23 June, 2018
Home / Περιβαλλον (Page 23)

Υπάρχουν άνθρωποι στη ζωή μας που μας κάνουν ευτυχισμένους χάρη στην απλή σύμπτωση να συναντηθούν τα μονοπάτια μας. Κάποιους τους έχουμε σε όλη τη διαδρομή στο πλάι μας, βλέποντας πολλά φεγγάρια να περνάνε, ενώ κάποιους τους βλέπουμε ελάχιστα μεταξύ δύο βημάτων. Όλους τους ονομάζουμε φίλους και
υπάρχουν πολλά διαφορετικά είδη αυτών. Ίσως το φύλλο κάθε δέντρου να χαρακτηρίζει τους φίλους μας. Το πρώτο που ξεπροβάλλει είναι ο πατέρας και η μητέρα μας, μας δείχνουν τι είναι η ζωή. Στη συνέχεια έρχονται οι αδελφικοί φίλοι με τους οποίους μοιραζόμαστε το χώρο μας, για να ανθίσουν και αυτοί όπως κι εμείς.

Καταλήγουμε να αναγνωρίσουμε σε ολόκληρη την οικογένεια φύλλων αυτούς που σεβόμαστε και επιθυμούμε το καλό τους. Επιπλέον, η μοίρα μας φέρνει και άλλους φίλους, αυτούς που δεν γνωρίζαμε ότι επρόκειτο να διασχίσουν το δρόμο μας. Πολλούς από αυτούς τους ορίζουμε ως αδερφές ψυχές, φίλους καρδιακούς. Είναι ειλικρινείς, είναι αληθινοί. Ξέρουν πότε δεν είμαστε καλά, ξέρουν τι μας κάνει ευτυχισμένους. Και, μερικές φορές, κάποια από αυτές τις αδερφές ψυχές αναφλέγεται μέσα στην καρδιά μας και τότε γίνεται ερωτικά εμπνευσμένος φίλος. Αυτός δίνει λάμψη στα μάτια μας, μουσική στα χείλη μας, φτερά στα πόδια μας, πεταλούδες στο στομάχι μας… 

Υπάρχουν επίσης οι περιστασιακοί φίλοι, αυτοί που γνωρίζουμε σε κάποιες διακοπές, ή για λίγες μέρες ή ώρες. Αυτοί συνήθως στολίζουν το πρόσωπό μας με πολλά χαμόγελα για όσο καιρό είμαστε κοντά τους. Μιλώντας για κοντά, δε θα μπορούσαμε να ξεχάσουμε τους μακρινούς μας φίλους, εκείνους που είναι στην άκρη των κλαδιών και όταν ο άνεμος φυσάει εμφανίζονται πάντα μεταξύ του ενός φύλλου και του άλλου. Περνάει ο καιρός, το καλοκαίρι φεύγει, πλησιάζει το φθινόπωρο και χάνουμε κάποια από τα φύλλα μας – μερικά γεννιούνται σε άλλο καλοκαίρι, και μερικά παραμένουν για πολλές εποχές.


Αλλά αυτό που μας κάνει πιο ευτυχισμένους είναι η συνειδητοποίηση ότι τα φύλλα που έπεσαν συνεχίζουν να είναι κοντά μας, να τρέφουν τις ρίζες μας με χαρά. Είναι αναμνήσεις εκπληκτικών στιγμών που διασχίσανε το μονοπάτι μας. Σας εύχομαι, φύλλα του δέντρου μου, ειρήνη, αγάπη, υγεία, τύχη και ευημερία. Σήμερα και πάντα …γιατί απλά κάθε πρόσωπο που έρχεται στη ζωή μας είναι μοναδικό. Πάντα αφήνει κάτι από τον εαυτό του και παίρνει ένα κομμάτι από εμάς. Θα υπάρξουν και εκείνοι που μας πήραν πολλά, αλλά δε θα υπάρξουν αυτοί που δεν μας άφησαν τίποτα. Αυτή είναι η μεγαλύτερη ευθύνη της ζωής μας και η πιο προφανής απόδειξη ότι δύο ψυχές δε συναντιούνται τυχαία.

Το δέντρο των φίλων – Χόρχε Λουίς Μπόρχες

Το δέντρο των φίλων- Χόρχε Λουίς Μπόρχες

Υπάρχουν άνθρωποι στη ζωή μας που μας κάνουν ευτυχισμένους χάρη στην απλή σύμπτωση να συναντηθούν τα μονοπάτια μας. Κάποιους τους έχουμε σε όλη τη διαδρομή στο πλάι μας, βλέποντας πολλά φεγγάρια να περνάνε, ενώ κάποιους τους βλέπουμε ελάχιστα μεταξύ δύο βημάτων. Όλους τους ονομάζουμε φίλους και
υπάρχουν πολλά διαφορετικά είδη αυτών. Ίσως το φύλλο κάθε δέντρου να χαρακτηρίζει τους φίλους μας. Το πρώτο που ξεπροβάλλει είναι ο πατέρας και η μητέρα μας, μας δείχνουν τι είναι η ζωή. Στη συνέχεια έρχονται οι αδελφικοί φίλοι με τους οποίους μοιραζόμαστε το χώρο μας, για να ανθίσουν και αυτοί όπως κι εμείς.

Καταλήγουμε να αναγνωρίσουμε σε ολόκληρη την οικογένεια φύλλων αυτούς που σεβόμαστε και επιθυμούμε το καλό τους. Επιπλέον, η μοίρα μας φέρνει και άλλους φίλους, αυτούς που δεν γνωρίζαμε ότι επρόκειτο να διασχίσουν το δρόμο μας. Πολλούς από αυτούς τους ορίζουμε ως αδερφές ψυχές, φίλους καρδιακούς. Είναι ειλικρινείς, είναι αληθινοί. Ξέρουν πότε δεν είμαστε καλά, ξέρουν τι μας κάνει ευτυχισμένους. Και, μερικές φορές, κάποια από αυτές τις αδερφές ψυχές αναφλέγεται μέσα στην καρδιά μας και τότε γίνεται ερωτικά εμπνευσμένος φίλος. Αυτός δίνει λάμψη στα μάτια μας, μουσική στα χείλη μας, φτερά στα πόδια μας, πεταλούδες στο στομάχι μας… 

Υπάρχουν επίσης οι περιστασιακοί φίλοι, αυτοί που γνωρίζουμε σε κάποιες διακοπές, ή για λίγες μέρες ή ώρες. Αυτοί συνήθως στολίζουν το πρόσωπό μας με πολλά χαμόγελα για όσο καιρό είμαστε κοντά τους. Μιλώντας για κοντά, δε θα μπορούσαμε να ξεχάσουμε τους μακρινούς μας φίλους, εκείνους που είναι στην άκρη των κλαδιών και όταν ο άνεμος φυσάει εμφανίζονται πάντα μεταξύ του ενός φύλλου και του άλλου. Περνάει ο καιρός, το καλοκαίρι φεύγει, πλησιάζει το φθινόπωρο και χάνουμε κάποια από τα φύλλα μας – μερικά γεννιούνται σε άλλο καλοκαίρι, και μερικά παραμένουν για πολλές εποχές.


