20 October, 2017
Home / Περιβαλλον (Page 28)

Νέοι και νέες ζητούνται:

να καλοπιάνουν τη θάλασσα και την ελευθερία
με ένα μόνο Θήτα.
*
Αυτόφωτοι ζητούνται:
παράθυρα ν’ ανοίγουν, για τους άλλους.

*
Καλλιτέχνες για μόνιμη απασχόληση:
να ρυθμίζουν τις σχέσεις
Ομορφιάς και Φθοράς.

*
Ποιητές ζητούνται:
να κάνουν παράσιτα
στις συχνότητες των δορυφόρων.

*
Αμετάθετα ΟΧΙ ζητούνται
για τ’ άγρια ΝΑΙ της ανάγκης.

*
Ενοικιάζονται :
Μικροί πράσινοι τάφοι για τα όνειρα .
Λήξη συμβολαίου, με την έγερση των ονείρων.


Φωνήματα επί χάρτου

Ο Θαυμαστός Καινούργιος Κόσμος (Brave New World), γράφτηκε από τον Aldous Haxley και δημοσιεύτηκε το 1932. Μας μεταφέρει σε μια μελλοντική δυστοπική κοινωνία και η πλοκή του διαδραματίζεται στο Λονδίνο, το έτος 2540 μ.Χ.
Το μυθιστόρημα έχει σαφές επιρροές από την εποχή που γράφτηκε. Ο 1ος Παγκόσμιος Πόλεμος, η Οκτωβριανή Επανάσταση, η Μεγάλη Ύφεση και η βιομηχανοποίηση της κοινωνίας, επηρέασαν τον Huxley. Παράλληλα τα έργα των H.G. Wells και Yevgeny Zamyatin, τον ενέπνευσαν για τη δημιουργία του βιβλίου του.

Ο Huxley οραματίστηκε μια κοινωνία στην οποία κυριαρχούν ο αυτοματισμός, ο υλισμός και η ηδονή ως μέσα αποχαύνωσης των μαζών, ενώ η επιστημονική σκέψη, η πνευματικότητα, τα συναισθήματα και η ιστορική μνήμη θεωρούνται αδυναμίες. Στην κοινωνία του Huxley, ο νέος »Μεσσίας» είναι ο Henry Ford (ιδρυτής της γνωστής αυτοκινητοβιομηχανίας) και το έτος είναι το 641 μ.Φ. (μετά Φόρντ).Τα επιτεύγματα της τεχνολογίας, της γενετικής μηχανικής, της φαρμακοβιομηχανίας, της εφαρμοσμένης ψυχολογίας χρησιμοποιούνται αποκλειστικά για τη διατήρηση ενός συστήματος καστών (ο Huxley θεωρούσε ότι είναι αδύνατη η ύπαρξη μιας αταξικής κοινωνίας).

Οι άνθρωποι γεννιούνται αποκλειστικά στο εργαστήριο και κατόπιν κατανέμονται στην αντίστοιχη κάστα, Α έως Ε, όπου και θα εκπαιδευτούν για να έχουν συγκεκριμένα καθήκοντα και υποχρεώσεις. Η έννοια της κλασικής οικογένειας θεωρείται ξεπερασμένη. Ξεπερασμένες θεωρούνται επίσης και οι παλιές θρησκείες και στη θέση τους υπάρχουν τελετές όπου οι παρευρισκόμενοι καταναλώνουν »Σώμα», το ναρκωτικό της εποχής και κατόπιν επιδίδονται σε σεξουαλικά όργια.

Για να παραμείνει αυτή η κοινωνία »ευχαριστημένη», υπάρχει τεράστια προσφορά υλικών αγαθών κάτι που με τη σειρά του κινεί τα γρανάζια της παραγωγής και κρατά την οικονομία ζωντανή. Ουδείς είναι δυστυχισμένος καθότι λαμβάνει όλα εκείνα τα υλικά αγαθά που του αναλογούν, καθώς και γενναίες ποσότητες του ναρκωτικού. Ουδείς επίσης φιλοδοξεί να αλλάξει κάστα διότι έχει »προγραμματιστεί» από τη γέννα να ακολουθήσει συγκεκριμένη πορεία στη ζωή του.

Το διάσημο προφητικό μυθιστόρημα του Χάξλεϋ, δέχθηκε σφοδρότατη κριτική και σε πολλές χώρες απαγορεύτηκε η κυκλοφορία του. Μας παρουσιάζει ένα εφιαλτικό καινούριο κόσμο, με ένα απολύτως ιεραρχικό και πανίσχυρο κράτος, με τα επιτεύγματα της τεχνολογίας, της γενετικής μηχανικής, της φαρμακοβιομηχανίας, της εφαρμοσμένης ψυχολογίας να χρησιμοποιούνται για τον έλεγχο των μαζών και με τον υλισμό και την ηδονή ως τους νέους θεούς Οι άνθρωποι νομίζουν ότι ζουν σε μια μια ιδανική κοινωνία που τους παρέχει τα πάντα. Στη πραγματικότητα όμως είναι σκλάβοι χωρίς να το αντιλαμβάνονται.

Η ιδιοφυΐα του Θαυμαστού καινούργιου κόσμου, έγκειται στο γεγονός ότι προβλέπει μια κοινωνία στην οποία οι άνθρωποι έχουν αυτουποδουλωθεί και απολαμβάνουν την φαινομενική ευημερία τους, απασχολημένοι με αγαθά που πολλές φορές είναι άχρηστα και με μοναδικό σκοπό τους την εξεύρεση της ηδονής και της ευχαρίστησης. Αντίθετα το έργο του Orwell, 1984 περιγράφει μια εξίσου δυστοπική κοινωνία, στην οποία το καθεστώς χρησιμοποιεί τη καταστολή και το τρόμο για να διατηρήσει τη τάξη. Στη κοινωνία του Huxley, αυτά τα μέσα είναι περιττά.

