29 April, 2017
Home / Περιβαλλον (Page 26)

Στον Θάνατο του Ιβάν Ίλιτς του Τολστόι ο πρωταγωνιστής -ένας μεσήλικος, απορροφημένος στον εαυτό του αλαζονικός γραφειοκράτης- αναπτύσσει μια θανατηφόρα κοιλιακή ασθένεια και πεθαίνει μέσα σε ακατάλυτους πόνους. Καθώς πλησιάζει ο θάνατος, ο Ιβάν Ίλιτς συνειδητοποιεί πως όλη του τη ζωή προστατευόταν απ’ την ιδέα του θανάτου με ασπίδα
την απορρόφησή του στην απόκτηση επιρροής, στην εμφάνιση και στο χρήμα. Εξοργίζεται με όλους όσοι διαιωνίζουν γύρω του την άρνηση και το ψεύδος προσφέροντάς του αβάσιμες ελπίδες ανάρρωσης.

Στη συνέχεια, έπειτα από μια εντυπωσιακή συνομιλία με το βαθύτερο κομμάτι του εαυτού του, έχει μια στιγμή μεγάλης διαύγειας, όπου σαν να ξυπνάει και όπου συνειδητοποιεί ότι πεθαίνει τόσο άσχημα επειδή έζησε τόσο άσχημα. Ολόκληρη η ζωή του ήταν λάθος. Προφυλάσσοντας τον εαυτό του απ’ τον θάνατο, τον προφύλαξε κι απ’ τη ζωή. Συγκρίνει τη ζωή του με κάτι που είχε νιώσει πολλές φορές σε σιδηροδρομικές αμαξοστοιχίες, όπου νόμιζε ότι προχωρούσε προς τα εμπρός, ενώ στην πραγματικότητα κυλούσε προς τα πίσω. Με λίγα λόγια, αποκτά συναίσθηση της ύπαρξης.

Όσο γρήγορα κι αν πλησιάζει ο θάνατος για τoν Ιβάν Ίλιτς, εκείνος ανακαλύπτει πως υπάρχει ακόμα καιρός. Καταλαβαίνει πως όχι μόνο ο ίδιος αλλά και κάθε ζωντανό πλάσμα είναι υποχρεωμένο να πεθάνει. Ανακαλύπτει τη συμπόνια – ένα καινούργιο συναίσθημα μέσα του. Νιώθει τρυφερότητα για τους άλλους: για τον μικρό του γιο που του φιλάει το χέρι. Για τον νεαρό υπηρέτη που τον φροντίζει μ’ έναν πολύ φυσικό, στοργικό τρόπο. Ακόμα και για τη νεαρή γυναίκα του, για πρώτη φορά. Νιώθει οίκτο για κείνους, για τον πόνο που τους προκάλεσε, και τελικά πεθαίνει όχι μέσα στον πόνο αλλά με τη χαρά της απέραντης συμπόνιας.

Η ιστορία του Τολστόι δεν είναι μόνο ένα λογοτεχνικό αριστούργημα αλλά κι ένα πολύ ισχυρό μάθημα και συμπεριλαμβάνεται μάλιστα πολύ συχνά στα υποχρεωτικά αναγνώσματα όσων εκπαιδεύονται να προσφέρουν ανακούφιση στους μελλοθάνατους.

Αν μια τέτοια συναίσθηση της ύπαρξης οδηγεί σε σημαντική προσωπική αλλαγή, αλλαγή, τότε πώς μπορούμε να μετακινηθούμε από τον τρόπο της καθημερινότητας στον τρόπο που οδηγεί στην αλλαγή; Όχι απλώς επιθυμώντας το ή με το να σφίγγουμε τα δόντια και να βάζουμε τα δυνατά μας. Αντίθετα, συνήθως χρειάζεται κάποια επείγουσα ή μη αναστρέψιμη εμπειρία, για να ξυπνήσει έναν άνθρωπο και να τον τινάξει από τον καθημερινό τρόπο στον οντολογικό.


Ίρβιν Γιαλόμ «Στον κήπο του Επίκουρου»

Η αφύπνιση στο τέλος της ζωής

Υπάρχουν μερικά πράγματα που δεν μπορεί να τα αγοράσει το χρήμα, αλλά στις μέρες μας δεν είναι και πολλά. Σήμερα, σχεδόν τα πάντα είναι προς πώληση. 

Μερικά παραδείγματα:

Αναβάθμιση κελιού: 82 δολάρια τη νύχτα. 
Στη Σάντα Άννα της Καλιφόρνιας, και σε μερικές ακόμη πόλεις, όσοι δεν έχουν καταδικαστεί για βίαια εγκλήματα μπορούν να πληρώσουν για μια καλύτερη διαμονή – ένα καθαρό και ήσυχο κελί, μακριά από τα κελιά των κρατουμένων που δεν πληρώνουν.

Πρόσβαση στη λωρίδα που προορίζεται για οχήματα υψηλής πληρότητας, παρόλο που οδηγείτε μόνος: 8 δολάρια τις ώρες αιχμής. 
Η Μινεάπολη και άλλες πόλεις προσπαθούν να μειώσουν την κυκλοφοριακή συμφόρηση επιτρέποντας σε όσους οδηγούν μόνοι να χρησιμοποιούν τη λωρίδα που προορίζεται για οχήματα υψηλής πληρότητας [car pool]. Το αντίτιμο εξαρτάται από την ώρα.

Οι υπηρεσίες μιας Ινδής φέρουσας μητέρας: 6.250 δολάρια.Ζευγάρια στη Δύση, που αναζητούν φέρουσες μητέρες, καταφεύγουν όλο και συχνότερα στην Ινδία, όπου αυτή η πρακτική είναι νόμιμη, και η τιμή κάτω από το 1/3 της τρέχουσας τιμής στις Ηνωμένες Πολιτείες.

Το δικαίωμα μετανάστευσης στις Ηνωμένες Πολιτείες: 500.000 δολάρια. Ξένοι που επενδύουν 500.000 δολάρια και δημιουργούν τουλάχιστον δέκα θέσεις απασχόλησης σε μια περιοχή με υψηλή ανεργία δικαιούνται πράσινη κάρτα που τους εξασφαλίζει μόνιμη διαμονή.

Το δικαίωμα κυνηγιού ενός μαύρου ρινόκερου, που αποτελεί προστατευόμενο είδος: 150.000 δολάρια.
Η Νότια Αφρική επιτρέπει στους κτηματίες να πουλούν σε κυνηγούς το δικαίωμα να σκοτώσουν έναν περιορισμένο αριθμό ρινόκερων. Έτσι, οι κτηματίες αποκτούν ένα κίνητρο για να εκτρέφουν και να προστατεύουν τα είδη που κινδυνεύουν να εκλείψουν.

Ο αριθμός του κινητού τηλεφώνου του γιατρού σας: τουλάχιστον 1.500 δολάρια τον χρόνο.
Όλο και περισσότεροι γιατροί προσφέρουν πρόσβαση στο κινητό τους τηλέφωνο, καθώς και ραντεβού αυθημερόν, σε ασθενείς που είναι διατεθειμένοι να πληρώνουν από 1.500 έως 25.000 δολάρια τον χρόνο. Η υπηρεσία αυτή αποκαλείται «συνδρομητική ιατρική».