Αλλά αυτό που μας κάνει πιο ευτυχισμένους είναι η συνειδητοποίηση ότι τα φύλλα που έπεσαν συνεχίζουν να είναι κοντά μας, να τρέφουν τις ρίζες μας με χαρά. Είναι αναμνήσεις εκπληκτικών στιγμών που διασχίσανε το μονοπάτι μας. Σας εύχομαι, φύλλα του δέντρου μου, ειρήνη, αγάπη, υγεία, τύχη και ευημερία. Σήμερα και πάντα …γιατί απλά κάθε πρόσωπο που έρχεται στη ζωή μας είναι μοναδικό. Πάντα αφήνει κάτι από τον εαυτό του και παίρνει ένα κομμάτι από εμάς. Θα υπάρξουν και εκείνοι που μας πήραν πολλά, αλλά δε θα υπάρξουν αυτοί που δεν μας άφησαν τίποτα. Αυτή είναι η μεγαλύτερη ευθύνη της ζωής μας και η πιο προφανής απόδειξη ότι δύο ψυχές δε συναντιούνται τυχαία.

Το δέντρο των φίλων – Χόρχε Λουίς Μπόρχες

Το δέντρο των φίλων- Χόρχε Λουίς Μπόρχες

Υπάρχουν άνθρωποι στη ζωή μας που μας κάνουν ευτυχισμένους χάρη στην απλή σύμπτωση να συναντηθούν τα μονοπάτια μας. Κάποιους τους έχουμε σε όλη τη διαδρομή στο πλάι μας, βλέποντας πολλά φεγγάρια να περνάνε, ενώ κάποιους τους βλέπουμε ελάχιστα μεταξύ δύο βημάτων. Όλους τους ονομάζουμε φίλους και
υπάρχουν πολλά διαφορετικά είδη αυτών. Ίσως το φύλλο κάθε δέντρου να χαρακτηρίζει τους φίλους μας. Το πρώτο που ξεπροβάλλει είναι ο πατέρας και η μητέρα μας, μας δείχνουν τι είναι η ζωή. Στη συνέχεια έρχονται οι αδελφικοί φίλοι με τους οποίους μοιραζόμαστε το χώρο μας, για να ανθίσουν και αυτοί όπως κι εμείς.

Καταλήγουμε να αναγνωρίσουμε σε ολόκληρη την οικογένεια φύλλων αυτούς που σεβόμαστε και επιθυμούμε το καλό τους. Επιπλέον, η μοίρα μας φέρνει και άλλους φίλους, αυτούς που δεν γνωρίζαμε ότι επρόκειτο να διασχίσουν το δρόμο μας. Πολλούς από αυτούς τους ορίζουμε ως αδερφές ψυχές, φίλους καρδιακούς. Είναι ειλικρινείς, είναι αληθινοί. Ξέρουν πότε δεν είμαστε καλά, ξέρουν τι μας κάνει ευτυχισμένους. Και, μερικές φορές, κάποια από αυτές τις αδερφές ψυχές αναφλέγεται μέσα στην καρδιά μας και τότε γίνεται ερωτικά εμπνευσμένος φίλος. Αυτός δίνει λάμψη στα μάτια μας, μουσική στα χείλη μας, φτερά στα πόδια μας, πεταλούδες στο στομάχι μας… 

Υπάρχουν επίσης οι περιστασιακοί φίλοι, αυτοί που γνωρίζουμε σε κάποιες διακοπές, ή για λίγες μέρες ή ώρες. Αυτοί συνήθως στολίζουν το πρόσωπό μας με πολλά χαμόγελα για όσο καιρό είμαστε κοντά τους. Μιλώντας για κοντά, δε θα μπορούσαμε να ξεχάσουμε τους μακρινούς μας φίλους, εκείνους που είναι στην άκρη των κλαδιών και όταν ο άνεμος φυσάει εμφανίζονται πάντα μεταξύ του ενός φύλλου και του άλλου. Περνάει ο καιρός, το καλοκαίρι φεύγει, πλησιάζει το φθινόπωρο και χάνουμε κάποια από τα φύλλα μας – μερικά γεννιούνται σε άλλο καλοκαίρι, και μερικά παραμένουν για πολλές εποχές.


Αλλά αυτό που μας κάνει πιο ευτυχισμένους είναι η συνειδητοποίηση ότι τα φύλλα που έπεσαν συνεχίζουν να είναι κοντά μας, να τρέφουν τις ρίζες μας με χαρά. Είναι αναμνήσεις εκπληκτικών στιγμών που διασχίσανε το μονοπάτι μας. Σας εύχομαι, φύλλα του δέντρου μου, ειρήνη, αγάπη, υγεία, τύχη και ευημερία. Σήμερα και πάντα …γιατί απλά κάθε πρόσωπο που έρχεται στη ζωή μας είναι μοναδικό. Πάντα αφήνει κάτι από τον εαυτό του και παίρνει ένα κομμάτι από εμάς. Θα υπάρξουν και εκείνοι που μας πήραν πολλά, αλλά δε θα υπάρξουν αυτοί που δεν μας άφησαν τίποτα. Αυτή είναι η μεγαλύτερη ευθύνη της ζωής μας και η πιο προφανής απόδειξη ότι δύο ψυχές δε συναντιούνται τυχαία.

Το δέντρο των φίλων – Χόρχε Λουίς Μπόρχες

Το δέντρο των φίλων- Χόρχε Λουίς Μπόρχες

Υπάρχουν άνθρωποι στη ζωή μας που μας κάνουν ευτυχισμένους χάρη στην απλή σύμπτωση να συναντηθούν τα μονοπάτια μας. Κάποιους τους έχουμε σε όλη τη διαδρομή στο πλάι μας, βλέποντας πολλά φεγγάρια να περνάνε, ενώ κάποιους τους βλέπουμε ελάχιστα μεταξύ δύο βημάτων. Όλους τους ονομάζουμε φίλους και
υπάρχουν πολλά διαφορετικά είδη αυτών. Ίσως το φύλλο κάθε δέντρου να χαρακτηρίζει τους φίλους μας. Το πρώτο που ξεπροβάλλει είναι ο πατέρας και η μητέρα μας, μας δείχνουν τι είναι η ζωή. Στη συνέχεια έρχονται οι αδελφικοί φίλοι με τους οποίους μοιραζόμαστε το χώρο μας, για να ανθίσουν και αυτοί όπως κι εμείς.

