20 August, 2017
Home / Περιβαλλον (Page 29)

Τον τελευταίο καιρό με αλλεπάλληλες φωτιές-εμπρησμούς, οι επίδοξοι διεκδικητές και καταπατητές του υγροτόπου προσπαθούν να δημιουργήσουν το έδαφος για να εισβάλουν περισσότερο μέσα στον πυρήνα του υδροβιοτόπου. Επιπλέον και αμέσως μετά τις πρόσφατες πυρκαγιές του Δεκεμβρίου ένα καμένο κομμάτι έχει ήδη μπαζωθεί από κάποιους διεκδικητές, ενώ εντός της ζώνης Α’ του υδροβιότοπου βρίσκεται
εγκατεστημένη μπουλντόζα η οποία προχωρά σε εργασίες διαμόρφωσης.
Όλα αυτά συμβαίνουν μέσα σε προστατευόμενη περιοχή με προεδρικό διάταγμα (ΦΕΚ 642/Δ/9-10-1989) και διεθνείς συνθήκες (Ramsar – Βέρνης) που έχει υπογράψει το ελληνικό κράτος. Αυτά τα εξόφθαλμα εγκληματικά γεγονότα όμως δεν αρκούν να κινητοποιήσουν τις αρμόδιες κρατικές υπηρεσίες (εκτός της πυροσβεστικής), την Περιφέρεια Στερεάς Ελλάδας και τους Δήμους Χαλκιδέων ή Μεσσαπίων – Διρφύων στους οποίους ανήκει διοικητικά ο υδροβιότοπος.

Απαιτούμε από το Δασαρχείο και το τμήμα περιβάλλοντος της περιφέρειας να λάβουν τα κατάλληλα μέτρα ούτως ώστε να προστατευθεί η καμμένη περιοχή και να φύγουν τα μπάζα.


Να συνεργαστούν οι δύο εμπλεκόμενοι Δήμοι ούτως ώστε να περιφραχτεί και να αναδειχθεί η Α’ ζώνη ή και πυρήνας του υγροτόπου.

Να αποκλιμακωθεί η ένταση της ρύπανσης από τα λύματα του Βιολογικού της Ν. Αρτάκης καθώς και από τα αγροτοκτηνοτροφικά απόβλητα τα οποία καταλήγουν στα υπόγεια νερά. Με τα νερά αυτά ποτίζονται τα φυτά. Το νερό αυτό το πίνουν τα ζώα με τα οποία θρεφόμαστε και εμείς οι ίδιοι.

Οι υγρότοποι, όπως και οι κάθε μορφής φυσικοί πόροι που έχουμε στον τόπο μας, υποστηρίζουν την αναγκαία συνθήκη της επιβίωσης μας, περισσότερο δε και σε περίοδο κρίσης. Αν καταπατηθεί και καταστραφεί ο υδροβιότοπος, θα μειωθούν τα υπόγεια νερά και θα αυξηθεί η ρύπανση της περιοχής. Αυτό θα έχει σημαντική επίπτωση στις υπάρχουσες αγροτικές δραστηριότητες και στην οικονομία της ευρύτερης περιοχής.
Δεν έχουμε άλλο δρόμο από την προστασία του.

ΟΜΑΔΑ ΠΟΛΙΤΩΝ ΓΙΑ ΤΗ ΔΙΑΣΩΣΗ ΤΟΥ ΥΓΡΟΤΟΠΟΥ ΤΟΥ ΚΟΛΟΒΡΕΧΤΗ

Επικοινωνία – kolobrextissos@gmail.com

Ο ΥΔΡΟΒΙΟΤΟΠΟΣ ΚΟΛΟΒΡΕΧΤΗΣ ΠΑΛΙ ΣΤΟ ΣΤΟΧΑΣΤΡΟ ΕΜΠΡΗΣΤΩΝ ΚΑΙ ΚΑΤΑΠΑΤΗΤΩΝ

Ενώ ο Τρίτος Παγκόσμιος Πόλεμος βρίσκεται προ των πυλών, οι Έλληνες παραμένουν σταθερά στην καρακοσμάρα τους, αφού ανεβάζουν κατά ριπάς κουραμπιέδες και μελομακάρονα στα social media και ο ιστορικός του μέλλοντος θα δυσκολευτεί πολύ να κατανοήσει τι σκατά είχαν μέσα στο κεφάλι τους.

Μάλιστα, την ώρα που έγινε το μακελειό στο Βερολίνο και η δολοφονία του Ρώσου πρέσβη στην Τουρκία, το no.1 hashtag στο ελληνικό twitter ήταν το #RisingStarGR, οπότε καταλαβαίνουμε ότι σε περίπτωση πολέμου οι Έλληνες δεν έχουν να φοβούνται τίποτα, αφού ως γνωστόν η βλακεία είναι ανίκητη.

Πάντως, δεν ήταν λίγοι οι Έλληνες μετανάστες που, μετά το χτύπημα στη Γερμανία, σημειώθηκαν ασφαλείς στην τοποθεσία Βερολίνο, προς απογοήτευση των συγγενών τους στην Ελλάδα που ήλπιζαν να τσεπώσουν κανά φράγκο από τη διαθήκη τους για να κάνουν μαγικά Χριστούγεννα.

Από την άλλη, η επίσκεψη του Κυριάκου Μητσοτάκη στον Έβρο και οι δηλώσεις του ότι επί πρωθυπουργίας του πατέρα του υπηρέτησε 12 μήνες στην Αεροπορία χωρίς βύσμα, φαίνεται ότι προκάλεσαν ντόμινο εξελίξεων, αφού, σύμφωνα με δημοσκόπηση του ΠΑΜΑΚ για λογαριασμό της Καθημερινής αμέσως μετά τα γεγονότα, θεωρείται καταλληλότερος να ηγηθεί του πολέμου κατά του ISIS από το 97% των Τούρκων και το 172% των Ρώσων.

Από τη μεριά του, το Ποτάμι έγραψε στο twitter ότι καταδικάζει τη δολοφονία του Ρώσου πρέσβη και ζήτησε να σταματήσει ο πόλεμος στη Συρία, οπότε ο τερματισμός των εχθροπραξιών στη Μέση Ανατολή είναι ζήτημα ημερών, αν όχι ωρών.

Παράλληλα, ο Αλέξης Τσίπρας δήλωσε από τον πλανήτη που ζει ότι θα πρέπει να περιμένουμε ακόμα χειρότερα όσο δεν κλείνει η δεύτερη αξιολόγηση του προγράμματος και καθυστερούν τα βραχυπρόθεσμα μέτρα για την ελάφρυνση του χρέους, ενώ το αντάρτικο πόλεων στην Ελλάδα απάντησε με το κάψιμο 3 τρόλλεϋ που κινούνταν ύποπτα στην Πατησίων και «έκοβαν» φάτσες έξω από το Πολυτεχνείο.

Εν τω μεταξύ, δεν είναι λίγοι αυτοί που συνδέουν τα αιματηρά γεγονότα στη Γερμανία και την Τουρκία με την αποφυλάκιση του αρχισατανιστή Ασημάκη Κατσούλα αλλά τι περιμένατε από μια κυβέρνηση τρομοκρατών όπως αυτή των ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ;

Ακόμα περισσότεροι είναι αυτοί που φαντασιώνονται παγκοσμίους πολέμους με αιχμή του δόρατος το Ξανθό Γένος, που θα πάρει την Πόλη και θα μας τη χαρίσει κατά τας Γραφάς, ενώ κάποιοι περισσότερο ψύχραιμοι προτρέπουν να κηρύξουμε μόνοι μας τον πόλεμο στην Τουρκία τώρα που βρίσκεται σε αναμπουμπούλα και δεν θα ξέρει από πού της ήρθε.

«Ευκαιρία να πάρουμε πίσω την Πόλη και τη Μικρασία τώρα που οι Τούρκοι είναι σε πανικό», έγραψε ο Σάκης από το Νέο Ψυχικό που πίνει καπουτσίνο ντεκαφεϊνέ με στέβια και έβαλε 28 βύσματα για να υπηρετήσει στην πιλοτή της πολυκατοικίας του.

