22 October, 2017
Home / Περιβαλλον (Page 30)

Ποια ήταν η πιο επικίνδυνη πυρηνική καταστροφή στην ιστορία του κόσμου; Οι περισσότεροι άνθρωποι θα έλεγαν την πυρηνική καταστροφή του Τσερνομπίλ στην Ουκρανία, αλλά θα ήταν λάθος. Το 2011, ένας σεισμός, που πιστεύεται ότι είναι ένας μετασεισμός του σεισμού του 2010 στη Χιλή, δημιούργησε ένα τσουνάμι που προκάλεσε την κατάρρευση του εργοστάσιου πυρηνικής ενέργειας TEPCO στη Φουκουσίμα, στην Ιαπωνία. Τρεις πυρηνικοί αντιδραστήρες έλιωσαν και ότι συνέβη στη συνέχεια ήταν η μεγαλύτερη απελευθέρωση ραδιενέργειας μέσα στο νερό στην ιστορία του κόσμου. Κατά τη διάρκεια των επόμενων τριών μηνών, ραδιενεργά χημικά προϊόντα, μερικά σε ακόμα μεγαλύτερες ποσότητες από ότι το Τσερνομπίλ, διέρρευσαν στον Ειρηνικό Ωκεανό. Ωστόσο, οι αριθμοί μπορεί στην πραγματικότητα να είναι πολύ υψηλότεροι, καθώς οι ιαπωνικές επίσημες εκτιμήσεις έχουν αποδειχθεί από πολλούς επιστήμονες ότι έχουν παραποιηθεί τα τελευταία χρόνια.

Ραδιενεργά συντρίμμια από την Φουκουσίμα πλησιάζουν την δυτική ακτή της Βόρειας Αμερικής
Σαν αυτό να μην ήταν αρκετά κακό, η Φουκουσίμα συνεχίζει να διαρρέει μια εκπληκτική ποσότητα 300 τόνων ραδιενεργών αποβλήτων στον Ειρηνικό Ωκεανό κάθε μέρα, και θα συνεχίσει το πράττει επ αόριστον καθώς η πηγή της διαρροής δεν μπορούν να σφραγιστούν, καθώς είναι απρόσιτες στους ανθρώπους και τα ρομπότ λόγο των εξαιρετικά υψηλών θερμοκρασιών.
Δεν θα πρέπει να αποτελέσει καμία έκπληξη, λοιπόν, ότι η Φουκουσίμα έχει μολύνει ολόκληρο τον Ειρηνικό Ωκεανό σε μόλις πέντε χρόνια. Αυτό που θα μπορούσε εύκολα να είναι η χειρότερη περιβαλλοντική καταστροφή στην ιστορία της ανθρωπότητας, σχεδόν ποτέ δεν αναφέρεται από πολιτικούς, διορισμένους επιστήμονες , ή τις ειδήσεις. Είναι ενδιαφέρον να σημειωθεί ότι η TEPCO είναι θυγατρική της General Electric (επίσης γνωστή ως GE), μία από τις μεγαλύτερες εταιρείες στον κόσμο, η οποία έχει σημαντικό έλεγχο πάνω από πολλές εταιρείες μέσων ενημέρωσης και πολιτικούς. Θα μπορούσε αυτό ενδεχομένως να εξηγεί την έλλειψη κάλυψης ειδήσεων που η Φουκουσίμα έχει δεχθεί κατά τα τελευταία πέντε χρόνια; Υπάρχουν επίσης ενδείξεις ότι η GE γνώριζε για την κακή κατάσταση των αντιδραστήρων της Φουκουσίμα για δεκαετίες και δεν έκανε τίποτα. Αυτό οδήγησε 1.400 Ιάπωνες πολίτες να μηνύσουν την GE για το ρόλο της στην πυρηνική καταστροφή της Φουκουσίμα.
Ακόμα κι αν δεν μπορούμε να δούμε την ίδια την ραδιενέργεια, ορισμένα τμήματα της δυτικής ακτής της Βόρειας Αμερικής έχουν αρχίσει να αισθάνονται τις επιπτώσεις για χρόνια τώρα. Δεν έχει πολύ καιρό μετά τη Φουκουσίμα, που τα ψάρια στον Καναδά άρχισαν να αιμορραγούν από τα βράγχια τους, το στόμα του και τα μάτια. Αυτή η «ασθένεια» αγνοήθηκε από την κυβέρνηση και έχει αποδεκατίσει τους αυτόχθονες πληθυσμούς των ψαριών, 


συμπεριλαμβανομένης και της ρέγγας στο Βόρειο Ειρηνικό. Αλλού στον Δυτικό Καναδά, ανεξάρτητοι επιστήμονες έχουν μετρήσει μια αύξηση 300% στο επίπεδο της ακτινοβολίας. Σύμφωνα με αυτούς, το ποσό της ακτινοβολίας στον Ειρηνικό Ωκεανό αυξάνεται κάθε χρόνο. Γιατί αυτό αγνοείται από το mainstream μέσα μαζικής ενημέρωσης; Θα μπορούσε να έχει κάτι να κάνει με το γεγονός ότι οι κυβερνήσεις των ΗΠΑ και του Καναδά έχουν απαγορεύσει τους πολίτες από το να μιλάμε για την Φουκουσίμα, ώστε «οι άνθρωποι να μην πανικοβληθούν.»

Νοτιότερα στο Όρεγκον, στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής, οι αστερίες άρχισαν να χάνουν τα πόδια και στη συνέχεια αποσυντέθηκαν εντελώς όταν η ραδιενέργεια της Fukushima έφτασε εκεί το 2013. Τώρα, πεθαίνουν σε ποσότητες ρεκόρ, βάζοντας όλο το ωκεάνιο οικοσύστημα στην περιοχή σε κίνδυνο. 


Ωστόσο, οι κυβερνητικοί αξιωματούχοι λένε ότι η Φουκουσίμα δεν μπορεί να κατηγορηθεί ακόμα και αν η ραδιενέργεια στους τόνους στο Όρεγκον τριπλασιάστηκε μετά τη Φουκουσίμα. Το 2014, η ακτινοβολία στις παραλίες της Καλιφόρνιας αυξήθηκε κατά 500 τοις εκατό. Σε απάντηση, οι κυβερνητικοί αξιωματούχοι είπαν ότι η ακτινοβολία προέρχεται από μια μυστηριώδη «άγνωστη» πηγή και δεν ήταν τίποτα το ανησυχητικό.
Ωστόσο, η Φουκουσίμα έχει δεχθεί μεγαλύτερο αντίκτυπο από ό, τι η δυτική ακτή της Βόρειας Αμερικής. Οι επιστήμονες λένε τώρα ότι ο Ειρηνικός Ωκεανός είναι ήδη ραδιενεργός και είναι προς το παρόν τουλάχιστον 5-10 φορές πιο ραδιενεργός από ό, τι όταν η κυβέρνηση των ΗΠΑ έριξε πολλές πυρηνικές βόμβες στην περιοχή του Ειρηνικού κατά τη διάρκεια και μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Αν δεν αρχίσουμε να μιλάμε για την Φουκουσίμα σύντομα, θα μπορούσαμε όλοι να βρεθούμε μπροστά σε μια πολύ δυσάρεστη έκπληξη.



Η Ακτινοβολία της Φουκουσίμα έχει μολύνει ολόκληρο το Ειρηνικό Ωκεανό – και πρόκειται να γίνει χειρότερα

Το πρόταγμα της Αποανάπτυξης αρχικά αμφισβητεί την τρέχουσα λειτουργία της οικονομίας της διαρκούς ανάπτυξης, κατ’ επέκταση της ίδιας της λειτουργίας της κοινωνίας αλλά και ατομικά του κάθε ανθρώπου του δυτικού κόσμου. Ενώ
ταυτόχρονα τελεί ένα κάλεσμα αλλαγής του φαντασιακού για τον ορισμό της ανθρώπινης προόδου. Ο Καστοριάδης μιλούσε για την αποαποικιοποίηση του φαντασιακού μας που έχει καταλειφθεί από την εμμονή της διαρκούς ανάπτυξης «Το απαιτούμενο είναι μια νέα φαντασιακή δημιουργία που η σημασία της δεν μπορεί να συγκριθεί με τίποτε ανάλογο στο παρελθόν, μια δημιουργία που θα έβαζε στο κέντρο της ζωής του ανθρώπου σημασίες άλλες από την αύξηση της παραγωγής και της κατανάλωσης που θα έθετε στόχους διαφορετικούς, για τους οποίους οι άνθρωποι θα μπορούσαν να πουν πως αξίζουν τον κόπο…»


                                     Παντελής Κάλλιας. Η συνέχεια ΕΔΩ

Απέναντι Όχθη

Η Αποανάπτυξη αποτελεί τη μόνη διέξοδο από την κρίση

Η ιστορία ξεκινά από παλιά. Από την ελληνική Πόλιν που συγκροτήθηκε από Κοινότητες και οι κοινότητες από Οίκους. Η μικρή πόλις συμπίπτει με την κοινότητα, η μεγάλη περιλαμβάνει πολλές κοινότητες. Η οικογένεια και η κοινότητα είναι αναγκαίες για το ζην, ενώ η πόλις για το ευ ζην. Στην εξέλιξή της η ελληνική κοινότητα ολοκληρώνεται σε πόλι – κράτος, χαρακτηριστικό της οποίας είναι η συνειδητή συλλογική αυτοθέσμιση. Η πολιτειακή αυτοθέσμιση περιλαμβάνει και την εκπαίδευση του πολίτη με κριτήρια αμιγώς «πολιτικά». Διαμορφώνει δηλαδή η ίδια, σύμφωνα με τα πρότυπά της, το Άτομο – Πολίτη, το πολιτικό της κύτταρο. Η κοινότητα είναι μια ομάδα, συνήθως μερικών εκατοντάδων ανθρώπων, οι οποίοι οργανώνονται στον χώρο και τον χρόνο, έτσι ώστε μπορούν να επιβιώσουν κάνοντας την άριστη δυνατή βιώσιμη αξιοποίηση των δυνατοτήτων του τοπικού οικοσυστήματος και καταφεύγοντας συμπληρωματικά σε εμπορικές δραστηριότητες, για την ικανοποίηση των βιοτικών της αναγκών. Το σύστημα ρύθμισης των κοινωνικών σχέσεων στο εσωτερικό της κοινότητας βασίζεται στην παραγωγική αλληλεγγύη: Στη συλλογική ρύθμιση των σχέσεων γεωργίας και κτηνοτροφίας, στην εκτέλεση έργων με προσωπική εργασία, στην αποθεματοποίηση μέρους του πλεονάσματος για τις κακές χρονιές κ.λ.π.