Καταλήγουμε να αναγνωρίσουμε σε ολόκληρη την οικογένεια φύλλων αυτούς που σεβόμαστε και επιθυμούμε το καλό τους. Επιπλέον, η μοίρα μας φέρνει και άλλους φίλους, αυτούς που δεν γνωρίζαμε ότι επρόκειτο να διασχίσουν το δρόμο μας. Πολλούς από αυτούς τους ορίζουμε ως αδερφές ψυχές, φίλους καρδιακούς. Είναι ειλικρινείς, είναι αληθινοί. Ξέρουν πότε δεν είμαστε καλά, ξέρουν τι μας κάνει ευτυχισμένους. Και, μερικές φορές, κάποια από αυτές τις αδερφές ψυχές αναφλέγεται μέσα στην καρδιά μας και τότε γίνεται ερωτικά εμπνευσμένος φίλος. Αυτός δίνει λάμψη στα μάτια μας, μουσική στα χείλη μας, φτερά στα πόδια μας, πεταλούδες στο στομάχι μας… 

Υπάρχουν επίσης οι περιστασιακοί φίλοι, αυτοί που γνωρίζουμε σε κάποιες διακοπές, ή για λίγες μέρες ή ώρες. Αυτοί συνήθως στολίζουν το πρόσωπό μας με πολλά χαμόγελα για όσο καιρό είμαστε κοντά τους. Μιλώντας για κοντά, δε θα μπορούσαμε να ξεχάσουμε τους μακρινούς μας φίλους, εκείνους που είναι στην άκρη των κλαδιών και όταν ο άνεμος φυσάει εμφανίζονται πάντα μεταξύ του ενός φύλλου και του άλλου. Περνάει ο καιρός, το καλοκαίρι φεύγει, πλησιάζει το φθινόπωρο και χάνουμε κάποια από τα φύλλα μας – μερικά γεννιούνται σε άλλο καλοκαίρι, και μερικά παραμένουν για πολλές εποχές.


Αλλά αυτό που μας κάνει πιο ευτυχισμένους είναι η συνειδητοποίηση ότι τα φύλλα που έπεσαν συνεχίζουν να είναι κοντά μας, να τρέφουν τις ρίζες μας με χαρά. Είναι αναμνήσεις εκπληκτικών στιγμών που διασχίσανε το μονοπάτι μας. Σας εύχομαι, φύλλα του δέντρου μου, ειρήνη, αγάπη, υγεία, τύχη και ευημερία. Σήμερα και πάντα …γιατί απλά κάθε πρόσωπο που έρχεται στη ζωή μας είναι μοναδικό. Πάντα αφήνει κάτι από τον εαυτό του και παίρνει ένα κομμάτι από εμάς. Θα υπάρξουν και εκείνοι που μας πήραν πολλά, αλλά δε θα υπάρξουν αυτοί που δεν μας άφησαν τίποτα. Αυτή είναι η μεγαλύτερη ευθύνη της ζωής μας και η πιο προφανής απόδειξη ότι δύο ψυχές δε συναντιούνται τυχαία.

Το δέντρο των φίλων – Χόρχε Λουίς Μπόρχες

Το δέντρο των φίλων- Χόρχε Λουίς Μπόρχες

Υπάρχουν άνθρωποι στη ζωή μας που μας κάνουν ευτυχισμένους χάρη στην απλή σύμπτωση να συναντηθούν τα μονοπάτια μας. Κάποιους τους έχουμε σε όλη τη διαδρομή στο πλάι μας, βλέποντας πολλά φεγγάρια να περνάνε, ενώ κάποιους τους βλέπουμε ελάχιστα μεταξύ δύο βημάτων. Όλους τους ονομάζουμε φίλους και
υπάρχουν πολλά διαφορετικά είδη αυτών. Ίσως το φύλλο κάθε δέντρου να χαρακτηρίζει τους φίλους μας. Το πρώτο που ξεπροβάλλει είναι ο πατέρας και η μητέρα μας, μας δείχνουν τι είναι η ζωή. Στη συνέχεια έρχονται οι αδελφικοί φίλοι με τους οποίους μοιραζόμαστε το χώρο μας, για να ανθίσουν και αυτοί όπως κι εμείς.

Καταλήγουμε να αναγνωρίσουμε σε ολόκληρη την οικογένεια φύλλων αυτούς που σεβόμαστε και επιθυμούμε το καλό τους. Επιπλέον, η μοίρα μας φέρνει και άλλους φίλους, αυτούς που δεν γνωρίζαμε ότι επρόκειτο να διασχίσουν το δρόμο μας. Πολλούς από αυτούς τους ορίζουμε ως αδερφές ψυχές, φίλους καρδιακούς. Είναι ειλικρινείς, είναι αληθινοί. Ξέρουν πότε δεν είμαστε καλά, ξέρουν τι μας κάνει ευτυχισμένους. Και, μερικές φορές, κάποια από αυτές τις αδερφές ψυχές αναφλέγεται μέσα στην καρδιά μας και τότε γίνεται ερωτικά εμπνευσμένος φίλος. Αυτός δίνει λάμψη στα μάτια μας, μουσική στα χείλη μας, φτερά στα πόδια μας, πεταλούδες στο στομάχι μας… 

Υπάρχουν επίσης οι περιστασιακοί φίλοι, αυτοί που γνωρίζουμε σε κάποιες διακοπές, ή για λίγες μέρες ή ώρες. Αυτοί συνήθως στολίζουν το πρόσωπό μας με πολλά χαμόγελα για όσο καιρό είμαστε κοντά τους. Μιλώντας για κοντά, δε θα μπορούσαμε να ξεχάσουμε τους μακρινούς μας φίλους, εκείνους που είναι στην άκρη των κλαδιών και όταν ο άνεμος φυσάει εμφανίζονται πάντα μεταξύ του ενός φύλλου και του άλλου. Περνάει ο καιρός, το καλοκαίρι φεύγει, πλησιάζει το φθινόπωρο και χάνουμε κάποια από τα φύλλα μας – μερικά γεννιούνται σε άλλο καλοκαίρι, και μερικά παραμένουν για πολλές εποχές.


Αλλά αυτό που μας κάνει πιο ευτυχισμένους είναι η συνειδητοποίηση ότι τα φύλλα που έπεσαν συνεχίζουν να είναι κοντά μας, να τρέφουν τις ρίζες μας με χαρά. Είναι αναμνήσεις εκπληκτικών στιγμών που διασχίσανε το μονοπάτι μας. Σας εύχομαι, φύλλα του δέντρου μου, ειρήνη, αγάπη, υγεία, τύχη και ευημερία. Σήμερα και πάντα …γιατί απλά κάθε πρόσωπο που έρχεται στη ζωή μας είναι μοναδικό. Πάντα αφήνει κάτι από τον εαυτό του και παίρνει ένα κομμάτι από εμάς. Θα υπάρξουν και εκείνοι που μας πήραν πολλά, αλλά δε θα υπάρξουν αυτοί που δεν μας άφησαν τίποτα. Αυτή είναι η μεγαλύτερη ευθύνη της ζωής μας και η πιο προφανής απόδειξη ότι δύο ψυχές δε συναντιούνται τυχαία.

Το δέντρο των φίλων – Χόρχε Λουίς Μπόρχες

Το δέντρο των φίλων- Χόρχε Λουίς Μπόρχες

Όπως και κάθε υγιές κίνημα, έτσι και η Κοινωνική & Αλληλέγγυα Οικονομία (Κ.ΑΛ.Ο) πρέπει να διαθέτει δομές και εργαλεία που να προάγουν τις αρχές της και να διασφαλίζουν την αυτονομία της. Δυστυχώς, όσον αφορά τα τεχνολογικά εργαλεία που χρησιμοποιεί, παραμένει έως σήμερα – ίσως και ασυνείδητα – δέσμια των διαφόρων «κλειστών» τεχνολογιών που προμηθεύεται από τις «επιχειρήσεις της αγοράς». Για να κατανοήσουμε την σημασία που αυτό έχει, αρκεί να αναλογιστούμε ποια είναι η ειδοποιός διαφορά ανάμεσα στις κλειστές και ανοικτές τεχνολογίες. Αυτό που διαφοροποιεί τις μεν από τις δε είναι οι ελευθερίες που παρέχουν στους τελικούς χρήστες.