Το δικαίωμα εκπομπής ενός τόνου άνθρακα στην ατμόσφαιρα: 13 εκατομμύρια ευρώ. Η Ευρωπαϊκή Ένωση διαχειρίζεται μια αγορά εκπομπών άνθρακα που επιτρέπει στις εταιρείες να αγοράζουν και να πωλούν το δικαίωμα στη ρύπανση.

Εγγραφή του παιδιού σας σε ένα πανεπιστήμιο κύρους: ; 
Παρόλο που η τιμή δεν αναφέρεται, διοικητικά στελέχη κορυφαίων πανεπιστημίων είπαν στη Wall Street Journal ότι δέχονται φοιτητές που δεν είναι ακριβώς αστέρια, αρκεί οι γονείς τους να είναι εύποροι και διατεθειμένοι να κάνουν σημαντικές χρηματικές δωρεές.


Αγορές και ηθική

Στη Δυτική Αφρική, το κακάο είναι μια από τις βασικές καλλιέργειες για εξαγωγή. Το 60% των εσόδων της Ακτής Ελεφαντοστού από εξαγωγές προέρχεται από κακάο. Καθώς η βιομηχανία σοκολάτας έχει αναπτυχθεί αρκετά τα τελευταία χρόνια υπάρχει ζήτηση για φθηνό κακάο. Κατά μέσο όρο, οι αγρότες που εργάζονται στις φυτείες κακάο κερδίζουν λιγότερα από $ 2 την
ημέρα, ένα εισόδημα κάτω από το όριο της φτώχειας. Και συχνά καταφεύγουν στη χρήση της παιδικής εργασίας για να διατηρήσουν τις τιμές τους ανταγωνιστικές. Τα παιδιά είναι τα κύρια θύματα της ακραίας φτώχειας και αρχίζουν να εργάζονται από πολύ νεαρή ηλικία για να βοηθήσουν τις οικογένειές τους. Πολλά παιδιά καταλήγουν στις φυτείες κακάο, άλλα παιδιά «πωλούνται» στους διακινητές ή στους ιδιοκτήτες των φυτειών από τους γονείς τους οι οποίοι αγνοούν το επικίνδυνο περιβάλλον εργασίας.. Συχνά, διακινητές απαγάγουν τα παιδιά από μικρά χωριά στις γειτονικές αφρικανικές χώρες, όπως η Μπουρκίνα Φάσο και το Μαλί, δύο από τις φτωχότερες χώρες του κόσμου. Από τη στιγμή που μπαίνουν στις φυτείες κακάο, τα παιδιά δεν μπορούν να δουν τις οικογένειές τους για χρόνια, αν όχι ποτέ.Τα περισσότερα από τα παιδιά είναι μεταξύ των ηλικιών 12 και 16, αλλά δημοσιογράφοι έχουν βρει παιδιά ακόμη και 5 ετών. Επιπλέον, το 40% των παιδιών αυτών είναι κορίτσια.Η εργάσιμη ημέρα ενός παιδιού συνήθως αρχίζει στις έξι το πρωί και τελειώνει το βράδυ. Μερικά παιδιά πρέπει να χρησιμοποιούν αλυσοπρίονα για να καθαρίζουν τα δάση. Άλλα ανεβαίνουν στα κακάο-δέντρα για να κόψουν τα φασόλια του κακάο με μεγάλα μαχαίρια.στη συνέχεια γεμίζουν μεγάλους σάκους με τα φασόλια κακάο που έκοψαν και τα μεταφέρουν σέρνοντας τα στο μέρος που θα γίνει η επεξεργασία. Εκτός όμως από τη πολύ σκληρή εργασία τα παιδιά αυτά κινδυνεύουν από την παρατεταμένη χρήση τοξικών χημικών που αναγκάζονται να κάνουν στις φυτείες χωρίς κανένα προστατευτικό εξοπλισμό (μάσκα-γάντια). Η διατροφή τους είναι η φθηνότερη, συνήθως πολτός καλαμποκιού ή μπανάνας.Επίσης συνηθισμένη είναι η χρήση σωματικής βίας, όπως ο ξυλοδαρμός και το μαστίγωμα.

Δυστυχώς η βιομηχανία της σοκολάτας,μια βιομηχανία 60 δισεκατομμυρίων δολαρίων, δεν έχει κάνει τίποτα μέχρι σήμερα για να αντιμετωπίσει την εκμετάλλευση της παιδικής εργασίας. Οι καταναλωτές από την άλλη αν και δεν είναι δυνατό να γνωρίζουν ότι η σοκολάτα που καταναλώνουν είναι προϊόν δουλείας και εκμετάλλευσης παιδικών ψυχών μπορούν όμως να επιλέξουν ανάμεσα στην μη κατανάλωση σοκολάτας ή στην επιλογή σοκολάτας fair trade. 

Αν οι ελληνικοί υπότιτλοι δεν είναι ενεργοποιημένοι, επιλέξτε το εικονίδιο «υπότιτλοι» και στη συνέχεια το «ρυθμίσεις» ελληνικά.


Παιδική σκλαβιά στη βιομηχανία της σοκολάτας

Το φοινικέλαιο, είναι ένα συστατικό το οποίο βρίσκεται τουλάχιστον στα μισά συσκευασμένα τρόφιμα σε όλο τον κόσμο. Το φοινικέλαιο έχει μπει γερά στη βιομηχανία. Από το 1990, η αύξηση της χρησιμοποιούμενης γης για την καλλιέργεια φοινικέλαιου έχει
αυξηθεί κατά 50% ενώ στα επόμενα χρόνια αναμένεται μεγαλύτερη αύξηση. Το 90% παράγεται στη Μαλαισία και την Ινδονησία! Είναι το δεύτερο πιο εμπορεύσιμο φυτικό έλαιο, μετά το σογιέλαιο. Το φοινικέλαιο χρησιμοποιείται ευρέως στα τρόφιμα, στα γλυκά, στα καλλυντικά, στα είδη προσωπικής υγιεινής, στα είδη καθαρισμού και άλλα. Η βιομηχανία το χρησιμοποιεί όλο και περισσότερο προκειμένου να αντικαταστήσει άλλα φυτικά έλαια που είναι πιο ακριβά στην παραγωγή τους, αδιαφορώντας για την άγρια βία που κρύβει αυτό το προϊόν σε όλα τα επίπεδα – ακόμα και στους καταναλωτές, μιας και περιέχει κορεσμένα λιπαρά, που δημιουργούν προβλήματα με τη χοληστερίνη. Η ζήτηση για φοινικέλαιο προκαλεί τεράστιες οικολογικές καταστροφές, όπως πλημμύρες και κατολισθήσεις στα δάση της Ινδονησίας.

Η Korindo, μια εταιρεία της οποίας το όνομα προέρχεται από τις λέξεις Κορέα και την Ινδονησία, είναι η μεγαλύτερη εταιρεία φοινικέλαιου στην Παπούα της Ινδονησίας κύριες δραστηριότητες της εταιρείας είναι οι φυσικοί πόροι, που αφορούν τον, ξυλοπολτό, και την παραγωγή φοινικέλαιου. Άρχισε τις εργασίες υλοτομίας το 1993, σήμερα έχει οκτώ περιοχές παραχώρησης στη Παπούα συνολικού μεγέθους 160.000 εκταρίων. Συνολικά, έχει ήδη εκκαθαρίσει πάνω από 50.000 εκτάρια δασών στην Παπούα από το 1998. Από το 2013, η εταιρεία έχει επιταχυνθεί επιθετικά με την εκκαθάριση και το κάψιμο της γης στις φυτείες καταστρέφοντας 30.000 εκτάρια δασών από τις αρχές του 2013 έως τον Μάιο του 2016. 11.700 στρέμματα από αυτά ήταν πρωτογενή δάση. Στην ιστοσελίδα της, η Korindo δηλώνει ότι έχει στόχο να φτάσει στα 200.000 εκτάρια φυτειών φοινικέλαιου μέχρι το 2020.