Τελικά, προς απογοήτευση όλων, ο τρίτος παγκόσμιος πόλεμος μάλλον θα καθυστερήσει, αφού η δολοφονία του Ρώσου Πρέσβη έφερε Ρωσία και Τουρκία ακόμα πιο κοντά – ο Πούτιν δήλωσε ήδη ότι είναι προβοκάτσια με στόχο να πλήξει τις ρωσοτουρκικές σχέσεις -, οπότε μοναδική ελπίδα μας είναι να πέσει κανά φορτηγό στο Athens Food Market στην πλατεία Κοτζιά, ώστε να ξυπνήσουν τα ψώνια μονομιάς και να έρθει ανάποδα ο ντουνιάς



Απέναντι Όχθη

Πάμε πόλεμο !!

Η Πράσινη Νέμεσις χτυπά για δεύτερη φορά μετά το 2013 με τοποθέτηση δηλητηρίων σε προϊόντα μεγάλων πολυεθνικών στα σούπερ μάρκετ. Σε ανακοίνωση που αναρτήθηκε στο Indymedia αναφέρουν :


Προϊόντα των μεγαλοεταιρειών Coca Cola, Nestle, Unilever και ΔΕΛΤΑ (αναλυτικότερα αναφέρονται παρακάτω) έχουν δηλητηριαστεί με χλωρίνη και υδροχλωρικό οξύ. Για ένα διάστημα, το οποίο δε θα
αποκαλύψουμε καθώς δε θέλουμε να αποσυρθούν μερικώς οι παρτίδες που κυκλοφορούν, απαλλοτριώσαμε από γνώστες αλυσίδες super market σε όλη την Αττική τα προϊόντα αυτά.

Η σάλτσα για Ceasar σαλάτες τις Hellmans (που ανήκει στην Unilever) ήταν αρκετά εύκολη. Απλά τραβήξαμε το καπάκι με δύναμη, χωρίς να ξεσφραγιστει, αφαιρέσαμε 10ml του προϊόντος και προσθέσαμε 10 ml χλωρίνη. Ανακινήσαμε, και το προϊόν δεν παρουσιάζει καμιά εμφανή αλλοίωση.

Για το »Φρέσκο γάλα» της ΔΕΛΤΑ ήταν επίσης απλή η διαδικασία. Το μόνο που χρειάστηκε ήταν να εμβολίσουμε μια σύριγγα στο πάνω μέρος της συσκευασίας, να γείρουμε τη συσκευασία, να αφαιρέσουμε 20mL του προϊόντος και να γεμίσουμε με 20mL υδροχλωρικό οξύ (HCl). ξαναπιέσαμε το χαρτόνι για να σιγουρευτούμε ότι δε στάζει και βεβαιωθήκαμε πως είναι σαν καινούργιο.

Για τις σάλτσες ντομάτας Pummaro (της Unilever) ακολουθήθηκε η ίδια διαδικασία με το γάλα, με τη διάφορα ότι χρειάστηκε να ανασηκώσουμε λίγο το πάνω μέρος της συσκευασίας, ώστε να τοποθετηθεί η σύριγγα, να αφαιρέσουμε 10mL προϊόν και να γεμίσουμε με 10mL υδροχλωρικό οξύ. Έπειτα απλά συγκολλήσαμε τα πλαϊνά του πάνω μέρους με λίγη κόλα σε ένα λεπτό πινέλο.



Για τα προϊόντα τις Nestle και της Coca Cola ακολουθήθηκε η εξής διαδικασία: ξεκολλήσαμε ελάχιστα την ετικέτα τους, και στο σημείο της κόλας ανοίξαμε με πυρωμένο τσιμπιδάκι πολύ λεπτή τρύπα ώστε να χωρά ίσα ίσα η μύτη της σύριγγας και να αφαιρέσουμε 20mL απ’ τα προϊόντα, επανατοποθετώντας 20mL υδροχλωρικού οξέως. Σφραγίσαμε την τρύπα με ελάχιστη σιλικόνη και απλά ξανακολλήσαμε την ετικέτα. Δεν υπήρξε κάποια εμφανής παραμόρφωση του προϊόντος.

Καθ’ όλη τη διάρκεια τις διαδικασίας φροντίσαμε ώστε να μην αφήσουμε καθόλου γενετικό υλικό που να μπορεί να μας ταυτοποιήσει, και επίσης μετά το τέλος τις διαδικασίας για όλα τα προϊόντα, καθαρίστηκαν επαρκώς, για ακόμα μεγαλύτερη σιγουριά.

Πιο συγκεκριμένα, απαλλοτριώθηκαν και δηλητηριάστηκαν:

-12 σάλτσες για Ceasar σαλάτες της Hellmans (Unilever)

-23 συσκευασίες σάλτσα ντομάτας Pummaro »Κλασσική» (Unilever)

-11 συσκευασίες σάλτσα ντομάτας Pummaro »Πιο συμπυκνωμένη» (Unilever)

-35 συσκευασίες »Φρέσκο γάλα» της ΔΕΛΤΑ

-12 μπουκάλια Nestea ροδάκινο, της Nestle

-10 μπουκάλια Nestea λεμόνι, της Nestle

-29 μπουκάλια Coca Cola Light
Τα δηλητηριασμένα προϊόντα θα επανατοποθετηθούν στα ράφια μεγάλων αλυσίδων super market σε όλη την Αττική. Να είστε σίγουροι ότι δεν πρόκειται να αποτραπεί κάπως η διαδικασία επανατοποθέτησης, καθώς όπως τα απαλλοτριώσαμε έτσι και θα τα βάλουμε πίσω (μακριά από κάθε είδους »μάτια», ηλεκτρονικά και μη). Η επανατοποθέτηση των προϊόντων θα ξεκινήσει 3 μέρες ακριβώς μετά την αποστολή του συγκεκριμένου μηνύματος (δηλαδή θα ξεκινήσει από τις 22/12/2016) και θα διαρκέσει ακριβώς 2 εβδομάδες (μέχρι τις 5/1/2017).

Επιχειρησιακή στοχοθεσία της συγκεκριμένης δράσης είναι το σαμποτάζ των παραπάνω εταιρειών μέσω της πλήρους απόσυρσης των προϊόντων τους για τις 2 αυτές εβδομάδες, καθιστώντας σαφές πως δεν αποσκοπούμε να προκαλέσουμε οποιαδήποτε ζημιά σε καταναλωτές. Χτυπώντας το μαρκετιστικο προφίλ των συγκεκριμένων μεγαλοεταιρειών, επιδιώκουμε να τους προκαλέσουμε οικονομικό πλήγμα, καθώς, αν θέλουν να είναι »ασφαλείς» οι πελάτες τους, θα πρέπει να αποσύρουν όλες τις παρτίδες των προϊόντων που θα είναι στα ράφια για όλο το διάστημα κατά το όποιο θα διαρκέσει η δράση.

Με την ολοκλήρωση της δράσης θα δημοσιευτεί αναλυτικό κείμενο ανάληψης ευθύνης.

Η Πράσινη Νέμεσις ξαναχτυπά : Τοποθέτηση δηλητηρίων σε προιόντα πολυεθνικών

Η Πράσινη Νέμεσις χτυπά για δεύτερη φορά μετά το 2013 με τοποθέτηση δηλητηρίων σε προϊόντα μεγάλων πολυεθνικών στα σούπερ μάρκετ. Σε ανακοίνωση που αναρτήθηκε στο Indymedia αναφέρουν :


Προϊόντα των μεγαλοεταιρειών Coca Cola, Nestle, Unilever και ΔΕΛΤΑ (αναλυτικότερα αναφέρονται παρακάτω) έχουν δηλητηριαστεί με χλωρίνη και υδροχλωρικό οξύ. Για ένα διάστημα, το οποίο δε θα
αποκαλύψουμε καθώς δε θέλουμε να αποσυρθούν μερικώς οι παρτίδες που κυκλοφορούν, απαλλοτριώσαμε από γνώστες αλυσίδες super market σε όλη την Αττική τα προϊόντα αυτά.

