Καρίνας, κάτοικος της Μ. Παναγίας που ασχολείται με οικοδομικές εργασίες και την μελισσοκομία και ένας από τους 21 διωκόμενους για την υπόθεση του εργοταξίου των Σκουριών.

«Χαρτογράφησε τις σχέσεις μας και έταζε μισθούς κάτω από το τραπέζι» λέει ο Κώστας Κασσανδρινός, ιδιοκτήτης ταβέρνας στον κόμβο της Μ. Παναγιάς-σημείο προσυγκέντρωσης των περισσότερων πορειών που έχουν γίνει εναντίον των εξορύξεων χρυσού.

Όπως εξηγούν, εξαιτίας του χαρακτηρισμού της περιοχής ως μεταλλευτικής, της διατήρησης ενός χαμηλού μορφωτικού επιπέδου στους κατοίκους και της ανυπαρξίας εναλλακτικών για δεκαετίες, η διάρρηξη του κοινωνικού ιστού ήταν σχετικά πιο εύκολη.

«Οι γονείς και παππούδες των σημερινών εργαζομένων δούλευαν σε μεταλλευτικές εταιρείες που πέρασαν από την περιοχή. Στις συνελεύσεις που είχαν γίνει το 2006 η πλειοψηφία των κατοίκων έλεγε «όχι» στη νέα εταιρεία και στις εξορύξεις χρυσού. Με την όξυνση της κρίσης σιγά σιγά κάποιοι πείστηκαν» προσθέτει ο Κώστας.

«Με την αδράνεια της κυβέρνησης μετά και από τόσο καιρό χωρίς να δίνονται εναλλακτικές και κάποιοι που είχαν ενδοιασμούς να πάνε να δουλέψουν εκεί και αντιστέκονταν στο ασφυκτικό αυτό περιβάλλον πλέον χάνουν τις δυνάμεις τους, οι άμυνες τους έχουν πέσει» αναφέρει ο Γιώργος.

Η καταστροφή των παραγωγικών δραστηριοτήτων και όλων των δυνατοτήτων που έχει η περιοχή στον αγροτοδιατροφικό τομέα συνεχίζεται. Στη θέση που τώρα βρίσκεται το open pit στο παρελθόν βρίσκονταν κυψέλες μελισσιών σε μια περιοχή που παγκοσμίως έχει αναδειχθεί για το εξαιρετικό μέλι της.

«Πλέον δεν έχουμε διάθεση να ζήσουμε σε αυτό το χωριό. Ο κόσμος σκέφτεται να μεταναστεύσει. Έχουμε κουραστεί να περιμένουμε και να ορίζουμε κάθε φορά νέες κρίσιμες ημερομηνίες. Αυτό που διεκδικούμε είναι να κλείσει επιτέλους το μεταλλείο στις Σκουριές» καταλήγει ο Γιώργος.

Πουλήστε τα ζώα

Στο Παλαιοχώρι, ένα από τα χωριά που πρακτικά έχουν ταχθεί υπέρ της εταιρείας, αυτή τη στιγμή μόνο τέσσερις οικογένειες ασχολούνται αποκλειστικά με την κτηνοτροφία. Σε άλλα χωριά όπως η Παλαιόχωρα ο Στανός, το Γομάτι κ.α η κτηνοτροφία είναι πιο ανεπτυγμένη αλλά βρίσκεται σε μεγάλο κίνδυνο αν συνεχιστεί η μεταλλευτική δραστηριότητα στις Σκουριές.

«Η εταιρεία απέκλεισε με διάφορες μεθόδους τις υπόλοιπες παραγωγικές δραστηριότητες στην περιοχή παρ`ότι τα χωριά θα μπορούσαν να έχουν επάρκεια από την κτηνοτροφία» λέει ο Γιώργος Βλάχος, κτηνοτρόφος και επί χρόνια μέλος του κινήματος στην περιοχή.

