17 December, 2017
Home / Περιβαλλον (Page 30)

Ένα ακόμα έγκλημα κατά τής φύσης ετοιμάζονται να διαπράξουν διάφορες εταιρίες κατασκευής αιολικών σταθμών με την συγκατάθεση των αρμόδιων φορέων(ΔΙΠΑ του ΥΠΕΝ καί όλες τις υπηρεσίες που γνωμοδότησαν θετικά) εκτός από το Δασαρχείο Αλιβερίου – πού αντιστέκεται σθεναρά .
Τα πρώτα 8 αιολικά πάρκα πού έχουν προχωρημένη αδειοδότηση της εταιρίας ΕΝΕL- Κοπελούζος, θα εγκατασταθούν στίς βουνοκορφές τού βουνού Όχη της Νότιας Εύβοιας σε υψόμετρο πάνω από 800 μέτρα κατακερματίζοντας το πανέμορφο ανάγλυφο του βουνού.
Ακολουθούν 15 ακόμα αιολικά πάρκα,το καθένα από αυτά με τούς δικούς του δρόμους,σύνολο δρόμων πλάτους 10 μέτρων περίπου 130 χιλιόμετρα!
Ο παραλογισμός αυτού τού εγχειρήματος και κυρίως η διάνοιξη δρόμων σε ασταθές υπέδαφος με πλούσιο υδροφόρο ορίζοντα,
η καταστροφή τού τοπίου και η μελλοντική εξαφάνιση των σπάνιων αρπακτικών που ζουν εκεί και όλων των άλλων πλασμάτων του Βουνού, δεν έχει προηγούμενο.

Είναι βέβαια απορίας άξιο πως παρέμεινε απείραχτος αυτός ο τόπος σε απόσταση μόλις 2,5 ώρες από την Αθήνα.
Προστασία του ήταν οι ισχυροί βοριάδες και οι «οπισθοδρομικοί » σκληροτράχηλοι κάτοικοι πού ακόμη και σήμερα δουλεύουν χειρωνακτικά τη γη τους .



Έτσι απέφυγε ο τόπος την άναρχη τουριστική ανάπτυξη όμως αυτό πού τον προστάτευε έγινε τώρα η πιθανή αιτία της καταστροφής του.
Το όρος Όχη ,ο κάμπος Καρύστου ,το Κάβοντόρο, το σπουδαίο

φαράγγι τού Δημοσάρη ποταμού και η ευρύτερη περιοχή ανήκουν ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΑ στον κατάλογο προστατευόμενων περιοχών NATURA 2000 και στον κατάλογο περιοχών τής Ελλάδας, ΑΙΟΛΙΚΗΣ ΠΡΟΤΕΡΑΙΟΤΗΤΑΣ.!!
Αυτά μόνο σε μία εκφυλισμένη, υπόδουλη χώρα μπορεί να συμβούν.

Πρέπει να σώσουμε το βουνό.Αν καταφέρουν να περάσουν
τα σχέδιά τους στήν περιοχή τής Νότιας Καρυστίας,αν επιτύχουν να εγκαταστήσουν 1200 ανεμογεννήτριες,ύψους 100-115 μέτρων σε Περιοχή NATURA, μία ανάσα από την Αθήνα, τότε η καταστροφή τών υπόλοιπων παρθένων βουνών της πατρίδας μας είναι αναπόφευκτη.
Εγώ καί πολλοί άλλοι φίλοι τού βουνού αντιστεκόμαστε με κάθε τρόπο.Έχουμε προσφύγει στο ΣτΕ ,στην
Ευρωπαϊκή Επιτροπή γιά το περιβάλλον και μελλοντικά θα προσφύγουμε και στον Εισαγγελέα Αρείου Πάγου για εγκλήματα κατά του περιβάλλοντος.
Θά σας στείλω και μία αίτηση πρός διάφορους αρμόδιους αποδέκτες πού συνοδεύεται και από χάρτη τών σχεδιαζόμενων αιολικών πάρκων μέσα στη ζωντανή καρδιά του βουνού.
Πρέπει να καταφέρουμε – παρόλη τη ζοφερή πραγματικότητα μέσα στην οποία όλοι ζούμε – να επαναφέρουμε τη συλλογικότητα στη δράση κατά τών ΒΑΠΕ, γιατί η αδιαφορία μάς κάνει συνεργούς στο έγκλημα.

* Πολιτικός Μηχανικός
Τηλ επικοινωνίας: 2262100911/e-mail: vikivarela@hotmail.com

Νέα αιολικά εγκλήματα στη Νότια Εύβοια

Σε δημόσια ηλεκτρονική διαβούλευση τέθηκε από χθες (7/2) το σχέδιο νόμου με τίτλο «Πλαίσιο λειτουργίας υπαίθριων εμπορικών δραστηριοτήτων» από το Υπουργείο Οικονομίας και Ανάπτυξης και καλεί τους δραστηριοποιούμενους στο υπαίθριο εμπόριο και κάθε ενδιαφερόμενο να υποβάλλει σχόλια και παρατηρήσεις, οι οποίες θα ληφθούν υπόψη κατά την κατάρτιση του τελικού κειμένου του νομοσχεδίου.

Η διαβούλευση θα διαρκέσει μέχρι την Τετάρτη 15 Φεβρουαρίου 2016 και ώρα 14:00.

Στο link http://www.opengov.gr/ypoian/?p=7889 θα βρείτε ολόκληρο το νομοσχέδιο

Παράλληλα, θεσμοθετούνται οι αγορές Χωρίς Μεσάζοντες, οι οποίες θα διοργανώνονται υποχρεωτικά με πρωτοβουλία των φορέων πολιτών – καταναλωτών και η λειτουργία τους εγκρίνεται τελικώς με απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου των Δήμων, στα όρια των οποίων έχουν την έδρα τους οι εν λόγω φορείς.

Στο link http://www.opengov.gr/ypoian/?p=7852 θα βρείτε το άρθρο 37

Αναλυτικότερα:

Άρθρο 37 – Αγορές των Καταναλωτών

1. Σκοπός των αγορών αυτών είναι η ανάπτυξη καταναλωτικής συνείδησης και αλληλέγγυων δράσεων μεταξύ των πολιτών, μέσω της ενεργούς συμμετοχής των ίδιων των πολιτών σε εθελοντικές δράσεις και μη κερδοσκοπικούς οργανισμούς. Για το λόγο αυτό, οι αγορές αυτές διοργανώνονται, υποχρεωτικά, με πρωτοβουλία των φορέων πολιτών-καταναλωτών, που αναφέρονται στην παρ. 2 του παρόντος και η λειτουργία τους εγκρίνεται τελικώς με απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου των Δήμων, στα όρια των οποίων έχουν την έδρα τους οι εν λόγω φορείς. Πέραν της ονομασίας του τίτλου του παρόντος άρθρου, οι αγορές αυτές μπορούν να χαρακτηρίζονται και με ονομασία της επιλογής των φορέων καταναλωτών – πολιτών, η οποία θα παραπέμπει ευθέως στους ως άνω σκοπούς των αγορών αυτών.

2. Για τη διενέργεια των αγορών του παρόντος άρθρου, οι δήμοι εγκρίνουν τη διοργάνωση αγορών σε Ενώσεις Καταναλωτών του άρθρου 10 του ν.2251/1994, όπως έχει τροποποιηθεί και ισχύει, σε Συνεταιρισμούς Καταναλωτών, σε Κοινωνικές Συνεταιριστικές Επιχειρήσεις (ΚΟΙΝ.Σ.ΕΠ), καθώς και σε συλλογικούς φορείς πολιτών – καταναλωτών με νομική υπόσταση, στους σκοπούς των οποίων περιλαμβάνονται απαραίτητα:

α) ότι είναι μη κερδοσκοπικοί,

β) ότι αφορούν στην ανάπτυξη καταναλωτικής συνείδησης και στην προστασία των δικαιωμάτων και συμφερόντων του καταναλωτικού κοινού και

γ) ότι αναφέρονται σαφώς στην αλληλεγγύη μεταξύ των πολιτών και σε αλληλέγγυες δράσεις που ως στόχο έχουν να ωφελήσουν συμπολίτες που αντιμετωπίζουν δυσχέρειες επιβίωσης, ανεξαρτήτως φύλου, εθνικότητας, φυλής, αναπηρίας, ηλικίας, θρησκεύματος, πεποιθήσεων, σεξουαλικού προσανατολισμού και γενικώς κάθε μορφής διάκριση.

Για το λόγο αυτό οι ως άνω φορείς, εφόσον έχει εγκριθεί η πρότασή τους, θα πρέπει σε ετήσια βάση να υποβάλουν στο Δήμο απολογισμό με τις αλληλέγγυες δράσεις τους και τους ωφελούμενους από αυτές.

Η μη υποβολή απολογιστικών δράσεων είναι λόγος διακοπής της λειτουργίας της αγοράς.

Απαγορεύεται ρητώς οι συλλογικοί φορείς να απαιτούν χρηματικά ποσά από τους πωλητές για τη συμμετοχή τους στις αγορές αυτές. Η εισφορά των πωλητών έγκειται στην δωρεά προϊόντων που διαθέτουν για την κάλυψη των καταστατικών σκοπών του συλλογικού φορέα.

3. Δικαίωμα συμμετοχής ως πωλητές στις αγορές αυτές έχουν:

α) οι επαγγελματίες αγρότες που είναι γραμμένοι στο Μητρώο Αγροτών και Αγροτικών Εκμεταλλεύσεων για πώληση των αποκλειστικά ιδιοπαραγόμενων προϊόντων, με τους όρους και τις προϋποθέσεις του παρόντος νόμου.

β) οι Συνεταιρισμοί, Ομάδες και Οργανώσεις Παραγωγών και γυναικείοι Συνεταιρισμοί.

γ) οι πολύ μικρές βιοτεχνικές επιχειρήσεις τροφίμων και ειδών καθαρισμού (σχετικά με τον ορισμό των πολύ μικρών επιχειρήσεων θα ισχύουν τα αναφερόμενα στην Σύσταση 2003/361/ΕΚ της Επιτροπής, της 6ης Μαΐου 2003, σχετικά με τον ορισμό των πολύ μικρών, των μικρών και των μεσαίων επιχειρήσεων [Επίσημη Εφημερίδα L 124 της 20.05.2003], ήτοι πολύ μικρή είναι η επιχείρηση η οποία απασχολεί λιγότερους από 10 εργαζομένους και της οποίας ο κύκλος εργασιών ή το σύνολο του ετήσιου ισολογισμού δεν υπερβαίνει τα 2 εκατ. Ευρώ)

Προκειμένου για διάθεση προϊόντων οικοτεχνίας, ο πωλητής πρέπει να πληροί τους όρους και τις προϋποθέσεις του νόμου 4235/2014 (ΦΕΚ Α΄…), όπως τροποποιήθηκε με το άρθρο 46 του ν. 4384/2016 (ΦΕΚ Α΄78) και της με αριθμό 4912/120862/5-11-2015 απόφασης του Υπουργού Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων (ΦΕΚ Β΄2468).

Απαγορεύεται τα ως άνω φυσικά πρόσωπα ή οι νόμιμοι εκπρόσωποι των νομικών προσώπων που συμμετέχουν ως πωλητές στις συγκεκριμένες αγορές να είναι ταυτόχρονα και μέλη των συλλογικών φορέων που τις διοργανώνουν.

4. Οι αγορές αυτές διοργανώνονται από το συλλογικό φορέα καταναλωτών – πολιτών που έχει την έδρα του στο συγκεκριμένο δήμο και σε συχνότητα όχι μεγαλύτερη από μία φορά στους δύο μήνες. Σε κάθε Δήμο ή Δημοτικό Διαμέρισμα, όπου υφίστανται, δύναται να διενεργείται μία αγορά του παρόντος άρθρου. Ο συλλογικός φορέας πολιτών – καταναλωτών θα πρέπει να έχει την έδρα του εντός Δήμου ή του Δημοτικού Διαμερίσματος, εντός των ορίων του οποίου διενεργείται η συγκεκριμένη αγορά. Ο Δήμος από την πλευρά του αναλαμβάνει τη χωροθέτηση της αγοράς, την καθαριότητα και γενικότερα την τήρηση των όρων του εγκεκριμένου κανονισμού λειτουργίας της αγοράς. Για το σκοπό αυτό ο Δήμος δύναται να ορίσει εκπρόσωπό του στο συλλογικό φορέα προκειμένου να συμμετέχει στις διαδικασίες οργάνωσης της αγοράς.

5. Ο συλλογικός φορέας καταναλωτών – πολιτών υποβάλει πρόταση στο Δήμο, στον οποίο βρίσκεται η έδρα του, στην οποία θα περιλαμβάνεται κατ’ ελάχιστο το καταστατικό του, τα στοιχεία επικοινωνίας των μελών του που αναλαμβάνουν τη διοργάνωση της αγοράς, τον κανονισμό λειτουργίας της αγοράς, καθώς και τις δράσεις τις οποίες σκοπεύει να αναλάβει ο συγκεκριμένος συλλογικός φορέας στα πλαίσια εξυπηρέτησης των καταστατικών του σκοπών. Ο κανονισμός λειτουργίας θα περιλαμβάνει, περάν κάθε άλλης αναγκαίας λεπτομέρειας κριθεί, κατ’ ελάχιστο τις κατηγορίες των πωλούμενων προϊόντων, το μέγιστο αριθμό πωλητών, καθώς και τα κριτήρια επιλογής-απόρριψης αυτών, ωράριο, καθαριότητα, αιτήσεις ενδιαφερομένων, υποβαλλόμενα δικαιολογητικά και τρόπος εξέτασης αυτών, πωλούμενα προϊόντα, χώρος λειτουργίας, στέρηση δικαιώματος συμμετοχής σε περίπτωση παράβασης του κανονισμού λειτουργίας. Με απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου εγκρίνεται η διενέργεια της αγοράς, ο κανονισμός λειτουργίας αυτής (όπως έχει προταθεί από το φορέα ή με διορθώσεις-τροποποιήσεις-προσθήκες που κρίνονται αναγκαίες από τις Υπηρεσίες του και σε συμφωνία με το συλλογικό φορέα) και όποια άλλη λεπτομέρεια κριθεί αναγκαία. Σε κάθε περίπτωση στον παραπάνω κανονισμό λειτουργίας θα γίνεται ρητή αναφορά ότι η πώληση των προϊόντων θα συμμορφώνεται με τις εκάστοτε ισχύουσες υγειονομικές διατάξεις για την υγιεινή και την ασφάλεια των τροφίμων, τις διατάξεις της φορολογίας και τους Κανόνες Διακίνησης και Εμπορίας Προϊόντων και Παροχής Υπηρεσιών (ΔΙ.Ε.Π Π.Υ) και ότι οι δραστηριοποιούμενοι υπόκεινται στον έλεγχο των αρμόδιων ελεγκτικών οργάνων για την τήρηση όλων των παραπάνω. Σε περίπτωση απόρριψης της πρότασης του συλλογικού φορέα απαιτείται ειδική αιτιολόγηση, η οποία θα αναφέρεται σε τυχόν ασυνέπεια των καταστατικών σκοπών του συλλογικού φορέα με τα αναφερόμενα στο παρόν, την ασφαλή προσέλευση του καταναλωτικού κοινού και των πωλητών και την ασφαλή και νόμιμη διάθεση των διατιθέμενων προϊόντων. Η απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου δημοσιεύεται στην ιστοσελίδα του Δήμου και σε περίπτωση έγκρισης δημοσιεύεται, ομοίως, ο κανονισμός λειτουργίας της αγοράς, τα στοιχεία επικοινωνίας του συλλογικού φορέα και το καταστατικό του.

6. Ο συλλογικός φορέας, σύμφωνα με τα αναφερόμενα στο παρόν και τον εγκεκριμένο κανονισμό λειτουργίας, θα πρέπει είκοσι (20) ημέρες πριν την ημερομηνία διενέργειας της αγοράς να γνωστοποιήσει στο Δήμο κατάσταση με τους πωλητές, τα διατιθέμενα από αυτούς προϊόντα και τις τιμές πώλησης αυτών. Τα προς διάθεση προϊόντα θα πρέπει να είναι προ-συσκευασμένα και η ποσότητα ανά συσκευασία θα πρέπει να αναφέρεται στην κατάσταση του προηγούμενου εδαφίου. Επίσης στην εν λόγω κατάσταση θα πρέπει να αναφέρονται τα συγκεκριμένα δικαιολογητικά ήκαι οι πιστοποιήσεις κάθε συμμετέχοντα πωλητή. Τέλος θα πρέπει να αναφέρονται και τα μέλη του συλλογικού φορέα που θα παρίστανται στη συγκεκριμένη αγορά καθ’ όλη τη διάρκεια λειτουργίας της.
Ο Δήμος τουλάχιστον μία εβδομάδα προ της διενέργειας της αγοράς, ανακοινώνει την ημέρα και το χώρο που θα διενεργηθεί και αναρτά στην ιστοσελίδα του κατάσταση με τους πωλητές, τα προϊόντα προς διάθεση και τις τιμές αυτών. Η ημέρα λειτουργίας δε θα πρέπει να συμπίπτει με τη λειτουργία άλλης μορφής υπαίθριας αγοράς, ενώ μπορεί να είναι Κυριακή. Η σχετική κατάσταση είναι διαθέσιμη ανά πάσα στιγμή στα ελεγκτικά όργανα του παρόντος νόμου. Η εγγραφή στον εν λόγω κατάλογο υπέχει θέση άδειας για τη συμμετοχή των πωλητών στη συγκεκριμένη αγορά. Κατά τη διάρκεια προσέλευσης των πωλητών στις αγορές αυτές, τη λειτουργία της έως και την αποχώρηση αυτών, παρίστανται μέλη του συλλογικού φορέα, σε συγκεκριμένο σημείο, οι οποίοι θα ενημερώνουν το καταναλωτικό κοινό για τη σχετική αγορά, θα φροντίζουν για την τήρηση του κανονισμού λειτουργίας αυτής και θα επιδίδουν στα ελεγκτικά όργανα σφραγισμένη από το Δήμο κατάσταση με τους συμμετέχοντες πωλητές, καθώς και τον κανονισμό λειτουργίας της αγοράς. Οι πωλητές υποχρεούνται να φέρουν και να επιδεικνύουν στα ελεγκτικά όργανα τα δικαιολογητικά που αναφέρονται στον εγκεκριμένο κανονισμό λειτουργίας καθώς και έγγραφο ταυτοποίησής τους. Ως προς τις κυρώσεις, εφαρμογή έχουν τα οριζόμενα στο παρόντα νόμο για τις λοιπές μορφές υπαιθρίου εμπορίου.

7. Οι συμμετέχοντες πωλητές απαλλάσσονται από τα τέλη κατάληψης κοινόχρηστου χώρου. Ο Δήμοι δύνανται να ορίζουν ημερήσιο ανταποδοτικό τέλος για τις υπηρεσίες που προσφέρουν για την εύρυθμη λειτουργία της αγοράς, το οποίο μπορεί να είναι και σε είδος προκειμένου για την εξυπηρέτηση των κοινωνικών δράσεών τους (προμήθεια ειδών σε κοινωνικά παντοπωλεία, παιδικούς σταθμούς κλπ)

8. Με τους όρους και τις προϋποθέσεις του παρόντος Αγορές Καταναλωτών δύναται να διοργανώνονται και από την Περιφέρεια μέχρι τρεις (3) φορές το χρόνο σε χώρους ευθύνης της.



Σε δημόσια διαβούλευση το νομοσχέδιο για το υπαίθριο εμπόριο – θεσμοθετούνται οι αγορές Χωρίς Μεσάζοντες

Σε δημόσια ηλεκτρονική διαβούλευση τέθηκε από χθες (7/2) το σχέδιο νόμου με τίτλο «Πλαίσιο λειτουργίας υπαίθριων εμπορικών δραστηριοτήτων» από το Υπουργείο Οικονομίας και Ανάπτυξης και καλεί τους δραστηριοποιούμενους στο υπαίθριο εμπόριο και κάθε ενδιαφερόμενο να υποβάλλει σχόλια και παρατηρήσεις, οι οποίες θα ληφθούν υπόψη κατά την κατάρτιση του τελικού κειμένου του νομοσχεδίου.