Η σάλτσα για Ceasar σαλάτες τις Hellmans (που ανήκει στην Unilever) ήταν αρκετά εύκολη. Απλά τραβήξαμε το καπάκι με δύναμη, χωρίς να ξεσφραγιστει, αφαιρέσαμε 10ml του προϊόντος και προσθέσαμε 10 ml χλωρίνη. Ανακινήσαμε, και το προϊόν δεν παρουσιάζει καμιά εμφανή αλλοίωση.

Για το »Φρέσκο γάλα» της ΔΕΛΤΑ ήταν επίσης απλή η διαδικασία. Το μόνο που χρειάστηκε ήταν να εμβολίσουμε μια σύριγγα στο πάνω μέρος της συσκευασίας, να γείρουμε τη συσκευασία, να αφαιρέσουμε 20mL του προϊόντος και να γεμίσουμε με 20mL υδροχλωρικό οξύ (HCl). ξαναπιέσαμε το χαρτόνι για να σιγουρευτούμε ότι δε στάζει και βεβαιωθήκαμε πως είναι σαν καινούργιο.

Για τις σάλτσες ντομάτας Pummaro (της Unilever) ακολουθήθηκε η ίδια διαδικασία με το γάλα, με τη διάφορα ότι χρειάστηκε να ανασηκώσουμε λίγο το πάνω μέρος της συσκευασίας, ώστε να τοποθετηθεί η σύριγγα, να αφαιρέσουμε 10mL προϊόν και να γεμίσουμε με 10mL υδροχλωρικό οξύ. Έπειτα απλά συγκολλήσαμε τα πλαϊνά του πάνω μέρους με λίγη κόλα σε ένα λεπτό πινέλο.



Για τα προϊόντα τις Nestle και της Coca Cola ακολουθήθηκε η εξής διαδικασία: ξεκολλήσαμε ελάχιστα την ετικέτα τους, και στο σημείο της κόλας ανοίξαμε με πυρωμένο τσιμπιδάκι πολύ λεπτή τρύπα ώστε να χωρά ίσα ίσα η μύτη της σύριγγας και να αφαιρέσουμε 20mL απ’ τα προϊόντα, επανατοποθετώντας 20mL υδροχλωρικού οξέως. Σφραγίσαμε την τρύπα με ελάχιστη σιλικόνη και απλά ξανακολλήσαμε την ετικέτα. Δεν υπήρξε κάποια εμφανής παραμόρφωση του προϊόντος.

Καθ’ όλη τη διάρκεια τις διαδικασίας φροντίσαμε ώστε να μην αφήσουμε καθόλου γενετικό υλικό που να μπορεί να μας ταυτοποιήσει, και επίσης μετά το τέλος τις διαδικασίας για όλα τα προϊόντα, καθαρίστηκαν επαρκώς, για ακόμα μεγαλύτερη σιγουριά.

Πιο συγκεκριμένα, απαλλοτριώθηκαν και δηλητηριάστηκαν:

-12 σάλτσες για Ceasar σαλάτες της Hellmans (Unilever)

-23 συσκευασίες σάλτσα ντομάτας Pummaro »Κλασσική» (Unilever)

-11 συσκευασίες σάλτσα ντομάτας Pummaro »Πιο συμπυκνωμένη» (Unilever)

-35 συσκευασίες »Φρέσκο γάλα» της ΔΕΛΤΑ

-12 μπουκάλια Nestea ροδάκινο, της Nestle

-10 μπουκάλια Nestea λεμόνι, της Nestle

-29 μπουκάλια Coca Cola Light
Τα δηλητηριασμένα προϊόντα θα επανατοποθετηθούν στα ράφια μεγάλων αλυσίδων super market σε όλη την Αττική. Να είστε σίγουροι ότι δεν πρόκειται να αποτραπεί κάπως η διαδικασία επανατοποθέτησης, καθώς όπως τα απαλλοτριώσαμε έτσι και θα τα βάλουμε πίσω (μακριά από κάθε είδους »μάτια», ηλεκτρονικά και μη). Η επανατοποθέτηση των προϊόντων θα ξεκινήσει 3 μέρες ακριβώς μετά την αποστολή του συγκεκριμένου μηνύματος (δηλαδή θα ξεκινήσει από τις 22/12/2016) και θα διαρκέσει ακριβώς 2 εβδομάδες (μέχρι τις 5/1/2017).

Επιχειρησιακή στοχοθεσία της συγκεκριμένης δράσης είναι το σαμποτάζ των παραπάνω εταιρειών μέσω της πλήρους απόσυρσης των προϊόντων τους για τις 2 αυτές εβδομάδες, καθιστώντας σαφές πως δεν αποσκοπούμε να προκαλέσουμε οποιαδήποτε ζημιά σε καταναλωτές. Χτυπώντας το μαρκετιστικο προφίλ των συγκεκριμένων μεγαλοεταιρειών, επιδιώκουμε να τους προκαλέσουμε οικονομικό πλήγμα, καθώς, αν θέλουν να είναι »ασφαλείς» οι πελάτες τους, θα πρέπει να αποσύρουν όλες τις παρτίδες των προϊόντων που θα είναι στα ράφια για όλο το διάστημα κατά το όποιο θα διαρκέσει η δράση.

Με την ολοκλήρωση της δράσης θα δημοσιευτεί αναλυτικό κείμενο ανάληψης ευθύνης.

Η Πράσινη Νέμεσις ξαναχτυπά : Τοποθέτηση δηλητηρίων σε προιόντα πολυεθνικών

Ανησυχία έχει προκληθεί στη χώρα μας από την δολοφονία του Ρώσου πρέσβη στην Άγκυρα και την τρομοκρατική επίθεση στο Βερολίνο, με αποτέλεσμα οι Έλληνες να έχουν σπάσει τα σούπερ μάρκετ και να απαλλοτριώνουν γάλατα, μακαρόνια και σαμπάνιες.

Είναι προφανές πως ο Γ’ Παγκόσμιος Πόλεμος έχει ξεκινήσει αλλά η Ελλάδα δεν χρειάζεται να ανησυχεί.
Εξαιτίας του χρέους που πρέπει να πληρώσει, η Ελλάδα έχει ανακηρυχθεί ιερή και ουδέτερη χώρα, οπότε θα γίνεται πόλεμος σε όλο τον πλανήτη, και εμείς θα είμαστε αραχτοί και θα πληρώνουμε ΕΝΦΙΑ.
Επειδή είναι γνωστό πως μας ζηλεύουν όλοι -και μπορεί να μη σεβαστούν το ιερό μας χρέος και να μας βομβαρδίσουν-, η κυβέρνηση σκοπεύει να αποκαταστήσει τα καταφύγια της Αθήνας που βρίσκονται σε άθλια κατάσταση.
Σε όλα τα καταφύγια θα τοποθετηθούν ATM, για να μπορούν οι Έλληνες να πληρώνουν λογαριασμούς, φόρους και χρέη, ενώ θα βομβαρδίζονται.
Παράλληλα, θα υπάρχει wi-fi σε όλα τα καταφύγια, για να μπορούν οι Έλληνες να ανεβάζουν φωτογραφίες από τα έγκατα της γης και να κάνουν like στον κώλo της Μπέτυς από το Περιστέρι, ώστε να μην αισθάνονται κατώτεροι από τους άλλους Ευρωπαίους.
Το μετρό της Αθήνας θα χρησιμοποιηθεί σαν καταφύγιο, ενώ υπάρχει η ελπίδα να βομβαρδιστεί η Θεσσαλονίκη, ώστε να αποκτήσει κι αυτή επιτέλους μετρό.
Κάποιοι πιστεύουν πως η Αθήνα δεν χρειάζεται καταφύγιο, αφού μπορούν όλοι οι Αθηναίοι να πάνε στην Ακρόπολη που δεν πρόκειται να την βομβαρδίσει κανείς γιατί είναι μνημείο του παγκόσμιου πολιτισμού.