Άραγε στις μέρες μας πόσα από αυτά τα πρότυπα προβάλλονται; Υπερκαταναλωτισμός, φθηνό και ανούσιο θέαμα, φθηνό σεξ και υπέρμετρη φιλαυτία αποτελούν το κανόνα και όχι την εξαίρεση. Ο Huxley το 1946 είχε πει: »Τότε, (1932) η »ουτοπία» φαινόταν να βρίσκεται μακριά. Την είχα τοποθετήσει 600 χρόνια από τώρα στο μέλλον. Σήμερα όμως δεν φαίνεται τόσο μακρινή. Ο τρόμος μπορεί να κρέμεται πάνω από τα κεφάλια μας μέσα σ έναν αιώνα. Κι αυτό, αν γλιτώσουμε από το κομμάτιασμα μιας τεράστιας έκρηξης στο μεταξύ».



Το όραμα μίας ιδιοφυΐας για το μέλλον, επίκαιρο όσο ποτέ

Οι 7 αρχές της Διατροφικής Κυριαρχίας (Food Sovereignty) είναι:
1.Τροφή Ένα βασικό ανθρώπινο δικαίωμα 

Όλοι πρέπει να έχουν πρόσβαση σε ασφαλή, θρεπτική και πολιτισμικά κατάλληλη τροφή, σε επαρκή ποσότητα και ποιότητα για τη διατήρηση μιας υγιούς ζωής, με αξιοπρέπεια.
Κάθε έθνος, πρέπει να αναγνωρίσει ότι η πρόσβαση στη τροφή αποτελεί συνταγματικό δικαίωμα και να εγγυηθεί την ανάπτυξη του πρωτογενούς τομέα, ώστε να εξασφαλιστεί η υλοποίηση αυτού του θεμελιώδους δικαιώματος.

2. Αγροτικές Μεταρρυθμίσεις 

Μια γνήσια αγροτική μεταρρύθμιση είναι αναγκαία η οποία θα δίνει σε ακτήμονες και γεωργούς ‐ κυρίως γυναίκες ‐ ιδιοκτησία και έλεγχο στη γη που δουλεύουν, και θα επιστρέφει τα εδάφη στους αυτόχθονες πληθυσμούς. Το δικαίωμα στη γη πρέπει να είναι ελεύθερο, χωρίς διακρίσεις λόγω φύλου, θρησκείας, φυλής, κοινωνικής τάξης ή ιδεολογίας ‐ η γη ανήκει σε αυτούς που την καλλιεργούν.

3. Προστασία των Φυσικών Πόρων

Η Διατροφική Κυριαρχία συνεπάγεται την αειφόρο φροντίδα και χρήση των φυσικών πόρων, και ιδιαίτερα του εδάφους, του νερού, καθώς και των σπόρων και των φυλών ζώων. Οι άνθρωποι που δουλεύουν τη γη πρέπει να έχουν το δικαίωμα να ασκούν βιώσιμη διαχείριση των φυσικών πόρων και διατήρηση της βιοποικιλότητας, χωρίς περιοριστικά δικαιώματα πνευματικής ιδιοκτησίας. Αυτό μπορεί να γίνει μόνο μέσα από μια υγιή οικονομική βάση με ασφάλεια της γαιοκτησίας, υγιή εδάφη και μειωμένη χρήση αγροχημικών.

4. Αναδιοργάνωση του Εμπορίου Τροφίμων

Η τροφή είναι πρώτα και κύρια πηγή θρέψης και μόνο δευτερευόντως αντικείμενο εμπορίου. Οι εθνικές γεωργικές πολιτικές πρέπει να δίνουν προτεραιότητα στην παραγωγή με σκοπό την εγχώρια κατανάλωση και τη διατροφική αυτάρκεια. Οι εισαγωγές τροφίμων δεν πρέπει να εκτοπίζουν την τοπική παραγωγή ούτε να συμπιέζουν τις τιμές.

5. Τερματισμός της παγκοσμιοποίησης της πείνας.

Η Διατροφική Κυριαρχία υπονομεύεται από διεθνείς οργανισμούς και από κερδοσκοπικά κεφάλαια. Ο αυξανόμενος έλεγχος των πολυεθνικών εταιρειών στη γεωργική πολιτική έχει διευκολυνθεί από τις οικονομικές πολιτικές οργανισμών όπως ο Π.Ο.Ε (Παγκόσμιος οργανισμός εμπορίου), η Παγκόσμια Τράπεζα και το Δ.Ν.Τ. Είναι επομένως απαραίτητοι οι κανονισμοί, καθώς και η φορολόγηση των κερδοσκοπικών κεφαλαίων και η αυστηρή τήρηση του Κώδικα Δεοντολογίας για τις πολυεθνικές.

6. Κοινωνική Ειρήνη 

Ο καθένας έχει το δικαίωμα να είναι απαλλαγμένος από τη βία. Η τροφή δεν πρέπει να χρησιμοποιείται ως όπλο. Τα αυξανόμενα επίπεδα φτώχειας και της περιθωριοποίησης στην ύπαιθρο, σε συνδυασμό με την αυξανόμενη καταπίεση των εθνοτικών μειονοτήτων και των αυτοχθόνων πληθυσμών, επιδεινώνουν τις καταστάσεις αδικίας αι απελπισίας. Ο συνεχιζόμενος εκτοπισμός, η αναγκαστική αστικοποίηση, η καταπίεση και η αυξανόμενη συχνότητα ρατσισμού σε μικροκτηματίες αγρότες, δεν μπορεί να γίνει ανεκτή.

7. Δημοκρατικός έλεγχος 

Οι μικροκτηματίες αγρότες πρέπει να έχουν άμεση συμβολή στην διαμόρφωση της γεωργικής πολιτικής σε όλα τα επίπεδα. Τα Ηνωμένα Έθνη και οι συναφείς οργανισμοί θα πρέπει να υποβληθούν σε διαδικασία εκδημοκρατισμού, ώστε αυτό να μπορέσει να γίνει πραγματικότητα. Ο καθένας έχει το δικαίωμα σε ειλικρινείς,ακριβείς πληροφορίες και σε ανοικτή και δημοκρατική λήψη αποφάσεων. Τα δικαιώματα αυτά αποτελούν τη βάση της ορθής διακυβέρνησης, της ευθύνης και της ισότιμης συμμετοχής στην οικονομική, πολιτική και κοινωνική ζωή, απαλλαγμένη από κάθε μορφής διάκριση. Στις γυναίκες της υπαίθρου, ιδιαίτερα, θα πρέπει να δοθεί η δυνατότητα για άμεση και δραστική λήψη αποφάσεων για την τροφή και τα αγροτικά θέματα.