Η διαδικασία εκκαθάρισης της γης που χρησιμοποιεί η Korindo ξεκινά με την αποψίλωση δασών στη συνέχεια γίνεται διαχωρισμός και καταγραφή της υψηλής ποιότητας ξυλείας για να πουληθεί. Μετά καθαρίζεται το δάσος χρησιμοποιώντας μπουλντόζες και εκσκαφείς. Στη συνέχεια τα κατάλοιπα ριζών και ότι άλλο έχει απομείνει καίγεται και αφού καθαριστεί με εκσκαφείς γίνεται η φύτευση των φοινικόδενδρων.

Φωτογραφίες και βίντεο από drone που μόλις κυκλοφόρησαν , από την Mighty μια αμερικανική Μ.Κ.Ο. δείχνουν το μέγεθος της καταστροφής που έχει συμβεί. Η έρευνα πραγματοποιήθηκε κατά τη διάρκεια της πρώτης εβδομάδας του Ιουνίου 2016. Αν και η αποψίλωση των δασών δεν είναι παράνομη το κάψιμο προκάλεσε σημαντική περιβαλλοντική καταστροφή και ατμοσφαιρική ρύπανση στην περιοχή το περασμένο έτος, τόσο μεγάλη που ονομάστηκε «το μεγαλύτερο περιβαλλοντικό έγκλημα του 21ου αιώνα» 

Απέναντι Όχθη

Η καταστροφική αποψίλωση των δασών για τη βιομηχανία φοινικέλαιου

Φέτος τον Ιανουάριο, το Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ δημοσίευσε μια έκθεση που έλεγε: ότι από το έτος 2050, οι ωκεανοί θα έχουν περισσότερα πλαστικά απόβλητα από ψάρια. Η έκθεση αναφέρει επίσης ότι κάθε χρόνο, τουλάχιστον οκτώ
δισεκατομμύρια κιλά πλαστικού διαρρέουν στους ωκεανούς, ίσο με το περιεχόμενο ενός απορριμματοφόρου κάθε λεπτό.
Σχεδόν οι μισοί θαλάσσιοι οργανισμοί όπως ασπόνδυλα, ψάρια, πουλιά και θηλαστικά έχουν καταναλώσει στην τροφή τους πλαστικό πολυμερές το οποίο εκτέθηκε στο θαλασσινό νερό και στον ήλιο και διασπάστηκε σε μικροίνες και περνούν στα εντόσθια τους ακόμα και στο πιάτο μας.
Ψάρια, χελώνες, δελφίνια κλπ πεθαίνουν μετά από κατάποση πλαστικών τσαντών που τα βλέπουν σαν μέδουσες
Χρειάζονται περισσότερο από 400 χρόνια για αποσυντεθεί ένα πλαστικό μπουκάλι .
Οι χρωματιστές πλαστικές σακούλες περιέχουν ορισμένες χημικές ουσίες, οι οποίες μπορούν να διεισδύσουν στο έδαφος και να το μολύνουν.
Στο τελευταίο μισό αιώνα, η χρήση των πλαστικών έχει αυξηθεί είκοσι φορές και αναμένεται να διπλασιαστεί ξανά κατά τα επόμενα 20 χρόνια

Περίπου 100.000 ζώα όπως τα δελφίνια, χελώνες, φάλαινες, Πιγκουίνοι σκοτώνονται κάθε χρόνο εξαιτίας των πλαστικών τσαντών

    Απέναντι Όχθη

    Ήρθε η στιγμή να εξαφανίσουμε τα πλαστικά μιας χρήσης

    Η Καλιφόρνια γίνεται η πρώτη πολιτεία της Αμερικής που απαγορεύει με νόμο τις πλαστικές σακούλες. Μια απόφαση που επισκιάστηκε από τον θόρυβο των αμερικανικών εκλογών, και είναι αποτέλεσμα μιας προσπάθειας που ξεκίνησε ένα χρόνο πριν με την συγκέντρωση 500000 υπογραφών για να οριστεί το δημοψήφισμα που τελικά οδήγησε στην απόφαση αυτή. Πρόκειται για μια πολύ σημαντική περιβαλλοντική νίκη που σημαίνει άμεση αποβολή από 25 εκατομμύρια πλαστικές σακούλες που έχουν ρυπαίνουν την Καλιφόρνια και το περιβάλλον κάθε ημέρα.
    Στις ΗΠΑ εκτός από την Καλιφόρνια, η Χαβάη απαγορεύει από το 2015 την χρήση μη βιο-διασπώμενων τσαντών, ενώ στην Ουάσιγκτον απαγορεύεται η χρήση μη ανακυκλώσιμων τσαντών από το 2009, επίσης σε τοπικό επίπεδο πολλές πόλεις απαγορεύουν την χρήση τους. Σε πολλές χώρες του κόσμου, υπάρχει μια σταδιακή κατάργηση των πλαστικών τσαντών μίας χρήσης. Μεταξύ άλλων, το Μαρόκο , η Ιταλία , το Μπαγκλαντές και οι Κάτω Χώρες έχουν απαγορεύσει τις πλαστικές σακούλες. Ενώ, χώρες όπως η Γερμανία, η Κίνα, και το Ηνωμένο Βασίλειο έχουν βάλει φόρους σε πλαστικές σακούλες, η οποία βοηθά επίσης στη μείωση της κατανάλωσης, όχι όμως απόλυτα. Παράδειγμα στο Ηνωμένο Βασίλειο έχει οδηγήσει την χρήση τους σε πτώση κατά 70-80%. Στην Ελλάδα μόλις τώρα άνοιξε η συζήτηση για το θέμα.



    Η Καλιφόρνια έδιωξε την πλαστική σακούλα. Η Ελλάδα πότε;

    Η Greenpeace ξεκινά τη δημιουργία ενός αγροκτήματος που φιλοδοξεί να αποτελέσει το ζωντανό παράδειγμα για τη βιώσιμη και κοινωνικά δίκαιη γεωργία. Το αγρόκτημα θα λειτουργήσει ως πρότυπο για ένα νέο αγροτικό και διατροφικό μοντέλο για το
    μέλλον της χώρας.Στο επίκεντρο βρίσκονται οι άνθρωποι που παράγουν και οι άνθρωποι που καταναλώνουν, ενώ τα οφέλη του είναι πολλαπλά για την υγεία μας, τις τοπικές κοινότητες και το περιβάλλον. Το αγρόκτημα της Greenpeace θα αποτελέσει τόπο συνάντησης και εκπαίδευσης αγροτών και πολιτών, με στόχο την επέκταση της βιώσιμης γεωργίας σε όλη τη χώρα, σε χωράφια και κοινοτικούς ή σχολικούς λαχανόκηπους.
    “Ο κύριος στόχος του αγροκτήματος είναι να προωθήσει τη βιώσιμη γεωργία σε όλη τη χώρα μέσα από την εκπαίδευση και την ενεργή συμμετοχή αγροτών και πολιτών. Ειδικοί επιστήμονες, αλλά και αγρότες θα μεταφέρουν τη γνώση τους γύρω από τις βιώσιμες αγροτικές πρακτικές για να δημιουργηθεί το αγρόκτημα και θα προσφέρουν έμπρακτη υποστήριξη σε όλους όσους ενδιαφέρονται να εφαρμόσουν τη βιώσιμη γεωργία σε χωράφια και αστικούς λαχανόκηπους”,

    δήλωσε η Ναταλία Τσιγαρίδου, υπεύθυνη του προγράμματος «Καλλιέργησέ το» στο ελληνικό γραφείο της Greenpeace.