Αν πάμε όλοι οι Αθηναίοι στην Ακρόπολη, θα μπορούμε να το παίζουμε και ήρωες -ότι και καλά πήγαμε στην Ακρόπολη για να την προστατέψουμε με τα κορμιά μας-, αλλά, από την άλλη, αν πάμε πέντε εκατομμύρια Αθηναίοι στην Ακρόπολη, θα είμαστε στριμωγμένοι σαν πιγκουΐνοι σε παγόβουνο στην Ανταρκτική.
Ο Αλέξης Τσίπρας ελπίζει να μπουκάρει κάποια χώρα στην Ελλάδα, ώστε να μπορέσει να πει κι αυτός επιτέλους ένα ΟΧΙ -αν και δεν είναι και σίγουρο-, ενώ ο Κυριάκος Μητσοτάκης δήλωσε πως δεν θα σταματήσει να ζητάει εκλογές, ακόμα κι αν οι Τούρκοι φτάσουν στο Σύνταγμα, οπότε και θα μπει σε ένα αεροπλάνο και θα πάει να συνεχίσει τις σπουδές του στο Χάρβαρντ.
Ο Γ’ Παγκόσμιος Πόλεμος θα δώσει την ευκαιρία στους Έλληνες να συγκεντρωθούν στο χρέος της χώρας και να δουλέψουν σκληρά για να το αποπληρώσουν.
Όταν τελειώσει ο πόλεμος, η Ελλάδα θα είναι σε πλεονεκτικό σημείο -επειδή θα έχει μείνει αλώβητη από τον πόλεμο-, οπότε θα συρρεύσουν οι επενδυτές και θα εκτιναχτεί το ελατήριο της οικονομίας.

Πηγή

Πόλεμος

Σπαρακτικά νέα πλάνα από τη πολιορκία στο Χαλέπι δείχνουν παιδάκια που έχουν νιώσει τόσο πολύ τη φρίκη αυτού του βάναυσου πολέμου ώστε έχουν σταματήσει να κλαίνε παρά τα όσα τους συμβαίνουν.
Πρόσφατο βίντεο που μεταδόθηκε από το Channel 4 News, δείχνει ένα μικρό κορίτσι 3-4 ετών την Ayah, μέσα στο βομβαρδισμένο σπίτι της, που παρόλο που το πρόσωπο της καλύπτεται από σκόνη και αίμα και δείχνει ότι βρίσκεται σε σύγχυση και κάπως «χαμένη» ανάμεσα σε ανθρώπους που κλαίνε και διαμαρτύρονται για την βαναυσότητα του πολέμου, επειδή έχασαν πολλούς δικούς τους ανθρώπους. Η μικρή Ayah, αν και φοβισμένη δεν κλαίει, δεν δακρύζει.
Απλά κάθεται ήσυχα στο κρεβάτι της, ενώ η μητέρα της, Um Fatima την παρηγορεί και θλίβεται για την απώλεια των άλλων παιδιών της. Η μητέρα της είναι η μονή ενήλικη που επέζησε από 3 οικογένειες οι οποίες χάθηκαν στον τελευταίο βομβαρδισμό. Το Χαλέπι είναι ένα μέρος όπου τα παιδιά έχουν σταματήσει να κλαίνε.
Η κάμερα στη συνέχεια δείχνει τον Mahmoud, ένα παιδί που κρατάει στην αγκαλιά του το μόλις ενός μήνα νεκρό αδερφάκι του το οποίο πέθανε από ασφυξία όταν κατέρρευσε το διαμέρισμα που ζούσαν, επάνω από το σπίτι της Ayah, και παρόλο που το μωρό είναι νεκρό ο μικρός Mahmoud δεν θέλει να το αφήσει από την αγκαλιά του. Δύο άλλα παιδιά περιφέρονται στους διαδρόμους σαν ζαλισμένα, μέσα στη σκόνη , το χώμα και τα αίματα, ψάχνουν τους δικούς τους. Η νοσοκόμα δεν γνωρίζει τα ονόματα τους αλλά ούτε και εκείνα γνωρίζουν αν έμειναν ορφανά.

Διαβάστε επίσης :

Φοβάμαι πολύ, θα πεθάνω σήμερα.

Στο Χαλέπι τα παιδιά έχουν σταματήσει να κλαίνε

Το 2016, παρά το δίσεκτο φορτίο του, φεύγει με πολύ θετικές ειδήσεις από τα κινήματα του νερού. Υπήρξαν σημαντικές νίκες, τόσο σε τοπικό όσο και σε εθνικό επίπεδο. Standing Rock, Βαρκελώνη, Σλοβενία, Ιρλανδία, μεταξύ των σημαντικότερων περιπτώσεων που, η οργάνωση, η αλληλεγγύη, δικτύωση και το κυριότερο, η συμμετοχή και η επιμονή έφεραν τα θετικά αποτελέσματα.
Το κίνημα του νερού στην Ιρλανδία Δικαίωμα στο Νερό (Right2Water.ie), μετά από τρία χρόνια κινητοποιήσεων,

κατάφερε να μετατραπεί σε ένα πολιτικό κίνημα Δικαίωμα στην Αλλαγή (Right2Change) που κατέβηκε στις εκλογές συμπεριλαμβάνοντας όσους υποψηφίους δήλωναν αντίθετοι στην ιδιωτικοποίηση του νερού. Αποκορύφωμα, η πρόσφατη απόφαση για εθνικό δημοψήφισμα κατά της ιδιωτικοποίησης. Μια πρωτοβουλία που ξεκίνησε από τα κάτω, όταν δεκάδες χιλιάδες μέιλ βομβάρδισαν τους βουλευτές.

Η Σλοβενία, έγινε η πρώτη ευρωπαϊκή χώρα, που η αναγνώριση του νερού ως ανθρώπινο δικαίωμα πέρασε στο Σύνταγμα, βάζοντας ουσιαστικά ταφόπλακα στα όνειρα των πολυεθνικών. Πλέον το Σύνταγμα της χώρας αναφέρει ρητά ότι το πόσιμο νερό αποτελεί ανθρώπινο δικαίωμα. Ήταν μια πρωτοβουλία που ξεκίνησε πάλι από τα κάτω με υπογραφές 51.000 πολιτών.

Στην περιοχή της Βαρκελώνης, το νερό το διαχειρίζονται για σχεδόν 130 χρόνια, ιδιώτες. Η επιστροφή του νερού στη δημόσια διαχείριση, αποτελεί έναν από τους σημαντικότερους στόχους των κινημάτων πανευρωπαϊκά, νίκη σύμβολο που μαζί με το Βερολίνο και το Παρίσι θα αποτελεί την κορυφαία τριάδα των επαναδημοτικοποιήσεων. Η εκλογή της Άντα Κολάου -ακτιβίστρια κατά των εξώσεων- στη δημαρχεία της Βαρκελώνης, ήταν το ορόσημο για το κίνημα. Μόλις πριν από λίγες ημέρες, το δημοτικό συμβούλιο της πόλης αποφάσισε την επιστροφή στη δημόσια διαχείριση.

Τέλος , δεν θα μπορούσε για το 2016, να μην αναφερθεί η μεγαλειώδης νίκη των Ινδιάνων και των κινημάτων στο Standing Rock των ΗΠΑ. Μια τεράστια κινητοποίηση, από τον περασμένο Απρίλη, κατά της διέλευσης αγωγού πετρελαίου από τα ιερά χώματα της φυλής των Σιού, και με τον κίνδυνο της μόλυνσης του ποταμού Μιζούρι. Το κίνημα ουσιαστικά ήρθε αντιμέτωπο με όλο τον μηχανισμό καταστολής των ΗΠΑ, και νίκησε! Ο Στρατός αποφάσισε να διερευνήσει εναλλακτικές διαδρομές.

Στην Ελλάδα: το σωματείο της ΕΥΑΘ με το SOSτε το Νερό έβαλε στην ατζέντα την προστασία του νερού συνταγματικά, το περασμένο Σεπτέμβρη σχεδόν 3.500.000 μέιλ στάλθηκαν στους βουλευτές αναγκάζοντας την κυβέρνηση να ψηφίσει νομοτεχνική βελτίωση για την ένταξη των ΕΥΑΘ-ΕΥΔΑΠ στο υπερταμείο. Όποιος δεν βρίσκει κοινές δράσεις στην Ελλάδα με τις δράσεις των κινημάτων διεθνώς, και επιμένει σε θέσεις ότι «τα Σ.Δ.Ι.Τ είναι σωτηρία», και ότι «σώθηκαν οι Ε.Υ.Α.Θ.-Ε.Υ.Δ.Α.Π.» καλά θα κάνει να προσέχει να μην πέσει από τα σύννεφα. Το κίνημα του νερού είναι εδώ, παρόν, και σε ζύμωση, η 3η Πανελλαδική Συμμαχία που διοργανώθηκε από το Σ.Ε.Κ.Ε.Σ-Ε.Υ.Δ.Α.Π, με την συμμετοχή 40 συλλογικοτήτων ουσιαστικά επιβεβαίωσε την αρχή του Πασκάλ: Η πίεση που ασκείται σε ένα ρευστό (νερό) μεταδίδεται ομοιόμορφα προς όλες τις διευθύνσεις. Το νου σας!