Απέναντι Όχθη

Αρχές της Διατροφικής Κυριαρχίας (Food Sovereignty)

Οι 7 αρχές της Διατροφικής Κυριαρχίας (Food Sovereignty) είναι:
1.Τροφή Ένα βασικό ανθρώπινο δικαίωμα 

Όλοι πρέπει να έχουν πρόσβαση σε ασφαλή, θρεπτική και πολιτισμικά κατάλληλη τροφή, σε επαρκή ποσότητα και ποιότητα για τη διατήρηση μιας υγιούς ζωής, με αξιοπρέπεια.
Κάθε έθνος, πρέπει να αναγνωρίσει ότι η πρόσβαση στη τροφή αποτελεί συνταγματικό δικαίωμα και να εγγυηθεί την ανάπτυξη του πρωτογενούς τομέα, ώστε να εξασφαλιστεί η υλοποίηση αυτού του θεμελιώδους δικαιώματος.

2. Αγροτικές Μεταρρυθμίσεις 

Μια γνήσια αγροτική μεταρρύθμιση είναι αναγκαία η οποία θα δίνει σε ακτήμονες και γεωργούς ‐ κυρίως γυναίκες ‐ ιδιοκτησία και έλεγχο στη γη που δουλεύουν, και θα επιστρέφει τα εδάφη στους αυτόχθονες πληθυσμούς. Το δικαίωμα στη γη πρέπει να είναι ελεύθερο, χωρίς διακρίσεις λόγω φύλου, θρησκείας, φυλής, κοινωνικής τάξης ή ιδεολογίας ‐ η γη ανήκει σε αυτούς που την καλλιεργούν.

3. Προστασία των Φυσικών Πόρων

Η Διατροφική Κυριαρχία συνεπάγεται την αειφόρο φροντίδα και χρήση των φυσικών πόρων, και ιδιαίτερα του εδάφους, του νερού, καθώς και των σπόρων και των φυλών ζώων. Οι άνθρωποι που δουλεύουν τη γη πρέπει να έχουν το δικαίωμα να ασκούν βιώσιμη διαχείριση των φυσικών πόρων και διατήρηση της βιοποικιλότητας, χωρίς περιοριστικά δικαιώματα πνευματικής ιδιοκτησίας. Αυτό μπορεί να γίνει μόνο μέσα από μια υγιή οικονομική βάση με ασφάλεια της γαιοκτησίας, υγιή εδάφη και μειωμένη χρήση αγροχημικών.

4. Αναδιοργάνωση του Εμπορίου Τροφίμων

Η τροφή είναι πρώτα και κύρια πηγή θρέψης και μόνο δευτερευόντως αντικείμενο εμπορίου. Οι εθνικές γεωργικές πολιτικές πρέπει να δίνουν προτεραιότητα στην παραγωγή με σκοπό την εγχώρια κατανάλωση και τη διατροφική αυτάρκεια. Οι εισαγωγές τροφίμων δεν πρέπει να εκτοπίζουν την τοπική παραγωγή ούτε να συμπιέζουν τις τιμές.

5. Τερματισμός της παγκοσμιοποίησης της πείνας.

Η Διατροφική Κυριαρχία υπονομεύεται από διεθνείς οργανισμούς και από κερδοσκοπικά κεφάλαια. Ο αυξανόμενος έλεγχος των πολυεθνικών εταιρειών στη γεωργική πολιτική έχει διευκολυνθεί από τις οικονομικές πολιτικές οργανισμών όπως ο Π.Ο.Ε (Παγκόσμιος οργανισμός εμπορίου), η Παγκόσμια Τράπεζα και το Δ.Ν.Τ. Είναι επομένως απαραίτητοι οι κανονισμοί, καθώς και η φορολόγηση των κερδοσκοπικών κεφαλαίων και η αυστηρή τήρηση του Κώδικα Δεοντολογίας για τις πολυεθνικές.

6. Κοινωνική Ειρήνη 

Ο καθένας έχει το δικαίωμα να είναι απαλλαγμένος από τη βία. Η τροφή δεν πρέπει να χρησιμοποιείται ως όπλο. Τα αυξανόμενα επίπεδα φτώχειας και της περιθωριοποίησης στην ύπαιθρο, σε συνδυασμό με την αυξανόμενη καταπίεση των εθνοτικών μειονοτήτων και των αυτοχθόνων πληθυσμών, επιδεινώνουν τις καταστάσεις αδικίας αι απελπισίας. Ο συνεχιζόμενος εκτοπισμός, η αναγκαστική αστικοποίηση, η καταπίεση και η αυξανόμενη συχνότητα ρατσισμού σε μικροκτηματίες αγρότες, δεν μπορεί να γίνει ανεκτή.

7. Δημοκρατικός έλεγχος 

Οι μικροκτηματίες αγρότες πρέπει να έχουν άμεση συμβολή στην διαμόρφωση της γεωργικής πολιτικής σε όλα τα επίπεδα. Τα Ηνωμένα Έθνη και οι συναφείς οργανισμοί θα πρέπει να υποβληθούν σε διαδικασία εκδημοκρατισμού, ώστε αυτό να μπορέσει να γίνει πραγματικότητα. Ο καθένας έχει το δικαίωμα σε ειλικρινείς,ακριβείς πληροφορίες και σε ανοικτή και δημοκρατική λήψη αποφάσεων. Τα δικαιώματα αυτά αποτελούν τη βάση της ορθής διακυβέρνησης, της ευθύνης και της ισότιμης συμμετοχής στην οικονομική, πολιτική και κοινωνική ζωή, απαλλαγμένη από κάθε μορφής διάκριση. Στις γυναίκες της υπαίθρου, ιδιαίτερα, θα πρέπει να δοθεί η δυνατότητα για άμεση και δραστική λήψη αποφάσεων για την τροφή και τα αγροτικά θέματα.