Η κοινότητα αποφασίζει μόνη της για όλες τις πτυχές της κοινωνικής ζωής. Όλες οι εξουσίες πηγάζουν από την συνέλευση-Εκκλησία της κοινότητας και λογοδοτούν σ΄ αυτήν. Και η θρησκεία της, αυτό που λέμε λαϊκή θρησκευτικότητα και κρατά από την προομηρική εποχή, είναι ζυμωμένη με τις πολυώνυμες ζωτικές λειτουργίες της κοινότητας. Η κοινότητα είναι έτσι οργανικά αυτόνομη.

Η αυτονομία της αναπτύσσεται ή ψαλιδίζεται, αναλόγως με το υπερκείμενο κάθε φορά ευρύτερο σύστημα εξουσίας: το μυκηναϊκό, των πόλεων-κρατών, των ελληνιστικών βασιλείων, της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, της φραγκοκρατίας και τέλος της τουρκοκρατίας. Όσο διατηρεί την παραγωγική αυτονομία της, η κοινότητα διεκδικεί και την πολιτική αυτονομία της. Οι χειρότερες εποχές της συμπίπτουν με τη μεσαιωνική φραγκοκρατία (13ος αιώνας), όπου η φεουδαρχία διαλύει την κοινότητα, για να μεταβάλει τον αγρότη σε δουλοπάροικο, και με τη νεωτερική φραγκοκρατία (19ος- 20 ος αιώνας), όπου ο κρατικός μεταπρατικός παρασιτισμός καταστρέφει την παραγωγική βάση της κοινότητας, για να ρίξει τον πληθυσμό της στην εσωτερική και την εξωτερική μετανάστευση.

Ως κύρια μορφή πρωτογενούς κοινωνικής ζωής η κοινότητα είναι το διαχρονικό κύτταρο του Ελληνισμού, από την αρχαιότητα ως τη διάλυσή της με τον ειδικό βαυαρικό νόμο του 1833. Τα λείψανά της θα τα διασκορπίσει αδυσώπητα ο τελευταίος ελληνικός εμφύλιος (1946-1949), όπου οι κυνηγημένοι θα αφήσουν τα χωριά για την ανώνυμη καταφυγή στις πόλεις.(Έτσι περιγράφει ο Θεόδωρος Ζιάκας τον κοινοτισμό στο Αυτοείδωλον εγενόμην, εκδόσεις ΑΡΜΟΣ, Αθήνα, 2005).

Σήμερα στα ερείπια του καταρρέοντος δυτικού προτάγματος, αναδύεται το νέο πολιτισμικό ρεύμα του κοινοτισμού. Χρειάζεται να «ανακαλυφθεί» εξ αρχής η συλλογική υπόσταση της «κοινότητας του αγώνα» και της «κοινότητας του κινδύνου». Μεταξύ των κοινωνικών δυνάμεων που αποτελούν αυτή την κοινότητα, οι πιο σημαντικές είναι οι άνεργοι και οι φτωχοί εργαζόμενοι, τα ανειδίκευτα τμήματα της εργατικής τάξης και της νεολαίας(όχι η εργατική ειδικευμένη ελίτ και τα υπάρχοντα συνδικάτα που παρακαλούν να μη χάσουν τη θέση τους, ακόμα και αν αυτή η θέση έχει να κάνει με τοξική, ρυπογόνα και μιλιταριστική δραστηριότητα), τα εκτοπισμένα από την τεχνολογία στρώματα, οι νέοι με το αμφίβολο μέλλον (που θα είναι η πλειοψηφία σε σχέση με τα μελλοντικά «γκόλντεν μπόις») και οι ηλικιωμένοι με τα αβέβαια γηρατειά, οι φθίνοντες μικρομεσαίοι αγρότες, οι μικροεπιχειρηματίες, τα γυναικεία κινήματα και γενικά οι γυναίκες, που είναι το βασικότερο στοιχείο αυτής της «κοινότητας», τα οικολογικά κινήματα, τα κινήματα των αυτοχθόνων και των μειονοτήτων, οι κάθε είδους μετανάστες και γενικώς εκείνοι που θα μπορούσαμε να τους κατατάξουμε στην κοινωνία «των από κάτω», που βρίσκονται σε κίνδυνο και είναι τα θύματα της παγκοσμιοποίησης.

Στη χώρα μας τόσο το κράτος όσο και οι αγορές έχουν ένα σοβαρό μειονέκτημα: δεν μπορούν να δουν πέρα από το συμφέρον της αναπαραγωγής τους, τις κοινωνικές και οικολογικές ανάγκες των πολιτών. Βασικός ανορθολογισμός τους είναι ότι θέλουν υποτιθέμενα να φροντίζουν για μας, χωρίς να λαμβάνουν πραγματικά υπόψη εμάς! Αυτός ο ανορθολογισμός, στις διάφορες εκδοχές του, οδήγησε, από τη μία, στην κατασπατάληση του δημοσίου πλούτου και σ’ έναν βλακώδη πολιτικό σχεδιασμό και, από την άλλη, στην αποδιάρθρωση της παραγωγικής δομής της χώρας και στη μετατροπή της σε τουριστικό θέρετρο και οικολογική χαβούζα –για να μη μιλήσουμε για την χρόνια ανεργία και φτώχεια.

Απέναντι σ’ αυτόν τον ανορθολογισμό, τον οποίο δεν θίγουν ούτε τα νέα μέτρα ούτε και η στάση πληρωμών, προτάσσεται ο συνειδητός έλεγχο της ζωής των πολιτών από τους ίδιους. Λύση είναι η συμμετοχή όλων στη δημόσια ζωή. Ο αληθινός διάλογος, η πλήρης ενημέρωση όλων από μέσα ελεγχόμενα από τους ίδιους τους πολίτες, η διαβούλευση και η συναπόφαση σε δημοτικές και συνοικιακές συνελεύσεις που θα συνεργάζονται σε περιφερειακό και εθνικό επίπεδο. Τα αναπτυσσόμενα αντικοινοβουλευτικά αισθήματα που αναπτύσσονται δυναμικά τελευταία μπορούν να γίνουν αφορμή για το πέρασμα στην πραγματική, άμεση δημοκρατία.

Ένα ξεκίνημα με όσο το δυνατόν περισσότερους και ουσιαστικότερους θεσμούς άμεσης δημοκρατίας. Θεσμούς που δεν θα είναι μόνο μέσα, αλλά τρόπος ζωής και θα κινητοποιούν τους πολίτες για συμμετοχή, η οποία θα τους μετατρέψει από αντικείμενα διαχείρισης της σημερινής πολιτικής, σε υποκείμενα της πολιτικής. Σε υποκείμενα που θα έχουν τη δυνατότητα να αποφασίζουν για τις συνθήκες της ζωής τους, για την οικονομία τους, για το περιβάλλον και την υγεία τους, για τον πολιτισμό και την κοινωνία τους γενικότερα, χωρίς όλα αυτά να ελέγχονται από μια κεντρική εξουσία και ιεραρχία. Ο ευνοϊκότερος χώρος για τη δημιουργία αυτής της νέας πολιτικής είναι ο χώρος της τοπικής κοινωνίας, του Δήμου και της Τοπικής Αυτοδιοίκησης(Τ.Α.).

Τα βασικά χαρακτηριστικά του κοινοτισμού σήμερα
1)Το αξιακό σύστημα:

Το αξιακό του σύστημα έχει ένα παρελθόν που προέρχεται από την προσωκρατική θετική σκέψη, τις πλατωνικές ιδέες και την κοινωνική φιλοσοφία του δήμου(δημοκρατία) και από την άλλη τις πρωτοχριστιανικές ιδέες που είχαν διαδοθεί στον ελληνόφωνο τότε κόσμο. Στη συνέχεια έχει να κάνει με τις ιδέες και τις αξίες: του ουμανιστικού, ελευθεριακού και «ουτοπιστικού» σοσιαλισμού, του κοινωνικού αναρχισμού, του κοινοτισμού, της οικολογικής ολιστικής σκέψης και των απόψεων της «γαίας»(η γη είναι η ίδια ένας οργανισμός), της «αντικουλτούρας», καθώς και με τις αξίες του ανατολικού τρόπου σκέψης και δράσης (Τάο-Γκάντι).

Ο άνθρωπος, σαν άτομο, δεν είναι σε καμιά περίπτωση «ότι έχει». Είναι κάτι πολύ περισσότερο. Οι ανάγκες του μπορούν να καθορισθούν από τον ίδιο μέσα από την αυτοκριτική γνώση του εαυτού του, τη λογική αντιμετώπισή τους στα πλαίσια των δυνατοτήτων της κοινότητάς του(άρα σημαντικότερη η κοινοτική ιδιοκτησία) και σε διαρκή επικοινωνία και αλληλεπίδραση με τους γύρω του. Δεν είναι μόνο υλικές, αλλά σε μεγάλο βαθμό συναισθηματικές και πνευματικές. Η ικανοποίησή τους επομένως, ιδιαίτερα των τελευταίων, δεν εξασφαλίζεται μέσω της αγοράς-κατανάλωσης και της ποσότητας, αλλά κυρίως μέσω της ποιότητας στα πλαίσια του προσιτού κοντινού του κόσμου. Μέσα από την επιμήκυνση-βίωση των άπειρων στιγμών του χρόνου του και όχι μέσα από την ταχύτητα και την κυκλοφορία(στη δύση) και μέσα από τον διαλογισμό-έκσταση(στην ανατολή).