Γιώργος Αρχοντόπουλος

Το νου σας! Το νερό είναι ανθρώπινο δικαίωμα.

Ο υγρότοπος των Ψαχνών, ή αλλιώς, όπως τον διέσωσε η λαϊκή ονοματολογία, ο Κολοβρέχτης, είναι ένας παραθαλάσσιος υγρότοπος που παλεύει να διατηρηθεί, καθώς δέχεται έντονες ανθρωπογενείς πιέσεις. Ο υγρότοπος, που ονομάζεται και Λιβάδι, αποτελεί ένα έλος 700 στρεμμάτων. Δημιουργείται από ένα μικρό ποτάμι στην αρχή της πεδιάδας των Ψαχνών στην κεντρική Εύβοια, το οποίο εκβάλλει στον Βόρειο Ευβοϊκό. Οι εκβολές του ποταμού Κολοβρέχτη αποτελούν ένα εκτεταμένο οικοσύστημα ρηχού γλυκού νερού το οποίο προστατεύεται από έναν μεγάλο καλαμιώνα. Στην ακτογραμμή σχηματίζονται μικρές υφάλμυρες λιμνούλες και μικρές αμμώδεις νησίδες. 


Η βλάστηση αποτελείται κυρίως από αγριοκαλαμιές και βατομουριές από την ηπειρωτική πλευρά και από σαλικόρνιες που σχηματίζουν μικρούς δαίδαλους από τη μεριά της θάλασσας. Τον υγρότοπο στεφανώνουν δύο μικροί λόφοι με έντονο αρχαιολογικό ενδιαφέρον καθώς έχουν εντοπιστεί ίχνη προϊστορικής κατοίκησης. Η βλάστηση στους λόφους αποτελείται από μικρά όμορφα λουλούδια όπως ορχιδέες (Ophrys phryganae, Ophrys leochroma, Ophrys mammosa), ανεμώνες, ασφόδελους και είδη όπως Hermodactylus tuberosus, Crocus laevigatus, Solanum nigrum, κ.α. 


Πρόκειται για ένα σημαντικό πέρασμα υδρόβιων πτηνών μερικά από τα οποία είναι πολύ σπάνια, όπως οι καλημάνες. Στον Κολοβρέχτη απαντώνται γερακίνες, κιρκινέζια, καλαμόκιρκοι, κουκουβάγιες, ενώ τα πιο κοινά πουλιά είναι οι ασημόγλαροι και οι καστανοκέφαλοι γλάροι που κάθονται κατά δεκάδες στις αμμολωρίδες που δημιουργούνται στα αβαθή της θάλασσας. Στα υφάλμυρα νερά συναντά κανείς μεγάλους αριθμούς από φαλαρίδες και νερόκοτες. Άλλα πουλιά του έλους είναι οι λευκοτσικνιάδες, οι σταχτοτσικνιάδες, οι ραβδοσκαλίδρες, οι θαλασσοσφυριχτές, οι καλαμοκανάδες, οι ακτίτες, τα γλαρόνια, οι πρασινοκέφαλες πάπιες, τα κιρκίρια, οι σαρσέλες, τα καλαμοτσίχλονα, οι μαυρολαίμηδες, οι κιστικόλες, κ.ά.

Ο Κολοβρέχτης αποτελεί ένα τρανταχτό παράδειγμα που χαρακτηρίζει πολλούς μικρούς υγρότοπους της χώρας μας. Παρότι αποτελεί έναν μικρό θησαυρό για ζώα και ανθρώπους έχει επιδεικτικά εγκαταλειφθεί στην τύχη του. Οι απειλές είναι πολλές και περιλαμβάνουν την ρίψη στο ποτάμι των βιομηχανικών αποβλήτων και των αστικών λυμάτων, τις φωτιές στους καλαμιώνες για την δημιουργία χωραφιών, τις μικρές χωματερές γύρω από τον υγρότοπο και όλα αυτά χωρίς να υπολογίσει κανείς την όχληση από τον βασικό οδικό άξονα της κεντρικής Εύβοιας που περνάει μέσα από τον πυρήνα του οικοσυστήματος. Με όλα αυτά είναι σχεδόν θαύμα που ακόμα ο Κολοβρέχτης προσελκύει τόσα πολλά είδη της άγριας ζωής.

(φωτ.τοπίου: Χριστίνα Γεωργιάδου)


Κολοβρέχτης.Ο υγρότοπος των Ψαχνών

Ο υγρότοπος των Ψαχνών, ή αλλιώς, όπως τον διέσωσε η λαϊκή ονοματολογία, ο Κολοβρέχτης, είναι ένας παραθαλάσσιος υγρότοπος που παλεύει να διατηρηθεί, καθώς δέχεται έντονες ανθρωπογενείς πιέσεις. Ο υγρότοπος, που ονομάζεται και Λιβάδι, αποτελεί ένα έλος 700 στρεμμάτων. Δημιουργείται από ένα μικρό ποτάμι στην αρχή της πεδιάδας των Ψαχνών στην κεντρική Εύβοια, το οποίο εκβάλλει στον Βόρειο Ευβοϊκό. Οι εκβολές του ποταμού Κολοβρέχτη αποτελούν ένα εκτεταμένο οικοσύστημα ρηχού γλυκού νερού το οποίο προστατεύεται από έναν μεγάλο καλαμιώνα. Στην ακτογραμμή σχηματίζονται μικρές υφάλμυρες λιμνούλες και μικρές αμμώδεις νησίδες. 


Η βλάστηση αποτελείται κυρίως από αγριοκαλαμιές και βατομουριές από την ηπειρωτική πλευρά και από σαλικόρνιες που σχηματίζουν μικρούς δαίδαλους από τη μεριά της θάλασσας. Τον υγρότοπο στεφανώνουν δύο μικροί λόφοι με έντονο αρχαιολογικό ενδιαφέρον καθώς έχουν εντοπιστεί ίχνη προϊστορικής κατοίκησης. Η βλάστηση στους λόφους αποτελείται από μικρά όμορφα λουλούδια όπως ορχιδέες (Ophrys phryganae, Ophrys leochroma, Ophrys mammosa), ανεμώνες, ασφόδελους και είδη όπως Hermodactylus tuberosus, Crocus laevigatus, Solanum nigrum, κ.α. 


Πρόκειται για ένα σημαντικό πέρασμα υδρόβιων πτηνών μερικά από τα οποία είναι πολύ σπάνια, όπως οι καλημάνες. Στον Κολοβρέχτη απαντώνται γερακίνες, κιρκινέζια, καλαμόκιρκοι, κουκουβάγιες, ενώ τα πιο κοινά πουλιά είναι οι ασημόγλαροι και οι καστανοκέφαλοι γλάροι που κάθονται κατά δεκάδες στις αμμολωρίδες που δημιουργούνται στα αβαθή της θάλασσας. Στα υφάλμυρα νερά συναντά κανείς μεγάλους αριθμούς από φαλαρίδες και νερόκοτες. Άλλα πουλιά του έλους είναι οι λευκοτσικνιάδες, οι σταχτοτσικνιάδες, οι ραβδοσκαλίδρες, οι θαλασσοσφυριχτές, οι καλαμοκανάδες, οι ακτίτες, τα γλαρόνια, οι πρασινοκέφαλες πάπιες, τα κιρκίρια, οι σαρσέλες, τα καλαμοτσίχλονα, οι μαυρολαίμηδες, οι κιστικόλες, κ.ά.