Απέναντι Όχθη

Αρχές της Διατροφικής Κυριαρχίας (Food Sovereignty)

Οι 7 αρχές της Διατροφικής Κυριαρχίας (Food Sovereignty) είναι:
1.Τροφή Ένα βασικό ανθρώπινο δικαίωμα 

Όλοι πρέπει να έχουν πρόσβαση σε ασφαλή, θρεπτική και πολιτισμικά κατάλληλη τροφή, σε επαρκή ποσότητα και ποιότητα για τη διατήρηση μιας υγιούς ζωής, με αξιοπρέπεια.
Κάθε έθνος, πρέπει να αναγνωρίσει ότι η πρόσβαση στη τροφή αποτελεί συνταγματικό δικαίωμα και να εγγυηθεί την ανάπτυξη του πρωτογενούς τομέα, ώστε να εξασφαλιστεί η υλοποίηση αυτού του θεμελιώδους δικαιώματος.

2. Αγροτικές Μεταρρυθμίσεις 

Μια γνήσια αγροτική μεταρρύθμιση είναι αναγκαία η οποία θα δίνει σε ακτήμονες και γεωργούς ‐ κυρίως γυναίκες ‐ ιδιοκτησία και έλεγχο στη γη που δουλεύουν, και θα επιστρέφει τα εδάφη στους αυτόχθονες πληθυσμούς. Το δικαίωμα στη γη πρέπει να είναι ελεύθερο, χωρίς διακρίσεις λόγω φύλου, θρησκείας, φυλής, κοινωνικής τάξης ή ιδεολογίας ‐ η γη ανήκει σε αυτούς που την καλλιεργούν.

3. Προστασία των Φυσικών Πόρων

Η Διατροφική Κυριαρχία συνεπάγεται την αειφόρο φροντίδα και χρήση των φυσικών πόρων, και ιδιαίτερα του εδάφους, του νερού, καθώς και των σπόρων και των φυλών ζώων. Οι άνθρωποι που δουλεύουν τη γη πρέπει να έχουν το δικαίωμα να ασκούν βιώσιμη διαχείριση των φυσικών πόρων και διατήρηση της βιοποικιλότητας, χωρίς περιοριστικά δικαιώματα πνευματικής ιδιοκτησίας. Αυτό μπορεί να γίνει μόνο μέσα από μια υγιή οικονομική βάση με ασφάλεια της γαιοκτησίας, υγιή εδάφη και μειωμένη χρήση αγροχημικών.

4. Αναδιοργάνωση του Εμπορίου Τροφίμων

Η τροφή είναι πρώτα και κύρια πηγή θρέψης και μόνο δευτερευόντως αντικείμενο εμπορίου. Οι εθνικές γεωργικές πολιτικές πρέπει να δίνουν προτεραιότητα στην παραγωγή με σκοπό την εγχώρια κατανάλωση και τη διατροφική αυτάρκεια. Οι εισαγωγές τροφίμων δεν πρέπει να εκτοπίζουν την τοπική παραγωγή ούτε να συμπιέζουν τις τιμές.

5. Τερματισμός της παγκοσμιοποίησης της πείνας.

Η Διατροφική Κυριαρχία υπονομεύεται από διεθνείς οργανισμούς και από κερδοσκοπικά κεφάλαια. Ο αυξανόμενος έλεγχος των πολυεθνικών εταιρειών στη γεωργική πολιτική έχει διευκολυνθεί από τις οικονομικές πολιτικές οργανισμών όπως ο Π.Ο.Ε (Παγκόσμιος οργανισμός εμπορίου), η Παγκόσμια Τράπεζα και το Δ.Ν.Τ. Είναι επομένως απαραίτητοι οι κανονισμοί, καθώς και η φορολόγηση των κερδοσκοπικών κεφαλαίων και η αυστηρή τήρηση του Κώδικα Δεοντολογίας για τις πολυεθνικές.

6. Κοινωνική Ειρήνη 

Ο καθένας έχει το δικαίωμα να είναι απαλλαγμένος από τη βία. Η τροφή δεν πρέπει να χρησιμοποιείται ως όπλο. Τα αυξανόμενα επίπεδα φτώχειας και της περιθωριοποίησης στην ύπαιθρο, σε συνδυασμό με την αυξανόμενη καταπίεση των εθνοτικών μειονοτήτων και των αυτοχθόνων πληθυσμών, επιδεινώνουν τις καταστάσεις αδικίας αι απελπισίας. Ο συνεχιζόμενος εκτοπισμός, η αναγκαστική αστικοποίηση, η καταπίεση και η αυξανόμενη συχνότητα ρατσισμού σε μικροκτηματίες αγρότες, δεν μπορεί να γίνει ανεκτή.

7. Δημοκρατικός έλεγχος 

Οι μικροκτηματίες αγρότες πρέπει να έχουν άμεση συμβολή στην διαμόρφωση της γεωργικής πολιτικής σε όλα τα επίπεδα. Τα Ηνωμένα Έθνη και οι συναφείς οργανισμοί θα πρέπει να υποβληθούν σε διαδικασία εκδημοκρατισμού, ώστε αυτό να μπορέσει να γίνει πραγματικότητα. Ο καθένας έχει το δικαίωμα σε ειλικρινείς,ακριβείς πληροφορίες και σε ανοικτή και δημοκρατική λήψη αποφάσεων. Τα δικαιώματα αυτά αποτελούν τη βάση της ορθής διακυβέρνησης, της ευθύνης και της ισότιμης συμμετοχής στην οικονομική, πολιτική και κοινωνική ζωή, απαλλαγμένη από κάθε μορφής διάκριση. Στις γυναίκες της υπαίθρου, ιδιαίτερα, θα πρέπει να δοθεί η δυνατότητα για άμεση και δραστική λήψη αποφάσεων για την τροφή και τα αγροτικά θέματα.

Απέναντι Όχθη

Αρχές της Διατροφικής Κυριαρχίας (Food Sovereignty)

Ένας νέος, ο Νικηφόρος, οδηγείται να ανακαλύψει ένα άλλο, αληθινό νόημα στη φράση «ο επαναστάτης της φακής» και με τη σειρά του μας καλεί να ζήσουμε την πραγματική, ειρηνική επανάσταση που θα μεταμορφώσει τη ζωή μας και το κόσμο.