    Ο έλεγχος της τροφής μας βρίσκεται σήμερα στα χέρια της αγροχημικής βιομηχανίας που αποκομίζει τεράστια κέρδη μέσα από το εμπόριο σπόρων και φυτοφαρμάκων. Το γεωργικό μοντέλο που υποστηρίζει βασίζεται στις μονοκαλλιέργειες, την εντατική χρήση φυτοφαρμάκων και χημικών λιπασμάτων, το χαμηλό εργατικό κόστος και το ελάχιστο κέρδος για τους αγρότες. Επιπλέον, η αγροχημική βιομηχανία ελέγχει τι θα καλλιεργήσει ο αγρότης, καθώς το 70% της παγκόσμιας αγοράς σπόρων βρίσκεται στα χέρια λίγων εταιριών κολοσσών. Αυτό το βιομηχανικό γεωργικό μοντέλο δηλητηριάζει την τροφή μας και το περιβάλλον, θέτει σε κίνδυνο την υγεία μας και καταστρέφει τις τοπικές κοινότητες.


    Η λύση σε αυτό το μοντέλο είναι η βιώσιμη γεωργία, που έχει στο επίκεντρο τον άνθρωπο και το περιβάλλον. Η βιώσιμη γεωργία παράγει ασφαλή και υγιεινή τροφή, αφού προστατεύει τη βιοποικιλότητα, το έδαφος και το νερό και προσφέρει ευκαιρίες απασχόλησης και ανάπτυξης στις τοπικές κοινότητες. Το διατροφικό μοντέλο που βασίζεται στη βιώσιμη γεωργία επανακτά τον έλεγχο της τροφής μας από τις εταιρίες και την επαναφέρει στους ανθρώπους και τις κοινότητες που την παράγουν και την καταναλώνουν. Το αγρόκτημα της Greenpeace έρχεται να προστεθεί στον μεγάλο αριθμό πρωτοβουλιών σε όλο τον πλανήτη που έχουν υλοποιήσει το όραμα της βιώσιμης γεωργίας.

    Η Greenpeace καλεί τους πολίτες να στηρίξουν τη δημιουργία αυτού του αγροκτήματος-πρότυπου τόσο οικονομικά, μέσα από την ιστοσελίδα www.support-greenpeace.gr/kalliergise-to, όσο και με τη συμμετοχή τους στη διαμόρφωσή του. Η ενεργή συμμετοχή όλων θα κάνει τη προσπάθεια αυτή να ανθίσει και να δώσει καρπούς.



    Καλλιέργησε το

    Για άλλη μια φορά, οι ΗΠΑ μοιράζουν πολιτισμό στον πλανήτη και έτσι έφτασε μέχρι εμάς η συνήθεια που έγινε θεσμός και ακούει στο όνομα Black Friday. Αν αναρωτιέστε και εσείς για το τι πρέπει να κάνετε ώστε να αντλήσετε τη μέγιστη απόλαυση από αυτό το καρναβάλι, μαζέψαμε μερικές συμβουλές και τις μοιραζόμαστε
    μαζί σας.

    Ο «θεσμός» των Black Friday, δηλαδή οι ολιγόωρες εκπτώσεις που προσφέρουν μεγάλες αλυσίδες καταστημάτων, ξεκίνησε πριν από χρόνια στις ΗΠΑ και φέτος έφτασε στο κατώφλι μας, χάρη στα Public που έκαναν την πρώτη ανακοίνωση για ένα ανάλογο event που διοργανώνουν αλλά και σε άλλες αλυσίδες που ακολούθησαν το παράδειγμά τους.

    Χιλιάδες χαμηλόμισθοι εργαζόμενοι λοιπόν, έχουν μια φορά το χρόνο, τη μοναδική ευκαιρία να βρεθούν στον ίδιο χώρο με χιλιάδες άλλους χαμηλόμισθους πελάτες που θέλουν να γιορτάσουν το θαύμα της ζωής και το μεγαλείο του καπιταλισμού, κάνοντας έναν άτυπο αγώνα δρόμου για το ποιος θα πάρει πρώτος μια πολύ φτηνή φριτέζα. Ή έστω ένα Χbox. Όμως, όσο αθώο και ευγενές αν είναι κάτι, όπως για παράδειγμα ένα τσίρκο εξευτελισμού της ανθρώπινης αξιοπρέπειας από κερδοφόρες εταιρείες, δεν παύει να κρύβει κινδύνους, οι οποίοι μπορεί να αποβούν μοιραίοι. Για την ακρίβεια, θανατηφόροι.

    Τι πρέπει λοιπόν να κάνουμε, για να απολαύσουμε τη Black Friday, με τα παιδιά μας, τους γονείς μας, τις γυναίκες μας, τους άντρες μας και γενικά με όλα τα αγαπημένα μας πρόσωπα που μάλλον θα κουβαλήσουμε μαζί μας;


    Δεν παίζουμε ξύλο

    Αν είμαστε στην ουρά και περιμένουμε υπομονετικά να ανοίξουν οι πόρτες του καταστήματος και κάποιος μας πάρει τη σειρά, ή αν έχουμε επιτέλους στα χέρια μας αυτό που θέλουμε να αγοράσουμε και κάποιος μας το αρπάξει, αποφεύγουμε να σπάσουμε ο ένας τα μούτρα του άλλου. Όχι τόσο γιατί μπορεί να τραυματιστούμε, ή επειδή ενδεχομένως έχουμε παιδιά τριγύρω που ίσως να μην είναι καλό να δουν το θέαμα, αλλά γιατί ένας καυγάς μπορεί να διαρκέσει αρκετή ώρα ώστε να επιλυθεί, ιδίως να έρθει και η αστυνομία. Χρόνος πολύτιμος, μέσα στον οποίο θα μπορούσατε όλοι, να αγοράσετε πολλά άλλα πράγματα

    Αν δείτε μπαλόνια να πέφτουν από την οροφή, πανικοβληθείτε



    Οι υπεύθυνοι του καταστήματος, ενδέχεται να έχουν τη φαεινή ιδέα, να ρίξουν εκατοντάδες μπαλόνια μέσα σε ένα χώρο που είναι κατάμεστος από εξαγριωμένους καταναλωτές. Και για να το κάνουν ακόμα καλύτερο, μπορεί να έχουν βάλει δωροεπιταγές μέσα σε αυτά τα μπαλόνια. Κάτι τέτοιο σκέφτηκαν πριν μερικά χρόνια στην Καλιφόρνια. Οπότε σε αντίστοιχη περίπτωση, προετοιμαστείτε για το χάος που θα ακολουθήσει. Αναζητήστε ασφαλές καταφύγιο για σας και τα παιδιά σας, κατά προτίμηση σε κάποιο υπερυψωμένο σημείο. Έχετε μαζί σας σφυρίχτρα, ράδιο,έναν φακό και ξηρά τροφή και περιμένετε μέχρι να σας απεγκλωβίσουν οι αρχές.