Μια τεχνολογία θεωρείται ανοικτή εφόσον δίνει στον χρήστη την πλήρη ελευθερία να την μελετήσει, να την χρησιμοποιήσει όπως θέλει, να την αναπαράγει και να την τροποποιήσει σύμφωνα με τις δικές του ανάγκες. Αντιθέτως, κλειστές είναι οι τεχνολογίες που περιορίζουν αυτές τις ελευθερίες: αυτές, δηλαδή, που δεν επιτρέπουν στον χρήστη να τις μελετήσει, να τις αναπαράγει και να τις τροποποιήσει για να τις προσαρμόσει στις ανάγκες του. Σ’ αυτό ακριβώς έγκειται και το πλεονέκτημα των ανοικτών τεχνολογιών από την πλευρά του τελικού χρήστη: ενώ οι κλειστές τεχνολογίες περιορίζουν τις δυνατότητες του τι αυτός μπορεί να κάνει, οι ανοικτές τις «απελευθερώνουν», δίνοντας του την δυνατότητα, εφόσον το επιθυμεί, να τις μαστορέψει και να τις εξελίξει. Παραδόξως όμως, αν και οι ανοικτές τεχνολογίες χαίρουν της εκτίμησης της τεχνολογικής κοινότητας για τις ελευθερίες που αυτές προσφέρουν, τα τεχνολογικά προϊόντα που οι απανταχού της γης τεχνολογικές επιχειρήσεις κατασκευάζουν και εμπορεύονται είναι (πλην ελαχίστων εξαιρέσεων) κλειστά. Αυτό φυσικά δεν συμβαίνει διόλου για τεχνολογικούς λόγους: οι περισσότερες εξ αυτών προμηθεύουν τους πελάτες τους με κλειστά τεχνολογικά μηχανήματα και εργαλεία διότι απλά έτσι μπορούν εύκολα να τους «κλειδώσουν» σε μια σχέση εξάρτησης.

Καθώς είναι ευνόητο, αυτού του είδους η σχέση πελάτη-προμηθευτή είναι ιδιαίτερα επιβλαβής για τους οργανισμούς ΚΑΛΟ, αφού συνεπάγεται την εξάρτηση τους από οικονομικούς φορείς με διαμετρικά αντίθετες αξίες και συμφέροντα. Για να το πούμε απλά, οι επιχειρήσεις ΚΑΛΟ είναι φοβερά δύσκολο, αν όχι αδύνατο, να μετεξελιχθούν σ’ένα όχημα μετάβασης σε μια πραγματικά κοινωνική και αλληλέγγυα οικονομία όταν οι ίδιες εξαρτώνται από τους παραπάνω οικονομικούς φορείς για τα εργαλεία που χρησιμοποιούν και καθημερινά χρειάζονται. Απεναντίας, οι ανοικτές τεχνολογίες μπορούν κάλλιστα να αποτελέσουν σημαντικά εφόδια για την τεχνολογική και επιχειρηματική τους αυτονομία. Όπως επισημαίνει ο βραζιλιάνος φιλόσοφος και ακτιβιστής Euclides Mance, οι οργανισμοί Κ.ΑΛ.Ο πρέπει να στραφούν σε εργαλεία ανοικτού σχεδιασμού και ελεύθερου λογισμικού (όπως το λειτουργικό σύστημα για υπολογιστές Linux) προκειμένου να απαγκιστρωθούν από την σχέση εξάρτησης που έχουν άθελα τους αναπτύξει με τις εν λόγω τεχνολογικές εταιρείες.

Για να βρουν τα εργαλεία που αρμόζουν στις ανάγκες και τους σκοπούς τους, οι φορείς ΚΑΛΟ πρέπει να στραφούν προς την ίδια την «κοινότητα»: στην πλειονότητα των περιπτώσεων, τόσο η ανάπτυξη όσο η «μεταφορά» της ανοικτής τεχνολογίας στο πεδίο τελικής χρήσης και εφαρμογής της γίνεται από συνεργατικά τεχνολογικά εγχειρήματα με κριτήριο την κάλυψη αναγκών και όχι τον πλουτισμό. Ένα εξαιρετικό παράδειγμα είναι αυτό της ΑΜΚΕ Sarantaporo.gr που από το 2013 έχει εγκαταστήσει και λειτουργεί επιτυχώς μία σύγχρονη τηλεπικοινωνιακή υποδομή ασύρματης δικτύωσης στην περιοχή του Σαραντάπορου Ελασσόνας, μέσω της οποίας έχουν διασυνδεθεί και αποκτήσει πρόσβαση στο Ίντερνετ περισσότερα από είκοσι χωριά. Η συμβολή αυτών των συνεργατικών εγχειρημάτων – και αυτό είναι πολύ σημαντικό – δεν περιορίζεται σε προϊόντα υψηλής τεχνολογίας, αλλά επεκτείνεται σε παντός τύπου εργαλεία και μηχανήματα. Χαρακτηριστικό παράδειγμα ο συνεταιρισμός L’Atelier Paysan στην Γαλλία όπως και ο Ολοκληρωμένος Συνεταιρισμός της Καταλονίας, οι οποίοι αναπτύσσουν αγροτικά εργαλεία ανοικτού σχεδιασμού με γνώμονα τις ανάγκες των μικρών παραγωγών του τόπου τους.

Παραδείγματα όπως τα παραπάνω δείχνουν ξεκάθαρα τις τεράστιες δυνατότητες που έχει η εγχώρια ΚΑΛΟ να επιφέρει θετικές αλλαγές. Ωστόσο, για να γίνει αυτό, θα πρέπει να διαθέτει επαρκείς υποστηρικτικές δομές για να συνεπικουρήσει τη δράση της. Εκεί είναι που «χωλαίνει». Δομές ανάλογες των «θερμοκοιτίδων» για νεοφυείς επιχειρήσεις, των «επιταχυντών» και των «γραφείων διαμεσολάβησης» που λειτουργούν στα περισσότερα πανεπιστήμια της χώρας για την μεταφορά τεχνογνωσίας σε καπιταλιστικές επιχειρήσεις, δυστυχώς έως σήμερα δεν υπάρχουν για την ΚΑΛΟ. Εξαιρετικά θετικό, με επίκεντρο αυτό το πρόβλημα, είναι το πρόσφατο σχέδιο δράσηςτου Υπουργείο Εργασίας, Κοινωνικής Ασφάλισης και Κοινωνικής Αλληλεγγύης για την δημιουργία περισσοτέρων από εκατό συνεργατικά-οργανωμένων κέντρων στήριξης για την Κ.ΑΛ.Ο σ’ολόκληρη την χώρα έως το 2023. Aυτό είναι ακριβώς το είδος της ώθησης που η εγχώρια Κ.ΑΛ.Ο χρειάζεται για την ανάπτυξη της. Φυσικά, καθοριστική σημασία σ’αυτή την προσπάθεια θα διαδραματίσει η ικανότητα αυτών των κέντρων να υποστηρίξουν τεχνολογικά την Κ.ΑΛ.Ο: αυτές είναι οι δομές που μπορούν και πρέπει να κάνουν προσιτή και φιλική την ανοικτή τεχνολογία σε τοπικό επίπεδο, εφοδιάζοντας τις επιχειρήσεις Κ.ΑΛ.Ο του τόπου τους με τεχνολογικά εργαλεία που προάγουν τις αρχές της Κ.ΑΛ.Ο και διασφαλίζουν την αυτονομία της.