Στον «επαναστάτη της φακής» ο συγγραφέας Χρήστος Γεωργιάδης έχει δημιουργήσει μια αισθαντική νουβέλα που εστιάζει στο σεβασμό της αξίας της ζωής και στην αποκατάσταση αυτής της αξίας μέσα στον μοναδικό πλανήτη που δημιούργησε, φιλοξενεί και εξελίσσει ζωή. Μέσα από μια συγκινητική, ευαίσθητη, και ρεαλιστική αφήγηση, ο συγγραφέας μοιράζεται την αμηχανία και την εσωτερική σύγκρουση του Νικηφόρου όταν συνειδητοποιεί ότι η παρακμή του σημερινού κόσμου συνδέεται άμεσα με το κακό που η ανθρωπότητα επιβάλλει χωρίς δεύτερη σκέψη στα ζώα. Και αυθόρμητα αναδύεται από μέσα του η δύναμη του καλού που μπορεί να το αναιρέσει.

«Ο Επαναστάτης της φακής» είναι ένα βιβλίο για την επανασύνδεση με τον αισθανόμενο άνθρωπο που υπάρχει μέσα μας αλλά και με το Μητρικό οικοσύστημα που μας περιβάλλει. Είναι από τα βιβλία εκείνα που αγγίζουν τη ψυχή και ενθαρρύνουν την προσωπική ανάπτυξη και ολοκλήρωση και φιλοδοξεί να ξαναφέρει μόνιμα την ελπίδα και την έμπνευση σε κάθε στιγμή της ζωής μας.

Ένα απελευθερωτικό ανάγνωσμα για όλους:

τρυφερό, συγκινητικό, σοκαριστικό, αφυπνιστικό!

Μπορείτε να το κατεβάσετε δωρεάν στην ιστοσελίδα του βιβλίου:

http://epanastatistisfakis.weebly.com

Ο Επαναστάτης της φακής

Αν είναι αλήθεια ότι ή ικανότητα να έχουμε απορίες αποτελεί την αρχή τής σοφίας, τότε ή αλήθεια αυτή αποτελεί θλιβερό σχόλιο για τη σοφία του σύγχρονου ανθρώπου. Όποια  καλά κι αν έχει ή υψηλής στάθμης λογοτεχνική και γενική μόρφωσή μας,
έχουμε χάσει το χάρισμα να απορούμε.Θεωρούμε πώς όλα είναι γνωστά — αν όχι σε μας, τουλάχιστο σε κάποιον ειδικό πού έργο του είναι να γνωρίζει όσα δεν ξέρουμε εμείς. Στην πραγματικότητα, το να έχεις απορίες σε φέρνει σε δύσκολη θέση, αποτελεί δείγμα πνευματικής κατωτερότητας. Ακόμα και τα παιδιά σπάνια δείχνουν κατάπληξη ή τουλάχιστο καμώνονται πώς τίποτα δεν τα εκπλήσσει.
Και όσο μεγαλώνουμε, τόσο χάνουμε την ικανότητα να απορούμε. Αυτό που μας φαίνεται σαν το πιο σημαντικό,είναι να έχουμε πάντα την κατάλληλη απάντηση. Και συγκριτικά, το να θέτουμε την κατάλληλη ερώτηση θεωρείται ολότελα ασήμαντο.


‘Εριχ Φρομ

Απέναντι Όχθη

Απορία

Ήταν κάποιος που έκλεινε όσα ήθελε σ΄ένα δωμάτιο. Λίγο πιο μεγάλο από ένα δωμάτιο φθηνού ξενοδοχείου, λίγο πιο άδειο από ένα εφηβικό υπνοδωμάτιο. Άνοιγε την πόρτα του δωματίου και άφηνε να πέσουν στο πάτωμα τα θέλω του. Καμιά φορά όταν του περίσσευε χρόνος, έμπαινε για λίγα λεπτά στο δωμάτιο και τα επεξεργαζόταν. Περπατούσε ανάμεσα τους, άνοιγε τα παράθυρα ν΄ανανεωθεί ο αέρας, τα χάιδευε στις γωνιώδεις επιφάνειες τους. Καμιά φορά όταν άρχιζε να ονειροπολεί, νόμιζε πως άφηνε την πόρτα του δωματίου ανοιχτή, και αυτά ελαφρά σαν πούπουλα πετούσαν και γέμιζαν τον αέρα.
Ό,τι κι αν γινόταν αυτός άφηνε τα θέλω του στο δωμάτιο. Ακόμα κι όταν ήταν Άνοιξη, ακόμα κι όταν είχε βρει εισιτήριο για την συναυλία που πάντα ήθελε, ακόμα κι όταν ήταν Κυριακή. Ακόμα κι όταν πήγαινε λίγες μέρες στο αγαπημένο του νησί. Ακόμα κι όταν είχε γενέθλια
Μια στιγμή άρχισε να μην αντέχει στην ιδέα πως το δωμάτιο ήταν μέσα στο σπίτι. Αρρώσταινε με την ιδέα πως το δωμάτιο θα γέμιζε κάποτε, κι εκείνος δεν θα είχε που να κλείσει τα θέλω του. Φοβόταν την περίπτωση που τα θέλω φούσκωναν σαν υγρασία τους τοίχους και περνούσαν και στα άλλα δωμάτια. Θα χτυπούσαν οι επιθυμίες τους τοίχους σαν προβολή ταινίας βουβού κινηματογράφου. Τα θέλω θα δραπέτευαν και τίποτα πια δεν θα ήταν το ίδιο.
Έπρεπε να πάρει γρήγορα απόφαση τι θα κάνει. Να κατορθώσει ξανά να βάλει σε μια σειρά την ζωή του. Να μην χάσει τον έλεγχο πριν είναι πολύ αργά. Έτσι έχτισε την πόρτα του δωματίου με διπλή σειρά τούβλα και τσιμέντο αφού είχε πρώτα αφήσει το παράθυρο ανοιχτό. Πέταξε ένα στουπί βουτηγμένο στην βενζίνη από το ανοιχτό παράθυρο και έβαλε φωτιά. Τα θέλω λαμπαδιάσαν στο λεπτό. Μέρες σιγόσβηνε η φωτιά. Μέχρι που δεν έμεινε τίποτα άλλο να καεί. Το σπίτι παρέμεινε σαν βομβαρδισμένο για μήνες. Ένα σαββατοκύριακο το επιδιόρθωσε. Η ζωή σιγά σιγά ξαναπήρε τον κανονικό της ρυθμό. Εκείνος πήγε ξανά λίγες μέρες στο αγαπημένο του νησί, βρήκε ξανά εισιτήριο για την συναυλία που ήθελε. Η Άνοιξη ήρθε στην ώρα της και στα γενέθλια του πήρε διάφορα δώρα. Όλα είχαν επανέλθει όπως ήταν πριν. Μονάχα κάποια καλοκαιρινά βράδια, όταν έβγαινε στην βεράντα να ρεμβάσει, τον έπιανε μια βαριά μυρωδιά καμένου. Έμπαινε μέσα στο λεπτό. Έκλεινε την πόρτα και τραβούσε τις κουρτίνες. Η μυρωδιά έμενε μέρες στα ρουθούνια του. Δεν έβγαινε με το νερό, ούτε με την αλμύρα της θάλασσας. Ούτε με την δουλειά, ούτε με τα πολλά του καθήκοντα. Καθόταν στα ρουθούνια του όπως η πρωινή υγρασία στα παντζούρια. Τόσο όμορφη και τόσο υγρή μέσα στην σιγαλιά του πρωινού. Αδύνατον για τον καθένα να την ξεχάσει.