Η αγάπη για τη ζωή, η οποία αποτελεί έκφραση της συσσωμάτωσης της συμπαντικής υλοενέργειας και η γνώση ότι ο θάνατος είναι συνέπεια της αύξησης της «εντροπίας» του συγκεκριμένου «είναι» και άρα αναπόφευκτη κατάληξη της ίδιας της ζωής, οδηγεί τον «νέο» άνθρωπο στην αποδοχή του θανάτου, στην εξάλειψη του φόβου και στην κατάκτηση του θεμελιακού αισθήματος της ασφάλειας. Όταν το κατορθώνει αυτό, τότε είναι σε θέση να αποδεχθεί και να δημιουργήσει τις νέες αξίες της ευζωίας, προσπερνώντας τις αξίες της επιβίωσης. Για αυτό χρειάζεται ένα ατομικό και δημόσιο χώρο σε ανθρώπινες διαστάσεις(τέσσερις τον αριθμό, μη ξεχνάμε τη σημαντική 4η διάσταση το χρόνο), που ενώ χαρακτηρίζεται από το μικρό μέγεθος, στην ουσία μπορεί να βιωθεί και σαν «μεγαχώρος» (αυτός ο κόσμος ο μικρός ο μέγας) και μπορεί να αποκτήσει και τα χαρακτηριστικά του αυτοδύναμου. Γιατί θα στηρίζεται στον κοινωνικά ελεύθερο άνθρωπο, κάτοχο της συλλογικής γνώσης, επαναπροσανατολισμένο στο συνδυασμό των προσωπικών επιθυμιών με τα ευρύτερα κοινωνικά ιδεώδη, δημιουργικό και πλούσιο εσωτερικά, αλλά ταυτόχρονα και ολιγαρκή. Θα στηρίζεται όχι στον ανταγωνισμό αλλά στη συμμετοχικότητα -συνέργεια και αλληλεγγύη των ανθρώπων του.

Σε ένα τέτοιο δημόσιο χώρο μπορεί να επικρατήσει η αγάπη, ο σεβασμός και η αλληλοεκτίμηση. Η ελευθερία σκέψης και έκφρασης, η ανεκτικότητα του διαφορετικού πλάι στη συνεκτικότητα και ομογενοποίηση, η οικουμενικότητα των ιδεών, η ισονομία και η κυριολεκτική δημοκρατία μπορούν πραγματικά να αναμορφώσουν τον νέο άνθρωπο.

2) Η κοσμοθεωρία του

Στον 20ο αιώνα οι νέες θεωρίες της Σχετικότητας, της κβαντικής φυσικής και των στοιχειωδών σωματιδίων, των χορδών, του χάους, καθώς και των μη ευκλείδειων γεωμετριών, όπως επίσης των οικοσυστημάτων και της γαίας ή των υπεραισθητών φαινομένων(που μπορούν να γίνονται κατανοητά μέσω του εγκεφάλου και όχι των ατελών αισθήσεων) κ.λ.π, μας οδηγούν πλέον να αντιλαμβανόμαστε το σύμπαν που μας περιβάλει, όχι σαν μια τεράστια μηχανή, αλλά σαν ένα τεράστιο νου.

Τις νέες αυτές αλήθειες θα πρέπει να τις αποδεχτεί σαν πραγματικότητα και ο «κοινός νους» και να μη τις θεωρεί σαν μεταφυσικές ή θεολογικές αλήθειες. Η νέα αυτή γνώση, για να έχει και θετικές κοινωνικές συνέπειες, δε θα πρέπει να περιορισθεί στα πλαίσια ενός ιερατείου ή σέκτας ή «γκρουπούσκουλου» . Ο καθένας μας πρέπει να εξασκήσει τη νόησή του, ώστε να εξελιχθεί σε μια έκτη υπεραίσθηση και να «βλέπει» πέρα από τον κόσμο των αισθήσεων(ο οποίος είναι ένα μικρό υποσύνολο του συμπαντικού κόσμου) και να πηγαίνει πιο πέρα από τη φαινομενικότητα των πραγμάτων, στο βάθος τους («τα φαινόμενα εξαπατούν»).

Για να μπορεί να το κάνει χρειάζεται χρόνο. Και ο χρόνος είναι πολύ σημαντική διάσταση στις καινούργιες αυτές αντιλήψεις και πρέπει να κυριαρχήσει στον τοπικοποιημένο χώρο σε βάρος της ταχύτητας. Μάλιστα όπως θεωρητικά έχει αποδειχθεί ότι ο χρόνος μπορεί να διαστέλλεται, έτσι και πρακτικά θα πρέπει να εφεύρουμε κοινωνικές πρακτικές που θα μας τον διαστέλλουν σαν βίωμα(γιατί μόνο έτσι μπορούμε να αντιληφθούμε την επιμήκυνσή του).

Ένα άλλο κοινωνικό πρακτικό αποτέλεσμα της κβαντικής διακύμανσης που διέπει το σύμπαν μας είναι ότι η αντίληψη που πρέπει πλέον να μας διέπει δεν θα είναι η στατικότητα, αλλά η διακύμανση και ότι από το «πουθενά» μπορούν να εμφανίζονται και να δημιουργούνται γεγονότα και πραγματικότητες που ανατρέπουν το «status» και το χάος και δίνουν νόημα στο παρόν ατενίζοντας προς το μέλλον. Επίσης η αρχή της «αβεβαιότητας» μας οδηγεί στην επίγνωση ότι δεν μπορεί να είμαστε σίγουροι για την άποψή μας και άρα θα πρέπει να είμαστε συγκρατημένοι (δεν μπορούν για παράδειγμα οι γενετιστές να ισχυρίζονται αλλαζονικά ότι η ζωή είναι μόνο τα γονίδια και ο γενετικός κώδικας, ενώ υπάρχουν πολλές αντιρρήσεις σε αυτό από άλλους επιστήμονες). Εξάλλου σε οποιοδήποτε φαινόμενο σημαντικός παράγοντας στην εξέλιξή του φαίνεται να είναι ο ίδιος ο παρατηρητής του, για όσο διάστημα δεν συγχωνεύεται με το φαινόμενο. Υπάρχουν λοιπόν πολλές υποκειμενικές αλήθειες για όσο μένουμε στο «εγώ»(αυτό οδηγεί στη αμφισβήτηση της «αυθεντίας» και της ιεραρχίας) και αν περνάμε στο «εμείς» μπορούμε να δεχθούμε συλλογικές ολιστικές αλήθειες.

Η επιστήμη λοιπόν θα πρέπει να είναι ολιστική, να ερευνά τα πράγματα από όλες τις πλευρές και να προβλέπει(όχι να μαντεύει) και ταυτόχρονα να είναι μέσο ανάπτυξης των φυσικών, νοητικών, ψυχικών και συναισθηματικών δυνατοτήτων του ανθρώπου. Ενώ η τεχνολογία με τη σειρά της να λαμβάνει υπόψη όχι μόνο τις ανέσεις που μπορεί να προσφέρει, αλλά και τις ανεπιθύμητες παρενέργειες που μπορεί να φέρει και επειδή δε μπορούμε να είμαστε πάντα σίγουροι, δεν θα πρέπει να προχωράμε σε εφαρμογές που φέρνουν μαζί τους ρίσκο ή προωθούν ιεραρχικές-εξουσιαστικές σχέσεις(αυτό σημαίνει ήπια, ελεγχόμενη και προσιτή κοινωνικά τεχνολογία).

Η τεχνολογία και η καινοτομία από μόνη της δεν παράγει αξία. Ούτε χρήσης ούτε ανταλλακτική. Χρειάζεται να χρησιμοποιήσει τόσο φυσικούς πόρους(ύλη, ενέργεια), όσο και ανθρώπινη εργασία. Η ανθρώπινη εργασία(μορφή ενέργειας), από μόνη της πάλι δεν μπορεί να παράγει αξία και κέρδος, αν δεν χρησιμοποιήσει τη ζωντανή και την ανόργανη φύση. Έτσι θα πρέπει να αναθεωρήσουμε την εργασιακή θεωρία της αξίας του Μαρξ, που πίστευε ότι η εργασία ήταν ο μοναδικός παράγοντας της αξίας επειδή ήταν ο μοναδικός ζωντανός παράγοντας στην παραγωγή(και άρα μπορεί να προσφέρει περισσότερη ενέργεια από ότι απαιτεί για να αναπαραχθεί η ίδια).

Το κέρδος σήμερα μεγαλώνει για το κεφάλαιο επειδή βασίζεται και στους φυσικούς πόρους και όχι μόνο στο εργατικό δυναμικό( αν και η παγκοσμιοποίηση διπλασίασε το εργατικό δυναμικό που έχει στη διάθεσή του το κεφάλαιο, ιδίως με την είσοδο της Κίνας και Ινδίας στο παγκόσμιο ελεύθερο εμπόριο). Θα πρέπει λοιπόν να θεωρήσουμε, πέρα από την εργασία, και τη φύση σαν στοιχείο του «μεταβλητού» και μόνο την τεχνολογία σαν το «σταθερό» παράγοντα στην παραγωγή(με την έννοια ότι αυτή είναι η αποκρυστάλλωση της νεκρής εργασίας και της νεκρής φύσης).

Όπως το κέρδος βγαίνει για το κεφάλαιο επειδή το κόστος της αναπαραγωγής του εργατικού δυναμικού είναι μικρότερο από την αξία που προσθέτει η εργασία στην παραγωγή, έτσι βγαίνει και από το γεγονός ότι η αναπαραγωγή των άλλων φυσικών πόρων κοστίζει λιγότερο από αυτά που προσθέτουν τα ίδια στα αγαθά. Σήμερα το κεφάλαιο δεν πληρώνει σχεδόν ποτέ το κόστος αναπαραγωγής της φύσης. Το θεωρεί «εξωτερικό» για το ίδιο κόστος και αν θέλει ας το πληρώσει η κοινωνία.