Η διαβούλευση θα διαρκέσει μέχρι την Τετάρτη 15 Φεβρουαρίου 2016 και ώρα 14:00.

Στο link http://www.opengov.gr/ypoian/?p=7889 θα βρείτε ολόκληρο το νομοσχέδιο

Παράλληλα, θεσμοθετούνται οι αγορές Χωρίς Μεσάζοντες, οι οποίες θα διοργανώνονται υποχρεωτικά με πρωτοβουλία των φορέων πολιτών – καταναλωτών και η λειτουργία τους εγκρίνεται τελικώς με απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου των Δήμων, στα όρια των οποίων έχουν την έδρα τους οι εν λόγω φορείς.

Στο link http://www.opengov.gr/ypoian/?p=7852 θα βρείτε το άρθρο 37

Αναλυτικότερα:

Άρθρο 37 – Αγορές των Καταναλωτών

1. Σκοπός των αγορών αυτών είναι η ανάπτυξη καταναλωτικής συνείδησης και αλληλέγγυων δράσεων μεταξύ των πολιτών, μέσω της ενεργούς συμμετοχής των ίδιων των πολιτών σε εθελοντικές δράσεις και μη κερδοσκοπικούς οργανισμούς. Για το λόγο αυτό, οι αγορές αυτές διοργανώνονται, υποχρεωτικά, με πρωτοβουλία των φορέων πολιτών-καταναλωτών, που αναφέρονται στην παρ. 2 του παρόντος και η λειτουργία τους εγκρίνεται τελικώς με απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου των Δήμων, στα όρια των οποίων έχουν την έδρα τους οι εν λόγω φορείς. Πέραν της ονομασίας του τίτλου του παρόντος άρθρου, οι αγορές αυτές μπορούν να χαρακτηρίζονται και με ονομασία της επιλογής των φορέων καταναλωτών – πολιτών, η οποία θα παραπέμπει ευθέως στους ως άνω σκοπούς των αγορών αυτών.

2. Για τη διενέργεια των αγορών του παρόντος άρθρου, οι δήμοι εγκρίνουν τη διοργάνωση αγορών σε Ενώσεις Καταναλωτών του άρθρου 10 του ν.2251/1994, όπως έχει τροποποιηθεί και ισχύει, σε Συνεταιρισμούς Καταναλωτών, σε Κοινωνικές Συνεταιριστικές Επιχειρήσεις (ΚΟΙΝ.Σ.ΕΠ), καθώς και σε συλλογικούς φορείς πολιτών – καταναλωτών με νομική υπόσταση, στους σκοπούς των οποίων περιλαμβάνονται απαραίτητα:

α) ότι είναι μη κερδοσκοπικοί,

β) ότι αφορούν στην ανάπτυξη καταναλωτικής συνείδησης και στην προστασία των δικαιωμάτων και συμφερόντων του καταναλωτικού κοινού και

γ) ότι αναφέρονται σαφώς στην αλληλεγγύη μεταξύ των πολιτών και σε αλληλέγγυες δράσεις που ως στόχο έχουν να ωφελήσουν συμπολίτες που αντιμετωπίζουν δυσχέρειες επιβίωσης, ανεξαρτήτως φύλου, εθνικότητας, φυλής, αναπηρίας, ηλικίας, θρησκεύματος, πεποιθήσεων, σεξουαλικού προσανατολισμού και γενικώς κάθε μορφής διάκριση.

Για το λόγο αυτό οι ως άνω φορείς, εφόσον έχει εγκριθεί η πρότασή τους, θα πρέπει σε ετήσια βάση να υποβάλουν στο Δήμο απολογισμό με τις αλληλέγγυες δράσεις τους και τους ωφελούμενους από αυτές.

Η μη υποβολή απολογιστικών δράσεων είναι λόγος διακοπής της λειτουργίας της αγοράς.

Απαγορεύεται ρητώς οι συλλογικοί φορείς να απαιτούν χρηματικά ποσά από τους πωλητές για τη συμμετοχή τους στις αγορές αυτές. Η εισφορά των πωλητών έγκειται στην δωρεά προϊόντων που διαθέτουν για την κάλυψη των καταστατικών σκοπών του συλλογικού φορέα.

3. Δικαίωμα συμμετοχής ως πωλητές στις αγορές αυτές έχουν:

α) οι επαγγελματίες αγρότες που είναι γραμμένοι στο Μητρώο Αγροτών και Αγροτικών Εκμεταλλεύσεων για πώληση των αποκλειστικά ιδιοπαραγόμενων προϊόντων, με τους όρους και τις προϋποθέσεις του παρόντος νόμου.

β) οι Συνεταιρισμοί, Ομάδες και Οργανώσεις Παραγωγών και γυναικείοι Συνεταιρισμοί.

γ) οι πολύ μικρές βιοτεχνικές επιχειρήσεις τροφίμων και ειδών καθαρισμού (σχετικά με τον ορισμό των πολύ μικρών επιχειρήσεων θα ισχύουν τα αναφερόμενα στην Σύσταση 2003/361/ΕΚ της Επιτροπής, της 6ης Μαΐου 2003, σχετικά με τον ορισμό των πολύ μικρών, των μικρών και των μεσαίων επιχειρήσεων [Επίσημη Εφημερίδα L 124 της 20.05.2003], ήτοι πολύ μικρή είναι η επιχείρηση η οποία απασχολεί λιγότερους από 10 εργαζομένους και της οποίας ο κύκλος εργασιών ή το σύνολο του ετήσιου ισολογισμού δεν υπερβαίνει τα 2 εκατ. Ευρώ)

Προκειμένου για διάθεση προϊόντων οικοτεχνίας, ο πωλητής πρέπει να πληροί τους όρους και τις προϋποθέσεις του νόμου 4235/2014 (ΦΕΚ Α΄…), όπως τροποποιήθηκε με το άρθρο 46 του ν. 4384/2016 (ΦΕΚ Α΄78) και της με αριθμό 4912/120862/5-11-2015 απόφασης του Υπουργού Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων (ΦΕΚ Β΄2468).

Απαγορεύεται τα ως άνω φυσικά πρόσωπα ή οι νόμιμοι εκπρόσωποι των νομικών προσώπων που συμμετέχουν ως πωλητές στις συγκεκριμένες αγορές να είναι ταυτόχρονα και μέλη των συλλογικών φορέων που τις διοργανώνουν.

4. Οι αγορές αυτές διοργανώνονται από το συλλογικό φορέα καταναλωτών – πολιτών που έχει την έδρα του στο συγκεκριμένο δήμο και σε συχνότητα όχι μεγαλύτερη από μία φορά στους δύο μήνες. Σε κάθε Δήμο ή Δημοτικό Διαμέρισμα, όπου υφίστανται, δύναται να διενεργείται μία αγορά του παρόντος άρθρου. Ο συλλογικός φορέας πολιτών – καταναλωτών θα πρέπει να έχει την έδρα του εντός Δήμου ή του Δημοτικού Διαμερίσματος, εντός των ορίων του οποίου διενεργείται η συγκεκριμένη αγορά. Ο Δήμος από την πλευρά του αναλαμβάνει τη χωροθέτηση της αγοράς, την καθαριότητα και γενικότερα την τήρηση των όρων του εγκεκριμένου κανονισμού λειτουργίας της αγοράς. Για το σκοπό αυτό ο Δήμος δύναται να ορίσει εκπρόσωπό του στο συλλογικό φορέα προκειμένου να συμμετέχει στις διαδικασίες οργάνωσης της αγοράς.

5. Ο συλλογικός φορέας καταναλωτών – πολιτών υποβάλει πρόταση στο Δήμο, στον οποίο βρίσκεται η έδρα του, στην οποία θα περιλαμβάνεται κατ’ ελάχιστο το καταστατικό του, τα στοιχεία επικοινωνίας των μελών του που αναλαμβάνουν τη διοργάνωση της αγοράς, τον κανονισμό λειτουργίας της αγοράς, καθώς και τις δράσεις τις οποίες σκοπεύει να αναλάβει ο συγκεκριμένος συλλογικός φορέας στα πλαίσια εξυπηρέτησης των καταστατικών του σκοπών. Ο κανονισμός λειτουργίας θα περιλαμβάνει, περάν κάθε άλλης αναγκαίας λεπτομέρειας κριθεί, κατ’ ελάχιστο τις κατηγορίες των πωλούμενων προϊόντων, το μέγιστο αριθμό πωλητών, καθώς και τα κριτήρια επιλογής-απόρριψης αυτών, ωράριο, καθαριότητα, αιτήσεις ενδιαφερομένων, υποβαλλόμενα δικαιολογητικά και τρόπος εξέτασης αυτών, πωλούμενα προϊόντα, χώρος λειτουργίας, στέρηση δικαιώματος συμμετοχής σε περίπτωση παράβασης του κανονισμού λειτουργίας. Με απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου εγκρίνεται η διενέργεια της αγοράς, ο κανονισμός λειτουργίας αυτής (όπως έχει προταθεί από το φορέα ή με διορθώσεις-τροποποιήσεις-προσθήκες που κρίνονται αναγκαίες από τις Υπηρεσίες του και σε συμφωνία με το συλλογικό φορέα) και όποια άλλη λεπτομέρεια κριθεί αναγκαία. Σε κάθε περίπτωση στον παραπάνω κανονισμό λειτουργίας θα γίνεται ρητή αναφορά ότι η πώληση των προϊόντων θα συμμορφώνεται με τις εκάστοτε ισχύουσες υγειονομικές διατάξεις για την υγιεινή και την ασφάλεια των τροφίμων, τις διατάξεις της φορολογίας και τους Κανόνες Διακίνησης και Εμπορίας Προϊόντων και Παροχής Υπηρεσιών (ΔΙ.Ε.Π Π.Υ) και ότι οι δραστηριοποιούμενοι υπόκεινται στον έλεγχο των αρμόδιων ελεγκτικών οργάνων για την τήρηση όλων των παραπάνω. Σε περίπτωση απόρριψης της πρότασης του συλλογικού φορέα απαιτείται ειδική αιτιολόγηση, η οποία θα αναφέρεται σε τυχόν ασυνέπεια των καταστατικών σκοπών του συλλογικού φορέα με τα αναφερόμενα στο παρόν, την ασφαλή προσέλευση του καταναλωτικού κοινού και των πωλητών και την ασφαλή και νόμιμη διάθεση των διατιθέμενων προϊόντων. Η απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου δημοσιεύεται στην ιστοσελίδα του Δήμου και σε περίπτωση έγκρισης δημοσιεύεται, ομοίως, ο κανονισμός λειτουργίας της αγοράς, τα στοιχεία επικοινωνίας του συλλογικού φορέα και το καταστατικό του.

6. Ο συλλογικός φορέας, σύμφωνα με τα αναφερόμενα στο παρόν και τον εγκεκριμένο κανονισμό λειτουργίας, θα πρέπει είκοσι (20) ημέρες πριν την ημερομηνία διενέργειας της αγοράς να γνωστοποιήσει στο Δήμο κατάσταση με τους πωλητές, τα διατιθέμενα από αυτούς προϊόντα και τις τιμές πώλησης αυτών. Τα προς διάθεση προϊόντα θα πρέπει να είναι προ-συσκευασμένα και η ποσότητα ανά συσκευασία θα πρέπει να αναφέρεται στην κατάσταση του προηγούμενου εδαφίου. Επίσης στην εν λόγω κατάσταση θα πρέπει να αναφέρονται τα συγκεκριμένα δικαιολογητικά ήκαι οι πιστοποιήσεις κάθε συμμετέχοντα πωλητή. Τέλος θα πρέπει να αναφέρονται και τα μέλη του συλλογικού φορέα που θα παρίστανται στη συγκεκριμένη αγορά καθ’ όλη τη διάρκεια λειτουργίας της.
Ο Δήμος τουλάχιστον μία εβδομάδα προ της διενέργειας της αγοράς, ανακοινώνει την ημέρα και το χώρο που θα διενεργηθεί και αναρτά στην ιστοσελίδα του κατάσταση με τους πωλητές, τα προϊόντα προς διάθεση και τις τιμές αυτών. Η ημέρα λειτουργίας δε θα πρέπει να συμπίπτει με τη λειτουργία άλλης μορφής υπαίθριας αγοράς, ενώ μπορεί να είναι Κυριακή. Η σχετική κατάσταση είναι διαθέσιμη ανά πάσα στιγμή στα ελεγκτικά όργανα του παρόντος νόμου. Η εγγραφή στον εν λόγω κατάλογο υπέχει θέση άδειας για τη συμμετοχή των πωλητών στη συγκεκριμένη αγορά. Κατά τη διάρκεια προσέλευσης των πωλητών στις αγορές αυτές, τη λειτουργία της έως και την αποχώρηση αυτών, παρίστανται μέλη του συλλογικού φορέα, σε συγκεκριμένο σημείο, οι οποίοι θα ενημερώνουν το καταναλωτικό κοινό για τη σχετική αγορά, θα φροντίζουν για την τήρηση του κανονισμού λειτουργίας αυτής και θα επιδίδουν στα ελεγκτικά όργανα σφραγισμένη από το Δήμο κατάσταση με τους συμμετέχοντες πωλητές, καθώς και τον κανονισμό λειτουργίας της αγοράς. Οι πωλητές υποχρεούνται να φέρουν και να επιδεικνύουν στα ελεγκτικά όργανα τα δικαιολογητικά που αναφέρονται στον εγκεκριμένο κανονισμό λειτουργίας καθώς και έγγραφο ταυτοποίησής τους. Ως προς τις κυρώσεις, εφαρμογή έχουν τα οριζόμενα στο παρόντα νόμο για τις λοιπές μορφές υπαιθρίου εμπορίου.

7. Οι συμμετέχοντες πωλητές απαλλάσσονται από τα τέλη κατάληψης κοινόχρηστου χώρου. Ο Δήμοι δύνανται να ορίζουν ημερήσιο ανταποδοτικό τέλος για τις υπηρεσίες που προσφέρουν για την εύρυθμη λειτουργία της αγοράς, το οποίο μπορεί να είναι και σε είδος προκειμένου για την εξυπηρέτηση των κοινωνικών δράσεών τους (προμήθεια ειδών σε κοινωνικά παντοπωλεία, παιδικούς σταθμούς κλπ)

8. Με τους όρους και τις προϋποθέσεις του παρόντος Αγορές Καταναλωτών δύναται να διοργανώνονται και από την Περιφέρεια μέχρι τρεις (3) φορές το χρόνο σε χώρους ευθύνης της.



Σε δημόσια διαβούλευση το νομοσχέδιο για το υπαίθριο εμπόριο – θεσμοθετούνται οι αγορές Χωρίς Μεσάζοντες

Τις τελευταίες ‘μέρες ξανάρθε στο πολιτικό προσκήνιο η συζήτηση για την επιστροφή σε εθνικό νόμισμα. Όλοι, «γνώστες» και γραφικοί υπερθεματίζουν ή το αντίστροφο για
το ευρώ, είτε τρομοκρατώντας τους πολίτες , είτε καθησυχάζοντάς τους .

Το τι ακούνε κάθε ‘μέρα τ’ αυτιά μας δεν περιγράφεται.

Φυσικά δεν γίνεται ουσιαστικός διάλογος για το νόμισμα αλλά ακούμε άναρθρες κραυγές, ύβρεις, απειλές και άλλα τέτοια «ευχάριστα». Θα μπορούσε αυτή η διαδικασία να ‘ναι για γέλια αλλά ο κόσμος υποφέρει και δεν έχει διάθεση. Ξέρει ή φαντάζεται τι τον περιμένει από αυτό το σάπιο και διεφθαρμένο οικονομικοπολιτικό σύστημα.

Φυσικά δεν είναι η πρώτη φορά. ΄Οπότε περιμένουμε δόση απ’ τους «θεσμούς» ή όταν πρόκειται να κλείσει κάποια «αξιολόγηση», απειλούμαστε απ’ τους «θεσμούς» με Grexit και μας κλείνουν την στρόφιγγα της χρηματοδότησης. Μπροστά σ’ αυτούς τους εκβιασμούς, οι μεν ευρωλάγνοι πολιτικάντηδες τρομοκρατούν τον λαό ενώ μερικές ομάδες που είναι υπέρ της δραχμής προτάσσουν σαν μοναδική λύση την επιστροφή σε εθνικό νόμισμα. Φυσικά οι «δημοσκοπήσεις» εξακολουθούν να δείχνουν συντριπτική πλειοψηφία υπέρ του ευρώ.

Τα ερωτήματα είναι θα γίνει το Grexit; Πως; Πότε;

Στο πρώτο ερώτημα (αν θα γίνει το Grexit) δεν υπάρχει σαφής απάντηση. Θα εξαρτηθεί από το αν εξυπηρετούνται από ένα Grexit οι διεθνείς τοκογλύφοι και το εγχώριο εξουσιαστικό σύστημα. Μήπως περιμένει κάποιος ότι θα ρωτήσουν τον λαό; ή ακόμη και αν ερωτηθεί ο λαός η θέλησή του θα γίνει πράξη;

Στα ερωτήματα πως και πότε υπάρχει απάντηση. Φυσικά δεν πρόκειται για προφητεία αλλά για απλή λογική ανάλυση που προκύπτει από τα όσα έχουν γίνει μέχρι σήμερα.

Η μετάβαση σε εθνικό νόμισμα δεν πρόκειται να γίνει ξαφνικά. Ο λόγος είναι προφανής. Υπάρχει πιθανότητα κάτι τέτοιο να έχει μη ελεγχόμενες εξελίξεις, κάτι που το σάπιο και διεφθαρμένο οικονομικοπολιτικό μας σύστημα τρέμει. Ανεξέλεγκτες εξελίξεις μπορεί να σημαίνει «σάρωμα» των σημερινών πολιτικών κομμάτων και ίσως μερικοί να οδηγηθούν σε δίκες για το κατάντημα της χώρας.

Το πολιτικό ένστικτο επιβίωσης θα αναγκάσει τους πολιτικάντηδες να προετοιμάσουν έτσι το κλίμα και την μετάβαση σε εθνικό νόμισμα ώστε να μην κινδυνέψουν οι ίδιοι και οι πάτρωνές τους.

Ακόμη πρέπει να γίνουν και οι απαραίτητες ενέργειες απ’ το υπόδουλο οικονομικοπολιτικό σύστημα έτσι ώστε την αλλαγή νομίσματος να την εκμεταλλευτούν οι εξουσιαστές καθώς και να εξασφαλιστεί ότι οι «δανειστές» θα πάρουν όσα το δυνατόν περισσότερα απ’ το λεγόμενο χρέος. Πρέπει η αλλαγή να γίνει από τους πολιτικάντηδες ερήμην του λαού.

Όσον αφορά το πότε, σημειώνω ότι όταν δούμε κόμματα με πιθανότερο τον ΣΥΡΙΖΑ να αλλάζουν γραμμή πλεύσης και πάρουν θέση υπέρ της επιστροφής σε εθνικό νόμισμα, τότε θα είναι και ο χρόνος που θα γίνει το Grexit.

Επίσης θα δούμε στις «δημοσκοπήσεις» το ποσοστό που θα είναι υπέρ της επιστροφής σε εθνικό νόμισμα να είναι πλειοψηφικό.

Συμπερασματικά πιστεύω ότι δεν πρέπει να ανησυχούν οι ευρωλάτρες ούτε να πανηγυρίζουν οι δραχμολάγνοι. Υπάρχει αρκετός χρόνος έως ότου συμβεί το Grexit.


Για όσους ανησυχούν για το Grexit..

Όταν ο καλλιτέχνης έχει φαντασία, όλα γίνονται.Ο Αριστοτέλης Ρήγας, μαζί με τους G-Spot Experiment πήραν το κλασικό ύμνο του rock, to «Ace of Spades» των Motοrhead πρόσθεσαν τους στίχους από το Θούριο του Ρήγα Φεραίου και
δημιούργησαν το απόλυτο hit του 2017. Το κομμάτι πραγματικά τα «σπάει»…και ο Lemmy μάλλον στριφογυρνάει στο τάφο του.