Σύμφωνα με τον ίδιο, η Χαλκιδική σε μια μέτρια από άποψη παραγωγής χρονιά, παράγει 120.000 τόνους πράσινης ελιάς ( 400 εκατ. ευρώ ετησίως), 10.000 τόνους ελαιόλαδο, παράγει 7,5 εκατ. λίτρα κατσικίσιο και 7,5 εκατ. λίτρα πρόβιο γάλα και είναι ο πρώτος νομός στην Ελλάδα σε παραγωγή μελιού (120.000 κυψέλες μέλι).
Σε οικονομικά μεγέθη η ετήσια παραγωγή σε προϊόντα αντιστοιχεί, όπως τονίζει ο Γ. Βλάχος, στο 1/3 της συνολικής επένδυσης που η Eldorado λέει ότι θα κάνει σε 15 χρόνια (1 δις 200 εκατ. ευρώ).

«Η δραστηριότητα της εταιρείας επηρεάζει το σύνολο της παραγωγής. Ποιος θα αγοράσει προϊόν από την Χαλκιδική όταν θα είναι γνωστό ότι η περιοχή είναι μολυσμένη από βαρέα μέταλλα;» διερωτάται ο Γ. Βλάχος και συνεχίζει: «Στο χωριό μας ήρθε πρόπερσι εκπρόσωπος της εταιρείας να μας ενημερώσει για τις επιπτώσεις της δραστηριότητας στην κτηνοτροφία και την φυτική παραγωγή. Ο ίδιος μας είπε ότι δεν θα υπάρχουν επιπτώσεις αλλά καλό είναι να πουλήσουμε τα ζώα μας…»

«Δύο παραγωγικές μονάδες στην Ολυμπιάδα όταν πήγαν να πουλήσουν το γάλα τους σε τυροκομείο της περιοχής διαπιστώθηκε ότι αυτό έχει μολυνθεί με βαρέα μέταλλα. Για να μην διαδοθεί, η εταιρεία τους πλήρωσε αδρά και τους εξανάγκασε να πουλήσουν τα ζώα».

«Προσωπικά αν δοθεί και η τελευταία άδεια που ζητά η εταιρεία σκοπεύω να φύγω από το χωριό, να γίνω πρόσφυγας. Ήδη με την υπόθεση του αμιάντου πρέπει να είσαι χαζός για να μείνεις εδώ. Η ιστορία μας γίνεται ακόμη πιο δραματική με την CETA, καθώς αν υπογραφεί η σύμβαση το θέμα τελειώνει» καταλήγει.

Και ο αμίαντος κυρία;

Το τελευταίο διάστημα έχουν αποκαλυφθεί ακόμη περισσότερα απ`όσα ήδη γνωρίζαμε σχετικά με το καταστροφικό έργο της Eldorado Gold. Μεταξύ των πιο σοβαρών “νέων” ήταν τα αποτελέσματα αναλύσεων του ΙΓΜΕ για την ύπαρξη του καρκινογόνου αμιάντου στο πέτρωμα των Σκουριών, παρουσία η οποία δεν αναφερόταν καν στην υποβολή της τεχνικής μελέτης της εταιρείας για το έργο. Η εισπνοή ινών αμιάντου είναι τεκμηριωμένα συσχετισμένη με τον καρκίνο του πνεύμονος.

Η εξόρυξη ορυκτού υλικού και η διασπορά των ινών αμίαντου απειλεί όχι μόνο τους εργαζόμενους αλλά και όλους τους γειτονικούς οικισμούς αν υπολογίσει κανείς ότι η διάχυση του θα ανέλθει περίπου στους 110 τόνους την ώρα! Το Υπουργείο μετά την διαπίστωση του ΙΓΜΕ επέστρεψε την τεχνική μελέτη ζητώντας από την εταιρεία να πάρει μέτρα προστασίας των εργαζόμενων. Κανείς δεν ξέρει φυσικά πως και αν αυτά θα εφαρμοστούν στο μέλλον δεδομένου ότι η εταιρεία τόσα χρόνια είτε παραβιάζει την υπάρχουσα νομοθεσία συστηματικά είτε έρχεται η νομοθεσία να προσαρμοστεί στα μέτρα της. Να σημειωθεί, επίσης, ότι σύμφωνα με τον Π.Ο.Υ δεν υπάρχουν όρια στην έκθεση στον αμίαντο. Είναι επίσης παραπάνω από βέβαιο ότι τόσο καιρό που η εταιρεία κάνει εκσκαφές στις Σκουριές δεν λάμβανε τα απαιτούμενα μέτρα προφύλαξης.