    Το πάτωμα δεν είναι φίλος σας

    Το άνοιγμα της πόρτας του καταστήματος, θα ακολουθήσει συνωστισμός, τρέξιμο και σπρωξίδι. Ό,τι και να συμβεί, προς θεού μην πέσετε κάτω. Αφενός μπορεί να ποδοπατηθείτε μέχρι θανάτου, αφετέρου μπορεί απλά να τραυματιστείτε και να χρειαστείτε πρώτες βοήθειες. Και στις δύο περιπτώσεις, δε θα καταφέρετε να αγοράσετε την εσπρεσιέρα που πάντα θέλατε, στη μισή της τιμή.

    Μη χρειαστείτε πρώτες βοήθειες

    Στην περίπτωση που ανήκετε σε κάποια ηλικιακή ομάδα, που δεν αντέχει το πολύ ποδοπάτημα, σπρώξιμο και γενικά την κακομεταχείριση, θα ήταν καλό να μη βρεθείτε σε κατάσταση που θα χρειάζεστε την παροχή πρώτων βοηθειών. Είτεκανένας δε θα σας προσέξει μέσα σε αυτό τον πανικό, είτε απλά θα εμποδίσετε όλους τους άλλους από το να ψωνίσουν, κλείνοντας διαδρόμους ζωτικής σημασίας για την ελεύθερη αγορά, με το να αναγκάσετε κάποιο ασθενοφόρο να έρθει να σας παραλάβει. Το καλύτερο που έχετε να κάνετε, είναι να συρθείτε σε κάποια γωνιά, να πάρετε αγκαλιά το mac book air pro (whatever) που θέλατε από μικρός, και να αφήσετε την τελευταία σας πνοή χωρίς να γίνετε βάρος σε όλους τους άλλους.

    Μη δείρετε κάποιον υπάλληλο

    Όχι τόσο γιατί είναι κι αυτός στην ίδια μοίρα με εσάς, ίσως και σε χειρότερη αφού πρέπει να καθαρίσει τα χαμό που έχετε κάνει όλοι οι πελάτες, αλλά γιατί οι υπάλληλοι δε φυτρώνουν στα δέντρα. Η εξουδετέρωση ενός υπαλλήλου, σημαίνει την απώλεια μίας θέσης από τη γραμμή εξυπηρέτησης και έτσι όλη σας η καταναλωτική μανία, ενδέχεται να επιβραδυνθεί.



    Μη μπείτε στο δρόμο κάποιου που ψεκάζει κόσμο με σπρέι πιπεριού

    Μία συμβουλή που κανένας δεν έδωσε στους 20 πελάτες του Walmart το 2011 και οι οποίοι μπήκαν στο δρόμο μιας γυναίκας που ψέκαζε με σπρέι πιπεριού όποιον προσπαθούσε να πάρει ένα Xbox. Θυμηθείτε! Το κατάστημα είναι μεγάλο. Υπάρχουν πολλοί άλλοι διάδρομοι στους οποίους μπορείτε να περιπλανηθείτε και να αγοράσετε μπόλικη σαβούρα σε τιμές ευκαρίας.

    Αν ακούσετε πυροβολισμούς, μην εγκαταλείψετε. Είναι συνηθισμένο.

    Υπάρχει η περίπτωση, δύο άνθρωποι να τραβήξουν τα όπλα τους, να αλληλοπυροβοληθούν και να σκοτωθούν. Όπως συνέβη το 2008 στην Καλιφόρνια για παράδειγμα. Το ότι δύο άνθρωποι πεθαίνουν βίαια δίπλα σας, δε σημαίνει πως η δικιά σας μέρα πρέπει να χαλάσει.

    Μη μπείτε στη λίστα θανάτου των Black Fridays

    Σοβαρά τώρα. Υπάρχει λίστα. Και site. Και μετράει. Μην γίνετε εσείς αυτός που θα ανεβάσει το μετρητή.

    Αν τα πράγματα πάνε κατά διαόλου, να θυμάστε ότι υπάρχουν και χειρότερα

    Αν τελικά, τα πράγματα δεν εξελιχθούν όπως ελπίζατε, και καταλήξετε με άδεια χέρια, ή με σπασμένα χέρια, ή έστω χωρίς καθόλου χέρια, μπορείτε να γυρίσετε σπίτι και να δείτε τα παρακάτω βιντεάκια με στιγμιότυπα και ιστορίες από Black Fridays στις ΗΠΑ. Ίσως σας φτιάξουν το κέφι, γνωρίζοντας πως δεν είστε μόνος στο δράμα σας.

    Αυτά για την ώρα. Ευχόμαστε να απολαύσετε μαζί με την οικογένειά σας τη Black Friday που έρχεται, να αγοράσετε όσα πραγματικά ονειρευόσασταν ή έστω να περάσετε λίγες στιγμές ξεγνοιασιάς και ανεμελιάς με τους δικούς σας ανθρώπους, στους διαδρόμους μίας μεγάλης αλυσίδας καταστημάτων.



    Τι πρέπει να προσέξετε για να απολαύσετε το τσίρκο που αποκαλούμε Black Friday

    Για άλλη μια φορά, οι ΗΠΑ μοιράζουν πολιτισμό στον πλανήτη και έτσι έφτασε μέχρι εμάς η συνήθεια που έγινε θεσμός και ακούει στο όνομα Black Friday. Αν αναρωτιέστε και εσείς για το τι πρέπει να κάνετε ώστε να αντλήσετε τη μέγιστη απόλαυση από αυτό το καρναβάλι, μαζέψαμε μερικές συμβουλές και τις μοιραζόμαστε
    μαζί σας.

    Ο «θεσμός» των Black Friday, δηλαδή οι ολιγόωρες εκπτώσεις που προσφέρουν μεγάλες αλυσίδες καταστημάτων, ξεκίνησε πριν από χρόνια στις ΗΠΑ και φέτος έφτασε στο κατώφλι μας, χάρη στα Public που έκαναν την πρώτη ανακοίνωση για ένα ανάλογο event που διοργανώνουν αλλά και σε άλλες αλυσίδες που ακολούθησαν το παράδειγμά τους.

    Χιλιάδες χαμηλόμισθοι εργαζόμενοι λοιπόν, έχουν μια φορά το χρόνο, τη μοναδική ευκαιρία να βρεθούν στον ίδιο χώρο με χιλιάδες άλλους χαμηλόμισθους πελάτες που θέλουν να γιορτάσουν το θαύμα της ζωής και το μεγαλείο του καπιταλισμού, κάνοντας έναν άτυπο αγώνα δρόμου για το ποιος θα πάρει πρώτος μια πολύ φτηνή φριτέζα. Ή έστω ένα Χbox. Όμως, όσο αθώο και ευγενές αν είναι κάτι, όπως για παράδειγμα ένα τσίρκο εξευτελισμού της ανθρώπινης αξιοπρέπειας από κερδοφόρες εταιρείες, δεν παύει να κρύβει κινδύνους, οι οποίοι μπορεί να αποβούν μοιραίοι. Για την ακρίβεια, θανατηφόροι.