Απέναντι Όχθη

Ο Θούριος του…. Lemmy

Όταν ο καλλιτέχνης έχει φαντασία, όλα γίνονται.Ο Αριστοτέλης Ρήγας, μαζί με τους G-Spot Experiment πήραν το κλασικό ύμνο του rock, to «Ace of Spades» των Motοrhead πρόσθεσαν τους στίχους από το Θούριο του Ρήγα Φεραίου και
δημιούργησαν το απόλυτο hit του 2017. Το κομμάτι πραγματικά τα «σπάει»…και ο Lemmy μάλλον στριφογυρνάει στο τάφο του.

Απέναντι Όχθη

Ο Θούριος του…. Lemmy

1) Τι περιμένουμε; Δεν υπάρχουν «σωτήρες»
Οι περισσότεροι νεοέλληνες περίμεναν, μετέωροι και άπρακτοι, ότι η κυβέρνηση «κοινωνικής σωτηρίας» ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ θα μας έλυνε όλα τα προβλήματα: Να συμφωνήσει με τους «θεσμούς», να εξασφαλίσει χρηματοδότηση, να αποτρέψει τη «λιτότητα», την «ανθρωπιστική» και ‘’περιβαλλοντική’’ κρίση κ.λπ. Και αυτή η Κυβέρνηση κάθε άλλο παρά έλυσε αυτά τα προβλήματα, έφερε ένα σκληρότερο μνημόνιο, σαν αποτέλεσμα της «σθεναράς διαπραγμάτευσης» με τους πιστωτές. Και για να το εφαρμόσει χωρίς τα «βαρίδια» της, έκανε «φαστ τρακ» εκλογές, για μια νέα «ισχυρή εντολή» από το ζαλισμένο «πόπολο». Πριν προλάβει αυτό να αντιληφθεί ότι οι υποσχέσεις των εκλογών, θα ακολουθήσουν το δρόμο των προηγούμενων που δεν κρατήθηκαν παρά το ότι ο Τσίπρας ήθελε να «πρωτοτυπήσει και να τις κρατήσει».

Και πραγματικά: με το 3ο και διαρκές μνημόνιο, που μας έφερε η Κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ( και που πολλοί ισχυρίζονται ότι έχει και «συνημμένο» το 4ο μνημόνιο για την επίτευξη μεγάλων αυτοκτονικών πλεονασμάτων, ώστε να ρεύσουν οι νέες δόσεις του δανεισμού, που θα μας φέρει είτε η σημερινή, είτε η επόμενη κυβέρνηση με όπλο των δανειστών την αξιολόγηση), κατέρρευσαν και οι τελευταίες ψευδαισθήσεις της πλειοψηφίας του ελληνικού λαού.

​Όσοι όμως από μας έχουν αντιληφθεί καθαρά αυτές τις εξελίξεις και δεν έχουν ακόμη παραιτηθεί από την κοινωνικοπολιτική τους δράση, δεν μας μένει παρά να διαμορφώσουμε «από τα κάτω» ένα απαραίτητο ρεαλιστικό και ελκυστικό πολιτικό πρόγραμμα για το ξεπέρασμα της σημερινής κατάρρευσης και συγχρόνως για τη μετάβαση σε μια μετακαπιταλιστική κοινωνία.
Δε μας μένει τίποτα άλλο σε αυτή την χώρα, από το να αναζητήσουμε ριζοσπαστικές λύσεις!

Παρακάτω περιγράφουμε τη στρατηγική της Τοπικοποίησης σαν μια δυνατότητα μετάβασης σε μετακαπιταλιστική κοινωνία:

2) Η Στρατηγική της Τοπικοποίησης

i) Το παγκόσμιο πλαίσιο

Η ελληνική κρίση είναι η «εξτρέμ» έκφραση της παγκόσμιας κρίσης, στην οποία βρίσκεται το καπιταλιστικό σύστημα υπό την ηγεσία του χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου.
Υπάρχει μια χρηματοπιστωτική φούσκα διογκωμένη τουλάχιστον κατά 10 φορές. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα να έχουν αυξηθεί υπέρμετρα οι σημερινές χρηματικές περιουσίες της ελίτ του 1% του παγκόσμιου πληθυσμού. Αυτή η ελίτ διακινώντας και δανείζοντας αυτόν τον τεράστιο χρηματικό όγκο μπορεί και ελέγχει την «ευημερία» του υπόλοιπου 99%. Αυτό είναι δυνατόν γιατί έχει εξαρτήσει από αυτό το χρήμα και τις πλειοψηφίες των «από κάτω» με την μαζική χορήγηση δανείων από τις τράπεζες. Είχαμε παντού αυξανόμενα επίπεδα χρέους. Των νοικοκυριών, των επιχειρήσεων, των κυβερνήσεων, ώστε η κατανάλωση να γίνει ο βασικός μοχλός της καπιταλιστικής ανάπτυξης. Στην κουλτούρα του «δανείσου και ξόδευε» τα πιο ευάλωτα ήταν τα κοινωνικά στρώματα χαμηλού εισοδήματος, ιδίως της μεσαίας τάξης.

Η «αριστοκρατία» των μεσοστρωμάτων και των μισθωτών εργαζομένων είχαν κατορθώσει να εξασφαλίσουν για τον εαυτό τους σημαντικό μέρος της πίτας και προσπαθούσαν με κάθε τρόπο να μη βρεθούν στη θέση των «από κάτω».

Οι κυρίαρχες ελίτ και τάξεις κατόρθωναν μέχρι τώρα να έχουν την συναίνεση αυτών των στρωμάτων, υποσχόμενες ότι μπορούν να τους αυξάνουν το μερίδιο της πίτας με το να τις βοηθούν να μεγαλώνουν τη συνολική πίτα μέσω της «ανάπτυξης και της προόδου». Κατορθώνοντας δηλαδή να περάσει στη συνείδηση των «από κάτω» της πυραμίδας, σαν υπέρτατη αξία-σχεδόν σα νέα θρησκεία- την «άνετη» ζωή μέσα από την συνεχή αύξηση της κατανάλωσης.

Αυτό λειτουργούσε, όσο οι λαοί πίστευαν ακόμα σε μια «εικόνα» ενός απέραντου και απεριορίστων δυνατοτήτων πλανήτη, και όσο οι οικονομολόγοι μπορούσαν να υποστηρίζουν ότι η καμπύλη της οικονομίας είναι εκθετικά αυξητική.

Το τελικό αποτέλεσμα των αυξημένων οικονομικών δραστηριοτήτων του οποιασδήποτε μορφής κεφαλαίου είναι η κατάρρευση των αποθεμάτων των φυσικών πόρων του πλανήτη. Αλλά και του περιβάλλοντός του, γιατί επίσης έχουν αυξημένη παραγωγή αποβλήτων, όσο και να αυξάνεται ο βαθμός απόδοσης της χρησιμοποιημένης τεχνολογίας.

Δεν είναι βασικά η «ανευθυνότητα» ή η «απληστία» των αγορών -αν και έπαιξε σημαντικό ρόλο- η αιτία της συνεχιζόμενης οικονομικής κρίσης και της κρίσης των δημοσιονομικών χρεών. Η βασικότερη αιτία είναι η ίδια η επιδίωξη της οικονομικής ανάπτυξης και της αντίστοιχης ιδεολογίας της.

Αυτή η ιδεολογία, προς το παρόν οδηγεί σε οικονομική και περιβαλλοντική καταστροφή ολόκληρες χώρες και περιοχές, και στο μέλλον σε κατάρρευση ολόκληρο τον πλανήτη: οι υλικές και οι περιβαλλοντικές επιπτώσεις της επιδιωκόμενης ανάπτυξης μας οδηγεί εκτός της δημιουργίας οικονομικών χρεών και στη δημιουργία οικολογικών χρεών.

Η ανικανότητά μας να ρυθμίσουμε τις χρηματοοικονομικές αγορές συνδυάζεται με την ανικανότητά μας να προστατέψουμε τους φυσικούς πόρους και να περιορίσουμε τις οικολογικές καταστροφές.

Τα χρέη που αφήνουμε στα παιδιά μας και τις μελλούμενες γενιές δεν θα είναι μόνο οικονομικά προς τους πιστωτές μας. Θα είναι και οικολογικά προς τον πλανήτη και τα οικοσυστήματα, τα οποία ανήκουν σε όλους και δεν έχουν σύνορα. Και αυτά θα πρέπει να τα ξεπληρώσουν –οι νέες γενιές-αποκαθιστώντας ότι έχουμε καταστρέψει οι παλιότερες. Αν θέλουν φυσικά να επιβιώσουν στο μέλλον.

Με το κυρίαρχο σημερινό μοντέλο, μέχρι το 2030 η ανθρωπότητα θα χρειαζόταν έναν δεύτερο πλανήτη σαν τη γη, ενώ ο καπιταλισμός εξασφαλίζοντας από τη μία για τις ελίτ όλο και μεγαλύτερο κομμάτι της υπάρχουσας πεπερασμένης πίτας και καταναλώνοντας από την άλλη τους εναπομείναντες πόρους για να συνεχίζει να καλλιεργεί τη ψευδαίσθηση της αύξησης της πίτας, την «φουσκώνει», αφού δε μπορεί να την μεγαλώνει.

Αλλά όσο μεγαλώνουν οι φούσκες τόσο πιο εύκολα «σπάνε» και έτσι δε θα μπορεί πια να εξασφαλίζει εύκολα τη συναίνεση των μεσαίων τάξεων. Αυτή η συναίνεση εξέλεγε μέχρι τώρα τις κυβερνήσεις των κομμάτων εξουσίας παντού. Με την άρση της έχουμε και αμφισβήτηση του πολιτικού συστήματος της κοινοβουλευτικής εκπροσώπησης και διακυβέρνησης, ιδίως στα κράτη της Ν. Ευρώπης.

ii) Το πλαίσιο στην Ελλάδα

Η Ελλάδα έγινε ο αδύνατος κρίκος στον παγκόσμιο καπιταλισμό, λόγω της μανίας της πολιτικής και οικονομικής ελίτ, για ανάπτυξη που δεν στηριζόταν στον πρωτογενή- δευτερογενή τομέα (γεωργία, μεταποίηση, καινοτομία κ.λπ.), αλλά στον τριτογενή (κατανάλωση, εμπόριο, τουριστικές υπηρεσίες κ.λπ.) και στις κάθε είδους οικοδόμηση και κατασκευές.

Ο «εκσυγχρονισμός» που υποτίθεται έγινε -χωρίς να υπολογίζεται το οικονομικό και το περιβαλλοντικό κόστος του-στηρίχθηκε σε δάνεια κύρια από το εξωτερικό. Σε αυτό βοήθησε και η είσοδος στην Ευρωζώνη, γιατί αύξησε τη δανειοληπτική πίστη λόγω του κοινού νομίσματος. Όλοι άρχισαν να δανείζονται εύκολα.

Η κυβέρνηση και οι τράπεζες από τις «χρηματοπιστωτικές αγορές», οι επιχειρήσεις και τα νοικοκυριά από τις τράπεζες. Το Ευρώ και τα δάνεια βοήθησαν ιδιαίτερα στο να ικανοποιείται η μανία της ελληνικής ελίτ για έργα φαραωνικά ( π.χ. των ολυμπιακών του 2004 ), για γέφυρες λιμάνια, δρόμους, αεροδρόμια και στάδια, αλλά και για τη δημιουργία ενός υπερμεγέθους πελατειακού κράτους στην υπηρεσία της.

Ο τουρισμός αναδείχθηκε στη «μεγάλη βιομηχανία» της χώρας και ένα μεγάλο μέρος του πληθυσμού προσπάθησε να επιβιώσει προσφέροντας υπηρεσίες κατά τη «τουριστική σαιζόν», αφήνοντας κατά μέρος τις άλλες δραστηριότητες και τη γεωργία.

Και αυτή η κατεύθυνση -που υλοποιούταν από ένα πολιτικό προσωπικό κάθε άλλο παρά αξιόλογο-κατέρρευσε στα πλαίσια της παγκόσμιας χρηματοπιστωτικής κρίσης.
Λόγω της άρσης της «εμπιστοσύνης των πιστωτών», η δομική κατά βάση ελληνική κρίση μετατράπηκε σε κρίση των δημοσιονομικών χρεών. Αυτή έφερε και τις πολιτικές της τρόικας και των «μνημονίων».

Και η σημερινή, αλλά και οι επόμενες κυβερνήσεις των κομμάτων εξουσίας, θα είναι υποχρεωμένες –με τη «βοήθεια» των θεσμών της ΕΕ-να εφαρμόσουν τέτοιες πολιτικές, ώστε να επιστραφούν με οποιοδήποτε τρόπο τα χρέη στους διεθνείς και ντόπιους πιστωτές.

Εξάλλου η ευρωπαϊκή ελίτ δε μπορεί πια να διατηρεί πολυπληθείς μεσαίες τάξεις και θέλει να τις συρρικνώσει, ξεκινώντας από την Ελλάδα και τη Ν. Ευρώπη. Με τα προγράμματα «σωτηρίας» επιδιώκει τη «φτωχοποίηση» όλων των Ελλήνων «από κάτω», με τη δημιουργία ελλειμμάτων και άρα συνέχισης της δανειοδότησης από τους «πιστωτές» και της πληρωμής των δανείων από τα σημερινά και αυριανά «υποζύγια». Για να συνεχίζεται η εξάρτηση της χώρας και το «πάρτυ» της ντόπιας και διεθνούς κυρίαρχης τάξης, σε ένα φαύλο κύκλο.

Θα χρειασθεί, μέσα από την όξυνση της κρίσης, να αντιληφθούν τα ελληνικά μεσοστρώματα μαζί με τους εργαζόμενους και άνεργους, ότι είναι ψευδαίσθηση η επιθυμία να επιστρέψουν προς τα πίσω, στην προ κρίσης κατάσταση. Δεν θα είναι δυνατόν να «ανελιχθούν» πλέον κοινωνικά και να επιδιώξουν την «ευημερία» μέσω της αύξησης του κομματιού της πίτας που τους αναλογεί. Θα χρειασθεί να αντιληφθούν καθαρά ότι η ευζωία τους δε μπορεί να ταυτισθεί με την ατομική κατανάλωση και ατομική στάση.

Μπορεί να επιτευχθεί μόνο αν επιδιώξουν την επιστροφή …προς τα μπρος, μέσω της ανάδειξης άλλων σημαντικών αξιών και προτεραιοτήτων: της αλληλεγγύης, της συνεργασίας, της κοινότητας, της φιλίας, της ελευθερίας, του αυτοκαθορισμού, της κοινωνικής-αλληλέγγυας οικονομίας, της στήριξης στην αφθονία των κοινωνικών-συλλογικών αγαθών μας και στους δίκαια κατανεμημένους περιορισμένους φυσικούς πόρους μας.

Να αντιληφθούμε όλοι ότι δε μπορεί να συναινούμε πλέον στον μέχρι τώρα τρόπο ανάπτυξης και διακυβέρνησης που μας οδήγησε εδώ.

Πραγματικά, η απομυθοποίηση του καπιταλισμού και της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας, μπορεί να μας πείσει πιο εύκολα πια, ότι η εκχώρηση της αντιπροσώπευσης και η διαμεσολάβηση από τους επαγγελματίες πολιτικούς των κομμάτων, δεν είναι ο καλύτερος τρόπος διακυβέρνησης. Ότι θα πρέπει να αναλάβουμε οι ίδιοι την ευθύνη της διαμόρφωσης των συνθηκών της ζωής μας, προχωρώντας σε δομές αυτοοργάνωσης και αυτοκυβέρνησης.

Να δημιουργήσουμε ένα κίνημα, που ξεκινώντας από την «άμυνα», από τα συνθήματα των «πλατειών»: δεν «πληρώνουμε τα χρέη τους», «δε πουλάμε τα κοινωνικά και δημόσια αγαθά μας, ούτε το περιβάλλον μας», «δε χρειαζόμαστε τα λεφτά τους» κ.λπ., να προχωρήσει επιθετικά στη δημιουργία εναλλακτικών μορφών ατομικής και κοινωνικής ύπαρξης. Να διαμορφώσει και να βάλει σε εφαρμογή ένα πρόγραμμα από τα κάτω, για τους «από κάτω», που θα δίνει λύσεις στην καθημερινότητά τους, αποτινάζοντας από πάνω τους το καθεστώς της αποικίας χρέους, στο οποίο βρίσκεται η χώρα, αλλά και θα αλλάζει την κυρίαρχη ατομική και κοινωνική συνείδηση του ατομικισμού που έχει διαμορφώσει τον κυρίαρχο σημερινό ανθρωπολογικό τύπο της ελληνικής κοινωνίας, ανεξάρτητα της ταξικής του προέλευσης.

Ένα τέτοιο κίνημα μπορεί να γίνει κάποια στιγμή πλειοψηφικό στην κοινωνία, και να την οδηγήσει σε ένα νέο «κοινωνικό συμβόλαιο» για μετάβαση σε μια μετακαπιταλιστική οργάνωσή της:
Με άρνηση της θέσης της χώρας στα πλαίσια του παγκοσμιοποιημένου καπιταλιστικού μοντέλου ανάπτυξης και της ευρωζώνης και μη συμμόρφωση με τα μέτρα που θα προωθήσουν οι επόμενες κυβερνήσεις
Με διαμόρφωση συνθηκών ενδογενούς και τοπικής παραγωγής και διανομής μέσα από την προώθηση ομάδων παραγωγών, συνεταιρισμών παραγωγών-καταναλωτών για απευθείας διακίνηση τροφίμων και άλλων χρηστικών προϊόντων χωρίς μεσάζοντες, συνεταιριστικών μικρών μαγαζιών, δικτύων διανομής και τοπικών συστημάτων ανταλλαγών κ.λ.π.,
Με επαναπροσδιορισμό γενικότερα από την κοινωνία των βασικών της αναγκών και του τρόπου ικανοποίησή τους, όσο γίνεται λιγότερο μέσω των αγορών και της ατομικής κατανάλωσης.
Με στήριξη στα συλλογικά αγαθά και με μικρότερο κοινωνικό και οικολογικό αποτύπωμα, σε ισορροπία με τη φύση.
Με επιδίωξη περισσότερο της αυτοανάπτυξης-αυτοπραγμάτωσης των πολιτών μέσα από τη συμμετοχή στις δομές αυτοοργάνωσης όλων των επιπέδων (οικονομικών, κοινωνικών, πολιτιστικών, πολιτικών), μέσα από τη κοινωνικοποίηση της εκπαίδευσης και παιδείας και την ενσωμάτωσή της στην κοινωνική ζωή και στην παραγωγική διαδικασία και κάτω από τον έλεγχο των πολιτών και των άμεσων παραγωγών.

iii) Ο ρόλος της Τοπικοποίησης

Η Τοπικοποίηση προτείνεται σαν μια στρατηγική με την οποία θα απαντήσουμε στην «υπαρκτή» παγκοσμιοποίηση και θα επιδιώξουμε τη στροφή σε μια αποκεντρωμένη, επανατοπικοποιημένη, αυτοδιαχειριζόμενη, αταξική, οικολογική κοινωνία της ισοκατανομής, που θα έχει σαν κύτταρο την αυτοδύναμη κοινότητα και το δήμο και θα στηρίζεται στην ομοσπονδιοποίηση δήμων-περιφερειών-εθνών μέσω της θέσμισης της Δημοκρατικής Αυτονομίας και του Δημοκρατικού Ομοσπονδισμού. Για το ξεπέρασμα του δυτικού μοντέλου ανάπτυξης, της κλιματικής-οικολογικής καταστροφής, του καπιταλισμού και του εθνικού κεντρικού κράτους.

Είναι μια στρατηγική στα πλαίσια των γενικότερων προταγμάτων της «απο-ανάπτυξης», της αυτοδιαχείρισης, της «αμεσης δημοκρατίας» και του «κοινοτισμού»
Προτείνεται σαν μια στρατηγική, στα πλαίσια επιλογής ενός μοντέλου αποανάπτυξης και αναβίωσης του κοινοτικού πνεύματος για να ξεπεράσουμε τη κρίση, αλλά και για να αποχαιρετήσουμε τον καπιταλισμό που μας οδηγεί στη βαρβαρότητα και την οικο-καταστροφή.