Αντίθετα υποστηρίζει ότι το κέρδος βγαίνει από τις επιχειρησιακές ιδέες, την καινοτομία και τη τεχνολογία. Θα πρέπει λοιπόν να θεσπίσουμε ένα νέο «προστατευτισμό», που θα αφορά και στους φυσικούς πόρους και όχι μόνο την εργασία. Το «εξωτερικό» κόστος της χρήσης των πλουτοπαραγωγικών φυσικών πόρων(θα έπρεπε να είναι το κόστος αναπαραγωγής τους ώστε να είναι πάλι έτοιμα προς χρήση), καθώς και της επακόλουθης περιβαλλοντικής υποβάθμισης και ρύπανσης(π.χ. το κόστος του καθαρού αέρα θα μπορούσε να είναι το κόστος αναπαραγωγής του καθαρού αέρα από τον μολυσμένο), πρέπει να «εσωτερικευθεί» στις οικονομικές δραστηριότητες με όρους που μένει να εφευρεθούν( τότε θα δούμε ποιες και ποιας μορφής επιχειρήσεις μπορούν να σταθούν).

Η οικονομία λοιπόν αντί να στηρίζεται στην επέκταση- εξειδίκευση-συγκέντρωση και εκμετάλλευση της εργασίας και του περιβάλλοντος(μέσω των οποίων αναγκαστικά αποσπά από τη φύση και τον εργαζόμενο περισσότερα από όσα τους επιστρέφει, ενώ ταυτόχρονα ακολουθεί ένα αέναο κύκλο αντικατάστασης αγαθών με στόχο τη συσσώρευση του κέρδους), πρέπει να δημιουργεί πάγιες αξίες χρήσης και να ακολουθεί τους ρυθμούς της φύσης και του ανθρώπου. Να μη χρησιμοποιεί ιδιαίτερα το περιβάλλον(που από μόνο του δεν μπορεί να αντισταθεί, αν και κάποτε θα «εκδικηθεί») σαν ανεξάντλητη πηγή πρώτων υλών και σαν ένα απέραντο σκουπιδότοπο. Μόνο έτσι ο ρυθμός της ζωής του ανθρώπου θα εντάσσεται στους ρυθμούς της φύσης(«βασίλειο των αναγκών») και θα επιτρέπει τη πνευματικότητα, δηλ. τη σκέψη, τον διαλογισμό και το όνειρο μέσω των οποίων θα επιτυγχάνεται η δραπέτευσή του στο «βασίλειο της ελευθερίας». Αν και πολλές από αυτές τις ιδέες δεν είναι άμεσα εφαρμόσιμες, μπορούν να προσανατολίσουν την σκέψη, τη συλλογική δράση και την κοινωνική πρακτική.

3) Η κοινωνικοπολιτική δομή του

Οι καινούργιες δομές θα πρέπει να είναι ο πυλώνας έκφρασης αλλά και στήριξης του συστήματος αξιών και της αντίστοιχης κοσμοθεωρίας του νέου ρεύματος, που αναφέρθηκαν πιο πάνω. Ο στόχος τους θα πρέπει να είναι ο «νέος» άνθρωπος, ο ενταγμένος αρμονικά στη φύση, που θα αισθάνεται ελεύθερος, αλλά θα έχει αναπτύξει μια δύναμη αυτοελέγχου μέσα του, ώστε να αυτοεξουσιάζει τις παρορμήσεις του χωρίς να χρειάζεται για αυτό ετεροκαθορισμένη εξουσία. Οι οικονομικές και κοινωνικοπολιτικές δομές λοιπόν που πρόκειται να αναπτυχθούν στα πλαίσια του νέου προτάγματος δεν θα πρέπει να επιβάλουν, αλλά να ενισχύουν τις ψυχοσωματικές δυνάμεις του ανθρώπου για να βάζει σκοπούς και να τους επιτυγχάνει. Να προωθούν την ατομική-κοινωνική αυτοδυναμία, γιατί η εξάρτηση είναι αυτή που πάντα γεννά τον αυταρχισμό και τον ολοκληρωτισμό.

Η ελευθερία, όπως και η εξάρτηση δεν είναι εγγεγραμμένες στο ανθρώπινο γενετικό κώδικα, αλλά αποκτούνται με την εκπαίδευση και την κοινωνική συμμετοχή. Αυτή η συμμετοχή στον κοινωνικό πειραματισμό θα οριοθετήσει και τη στάση του καθένα απέναντι στο περιεχόμενο της «προσωπικής ελευθερίας». Η πολιτική πλέον δεν θα ταυτίζεται με την άσκηση εξουσίας από τις προνομιούχες ομάδες, αλλά με την οργάνωση της συμμετοχής ολόκληρου του πληθυσμού στο κοινωνικό γίγνεσθαι, με βάση την αλληλεγγύη και την αυτοδιαχείριση σε όλα τα επίπεδα της καθημερινής κοινωνικής ζωής. Ώστε όλοι οι πολίτες να ικανοποιούν τις ανάγκες τους στα πλαίσια των δυνατοτήτων που παρέχονται από τη πολιτεία του κοινοτισμού, δηλαδή από την πολιτεία της ισοκατανομής της εξουσίας σε όλα τα επίπεδα. Στο πολιτικό, στο οικονομικό, στο κοινωνικό και στο οικολογικό.

Αυτό θα είναι δυνατό με την θεσμική οργάνωση π.χ. του συμμετοχικού δημοκρατικού προγραμματισμού. Στη παραγωγή και στη διανομή και θα μπορεί να ξεκινά από τη δημόσια συζήτηση του προϋπολογισμού κάθε χρονιάς, δηλαδή του συμμετοχικού δημοκρατικού προϋπολογισμού. Με άμεση λήψη αποφάσεων μέσω των συνελεύσεων των πολιτών στο τοπικό επίπεδο, που συνομοσπονδιοποιούνται σε περιφερειακό και εθνικό επίπεδο, και απαρτίζονται από άμεσα ανακλητούς (από τις δημοτικές συνελεύσεις) εντολοδόχους, που συντονίζουν τις αποφάσεις των δημοτικών συνελεύσεων.

Προϋποθέτει τη δημιουργία θεσμών κοινοκτημοσύνης των πλουτοπαραγωγικών πηγών και συλλογικού τους ελέγχου από τους δήμους, με στόχο την ικανοποίηση των βασικών αναγκών όλων των πολιτών, καθώς και την ελευθερία επιλογής του ατόμου ως προς την ικανοποίηση των μη βασικών αναγκών του, σύμφωνα με τις επιλογές του για εργασία/ελεύθερο χρόνο. Προϋποθέτει τη δημιουργία θεσμών αυτό-διεύθυνσης στα εργοστάσια, τα γραφεία και γενικότερα στους τόπους παραγωγής αγαθών και υπηρεσιών, συμπεριλαμβανομένων των πολιτιστικών ―Μ.Μ.Ε., τέχνες κ.λπ., καθώς και τους τόπους εκπαίδευσης. Οι συνελεύσεις των εργαζομένων/φοιτητών κ.λπ. εξασφαλίζουν την αυτοδιεύθυνση των τόπων παραγωγής, εκπαίδευσης κ.ο.κ., με βάση τους γενικούς στόχους που θέτουν οι δημοτικές συνελεύσεις και τις προτιμήσεις των πολιτών ως παραγωγών-καταναλωτών, αλλά και επιβάλλουν οι επιταγές της αρμονική σχέση Κοινωνίας και Φύσης.

Όλες αυτές οι δομές θα πρέπει να εκφράζουν ένα καινούργιο «κοινωνικό συμβόλαιο», που ταυτόχρονα θα είναι και ένα «συμβόλαιο» με τον εαυτό : «Να επιλέξουμε και να εξασφαλίσουμε ένα μέλλον όχι μόνο για μας και τα παιδιά μας, αλλά και για κείνους που δεν έχουν γεννηθεί ακόμα, καταδικάζοντας το κέρδος που βγαίνει από τη συνειδητή ή αθέλητη εκμετάλλευση του ανθρώπου και της φύσης καθώς και από την καταστροφή τους».


Το κίνημα του κοινοτισμού

O Mark Zuckerberg — CEO του Facebook — είναι πιθανότατα ο πιο ισχυρός άνθρωπος στο σήμερα. Μπορεί να είναι ακόμη και ο πιο ισχυρός άνθρωπος που έζησε ποτέ.
Παραδοσιακά, ο πρόεδρος των ΗΠΑ θεωρείται ο πιο ισχυρός άνθρωπος στη Γη. Στη τελική, ο πρόεδρος Obama ελέγχει το πιο δυνατό στρατό στο πλανήτη, και έχει σημαντική επιρροή στη πάνω από 18 τρις δολαρίων αμερικανική οικονομία.

Αλλά ο πρόεδρος Obama υπόκειται σε συστήματα ελέγχου για τη διατήρηση της εξουσίας του: το Κογκρέσο και το Ανώτατο Δικαστήριο, οι περιορισμοί στη θητεία του (θα πρέπει να αποσυρθεί τον Ιανουάριο), και η θέλεση του αμερικανικού εκλογικού σώματος.

Ο Mark Zuckerberg δεν έχει κανέναν από αυτούς τους περιορισμούς. Η δύναμη του προέρχεται από το Facebook, την έβδομη μεγαλύτερη επιχείρηση στον πλανήτη από άποψη αγοραίας κεφαλαιοποίησης, της οποίας κατέχει το 18 % των μετοχών και ελέγχει το 60% των δικαιωμάτων ψήφου.

Στην ηλικία των 32, θα μπορούσε να παραμείνει CEO του Facebook για τα επόμενα 50 χρόνια.