Θέλω

Ο ζάμπλουτος με το συντομότερο όνομα στον κόσμο των v.i.p., ο Jack Ma (ιδιοκτήτης του «alibaba»), έχει διαφορετική άποψη για το «ποιος έκλεψε τις δουλειές των Αμερικάνων» (που υπόσχεται να ξε-κλέψει το ψόφιο κουνάβι). Δεν σας έκλεψαν οι άλλες χώρες τις δουλειές, αλλά η στρατηγική σας! Τα τελευταία 30 χρόνια κάνατε 13 πολέμους και χαλάσατε γι’ αυτούς 40,2 τρις δολάρια. Θα μπορούσατε να έχετε χρησιμοποιήσει ένα μέρος απ’ αυτά τα λεφτά για να φτιάξετε τις υποδομές σας εξασφαλίζοντας περισσότερες δουλειές για τους Αμερικάνους είπε μιλώντας στο «παγκόσμιο οικονομικό φόρουμ» στο Davos.
Τα λέει αυτά επειδή είναι (τρισκατάρατος) Κινέζος. Και αγνοεί (ή παριστάνει ό,τι αγνοεί) πως και οι πόλεμοι «αξιοποιούν εργασία». Όχι μόνο των μισθοφόρων ή των κληρωτών. Τόσα όπλα και τόσες βόμβες πως φτιάχνονται κύριε Ma; Επειδή δεν τα έχει στη λίστα του το site σας πάει να πει ότι αυτοκατασκευάζονται;
Κάποιος πρέπει να πει σ’ αυτόν τον Κινέζο επιχειρηματία ότι ο πόλεμος είναι η θηριώδης υγεία της (καπιταλιστικής) μηχανής!



Η αφελής διαφωνία.

Πολύς ο λόγος περί ανάπτυξης της οικονομίας, στην αποικία του χρέους. Οικονομολόγοι, δημοσιογράφοι, αναλυτές, κυβερνητικοί, αντιπολίτευση και συμπολίτευση, θεσμοί, τραπεζίτες και λοιποί έγκυροι και γνωστοί σε πάνελ τηλεοπτικά και όχι μόνο, διαφημίζουν ο καθένας από την πλευρά του, την δική «αξιόπιστη» πρόταση περί αναπτύξεως της οικονομίας.

Τι μας λένε: ότι επενδυτές θα έρθουν, διακρατικές συμφωνίες έχουν υπογραφεί ή θα υπογραφούν, δουλείες θα ανοίξουν, το ΑΕΠ θα μεγαλώσει, επιχειρήσεις καινούργιες θα ξεκινήσουν και άλλα πολλά και όμορφα.

Μας δίνουν μια εικόνα σχεδόν ειδυλλιακή.η κρίση θα περάσει, και όλα θα στρώσουν. Ο λόγος τους είναι πλούσιος, ενισχυμένος με υποσχέσεις οικονομικής ευρωστίας, θαύματα, διαγράμματα και μαγικούς αριθμούς.Μεγαλεία οικονομικών παραδείσων που έχουν ένα αέναο happy end…

Τι ΔΕΝ μας λένε:

Πρώτον, ότι η μικρομεσαία και οικογενειακή επιχείρηση και ο ελεύθερος επαγγελματίας, είναι μια ενόχληση που πρέπει να βγει από την εξίσωση, γιατί περιττεύει.

Δεύτερον, ανοίγουν διάπλατα την πόρτα σε κάθε μεγάλο εθνικό ή πολυεθνικό μαγαζί με στόχο να μεγαλώσει και άλλο το μερίδιο στην αγορά χωρίς να υπολογίζουν πόσες επιχειρήσεις θα κλείσουν , πόσοι νέοι άνεργοι θα προστεθούν στις λίστες του ΟΑΕΔ.

Τρίτον επανασχεδιάζουν και ανακατατάσουν βιαίως την δομή της ελληνικής οικονομίας, χωρίς να έχει προηγηθεί ενδιάμεσο μεταβατικό στάδιο..

Δεν είναι πρώτη φορά που συμβαίνουν αυτά, ούτε είμαστε η μόνη χώρα στην όποια τέτοιου είδους πρακτικές εφαρμόζονται. Σε άλλα κράτη, αυτού του είδους η ανακατάταξη έχει συμβεί ήδη. Δεν υπάρχουν ούτε μικρές επιχειρήσεις, ούτε ελεύθεροι επαγγελματίες ή ανυπάρχουν είναι η εξαίρεση.

Προτού εισέλθουμε στην λογική αν κάτι τέτοιο είναι θεμιτό ή όχι, αν έχουμε ερωτηθεί ως κοινωνία ότι το θέλουμε, θα ήταν καλό να αναρωτηθούμε ποιος/οι θα είναι ο/οι κερδισμένος/οι.