Το κίνημα ενάντια στις εξορύξεις, από την πλευρά του έχει επηρεαστεί φυσικά από τη συνεχή χρονική αναβολή της ελπίδας ότι η επέκταση της μεταλλευτικής δραστηριότητας στις Σκουριές θα σταματήσει, κάτι που αποτελούσε θέση και δέσμευση του ΣΥΡΙΖΑ που όμως, πέρα από τους πιεστικούς ελέγχους στην εταιρία για τήρηση της νομοθεσίας και την επιβολή προστίμων για 20 παραβιάσεις εκ μέρους της, δεν έχει ακόμη υλοποιηθεί.

Επιπλέον η περιβαλλοντική νομοθεσία που αφορά το θέμα (τροποποιημένη καταλλήλως από τις κυβερνήσεις ΠΑΣΟΚ και ΝΔ) δεν έχει αυστηροποιηθεί παρά τις υποσχέσεις της σημερινής κυβέρνησης, ακυρώνοντας σε πολλές περιπτώσεις το επιχείρημα περί «εφαρμογής της νομιμότητας».

Να κλείσουν οι Σκουριές

Πολλοί από τους κατοίκους που αυτά τα χρόνια έχουν αφιερώσει στην κυριολεξία τη ζωή τους στο κίνημα ανασυγκροτούν κάθε φορά τις δυνάμεις τους γιατί έτσι και αλλιώς η αντίσταση στον οδοστρωτήρα της “χρυσοφόρας επένδυσης” είναι μονόδρομος για την επιβίωσή τους. Μια από τις προσπάθειες που έδωσαν ξανά ελπίδα ήταν η μεγάλη συναυλία ενάντια στις εξορύξεις στην Θεσσαλονίκη πριν δύο εβδομάδες. Το επόμενο ραντεβού είναι η πορεία στο βουνό στις 23 Οκτώβρη.
«Μετά από τόσα χρόνια αγώνα τέτοιες μεγάλες εταιρείες εκτός του ότι ήθελαν να δηλητηριάσουν το φυσικό μας περιβάλλον φρόντισαν συνάμα να διαρρήξουν τον κοινωνικό ιστό έτσι ώστε να μπορέσουν να επιβληθούν» τονίζει η Μελαχρινή Λιάκου, κάτοικος της Ιερισσού.

«Ωστόσο αυτό για το οποίο αγωνιζόμασταν και αγωνιζόμαστε είναι πολύ πιο δυνατό από το μικρόβιο που έχει σπείρει η εταιρεία και παρ`όλες τις δυσκολίες επιμένουμε και συνεχίζουμε έτσι ώστε να βρει ο τόπος το δίκιο του» συνεχίζει η Μελαχρινή για να συμπεράνει «Αυτό που ζητάμε είναι να τελειώσει η υπόθεση με τις Σκουριές, να αποκασταθούν οι πληγές στην περιοχή, κάτι που θα πάρει χρόνια, και από εκεί και πέρα με φθίνουσα πορεία να σταματήσει και η δραστηριότητα στα παλιά μεταλλεία».

To flash smelting και η κρίσιμη απόφαση

Το Υπουργείο Περιβάλλοντος έδωσε τους τελευταίους μήνες μια σειρά τεχνικών αδειών που είχαν να κάνουν με την εγκατάσταση ηλεκτρομηχανολογικού εξοπλισμού στα μεταλλεία με την σημαντικότερη άδεια που αφορά την «καρδιά» της επένδυσης την μεταλλουργία να εκκρεμεί. Η μεταλλουργία αφορά την δυνατότητα της εταιρείας να παράγει καθαρά μέταλλα και να φορολογείται τηρώντας τον βασικό όρο για τον οποίο της δόθηκε η άδεια.