    Τι πρέπει λοιπόν να κάνουμε, για να απολαύσουμε τη Black Friday, με τα παιδιά μας, τους γονείς μας, τις γυναίκες μας, τους άντρες μας και γενικά με όλα τα αγαπημένα μας πρόσωπα που μάλλον θα κουβαλήσουμε μαζί μας;


    Δεν παίζουμε ξύλο

    Αν είμαστε στην ουρά και περιμένουμε υπομονετικά να ανοίξουν οι πόρτες του καταστήματος και κάποιος μας πάρει τη σειρά, ή αν έχουμε επιτέλους στα χέρια μας αυτό που θέλουμε να αγοράσουμε και κάποιος μας το αρπάξει, αποφεύγουμε να σπάσουμε ο ένας τα μούτρα του άλλου. Όχι τόσο γιατί μπορεί να τραυματιστούμε, ή επειδή ενδεχομένως έχουμε παιδιά τριγύρω που ίσως να μην είναι καλό να δουν το θέαμα, αλλά γιατί ένας καυγάς μπορεί να διαρκέσει αρκετή ώρα ώστε να επιλυθεί, ιδίως να έρθει και η αστυνομία. Χρόνος πολύτιμος, μέσα στον οποίο θα μπορούσατε όλοι, να αγοράσετε πολλά άλλα πράγματα

    Αν δείτε μπαλόνια να πέφτουν από την οροφή, πανικοβληθείτε



    Οι υπεύθυνοι του καταστήματος, ενδέχεται να έχουν τη φαεινή ιδέα, να ρίξουν εκατοντάδες μπαλόνια μέσα σε ένα χώρο που είναι κατάμεστος από εξαγριωμένους καταναλωτές. Και για να το κάνουν ακόμα καλύτερο, μπορεί να έχουν βάλει δωροεπιταγές μέσα σε αυτά τα μπαλόνια. Κάτι τέτοιο σκέφτηκαν πριν μερικά χρόνια στην Καλιφόρνια. Οπότε σε αντίστοιχη περίπτωση, προετοιμαστείτε για το χάος που θα ακολουθήσει. Αναζητήστε ασφαλές καταφύγιο για σας και τα παιδιά σας, κατά προτίμηση σε κάποιο υπερυψωμένο σημείο. Έχετε μαζί σας σφυρίχτρα, ράδιο,έναν φακό και ξηρά τροφή και περιμένετε μέχρι να σας απεγκλωβίσουν οι αρχές.

    Το πάτωμα δεν είναι φίλος σας

    Το άνοιγμα της πόρτας του καταστήματος, θα ακολουθήσει συνωστισμός, τρέξιμο και σπρωξίδι. Ό,τι και να συμβεί, προς θεού μην πέσετε κάτω. Αφενός μπορεί να ποδοπατηθείτε μέχρι θανάτου, αφετέρου μπορεί απλά να τραυματιστείτε και να χρειαστείτε πρώτες βοήθειες. Και στις δύο περιπτώσεις, δε θα καταφέρετε να αγοράσετε την εσπρεσιέρα που πάντα θέλατε, στη μισή της τιμή.

    Μη χρειαστείτε πρώτες βοήθειες

    Στην περίπτωση που ανήκετε σε κάποια ηλικιακή ομάδα, που δεν αντέχει το πολύ ποδοπάτημα, σπρώξιμο και γενικά την κακομεταχείριση, θα ήταν καλό να μη βρεθείτε σε κατάσταση που θα χρειάζεστε την παροχή πρώτων βοηθειών. Είτεκανένας δε θα σας προσέξει μέσα σε αυτό τον πανικό, είτε απλά θα εμποδίσετε όλους τους άλλους από το να ψωνίσουν, κλείνοντας διαδρόμους ζωτικής σημασίας για την ελεύθερη αγορά, με το να αναγκάσετε κάποιο ασθενοφόρο να έρθει να σας παραλάβει. Το καλύτερο που έχετε να κάνετε, είναι να συρθείτε σε κάποια γωνιά, να πάρετε αγκαλιά το mac book air pro (whatever) που θέλατε από μικρός, και να αφήσετε την τελευταία σας πνοή χωρίς να γίνετε βάρος σε όλους τους άλλους.

    Μη δείρετε κάποιον υπάλληλο

    Όχι τόσο γιατί είναι κι αυτός στην ίδια μοίρα με εσάς, ίσως και σε χειρότερη αφού πρέπει να καθαρίσει τα χαμό που έχετε κάνει όλοι οι πελάτες, αλλά γιατί οι υπάλληλοι δε φυτρώνουν στα δέντρα. Η εξουδετέρωση ενός υπαλλήλου, σημαίνει την απώλεια μίας θέσης από τη γραμμή εξυπηρέτησης και έτσι όλη σας η καταναλωτική μανία, ενδέχεται να επιβραδυνθεί.



    Μη μπείτε στο δρόμο κάποιου που ψεκάζει κόσμο με σπρέι πιπεριού

    Μία συμβουλή που κανένας δεν έδωσε στους 20 πελάτες του Walmart το 2011 και οι οποίοι μπήκαν στο δρόμο μιας γυναίκας που ψέκαζε με σπρέι πιπεριού όποιον προσπαθούσε να πάρει ένα Xbox. Θυμηθείτε! Το κατάστημα είναι μεγάλο. Υπάρχουν πολλοί άλλοι διάδρομοι στους οποίους μπορείτε να περιπλανηθείτε και να αγοράσετε μπόλικη σαβούρα σε τιμές ευκαρίας.

    Αν ακούσετε πυροβολισμούς, μην εγκαταλείψετε. Είναι συνηθισμένο.

    Υπάρχει η περίπτωση, δύο άνθρωποι να τραβήξουν τα όπλα τους, να αλληλοπυροβοληθούν και να σκοτωθούν. Όπως συνέβη το 2008 στην Καλιφόρνια για παράδειγμα. Το ότι δύο άνθρωποι πεθαίνουν βίαια δίπλα σας, δε σημαίνει πως η δικιά σας μέρα πρέπει να χαλάσει.

    Μη μπείτε στη λίστα θανάτου των Black Fridays

    Σοβαρά τώρα. Υπάρχει λίστα. Και site. Και μετράει. Μην γίνετε εσείς αυτός που θα ανεβάσει το μετρητή.

    Αν τα πράγματα πάνε κατά διαόλου, να θυμάστε ότι υπάρχουν και χειρότερα

    Αν τελικά, τα πράγματα δεν εξελιχθούν όπως ελπίζατε, και καταλήξετε με άδεια χέρια, ή με σπασμένα χέρια, ή έστω χωρίς καθόλου χέρια, μπορείτε να γυρίσετε σπίτι και να δείτε τα παρακάτω βιντεάκια με στιγμιότυπα και ιστορίες από Black Fridays στις ΗΠΑ. Ίσως σας φτιάξουν το κέφι, γνωρίζοντας πως δεν είστε μόνος στο δράμα σας.

    Αυτά για την ώρα. Ευχόμαστε να απολαύσετε μαζί με την οικογένειά σας τη Black Friday που έρχεται, να αγοράσετε όσα πραγματικά ονειρευόσασταν ή έστω να περάσετε λίγες στιγμές ξεγνοιασιάς και ανεμελιάς με τους δικούς σας ανθρώπους, στους διαδρόμους μίας μεγάλης αλυσίδας καταστημάτων.