Προτείνει να στηριχθούμε στις κοινότητες κάθε είδους- αστικές ή της υπαίθρου, αλλά και επαγγελματικές, κοινωνικής ή συνεργατικής οικονομίας, τις κοινότητες ενδιαφερόντων ή του διαδικτύου(π.χ. κοινότητες «κοινής χρήσης» κατοικιών, αυτοκινήτων κ.λπ) -σαν κύτταρα της νέας κοινωνίας που θα επιδιώξουμε. Αυτό θα γίνει καλύτερα αν επιδιώξουμε τα παρακάτω:

• Στήριξη όσο γίνεται περισσότερο στους τοπικούς πόρους κάθε περιοχής και όσον αφορά στη γεωργία στις τοπικές ποικιλίες και ράτσες
• Τοπική ποιοτική παραγωγή για τις ανάγκες κυρίως της αλυσίδας: πολίτης, κοινότητα, δήμος-περιφέρεια και επικράτεια και όχι οπωσδήποτε με κριτήριο το συγκριτικό πλεονέκτημα στη παγκόσμια αγορά
• Δίκτυα Ανταλλαγών-Τοπικά Νομίσματα- Tοπική αγορά των μικρών αποστάσεων
• Μεγαλύτερη συμμετοχή σε θεσμούς αυτοδιαχείρισης μικρής κλίμακας, όπου είναι πιο εύκολος ο έλεγχος από την τοπική κοινωνία.
Εφαλτήρας για την οικονομία μπορεί να γίνει ο αγροδιατροφικός τομέας, ο τομέας ένδυσης-υπόδησης, ο ενεργειακός τομέας με αιχμή στις ΑΠΕ και ο τομέας του ήπιου οικοτουρισμού για δημιουργία επιπλέον τοπικού εισοδήματος
Εφαλτήρας για τη διαμόρφωση αντίστοιχης πολιτικής οι τοπικές κινήσεις πολιτών που παρεμβαίνοντας στις τοπικές κοινωνίες και συμμετέχοντας στις τοπικές εκλογές θα απαιτήσουν «συμμετοχικούς προϋπολογισμούς» στους δήμους.

iv) Ο ρόλος της Τοπικής Αυτοδιοίκησης

• Τ.Α. θέτει πόρους στη διάθεση συλλογικών δομών εργασίας, με τη μορφή κοινωνικών επιχειρήσεων (συνδυασμός αμειβόμενης εργασίας για ανέργους – εξειδικευμένης από υπαλλήλους του δήμου -εθελοντικής εργασίας από εθελοντές που μαζί με τους υπαλλήλους παίζουν το ρόλο του «εμψυχωτή»)
• Δημιουργεί χώρους παραγωγής και αυτοπαραγωγής (π.χ. εργαστηρίων επαναχρησιμοποίησης ηλεκτρικών – ηλεκτρονικών ειδών, επίπλων, ρούχων, κομποστοποίησης -λιπασματοποίησης οργανικών αποβλήτων, δημοτικών λαχανόκηπων, μεταποιητηρίων γεωργικών προϊόντων κ.λπ.)
• Χώρους απασχόλησης παιδιών ,ανταλλαγής ειδών από «δεύτερο χέρι», γραφείων «συνταξιδιωτών» κ.λπ
• οργάνωση γραφείων-συνεργείων από άνεργους αρχιτέκτονες-οικοδόμους για κατασκευή-μετατροπή κτιρίων σε βιοκλιματικά, συνεργείων για τη δημιουργία «πράσινων στεγών» και «ηλιακών στεγών»
• Ειδική περίπτωση: αυτοδιαχειριζόμενα συνεργεία και όχι ιδιώτες εργολάβοι να αναλαμβάνουν συγκεκριμένες εργασίες του δήμου

v). Ο ρόλος του κοινοτισμού

Ο ρόλος του κοινοτισμού για το ξεπέρασμα της σημερινής κρίσης (αλλά και για το πέρασμα σε μετακαπιταλιστική κοινωνία) θα είναι πολύ σημαντικός:

• Να αναβιώσουμε και σήμερα το κοινοτικό πνεύμα για να ξεπεράσουμε τη κρίση, αλλά και για να αποχαιρετήσουμε τον καπιταλισμό
• Να στηριχθούμε στις κοινότητες σαν κύτταρα της νέας κοινωνίας που θα επιδιώξουμε.
• Όχι μόνο στις χωρικές-αστικές ή της υπαίθρου-αλλά και στις επαγγελματικές, τα εγχειρήματα της κοινωνικής-συνεργατικής οικονομίας ή τις κοινότητες ενδιαφερόντων ή του διαδικτύου (π.χ. κοινότητες «κοινής χρήσης» κατοικιών, αυτοκινήτων κ.λπ)

Σήμερα υπάρχουν ήδη πάνω από 2600 εγχειρήματα κοινοτικού χαρακτήρα στη χώρα, που δεν περιμένουν την επανάσταση ή κάποια «κυβέρνηση κοινωνικής σωτηρίας» για να δώσει λύση. Εμφορούνται από την αντίληψη ότι μπορούν να δημιουργήσουν από τώρα στοιχεία «του κόσμου που θέλουν, μέσα στον κόσμο που θέλουν να ανατρέψουν και να αφήσουν πίσω τους».

Η δική μας συνολική πρόταση:

Να διαμορφωθεί «από τα κάτω» και από τους έλληνες «από κάτω» ένα απαραίτητο ρεαλιστικό και ελκυστικό πρόγραμμα για το ξεπέρασμα της κρίσης και συγχρόνως για τη μετάβαση σε μια μετακαπιταλιστική κοινωνία, σε μια κοινωνία Δημοκρατικής Αυτονομίας που θα στηριχθεί:

• στην οικονομία των βιοτικών αναγκών όσον αφορά στο περιεχόμενο,
• στον συνεργατισμό-συνεταιρισμό όσον αφορά στις σχέσεις παραγωγής,
• στη συλλογική-κοινοτική-δημοτική ιδιοκτησία όσον αφορά στα μέσα παραγωγής,
• στην εγγύτητα και τις μικρές αποστάσεις όσον αφορά στο μικρότερο δυνατό οικολογικό αποτύπωμα,
• στην άμεση δημοκρατία των συνελεύσεων και των ανακλητών εκπροσώπων, όσο αφορά στις διαδικασίες αποφάσεων, πολιτικής θέσμισης και διακυβέρνησης

vi). Ο Συνομοσπονδισμός

Εφαλτήρας για τη διαμόρφωση της κοινοτικής πολιτικής θέσμισης οι Τοπικές Κινήσεις Πολιτών και τα Τοπικά Συμβούλια για τη Δημοκρατική Αυτονομία –με τη μορφή της δημοκρατίας εν δράσει και κοινή ονομασία π.χ. Κινήσεις-Συμβούλια για τη «Δημοκρατική Αυτονομία»-που παρεμβαίνοντας στις τοπικές κοινωνίες στη βάση των προβλημάτων της καθημερινότητας και δημιουργώντας θεσμούς άμεσης δημοκρατίας σε όλα τα επίπεδα- θα μπορέσουν-συνδεόμενες-α και μεταξύ τους- να διαμορφώσουν ένα πρόγραμμα μετάβασης σε ένα σύστημα αποκεντρωμένης δημοκρατικής αυτονομίας και κοινοτισμού, σε μια κοινωνία ελευθερίας, ειρήνης, κοινωνικής και φυλετικής ισότητας, δικαιοσύνης και οικολογικής ισορροπίας.

Αυτές οι Κινήσεις θα απαιτήσουν από τους υπάρχοντες δήμους «συμμετοχικούς προϋπολογισμούς και προγραμματισμούς»(οργανώνοντας π.χ. στις γειτονιές των πόλεων και τα χωριά συνελεύσεις πολιτών όπου θα γίνονται οι προτάσεις και θα αποφασίζονται οι προτεραιότητες και στη συνέχεια Συντονιστικά Συμβούλια με ανακλητούς εκπροσώπους για την προώθηση των λύσεων προς την Τ.Α.

Όταν μπορέσουν να αλλάξουν τους πολιτικούς συσχετισμούς και συμμετέχοντας στις τοπικές εκλογές πάρουν την πλειοψηφία σε κάποιους δήμους, τότε τους μετατρέπουν σε θεσμούς πραγματικής αυτοδιοίκησης και αυτοκυβέρνησης (μικραίνοντας το μέγεθός τους-επιστρέφοντας τουλάχιστον στο καποδιστριακό τους μέγεθος- και θεσμοθετώντας την κοινότητα δρόμου στις πόλεις και την αγροτική κοινότητα σαν το μικρότερο κύτταρο της δημοκρατικής αυτονομίας, τα Συμβούλια Συνοικιών στη συνέχεια και τα Συμβούλια Πόλης.

Όταν γίνει αυτό σε αρκετούς δήμους τους ομοσπονδοποιούν και λειτουργούν για ένα πιθανά μεγάλο διάστημα σαν αυτόνομη ομοσπονδία σε σχέση συμπλήρωσης, αντιπαράθεσης και ρήξης με το κεντρικό κράτος( ένα είδος δυαδικής αντιεξουσίας) έως ότου καταλήξουμε σε ένα νέο «Κοινωνικό Συμβόλαιο» και μια δημοκρατική συνομοσπονδιακή κοινοπολιτεία στην ελληνική επικράτεια (ελπίζουμε ειρηνικά και αναίμακτα, αλλά και προετοιμαζόμενοι για πιθανές συγκρούσεις με αυτοάμυνα και αντίσταση και μεθόδους που θα έχει αναπτύξει το κίνημα εντωμεταξύ).

Από τον «αδύνατο καπιταλιστικό κρίκο της «Ενωμένης Ευρώπης» να μετατρέψουμε τη χώρα σε κόμβο κοινωνικής, πολιτικής και οικολογικής ανάτασης στα πλαίσια του πραγματικού μας «οίκου» που είναι η Μεσόγειος και τα Βαλκάνια. Όπου ανεξάρτητα των θρησκευτικών και φυλετικών διαφορών, καθώς και συνόρων, μπορούν να δημιουργηθούν συνομοσπονδισμένες βιοπεριφέρειες, που θα στηρίζονται σε ένα εκτεταμένο δίκτυο συνεργασιών και μεταξύ τους ροών και θα αναπτύσσουν το μοντέλο της ευζωίας χωρίς «ανάπτυξη» και καταναλωτισμό , αλλά με κοινωνική ισότητα και ατομική εγκράτεια, στηριζόμενοι στα κοινωνικά και συλλογικά αγαθά και την άμεση δημοκρατία.

Γιώργος Κολέμπας

Aντί ενός 4ου Mνημονίου, μια πρόταση επιστροφής…προς τα μπρος

1) Τι περιμένουμε; Δεν υπάρχουν «σωτήρες»
Οι περισσότεροι νεοέλληνες περίμεναν, μετέωροι και άπρακτοι, ότι η κυβέρνηση «κοινωνικής σωτηρίας» ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ θα μας έλυνε όλα τα προβλήματα: Να συμφωνήσει με τους «θεσμούς», να εξασφαλίσει χρηματοδότηση, να αποτρέψει τη «λιτότητα», την «ανθρωπιστική» και ‘’περιβαλλοντική’’ κρίση κ.λπ. Και αυτή η Κυβέρνηση κάθε άλλο παρά έλυσε αυτά τα προβλήματα, έφερε ένα σκληρότερο μνημόνιο, σαν αποτέλεσμα της «σθεναράς διαπραγμάτευσης» με τους πιστωτές. Και για να το εφαρμόσει χωρίς τα «βαρίδια» της, έκανε «φαστ τρακ» εκλογές, για μια νέα «ισχυρή εντολή» από το ζαλισμένο «πόπολο». Πριν προλάβει αυτό να αντιληφθεί ότι οι υποσχέσεις των εκλογών, θα ακολουθήσουν το δρόμο των προηγούμενων που δεν κρατήθηκαν παρά το ότι ο Τσίπρας ήθελε να «πρωτοτυπήσει και να τις κρατήσει».

Και πραγματικά: με το 3ο και διαρκές μνημόνιο, που μας έφερε η Κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ( και που πολλοί ισχυρίζονται ότι έχει και «συνημμένο» το 4ο μνημόνιο για την επίτευξη μεγάλων αυτοκτονικών πλεονασμάτων, ώστε να ρεύσουν οι νέες δόσεις του δανεισμού, που θα μας φέρει είτε η σημερινή, είτε η επόμενη κυβέρνηση με όπλο των δανειστών την αξιολόγηση), κατέρρευσαν και οι τελευταίες ψευδαισθήσεις της πλειοψηφίας του ελληνικού λαού.

​Όσοι όμως από μας έχουν αντιληφθεί καθαρά αυτές τις εξελίξεις και δεν έχουν ακόμη παραιτηθεί από την κοινωνικοπολιτική τους δράση, δεν μας μένει παρά να διαμορφώσουμε «από τα κάτω» ένα απαραίτητο ρεαλιστικό και ελκυστικό πολιτικό πρόγραμμα για το ξεπέρασμα της σημερινής κατάρρευσης και συγχρόνως για τη μετάβαση σε μια μετακαπιταλιστική κοινωνία.
Δε μας μένει τίποτα άλλο σε αυτή την χώρα, από το να αναζητήσουμε ριζοσπαστικές λύσεις!

Παρακάτω περιγράφουμε τη στρατηγική της Τοπικοποίησης σαν μια δυνατότητα μετάβασης σε μετακαπιταλιστική κοινωνία:

2) Η Στρατηγική της Τοπικοποίησης

i) Το παγκόσμιο πλαίσιο

Η ελληνική κρίση είναι η «εξτρέμ» έκφραση της παγκόσμιας κρίσης, στην οποία βρίσκεται το καπιταλιστικό σύστημα υπό την ηγεσία του χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου.
Υπάρχει μια χρηματοπιστωτική φούσκα διογκωμένη τουλάχιστον κατά 10 φορές. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα να έχουν αυξηθεί υπέρμετρα οι σημερινές χρηματικές περιουσίες της ελίτ του 1% του παγκόσμιου πληθυσμού. Αυτή η ελίτ διακινώντας και δανείζοντας αυτόν τον τεράστιο χρηματικό όγκο μπορεί και ελέγχει την «ευημερία» του υπόλοιπου 99%. Αυτό είναι δυνατόν γιατί έχει εξαρτήσει από αυτό το χρήμα και τις πλειοψηφίες των «από κάτω» με την μαζική χορήγηση δανείων από τις τράπεζες. Είχαμε παντού αυξανόμενα επίπεδα χρέους. Των νοικοκυριών, των επιχειρήσεων, των κυβερνήσεων, ώστε η κατανάλωση να γίνει ο βασικός μοχλός της καπιταλιστικής ανάπτυξης. Στην κουλτούρα του «δανείσου και ξόδευε» τα πιο ευάλωτα ήταν τα κοινωνικά στρώματα χαμηλού εισοδήματος, ιδίως της μεσαίας τάξης.

Η «αριστοκρατία» των μεσοστρωμάτων και των μισθωτών εργαζομένων είχαν κατορθώσει να εξασφαλίσουν για τον εαυτό τους σημαντικό μέρος της πίτας και προσπαθούσαν με κάθε τρόπο να μη βρεθούν στη θέση των «από κάτω».

Οι κυρίαρχες ελίτ και τάξεις κατόρθωναν μέχρι τώρα να έχουν την συναίνεση αυτών των στρωμάτων, υποσχόμενες ότι μπορούν να τους αυξάνουν το μερίδιο της πίτας με το να τις βοηθούν να μεγαλώνουν τη συνολική πίτα μέσω της «ανάπτυξης και της προόδου». Κατορθώνοντας δηλαδή να περάσει στη συνείδηση των «από κάτω» της πυραμίδας, σαν υπέρτατη αξία-σχεδόν σα νέα θρησκεία- την «άνετη» ζωή μέσα από την συνεχή αύξηση της κατανάλωσης.

Αυτό λειτουργούσε, όσο οι λαοί πίστευαν ακόμα σε μια «εικόνα» ενός απέραντου και απεριορίστων δυνατοτήτων πλανήτη, και όσο οι οικονομολόγοι μπορούσαν να υποστηρίζουν ότι η καμπύλη της οικονομίας είναι εκθετικά αυξητική.

Το τελικό αποτέλεσμα των αυξημένων οικονομικών δραστηριοτήτων του οποιασδήποτε μορφής κεφαλαίου είναι η κατάρρευση των αποθεμάτων των φυσικών πόρων του πλανήτη. Αλλά και του περιβάλλοντός του, γιατί επίσης έχουν αυξημένη παραγωγή αποβλήτων, όσο και να αυξάνεται ο βαθμός απόδοσης της χρησιμοποιημένης τεχνολογίας.

Δεν είναι βασικά η «ανευθυνότητα» ή η «απληστία» των αγορών -αν και έπαιξε σημαντικό ρόλο- η αιτία της συνεχιζόμενης οικονομικής κρίσης και της κρίσης των δημοσιονομικών χρεών. Η βασικότερη αιτία είναι η ίδια η επιδίωξη της οικονομικής ανάπτυξης και της αντίστοιχης ιδεολογίας της.

Αυτή η ιδεολογία, προς το παρόν οδηγεί σε οικονομική και περιβαλλοντική καταστροφή ολόκληρες χώρες και περιοχές, και στο μέλλον σε κατάρρευση ολόκληρο τον πλανήτη: οι υλικές και οι περιβαλλοντικές επιπτώσεις της επιδιωκόμενης ανάπτυξης μας οδηγεί εκτός της δημιουργίας οικονομικών χρεών και στη δημιουργία οικολογικών χρεών.

Η ανικανότητά μας να ρυθμίσουμε τις χρηματοοικονομικές αγορές συνδυάζεται με την ανικανότητά μας να προστατέψουμε τους φυσικούς πόρους και να περιορίσουμε τις οικολογικές καταστροφές.

Τα χρέη που αφήνουμε στα παιδιά μας και τις μελλούμενες γενιές δεν θα είναι μόνο οικονομικά προς τους πιστωτές μας. Θα είναι και οικολογικά προς τον πλανήτη και τα οικοσυστήματα, τα οποία ανήκουν σε όλους και δεν έχουν σύνορα. Και αυτά θα πρέπει να τα ξεπληρώσουν –οι νέες γενιές-αποκαθιστώντας ότι έχουμε καταστρέψει οι παλιότερες. Αν θέλουν φυσικά να επιβιώσουν στο μέλλον.

Με το κυρίαρχο σημερινό μοντέλο, μέχρι το 2030 η ανθρωπότητα θα χρειαζόταν έναν δεύτερο πλανήτη σαν τη γη, ενώ ο καπιταλισμός εξασφαλίζοντας από τη μία για τις ελίτ όλο και μεγαλύτερο κομμάτι της υπάρχουσας πεπερασμένης πίτας και καταναλώνοντας από την άλλη τους εναπομείναντες πόρους για να συνεχίζει να καλλιεργεί τη ψευδαίσθηση της αύξησης της πίτας, την «φουσκώνει», αφού δε μπορεί να την μεγαλώνει.

Αλλά όσο μεγαλώνουν οι φούσκες τόσο πιο εύκολα «σπάνε» και έτσι δε θα μπορεί πια να εξασφαλίζει εύκολα τη συναίνεση των μεσαίων τάξεων. Αυτή η συναίνεση εξέλεγε μέχρι τώρα τις κυβερνήσεις των κομμάτων εξουσίας παντού. Με την άρση της έχουμε και αμφισβήτηση του πολιτικού συστήματος της κοινοβουλευτικής εκπροσώπησης και διακυβέρνησης, ιδίως στα κράτη της Ν. Ευρώπης.

ii) Το πλαίσιο στην Ελλάδα

Η Ελλάδα έγινε ο αδύνατος κρίκος στον παγκόσμιο καπιταλισμό, λόγω της μανίας της πολιτικής και οικονομικής ελίτ, για ανάπτυξη που δεν στηριζόταν στον πρωτογενή- δευτερογενή τομέα (γεωργία, μεταποίηση, καινοτομία κ.λπ.), αλλά στον τριτογενή (κατανάλωση, εμπόριο, τουριστικές υπηρεσίες κ.λπ.) και στις κάθε είδους οικοδόμηση και κατασκευές.