Η υπόθεση του flash smelting είναι μια ξεκάθαρη προσπάθεια της εταιρείας να εξαπατήσει το κράτος καθώς πουθενά στον πλανήτη η μέθοδος αυτή δεν έχει εφαρμοστεί σε συνδυασμό με την ύπαρξη τόσο μεγάλου ποσοστού αρσενικού στο πέτρωμα. Το αρσενικό συμμετέχει στην διαδικασία της μεταλλουργίας σε τεράστιο ποσοστό (στην μελέτη 8-9%)την στιγμή που τα επιτρεπτά όρια παγκοσμίως δεν ξεπερνούν το 0,3%. Η εταιρεία μετά την επεξεργασία των μεταλλευμάτων μέσω της μεθόδου αυτής για την παραγωγή καθαρών μετάλλων, σκοπεύει να εναποθέσει, σύμφωνα με την δική της μελέτη, 470.000 τόνους αρσενικού στο φράγμα του Κοκκινόλακα.

Η ύπαρξη του αρσενικού μεγιστοποιεί το κίνδυνο ατυχήματος εντός του μεταλλείου από την καύση του αλλά και από την εναπόθεσή του στα τέλματα αποβλήτων τα οποία βρίσκονται πάνω στο σεισμικό ρήγμα του Στρατωνίου το οποίο “έδωσε” το 1932 τον καταστροφικό σεισμό 7,2 ρίχτερ.

Για την εταιρεία η “ιδανική” μέθοδος για την παραγωγή μετάλλων θα ήταν η χρήση κυανίου, επίσης τοξικού, που όμως έχει απορριφθεί από το ΣτΕ σε προσφυγή που έγινε όταν η προηγούμενη καναδική εταιρεία TVX είχε εγκατασταθεί στην περιοχή.
Τον Ιούλιο έληξε η προθεσμία που είχε δοθεί στην εταιρεία για να αποδείξει την εφαρμοσιμότητα του flash smelting καθώς οι υπηρεσίες του υπουργείου εντόπισαν πλήθος ανακριβειών και ανεπαρκών στοιχείων στην τεχνική μελέτη της εταιρείας. Η τελευταία δεν αντιμετωπίζει θέματα περιβαλλοντικών επιπτώσεων (αφορούν την αντιμετώπιση της διαχείρισης σημαντικών ποσοτήτων έντονα τοξικών απαερίων, το αρσενικό, το διοξείδιο του θείου κτλ) ενώ αντί για συμπύκνωμα Σκουριών χρησιμοποίησε συμπύκνωμα από κοίτασμα της Αργεντινής.

Η εταιρεία έστειλε στη λήξη της προθεσμίας τις απαντήσεις της στο Υπουργείο Περιβάλλοντος το οποίο καλείται εντός ολίγων ημερών να πάρει την τελική και κρίσιμη απόφαση.


Σταυρούλα Πουλημένη


«Λίγα» ακόμη λόγια για τις Σκουριές

Έχουμε χτίσει μεγάλες πόλεις. Μεγάλες βιομηχανίες. Μεγάλα συστήματα. Αυτά τα συστήματα είναι σχεδιασμένα για να μας προστατεύουν, να μας ελευθερώνουν, αλλά, αντιθέτως, έχουν δηλητηριάσει τον αέρα μας, σκοτώνουν τα ζώα, και μας καταστρέφουν. Νομίζουμε ότι έχουμε λύσει τα προβλήματα της
παραγωγής και διανομής  των τροφίμων, αλλά είμαστε χειρότερα από ποτέ.Τα συστήματα έχουν αποτύχει  είναι ο τίτλος του νέου άλμπουμ του Moby.

Το βίντεο-κλιπ του τραγουδιού Are You Lost In The World Like Me σκιαγραφεί το καταθλιπτικό πορτρέτο  μιας κοινωνίας εξαρτημένης από την οθόνη ενός smartphone και την έλλειψη πραγματικής προσωπικής επαφής, παραγωγή του Steven Cutts, ίσως ένα από τα καλύτερα animation του 2016.