ΚΟΙΝΣΕΠ commonslab


ΚΑΛΟ και ανοικτές τεχνολογίες: Μια συνεργεια με τεράστια οφέλη

Όπως και κάθε υγιές κίνημα, έτσι και η Κοινωνική & Αλληλέγγυα Οικονομία (Κ.ΑΛ.Ο) πρέπει να διαθέτει δομές και εργαλεία που να προάγουν τις αρχές της και να διασφαλίζουν την αυτονομία της. Δυστυχώς, όσον αφορά τα τεχνολογικά εργαλεία που χρησιμοποιεί, παραμένει έως σήμερα – ίσως και ασυνείδητα – δέσμια των διαφόρων «κλειστών» τεχνολογιών που προμηθεύεται από τις «επιχειρήσεις της αγοράς». Για να κατανοήσουμε την σημασία που αυτό έχει, αρκεί να αναλογιστούμε ποια είναι η ειδοποιός διαφορά ανάμεσα στις κλειστές και ανοικτές τεχνολογίες. Αυτό που διαφοροποιεί τις μεν από τις δε είναι οι ελευθερίες που παρέχουν στους τελικούς χρήστες.

Μια τεχνολογία θεωρείται ανοικτή εφόσον δίνει στον χρήστη την πλήρη ελευθερία να την μελετήσει, να την χρησιμοποιήσει όπως θέλει, να την αναπαράγει και να την τροποποιήσει σύμφωνα με τις δικές του ανάγκες. Αντιθέτως, κλειστές είναι οι τεχνολογίες που περιορίζουν αυτές τις ελευθερίες: αυτές, δηλαδή, που δεν επιτρέπουν στον χρήστη να τις μελετήσει, να τις αναπαράγει και να τις τροποποιήσει για να τις προσαρμόσει στις ανάγκες του. Σ’ αυτό ακριβώς έγκειται και το πλεονέκτημα των ανοικτών τεχνολογιών από την πλευρά του τελικού χρήστη: ενώ οι κλειστές τεχνολογίες περιορίζουν τις δυνατότητες του τι αυτός μπορεί να κάνει, οι ανοικτές τις «απελευθερώνουν», δίνοντας του την δυνατότητα, εφόσον το επιθυμεί, να τις μαστορέψει και να τις εξελίξει. Παραδόξως όμως, αν και οι ανοικτές τεχνολογίες χαίρουν της εκτίμησης της τεχνολογικής κοινότητας για τις ελευθερίες που αυτές προσφέρουν, τα τεχνολογικά προϊόντα που οι απανταχού της γης τεχνολογικές επιχειρήσεις κατασκευάζουν και εμπορεύονται είναι (πλην ελαχίστων εξαιρέσεων) κλειστά. Αυτό φυσικά δεν συμβαίνει διόλου για τεχνολογικούς λόγους: οι περισσότερες εξ αυτών προμηθεύουν τους πελάτες τους με κλειστά τεχνολογικά μηχανήματα και εργαλεία διότι απλά έτσι μπορούν εύκολα να τους «κλειδώσουν» σε μια σχέση εξάρτησης.

Καθώς είναι ευνόητο, αυτού του είδους η σχέση πελάτη-προμηθευτή είναι ιδιαίτερα επιβλαβής για τους οργανισμούς ΚΑΛΟ, αφού συνεπάγεται την εξάρτηση τους από οικονομικούς φορείς με διαμετρικά αντίθετες αξίες και συμφέροντα. Για να το πούμε απλά, οι επιχειρήσεις ΚΑΛΟ είναι φοβερά δύσκολο, αν όχι αδύνατο, να μετεξελιχθούν σ’ένα όχημα μετάβασης σε μια πραγματικά κοινωνική και αλληλέγγυα οικονομία όταν οι ίδιες εξαρτώνται από τους παραπάνω οικονομικούς φορείς για τα εργαλεία που χρησιμοποιούν και καθημερινά χρειάζονται. Απεναντίας, οι ανοικτές τεχνολογίες μπορούν κάλλιστα να αποτελέσουν σημαντικά εφόδια για την τεχνολογική και επιχειρηματική τους αυτονομία. Όπως επισημαίνει ο βραζιλιάνος φιλόσοφος και ακτιβιστής Euclides Mance, οι οργανισμοί Κ.ΑΛ.Ο πρέπει να στραφούν σε εργαλεία ανοικτού σχεδιασμού και ελεύθερου λογισμικού (όπως το λειτουργικό σύστημα για υπολογιστές Linux) προκειμένου να απαγκιστρωθούν από την σχέση εξάρτησης που έχουν άθελα τους αναπτύξει με τις εν λόγω τεχνολογικές εταιρείες.

Για να βρουν τα εργαλεία που αρμόζουν στις ανάγκες και τους σκοπούς τους, οι φορείς ΚΑΛΟ πρέπει να στραφούν προς την ίδια την «κοινότητα»: στην πλειονότητα των περιπτώσεων, τόσο η ανάπτυξη όσο η «μεταφορά» της ανοικτής τεχνολογίας στο πεδίο τελικής χρήσης και εφαρμογής της γίνεται από συνεργατικά τεχνολογικά εγχειρήματα με κριτήριο την κάλυψη αναγκών και όχι τον πλουτισμό. Ένα εξαιρετικό παράδειγμα είναι αυτό της ΑΜΚΕ Sarantaporo.gr που από το 2013 έχει εγκαταστήσει και λειτουργεί επιτυχώς μία σύγχρονη τηλεπικοινωνιακή υποδομή ασύρματης δικτύωσης στην περιοχή του Σαραντάπορου Ελασσόνας, μέσω της οποίας έχουν διασυνδεθεί και αποκτήσει πρόσβαση στο Ίντερνετ περισσότερα από είκοσι χωριά. Η συμβολή αυτών των συνεργατικών εγχειρημάτων – και αυτό είναι πολύ σημαντικό – δεν περιορίζεται σε προϊόντα υψηλής τεχνολογίας, αλλά επεκτείνεται σε παντός τύπου εργαλεία και μηχανήματα. Χαρακτηριστικό παράδειγμα ο συνεταιρισμός L’Atelier Paysan στην Γαλλία όπως και ο Ολοκληρωμένος Συνεταιρισμός της Καταλονίας, οι οποίοι αναπτύσσουν αγροτικά εργαλεία ανοικτού σχεδιασμού με γνώμονα τις ανάγκες των μικρών παραγωγών του τόπου τους.