Ο «εκσυγχρονισμός» που υποτίθεται έγινε -χωρίς να υπολογίζεται το οικονομικό και το περιβαλλοντικό κόστος του-στηρίχθηκε σε δάνεια κύρια από το εξωτερικό. Σε αυτό βοήθησε και η είσοδος στην Ευρωζώνη, γιατί αύξησε τη δανειοληπτική πίστη λόγω του κοινού νομίσματος. Όλοι άρχισαν να δανείζονται εύκολα.

Η κυβέρνηση και οι τράπεζες από τις «χρηματοπιστωτικές αγορές», οι επιχειρήσεις και τα νοικοκυριά από τις τράπεζες. Το Ευρώ και τα δάνεια βοήθησαν ιδιαίτερα στο να ικανοποιείται η μανία της ελληνικής ελίτ για έργα φαραωνικά ( π.χ. των ολυμπιακών του 2004 ), για γέφυρες λιμάνια, δρόμους, αεροδρόμια και στάδια, αλλά και για τη δημιουργία ενός υπερμεγέθους πελατειακού κράτους στην υπηρεσία της.

Ο τουρισμός αναδείχθηκε στη «μεγάλη βιομηχανία» της χώρας και ένα μεγάλο μέρος του πληθυσμού προσπάθησε να επιβιώσει προσφέροντας υπηρεσίες κατά τη «τουριστική σαιζόν», αφήνοντας κατά μέρος τις άλλες δραστηριότητες και τη γεωργία.

Και αυτή η κατεύθυνση -που υλοποιούταν από ένα πολιτικό προσωπικό κάθε άλλο παρά αξιόλογο-κατέρρευσε στα πλαίσια της παγκόσμιας χρηματοπιστωτικής κρίσης.
Λόγω της άρσης της «εμπιστοσύνης των πιστωτών», η δομική κατά βάση ελληνική κρίση μετατράπηκε σε κρίση των δημοσιονομικών χρεών. Αυτή έφερε και τις πολιτικές της τρόικας και των «μνημονίων».

Και η σημερινή, αλλά και οι επόμενες κυβερνήσεις των κομμάτων εξουσίας, θα είναι υποχρεωμένες –με τη «βοήθεια» των θεσμών της ΕΕ-να εφαρμόσουν τέτοιες πολιτικές, ώστε να επιστραφούν με οποιοδήποτε τρόπο τα χρέη στους διεθνείς και ντόπιους πιστωτές.

Εξάλλου η ευρωπαϊκή ελίτ δε μπορεί πια να διατηρεί πολυπληθείς μεσαίες τάξεις και θέλει να τις συρρικνώσει, ξεκινώντας από την Ελλάδα και τη Ν. Ευρώπη. Με τα προγράμματα «σωτηρίας» επιδιώκει τη «φτωχοποίηση» όλων των Ελλήνων «από κάτω», με τη δημιουργία ελλειμμάτων και άρα συνέχισης της δανειοδότησης από τους «πιστωτές» και της πληρωμής των δανείων από τα σημερινά και αυριανά «υποζύγια». Για να συνεχίζεται η εξάρτηση της χώρας και το «πάρτυ» της ντόπιας και διεθνούς κυρίαρχης τάξης, σε ένα φαύλο κύκλο.

Θα χρειασθεί, μέσα από την όξυνση της κρίσης, να αντιληφθούν τα ελληνικά μεσοστρώματα μαζί με τους εργαζόμενους και άνεργους, ότι είναι ψευδαίσθηση η επιθυμία να επιστρέψουν προς τα πίσω, στην προ κρίσης κατάσταση. Δεν θα είναι δυνατόν να «ανελιχθούν» πλέον κοινωνικά και να επιδιώξουν την «ευημερία» μέσω της αύξησης του κομματιού της πίτας που τους αναλογεί. Θα χρειασθεί να αντιληφθούν καθαρά ότι η ευζωία τους δε μπορεί να ταυτισθεί με την ατομική κατανάλωση και ατομική στάση.

Μπορεί να επιτευχθεί μόνο αν επιδιώξουν την επιστροφή …προς τα μπρος, μέσω της ανάδειξης άλλων σημαντικών αξιών και προτεραιοτήτων: της αλληλεγγύης, της συνεργασίας, της κοινότητας, της φιλίας, της ελευθερίας, του αυτοκαθορισμού, της κοινωνικής-αλληλέγγυας οικονομίας, της στήριξης στην αφθονία των κοινωνικών-συλλογικών αγαθών μας και στους δίκαια κατανεμημένους περιορισμένους φυσικούς πόρους μας.

Να αντιληφθούμε όλοι ότι δε μπορεί να συναινούμε πλέον στον μέχρι τώρα τρόπο ανάπτυξης και διακυβέρνησης που μας οδήγησε εδώ.

Πραγματικά, η απομυθοποίηση του καπιταλισμού και της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας, μπορεί να μας πείσει πιο εύκολα πια, ότι η εκχώρηση της αντιπροσώπευσης και η διαμεσολάβηση από τους επαγγελματίες πολιτικούς των κομμάτων, δεν είναι ο καλύτερος τρόπος διακυβέρνησης. Ότι θα πρέπει να αναλάβουμε οι ίδιοι την ευθύνη της διαμόρφωσης των συνθηκών της ζωής μας, προχωρώντας σε δομές αυτοοργάνωσης και αυτοκυβέρνησης.

Να δημιουργήσουμε ένα κίνημα, που ξεκινώντας από την «άμυνα», από τα συνθήματα των «πλατειών»: δεν «πληρώνουμε τα χρέη τους», «δε πουλάμε τα κοινωνικά και δημόσια αγαθά μας, ούτε το περιβάλλον μας», «δε χρειαζόμαστε τα λεφτά τους» κ.λπ., να προχωρήσει επιθετικά στη δημιουργία εναλλακτικών μορφών ατομικής και κοινωνικής ύπαρξης. Να διαμορφώσει και να βάλει σε εφαρμογή ένα πρόγραμμα από τα κάτω, για τους «από κάτω», που θα δίνει λύσεις στην καθημερινότητά τους, αποτινάζοντας από πάνω τους το καθεστώς της αποικίας χρέους, στο οποίο βρίσκεται η χώρα, αλλά και θα αλλάζει την κυρίαρχη ατομική και κοινωνική συνείδηση του ατομικισμού που έχει διαμορφώσει τον κυρίαρχο σημερινό ανθρωπολογικό τύπο της ελληνικής κοινωνίας, ανεξάρτητα της ταξικής του προέλευσης.

Ένα τέτοιο κίνημα μπορεί να γίνει κάποια στιγμή πλειοψηφικό στην κοινωνία, και να την οδηγήσει σε ένα νέο «κοινωνικό συμβόλαιο» για μετάβαση σε μια μετακαπιταλιστική οργάνωσή της:
Με άρνηση της θέσης της χώρας στα πλαίσια του παγκοσμιοποιημένου καπιταλιστικού μοντέλου ανάπτυξης και της ευρωζώνης και μη συμμόρφωση με τα μέτρα που θα προωθήσουν οι επόμενες κυβερνήσεις
Με διαμόρφωση συνθηκών ενδογενούς και τοπικής παραγωγής και διανομής μέσα από την προώθηση ομάδων παραγωγών, συνεταιρισμών παραγωγών-καταναλωτών για απευθείας διακίνηση τροφίμων και άλλων χρηστικών προϊόντων χωρίς μεσάζοντες, συνεταιριστικών μικρών μαγαζιών, δικτύων διανομής και τοπικών συστημάτων ανταλλαγών κ.λ.π.,
Με επαναπροσδιορισμό γενικότερα από την κοινωνία των βασικών της αναγκών και του τρόπου ικανοποίησή τους, όσο γίνεται λιγότερο μέσω των αγορών και της ατομικής κατανάλωσης.
Με στήριξη στα συλλογικά αγαθά και με μικρότερο κοινωνικό και οικολογικό αποτύπωμα, σε ισορροπία με τη φύση.
Με επιδίωξη περισσότερο της αυτοανάπτυξης-αυτοπραγμάτωσης των πολιτών μέσα από τη συμμετοχή στις δομές αυτοοργάνωσης όλων των επιπέδων (οικονομικών, κοινωνικών, πολιτιστικών, πολιτικών), μέσα από τη κοινωνικοποίηση της εκπαίδευσης και παιδείας και την ενσωμάτωσή της στην κοινωνική ζωή και στην παραγωγική διαδικασία και κάτω από τον έλεγχο των πολιτών και των άμεσων παραγωγών.

iii) Ο ρόλος της Τοπικοποίησης

Η Τοπικοποίηση προτείνεται σαν μια στρατηγική με την οποία θα απαντήσουμε στην «υπαρκτή» παγκοσμιοποίηση και θα επιδιώξουμε τη στροφή σε μια αποκεντρωμένη, επανατοπικοποιημένη, αυτοδιαχειριζόμενη, αταξική, οικολογική κοινωνία της ισοκατανομής, που θα έχει σαν κύτταρο την αυτοδύναμη κοινότητα και το δήμο και θα στηρίζεται στην ομοσπονδιοποίηση δήμων-περιφερειών-εθνών μέσω της θέσμισης της Δημοκρατικής Αυτονομίας και του Δημοκρατικού Ομοσπονδισμού. Για το ξεπέρασμα του δυτικού μοντέλου ανάπτυξης, της κλιματικής-οικολογικής καταστροφής, του καπιταλισμού και του εθνικού κεντρικού κράτους.

Είναι μια στρατηγική στα πλαίσια των γενικότερων προταγμάτων της «απο-ανάπτυξης», της αυτοδιαχείρισης, της «αμεσης δημοκρατίας» και του «κοινοτισμού»
Προτείνεται σαν μια στρατηγική, στα πλαίσια επιλογής ενός μοντέλου αποανάπτυξης και αναβίωσης του κοινοτικού πνεύματος για να ξεπεράσουμε τη κρίση, αλλά και για να αποχαιρετήσουμε τον καπιταλισμό που μας οδηγεί στη βαρβαρότητα και την οικο-καταστροφή.

Προτείνει να στηριχθούμε στις κοινότητες κάθε είδους- αστικές ή της υπαίθρου, αλλά και επαγγελματικές, κοινωνικής ή συνεργατικής οικονομίας, τις κοινότητες ενδιαφερόντων ή του διαδικτύου(π.χ. κοινότητες «κοινής χρήσης» κατοικιών, αυτοκινήτων κ.λπ) -σαν κύτταρα της νέας κοινωνίας που θα επιδιώξουμε. Αυτό θα γίνει καλύτερα αν επιδιώξουμε τα παρακάτω:

• Στήριξη όσο γίνεται περισσότερο στους τοπικούς πόρους κάθε περιοχής και όσον αφορά στη γεωργία στις τοπικές ποικιλίες και ράτσες
• Τοπική ποιοτική παραγωγή για τις ανάγκες κυρίως της αλυσίδας: πολίτης, κοινότητα, δήμος-περιφέρεια και επικράτεια και όχι οπωσδήποτε με κριτήριο το συγκριτικό πλεονέκτημα στη παγκόσμια αγορά
• Δίκτυα Ανταλλαγών-Τοπικά Νομίσματα- Tοπική αγορά των μικρών αποστάσεων
• Μεγαλύτερη συμμετοχή σε θεσμούς αυτοδιαχείρισης μικρής κλίμακας, όπου είναι πιο εύκολος ο έλεγχος από την τοπική κοινωνία.
Εφαλτήρας για την οικονομία μπορεί να γίνει ο αγροδιατροφικός τομέας, ο τομέας ένδυσης-υπόδησης, ο ενεργειακός τομέας με αιχμή στις ΑΠΕ και ο τομέας του ήπιου οικοτουρισμού για δημιουργία επιπλέον τοπικού εισοδήματος
Εφαλτήρας για τη διαμόρφωση αντίστοιχης πολιτικής οι τοπικές κινήσεις πολιτών που παρεμβαίνοντας στις τοπικές κοινωνίες και συμμετέχοντας στις τοπικές εκλογές θα απαιτήσουν «συμμετοχικούς προϋπολογισμούς» στους δήμους.

iv) Ο ρόλος της Τοπικής Αυτοδιοίκησης

• Τ.Α. θέτει πόρους στη διάθεση συλλογικών δομών εργασίας, με τη μορφή κοινωνικών επιχειρήσεων (συνδυασμός αμειβόμενης εργασίας για ανέργους – εξειδικευμένης από υπαλλήλους του δήμου -εθελοντικής εργασίας από εθελοντές που μαζί με τους υπαλλήλους παίζουν το ρόλο του «εμψυχωτή»)
• Δημιουργεί χώρους παραγωγής και αυτοπαραγωγής (π.χ. εργαστηρίων επαναχρησιμοποίησης ηλεκτρικών – ηλεκτρονικών ειδών, επίπλων, ρούχων, κομποστοποίησης -λιπασματοποίησης οργανικών αποβλήτων, δημοτικών λαχανόκηπων, μεταποιητηρίων γεωργικών προϊόντων κ.λπ.)
• Χώρους απασχόλησης παιδιών ,ανταλλαγής ειδών από «δεύτερο χέρι», γραφείων «συνταξιδιωτών» κ.λπ
• οργάνωση γραφείων-συνεργείων από άνεργους αρχιτέκτονες-οικοδόμους για κατασκευή-μετατροπή κτιρίων σε βιοκλιματικά, συνεργείων για τη δημιουργία «πράσινων στεγών» και «ηλιακών στεγών»
• Ειδική περίπτωση: αυτοδιαχειριζόμενα συνεργεία και όχι ιδιώτες εργολάβοι να αναλαμβάνουν συγκεκριμένες εργασίες του δήμου

v). Ο ρόλος του κοινοτισμού

Ο ρόλος του κοινοτισμού για το ξεπέρασμα της σημερινής κρίσης (αλλά και για το πέρασμα σε μετακαπιταλιστική κοινωνία) θα είναι πολύ σημαντικός:

• Να αναβιώσουμε και σήμερα το κοινοτικό πνεύμα για να ξεπεράσουμε τη κρίση, αλλά και για να αποχαιρετήσουμε τον καπιταλισμό
• Να στηριχθούμε στις κοινότητες σαν κύτταρα της νέας κοινωνίας που θα επιδιώξουμε.
• Όχι μόνο στις χωρικές-αστικές ή της υπαίθρου-αλλά και στις επαγγελματικές, τα εγχειρήματα της κοινωνικής-συνεργατικής οικονομίας ή τις κοινότητες ενδιαφερόντων ή του διαδικτύου (π.χ. κοινότητες «κοινής χρήσης» κατοικιών, αυτοκινήτων κ.λπ)

Σήμερα υπάρχουν ήδη πάνω από 2600 εγχειρήματα κοινοτικού χαρακτήρα στη χώρα, που δεν περιμένουν την επανάσταση ή κάποια «κυβέρνηση κοινωνικής σωτηρίας» για να δώσει λύση. Εμφορούνται από την αντίληψη ότι μπορούν να δημιουργήσουν από τώρα στοιχεία «του κόσμου που θέλουν, μέσα στον κόσμο που θέλουν να ανατρέψουν και να αφήσουν πίσω τους».

Η δική μας συνολική πρόταση:

Να διαμορφωθεί «από τα κάτω» και από τους έλληνες «από κάτω» ένα απαραίτητο ρεαλιστικό και ελκυστικό πρόγραμμα για το ξεπέρασμα της κρίσης και συγχρόνως για τη μετάβαση σε μια μετακαπιταλιστική κοινωνία, σε μια κοινωνία Δημοκρατικής Αυτονομίας που θα στηριχθεί:

• στην οικονομία των βιοτικών αναγκών όσον αφορά στο περιεχόμενο,
• στον συνεργατισμό-συνεταιρισμό όσον αφορά στις σχέσεις παραγωγής,
• στη συλλογική-κοινοτική-δημοτική ιδιοκτησία όσον αφορά στα μέσα παραγωγής,
• στην εγγύτητα και τις μικρές αποστάσεις όσον αφορά στο μικρότερο δυνατό οικολογικό αποτύπωμα,
• στην άμεση δημοκρατία των συνελεύσεων και των ανακλητών εκπροσώπων, όσο αφορά στις διαδικασίες αποφάσεων, πολιτικής θέσμισης και διακυβέρνησης

vi). Ο Συνομοσπονδισμός

Εφαλτήρας για τη διαμόρφωση της κοινοτικής πολιτικής θέσμισης οι Τοπικές Κινήσεις Πολιτών και τα Τοπικά Συμβούλια για τη Δημοκρατική Αυτονομία –με τη μορφή της δημοκρατίας εν δράσει και κοινή ονομασία π.χ. Κινήσεις-Συμβούλια για τη «Δημοκρατική Αυτονομία»-που παρεμβαίνοντας στις τοπικές κοινωνίες στη βάση των προβλημάτων της καθημερινότητας και δημιουργώντας θεσμούς άμεσης δημοκρατίας σε όλα τα επίπεδα- θα μπορέσουν-συνδεόμενες-α και μεταξύ τους- να διαμορφώσουν ένα πρόγραμμα μετάβασης σε ένα σύστημα αποκεντρωμένης δημοκρατικής αυτονομίας και κοινοτισμού, σε μια κοινωνία ελευθερίας, ειρήνης, κοινωνικής και φυλετικής ισότητας, δικαιοσύνης και οικολογικής ισορροπίας.

Αυτές οι Κινήσεις θα απαιτήσουν από τους υπάρχοντες δήμους «συμμετοχικούς προϋπολογισμούς και προγραμματισμούς»(οργανώνοντας π.χ. στις γειτονιές των πόλεων και τα χωριά συνελεύσεις πολιτών όπου θα γίνονται οι προτάσεις και θα αποφασίζονται οι προτεραιότητες και στη συνέχεια Συντονιστικά Συμβούλια με ανακλητούς εκπροσώπους για την προώθηση των λύσεων προς την Τ.Α.

Όταν μπορέσουν να αλλάξουν τους πολιτικούς συσχετισμούς και συμμετέχοντας στις τοπικές εκλογές πάρουν την πλειοψηφία σε κάποιους δήμους, τότε τους μετατρέπουν σε θεσμούς πραγματικής αυτοδιοίκησης και αυτοκυβέρνησης (μικραίνοντας το μέγεθός τους-επιστρέφοντας τουλάχιστον στο καποδιστριακό τους μέγεθος- και θεσμοθετώντας την κοινότητα δρόμου στις πόλεις και την αγροτική κοινότητα σαν το μικρότερο κύτταρο της δημοκρατικής αυτονομίας, τα Συμβούλια Συνοικιών στη συνέχεια και τα Συμβούλια Πόλης.

Όταν γίνει αυτό σε αρκετούς δήμους τους ομοσπονδοποιούν και λειτουργούν για ένα πιθανά μεγάλο διάστημα σαν αυτόνομη ομοσπονδία σε σχέση συμπλήρωσης, αντιπαράθεσης και ρήξης με το κεντρικό κράτος( ένα είδος δυαδικής αντιεξουσίας) έως ότου καταλήξουμε σε ένα νέο «Κοινωνικό Συμβόλαιο» και μια δημοκρατική συνομοσπονδιακή κοινοπολιτεία στην ελληνική επικράτεια (ελπίζουμε ειρηνικά και αναίμακτα, αλλά και προετοιμαζόμενοι για πιθανές συγκρούσεις με αυτοάμυνα και αντίσταση και μεθόδους που θα έχει αναπτύξει το κίνημα εντωμεταξύ).

Από τον «αδύνατο καπιταλιστικό κρίκο της «Ενωμένης Ευρώπης» να μετατρέψουμε τη χώρα σε κόμβο κοινωνικής, πολιτικής και οικολογικής ανάτασης στα πλαίσια του πραγματικού μας «οίκου» που είναι η Μεσόγειος και τα Βαλκάνια. Όπου ανεξάρτητα των θρησκευτικών και φυλετικών διαφορών, καθώς και συνόρων, μπορούν να δημιουργηθούν συνομοσπονδισμένες βιοπεριφέρειες, που θα στηρίζονται σε ένα εκτεταμένο δίκτυο συνεργασιών και μεταξύ τους ροών και θα αναπτύσσουν το μοντέλο της ευζωίας χωρίς «ανάπτυξη» και καταναλωτισμό , αλλά με κοινωνική ισότητα και ατομική εγκράτεια, στηριζόμενοι στα κοινωνικά και συλλογικά αγαθά και την άμεση δημοκρατία.