Απέναντι Όχθη

Είσαι χαμένος στον κόσμο σαν κι εμένα;

«Don’t criticize what you can’t understand»
(Μην κριτικάρεις αυτό που δεν καταλαβαίνεις)
Bob Dylan

«Ο Ντύλαν είναι το φετινό Νόμπελ Λογοτεχνίας», είπαν από τη Σουηδική Ακαδημία. Και μετά; Σάλος! Αντέδρασαν κάποιοι, άλλοι εκθείασαν. Ο Νέγκρι εκτιμά ότι «η επιλογή αυτή (της Σουηδικής Ακαδημίας) συμπίπτει και με την κόπωση του νεοφιλελευθερισμού, μια κόπωση η οποία διαδίδεται ακριβώς και εξαιτίας των ανισοτήτων… η κίνηση αυτή αποτελεί και ένα πλήγμα για τον Ντόναλντ Τραμπ». Η γενιά του ’60, καλλιτέχνες και συγγραφείς, όπως ο Στίβεν Κινγκ, υπερθεμάτισαν. Άλλοι ξεσπάθωσαν και βγάλαν τα απωθημένα τους. Κουβέντα να γίνεται…

Ο Ντύλαν έχει βραβευθεί και στο παρελθόν. Το 1970 ως επίτιμος Διδάκτορας της Μουσικής από το Πανεπιστήμιο του Princeton. Ένοιωσε πολύ άβολα στην εκδήλωση, ιδιαίτερα όταν τον μετέφεραν με λιμουζίνα και του ζητήθηκε να φορέσει τήβεννο, διαφορετικά δεν θα τον βράβευαν. Στο τραγούδι του «Day of the Locusts» περιέγραψε αυτή την εμπειρία:

«Έβαλα κάτω τη ρόμπα μου, πήρα το δίπλωμά μου,
πήρα από το χέρι την αγαπημένη μου και την κάναμε μακριά με το αυτοκίνητο.
Κατευθείαν για τους Μαύρους Λόφους της Ντακότα,
σίγουρα ήταν ευτυχές να βγούμε από εκεί ζωντανοί».

Αργότερα, το παλαιότερο πανεπιστήμιο της Σκοτίας Saint Andrews τον έχρισε Επίτιμο Διδάκτορα της Μουσικής, σαν μια αναγνώριση του έργου του ως «εξαιρετική συνεισφορά στον μουσικό και λογοτεχνικό πολιτισμό». Το παρέλαβε χωρίς να πει λέξη! Ουδείς γνωρίζει παρά μόνο ο ίδιος αν προτίθεται να πάει στη Στοκχόλμη για να παραλάβει το Νόμπελ του και να τριτώσει το κακό. Απρόβλεπτος γαρ…

Ο Ντύλαν, εκτός από μουσικός, είναι και ένας σπουδαίος ζωγράφος, γλύπτης και σκιτσογράφος, καθώς και συγγραφέας δύο βιβλίων, του Tarantula και του Chronicles-Volume 1. Από το 1994 έχει δημοσιεύσει έξι βιβλία με τη δουλειά του. Το 2014 εκδόθηκε το βιβλίοLyrics: Since 1962.

Δεν είναι εύκολο να κατανοήσεις τους λαβυρίνθους του Ντύλαν. Αν θέλει κάποιος να ασχοληθεί με την περσόνα του, μπορεί να διαβάσει το βιβλίο του Robert Shelton No direction home –υπάρχει μόνο η αγγλική έκδοση− που φωτίζει την πολυσχιδή και ανήσυχη προσωπικότητά του. Σε αυτό το βιβλίο, μέσα από διαλόγους με τον συγγραφέα περί της ποιητικής η μη των στίχων του, δεν αποδέχεται ότι είναι ποιητής. Εύγλωττα έχει πει: «Είμαι οι λέξεις μου».