Παραδείγματα όπως τα παραπάνω δείχνουν ξεκάθαρα τις τεράστιες δυνατότητες που έχει η εγχώρια ΚΑΛΟ να επιφέρει θετικές αλλαγές. Ωστόσο, για να γίνει αυτό, θα πρέπει να διαθέτει επαρκείς υποστηρικτικές δομές για να συνεπικουρήσει τη δράση της. Εκεί είναι που «χωλαίνει». Δομές ανάλογες των «θερμοκοιτίδων» για νεοφυείς επιχειρήσεις, των «επιταχυντών» και των «γραφείων διαμεσολάβησης» που λειτουργούν στα περισσότερα πανεπιστήμια της χώρας για την μεταφορά τεχνογνωσίας σε καπιταλιστικές επιχειρήσεις, δυστυχώς έως σήμερα δεν υπάρχουν για την ΚΑΛΟ. Εξαιρετικά θετικό, με επίκεντρο αυτό το πρόβλημα, είναι το πρόσφατο σχέδιο δράσηςτου Υπουργείο Εργασίας, Κοινωνικής Ασφάλισης και Κοινωνικής Αλληλεγγύης για την δημιουργία περισσοτέρων από εκατό συνεργατικά-οργανωμένων κέντρων στήριξης για την Κ.ΑΛ.Ο σ’ολόκληρη την χώρα έως το 2023. Aυτό είναι ακριβώς το είδος της ώθησης που η εγχώρια Κ.ΑΛ.Ο χρειάζεται για την ανάπτυξη της. Φυσικά, καθοριστική σημασία σ’αυτή την προσπάθεια θα διαδραματίσει η ικανότητα αυτών των κέντρων να υποστηρίξουν τεχνολογικά την Κ.ΑΛ.Ο: αυτές είναι οι δομές που μπορούν και πρέπει να κάνουν προσιτή και φιλική την ανοικτή τεχνολογία σε τοπικό επίπεδο, εφοδιάζοντας τις επιχειρήσεις Κ.ΑΛ.Ο του τόπου τους με τεχνολογικά εργαλεία που προάγουν τις αρχές της Κ.ΑΛ.Ο και διασφαλίζουν την αυτονομία της.

ΚΟΙΝΣΕΠ commonslab


ΚΑΛΟ και ανοικτές τεχνολογίες: Μια συνεργεια με τεράστια οφέλη

Όπως και κάθε υγιές κίνημα, έτσι και η Κοινωνική & Αλληλέγγυα Οικονομία (Κ.ΑΛ.Ο) πρέπει να διαθέτει δομές και εργαλεία που να προάγουν τις αρχές της και να διασφαλίζουν την αυτονομία της. Δυστυχώς, όσον αφορά τα τεχνολογικά εργαλεία που χρησιμοποιεί, παραμένει έως σήμερα – ίσως και ασυνείδητα – δέσμια των διαφόρων «κλειστών» τεχνολογιών που προμηθεύεται από τις «επιχειρήσεις της αγοράς». Για να κατανοήσουμε την σημασία που αυτό έχει, αρκεί να αναλογιστούμε ποια είναι η ειδοποιός διαφορά ανάμεσα στις κλειστές και ανοικτές τεχνολογίες. Αυτό που διαφοροποιεί τις μεν από τις δε είναι οι ελευθερίες που παρέχουν στους τελικούς χρήστες.

Μια τεχνολογία θεωρείται ανοικτή εφόσον δίνει στον χρήστη την πλήρη ελευθερία να την μελετήσει, να την χρησιμοποιήσει όπως θέλει, να την αναπαράγει και να την τροποποιήσει σύμφωνα με τις δικές του ανάγκες. Αντιθέτως, κλειστές είναι οι τεχνολογίες που περιορίζουν αυτές τις ελευθερίες: αυτές, δηλαδή, που δεν επιτρέπουν στον χρήστη να τις μελετήσει, να τις αναπαράγει και να τις τροποποιήσει για να τις προσαρμόσει στις ανάγκες του. Σ’ αυτό ακριβώς έγκειται και το πλεονέκτημα των ανοικτών τεχνολογιών από την πλευρά του τελικού χρήστη: ενώ οι κλειστές τεχνολογίες περιορίζουν τις δυνατότητες του τι αυτός μπορεί να κάνει, οι ανοικτές τις «απελευθερώνουν», δίνοντας του την δυνατότητα, εφόσον το επιθυμεί, να τις μαστορέψει και να τις εξελίξει. Παραδόξως όμως, αν και οι ανοικτές τεχνολογίες χαίρουν της εκτίμησης της τεχνολογικής κοινότητας για τις ελευθερίες που αυτές προσφέρουν, τα τεχνολογικά προϊόντα που οι απανταχού της γης τεχνολογικές επιχειρήσεις κατασκευάζουν και εμπορεύονται είναι (πλην ελαχίστων εξαιρέσεων) κλειστά. Αυτό φυσικά δεν συμβαίνει διόλου για τεχνολογικούς λόγους: οι περισσότερες εξ αυτών προμηθεύουν τους πελάτες τους με κλειστά τεχνολογικά μηχανήματα και εργαλεία διότι απλά έτσι μπορούν εύκολα να τους «κλειδώσουν» σε μια σχέση εξάρτησης.

Καθώς είναι ευνόητο, αυτού του είδους η σχέση πελάτη-προμηθευτή είναι ιδιαίτερα επιβλαβής για τους οργανισμούς ΚΑΛΟ, αφού συνεπάγεται την εξάρτηση τους από οικονομικούς φορείς με διαμετρικά αντίθετες αξίες και συμφέροντα. Για να το πούμε απλά, οι επιχειρήσεις ΚΑΛΟ είναι φοβερά δύσκολο, αν όχι αδύνατο, να μετεξελιχθούν σ’ένα όχημα μετάβασης σε μια πραγματικά κοινωνική και αλληλέγγυα οικονομία όταν οι ίδιες εξαρτώνται από τους παραπάνω οικονομικούς φορείς για τα εργαλεία που χρησιμοποιούν και καθημερινά χρειάζονται. Απεναντίας, οι ανοικτές τεχνολογίες μπορούν κάλλιστα να αποτελέσουν σημαντικά εφόδια για την τεχνολογική και επιχειρηματική τους αυτονομία. Όπως επισημαίνει ο βραζιλιάνος φιλόσοφος και ακτιβιστής Euclides Mance, οι οργανισμοί Κ.ΑΛ.Ο πρέπει να στραφούν σε εργαλεία ανοικτού σχεδιασμού και ελεύθερου λογισμικού (όπως το λειτουργικό σύστημα για υπολογιστές Linux) προκειμένου να απαγκιστρωθούν από την σχέση εξάρτησης που έχουν άθελα τους αναπτύξει με τις εν λόγω τεχνολογικές εταιρείες.