    Τι πρέπει να προσέξετε για να απολαύσετε το τσίρκο που αποκαλούμε Black Friday

    Οι πάσης φύσεως συλλογικότητες, από την ερωτική-φιλική σχέση και την οικογένεια, μέχρι το κόμμα ή την κοινωνία, είναι δυναμικά πεδία σχέσεων. Και καθώς οι ανάγκες υπεισέρχονται σ’ αυτές, μπορούν ανά πάσα στιγμή να εκπέσουν από Σχέσεις σε
    απλές συσχετίσεις ή χρήσεις.

    Να λοιπόν 13+1 σίγουροι τρόποι όπου οι ανάγκες δεν κατατίθενται, αλλά στρεβλώνονται και υποθηκεύουν τη συλλογική πραγματικότητα, για την οποία -κατά τα λοιπά- τόσο νοιαζόμαστε. Κι’ αυτό δεν είναι καθόλου μια «αμερικανιά», ούτε μια συνταγή…

    1. ΟΦΕΙΛΕΙ ΝΑ ΜΑΝΤΕΨΕΙ Ο ΑΛΛΟΣ

    Συχνά, αρνιόμαστε να ομολογήσουμε ξεκάθαρα τι είναι αυτό που πραγματικά μας πείραξε στη συμπεριφορά του Άλλου. Είναι το αυτονόητο δικαίωμα μας, ότι ο Άλλος -επειδή είναι σύντροφος, επειδή έχουμε «φάει μαζί ψωμί κι αλάτι»- οφείλει με κάποιο μαγικό τρόπο να ξέρει τι μας ζορίζει και τι μας ενοχλεί, χωρίς να χρειάζεται να μιλήσουμε εμείς γι’ αυτό. Λες και η συντροφικότητα δεν προϋποθέτει το ψυχικό άνοιγμα. Λες και η συντροφικότητα συναρτάται και μόνον με την κοινή μας στόχευση αλλαγής των υλικών όρων της ζωής.

    2. ΔΕΝ ΕΧΩ ΧΡΟΝΟ ΝΑ Σ’ ΑΚΟΥΣΩ

    Όταν ο Άλλος δυσκολεύεται, κατά κάποιο τρόπο, να εκφραστείεμείς δεν έχουμε χρόνο να τον ακούσουμε ενεργητικά. Είναι και οι ριμάδες οι διαδικασίες που πρέπει να προχωρήσουν. Κι ίσως δεν είναι και πολύ κοντά στον διαλεκτικό υλισμό να ρωτήσουμε τον Άλλο πώς νιώθει γι’ αυτό. Άσε που τις περισσότερες φορές εμείς, που «πιάνουμε πουλιά στον αέρα», καθώς έχουμε εμπειρία απ’ αυτές τις διαδικασίες, ξέρουμε τι συμβαίνει πριν ακόμη και από τον σύντροφο που τον αφορά. Η ολόπλευρη αποδοχή του Άλλου και του δικού του τρόπου έκφρασης, της εκφραστικής του διαφορετικότητας, «κουράζει».

    3. Ο ΘΥΜΟΣ ΤΟΥ ΑΛΛΟΥ ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΟ ΤΟΥ ΘΕΜΑ

    Όταν ο Άλλος είναι θυμωμένος ή κάτι τον έχει στεναχωρήσει ή κάτι μέσα του τον «ζόρισε» σ’ αυτή τη διαδικασία, δεν είναι ποτέ δική μας ευθύνη. Ας πάει στον ψυχαναλυτή του! Από πότε οι επαναστατικές πρωτοπορίες έχουν ευθύνη και χρόνο για τέτοια θέματα; Και στο φινάλε, αν θέλει να μιλήσει όταν ηρεμήσει, έχει καλώς. Αλλιώς, σκασίλα μας. Εμείς δεν οφείλουμε να ριψοκινδυνεύσουμε να συναντήσουμε τον πόνο του Άλλου. Αυτό, δεν είναι δουλειά της Συλλογικότητας μας. Το πολύ-πολύ να εισπράξουμε προσωπικά το θυμό του Άλλου και να αντεπιτεθούμε με απαξίωση, επικρίνοντας το πρόσωπο και όχι τις απόψεις του κλπ.

    4. Η ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ ΕΠΙΚΡΙΣΗ

    Όταν δε θα «αφήσουμε τίποτα να πέσει κάτω». Είναι δικαίωμα μας, αναφαίρετο μάλιστα, να κρίνουμε τον άλλο, όχι μόνο για τις πράξεις ή τις παραλείψεις του, αλλά γι’ αυτό που είναι ο ίδιος. Άλλωστε, η προηγούμενη εμπειρία μας από ανάλογες συλλογικότητες μας έχει δείξει, ότι πάντα κάπου από πίσω υπάρχουν κακοπροαίρετα κίνητρα. Ανυποψίαστοι ότι αυτός ο παρανοειδής τρόπος του σχετίζεσθαι, σχεδόν πάντα λειτουργεί σαν αυτοεκπληρούμενη προφητεία, βγάζοντας αληθινά τα χειρότερα σενάρια μας.

    5. ΤΑ ΔΙΚΑ ΜΑΣ ΛΑΘΗ ΕΙΝΑΙ ΑΛΛΙΩΤΙΚΑ

    Όταν τα δικά μας λάθη δεν έχουν ποτέ την ίδια βαρύτητα με τα λάθη των Άλλων. Στο κάτω-κάτω, για μας πάντα υπάρχει μια σοβαρή δικαιολογία, που, βέβαια, ποτέ δεν ισχύει για τους Άλλους.

    6. «ΕΧΟΥΜΕ ΤΗ ΜΥΓΑ»

    Όταν μια συζήτηση αποτυγχάνει ή η σχέση μας με τον Άλλο δεν πάει στη «σωστή» κατεύθυνση, εμείς θα έχουμε στο νου μας πως να το πάρουμε προσωπικά. Πως να προσβληθούμε ή πως να αποτινάξουμε άμεσα από πάνω μας την «προσβολή». Να αμυνθούμε επιθετικά. Αδυνατώντας να δούμε πίσω από τις λέξεις του Άλλου, τι πραγματικά μπορεί να τον επηρέασε. Πού και ο Άλλος ζορίστηκε.

    7. ΑΓΝΟΩΝΤΑΣ ΤΗ ΣΗΜΑΣΙΑ ΤΟΥ ΘΥΜΟΥ

    Όταν αγνοούμε ότι πίσω από το θυμό του Άλλου, υπάρχει πάντα μια μετάφραση. Μια μετάφραση που συνήθως λέει, «χρειάζομαι περισσότερο χρόνο, προσοχή και νοιάξιμο-γιατί όχι- ρε συ. Ο θυμός είναι σαν την κόκκινη ένδειξη στο ταμπλό ενός αυτοκινήτου. Σημαίνει κάποια «βλάβη». Κάποια ανάγκη που «κοκκίνισε» ανεκπλήρωτη.

    8. ΤΟ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΙΚΟ ΚΡΥΦΤΟ

    Όταν αποφεύγουμε, προσεκτικά, να μιλήσουμε για τις σκέψεις και κυρίως, για τα όποια συναισθήματα μας για τον Άλλο. Κυρίως αν είναι θετικά, δεν τολμάμε να μιλήσουμε γι’ αυτά μην τυχόν μας «πάρει τον αέρα», μην τυχόν και μας κυριαρχήσει εμάς τους σούπερ αυτόνομους. Αν πάλι πρόκειται για αρνητικά συναισθήματα, αντί να μπούμε στη δύσκολη θέση να πούμε πώς αισθανθήκαμε γι’ αυτό, προτιμάμε να μιλήσουμε χαρακτηρίζοντας τον Άλλο. Λες και, είναι ο Μαρξισμός που απαγορεύει την επαφή με το συναίσθημα μας και τη γνήσια έκφραση του, και όχι η χυδαία και περίκλειστη αυτοαναφορικότητα του καπιταλισμού.