Αλλά οι οικονομικοί παράγοντες είναι μόνο ένα μικρό κομμάτι αυτών που κάνουν το Facebook τόσο ισχυρό. Παρακάτω είναι κάποιοι τρόποι με τους οποίους κυριαρχεί την προσοχή του κοινού:

Πάνω από ένα δισεκατομμύριο άνθρωποι χρησιμοποιούν το Facebook καθημερινά. Το ένα τέταρτο του συνολικού χρόνου που δαπανάται στο Διαδίκτυο είναι στο Facebook.

Για πολλούς ανθρώπους, το Facebook είναι το Διαδίκτυο. Είναι το πρώτο μέρος όπου πηγαίνουν οι περισσότερο για να ανακοινώσουν γάμος, γεννήσεις, θανάτους και άλλα σημαντικά γεγονότα της ζωής τους.

Το Facebook όλο και περισσότερο είναι το μέρος στο όποιοι οι άνθρωποι καταναλώνουν άλλες μορφές media.

Μέσω του δωρεάν βασικού του προγράμματος, το Facebook έχει κυριολεκτικά γίνει το Διαδίκτυο των φτωχών του κόσμου (οι οποίοι πρέπει να πληρώσουν για να έχουν πρόσβαση σε σελίδες που είναι έξω από το Facebook).

Το Facebook έχει ακόμη χρησιμοποιήσει το μονοπώλιο του στην ανθρώπινη προσοχή για να ελέγξει τι είδους νέα μεταδίδονται σε ποιον, επηρεάζοντας τη κοινή γνώμη σκιερά.

Και το Facebook γνωρίζει πολύ περισσότερο για την ανθρωπότητα- και ατομικά για τους ανθρώπους- από ότι οποιαδήποτε άλλη εταιρία ή κυβέρνηση στη Γη. 500 terabytes των προσωπικών μας δεδομένων ρέουν σε αυτό καθημερινά.

Μέχρι στιγμής, ο Zuckerberg έχει κυρίως χρησιμοποιήσει τη δύναμη του Facebook για να το μεγαλώσει ακόμη περισσότερο. Έχει εξαγοράσει τους πιο σοβαρούς ανταγωνιστές του Facebook: το Ιnstagram και το WhatsApp. Τώρα ανταγωνίζεται με το Youtube για τα video και με το Twitter για τη real time επικοινωνία.

Έχει δημιουργήσει ακόμη αυτόματα συστήματα αναγνώρισης (ΑΙs) και έχει εκτοξεύσει δορυφόρους (αν και ο πρώτος του κατέληξε να εκραγεί στο θάλαμο εκτόξευσης).


                                                                     Η συνέχεια ΕΔΩ

Δεν μπορώ να κάθομαι και να βλέπω τον Mark Zuckerberg να καταστρέφει το Internet

Μια ταινία ξεκινά από τον τίτλο της. Captain America εσείς, Captain Fantastic εμείς.
Μια χίπικη αλληγορία, ένα δριμύ κατηγορώ στον δυτικό τρόπο ζωής, στους ανθρώπους του σήμερα και τις συνήθειές τους.

Ο Ματ Ρος, ένας έμπειρος ηθοποιός, μπαίνει για δεύτερη φορά πίσω από την κάμερα και πατώντας στο δικό του εξαιρετικό σενάριο καταφέρνει κάτι που άλλοι, πολύ πιο έμπειροι απ’ αυτόν κινηματογραφιστές, δεν κατάφεραν ποτέ. Σε κάνει να συζητάς – και να γράφεις – γι’ αυτό που μόλις είδες. Υπέρμαχοι και πολέμιοι της «στρατευμένης» τέχνης βρίσκουν εδώ ακόμα μία ευκαιρία για διαξιφισμούς. Το θέμα της ταινίας είναι αυτό που εγείρει τις συζητήσεις – η ερώτηση «είναι καλή η ταινία;» περνάει σε δεύτερη μοίρα.

Υπόθεση

Ο Μπεν (ένας καταπληκτικός Βίγκο Μόρτενσεν) ζει μαζί με τη Λέσλι και τα έξι παιδιά τους μακριά από τον πολιτισμό. Μέσα στο δάσος. Όχι όμως κάπου στο παρελθόν, αλλά στο σήμερα. Εκεί έχει αναλάβει το σπουδαιότερο των έργων. Να διδάξει σε έξι νέους ανθρώπους, τα παιδιά του, όσα αυτός θεωρεί ότι πρέπει να ξέρουν. Η εκπαίδευση περιλαμβάνει ορειβασία, κυνήγι, ασκήσεις μάχης και πολύ, μα πολύ, διάβασμα. Όταν η μητέρα πεθαίνει, ο Μπεν και τα παιδιά κάνουν το ταξίδι προς τον πολιτισμό. Έρχονται σε επαφή με τους υπόλοιπους ανθρώπους. Με όλους εμάς.

Με χιούμορ και συναίσθημα, ο Ρος οδηγεί τον ήρωά του πίσω στον κόσμο από τον οποίο αποφάσισε να ξεφύγει. Ο Μπεν έρχεται αντιμέτωπος με την κριτική των υπολοίπων σχετικά με τον τρόπο ζωής του και τον τρόπο με τον οποίο ανατρέφει τα παιδιά του. Άλλοτε αντιδρά και υπερασπίζεται με πάθος ιδέες και πρακτικές και άλλοτε αμφιβάλλει και ο ίδιος για το αν κάνει σωστά. Όπως κάθε πατέρας δηλαδή.

Δύο κόσμοι

Η ταινία είναι υπερβολική, θα πει κάποιος. Το story, οι ήρωες, τα πάντα. Όντως. Βλέπουμε τα παιδιά να σκοτώνουν με τα χέρια τους ζώα, να τρέμουν από το κρύο ως μέρος της εκπαίδευσής τους, ακόμα και να τρώνε την καρδιά ενός ελαφιού. Να γιορτάζουν τη μέρα του Νόαμ Τσόμσκι (ενός από τους μεγαλύτερους εν ζωή διανοητές) και όχι τα Χριστούγεννα, να συζητούν τις διαφορές τροτσκισμού και μαοϊσμού, να διαβάζουν βιβλία που και ενήλικες δυσκολεύονται να κατανοήσουν και άλλα πολλά. Υπερβολές.

Ο κόσμος αυτός που έχει φτιάξει ο Μπεν θα συναντήσει τον κόσμο μας. Τον κόσμο της αδερφής του, τον κόσμο του πεθερού του. Τον φυσιολογικό κόσμο της εποχής μας. Τον κόσμο που τρώει συνθετικά σκουπίδια, που περνάει τη μέρα του μπροστά σ’ έναν υπολογιστή, που λέει ψέματα στα παιδιά του για να μην τα πληγώσει, που δουλεύει για να καταναλώνει και καταναλώνει για να δουλεύει. Αυτές δεν είναι υπερβολές? Όχι, βέβαια. Τις αποδέχονται και τις ακολουθούν όλοι, άρα δεν είναι.

«Παντού, από τη λαϊκή κουλτούρα μέχρι το προπαγανδιστικό σύστημα, υπάρχει μια συνεχής πίεση να κάνουν τους ανθρώπους να πιστέψουν ότι είναι άσχετοι και ότι ο μοναδικός τους ρόλος είναι να υποστηρίζουν αποφάσεις και να καταναλώνουν». – Νόαμ Τσόμσκι.

Τα παιδιά του Μπεν κυνηγούν τα ζώα στο δάσος για την τροφή, την ένδυση κτλ. Τα ξαδέρφια τους σκοτώνουν ανθρώπους και τέρατα στο ψηφιακό κόσμο και τρώνε νεκρά ζώα που κάποιος άλλος σκότωσε. Τα παιδιά του Μπεν γνωρίζουν ότι η μητέρα τους αυτοκτόνησε λόγω ψυχικών διαταραχών, τα ξαδέρφια τους μαθαίνουν απλώς ότι ήταν πολύ άρρωστη. Τα παιδιά του δάσους διδάσκονται μουσική, φιλοσοφία, επιστήμη και διαβάζουν τα μεγαλύτερα έργα της λογοτεχνίας, την ίδια ώρα που τα ξαδέρφια τους δεν αποχωρίζονται τα κινητά τους ούτε την ώρα του φαγητού και παρότι πηγαίνουν καθημερινά στο σχολείο, δε θυμούνται τίποτα, ούτε έχουν αναπτύξει κριτική ικανότητα. Απλώς διεκπεραιώνουν το ρόλο τους μέχρι να πάρουν τη θέση των γονιών τους.

Ποιος κόσμος είναι ο υπερβολικός? Του Νόαμ Τσόμσκι ή της Καρντάσιαν?

Ένα όμορφο λάθος

Προς το τέλος της ταινίας, ο Ρος μάλλον συνειδητοποιεί ότι πρέπει να κόψει και εισιτήρια και ψάχνει για έναν συμβιβασμό. Ότι ναι μεν ο Μπεν έχει τα δίκια του, αλλά – όπως τον βάζει να λέει – το παράκανε. «Όλα ήταν ένα όμορφο λάθος», μονολογεί ο πρωταγωνιστής.

Είναι πράγματι ο Μπεν ένας πεισματάρης αναχωρητής που αδιαφορεί για την πραγματικότητα, ένας αυταρχικός πατέρας? Τα παιδιά του μπορεί να είναι πραγματικά θαύματα, δεν παύουν όμως να είναι παιδιά. «Αν δεν είναι κάτι γραμμένο σε βιβλίο, δεν το ξέρω!» επαναστατεί ο μεγάλος γιος, όταν ερωτεύεται μια κοπέλα της ηλικίας του και προσπαθεί – μάταια – να επικοινωνήσει μαζί της.