Ο Κολοβρέχτης αποτελεί ένα τρανταχτό παράδειγμα που χαρακτηρίζει πολλούς μικρούς υγρότοπους της χώρας μας. Παρότι αποτελεί έναν μικρό θησαυρό για ζώα και ανθρώπους έχει επιδεικτικά εγκαταλειφθεί στην τύχη του. Οι απειλές είναι πολλές και περιλαμβάνουν την ρίψη στο ποτάμι των βιομηχανικών αποβλήτων και των αστικών λυμάτων, τις φωτιές στους καλαμιώνες για την δημιουργία χωραφιών, τις μικρές χωματερές γύρω από τον υγρότοπο και όλα αυτά χωρίς να υπολογίσει κανείς την όχληση από τον βασικό οδικό άξονα της κεντρικής Εύβοιας που περνάει μέσα από τον πυρήνα του οικοσυστήματος. Με όλα αυτά είναι σχεδόν θαύμα που ακόμα ο Κολοβρέχτης προσελκύει τόσα πολλά είδη της άγριας ζωής.

(φωτ.τοπίου: Χριστίνα Γεωργιάδου)


Κολοβρέχτης.Ο υγρότοπος των Ψαχνών

Έχουμε πια εξοικειωθεί με την πρόβλεψη ότι «ο επόμενος παγκόσμιος πόλεμος θα γίνει για το νερό». Μήπως, εντούτοις, παγκοσμίως βιώνουμε επεισόδια ενός τέτοιου πολέμου, ο οποίος αφορά ένα φυσικό αγαθό με την
ιδιαιτερότητα ότι είναι ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΟ για την ύπαρξη της βιόσφαιρας; Η Ινδή ακτιβίστρια Βαντάνα Σίβα στο βιβλίο της «Πόλεμοι για το νερό» (εκδ. Εξάρχεια) υποστηρίζει ότι «πολιτικές συγκρούσεις για τους πόρους κρύβονται ή συγκαλύπτονται» (σελ. 28) φέρνοντας ως παράδειγμα τη σύρραξη μεταξύ Παλαιστινίων και Ισραηλινών. Προσθέτει ότι «ο πόλεμος για το νερό είναι παγκόσμιος, με διάφορες κουλτούρες και οικοσυστήματα που μοιράζονται τον κοινό θεσμό του νερού ως οικολογική αναγκαιότητα να εναντιώνονται στην εταιρική κουλτούρα της ιδιωτικοποίησης, της απληστίας και της περίφραξης των κοινών υδατικών πόρων» (σελ. 27).

Πράγματι, απέναντι στους αγώνες των κοινωνιών για την υπεράσπιση του νερού ως δημόσιου κοινωνικού αγαθού βρίσκονται οι πολυεθνικές, τα κράτη, πολυεθνικοί οργανισμοί, όπως το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, η Παγκόσμια Τράπεζα, ο Παγκόσμιος Οργανισμός Εμπορίου, και τα κερδοσκοπικά κεφάλαια.

Άλλοτε, αυτός ο υπαρκτός πόλεμος περιλαμβάνει πραγματικά πυρά, άλλοτε κρύβεται πίσω από εμπορικές συμφωνίες, κυβερνητικές αποφάσεις, διεθνείς νομοθετήσεις, διαφημιστικές καμπάνιες δισεκατομμυρίων. Τα κέρδη και η ισχύς που σημαίνει ο ορατός ή αόρατος έλεγχος του νερού αποτελούν τον κοινό παρονομαστή όλης της παραπάνω συμμαχίας, ανεξάρτητα από τους μεταξύ τους ανταγωνισμούς. Κράτος και Αγορά συν-αγωνίζονται στο πώς θα απαξιώσουν, εμπορευματοποιήσουν, αφαιρέσουν, περιφράξουν τον κρίσιμο φυσικό πόρο. Από, σε βάρος και στο όνομα της κοινωνίας.

Σε ποιον ανήκει το νερό;

Σε ποιον ανήκει όμως το νερό; Πρώτα από όλα, αποτελεί φυσικό αγαθό το οποίο μπορεί να το διαχειριστεί η κοινωνία κατοχυρώνοντας μια άμεση, ορθολογική, οικολογική διαχείριση. Σύμφωνα με το ρωμαϊκό δίκαιο νερό, γη, αέρας, ήλιος, φωτιά (η ενέργεια με σύγχρονους όρους) είναι κοινά φυσικά αγαθά (φυσικά κοινά), τα οποία ανήκουν σε όλους. Για αυτόν τον λόγο δεν μπορούν να γίνουν αντικείμενα ιδιωτικής και αποκλειστικής ιδιοποίησης από κανέναν. Ανήκουν εξίσου στον άνθρωπο, τα φυτά και τα ζώα. Αυτή η αντίληψη αποκρυσταλλώθηκε αργότερα και στον ιουστινιάνειο κώδικα όπου διαβάζουμε: «σύμφωνα με τον φυσικό νόμο, ο αέρας, τα νερά που κυλούν, η θάλασσα, άρα και ο αιγιαλός, είναι κοινά σε όλους τους ανθρώπους». Η ανάδυση του καπιταλισμού στο ιστορικό προσκήνιο (17ος αιώνας) έφερε τις πρώτες περιφράξεις των «κοινών αγρών» (μια μορφή εξάρτησης των γεωργών από τον μισθό μέσω της καταστροφής του κοινού αγαθού) για να φτάσουμε στη σημερινή επέκταση της αντίληψης αυτής και στην περίπτωση του νερού, το οποίο, εκτός από τα ως τώρα δεινά του κρατικισμού, έχει πλέον να αντιμετωπίσει τα δεινά της ιδιωτικοποίησης. Μέσω της ιδεολογίας της «ανάπτυξης», το εφιαλτικό όραμα που μοιράζονται εξίσου Αριστερά και Δεξιά, το νερό σταδιακά μετατρέπεται σε πλήρες εμπόρευμα από κοινωνικό αγαθό, από αγαθό που μπορεί να το διαχειριστεί η κοινωνία με οικολογικό πρόσημο, μέσω θεσμών άμεσης συμμετοχής.

Εάν λ.χ. από τη δεκαετία του ΄60 και νωρίτερα το νερό ενός ποταμού ή μιας λίμνης αντιμετωπίζεται κυρίως ως συντελεστής παραγωγής είτε στη χημική γεωργία είτε στην βιομηχανία, με τις αντίστοιχες επιπτώσεις στα οικοσυστήματα, από τη δεκαετία του ’80, εποχή της παγκόσμιας αντεπίθεσης του νεοφιλελευθερισμού (Θάτσερ, Ρέιγκαν), εντείνεται η τάση ιδιωτικοποίησης μέσω εταιρειών που πλέον εμφιαλώνουν το πόσιμο νερό, αντλώντας ποσότητες χωρίς ουσιαστικό έλεγχο και σε εξευτελιστικές τιμές, όπως συμβαίνει έως σήμερα στην Ελλάδα, με την περιφέρεια Ηπείρου να έχει το θλιβερό προνόμιο να φιλοξενεί τους δύο μεγαλύτερους εγχώριους «βαρώνους του νερού». Στο πλαίσιο αυτό, μέχρι τα τέλη του 2000, τουλάχιστον 93 κράτη προστέθηκαν στον κατάλογο όσων είχαν ιδιωτικοποιήσει εν μέρει ή συνολικά τα δίκτυα νερού. Πέντε εταιρείες (κατά των πρότυπα των μεγάλων αδελφών του πετρελαίου) κυριαρχούν στην παγκόσμια αγορά «υπηρεσιών νερού»: οι γαλλικές Suez, Viventi και Saur, η αγγλογερμανική RWE-Thames και η αμερικανική Bechtel. Αυτή η παγκόσμια τάση περίφραξης του νερού, η μετατροπή του σε προϊόν προς εμπορία, συμβαδίζει με την απαξίωση των δημοσίων δικτύων (εμφιαλωμένο αντί νερό βρύσης), την ιδιωτικοποίηση των πηγών, την ένταξη του νερού στο κυρίαρχο καταναλωτικό πρότυπο της ποικιλίας και του «ιδιαίτερου», λες και πρόκειται για κρασί, μπύρα ή σοκολάτα.