    9. ΦΤΑΙΝΕ «ΑΥΤΟΙ» ΠΟΥ ΔΕΝ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΟΥΝ

    Όταν ο Άλλος δεν φαίνεται να καταλαβαίνει άμεσα το ζήτημα, η λύση είναι να ανέβουν οι τόνοι, να τα «χώσουμε» ή να το κάνουμε πιο κομψά, με την απαραίτητη «ελιτίστικη» ειρωνεία και υποτίμηση. Στο τέλος-τέλος, μπορεί να ρίξουμε και καμιά απειλή που πάντα «βοηθάει», ώστε να χτίζεται μια συναισθηματική απόσταση ασφαλείας για μας και ανασφάλειας για τον Άλλο. Βλέπεις, η Αριστερά μπορεί να «πεθαίνει από συναίσθημα», δεν είναι όμως «πολιτικό» να μιλάει για τα συναισθήματα της. Υπάρχει βέβαια και η περίπτωση που μπορούμε να εξωτερικεύσουμε τα συναισθήματα μας, αρκεί να είναι όσο πιο κοντά γίνεται στη «σκοτεινή μας όψη». Η «αυθεντικότητα» μας επιτρέπει να είμαστε ο χειρότερος δυνατός εαυτός μας, «ξερνώντας» στα μούτρα του Άλλου ό,τι «θηρίο» κουβαλάμε μέσα μας, αδιαφορώντας, όχι μόνο για το πως μπορεί να νιώσει εκείνος, αλλά και την εξέλιξη της διαπροσωπικής μας σχέσης, ή την προοπτική του ίδιου του συλλογικού εγχειρήματος.

    10. ΣΕ ΣΥΝΑΡΤΗΣΗ ΜΕ ΤΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ

    Καθώς συζητάμε ένα ζήτημα μπορούμε να «κατεβάσουμε» μια ολόκληρη λίστα με παρεμφερή ζητήματα που ανάγονται στο πρόσφατο ή μακρινό ή και «αρχαίο» παρελθόν. Τα προβλήματα για την Αριστερά δεν είναι ποτέ, ούτε και συζητιούνται, μεμονωμένα. Είναι πάντα σε «συνάρτηση με» κομμάτια από το παρελθόν. Έτσι κι αλλιώς,το να τίθεται η λίστα και να εκτονώνεται ο ψυχισμός, είναι σημαντικότερο από το να βρίσκεται μια λύση για το, κάθε φορά, συγκεκριμένο ζήτημα, στο εδώ και τώρα.

    11. ΕΝΤΟΠΙΖΟΝΤΑΣ ΜΕ ΑΠΟΛΥΤΟΤΗΤΑ ΤΑ ΕΛΛΕΙΜΜΑΤΑ ΤΟΥ ΑΛΛΟΥ

    Όταν εντοπίζουμε στα λάθη του Άλλου και μάλιστα με τρόπο, που δεν του αφήνει κανένα άλλο τρόπο διαφυγής, παρά μονάχα την αντεπίθεση. Γιατί, τα δικά του λάθη είναι «επαναλαμβανόμενα πάντα». Αυτός, κάνει «πάντα το ίδιο πράγμα». Κι εμείς, «του το έχουμε πει εκατό φορές». «Αλλά αυτός ποτέ δεν ακούει». «Κάνει πάλι τα ίδια». Αντίθετα, εμείς, «μερικές φορές μπορεί να κάνουμε λάθος». Δηλαδή, η σχετικότητα του «μερικές φορές», του «μπορεί», ισχύει μόνο για μας. Για τον Άλλο, ισχύει η απολυτότητα του «πάντα», του «ποτέ» και του «πάλι». Μονάχα, που αυτή η απολυτότητα στην έκφραση μας, γίνεται ωτοασπίδα στα αυτιά του συντρόφου, που δεν θέλει πλέον να ακούσει.

    12. ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ ΠΟΤΕ ΤΑ ΑΡΝΗΤΙΚΑ

    Όταν θυμόμαστε πάντοτε με θαυμαστή ενάργεια και με λογιστική τακτοποίηση τα αρνητικά στη σχέση μας με τον Άλλο. Ίσως, γιατί πάντα θυμόμαστε την καλή μανούλα μας, που δεν εντόπιζε τα θετικά γιατί μετά «θα έπαιρναν τα μυαλά μας αέρα και δεν βελτιωνόμαστε». Ίσως, γιατί μόνο οι δυσκολίες και τα αρνητικά μας «ατσαλώνουν». Ίσως, γιατί η «μίρλα» είναι συστατικό στοιχείο της «αδικημένης ταξικής μας υπαγωγής».

    13. ΟΠΟΥ ΑΓΑΠΑΣ… ΝΑ ΦΕΥΓΕΙΣ!

    Όταν η κατάσταση σε μια συλλογικότητα μας δημιουργεί πρόβλημα κι έχουμε μια δυσκολία να μιλήσουμε γι’ αυτό, είναι πιο βολικό να ενδώσουμε στο θυμό ή στο φόβο και, ή να κλειστούμε στο ασφαλές ατομικό καβούκι μας, ή να την «κάνουμε» με ελαφρά πηδηματάκια από τη συλλογικότητα που μας «κουράζει». «Άσε με ρε με τους μαλάκες!». Εκείνο που μετράει, είναι εμείς να νιώσουμε ανακούφιση. Γιατί όποιος φοβάται να μιλήσει, δεν φοβάται να τσακωθεί…

    14. Η ΑΡΝΗΣΗ ΝΑ ΜΑΘΟΥΜΕ ΤΟΝ «ΑΛΛΟ»

    Καθώς έχουμε συστηματικά «εκπαιδευτεί» να επιδιώκουμε μια καλή «εξωτερική εμφάνιση» των σχέσεων μας με τους Άλλους, προτιμάμε να μην ριψοκινδυνεύσουμε στο να γνωρίσουμε τον άλλο πραγματικά. Να μην μάθουμε, έστω κάποιες πτυχές του εαυτού του, να μην γνωρίσουμε τις ανάγκες του, τα συναισθήματα και τα «θέλω» του. Κι εκείνος το ίδιο. Λες και η Αριστερά δεν χρειάζεται αυτό το βάθος.

    Αυτή η Αριστερά που κάποτε τολμούσε να «είναι πάντα με τους Άλλους», ξέμαθε να είναι και με τον Εαυτό της.

    Αλλά μερικές φορές, καλή ώρα, οι ανθρώπινες ανάγκες μας στέλνουν, με τον τρόπο τους, ραβασάκια. Μας λένε τον πόνο τους. Βγάζουνε στην επιφάνεια το ακόρεστο, το πονετικό ανεκπλήρωτο τους. Και χρειαζόμαστε, σήμερα περισσότερο παρά ποτέ, τις συλλογικότητες, και μόνο αυτές, που θα μπορούν να αρθρώσουν μια λέξη γι’ αυτόν τον πόνο, αν όχι να τον γειάνουν.


    13+1 Σίγουροι τρόποι για να διαλύσεις μια συλλογικότητα

    Γραμματοσειρά
    Αντίθεση