Ο Ντύλαν είναι ένας τροβαδούρος που ακούγεται σαν μελοποιημένος Ρεμπώ. Δεν έκανε υπέρβαση μόνο με τη μουσική του. Άφησε το στείρο, κατά τη γνώμη του, περιβάλλον της folk και των τραγουδιών διαμαρτυρίας που τον καθιέρωσαν στον κύκλο των διανοούμενων του Village αλλά και κινήματος της Νέας Αριστεράς. Το σημαντικό είναι ότι αυτός άλλαξε όλη τη φόρμα και το περιεχόμενο της μέχρι τότε ρηχής ρητορικής των στίχων, εγκαθιδρύοντας πιο πυκνά και περίπλοκα σχήματα, σαφώς επηρεασμένος από τους Γάλλους συμβολιστές, αλλά και αντλώντας από γίγαντες της παγκόσμιας λογοτεχνίας, αναπλάθοντάς τα με τον δικό του μοναδικό τρόπο. Ας αντιπαραβάλει κάποιος το «It’s alright ma» με αποσπάσματα από την Έρημη Χώρα του Τ.S. Elliot.

Δεν είναι υπερβολικό να ειπωθεί ότι ο Ντύλαν είναι βασικός πυλώνας της ροκ μουσικής και της αντικουλτούρας εν γένει. Ίσως και ο πιο εγκεφαλικός συνθέτης − οι άλλοι δύο, κατά τη γνώμη του γράφοντος, είναι ο Zappa και ο Lennon. Ο Ντύλαν άλλαζε προσωπεία παίζοντας με την περσόνα του − masked and anonymous .[1] Και βέβαια βίωσε μια ζωή γεμάτη αντιφάσεις, από τα τραγούδια διαμαρτυρίας (protest sogs) και τον Woody Guthrie στην ψυχεδέλεια, στον Ιουδαϊσμό αλλά και στον Χριστό∙ και τώρα, στα 75 του χρόνια, στις διαφημίσεις της Κράισλερ, σε εκπομπή στο ραδιόφωνο, ενώ πρόσφατα εντρυφά στο έργο του Frank Sinatra!

Ο Ντύλαν, οχυρωμένος πίσω από τα μαύρα γυαλιά του επί σκηνής ή και έξω απ’ αυτή, είναι ένας παρατηρητής των καιρών που αλλάζουν. Καταγράφει, δεν προτείνει. Αποποιήθηκε μετά βδελυγμίας τον τίτλο του ηγέτη (leader) που κάποιοι πήγαιναν να του φορτώσουν. «Ήθελαν να βγω έξω και να πάρω τα ηνία της επανάστασης. Το μόνο για το οποίο νοιαζόμουν τότε ήταν αν είναι κουρδισμένες οι χορδές της κιθάρας μου και πώς να προφυλάξω τα παιδιά μου από τις ορδές των παρείσακτων που πολιορκούσαν το σπίτι μου», έλεγε τις μέρες του Γούντστοκ (έμενε στην περιοχή, τα μάζεψε κι έφυγε και δεν συμμετείχε ούτε στο ομώνυμο φεστιβάλ το 1969).

Εάν αφήσουμε κατά μέρος την παραφιλολογία των «σοβαρών» ακαδημαϊκών κύκλων, ντόπιων και ξένων, που ξεκατινιάζονται μεταξύ τους, με πρόσχημα την κριτική και το «αλάθητο» ένστικτο, θα λέγαμε ότι αυτή η απόφαση για το Νόμπελ είναι μια γροθιά στη σοβαροφάνεια τέτοιων κύκλων. Στο κάτω κάτω της γραφής, σε τι διαφέρει το Νόμπελ από τα βραβεία Όσκαρ της κινηματογραφικής ακαδημίας; «Κερδίζουν» οι καλύτεροι; Και ποιοι είναι οι «καλύτεροι»; Και γιατί να υπάρχουν βραβεία, στην τελική;

Αυτό που αξίζει στην όλη ιστορία είναι μήπως και ταρακουνηθούν κάποιοι αδαείς και, έστω από περιέργεια, δουν τι είναι αυτός ο Ντύλαν αλλά και η γενιά των μπιτ, ίσως και ο Hunter S. Thompson και άλλοι τόσοι αφανείς της αντικουλτούρας που κίνησαν τους τροχούς της αμφισβήτησης διαχρονικά και που μας επηρέασαν στο να αυτο-μορφωθούμε πέρα από τα κανάλια της κυρίαρχης κουλτούρας.