Κρατικοί σχεδιασμοί υπέρ εταιρειών

Ας προσέξουμε το εξής: έως τα τέλη της δεκαετίας του ’90 στην περίπτωση των υδροηλεκτρικών φραγμάτων σε Αχελώο, Άραχθο, Αώο, Αλιάκμονα, η κρατική ΔΕΗ είναι εκείνη που σχεδιάζει. Το νέο πλαίσιο που φέρνει η έναρξη της απελευθέρωσης της αγοράς ενέργειας, κατ’ απαίτηση της ΕΕ (με την προοπτική από τον Ιούλη του 2007 να ανοίξει η αγορά για όλους τους καταναλωτές-δηλαδή και την οικιακή κατανάλωση), σε συνδυασμό με μια προβλεπόμενη πτώση κερδοφορίας του κατασκευαστικού τομέα, μετά τους Ολυμπιακούς του 2004, ισχυροποιούν αυτό που αποκαλούμε ενεργειακό-κατασκευαστικό λόμπι το οποίο ενδιαφέρεται ιδιαιτέρως για φαραωνικά έργα παραγωγής ενέργειας. Έργα τα οποία έχουν σχεδιαστεί από το κράτος για να υπηρετήσουν το μοντέλο της απεριόριστης μεγέθυνσης, το μοντέλο της αφθονης ενέργειας, χωρίς να τίθεται το ερώτημα «ενέργεια από τι και για ποιον», το οποίο αναδύθηκε στο δημόσιο λόγο από το πανελλαδικό κίνημα πολιτών κατά των εργοστασίων λιθάνθρακα, τις τοπικές πρωτοβουλίες αντίστασης στις ανεμογεννήτριες-εξυπηρέτησης του ενεργοβόρου κέντρου.

Το αντίτιμο για την καταστροφή ορεινών οικοσυστημάτων, όπως αυτών της Πίνδου, είναι τα χιλιάδες ευρώ στο ασταθές χρηματιστήριο της ενέργειας. Αυτή η επιμονή στη λογική των μεγάλων έργων συνδυάζεται με τις κατά καιρούς βόμβες κρότου των εκπροσώπων του πολιτικού συστήματος – την ισχυρή Ελλάδα του Σημίτη, την «»πράσινη ανάπτυξη» του Γιώργου Παπανδρέου, το λογικοφανές επιχείρημα του Γιώργου Σουφλιά ότι το νερό του Αχελώου χύνεται ανεκμετάλλευτο στη θάλασσα, το σαξές στόρυ. Στόχος η εξασθένηση των κοινωνικών αντιστάσεων από οικονομικούς δολοφόνους με αριστερό ή δεξιό προσωπείο με τη μέθοδο του φαστ τρακ. Εσχάτως, η γενικόλογη ρητορική του save the planet συνάντησε την αριστερή λατρεία της«ανάπτυξης» , τελευταίο σόου της οποίας ήταν ο καγκελάρης που χόρεψαν ο Αλ. Τσίπρας και η Όλγα Γεροβασίλη, τον Δεκαπενταύγουστο, στο Αθαμάνιο των Τζουμέρκων. Περιχαρής η τότε κυβερνητική εκπρόσωπος ανακοίνωσε την απεμπλοκή των έργων κεφαλής του Αχελώου μέσω της λειτουργίας του φράγματος Μεσοχώρας. Το έργο από τη μία έμβλημα του πολιτικού αμοραλισμού των κομμάτων, από την άλλη διαχρονικό σημείο συνάντησης των κινημάτων ενάντια στην ιδιωτικοποίηση των υδάτινων πόρων, όλων όσοι αγωνίζονται για την αξιοπρέπεια της ορεινής Ελλάδας, για μια αντιστροφή προοπτικής για ανήκουμε εμείς στη φύση και όχι αυτή σε εμάς.

Η έμφαση που δίνουμε στην προστασία των ορεινών οικοσυστημάτων σχετίζεται με την οικολογική τους αξία: βουνά, κορυφές, δάση αποτελούν κομβικά σημεία για τον υδρολογικό κύκλο κατακρατώντας ποσότητες νερού και αποτρέποντας τις πλημμύρες. Οι Κινέζοι, το 1000 π.Χ. έλεγαν ότι «όποιος κυβερνά τα βουνά κυβερνά και τα ποτάμια», ενώ «τα πράσινα βουνά δίνουν συνεχή και καθαρά νερά».

Τοπικά παραδείγματα

Στο ίδιο μοτίβο με τον Αχελώο σχεδιάστηκαν το μεγάλο υδροηλεκτρικό έργο στον Άγιο Νικόλαο του Αράχθου, το οποίο ακύρωσε το κίνημα πολιτών, η εκτροπή των νερών του Αώου από τη Βωβούσα, στην καρδιά του εθνικού πάρκου της βόρειας Πίνδου προς την λίμνη Παμβώτιδα. Ενώ αντίστοιχες μεταφορές νερού – πόσιμου αυτή τη φορά – σχεδιάζονται από τον αμάραντο της Κόνιτσας προς τα Γιάννενα ή από την Υλίκη είτε προς τον Ασωπό είτε προς την Εύβοια, ώστε να αντιμετωπιστεί η ρύπανση των υπόγειων νερών στη Μεσσαπία από το εξασθενές χρώμιο για την οποία ενοχοποιείται η εξορυκτική δραστηριότητα της ΛΑΡΚΟ. Η εξόρυξη χρυσού στη Χαλκιδική αποτελεί τον υπ΄ αριθμόν ένα κίνδυνο για τα νερά της περιοχής, ενώ αντίστοιχες επιπτώσεις στο οικοσύστημα θα προκαλέσει τυχόν εξόρυξη πετρελαίου στην Ήπειρο. Να προσθέσουμε τις πιέσεις που θα δεχθεί το νερό σε περίπτωση που προχωρήσουν οι σχεδιασμοί για γήπεδα γκολφ σε άνυδρες περιοχές όπως η Κρήτη, την αρπαγή του νερού από τον μεγαλοεφοπλιστή Κωνσταντακόπουλο στην Πύλο (Costa Navarino), τη μάχη των κατοίκων του Πηλίου ώστε να μην αρπάξει ο δήμος Βόλου το νερό τους, μέσω της υπερχλωρίωσης.

Ειδική αναφορά πρέπει να γίνει στη σχέση νερού και γεωργίας. Η γεωργία καταναλώνει το μεγαλύτερο μέρος των επιφανειακών και υπόγειων υδάτων στον πλανήτη (το πόσιμο νερό στον πλανήτη είναι μόλις 3 % του συνολικού).

Όπως επισημαίνει ο βιοκαλλιεργητής Αποστόλης Σέληνας, το νερό (ο τρόπος χρήσης του, η ποιότητά του, η ποσότητά του, ο κύκλος του μέσα στη φύση) είναι ο αυτόπτης μάρτυρας της καπιταλιστικής ανάπτυξης (το ίδιο μοντέλο χρησιμοποιούσε και το σοβιετικό μοντέλο).

Υπερταμείο και CETA, νέες απειλές

Η ένταξη της ΕΥΔΑΠ και της ΕΥΑΘ στο υπερταμείο (Ελληνική Εταιρία Συμμετοχών και Περιουσίας Α.Ε.) δημιουργεί νέα δεδομένα. Το κυβερνητικό επιχείρημα, το οποίο συνοδεύτηκε από τον πολιτικό κρετινισμό του κ. Τσακαλώτου «πως όσο είμαστε εμείς στην κυβέρνηση δεν πρόκειται να πωληθεί το νερό», δεν ευσταθεί. Μπορεί το νερό να μην εκποιείται, ωστόσο, η συνέργεια με τον ιδιωτικό τομέα αποτελεί μια μορφή έμμεσης ιδιωτικοποίησης, μέσω της λογικής ΣΔΙΤ (Σύμπραξη Δημόσιου και Ιδιωτικού Τομέα). Το υπερταμείο ελέγχεται αποκλειστικά από τους διεθνείς τοκογλύφους, ενώ η πρόσβαση που αποκτά ένας ιδιώτης μέσω ΣΔΙΤ στη διαχείριση ή στη διοίκηση, στην ουσία σημαίνει ότι απεμπολείται κάθε δυνατότητα σχεδιασμού με κοινωνικό έλεγχο, σχεδιασμού που να ξεκινά από την αντίληψη ότι κανείς δεν πρέπει να στερείται την πρόσβαση στο νερό επειδή λ.χ. δεν έχει να πληρώσει. Στόχος τους είναι, όπως στην περίπτωση της πώλησης του 17% του ΑΔΜΗΕ-ΔΕΗ, να εκχωρήσουν τους καταναλωτές – πελάτες, όλους εμάς, στα χέρια των πολυεθνικών, οι οποίες μετατρέπονται σε ιδιοκτήτες του κοινού αγαθού. Όπου ιδιωτικοποιήθηκε το νερό στην Ευρώπη, η ποιότητα κατρακύλησε, η ποσότητα περιορίστηκε, η τιμή εκτινάχτηκε και οι κοινωνίες προσπαθούν να βρουν τρόπο να επαναφέρουν τις εταιρίες αυτές υπό δημόσιο ή αυτοδιοικητικό έλεγχο.