Γιώργος Κολέμπας

Aντί ενός 4ου Mνημονίου, μια πρόταση επιστροφής…προς τα μπρος

1) Τι περιμένουμε; Δεν υπάρχουν «σωτήρες»
Οι περισσότεροι νεοέλληνες περίμεναν, μετέωροι και άπρακτοι, ότι η κυβέρνηση «κοινωνικής σωτηρίας» ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ θα μας έλυνε όλα τα προβλήματα: Να συμφωνήσει με τους «θεσμούς», να εξασφαλίσει χρηματοδότηση, να αποτρέψει τη «λιτότητα», την «ανθρωπιστική» και ‘’περιβαλλοντική’’ κρίση κ.λπ. Και αυτή η Κυβέρνηση κάθε άλλο παρά έλυσε αυτά τα προβλήματα, έφερε ένα σκληρότερο μνημόνιο, σαν αποτέλεσμα της «σθεναράς διαπραγμάτευσης» με τους πιστωτές. Και για να το εφαρμόσει χωρίς τα «βαρίδια» της, έκανε «φαστ τρακ» εκλογές, για μια νέα «ισχυρή εντολή» από το ζαλισμένο «πόπολο». Πριν προλάβει αυτό να αντιληφθεί ότι οι υποσχέσεις των εκλογών, θα ακολουθήσουν το δρόμο των προηγούμενων που δεν κρατήθηκαν παρά το ότι ο Τσίπρας ήθελε να «πρωτοτυπήσει και να τις κρατήσει».

Και πραγματικά: με το 3ο και διαρκές μνημόνιο, που μας έφερε η Κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ( και που πολλοί ισχυρίζονται ότι έχει και «συνημμένο» το 4ο μνημόνιο για την επίτευξη μεγάλων αυτοκτονικών πλεονασμάτων, ώστε να ρεύσουν οι νέες δόσεις του δανεισμού, που θα μας φέρει είτε η σημερινή, είτε η επόμενη κυβέρνηση με όπλο των δανειστών την αξιολόγηση), κατέρρευσαν και οι τελευταίες ψευδαισθήσεις της πλειοψηφίας του ελληνικού λαού.

​Όσοι όμως από μας έχουν αντιληφθεί καθαρά αυτές τις εξελίξεις και δεν έχουν ακόμη παραιτηθεί από την κοινωνικοπολιτική τους δράση, δεν μας μένει παρά να διαμορφώσουμε «από τα κάτω» ένα απαραίτητο ρεαλιστικό και ελκυστικό πολιτικό πρόγραμμα για το ξεπέρασμα της σημερινής κατάρρευσης και συγχρόνως για τη μετάβαση σε μια μετακαπιταλιστική κοινωνία.
Δε μας μένει τίποτα άλλο σε αυτή την χώρα, από το να αναζητήσουμε ριζοσπαστικές λύσεις!

Παρακάτω περιγράφουμε τη στρατηγική της Τοπικοποίησης σαν μια δυνατότητα μετάβασης σε μετακαπιταλιστική κοινωνία:

2) Η Στρατηγική της Τοπικοποίησης

i) Το παγκόσμιο πλαίσιο

Η ελληνική κρίση είναι η «εξτρέμ» έκφραση της παγκόσμιας κρίσης, στην οποία βρίσκεται το καπιταλιστικό σύστημα υπό την ηγεσία του χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου.
Υπάρχει μια χρηματοπιστωτική φούσκα διογκωμένη τουλάχιστον κατά 10 φορές. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα να έχουν αυξηθεί υπέρμετρα οι σημερινές χρηματικές περιουσίες της ελίτ του 1% του παγκόσμιου πληθυσμού. Αυτή η ελίτ διακινώντας και δανείζοντας αυτόν τον τεράστιο χρηματικό όγκο μπορεί και ελέγχει την «ευημερία» του υπόλοιπου 99%. Αυτό είναι δυνατόν γιατί έχει εξαρτήσει από αυτό το χρήμα και τις πλειοψηφίες των «από κάτω» με την μαζική χορήγηση δανείων από τις τράπεζες. Είχαμε παντού αυξανόμενα επίπεδα χρέους. Των νοικοκυριών, των επιχειρήσεων, των κυβερνήσεων, ώστε η κατανάλωση να γίνει ο βασικός μοχλός της καπιταλιστικής ανάπτυξης. Στην κουλτούρα του «δανείσου και ξόδευε» τα πιο ευάλωτα ήταν τα κοινωνικά στρώματα χαμηλού εισοδήματος, ιδίως της μεσαίας τάξης.

Η «αριστοκρατία» των μεσοστρωμάτων και των μισθωτών εργαζομένων είχαν κατορθώσει να εξασφαλίσουν για τον εαυτό τους σημαντικό μέρος της πίτας και προσπαθούσαν με κάθε τρόπο να μη βρεθούν στη θέση των «από κάτω».

Οι κυρίαρχες ελίτ και τάξεις κατόρθωναν μέχρι τώρα να έχουν την συναίνεση αυτών των στρωμάτων, υποσχόμενες ότι μπορούν να τους αυξάνουν το μερίδιο της πίτας με το να τις βοηθούν να μεγαλώνουν τη συνολική πίτα μέσω της «ανάπτυξης και της προόδου». Κατορθώνοντας δηλαδή να περάσει στη συνείδηση των «από κάτω» της πυραμίδας, σαν υπέρτατη αξία-σχεδόν σα νέα θρησκεία- την «άνετη» ζωή μέσα από την συνεχή αύξηση της κατανάλωσης.

Αυτό λειτουργούσε, όσο οι λαοί πίστευαν ακόμα σε μια «εικόνα» ενός απέραντου και απεριορίστων δυνατοτήτων πλανήτη, και όσο οι οικονομολόγοι μπορούσαν να υποστηρίζουν ότι η καμπύλη της οικονομίας είναι εκθετικά αυξητική.

Το τελικό αποτέλεσμα των αυξημένων οικονομικών δραστηριοτήτων του οποιασδήποτε μορφής κεφαλαίου είναι η κατάρρευση των αποθεμάτων των φυσικών πόρων του πλανήτη. Αλλά και του περιβάλλοντός του, γιατί επίσης έχουν αυξημένη παραγωγή αποβλήτων, όσο και να αυξάνεται ο βαθμός απόδοσης της χρησιμοποιημένης τεχνολογίας.

Δεν είναι βασικά η «ανευθυνότητα» ή η «απληστία» των αγορών -αν και έπαιξε σημαντικό ρόλο- η αιτία της συνεχιζόμενης οικονομικής κρίσης και της κρίσης των δημοσιονομικών χρεών. Η βασικότερη αιτία είναι η ίδια η επιδίωξη της οικονομικής ανάπτυξης και της αντίστοιχης ιδεολογίας της.

Αυτή η ιδεολογία, προς το παρόν οδηγεί σε οικονομική και περιβαλλοντική καταστροφή ολόκληρες χώρες και περιοχές, και στο μέλλον σε κατάρρευση ολόκληρο τον πλανήτη: οι υλικές και οι περιβαλλοντικές επιπτώσεις της επιδιωκόμενης ανάπτυξης μας οδηγεί εκτός της δημιουργίας οικονομικών χρεών και στη δημιουργία οικολογικών χρεών.

Η ανικανότητά μας να ρυθμίσουμε τις χρηματοοικονομικές αγορές συνδυάζεται με την ανικανότητά μας να προστατέψουμε τους φυσικούς πόρους και να περιορίσουμε τις οικολογικές καταστροφές.

Τα χρέη που αφήνουμε στα παιδιά μας και τις μελλούμενες γενιές δεν θα είναι μόνο οικονομικά προς τους πιστωτές μας. Θα είναι και οικολογικά προς τον πλανήτη και τα οικοσυστήματα, τα οποία ανήκουν σε όλους και δεν έχουν σύνορα. Και αυτά θα πρέπει να τα ξεπληρώσουν –οι νέες γενιές-αποκαθιστώντας ότι έχουμε καταστρέψει οι παλιότερες. Αν θέλουν φυσικά να επιβιώσουν στο μέλλον.

Με το κυρίαρχο σημερινό μοντέλο, μέχρι το 2030 η ανθρωπότητα θα χρειαζόταν έναν δεύτερο πλανήτη σαν τη γη, ενώ ο καπιταλισμός εξασφαλίζοντας από τη μία για τις ελίτ όλο και μεγαλύτερο κομμάτι της υπάρχουσας πεπερασμένης πίτας και καταναλώνοντας από την άλλη τους εναπομείναντες πόρους για να συνεχίζει να καλλιεργεί τη ψευδαίσθηση της αύξησης της πίτας, την «φουσκώνει», αφού δε μπορεί να την μεγαλώνει.

Αλλά όσο μεγαλώνουν οι φούσκες τόσο πιο εύκολα «σπάνε» και έτσι δε θα μπορεί πια να εξασφαλίζει εύκολα τη συναίνεση των μεσαίων τάξεων. Αυτή η συναίνεση εξέλεγε μέχρι τώρα τις κυβερνήσεις των κομμάτων εξουσίας παντού. Με την άρση της έχουμε και αμφισβήτηση του πολιτικού συστήματος της κοινοβουλευτικής εκπροσώπησης και διακυβέρνησης, ιδίως στα κράτη της Ν. Ευρώπης.

ii) Το πλαίσιο στην Ελλάδα

Η Ελλάδα έγινε ο αδύνατος κρίκος στον παγκόσμιο καπιταλισμό, λόγω της μανίας της πολιτικής και οικονομικής ελίτ, για ανάπτυξη που δεν στηριζόταν στον πρωτογενή- δευτερογενή τομέα (γεωργία, μεταποίηση, καινοτομία κ.λπ.), αλλά στον τριτογενή (κατανάλωση, εμπόριο, τουριστικές υπηρεσίες κ.λπ.) και στις κάθε είδους οικοδόμηση και κατασκευές.

Ο «εκσυγχρονισμός» που υποτίθεται έγινε -χωρίς να υπολογίζεται το οικονομικό και το περιβαλλοντικό κόστος του-στηρίχθηκε σε δάνεια κύρια από το εξωτερικό. Σε αυτό βοήθησε και η είσοδος στην Ευρωζώνη, γιατί αύξησε τη δανειοληπτική πίστη λόγω του κοινού νομίσματος. Όλοι άρχισαν να δανείζονται εύκολα.

Η κυβέρνηση και οι τράπεζες από τις «χρηματοπιστωτικές αγορές», οι επιχειρήσεις και τα νοικοκυριά από τις τράπεζες. Το Ευρώ και τα δάνεια βοήθησαν ιδιαίτερα στο να ικανοποιείται η μανία της ελληνικής ελίτ για έργα φαραωνικά ( π.χ. των ολυμπιακών του 2004 ), για γέφυρες λιμάνια, δρόμους, αεροδρόμια και στάδια, αλλά και για τη δημιουργία ενός υπερμεγέθους πελατειακού κράτους στην υπηρεσία της.

Ο τουρισμός αναδείχθηκε στη «μεγάλη βιομηχανία» της χώρας και ένα μεγάλο μέρος του πληθυσμού προσπάθησε να επιβιώσει προσφέροντας υπηρεσίες κατά τη «τουριστική σαιζόν», αφήνοντας κατά μέρος τις άλλες δραστηριότητες και τη γεωργία.

Και αυτή η κατεύθυνση -που υλοποιούταν από ένα πολιτικό προσωπικό κάθε άλλο παρά αξιόλογο-κατέρρευσε στα πλαίσια της παγκόσμιας χρηματοπιστωτικής κρίσης.
Λόγω της άρσης της «εμπιστοσύνης των πιστωτών», η δομική κατά βάση ελληνική κρίση μετατράπηκε σε κρίση των δημοσιονομικών χρεών. Αυτή έφερε και τις πολιτικές της τρόικας και των «μνημονίων».

Και η σημερινή, αλλά και οι επόμενες κυβερνήσεις των κομμάτων εξουσίας, θα είναι υποχρεωμένες –με τη «βοήθεια» των θεσμών της ΕΕ-να εφαρμόσουν τέτοιες πολιτικές, ώστε να επιστραφούν με οποιοδήποτε τρόπο τα χρέη στους διεθνείς και ντόπιους πιστωτές.

Εξάλλου η ευρωπαϊκή ελίτ δε μπορεί πια να διατηρεί πολυπληθείς μεσαίες τάξεις και θέλει να τις συρρικνώσει, ξεκινώντας από την Ελλάδα και τη Ν. Ευρώπη. Με τα προγράμματα «σωτηρίας» επιδιώκει τη «φτωχοποίηση» όλων των Ελλήνων «από κάτω», με τη δημιουργία ελλειμμάτων και άρα συνέχισης της δανειοδότησης από τους «πιστωτές» και της πληρωμής των δανείων από τα σημερινά και αυριανά «υποζύγια». Για να συνεχίζεται η εξάρτηση της χώρας και το «πάρτυ» της ντόπιας και διεθνούς κυρίαρχης τάξης, σε ένα φαύλο κύκλο.

Θα χρειασθεί, μέσα από την όξυνση της κρίσης, να αντιληφθούν τα ελληνικά μεσοστρώματα μαζί με τους εργαζόμενους και άνεργους, ότι είναι ψευδαίσθηση η επιθυμία να επιστρέψουν προς τα πίσω, στην προ κρίσης κατάσταση. Δεν θα είναι δυνατόν να «ανελιχθούν» πλέον κοινωνικά και να επιδιώξουν την «ευημερία» μέσω της αύξησης του κομματιού της πίτας που τους αναλογεί. Θα χρειασθεί να αντιληφθούν καθαρά ότι η ευζωία τους δε μπορεί να ταυτισθεί με την ατομική κατανάλωση και ατομική στάση.

Μπορεί να επιτευχθεί μόνο αν επιδιώξουν την επιστροφή …προς τα μπρος, μέσω της ανάδειξης άλλων σημαντικών αξιών και προτεραιοτήτων: της αλληλεγγύης, της συνεργασίας, της κοινότητας, της φιλίας, της ελευθερίας, του αυτοκαθορισμού, της κοινωνικής-αλληλέγγυας οικονομίας, της στήριξης στην αφθονία των κοινωνικών-συλλογικών αγαθών μας και στους δίκαια κατανεμημένους περιορισμένους φυσικούς πόρους μας.

Να αντιληφθούμε όλοι ότι δε μπορεί να συναινούμε πλέον στον μέχρι τώρα τρόπο ανάπτυξης και διακυβέρνησης που μας οδήγησε εδώ.

Πραγματικά, η απομυθοποίηση του καπιταλισμού και της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας, μπορεί να μας πείσει πιο εύκολα πια, ότι η εκχώρηση της αντιπροσώπευσης και η διαμεσολάβηση από τους επαγγελματίες πολιτικούς των κομμάτων, δεν είναι ο καλύτερος τρόπος διακυβέρνησης. Ότι θα πρέπει να αναλάβουμε οι ίδιοι την ευθύνη της διαμόρφωσης των συνθηκών της ζωής μας, προχωρώντας σε δομές αυτοοργάνωσης και αυτοκυβέρνησης.

Να δημιουργήσουμε ένα κίνημα, που ξεκινώντας από την «άμυνα», από τα συνθήματα των «πλατειών»: δεν «πληρώνουμε τα χρέη τους», «δε πουλάμε τα κοινωνικά και δημόσια αγαθά μας, ούτε το περιβάλλον μας», «δε χρειαζόμαστε τα λεφτά τους» κ.λπ., να προχωρήσει επιθετικά στη δημιουργία εναλλακτικών μορφών ατομικής και κοινωνικής ύπαρξης. Να διαμορφώσει και να βάλει σε εφαρμογή ένα πρόγραμμα από τα κάτω, για τους «από κάτω», που θα δίνει λύσεις στην καθημερινότητά τους, αποτινάζοντας από πάνω τους το καθεστώς της αποικίας χρέους, στο οποίο βρίσκεται η χώρα, αλλά και θα αλλάζει την κυρίαρχη ατομική και κοινωνική συνείδηση του ατομικισμού που έχει διαμορφώσει τον κυρίαρχο σημερινό ανθρωπολογικό τύπο της ελληνικής κοινωνίας, ανεξάρτητα της ταξικής του προέλευσης.

Ένα τέτοιο κίνημα μπορεί να γίνει κάποια στιγμή πλειοψηφικό στην κοινωνία, και να την οδηγήσει σε ένα νέο «κοινωνικό συμβόλαιο» για μετάβαση σε μια μετακαπιταλιστική οργάνωσή της:
Με άρνηση της θέσης της χώρας στα πλαίσια του παγκοσμιοποιημένου καπιταλιστικού μοντέλου ανάπτυξης και της ευρωζώνης και μη συμμόρφωση με τα μέτρα που θα προωθήσουν οι επόμενες κυβερνήσεις
Με διαμόρφωση συνθηκών ενδογενούς και τοπικής παραγωγής και διανομής μέσα από την προώθηση ομάδων παραγωγών, συνεταιρισμών παραγωγών-καταναλωτών για απευθείας διακίνηση τροφίμων και άλλων χρηστικών προϊόντων χωρίς μεσάζοντες, συνεταιριστικών μικρών μαγαζιών, δικτύων διανομής και τοπικών συστημάτων ανταλλαγών κ.λ.π.,
Με επαναπροσδιορισμό γενικότερα από την κοινωνία των βασικών της αναγκών και του τρόπου ικανοποίησή τους, όσο γίνεται λιγότερο μέσω των αγορών και της ατομικής κατανάλωσης.
Με στήριξη στα συλλογικά αγαθά και με μικρότερο κοινωνικό και οικολογικό αποτύπωμα, σε ισορροπία με τη φύση.
Με επιδίωξη περισσότερο της αυτοανάπτυξης-αυτοπραγμάτωσης των πολιτών μέσα από τη συμμετοχή στις δομές αυτοοργάνωσης όλων των επιπέδων (οικονομικών, κοινωνικών, πολιτιστικών, πολιτικών), μέσα από τη κοινωνικοποίηση της εκπαίδευσης και παιδείας και την ενσωμάτωσή της στην κοινωνική ζωή και στην παραγωγική διαδικασία και κάτω από τον έλεγχο των πολιτών και των άμεσων παραγωγών.

iii) Ο ρόλος της Τοπικοποίησης

Η Τοπικοποίηση προτείνεται σαν μια στρατηγική με την οποία θα απαντήσουμε στην «υπαρκτή» παγκοσμιοποίηση και θα επιδιώξουμε τη στροφή σε μια αποκεντρωμένη, επανατοπικοποιημένη, αυτοδιαχειριζόμενη, αταξική, οικολογική κοινωνία της ισοκατανομής, που θα έχει σαν κύτταρο την αυτοδύναμη κοινότητα και το δήμο και θα στηρίζεται στην ομοσπονδιοποίηση δήμων-περιφερειών-εθνών μέσω της θέσμισης της Δημοκρατικής Αυτονομίας και του Δημοκρατικού Ομοσπονδισμού. Για το ξεπέρασμα του δυτικού μοντέλου ανάπτυξης, της κλιματικής-οικολογικής καταστροφής, του καπιταλισμού και του εθνικού κεντρικού κράτους.

Είναι μια στρατηγική στα πλαίσια των γενικότερων προταγμάτων της «απο-ανάπτυξης», της αυτοδιαχείρισης, της «αμεσης δημοκρατίας» και του «κοινοτισμού»
Προτείνεται σαν μια στρατηγική, στα πλαίσια επιλογής ενός μοντέλου αποανάπτυξης και αναβίωσης του κοινοτικού πνεύματος για να ξεπεράσουμε τη κρίση, αλλά και για να αποχαιρετήσουμε τον καπιταλισμό που μας οδηγεί στη βαρβαρότητα και την οικο-καταστροφή.