Απομονωμένος μπορεί να ζήσει κάποιος όταν έχει γνωρίσει και τον άλλο κόσμο, τον έχει απορρίψει και έχει συνειδητά αποφασίσει τι θέλει. Τα παιδιά όμως δεν δικαιούνται να γνωρίζουν και την άλλη πλευρά? Πώς αποφασίζει κάποιος ερήμην τους? Πώς τα εκθέτει σε κινδύνους μόνο και μόνο για να τα φτιάξει «καθ’ ομοίωση»?

Τα παιδιά ωστόσο τον στηρίζουν. Τα παιδιά ξέρουν. Και ο Μπεν κοιτάει έξω από το παράθυρο κι αναρωτιέται. Τι μπορεί να κάνει και κυρίως ποιο είναι το σωστό. Είμαστε μαζί του. Γιατί τα όμορφα λάθη δεν τα μετανιώνεις ποτέ.

Ο κάπταιν Φαντάστικ δεν μπορεί παρά να ενοχλήσει. Όχι μόνο τους μικροαστούς (αυτό δεν είναι δα και κάτι το δύσκολο), αλλά όλους όσους πιστεύουν ακόμα σε –ισμούς. Όλους όσους βλέπουν την ταινία αναφωνώντας : «υπερβολές!».

Nick Gami

Η «ενοχλητική» υπερβολή του Captain Fantastic

Αυτή τη στιγμή στον ελλαδικό χώρο δραστηριοποιούνται περίπου 1000 Μ.Κ.Ο, φωτογράφοι χτίζουν καριέρες και κάνουν δημόσιες σχέσεις πυροβολώντας τα πρόσωπα ταλαιπωρημένων γερόντων και νεκρών παιδιών, 700 εκατομμύρια ευρώ μοιράζονται σταδιακά από το 2015 ως το 2018 σε «αλληλέγγυες» επιχειρήσεις-πλυντήρια μαύρου χρήματος, στα νησιά του βορειοανατολικού αιγαίου οι Μ.Κ.Ο έχουν μοιράσει τις παραλίες έτσι ώστε η καθεμία τους να έχει το δικό της πεδίο δράσης, περιμένοντας σαν όρνεα στις ακτές να αρπάξουν και να κατασπαράξουν ανθρώπινες ψυχές.
Πολλές Μ.Κ.Ο συνεργάζονται με διακινητές και με την τουρκική ακτοφυλακή προκειμένου να προκαθορίζεται το ακριβές σημείο απόβασης των προσφύγων, με τις φωτογραφικές μηχανές και τις κάμερες κάθε είδους ανά χείρας να παρουσιάζουν το «έργο» τους μέσω του διαδικτύου. Ιδιαίτερη ζήτηση για τους μισθοφόρους-φωτογράφους των Μ.Κ.Ο παρουσιάζουν τα μικρά παιδιά και οι μανάδες τους. Η ανάρτηση μιας μάνας να κλαίει με το μωρό της στην αγκαλιά εκτοξεύει την δημοφιλία της σελίδας που προμοτάρει την όποια Μ.Κ.Ο.

Αν κάποιος ρίξει μια ματιά στα ετήσια βραβεία φωτογραφίας θα δεί πως οι 7 στις 10 υποψηφιότητες αφορούν τους πρόσφυγες, με φωτογραφίες (στο 99% των περιπτώσεων) που το μόνο που απεικονίζουν είναι ο πόνος, ο θάνατος, η εξαθλίωση και η φρίκη στα βλέμματα μικρών παιδιών. Ασελγούν στα σώματα αθώων κυνηγημένων ανθρώπων, θυματοποιώντας τους και τρομοκρατώντας τους με το που πατούν το πόδι τους σε μια χώρα που υποτίθεται βρίσκεται σε ειρήνη, σε μια χώρα που υποτίθεται έρχονται για να σωθούν..Και τι αντιμετωπίζουν; Κοράκια, αρπαχτικά που τους τραβολογούν από δω και από κει και τους σημαδεύουν όπως ακριβώς τους σημάδευαν και στη πατρίδα τους, πατώντας το κουμπάκι της φωτογραφικής μηχανής σαν άλλη σκανδάλη σκοτώνοντας σε κάθε καρέ την ελπίδα τους, την γαλήνη που έψαχναν να βρουν μακριά από την παράνοια του πολέμου.

Με το που κατεβαίνουν από τις βάρκες, όσοι τα καταφέρνουν, συνειδητοποιούν πως στη δύση μαίνεται ένας άλλος πόλεμος, πιο ύπουλος, που ο εχθρός είναι παντού και που δεν μπορείς να του ξεφύγεις όπου και αν κρυφτείς, η ανηλεής μάχη της διατήρησης του ανθρωποφάγου καπιταλισμού.Τα στρατόπεδα είναι δύο, το ένα στάζει αίμα και με το μότο,»ο θάνατός σου η ζωή μου», προελαύνει και συνεχώς μεγαλώνει πατώντας πάνω στις κουρελιασμένες αξιοπρέπειες των γενιτσάρων που σκάβουν τα αναχώματα στη πρώτη γραμμή. Το άλλο είναι οι ΑΝΘΡΩΠΟΙ που με δάκρυα στα μάτια τραβούν από τα σαγόνια των όρνεων τα παιδιά, τις μανάδες και τους γέροντες για να τους σώσουν, να τους βρουν απάγκιο. Είναι οι ΑΝΘΡΩΠΟΙ που παλεύουν με το ίδιο το κράτος και το παρακράτος για να βροντοφωνάξουν με την περήφανη στάση τους μαζί με τους πρόσφυγες πως κανένας άνθρωπος δεν είναι λαθραίος, πως κανένα από αυτά τα παιδιά δεν είναι για λύπηση, πως η αλληλεγγύη είναι το όπλο των λαών και πως οι πρόσφυγες και οι μετανάστες δεν είναι ακόμη μια ευκαιρία πλουτισμού των ίδιων μεγαλοεργολάβων και των παρατρεχάμενων τους…

Θα έρθει η μέρα που αυτά τα πιτσιρίκια που τώρα παίζουν στις λάσπες και κοιμούνται στα χιόνια, θα μεγαλώσουν και θα προσπαθήσουν να επουλώσουν τις πληγές που εσύ τους άνοιξες στη παιδική τους ψυχούλα. Και εγώ μαζί με τους υπόλοιπους ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ θα είμαστε ένα, θα συνεχίσουμε να είμαστε ένα και θα είμαστε πολλοί, πολλοί περισσότεροι από σήμερα και εσύ με τον μικρό φασίστα που κουβαλάς μέσα σου θα τρέχεις να σωθείς όπως εκείνοι τώρα μα δεν θα τα καταφέρεις…Και ξέρεις γιατί; Γιατί εσύ είσαι και θα είσαι δειλός και λίγος…


Οι άνθρωποι και η μπίζνα

Το 1960, επιστήμονες που καταπιάνονταν με την νεογέννητη τότε ψηφιακή τεχνολογία είχαν μια τρομαχτική και συνάμα πολύ γοητευτική ιδέα..Να δημιουργήσουν και να εξελίξουν ηλεκτρονικούς υπολογιστές,έτσι ώστε να σκέφτονται ακριβώς όπως οι άνθρωποι.Πέρασαν πολλά χρόνια προσπάθειας για να φτάσουν στο σημείο να μπορέσουν να κατηγοριοποιήσουν και να «προγραμματίσουν»τις σκέψεις που κατευθύνουν την ανθρώπινη σκέψη,μα δεν τα κατάφεραν.Μετά από αρκετά χρόνια ένας προγραμματιστής ηλεκτρονικών υπολογιστών στο αμερικάνικο πανεπιστήμιο MIT ονόματι Joseph Weizenbaum ο οποίος μελέτησε αυτές τις προσπάθειες των συγκεκριμένων επιστημόνων βάλθηκε να τους βάλει τα γυαλιά δημιουργώντας όπως υποστήριξε,ένα πρόγραμμα που θα ήταν ούτε λίγο ούτε πολύ ένας «ψηφιακός ψυχοθεραπευτής».Έτσι λοιπόν,ο…ασθενής καθονταν στο γραφείο του με τον ηλεκτρονικό του υπολογιστή και «μιλούσε» στην οθόνη πληκτρολογώντας τα προβλήματα του ή οτίδήποτε τον απασχολούσε.Ακριβώς όπως σε έναν κανονικό ψυχοθεραπευτή..

Ο Weizenbaum ονόμασε το πρόγραμμα «Eliza».Eπειδή όμως ο ίδιος δεν είχε γνώσεις ψυχολογίας για να ολοκληρώσει την εργασία ζήτησε βοήθεια από έναν αληθινό ψυχοθεραπευτή,τον Carl Rogers.O Carl Rogers ήταν διάσημος για την ψυχοθεραπευτική του ταχτική.Ποιά ήταν αυτή..;Απλώς επαναλάμβανε στον ασθενή αυτό που μόλις είχε πεί.Αυτό ακριβώς έκανε και το πρόγραμμα «Eliza»…Oι ασθενείς καθόντουσαν μπροστά στην οθόνη και πληκτρολογούσαν αυτό που ενοιωθαν. Το πρόγραμμα,κατόπιν, επαναλάμβανε αυτό που ο χρήστης έλεγε σύχνα με τη μορφή ερώτησης..Ένα από τα πρώτα άτομα που χρησιμοποίησαν το συγκεκριμένο πρόγραμμα ήταν η γραμματέας του Weizenbaum και η αντίδρασή της τον άφησε άναυδο..Ενώ η γραμματέας είχε ξεκινήσει την διαδικασία των ερωτοαπαντήσεων με τον ψυχοθεραπευτή «Eliza»και ο Weizenbaum παρακολουθούσε διακριτικά,εκείνη μετά από λίγο γύρισε προς το μέρος του και του ζήτησε να φύγει από το δωμάτιο..Προτίμησε ξεκάθαρα την «συντροφιά»του μηχανήματος από την ανθρώπινη παρουσία.Σαφώς και δεν μας κάνει καμία εντύπωση σήμερα,μα τότε ήταν κάτι εξαιρετικά ασυνηθιστο.Εκεινη παρότι γνώριζε πως η «Eliza»δεν κατανοούσε λέξη από αυτά που έγραφε προτίμησε να συνεχίσει τη «συνεδρία»..