Για να βρουν τα εργαλεία που αρμόζουν στις ανάγκες και τους σκοπούς τους, οι φορείς ΚΑΛΟ πρέπει να στραφούν προς την ίδια την «κοινότητα»: στην πλειονότητα των περιπτώσεων, τόσο η ανάπτυξη όσο η «μεταφορά» της ανοικτής τεχνολογίας στο πεδίο τελικής χρήσης και εφαρμογής της γίνεται από συνεργατικά τεχνολογικά εγχειρήματα με κριτήριο την κάλυψη αναγκών και όχι τον πλουτισμό. Ένα εξαιρετικό παράδειγμα είναι αυτό της ΑΜΚΕ Sarantaporo.gr που από το 2013 έχει εγκαταστήσει και λειτουργεί επιτυχώς μία σύγχρονη τηλεπικοινωνιακή υποδομή ασύρματης δικτύωσης στην περιοχή του Σαραντάπορου Ελασσόνας, μέσω της οποίας έχουν διασυνδεθεί και αποκτήσει πρόσβαση στο Ίντερνετ περισσότερα από είκοσι χωριά. Η συμβολή αυτών των συνεργατικών εγχειρημάτων – και αυτό είναι πολύ σημαντικό – δεν περιορίζεται σε προϊόντα υψηλής τεχνολογίας, αλλά επεκτείνεται σε παντός τύπου εργαλεία και μηχανήματα. Χαρακτηριστικό παράδειγμα ο συνεταιρισμός L’Atelier Paysan στην Γαλλία όπως και ο Ολοκληρωμένος Συνεταιρισμός της Καταλονίας, οι οποίοι αναπτύσσουν αγροτικά εργαλεία ανοικτού σχεδιασμού με γνώμονα τις ανάγκες των μικρών παραγωγών του τόπου τους.

Παραδείγματα όπως τα παραπάνω δείχνουν ξεκάθαρα τις τεράστιες δυνατότητες που έχει η εγχώρια ΚΑΛΟ να επιφέρει θετικές αλλαγές. Ωστόσο, για να γίνει αυτό, θα πρέπει να διαθέτει επαρκείς υποστηρικτικές δομές για να συνεπικουρήσει τη δράση της. Εκεί είναι που «χωλαίνει». Δομές ανάλογες των «θερμοκοιτίδων» για νεοφυείς επιχειρήσεις, των «επιταχυντών» και των «γραφείων διαμεσολάβησης» που λειτουργούν στα περισσότερα πανεπιστήμια της χώρας για την μεταφορά τεχνογνωσίας σε καπιταλιστικές επιχειρήσεις, δυστυχώς έως σήμερα δεν υπάρχουν για την ΚΑΛΟ. Εξαιρετικά θετικό, με επίκεντρο αυτό το πρόβλημα, είναι το πρόσφατο σχέδιο δράσηςτου Υπουργείο Εργασίας, Κοινωνικής Ασφάλισης και Κοινωνικής Αλληλεγγύης για την δημιουργία περισσοτέρων από εκατό συνεργατικά-οργανωμένων κέντρων στήριξης για την Κ.ΑΛ.Ο σ’ολόκληρη την χώρα έως το 2023. Aυτό είναι ακριβώς το είδος της ώθησης που η εγχώρια Κ.ΑΛ.Ο χρειάζεται για την ανάπτυξη της. Φυσικά, καθοριστική σημασία σ’αυτή την προσπάθεια θα διαδραματίσει η ικανότητα αυτών των κέντρων να υποστηρίξουν τεχνολογικά την Κ.ΑΛ.Ο: αυτές είναι οι δομές που μπορούν και πρέπει να κάνουν προσιτή και φιλική την ανοικτή τεχνολογία σε τοπικό επίπεδο, εφοδιάζοντας τις επιχειρήσεις Κ.ΑΛ.Ο του τόπου τους με τεχνολογικά εργαλεία που προάγουν τις αρχές της Κ.ΑΛ.Ο και διασφαλίζουν την αυτονομία της.

ΚΟΙΝΣΕΠ commonslab


ΚΑΛΟ και ανοικτές τεχνολογίες: Μια συνεργεια με τεράστια οφέλη

Όπως και κάθε υγιές κίνημα, έτσι και η Κοινωνική & Αλληλέγγυα Οικονομία (Κ.ΑΛ.Ο) πρέπει να διαθέτει δομές και εργαλεία που να προάγουν τις αρχές της και να διασφαλίζουν την αυτονομία της. Δυστυχώς, όσον αφορά τα τεχνολογικά εργαλεία που χρησιμοποιεί, παραμένει έως σήμερα – ίσως και ασυνείδητα – δέσμια των διαφόρων «κλειστών» τεχνολογιών που προμηθεύεται από τις «επιχειρήσεις της αγοράς». Για να κατανοήσουμε την σημασία που αυτό έχει, αρκεί να αναλογιστούμε ποια είναι η ειδοποιός διαφορά ανάμεσα στις κλειστές και ανοικτές τεχνολογίες. Αυτό που διαφοροποιεί τις μεν από τις δε είναι οι ελευθερίες που παρέχουν στους τελικούς χρήστες.

Μια τεχνολογία θεωρείται ανοικτή εφόσον δίνει στον χρήστη την πλήρη ελευθερία να την μελετήσει, να την χρησιμοποιήσει όπως θέλει, να την αναπαράγει και να την τροποποιήσει σύμφωνα με τις δικές του ανάγκες. Αντιθέτως, κλειστές είναι οι τεχνολογίες που περιορίζουν αυτές τις ελευθερίες: αυτές, δηλαδή, που δεν επιτρέπουν στον χρήστη να τις μελετήσει, να τις αναπαράγει και να τις τροποποιήσει για να τις προσαρμόσει στις ανάγκες του. Σ’ αυτό ακριβώς έγκειται και το πλεονέκτημα των ανοικτών τεχνολογιών από την πλευρά του τελικού χρήστη: ενώ οι κλειστές τεχνολογίες περιορίζουν τις δυνατότητες του τι αυτός μπορεί να κάνει, οι ανοικτές τις «απελευθερώνουν», δίνοντας του την δυνατότητα, εφόσον το επιθυμεί, να τις μαστορέψει και να τις εξελίξει. Παραδόξως όμως, αν και οι ανοικτές τεχνολογίες χαίρουν της εκτίμησης της τεχνολογικής κοινότητας για τις ελευθερίες που αυτές προσφέρουν, τα τεχνολογικά προϊόντα που οι απανταχού της γης τεχνολογικές επιχειρήσεις κατασκευάζουν και εμπορεύονται είναι (πλην ελαχίστων εξαιρέσεων) κλειστά. Αυτό φυσικά δεν συμβαίνει διόλου για τεχνολογικούς λόγους: οι περισσότερες εξ αυτών προμηθεύουν τους πελάτες τους με κλειστά τεχνολογικά μηχανήματα και εργαλεία διότι απλά έτσι μπορούν εύκολα να τους «κλειδώσουν» σε μια σχέση εξάρτησης.