Στην αδηφάγα κοινωνία του θεάματος αρκεί να μην εντρυφήσουμε στο θέαμα και στη θέαση, αλλά να ξεφύγουμε από το επιφανειακό, να το ταράξουμε, να συνθέσουμε φρέσκα μοτίβα ζωής και ενσυνείδησης.

[1] Ο Bowie το έκανε με τον ίδιο τρόπο, αλλά κατεξοχήν θεατρικά.


O Mπομπ Πήρε το Νόμπελ. Γιατί όχι;

Ένα νέο ντοκιμαντέρ παραγωγής του PSI, με τον τίτλο «Κάτι στο νερό» που αποκαλύπτει το κουβάρι των ιδιωτικών συμφερόντων, των διπλωματικών δεσμεύσεων και της επιχειρηματικής επιρροής που κρύβεται πίσω από την ιδιωτικοποίηση των δημόσιων υπηρεσιών στην Ελλάδα.
Η ταινία εστιάζεται στην υπόθεση τής διανομής νερού στη Θεσσαλονίκη, όπου παρά το ότι το 98,2% των ερωτηθέντων υποστηρίζει τον κρατικό έλεγχο, η Τρόικα εξακολουθεί να προωθεί την ιδιωτικοποίηση και η γαλλική πολυεθνική Suez είναι έτοιμη να εξαγοράσει ένα μεγάλο μερίδιο. Στο επίκεντρο της ταινίας βρίσκεται το ελληνικό ταμείο ιδιωτικοποιήσεων, το ΤΑΙΠΕΔ . Η ίδρυση του επιβλήθηκε από την Τρόικα, είναι πνιγμένο στα σκάνδαλα διαφθοράς, και σκοπό έχει να ξεπουλήσει την ελληνική δημόσια υπηρεσία ή περιουσία σε κάθε της μορφή.
Στο διοικητικό συμβούλιο του ΤΑΙΠΕΔ συμμετέχει ο Φιλίπ Μπουάν, εκπρόσωπος της ΕΕ αλλά και διευθυντής της οικονομικής υπηρεσίας τής Γαλλικής Πρεσβείας στην Αθήνα, του οποίου ο ρόλος είναι να αυξήσει τα κέρδη για τις μεγάλες πολυεθνικές της χώρας του, όπως η Suez και η Veolia, εταιρίες έτοιμες να κερδίσουν από την καταναγκαστική ιδιωτικοποίηση.
Η ταινία κυκλοφορεί λίγες μόλις εβδομάδες αφότου η ελληνική κυβέρνηση αναγκάστηκε να περάσει πολυνομοσχέδιο με σκοπό τη δημιουργία ενός νέου και μεγαλύτερου ΤΑΙΠΕΔ, που είναι γνωστό και ως «Υπερταμείο».
Ο πρόεδρος του Υπερταμείου θα είναι ο Ζακ Λε Παπ, πρώην εργαζόμενος τής επικεφαλής του ΔΝΤ Κριστίν Λαγκάρντ, κατά τη θητεία της στο υπουργείο οικονομικών της Γαλλίας. Ως μέλος του γραφείου τής Λαγκάρντ, ο Λε Παπ εργάστηκε με διευθυντή τον Στεφάν Ρισάρ, πρώην διευθυντή τής Veolia. Εκτός από την προεδρία του Υπερταμείου, οι εκπρόσωποι της ΕΕ έχουν δικαίωμα βέτο σε κάθε απόφασή του για τα επόμενα 99 χρόνια, παραδίδοντας ουσιαστικά τον έλεγχο της περιουσίας και των δημόσιων υπηρεσιών της Ελλάδας στα χέρια της Τρόικας και των ιδιωτικών συμφερόντων για έναν αιώνα.
Έλληνες ακτιβιστές και συνδικαλιστές αντιδρούν ήδη σ’αυτές τις εξελίξεις, κλείνοντας την παροχή νερού στα γραφεία του Σύριζα καθώς κι αχρηστεύοντας τις ηλεκτρονικές διευθύνσεις Ελλήνων βουλευτών στέλνοντας περισσότερα από 3.3 εκατομμύρια μηνύματα διαμαρτυρίας. Περισσότερες δράσεις έχουν προγραμματιστεί για τις επόμενες εβδομάδες.