Φόροι, εισφορές,μείωση καταναλωτικής δύναμης του πληθυσμού, αύξηση της ανεργίας, θεσμικά αδιέξοδα, καταστρατήγηση εργασιακών δικαιωμάτων, μείωση στην πρόσβαση σε κοινωνικές παροχές όπως υγεία, παιδεία, υπερχρεωμένοι πολίτες στο κράτος, σε τράπεζες κλπ,

Εκποίησή της δημόσιας περιουσίας με το πρόσχημα της δήθεν αξιοποίησης , μείωση του δημόσιου για να… ανοίξει η αγορά και άλλα παρόμοια. Απλά θέλουν εκτός από τον ιδιωτικό τομέα να βάλουν χέρι και στα έτοιμα ακίνητα και υποδομές που ανήκει στον λαό. Τόσο απλά. Δικαίως θα αναρωτηθείτε τι σχέση έχει με την ανάπτυξη η εκποίηση της δημόσιας περιουσίας.

Δεν θέλουν να επενδύσουν, να ρισκάρουν, να αντιμετωπίσουν απώλειες.Επομένως μέσω του χρέους εξοντώνουν κάθε άμυνα, καταργώντας κάθε ρύθμιση, κάθε προστατευτικό πλαίσιο, παραδίδοντας στα χέρια τους κάθε περιουσιακό στοιχείο, είτε δημόσιο,είτε ιδιωτικό.

Η διαδικασία έχει όνομα. Λέγεται «απελευθέρωση αγοράς». Το αν κατά την διαδικασία έχουμε φτάσει να έχουμε πεντακόσιες χιλιάδες μετανάστες, πάνω από ενάμιση εκατομμυριο άνεργους, το 60% του γενικού πληθυσμού στο όριο ή κάτω από το όριο της φτώχειας, αύξηση των κοινωνικών ανισοτήτων, κάτι χιλιάδες αυτοκτονίες, ε τι να κάνουμε; Η ανάπτυξη έχει τίμημα.

Το γελοίο φίλε συμπολίτη, είναι ότι δεν κρύβουν τίποτα. Δεν υπάρχουν μυστικά. Μέσω των ΜΜΕ, ανακοινώνουν τους στόχους τους. Σε ειρωνεύονται ανοικτά μιλώντας για τις θυσίες σου. Σου λένε το «όλοι μαζί τα φάγαμε¨, σε αποκαλούν τεμπέλη, ανίκανο, οπισθοδρομικό. Ευθέως σου λένε ότι είσαι βάρος ως άνεργος, ως νέος, ως συνταξιούχος.Κοστίζεις. Το έχεις προσέξει; Μιλάνε για το πόσο κοστίζεις, όχι τι αξίζεις….

Ακόμα χειρότερα γίνεται;

Γίνεται. Ευθέως σου λένε πλέον πόσες δεκαετίες θα υπάρχει ανεργία. Ευθέως σου λένε για περικοπές. Ευθέως σου λένε και για άλλα μνημόνια, απαραίτητες θυσίες που θα σου αναγνωριστούν (μετά θάνατον ή όχι δεν διευκρινίζεται) , μεταρρυθμίσεις και άλλα πολλά και όμορφα, με πατριωτικό ή ιδεολογικό προφίλ.

Σου πουλάνε την ανάγκη να γίνεις και εσύ αλληλέγγυος να σωθούν οι τράπεζες, το κράτος, η θέση μας στην Ευρώπη (Ε.Ε.), έχουμε ευθύνες απέναντι στους εταίρους μας και άλλα πολλά… Το ότι χάνεις την δουλειά σου, το σπίτι σου, το δικαίωμα σου να ζεις αξιοπρεπώς, ε τι είναι όλες αυτές οι μικρές θυσίες μπροστά στην μεγάλη εικόνας; Σου ακούγεται καλό;

Υπάρχει η ψευδαίσθηση φίλε συμπολίτη, ότι κάποιοι θα γλυτώσουν από την κρεατομηχανή. Ίσως το πιστεύεις και εσύ. Αν κάτσεις φρόνιμα, αν δεν μιλάς πολύ, αν κοιτάς την δουλίτσα σου, αν είσαι υπάκουος υπήκοος (παρεμπιπτόντως είδες πόσο κοντά είναι το υπάκουος με το υπήκοος;) Ακόμα χειρότερα την υποστηρίζεις, με το σκεπτικό είτε ότι δεν υπάρχει άλλη επιλογή είτε ακόμα χειρότερα γιατί στην παρουσιάζουν «σοβαρή» άνθρωποι με στοιχεία ή ότι ιδεολογικά, κομματικά ότι θες είναι σωστό.

Για να δούμε όμως που καταλήγει αυτό. Η συζήτηση μεταξύ κομματικών φορέων είναι στην ουσία χωρισμένη σε δυο άξονες

– Α Άξονας
Διαχείριση των μνημονίων και ποιος μπορεί να τα εφαρμόσει καλύτερα. Τίποτα άλλο.

-Β Άξονας
Διαχείριση της φτώχειας και επιδοματικές πολιτικές.

Κανένα από τα κόμματα δεν έχει ολοκληρωμένη πρόταση δική του οικονομικής διακυβέρνησης. Ότι πουν οι «Θεσμοί’, η Τρόικα, οι δανειστές. Κανένας πολιτικός φορέας δεν έχει τεκμηριωμένη θέση γύρω από την οικονομία και την ανάπτυξη. Στην καλύτερη έχουν γενικές κατεύθυνσης προσέχοντας μην θίξουν ιερές αγελάδες.

Δεν έχει καμία σημασία. Δεν είναι μια ιδεολογική τοποθέτηση ή η πολιτική ανάλυση ενός πολιτικού χώρου ή ενός πολιτικού αντικείμενου.

Δεν είναι θέμα ποιος ή ποιοι έχουν δίκιο. Η ανάπτυξη που πουλάνε μυρίζει αποκλεισμό και ασυδοσία. Ζέχνει κερδοσκοπία, πλουτισμό για πολύ λίγους και απληστία.
Ανάπτυξη για όλους ή για λίγους; Ένα απλό παράδειγμα

Θα σου δώσω ένα ακόμα παράδειγμα απλό για να καταλάβεις πρακτικά φίλε συμπολίτη γιατί σε/μας δουλεύουν, ή στην καλύτερη είναι εντελώς ανορθολογικό ότι στηρίζουν.