Πολλοί άλλοι συνεργάτες του Weizenbaum ως πειραματόζωα αρχικά , οικιοθελώς μετά την πρώτη επαφή,περνούσαν ώρες «μιλώντας» στη μηχανή για προσωπικά τους ζητήματα , ενδόμυχα συναισθήματα ,φόβους ,ανησυχίες και λεπτομέρεις που αφορούσαν τη ζωή τους.Ένοιωθαν απολύτως ασφαλείς αφού το μηχάνημα δεν επρόκειτο να τους κρίνει για οτιδήποτε από αυτά που περιέγραφάν και βεβαίως δεν υπήρχε περίπτωση να τους κοιτάξει στραβά ή να τους κατηγορήσει για οποιαδήποτε από τις πράξεις ή τα μυστικά που μπορεί να «εκμυστηρεύονταν» στο μηχάνημα.Oυσιαστικά αυτό που ανέδειξε πρόωρα το συγκεκρίμενο «πείραμα»είναι αυτή η εποχή της αρρωστημένης ατομικότητας που ζούμε σήμερα . Το μόνο που κάνει τους ανθρώπους να νοιώθουν ασφαλείς είναι να έχουν μπροστά τους την αντανάκλαση του εαυτού τους.Σαν να στέκονται μπροστά σε έναν καθρέφτη..

Η τεχνητή νοημοσύνη,άλλαξε κατεύθυνση,έκανε ακριβώς αυτό που έκανε η «Eliza»,μα τώρα πια σε μεγαλύτερη κλίμακα.Πλέον όλοι έχουμε μια οθόνη μπροστά μας,όλοι μας καθημερινά «μιλάμε» σε(με) αυτή την οθόνη πληκτρολογώντας επιθυμίες μας,κάνοντάς της ερωτήσεις για ζητήματα που μας απασχολούν ή δεν ξέρουμε,ρωτάμε και εκείνη μας απαντάει…H οθόνη παίζει το ρόλο της προστατευτικής ζελατίνας από τον έξω κόσμο και της αλληλεπίδρασης με άλλους ανθρώπους, ο θρίαμβος της ατομικότητας ενάντια στην κοινωνικότητα και την συναναστροφή..Ο τρόπος του συστήματος όχι μόνο να σε απομονώσει μα και να προβλέπει τις επόμενες ενέργειες σου.Αν ξέρει μέσα από τους διαλόγους σου με τον άψυχο ψυχοθεραπευτή σου,την οθόνη,τί είναι αυτό που σου αρέσει είναι πολύ απλό να προβλέψει τί είναι αυτό που ΘΑ αγαπήσεις αργότερα..

Αυτό που άρχισε να συμβαίνει το 1960 από μια χούφτα επιστήμονες με δυστοπικά οράματα για τη τότε εποχή,ουσιαστικά ήταν η απαρχή της δημιουργίας ενός κόσμου απόλυτα προβέψιμου και φυσικά η αφετηρία της κατάστασης που βιώνουμε σήμερα.Το μόνο απάγκειο του συστήματος είναι να μπορεί να προβλέψει τις αντιδράσεις μας ,να γνωρίζει εκ των προτέρων τί θα συμβεί ΑΝ…Η μόνη πιθανότητα να επιβιώσει το τέρας.Ναι,τίποτα αυθόρμητο δεν μπορεί να συμβεί εφόσον περνάει από το παγκόσμιο ψηφιακό σουρωτήρι.Έχουμε πλέον την δυνατότητα να επικοινωνούμε με τον άψυχο ψυχοθεραπευτή μας οπουδήποτε και αν βρισκόμαστε,στο μετρό,στη δουλειά,στη βόλτα..Παντού.Στην ιστορία της εξέλιξης του είδους μας διεκδικούμε,μάλλον χωρίς αντίπαλο το τίτλο του Ηοmo Monahicus..

Το παράδοξο του ζητήματος είναι πως αν υπάρχει ακόμα ελπίδα να ξανακερδίσουμε το δικαίωμα της αυθόρμητης έκφρασης,αυτή η ελπίδα ίσως εντοπίζεται και πάλι στον άψυχο ψυχοθεραπευτή μας..Τί θα συνέβαινε αν σε μια παγκόσμια κλίμακα και για ένα αρκετά μεγάλο διάστημα, οι αναζητήσεις μας ,τα like ,αυτά που γενικότερα συζητούσαμε με τη οθόνη ήταν τελείως διαφορετικά από αυτά που πραγματικά πιστεύουμε και θέλουμε..;



Το πείραμα της «Eliza»και η εξάρτηση από τις οθόνες

Μια ερευνήτρια από την Ρωσία έχει πετύχει να κάνει ανοιχτή και δωρεάν την διαδικτυακή πρόσβαση σε περισσότερα από 48 εκατομμύρια άρθρα – σχεδόν στο σύνολο τους αξιολογημένα και ήδη δημοσιευμένα-. Και τώρα αρνείται να «κατεβάσει» το site, παρά το ότι αγωγή έχει κατατεθεί εναντίον της από την Elvesier, μία από τις μεγαλύτερες εκδοτικές εταιρίες παγκοσμίως.

Για εσάς που δεν το έχετε χρησιμοποιήσει ακόμη, το site για το οποίο γίνεται τόσος λόγος είναι το Sci-Hub, και θα μπορούσε να περιγραφεί ως το Pirate Bay του κόσμου των επιστημών. Φτιάχτηκε το 2011 από την νευροεπιστήμονα Alexandra Elbakyan, η οποία δυσφορούσε έντονα που δε μπορούσε να πληρώσει την πρόσβαση σε άρθρα που ήταν απαραίτητα για την συνέχιση της έρευνας της και από τότε έχει γίνει viral, με εκατοντάδες άρθρα να «κατεβαίνουν» από αυτό ημερησίως. Όμως, στο τέλος του περασμένου χρόνου αποφασίστηκε από το δικαστήριο της Νέας Υόρκης το site να «κατέβει»- μια απόφαση την οποία η Elbakyan έχει αποφασίσει να πολεμήσει, ανοίγοντας με αφορμή το γεγονός αυτό μια συζήτηση αναφορικά με το ποιοι εν τέλει κατέχουν πραγματικά την επιστήμη.


«Η καταβολή αντιτίμου της τάξης των $32, είναι κάτι τρελό όταν χρειάζεσαι να διαβάσεις δεκάδες ή εκατοντάδες τέτοια άρθρα για να κάνεις έρευνα. Εγώ απέκτησα πρόσβαση σε αυτά τα κείμενα κάνοντας πειρατεία» είπε η Elbakyan στο Τorrent Freak πέρσι. «Όλοι και όλες πρέπει να έχουν πρόσβαση στην γνώση ανεξάρτητα από το εισόδημα τους ή την επαγγελματική και κοινωνική τους ιδιότητα. Και αυτό είναι απολύτως νόμιμο».

Αν ακούγεται σαν μια μοντέρνα εκδοχή καθημερινής μάχης με χαρακτήρα Ρομπέν των Δασών, είναι γιατί με ένα τρόπο γι’ αυτό πρόκειται. Όμως σε αυτή την ιστορία, δεν είναι μόνο οι φτωχοί οι οποίοι δεν έχουν πρόσβαση σε επιστημονικά κείμενα – πλέον οι εγγραφές σε Επιθεωρήσεις και Επιστημονικά Περιοδικά έχουν γίνει τόσο ακριβές που ακόμη και κορυφαία πανεπιστήμια όπως το Harvard και το Cornell έχουν παραδεχτεί ότι δε μπορούν να πληρώνουν για αυτές. Ερευνητές και ερευνήτριες έχουν επίσης πάρει θέση- με 15.000 επιστήμονες να υποστηρίζουν το μποϊκοτάζ στις εκδόσεις Elvesier για το ζήτημα των υπέρογκων αντίτιμων πρόσβασης στα κείμενα που θεσπίζουν.

Μη μας παρεξηγήσετε, οι εκδότες των περιοδικών έχουν κάνει επίσης αρκετό καλό- έχουν ενθαρρύνει την υψηλότερης ποιότητας έρευνα μέσα από την επιστημονική αξιολόγηση των κειμένων που παρέχουν και πριν το ίντερνετ έχουν παίξει καθοριστικό ρόλο στην διάδοση της γνώσης.

Όμως τα τελευταία χρόνια είναι αμφίβολο αν βοηθούν ακόμη την πρόοδο της επιστήμης. Μάλιστα, σε ορισμένες περιπτώσεις η νοοτροπία ότι είτε κάτι δημοσιεύεται είτε χάνεται μπορεί κάποιες φορές να δημιουργεί περισσότερα προβλήματα από λύσεις, με τον διαρκώς αυξανόμενο αριθμό επίδοξων εκδοτών να χρεώνουν τους ερευνητές ώστε να δημοσιεύουν την δουλειά τους – συχνά χωρίς να προβλέπουν διαδικασία επιστημονικής αξιολόγησης ή ακόμη και επιμέλειας αυτών των άρθρων .

«Αισθάνονται υποχρεωμένοι να το κάνουν αυτό» έγραψε η Elbakyan σε ένα ανοιχτό γράμμα της προς τον δικαστή της Νέας Υόρκης πέρσι. «Αν ένας ερευνητής ή μία ερευνήτρια θέλει να αναγνωριστεί και να εργαστεί στο αντικείμενο – εκείνος ή εκείνη χρειάζεται να κάνει δημοσιεύσεις σε τέτοια περιοδικά».