Προτείνει να στηριχθούμε στις κοινότητες κάθε είδους- αστικές ή της υπαίθρου, αλλά και επαγγελματικές, κοινωνικής ή συνεργατικής οικονομίας, τις κοινότητες ενδιαφερόντων ή του διαδικτύου(π.χ. κοινότητες «κοινής χρήσης» κατοικιών, αυτοκινήτων κ.λπ) -σαν κύτταρα της νέας κοινωνίας που θα επιδιώξουμε. Αυτό θα γίνει καλύτερα αν επιδιώξουμε τα παρακάτω:

• Στήριξη όσο γίνεται περισσότερο στους τοπικούς πόρους κάθε περιοχής και όσον αφορά στη γεωργία στις τοπικές ποικιλίες και ράτσες
• Τοπική ποιοτική παραγωγή για τις ανάγκες κυρίως της αλυσίδας: πολίτης, κοινότητα, δήμος-περιφέρεια και επικράτεια και όχι οπωσδήποτε με κριτήριο το συγκριτικό πλεονέκτημα στη παγκόσμια αγορά
• Δίκτυα Ανταλλαγών-Τοπικά Νομίσματα- Tοπική αγορά των μικρών αποστάσεων
• Μεγαλύτερη συμμετοχή σε θεσμούς αυτοδιαχείρισης μικρής κλίμακας, όπου είναι πιο εύκολος ο έλεγχος από την τοπική κοινωνία.
Εφαλτήρας για την οικονομία μπορεί να γίνει ο αγροδιατροφικός τομέας, ο τομέας ένδυσης-υπόδησης, ο ενεργειακός τομέας με αιχμή στις ΑΠΕ και ο τομέας του ήπιου οικοτουρισμού για δημιουργία επιπλέον τοπικού εισοδήματος
Εφαλτήρας για τη διαμόρφωση αντίστοιχης πολιτικής οι τοπικές κινήσεις πολιτών που παρεμβαίνοντας στις τοπικές κοινωνίες και συμμετέχοντας στις τοπικές εκλογές θα απαιτήσουν «συμμετοχικούς προϋπολογισμούς» στους δήμους.

iv) Ο ρόλος της Τοπικής Αυτοδιοίκησης

• Τ.Α. θέτει πόρους στη διάθεση συλλογικών δομών εργασίας, με τη μορφή κοινωνικών επιχειρήσεων (συνδυασμός αμειβόμενης εργασίας για ανέργους – εξειδικευμένης από υπαλλήλους του δήμου -εθελοντικής εργασίας από εθελοντές που μαζί με τους υπαλλήλους παίζουν το ρόλο του «εμψυχωτή»)
• Δημιουργεί χώρους παραγωγής και αυτοπαραγωγής (π.χ. εργαστηρίων επαναχρησιμοποίησης ηλεκτρικών – ηλεκτρονικών ειδών, επίπλων, ρούχων, κομποστοποίησης -λιπασματοποίησης οργανικών αποβλήτων, δημοτικών λαχανόκηπων, μεταποιητηρίων γεωργικών προϊόντων κ.λπ.)
• Χώρους απασχόλησης παιδιών ,ανταλλαγής ειδών από «δεύτερο χέρι», γραφείων «συνταξιδιωτών» κ.λπ
• οργάνωση γραφείων-συνεργείων από άνεργους αρχιτέκτονες-οικοδόμους για κατασκευή-μετατροπή κτιρίων σε βιοκλιματικά, συνεργείων για τη δημιουργία «πράσινων στεγών» και «ηλιακών στεγών»
• Ειδική περίπτωση: αυτοδιαχειριζόμενα συνεργεία και όχι ιδιώτες εργολάβοι να αναλαμβάνουν συγκεκριμένες εργασίες του δήμου

v). Ο ρόλος του κοινοτισμού

Ο ρόλος του κοινοτισμού για το ξεπέρασμα της σημερινής κρίσης (αλλά και για το πέρασμα σε μετακαπιταλιστική κοινωνία) θα είναι πολύ σημαντικός:

• Να αναβιώσουμε και σήμερα το κοινοτικό πνεύμα για να ξεπεράσουμε τη κρίση, αλλά και για να αποχαιρετήσουμε τον καπιταλισμό
• Να στηριχθούμε στις κοινότητες σαν κύτταρα της νέας κοινωνίας που θα επιδιώξουμε.
• Όχι μόνο στις χωρικές-αστικές ή της υπαίθρου-αλλά και στις επαγγελματικές, τα εγχειρήματα της κοινωνικής-συνεργατικής οικονομίας ή τις κοινότητες ενδιαφερόντων ή του διαδικτύου (π.χ. κοινότητες «κοινής χρήσης» κατοικιών, αυτοκινήτων κ.λπ)

Σήμερα υπάρχουν ήδη πάνω από 2600 εγχειρήματα κοινοτικού χαρακτήρα στη χώρα, που δεν περιμένουν την επανάσταση ή κάποια «κυβέρνηση κοινωνικής σωτηρίας» για να δώσει λύση. Εμφορούνται από την αντίληψη ότι μπορούν να δημιουργήσουν από τώρα στοιχεία «του κόσμου που θέλουν, μέσα στον κόσμο που θέλουν να ανατρέψουν και να αφήσουν πίσω τους».

Η δική μας συνολική πρόταση:

Να διαμορφωθεί «από τα κάτω» και από τους έλληνες «από κάτω» ένα απαραίτητο ρεαλιστικό και ελκυστικό πρόγραμμα για το ξεπέρασμα της κρίσης και συγχρόνως για τη μετάβαση σε μια μετακαπιταλιστική κοινωνία, σε μια κοινωνία Δημοκρατικής Αυτονομίας που θα στηριχθεί:

• στην οικονομία των βιοτικών αναγκών όσον αφορά στο περιεχόμενο,
• στον συνεργατισμό-συνεταιρισμό όσον αφορά στις σχέσεις παραγωγής,
• στη συλλογική-κοινοτική-δημοτική ιδιοκτησία όσον αφορά στα μέσα παραγωγής,
• στην εγγύτητα και τις μικρές αποστάσεις όσον αφορά στο μικρότερο δυνατό οικολογικό αποτύπωμα,
• στην άμεση δημοκρατία των συνελεύσεων και των ανακλητών εκπροσώπων, όσο αφορά στις διαδικασίες αποφάσεων, πολιτικής θέσμισης και διακυβέρνησης

vi). Ο Συνομοσπονδισμός

Εφαλτήρας για τη διαμόρφωση της κοινοτικής πολιτικής θέσμισης οι Τοπικές Κινήσεις Πολιτών και τα Τοπικά Συμβούλια για τη Δημοκρατική Αυτονομία –με τη μορφή της δημοκρατίας εν δράσει και κοινή ονομασία π.χ. Κινήσεις-Συμβούλια για τη «Δημοκρατική Αυτονομία»-που παρεμβαίνοντας στις τοπικές κοινωνίες στη βάση των προβλημάτων της καθημερινότητας και δημιουργώντας θεσμούς άμεσης δημοκρατίας σε όλα τα επίπεδα- θα μπορέσουν-συνδεόμενες-α και μεταξύ τους- να διαμορφώσουν ένα πρόγραμμα μετάβασης σε ένα σύστημα αποκεντρωμένης δημοκρατικής αυτονομίας και κοινοτισμού, σε μια κοινωνία ελευθερίας, ειρήνης, κοινωνικής και φυλετικής ισότητας, δικαιοσύνης και οικολογικής ισορροπίας.

Αυτές οι Κινήσεις θα απαιτήσουν από τους υπάρχοντες δήμους «συμμετοχικούς προϋπολογισμούς και προγραμματισμούς»(οργανώνοντας π.χ. στις γειτονιές των πόλεων και τα χωριά συνελεύσεις πολιτών όπου θα γίνονται οι προτάσεις και θα αποφασίζονται οι προτεραιότητες και στη συνέχεια Συντονιστικά Συμβούλια με ανακλητούς εκπροσώπους για την προώθηση των λύσεων προς την Τ.Α.

Όταν μπορέσουν να αλλάξουν τους πολιτικούς συσχετισμούς και συμμετέχοντας στις τοπικές εκλογές πάρουν την πλειοψηφία σε κάποιους δήμους, τότε τους μετατρέπουν σε θεσμούς πραγματικής αυτοδιοίκησης και αυτοκυβέρνησης (μικραίνοντας το μέγεθός τους-επιστρέφοντας τουλάχιστον στο καποδιστριακό τους μέγεθος- και θεσμοθετώντας την κοινότητα δρόμου στις πόλεις και την αγροτική κοινότητα σαν το μικρότερο κύτταρο της δημοκρατικής αυτονομίας, τα Συμβούλια Συνοικιών στη συνέχεια και τα Συμβούλια Πόλης.

Όταν γίνει αυτό σε αρκετούς δήμους τους ομοσπονδοποιούν και λειτουργούν για ένα πιθανά μεγάλο διάστημα σαν αυτόνομη ομοσπονδία σε σχέση συμπλήρωσης, αντιπαράθεσης και ρήξης με το κεντρικό κράτος( ένα είδος δυαδικής αντιεξουσίας) έως ότου καταλήξουμε σε ένα νέο «Κοινωνικό Συμβόλαιο» και μια δημοκρατική συνομοσπονδιακή κοινοπολιτεία στην ελληνική επικράτεια (ελπίζουμε ειρηνικά και αναίμακτα, αλλά και προετοιμαζόμενοι για πιθανές συγκρούσεις με αυτοάμυνα και αντίσταση και μεθόδους που θα έχει αναπτύξει το κίνημα εντωμεταξύ).

Από τον «αδύνατο καπιταλιστικό κρίκο της «Ενωμένης Ευρώπης» να μετατρέψουμε τη χώρα σε κόμβο κοινωνικής, πολιτικής και οικολογικής ανάτασης στα πλαίσια του πραγματικού μας «οίκου» που είναι η Μεσόγειος και τα Βαλκάνια. Όπου ανεξάρτητα των θρησκευτικών και φυλετικών διαφορών, καθώς και συνόρων, μπορούν να δημιουργηθούν συνομοσπονδισμένες βιοπεριφέρειες, που θα στηρίζονται σε ένα εκτεταμένο δίκτυο συνεργασιών και μεταξύ τους ροών και θα αναπτύσσουν το μοντέλο της ευζωίας χωρίς «ανάπτυξη» και καταναλωτισμό , αλλά με κοινωνική ισότητα και ατομική εγκράτεια, στηριζόμενοι στα κοινωνικά και συλλογικά αγαθά και την άμεση δημοκρατία.

Γιώργος Κολέμπας

Aντί ενός 4ου Mνημονίου, μια πρόταση επιστροφής…προς τα μπρος

1) Τι περιμένουμε; Δεν υπάρχουν «σωτήρες»
Οι περισσότεροι νεοέλληνες περίμεναν, μετέωροι και άπρακτοι, ότι η κυβέρνηση «κοινωνικής σωτηρίας» ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ θα μας έλυνε όλα τα προβλήματα: Να συμφωνήσει με τους «θεσμούς», να εξασφαλίσει χρηματοδότηση, να αποτρέψει τη «λιτότητα», την «ανθρωπιστική» και ‘’περιβαλλοντική’’ κρίση κ.λπ. Και αυτή η Κυβέρνηση κάθε άλλο παρά έλυσε αυτά τα προβλήματα, έφερε ένα σκληρότερο μνημόνιο, σαν αποτέλεσμα της «σθεναράς διαπραγμάτευσης» με τους πιστωτές. Και για να το εφαρμόσει χωρίς τα «βαρίδια» της, έκανε «φαστ τρακ» εκλογές, για μια νέα «ισχυρή εντολή» από το ζαλισμένο «πόπολο». Πριν προλάβει αυτό να αντιληφθεί ότι οι υποσχέσεις των εκλογών, θα ακολουθήσουν το δρόμο των προηγούμενων που δεν κρατήθηκαν παρά το ότι ο Τσίπρας ήθελε να «πρωτοτυπήσει και να τις κρατήσει».

Και πραγματικά: με το 3ο και διαρκές μνημόνιο, που μας έφερε η Κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ( και που πολλοί ισχυρίζονται ότι έχει και «συνημμένο» το 4ο μνημόνιο για την επίτευξη μεγάλων αυτοκτονικών πλεονασμάτων, ώστε να ρεύσουν οι νέες δόσεις του δανεισμού, που θα μας φέρει είτε η σημερινή, είτε η επόμενη κυβέρνηση με όπλο των δανειστών την αξιολόγηση), κατέρρευσαν και οι τελευταίες ψευδαισθήσεις της πλειοψηφίας του ελληνικού λαού.

​Όσοι όμως από μας έχουν αντιληφθεί καθαρά αυτές τις εξελίξεις και δεν έχουν ακόμη παραιτηθεί από την κοινωνικοπολιτική τους δράση, δεν μας μένει παρά να διαμορφώσουμε «από τα κάτω» ένα απαραίτητο ρεαλιστικό και ελκυστικό πολιτικό πρόγραμμα για το ξεπέρασμα της σημερινής κατάρρευσης και συγχρόνως για τη μετάβαση σε μια μετακαπιταλιστική κοινωνία.
Δε μας μένει τίποτα άλλο σε αυτή την χώρα, από το να αναζητήσουμε ριζοσπαστικές λύσεις!

Παρακάτω περιγράφουμε τη στρατηγική της Τοπικοποίησης σαν μια δυνατότητα μετάβασης σε μετακαπιταλιστική κοινωνία:

2) Η Στρατηγική της Τοπικοποίησης

i) Το παγκόσμιο πλαίσιο

Η ελληνική κρίση είναι η «εξτρέμ» έκφραση της παγκόσμιας κρίσης, στην οποία βρίσκεται το καπιταλιστικό σύστημα υπό την ηγεσία του χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου.
Υπάρχει μια χρηματοπιστωτική φούσκα διογκωμένη τουλάχιστον κατά 10 φορές. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα να έχουν αυξηθεί υπέρμετρα οι σημερινές χρηματικές περιουσίες της ελίτ του 1% του παγκόσμιου πληθυσμού. Αυτή η ελίτ διακινώντας και δανείζοντας αυτόν τον τεράστιο χρηματικό όγκο μπορεί και ελέγχει την «ευημερία» του υπόλοιπου 99%. Αυτό είναι δυνατόν γιατί έχει εξαρτήσει από αυτό το χρήμα και τις πλειοψηφίες των «από κάτω» με την μαζική χορήγηση δανείων από τις τράπεζες. Είχαμε παντού αυξανόμενα επίπεδα χρέους. Των νοικοκυριών, των επιχειρήσεων, των κυβερνήσεων, ώστε η κατανάλωση να γίνει ο βασικός μοχλός της καπιταλιστικής ανάπτυξης. Στην κουλτούρα του «δανείσου και ξόδευε» τα πιο ευάλωτα ήταν τα κοινωνικά στρώματα χαμηλού εισοδήματος, ιδίως της μεσαίας τάξης.

Η «αριστοκρατία» των μεσοστρωμάτων και των μισθωτών εργαζομένων είχαν κατορθώσει να εξασφαλίσουν για τον εαυτό τους σημαντικό μέρος της πίτας και προσπαθούσαν με κάθε τρόπο να μη βρεθούν στη θέση των «από κάτω».

Οι κυρίαρχες ελίτ και τάξεις κατόρθωναν μέχρι τώρα να έχουν την συναίνεση αυτών των στρωμάτων, υποσχόμενες ότι μπορούν να τους αυξάνουν το μερίδιο της πίτας με το να τις βοηθούν να μεγαλώνουν τη συνολική πίτα μέσω της «ανάπτυξης και της προόδου». Κατορθώνοντας δηλαδή να περάσει στη συνείδηση των «από κάτω» της πυραμίδας, σαν υπέρτατη αξία-σχεδόν σα νέα θρησκεία- την «άνετη» ζωή μέσα από την συνεχή αύξηση της κατανάλωσης.

Αυτό λειτουργούσε, όσο οι λαοί πίστευαν ακόμα σε μια «εικόνα» ενός απέραντου και απεριορίστων δυνατοτήτων πλανήτη, και όσο οι οικονομολόγοι μπορούσαν να υποστηρίζουν ότι η καμπύλη της οικονομίας είναι εκθετικά αυξητική.

Το τελικό αποτέλεσμα των αυξημένων οικονομικών δραστηριοτήτων του οποιασδήποτε μορφής κεφαλαίου είναι η κατάρρευση των αποθεμάτων των φυσικών πόρων του πλανήτη. Αλλά και του περιβάλλοντός του, γιατί επίσης έχουν αυξημένη παραγωγή αποβλήτων, όσο και να αυξάνεται ο βαθμός απόδοσης της χρησιμοποιημένης τεχνολογίας.

Δεν είναι βασικά η «ανευθυνότητα» ή η «απληστία» των αγορών -αν και έπαιξε σημαντικό ρόλο- η αιτία της συνεχιζόμενης οικονομικής κρίσης και της κρίσης των δημοσιονομικών χρεών. Η βασικότερη αιτία είναι η ίδια η επιδίωξη της οικονομικής ανάπτυξης και της αντίστοιχης ιδεολογίας της.

Αυτή η ιδεολογία, προς το παρόν οδηγεί σε οικονομική και περιβαλλοντική καταστροφή ολόκληρες χώρες και περιοχές, και στο μέλλον σε κατάρρευση ολόκληρο τον πλανήτη: οι υλικές και οι περιβαλλοντικές επιπτώσεις της επιδιωκόμενης ανάπτυξης μας οδηγεί εκτός της δημιουργίας οικονομικών χρεών και στη δημιουργία οικολογικών χρεών.

Η ανικανότητά μας να ρυθμίσουμε τις χρηματοοικονομικές αγορές συνδυάζεται με την ανικανότητά μας να προστατέψουμε τους φυσικούς πόρους και να περιορίσουμε τις οικολογικές καταστροφές.

Τα χρέη που αφήνουμε στα παιδιά μας και τις μελλούμενες γενιές δεν θα είναι μόνο οικονομικά προς τους πιστωτές μας. Θα είναι και οικολογικά προς τον πλανήτη και τα οικοσυστήματα, τα οποία ανήκουν σε όλους και δεν έχουν σύνορα. Και αυτά θα πρέπει να τα ξεπληρώσουν –οι νέες γενιές-αποκαθιστώντας ότι έχουμε καταστρέψει οι παλιότερες. Αν θέλουν φυσικά να επιβιώσουν στο μέλλον.

Με το κυρίαρχο σημερινό μοντέλο, μέχρι το 2030 η ανθρωπότητα θα χρειαζόταν έναν δεύτερο πλανήτη σαν τη γη, ενώ ο καπιταλισμός εξασφαλίζοντας από τη μία για τις ελίτ όλο και μεγαλύτερο κομμάτι της υπάρχουσας πεπερασμένης πίτας και καταναλώνοντας από την άλλη τους εναπομείναντες πόρους για να συνεχίζει να καλλιεργεί τη ψευδαίσθηση της αύξησης της πίτας, την «φουσκώνει», αφού δε μπορεί να την μεγαλώνει.

Αλλά όσο μεγαλώνουν οι φούσκες τόσο πιο εύκολα «σπάνε» και έτσι δε θα μπορεί πια να εξασφαλίζει εύκολα τη συναίνεση των μεσαίων τάξεων. Αυτή η συναίνεση εξέλεγε μέχρι τώρα τις κυβερνήσεις των κομμάτων εξουσίας παντού. Με την άρση της έχουμε και αμφισβήτηση του πολιτικού συστήματος της κοινοβουλευτικής εκπροσώπησης και διακυβέρνησης, ιδίως στα κράτη της Ν. Ευρώπης.

ii) Το πλαίσιο στην Ελλάδα

Η Ελλάδα έγινε ο αδύνατος κρίκος στον παγκόσμιο καπιταλισμό, λόγω της μανίας της πολιτικής και οικονομικής ελίτ, για ανάπτυξη που δεν στηριζόταν στον πρωτογενή- δευτερογενή τομέα (γεωργία, μεταποίηση, καινοτομία κ.λπ.), αλλά στον τριτογενή (κατανάλωση, εμπόριο, τουριστικές υπηρεσίες κ.λπ.) και στις κάθε είδους οικοδόμηση και κατασκευές.

Ο «εκσυγχρονισμός» που υποτίθεται έγινε -χωρίς να υπολογίζεται το οικονομικό και το περιβαλλοντικό κόστος του-στηρίχθηκε σε δάνεια κύρια από το εξωτερικό. Σε αυτό βοήθησε και η είσοδος στην Ευρωζώνη, γιατί αύξησε τη δανειοληπτική πίστη λόγω του κοινού νομίσματος. Όλοι άρχισαν να δανείζονται εύκολα.