Λένε για ανάπτυξη της γεωργικής παραγωγής. Σοβαρά; Για να το δούμε:

Η γεωργία χρειάζεται :

– Γη (Όπου πολλά χωράφια είναι ήδη υποθηκευμένα…)
– Νερό (Πάνε στο πουλήσουν, το έχεις καταλάβει…)
– Σπόρους (Κατά κανόνα εισαγόμενοι και ελεγχόμενοι)
– Λιπάσματα (Εισαγόμενα πωλουνται με τους σπόρους…)
– Φυτοφάρμακα (Εισαγόμενα…)
– Τρακτέρ, μηχανήματα (Εισαγόμενα…)
– Εξτρά εξοπλισμός (Πρώτες ύλες σίγουρα εισαγόμενες και μεγάλο μερίδιο των τελικών
προϊόντων επίσης εισαγόμενο…)

Άρα τα μόνο που έχεις είναι ήλιο, αέρα, γη (;) και νερό (;) και φυσικά την εργασία του γεωργού.

Στην πράξη η γεωργική παραγωγή είναι ελεγχόμενη και εξαρτώμενη από εισαγωγές. Η έννοια λοιπόν της ανεξάρτητης παραγωγής πάει περίπατο!

Χρειάζεται να σου εξηγήσω φίλε συμπολίτη και συγκρατούμενε στο παγκόσμιο στρατόπεδο του χρέους ότι δεν θα έχεις πότε ανταγωνιστικό πλεονέκτημα, βάση του παραπάνω μοντέλου παραγωγής;

Ότι θα έχεις αυξημένα κόστη και αυτά πριν καν μιλήσουμε για φόρους, εισφορές, εκτάκτους φόρους και άλλα πολλά;

Ότι το κόστος εργασίας είναι ήδη το μικρότερο κόστος από την στιγμή που εισάγεις τα πάντα;

Αυτό που βλέπεις είναι ένα απλό παράδειγμα σε σχέση με το τι γίνεται στην πράξη. Θα μπορούσα να σου παραθέσω σε όλους τους τομείς της παραγωγής ότι γίνεται σχεδόν το ίδιο με εξαίρεση ότι απαιτεί καθαρά πνευματική εργασία. Πχ ένας συγγραφέας και ο κώδικας που γράφει ένας προγραμματιστής.

Το ερώτημα είναι επομένως πως, πότε και με ποιο τρόπο αλλάζει αυτό.

Ο λάθος τρόπος: Με μεγάλα λόγια και δανεικές λύσεις και οράματα.

Ο σωστός τρόπος: Με μικρά βήματα και κόπο.

Για λόγους απλούστευσης θα ξαναπάρω το ίδιο παράδειγμα με την αγροτική παραγωγή,αλλά με την διαφορά ότι θα αλλάξουμε κάποιους συντελεστές:

– Γη (Απελευθερώνεις τον γεωργό από τις τράπεζες)
– Νερό (Παρέχεις νερό με νέους μεθόδους ύδρευσης και εξοικονόμησης)
– Σπόρους (Ξεχνάς την εισαγωγή, αυτονομηση της χώρας και του παραγωγού από
τις πολυεθνικές )
– Λιπάσματα (Ανοίγεις τις δυνατότητες για βιοτεχνικές μονάδες πχ
κομποστοποίησης και ανακύκλωσης φυτικής ύλης)
– Φυτοφάρμακα (Καταργείς ότι χρησιμοποιεί πατέντα ή εφαρμόζεις εναλλακτικά μέσα
πχ περίπτωση πασχαλίτσα – μελίγκρα)
– Τρακτέρ, μηχανήματα (Ενισχύεις στον βαθμό του δυνατού την τοπική βιομηχανία)
– Εξτρά εξοπλισμός (Ενισχύεις την ίδρυση μικρών βιοτεχνικών μονάδων με την χρήση
υλικών από ανακύκλωση και ελαχιστοποιείς την χρήση πρώτων υλών)

Τα παραπάνω δεν είναι δικές μου σκέψεις. Δεν έχω ούτε κατά προσέγγιση γνώσεις να εξειδικεύσω σε κάθε ένα τομέα. Άλλωστε η κάθε μια εναλλακτική από όσες περιγράφωθέλει ειδικούς, επιστήμονες, τεχνικό προσωπικό και επαγγελματίες από πάρα πολλούς διαφορετικούς χώρους, ειδικότητες που εύκολα δεν σκέφτεται κάποιος ότι χρειάζεται και που έχουν σχέση έμμεσα ή άμεσα με την αγροτική παραγωγή.

Είναι αποτέλεσμα ψαξίματος και συζητήσεων με ειδικούς σε διαφορετικούς χώρους, μια αναζήτηση που κράτησε περίπου ένα χρόνο και είναι εντελώς ενδεικτικά τι μπορεί να εξεταστεί αν πάψεις να σκέφτεσαι μέσα στην λογική που μας έχουν διδάξει.

Φυσικά υπάρχουν και άλλες τεχνικές πχ της περμακουλτούρας άλλα δεν είναι ούτε η ειδικότητα ούτε ο σκοπός μου.

Ας αναλογιστούμε λοιπόν κάθε φορά που κάποιος μας μιλάει για ανάπτυξη, ο καθένας στον τομέα του τι στην ουσία προτείνει. Πόσο στέκει; Πόσο τεκμηριωμένο είναι αυτό που περιγράφει;

Μυαλό έχουμε όλοι μας. Ελευθερία στην σκέψη; Στην φαντασία; Αντίληψη και επεξεργασία βάση δεδομένων;

Σαν επίλογος

Υπάρχουν διάφοροι φορείς, άνθρωποι, πολιτικοί χώροι που θα σας προτείνουν διάφορα ιδεατά μοντέλα. Θεωρίες. Θα ήταν λάθος να τους γενικευμένα να τους κατακρίνει κάποιος.

Αλλά κάθε θεωρία χρειάζεται να δοκιμάζεται και στην πράξη. Κάθε θεωρία χρειάζεται να έχει λογικό υπόβαθρο , να προτείνει μεθοδολογία, να μπορεί να γίνει κατανοητή από τον κόσμο.

Άλλωστε πάνω στο αμόνι της πραγματικότητας κρίνονται τα πάντα.



Ανάπτυξη, ένα παραμύθι που πωλείται

Γραμματοσειρά
Αντίθεση