Κάτι στο νερό (ταινία)

«Δεν υπήρξα ποτέ ο άνθρωπος που είμαι. Ολόκληρη τη ζωή μου μάθαινα για να γίνω ο άνθρωπος που είμαι, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι έχω ξεχάσει τον άνθρωπο που υπήρξα, ή, για να μιλήσω ακριβέστερα, τους ανθρώπους που υπήρξα. Κι αν ανάμεσα στους ανθρώπους εκείνους και σε μένα υπάρχει αντίφαση, αν νομίζω πως αλλάζοντας έχω μάθει, έχω προοδεύσει, όταν γυρίζω και κοιτάζω εκείνους εκεί τους ανθρώπους, δεν ντρέπομαι καθόλου γι’ αυτούς, δεν μπορώ να πω εγώ, χωρίς αυτούς.

Γνωρίζω ανθρώπους που γεννήθηκαν με την αλήθεια στην κούνια τους, που δεν ξεγελάστηκαν ποτέ τους, που δεν τους χρειάστηκε να προχωρήσουν ούτε ένα βήμα σ’ ολόκληρη τη ζωή τους, επειδή από τότε που ήταν ακόμα στις φασκιές είχαν κιόλας φτάσει. Ξέρουν ποιο είναι το καλό, πάντα το ήξεραν. Για τους άλλους έχουν τη αυστηρότητα και την περιφρόνηση που τους δίνει η θριαμβευτική τους σιγουριά πως έχουν δίκιο.

Δεν τους μοιάζω. Εμένα η αλήθεια δε μου αποκαλύφθηκε στα βαφτίσια μου, δεν την βρήκα ούτε απ’ τον πατέρα μου ούτε απ’ την κοινωνική τάξη της οικογένειάς μου. Ό,τι έχω μάθει μου κόστισε ακριβά, ό,τι ξέρω το ’χω αποκτήσει με δικές μου δαπάνες.

Δεν έχω ούτε και μίαν έστω βεβαιότητα που να μην την σχημάτισα μέσω της αμφιβολίας, του άγχους, του ιδρώτα, της οδυνηρής εμπειρίας. Έτσι, νιώθω σεβασμό γι’ αυτούς που δεν ξέρουν, γι’ αυτούς που ψάχνουν, που ψηλαφούν, που σκοντάφτουν.

Για κείνους που η αλήθεια τούς είναι εύκολη, αυθόρμητη, αισθάνομαι βέβαια έναν κάποιον θαυμασμό, αλλά ομολογώ, πολύ λίγο ενδιαφέρον.

Όταν λοιπόν πεθάνουν, ας γραφτεί πάνω στον τάφο τους:

Είχε πάντα δίκιο… αυτό τους αξίζει, τίποτα παραπάνω».

«Ναι, παίζω. Σ έναν κόσμο όπου όλα τα χαρτιά είναι σημαδεμένα, όπου βρίσκομαι στη μεριά εκείνων που πάντα χάνουν και πια μπούχτισαν να χάνουν. Το παιχνίδι μου είναι το δικό τους παιχνίδι. Παίζω για να τους δώσω όπλα. Διάλεξα, απ’ τα νεανικά μου χρόνια, το παιχνίδι της πένας. Το έπαιξα μ ένα σωρό τρόπους, έμαθα σιγά σιγά να χάνω. Τη ζωή μου, την ψυχή μου. Είχα καλά χαρτιά, που πάντα έχαναν. Κι ένιωθα μάλιστα κάποιαν ηδονή να τα βλέπω να τα παίρνει ο άνεμος.» 


Απόσπασμα από τον Πρόλογο του Λουί Αραγκόν «Με ανοιχτά χαρτιά»


Με ανοιχτά χαρτιά

Γραμματοσειρά
Αντίθεση