Η κυβέρνηση και οι τράπεζες από τις «χρηματοπιστωτικές αγορές», οι επιχειρήσεις και τα νοικοκυριά από τις τράπεζες. Το Ευρώ και τα δάνεια βοήθησαν ιδιαίτερα στο να ικανοποιείται η μανία της ελληνικής ελίτ για έργα φαραωνικά ( π.χ. των ολυμπιακών του 2004 ), για γέφυρες λιμάνια, δρόμους, αεροδρόμια και στάδια, αλλά και για τη δημιουργία ενός υπερμεγέθους πελατειακού κράτους στην υπηρεσία της.

Ο τουρισμός αναδείχθηκε στη «μεγάλη βιομηχανία» της χώρας και ένα μεγάλο μέρος του πληθυσμού προσπάθησε να επιβιώσει προσφέροντας υπηρεσίες κατά τη «τουριστική σαιζόν», αφήνοντας κατά μέρος τις άλλες δραστηριότητες και τη γεωργία.

Και αυτή η κατεύθυνση -που υλοποιούταν από ένα πολιτικό προσωπικό κάθε άλλο παρά αξιόλογο-κατέρρευσε στα πλαίσια της παγκόσμιας χρηματοπιστωτικής κρίσης.
Λόγω της άρσης της «εμπιστοσύνης των πιστωτών», η δομική κατά βάση ελληνική κρίση μετατράπηκε σε κρίση των δημοσιονομικών χρεών. Αυτή έφερε και τις πολιτικές της τρόικας και των «μνημονίων».

Και η σημερινή, αλλά και οι επόμενες κυβερνήσεις των κομμάτων εξουσίας, θα είναι υποχρεωμένες –με τη «βοήθεια» των θεσμών της ΕΕ-να εφαρμόσουν τέτοιες πολιτικές, ώστε να επιστραφούν με οποιοδήποτε τρόπο τα χρέη στους διεθνείς και ντόπιους πιστωτές.

Εξάλλου η ευρωπαϊκή ελίτ δε μπορεί πια να διατηρεί πολυπληθείς μεσαίες τάξεις και θέλει να τις συρρικνώσει, ξεκινώντας από την Ελλάδα και τη Ν. Ευρώπη. Με τα προγράμματα «σωτηρίας» επιδιώκει τη «φτωχοποίηση» όλων των Ελλήνων «από κάτω», με τη δημιουργία ελλειμμάτων και άρα συνέχισης της δανειοδότησης από τους «πιστωτές» και της πληρωμής των δανείων από τα σημερινά και αυριανά «υποζύγια». Για να συνεχίζεται η εξάρτηση της χώρας και το «πάρτυ» της ντόπιας και διεθνούς κυρίαρχης τάξης, σε ένα φαύλο κύκλο.

Θα χρειασθεί, μέσα από την όξυνση της κρίσης, να αντιληφθούν τα ελληνικά μεσοστρώματα μαζί με τους εργαζόμενους και άνεργους, ότι είναι ψευδαίσθηση η επιθυμία να επιστρέψουν προς τα πίσω, στην προ κρίσης κατάσταση. Δεν θα είναι δυνατόν να «ανελιχθούν» πλέον κοινωνικά και να επιδιώξουν την «ευημερία» μέσω της αύξησης του κομματιού της πίτας που τους αναλογεί. Θα χρειασθεί να αντιληφθούν καθαρά ότι η ευζωία τους δε μπορεί να ταυτισθεί με την ατομική κατανάλωση και ατομική στάση.

Μπορεί να επιτευχθεί μόνο αν επιδιώξουν την επιστροφή …προς τα μπρος, μέσω της ανάδειξης άλλων σημαντικών αξιών και προτεραιοτήτων: της αλληλεγγύης, της συνεργασίας, της κοινότητας, της φιλίας, της ελευθερίας, του αυτοκαθορισμού, της κοινωνικής-αλληλέγγυας οικονομίας, της στήριξης στην αφθονία των κοινωνικών-συλλογικών αγαθών μας και στους δίκαια κατανεμημένους περιορισμένους φυσικούς πόρους μας.

Να αντιληφθούμε όλοι ότι δε μπορεί να συναινούμε πλέον στον μέχρι τώρα τρόπο ανάπτυξης και διακυβέρνησης που μας οδήγησε εδώ.

Πραγματικά, η απομυθοποίηση του καπιταλισμού και της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας, μπορεί να μας πείσει πιο εύκολα πια, ότι η εκχώρηση της αντιπροσώπευσης και η διαμεσολάβηση από τους επαγγελματίες πολιτικούς των κομμάτων, δεν είναι ο καλύτερος τρόπος διακυβέρνησης. Ότι θα πρέπει να αναλάβουμε οι ίδιοι την ευθύνη της διαμόρφωσης των συνθηκών της ζωής μας, προχωρώντας σε δομές αυτοοργάνωσης και αυτοκυβέρνησης.

Να δημιουργήσουμε ένα κίνημα, που ξεκινώντας από την «άμυνα», από τα συνθήματα των «πλατειών»: δεν «πληρώνουμε τα χρέη τους», «δε πουλάμε τα κοινωνικά και δημόσια αγαθά μας, ούτε το περιβάλλον μας», «δε χρειαζόμαστε τα λεφτά τους» κ.λπ., να προχωρήσει επιθετικά στη δημιουργία εναλλακτικών μορφών ατομικής και κοινωνικής ύπαρξης. Να διαμορφώσει και να βάλει σε εφαρμογή ένα πρόγραμμα από τα κάτω, για τους «από κάτω», που θα δίνει λύσεις στην καθημερινότητά τους, αποτινάζοντας από πάνω τους το καθεστώς της αποικίας χρέους, στο οποίο βρίσκεται η χώρα, αλλά και θα αλλάζει την κυρίαρχη ατομική και κοινωνική συνείδηση του ατομικισμού που έχει διαμορφώσει τον κυρίαρχο σημερινό ανθρωπολογικό τύπο της ελληνικής κοινωνίας, ανεξάρτητα της ταξικής του προέλευσης.

Ένα τέτοιο κίνημα μπορεί να γίνει κάποια στιγμή πλειοψηφικό στην κοινωνία, και να την οδηγήσει σε ένα νέο «κοινωνικό συμβόλαιο» για μετάβαση σε μια μετακαπιταλιστική οργάνωσή της:
Με άρνηση της θέσης της χώρας στα πλαίσια του παγκοσμιοποιημένου καπιταλιστικού μοντέλου ανάπτυξης και της ευρωζώνης και μη συμμόρφωση με τα μέτρα που θα προωθήσουν οι επόμενες κυβερνήσεις
Με διαμόρφωση συνθηκών ενδογενούς και τοπικής παραγωγής και διανομής μέσα από την προώθηση ομάδων παραγωγών, συνεταιρισμών παραγωγών-καταναλωτών για απευθείας διακίνηση τροφίμων και άλλων χρηστικών προϊόντων χωρίς μεσάζοντες, συνεταιριστικών μικρών μαγαζιών, δικτύων διανομής και τοπικών συστημάτων ανταλλαγών κ.λ.π.,
Με επαναπροσδιορισμό γενικότερα από την κοινωνία των βασικών της αναγκών και του τρόπου ικανοποίησή τους, όσο γίνεται λιγότερο μέσω των αγορών και της ατομικής κατανάλωσης.
Με στήριξη στα συλλογικά αγαθά και με μικρότερο κοινωνικό και οικολογικό αποτύπωμα, σε ισορροπία με τη φύση.
Με επιδίωξη περισσότερο της αυτοανάπτυξης-αυτοπραγμάτωσης των πολιτών μέσα από τη συμμετοχή στις δομές αυτοοργάνωσης όλων των επιπέδων (οικονομικών, κοινωνικών, πολιτιστικών, πολιτικών), μέσα από τη κοινωνικοποίηση της εκπαίδευσης και παιδείας και την ενσωμάτωσή της στην κοινωνική ζωή και στην παραγωγική διαδικασία και κάτω από τον έλεγχο των πολιτών και των άμεσων παραγωγών.

iii) Ο ρόλος της Τοπικοποίησης

Η Τοπικοποίηση προτείνεται σαν μια στρατηγική με την οποία θα απαντήσουμε στην «υπαρκτή» παγκοσμιοποίηση και θα επιδιώξουμε τη στροφή σε μια αποκεντρωμένη, επανατοπικοποιημένη, αυτοδιαχειριζόμενη, αταξική, οικολογική κοινωνία της ισοκατανομής, που θα έχει σαν κύτταρο την αυτοδύναμη κοινότητα και το δήμο και θα στηρίζεται στην ομοσπονδιοποίηση δήμων-περιφερειών-εθνών μέσω της θέσμισης της Δημοκρατικής Αυτονομίας και του Δημοκρατικού Ομοσπονδισμού. Για το ξεπέρασμα του δυτικού μοντέλου ανάπτυξης, της κλιματικής-οικολογικής καταστροφής, του καπιταλισμού και του εθνικού κεντρικού κράτους.

Είναι μια στρατηγική στα πλαίσια των γενικότερων προταγμάτων της «απο-ανάπτυξης», της αυτοδιαχείρισης, της «αμεσης δημοκρατίας» και του «κοινοτισμού»
Προτείνεται σαν μια στρατηγική, στα πλαίσια επιλογής ενός μοντέλου αποανάπτυξης και αναβίωσης του κοινοτικού πνεύματος για να ξεπεράσουμε τη κρίση, αλλά και για να αποχαιρετήσουμε τον καπιταλισμό που μας οδηγεί στη βαρβαρότητα και την οικο-καταστροφή.

Προτείνει να στηριχθούμε στις κοινότητες κάθε είδους- αστικές ή της υπαίθρου, αλλά και επαγγελματικές, κοινωνικής ή συνεργατικής οικονομίας, τις κοινότητες ενδιαφερόντων ή του διαδικτύου(π.χ. κοινότητες «κοινής χρήσης» κατοικιών, αυτοκινήτων κ.λπ) -σαν κύτταρα της νέας κοινωνίας που θα επιδιώξουμε. Αυτό θα γίνει καλύτερα αν επιδιώξουμε τα παρακάτω:

• Στήριξη όσο γίνεται περισσότερο στους τοπικούς πόρους κάθε περιοχής και όσον αφορά στη γεωργία στις τοπικές ποικιλίες και ράτσες
• Τοπική ποιοτική παραγωγή για τις ανάγκες κυρίως της αλυσίδας: πολίτης, κοινότητα, δήμος-περιφέρεια και επικράτεια και όχι οπωσδήποτε με κριτήριο το συγκριτικό πλεονέκτημα στη παγκόσμια αγορά
• Δίκτυα Ανταλλαγών-Τοπικά Νομίσματα- Tοπική αγορά των μικρών αποστάσεων
• Μεγαλύτερη συμμετοχή σε θεσμούς αυτοδιαχείρισης μικρής κλίμακας, όπου είναι πιο εύκολος ο έλεγχος από την τοπική κοινωνία.
Εφαλτήρας για την οικονομία μπορεί να γίνει ο αγροδιατροφικός τομέας, ο τομέας ένδυσης-υπόδησης, ο ενεργειακός τομέας με αιχμή στις ΑΠΕ και ο τομέας του ήπιου οικοτουρισμού για δημιουργία επιπλέον τοπικού εισοδήματος
Εφαλτήρας για τη διαμόρφωση αντίστοιχης πολιτικής οι τοπικές κινήσεις πολιτών που παρεμβαίνοντας στις τοπικές κοινωνίες και συμμετέχοντας στις τοπικές εκλογές θα απαιτήσουν «συμμετοχικούς προϋπολογισμούς» στους δήμους.

iv) Ο ρόλος της Τοπικής Αυτοδιοίκησης

• Τ.Α. θέτει πόρους στη διάθεση συλλογικών δομών εργασίας, με τη μορφή κοινωνικών επιχειρήσεων (συνδυασμός αμειβόμενης εργασίας για ανέργους – εξειδικευμένης από υπαλλήλους του δήμου -εθελοντικής εργασίας από εθελοντές που μαζί με τους υπαλλήλους παίζουν το ρόλο του «εμψυχωτή»)
• Δημιουργεί χώρους παραγωγής και αυτοπαραγωγής (π.χ. εργαστηρίων επαναχρησιμοποίησης ηλεκτρικών – ηλεκτρονικών ειδών, επίπλων, ρούχων, κομποστοποίησης -λιπασματοποίησης οργανικών αποβλήτων, δημοτικών λαχανόκηπων, μεταποιητηρίων γεωργικών προϊόντων κ.λπ.)
• Χώρους απασχόλησης παιδιών ,ανταλλαγής ειδών από «δεύτερο χέρι», γραφείων «συνταξιδιωτών» κ.λπ
• οργάνωση γραφείων-συνεργείων από άνεργους αρχιτέκτονες-οικοδόμους για κατασκευή-μετατροπή κτιρίων σε βιοκλιματικά, συνεργείων για τη δημιουργία «πράσινων στεγών» και «ηλιακών στεγών»
• Ειδική περίπτωση: αυτοδιαχειριζόμενα συνεργεία και όχι ιδιώτες εργολάβοι να αναλαμβάνουν συγκεκριμένες εργασίες του δήμου

v). Ο ρόλος του κοινοτισμού

Ο ρόλος του κοινοτισμού για το ξεπέρασμα της σημερινής κρίσης (αλλά και για το πέρασμα σε μετακαπιταλιστική κοινωνία) θα είναι πολύ σημαντικός:

• Να αναβιώσουμε και σήμερα το κοινοτικό πνεύμα για να ξεπεράσουμε τη κρίση, αλλά και για να αποχαιρετήσουμε τον καπιταλισμό
• Να στηριχθούμε στις κοινότητες σαν κύτταρα της νέας κοινωνίας που θα επιδιώξουμε.
• Όχι μόνο στις χωρικές-αστικές ή της υπαίθρου-αλλά και στις επαγγελματικές, τα εγχειρήματα της κοινωνικής-συνεργατικής οικονομίας ή τις κοινότητες ενδιαφερόντων ή του διαδικτύου (π.χ. κοινότητες «κοινής χρήσης» κατοικιών, αυτοκινήτων κ.λπ)

Σήμερα υπάρχουν ήδη πάνω από 2600 εγχειρήματα κοινοτικού χαρακτήρα στη χώρα, που δεν περιμένουν την επανάσταση ή κάποια «κυβέρνηση κοινωνικής σωτηρίας» για να δώσει λύση. Εμφορούνται από την αντίληψη ότι μπορούν να δημιουργήσουν από τώρα στοιχεία «του κόσμου που θέλουν, μέσα στον κόσμο που θέλουν να ανατρέψουν και να αφήσουν πίσω τους».

Η δική μας συνολική πρόταση:

Να διαμορφωθεί «από τα κάτω» και από τους έλληνες «από κάτω» ένα απαραίτητο ρεαλιστικό και ελκυστικό πρόγραμμα για το ξεπέρασμα της κρίσης και συγχρόνως για τη μετάβαση σε μια μετακαπιταλιστική κοινωνία, σε μια κοινωνία Δημοκρατικής Αυτονομίας που θα στηριχθεί:

• στην οικονομία των βιοτικών αναγκών όσον αφορά στο περιεχόμενο,
• στον συνεργατισμό-συνεταιρισμό όσον αφορά στις σχέσεις παραγωγής,
• στη συλλογική-κοινοτική-δημοτική ιδιοκτησία όσον αφορά στα μέσα παραγωγής,
• στην εγγύτητα και τις μικρές αποστάσεις όσον αφορά στο μικρότερο δυνατό οικολογικό αποτύπωμα,
• στην άμεση δημοκρατία των συνελεύσεων και των ανακλητών εκπροσώπων, όσο αφορά στις διαδικασίες αποφάσεων, πολιτικής θέσμισης και διακυβέρνησης

vi). Ο Συνομοσπονδισμός

Εφαλτήρας για τη διαμόρφωση της κοινοτικής πολιτικής θέσμισης οι Τοπικές Κινήσεις Πολιτών και τα Τοπικά Συμβούλια για τη Δημοκρατική Αυτονομία –με τη μορφή της δημοκρατίας εν δράσει και κοινή ονομασία π.χ. Κινήσεις-Συμβούλια για τη «Δημοκρατική Αυτονομία»-που παρεμβαίνοντας στις τοπικές κοινωνίες στη βάση των προβλημάτων της καθημερινότητας και δημιουργώντας θεσμούς άμεσης δημοκρατίας σε όλα τα επίπεδα- θα μπορέσουν-συνδεόμενες-α και μεταξύ τους- να διαμορφώσουν ένα πρόγραμμα μετάβασης σε ένα σύστημα αποκεντρωμένης δημοκρατικής αυτονομίας και κοινοτισμού, σε μια κοινωνία ελευθερίας, ειρήνης, κοινωνικής και φυλετικής ισότητας, δικαιοσύνης και οικολογικής ισορροπίας.

Αυτές οι Κινήσεις θα απαιτήσουν από τους υπάρχοντες δήμους «συμμετοχικούς προϋπολογισμούς και προγραμματισμούς»(οργανώνοντας π.χ. στις γειτονιές των πόλεων και τα χωριά συνελεύσεις πολιτών όπου θα γίνονται οι προτάσεις και θα αποφασίζονται οι προτεραιότητες και στη συνέχεια Συντονιστικά Συμβούλια με ανακλητούς εκπροσώπους για την προώθηση των λύσεων προς την Τ.Α.

Όταν μπορέσουν να αλλάξουν τους πολιτικούς συσχετισμούς και συμμετέχοντας στις τοπικές εκλογές πάρουν την πλειοψηφία σε κάποιους δήμους, τότε τους μετατρέπουν σε θεσμούς πραγματικής αυτοδιοίκησης και αυτοκυβέρνησης (μικραίνοντας το μέγεθός τους-επιστρέφοντας τουλάχιστον στο καποδιστριακό τους μέγεθος- και θεσμοθετώντας την κοινότητα δρόμου στις πόλεις και την αγροτική κοινότητα σαν το μικρότερο κύτταρο της δημοκρατικής αυτονομίας, τα Συμβούλια Συνοικιών στη συνέχεια και τα Συμβούλια Πόλης.

Όταν γίνει αυτό σε αρκετούς δήμους τους ομοσπονδοποιούν και λειτουργούν για ένα πιθανά μεγάλο διάστημα σαν αυτόνομη ομοσπονδία σε σχέση συμπλήρωσης, αντιπαράθεσης και ρήξης με το κεντρικό κράτος( ένα είδος δυαδικής αντιεξουσίας) έως ότου καταλήξουμε σε ένα νέο «Κοινωνικό Συμβόλαιο» και μια δημοκρατική συνομοσπονδιακή κοινοπολιτεία στην ελληνική επικράτεια (ελπίζουμε ειρηνικά και αναίμακτα, αλλά και προετοιμαζόμενοι για πιθανές συγκρούσεις με αυτοάμυνα και αντίσταση και μεθόδους που θα έχει αναπτύξει το κίνημα εντωμεταξύ).

Από τον «αδύνατο καπιταλιστικό κρίκο της «Ενωμένης Ευρώπης» να μετατρέψουμε τη χώρα σε κόμβο κοινωνικής, πολιτικής και οικολογικής ανάτασης στα πλαίσια του πραγματικού μας «οίκου» που είναι η Μεσόγειος και τα Βαλκάνια. Όπου ανεξάρτητα των θρησκευτικών και φυλετικών διαφορών, καθώς και συνόρων, μπορούν να δημιουργηθούν συνομοσπονδισμένες βιοπεριφέρειες, που θα στηρίζονται σε ένα εκτεταμένο δίκτυο συνεργασιών και μεταξύ τους ροών και θα αναπτύσσουν το μοντέλο της ευζωίας χωρίς «ανάπτυξη» και καταναλωτισμό , αλλά με κοινωνική ισότητα και ατομική εγκράτεια, στηριζόμενοι στα κοινωνικά και συλλογικά αγαθά και την άμεση δημοκρατία.

Γιώργος Κολέμπας

Aντί ενός 4ου Mνημονίου, μια πρόταση επιστροφής…προς τα μπρος

Γραμματοσειρά
Αντίθεση