Εκεί είναι που εμφανίζεται το Sci-Hub. Το site λειτουργεί σε δύο επίπεδα: Πρώτα από όλα, όταν αναζητάς ένα άρθρο, το Sci-Hub προσπαθεί αμέσως να το κατεβάσει από την φίλια πειρατική βάση δεδομένωνLibGen. Αν αυτό δε λειτουργήσει, το Sci-Hub είναι ικανό να διαπεράσει την «πύλη» επιστημονικών άρθρων χάρη σε μια ευρύτατη γκάμα κωδικών πρόσβασης που έχουν δωριστεί από ανώνυμους ακαδημαϊκούς (σας ευχαριστούμε επιστήμονες – κατάσκοποι).

Αυτό σημαίνει ότι Sci-Hub μπορεί στιγμιαία να δώσει πρόσβαση σε κάθε άρθρο που δημοσιεύεται από τους «μεγάλους παίχτες» συμπεριλαμβανομένων και των JSTOR, Springer, Sage, και Elsevier, και να το φέρει σε εσάς μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα. Τότε το site στέλνει αυτόματα ένα αντίγραφο του άρθρου στο LibGen, για να συμβάλλει στο μοίρασμα αυτής της αγάπης.

Είναι ένα ευφυέστατο σύστημα , όπως εξηγεί ο Simon Oxenham:

«Mονομιάς ένα δίκτυο έχει δημιουργηθεί που έχει μάλλον μεγαλύτερο επίπεδο πρόσβασης στην επιστημονική γνώση από κάθε πανεπιστημιακό ίδρυμα, ή ακόμη και κάποια κυβέρνηση, οπουδήποτε στον κόσμο. Το Sci-Hub αντιπροσωπεύει το άθροισμα των αμέτρητων διαφορετικών πανεπιστημιακών προσβάσεων –κυρικολεκτικά- σε ένα κόσμο της γνώσης».

Όλα αυτά είναι ωραία και θετικά για τους χρήστες, όμως, όπως είναι αυτονόητο, οι μεγάλοι εκδότες να είναι εκνευρισμένοι. Τον τελευταίο χρόνο, ένα δικαστήριο της Νέας Υόρκης διατύπωσε ένσταση κατά του Sci- Hub, κλείνοντας την πρόσβαση στο domain του (κάτι που η Elbakyan αντιμετώπισε αλλάζοντας την τοποθεσία), ενώ επίσης η Elsevier έχει μηνύσει το site για «ανεπανόρθωτη βλάβη» – μια υπόθεση την οποία οι ειδικοί προβλέπουν ότι εν τέλει θα κερδίσει η Elvesier με επιδίκαση αποζημίωσης που θα κυμαίνεται μεταξύ $750 με $150,000 για κάθε άρθρο που είναι αντικείμενο πειρατίας.

Όμως η Elbakyan δεν εξαντλείται στο δικό της ζήτημα, έχει βγει δημόσια υποστηρίζοντας ότι στην Elsevier ακολουθούν ένα παράνομο επαγγελματικό μοντέλο.

«Νομίζω ότι το επαγγελματικό μοντέλο της Elsevier είναι από μόνο του παράνομο» είπε στο Torrent Freak,αναφερόμενη στο άρθρο 27 της Διακήρυξης των Ηνωμένων Εθνών το οποίο επισημαίνει ότι «όλοι έχουν το δικαίωμα να συμμετέχουν ελεύθερα στην πολιτιστική ζωή της κοινότητας, να απολαμβάνουν τις τέχνες και να μοιράζονται την επιστημονική γνώση και τις θετικές της συνέπειες».

Επίσης εξηγεί ότι η συνθήκη στις ακαδημαϊκές εκδόσεις είναι διαφορετική από αυτή της μουσικής ή κινηματογραφικής βιομηχανίας, όπου η πειρατεία απομυζεί τους δημιουργούς. «Όλα τα άρθρα που βρίσκονται στο site μας έχουν γραφτεί από ερευνητές και ερευνήτριες που δεν παίρνουν χρήματα από αυτά που η Elvesier συγκεντρώνει. Αυτό είναι πολύ διαφορετικό από την μουσική ή κινηματογραφική βιομηχανία, όπου οι δημιουργοί παίρνουν αμοιβή από κάθε αντίγραφο που πωλείται», λέει.

Η Elbakyan ελπίζει ότι η νομική διαδικασία θα θέσει ένα νέο δεδομένο και θα κάνει σαφές στον επιστημονικό κόσμο με κάθε τρόπο σε ποιον πραγματικά ανήκουν οι ιδέες τους. «Αν η Elsevier καταφέρει να καταργήσει όλα μας τα πρότζεκτ ή να τα καταδικάσει στο σκοτάδι του διαδικτύου, αυτό θα αναδείξει ένα σημαντικό δεδομένο: ότι το κοινό στερείται το δικαίωμα της ελεύθερης πρόσβασης στη γνώση» λέει. «Πρέπει να επικρατήσουμε της Εlvesier και των άλλων μεγάλων εκδοτικών οργανισμών και να τους δείξουμε ότι αυτό που κάνουν οι εμπορικές εταιρίες είναι θεμελιακά λανθασμένο».

Για να είμαστε δίκαιοι η Elbakyan προστατεύεται με κάποιο τρόπο γιατί βρίσκεται στη Ρωσία και δεν έχει περιουσία στις ΗΠΑ, οπότε ακόμη κι αν η Elvesier κερδίσει την αγωγή, θα είναι μάλλον κάπως δύσκολο για αυτούς να πάρουν τα λεφτά τους.

Σε κάθε περίπτωση, είναι μία τολμηρή κίνηση, και ενδιαφερόμαστε αρκετά να δούμε ποια θα είναι η έκβαση αυτής της αντιπαράθεσης – γιατί αν υπάρχει ένα πράγμα που σίγουρα αυτός ο κόσμος χρειάζεται, αυτό είναι περισσότερη επιστημονική γνώση. Στο μεταξύ, το Sci-Hub παραμένει σε λειτουργία και προσβάσιμο για τον καθένα και την καθεμία που θέλει να το χρησιμοποιήσει, κάτι που η Elbakyan δεν έχει πρόθεση να αλλάξει κάποια στιγμή σύντομα.
                                                        της Φιόνα Μακ Ντόναλντ
                                                   Μετάφραση: Αλίκη Κοσυφολόγου
Πηγή: sciencealert.com via k-lab

Καλώς ήρθατε στο Pirate Bay των επιστημών!

Ήδη από τη δεκαετία του 1930, ο οικονομολόγος John Maynard Keynes προειδοποίησε για τον αντίκτυπο που θα έχει η αυτοματοποιήση για τον κόσμο της εργασίας. Στο δοκίμιό του «οικονομικές δυνατότητες των εγγονών μας», ο ίδιος επινόησε τη φράση «τεχνολογική ανεργία». Βασικά, αυτό σημαίνει ότι η τεχνολογία κινείται τόσο
γρήγορα για να αντικαταστήσει παραδοσιακούς τρόπους εργασίας και ότι αδυνατούμε να βρούμε νέους τρόπους για να απασχολούμε τους ανθρώπους με τον ίδιο ρυθμό.

Η αυτοματοποίηση είναι ένα από τα πιο σημαντικά θέματα σε οποιαδήποτε συζήτηση για το μέλλον της εργασίας. Αλλά πόσο μεγάλο μέρος των επαγγελμάτων που ασκούμε σήμερα μπορεί να αντικατασταθεί από τους υπολογιστές ; Το παρακάτω εξαιρετικό βίντεο διερευνά ακριβώς αυτό το ερώτημα, και παρέχει μια τρομακτική απάντηση: σχεδόν σε όλα.

Απέναντι Όχθη

Humans Need not Apply(Εξαιρούνται οι άνθρωποι).Βίντεο, ελληνικοί υπότιτλοι.

Μια ανεξιχνίαστη υπόθεση εξαφάνισης απασχολεί από χθες το βράδυ τους άνδρες της ελληνικής αστυνομίας, αφού από χιλιάδες νοικοκυριά της χώρας χάθηκαν μονομιάς τα χριστουγεννιάτικα έλατα τα οποία βρίσκονταν σ’ αυτά απ’ τις αρχές του περασμένου μήνα.
Η συντριπτική πλειονότητα των ελάτων ήταν τοποθετημένη στα σαλόνια των σπιτιών κι έφεραν πάνω τους στολίδια και φωτάκια, ενώ οι ντετέκτιβ των κατά τόπους αστυνομικών τμημάτων, ερευνούν αν η ύπαρξη μιας φάτνης στο κάτω μέρος του δέντρου παίζει κάποιο ρόλο στην εξαφάνισή τους. Προς το παρόν, καμία οργάνωση δεν έχει αναλάβει την ευθύνη ενώ πηγές της αντιτρομοκρατικής δεν αποκλείουν τη σύνδεση της πιθανής απαγωγής με οργανώσεις του εξωτερικού, δίχως ωστόσο να αφήνουν εκτός κάδρου και τους εξωγήινους.

Σύμφωνα με καλά πληροφορημένες πηγές, αντίστοιχη είχε εξαφάνιση είχε λάβει χώρα και περασμένες χρονιές και πάλι στην αρχή του έτους, όμως οι υποθέσεις έμπαιναν κάθε χρόνο στο αρχείο λόγω έλλειψης επαρκών στοιχείων. «Δεν μπορούμε να αποκλείσουμε τίποτα. Αν καταφέρουμε να εντοπίσουμε έστω κι ένα απ’ τα εξαφανισμένα έλατα, ίσως ξετυλίξουμε την άκρη του νήματος, φτάνοντας στη λύση του μυστηρίου», σχολίασε αξιωματικός της αστυνομίας, μιλώντας στο «Κουλούρι».

Τέλος, πηγές των ελληνικών αρχών αρνήθηκαν να επιβεβαιώσουν πως μέσα στα δέντρα που εξαφανίστηκαν ήταν κι αυτά που βρίσκονταν στη ΓΑΔΑ.



Μυστήριο: Χιλιάδες έλατα εξαφανίστηκαν χθες από σπίτια της χώρας

Γραμματοσειρά
Αντίθεση