Πριν την ένταξη στο υπερταμείο, το ΥΠΕΚΑ έθεσε σε διαβούλευση υπουργική απόφαση περί κοστολόγησης / τιμολόγησης των «υπηρεσιών ύδατος». Συνοπτικά, με την απόφαση αυτή: οι καταναλωτές καλούνται να ξαναπληρώσουν για έργα υποδομών τα οποία ήδη μέσα από την φορολογία έχουν ήδη πληρώσει, ενώ καλούνται να πληρώσουν τα κέρδη των υπεργολάβων που λυμαίνονται τις υπηρεσίες αφού μες το λειτουργικό κόστος συνυπολογίζεται και το «κόστος σύναψης συμβάσεων παροχής υπηρεσιών με τρίτους».

Ανυπολόγιστες συνέπειες μπορεί να έχει για το νερό η εφαρμογή της συνθήκης CETA – Συμφωνία Ελευθέρου Εμπορίου μεταξύ ΕΕ και Καναδά (CETA), παρότι η Ευρωπαϊκή Επιτροπή έχει τονίσει ότι το νερό θα εξαιρεθεί από την συνθήκη. Η οργάνωση Food & Water Europe σε συνεργασία με το Ευρωπαϊκό Κίνημα για το νερό (European Water Movement) δημοσίευσε πριν λίγο καιρό έναν σύντομο οδηγό. Στη συνθήκη περιλαμβάνεται διάταξη, γραμμένη σε ακραιφνώς νομική γλώσσα, σύμφωνα προς την οποία: «… το νερό, στην φυσική του κατάσταση … δεν είναι προϊόν ούτε εμπόρευμα … Κατά συνέπεια τα κεφάλαια [της Συνθήκης] που διέπουν το νερό σ’ αυτήν την κατάσταση είναι τα 22 (Εμπόριο και Αειφόρος Ανάπτυξη) και 24 (Εμπόριο και περιβάλλον)». Το θέμα είναι πως όλες σχεδόν οι χρήσεις του νερού (ύδρευση, αποχέτευση, άρδευση) αφορούν σ’ αυτό εξηγμένο από την φυσική του θέση, πράγμα που εύκολα μπορεί να οδηγήσει στην θεώρησή του ως προϊόντος το οποίο, ως εμπορεύσιμο, υπάγεται σαφώς στις διατάξεις της CETA.

Προτάσεις

Όπως αναφέραμε στην αρχή, το νερό είναι κοινό αγαθό, δεν είναι ιδιοκτησία κανενός. Είναι πρώτιστη κοινωνική, δημοκρατική και φυσική αναγκαιότητα. Μία χρήσιμη έννοια για προσεγγίσουμε την κοινωνική διαχείριση του νερού είναι η έννοια της επικαρπίας. Σε πολλές πρωτόγονες κοινότητες η επικαρπία και όχι η ιδιοκτησία προσανατόλιζαν τα ατομα στη διαθεσιμότητα των εργαλείων και των πλουτοπαραγωγικών πόρων, μας πληροφορεί ο θεμελιωτής της ριζοσπαστικής κοινωνικής οικολογίας, Μάρεϋ Μπούκτσιν (Murray Bookchin) με την Σίβα να προσθέτει ότι το νερό μπορεί να χρησιμοποιηθεί, αλλά όχι να γίνει κτήμα. Στο πώς θα χρησιμοποιηθεί λόγο έχει μόνον η κοινωνία μέσα από ελεύθερες αμεσοδημοκρατικές συνελεύσεις πολιτών, στο χωριό, την περιφέρεια, την γειτονιά, την πόλη, όχι οι εξουσιαστικές ελίτ της διαπλοκής του κράτους και του κεφαλαίου. Ιδιωτικοποίηση του νερού σημαίνει και ιδιωτικοποίηση της σφαίρας λήψης αποφάσεων, σε ένα κλειστό κλαμπ «ειδικών» της κερδώας αγοράς.

– Επαναφορά των υδάτων στη φυσική τους κατάσταση (το δίκαιο του νερού) με προστασία του υδρολογικού κύκλου. Είναι υπόθεση όλων, για αυτό και χρειάζεται άπλωμα του αγώνα, των δραστηριοτήτων και των προτάσεών μας σε όλη την κοινωνία.

– Ακύρωση όλων των σχεδίων μεταφοράς νερού είτε πόσιμου είτε επιφανειακού.

– Έλεγχος των βιομηχανικών γεωτρήσεων.

– Σε πρώτη φαση γενναία φορολόγηση των εταιρειών εμφιάλωσης νερού.

– Προσωπική αντίσταση στην κουλτούρα του εμφιαλωμένου που προκαλεί ρύπανση μέσω της πλαστικής συσκευασίας και βήματα αποκατάστασης της ποιότητας του νερού της βρύσης.

– Αποχαρακτηρισμός περιοχών από μεταλλευτικές ζώνες.

– Πολιτικές μείωσης της υπερκατανάλωσης σε πόλη, βιομηχανία, εντατική γεωργία με αλλαγή των υδροβόρων καλλιεργειών και υιοθέτηση μεθόδων όπως η σταγδην ύδρευση.

– Ενίσχυση του ρόλου του ΙΓΜΕ με κοινωνική συμμετοχή.

– Όχι άλλο γκαζόν στις πόλεις.

– Μικρά υδροηλεκτρικά – επαναφορά του ορίου των 5 MW. Στη χώρα µας ήταν αρχικά 5 MW, έγινε αργότερα 10 MW και σήμερα είναι 15 MW, πολύ µεγαλύτερο από ό,τι ισχύει στην ΕΕ. Κατασκευή μικρών υδροηλεκτρικών που εκµεταλλεύονται τη φυσική ροή του νερού.

– Μετασχηματισμός των ΕΥΔΑΠ, ΕΥΑΘ, ΔΕΥΑ σε κοινωνικούς συνεταιρισμούς νερού με συλλογική διαχείριση μέσω κοινωνικού ελέγχου με δημοκρατική λειτουργία και σε μη κερδοσκοπική βάση.

– Καμία διανομή μερισμάτων στους μετόχους ΕΥΔΑΠ, ΕΥΑΘ, αλλά επανεπένδυση των πλεονασμάτων για την αποκατάσταση των δικτύων διανομής και των υποδομών με χρηματοδότηση περιβαλλοντικών έργων για αποκατάσταση οικοσυστημάτων και έργων για την αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής.

– Αποφασιστικό όργανο οι κατά τόπους δημοτικές – περιφερειακές γενικές συνελεύσεις εργαζομένων και πολιτών (π.χ. κληρωτοί πολίτες μέσω κληρωτίδας).

Πηγές:
Πανελλαδική Κίνηση Ενάντια στην Εκτροπή του Αχελώου: aheloos.blogspot.com
Πρωτοβουλία για τη μη ιδιωτικοποίηση του νερού στην Ελλάδα: www.savegreekwater.org
Κίνηση Κατοίκων Πηλίου και Βόλου για το Νερό: watervolo.blogspot.com



Γιώργος Παπαχριστοδούλου

Το νερό πάλι στο στόχαστρο

Γραμματοσειρά
Αντίθεση