Καθώς είναι ευνόητο, αυτού του είδους η σχέση πελάτη-προμηθευτή είναι ιδιαίτερα επιβλαβής για τους οργανισμούς ΚΑΛΟ, αφού συνεπάγεται την εξάρτηση τους από οικονομικούς φορείς με διαμετρικά αντίθετες αξίες και συμφέροντα. Για να το πούμε απλά, οι επιχειρήσεις ΚΑΛΟ είναι φοβερά δύσκολο, αν όχι αδύνατο, να μετεξελιχθούν σ’ένα όχημα μετάβασης σε μια πραγματικά κοινωνική και αλληλέγγυα οικονομία όταν οι ίδιες εξαρτώνται από τους παραπάνω οικονομικούς φορείς για τα εργαλεία που χρησιμοποιούν και καθημερινά χρειάζονται. Απεναντίας, οι ανοικτές τεχνολογίες μπορούν κάλλιστα να αποτελέσουν σημαντικά εφόδια για την τεχνολογική και επιχειρηματική τους αυτονομία. Όπως επισημαίνει ο βραζιλιάνος φιλόσοφος και ακτιβιστής Euclides Mance, οι οργανισμοί Κ.ΑΛ.Ο πρέπει να στραφούν σε εργαλεία ανοικτού σχεδιασμού και ελεύθερου λογισμικού (όπως το λειτουργικό σύστημα για υπολογιστές Linux) προκειμένου να απαγκιστρωθούν από την σχέση εξάρτησης που έχουν άθελα τους αναπτύξει με τις εν λόγω τεχνολογικές εταιρείες.

Για να βρουν τα εργαλεία που αρμόζουν στις ανάγκες και τους σκοπούς τους, οι φορείς ΚΑΛΟ πρέπει να στραφούν προς την ίδια την «κοινότητα»: στην πλειονότητα των περιπτώσεων, τόσο η ανάπτυξη όσο η «μεταφορά» της ανοικτής τεχνολογίας στο πεδίο τελικής χρήσης και εφαρμογής της γίνεται από συνεργατικά τεχνολογικά εγχειρήματα με κριτήριο την κάλυψη αναγκών και όχι τον πλουτισμό. Ένα εξαιρετικό παράδειγμα είναι αυτό της ΑΜΚΕ Sarantaporo.gr που από το 2013 έχει εγκαταστήσει και λειτουργεί επιτυχώς μία σύγχρονη τηλεπικοινωνιακή υποδομή ασύρματης δικτύωσης στην περιοχή του Σαραντάπορου Ελασσόνας, μέσω της οποίας έχουν διασυνδεθεί και αποκτήσει πρόσβαση στο Ίντερνετ περισσότερα από είκοσι χωριά. Η συμβολή αυτών των συνεργατικών εγχειρημάτων – και αυτό είναι πολύ σημαντικό – δεν περιορίζεται σε προϊόντα υψηλής τεχνολογίας, αλλά επεκτείνεται σε παντός τύπου εργαλεία και μηχανήματα. Χαρακτηριστικό παράδειγμα ο συνεταιρισμός L’Atelier Paysan στην Γαλλία όπως και ο Ολοκληρωμένος Συνεταιρισμός της Καταλονίας, οι οποίοι αναπτύσσουν αγροτικά εργαλεία ανοικτού σχεδιασμού με γνώμονα τις ανάγκες των μικρών παραγωγών του τόπου τους.

Παραδείγματα όπως τα παραπάνω δείχνουν ξεκάθαρα τις τεράστιες δυνατότητες που έχει η εγχώρια ΚΑΛΟ να επιφέρει θετικές αλλαγές. Ωστόσο, για να γίνει αυτό, θα πρέπει να διαθέτει επαρκείς υποστηρικτικές δομές για να συνεπικουρήσει τη δράση της. Εκεί είναι που «χωλαίνει». Δομές ανάλογες των «θερμοκοιτίδων» για νεοφυείς επιχειρήσεις, των «επιταχυντών» και των «γραφείων διαμεσολάβησης» που λειτουργούν στα περισσότερα πανεπιστήμια της χώρας για την μεταφορά τεχνογνωσίας σε καπιταλιστικές επιχειρήσεις, δυστυχώς έως σήμερα δεν υπάρχουν για την ΚΑΛΟ. Εξαιρετικά θετικό, με επίκεντρο αυτό το πρόβλημα, είναι το πρόσφατο σχέδιο δράσηςτου Υπουργείο Εργασίας, Κοινωνικής Ασφάλισης και Κοινωνικής Αλληλεγγύης για την δημιουργία περισσοτέρων από εκατό συνεργατικά-οργανωμένων κέντρων στήριξης για την Κ.ΑΛ.Ο σ’ολόκληρη την χώρα έως το 2023. Aυτό είναι ακριβώς το είδος της ώθησης που η εγχώρια Κ.ΑΛ.Ο χρειάζεται για την ανάπτυξη της. Φυσικά, καθοριστική σημασία σ’αυτή την προσπάθεια θα διαδραματίσει η ικανότητα αυτών των κέντρων να υποστηρίξουν τεχνολογικά την Κ.ΑΛ.Ο: αυτές είναι οι δομές που μπορούν και πρέπει να κάνουν προσιτή και φιλική την ανοικτή τεχνολογία σε τοπικό επίπεδο, εφοδιάζοντας τις επιχειρήσεις Κ.ΑΛ.Ο του τόπου τους με τεχνολογικά εργαλεία που προάγουν τις αρχές της Κ.ΑΛ.Ο και διασφαλίζουν την αυτονομία της.

ΚΟΙΝΣΕΠ commonslab


ΚΑΛΟ και ανοικτές τεχνολογίες: Μια συνεργεια με τεράστια οφέλη

… Ήταν ένας μεγαλόσωμος, βαρύς άντρας με πολύ μεγάλα χέρια και γέμισε την τεράστια καρέκλα. Είχε ένα καλοσυνάτο πρόσωπο και ήταν έτοιμος να γελάσει. Είναι παράξενο το πόσο λίγο γελάμε. Οι καρδιές μας παραείναι καταπιεσμένες και σκοτεινιασμένες από αυτή την κουραστική ιστορία του να ζεις, από τη ρουτίνα και την μονοτονία της καθημερινής ζωής. Μας κάνουν να γελάμε το αστείο ή ο έξυπνος λόγος, αλλά δεν υπάρχει γέλιο μέσα μας· η πικρία που είναι ο ώριμος καρπός της ανθρώπινης ζωής μοιάζει πολύ συνηθισμένη. Ποτέ δεν βλέπουμε το νερό που κυλάει και να χαμογελάσουμε μ’ αυτό· κι είναι λυπηρό να βλέπουμε το φως των ματιών μας να γίνεται όλο και πιο θαμπό μέρα με τη μέρα· το άγχος και η απελπισία με την πίεση τους μοιάζουν να χρωματίζουν ολόκληρη την ζωή μας, με την υπόσχεση ελπίδας και ευχαρίστησης που φέρνουν και που τις καλλιεργεί η σκέψη. Τον επισκέπτη, τον ενδιέφερε ιδιαίτερα εκείνη η φιλοσοφία της πηγής και της αποδοχής της σιωπής, που πιθανόν δεν την είχε νοιώσει ποτέ.

Δεν μπορείτε να αγοράσετε τη σιωπή, κύριε, όπως θα αγοράζατε ένα καλό τυρί· δεν μπορείτε να την καλλιεργήσετε όπως ένα όμορφο δέντρο· δεν έρχεται ύστερα από οποιαδήποτε δραστηριότητα του νου ή της καρδιάς. Η σιωπή που δημιουργείται μέσα σας από τη μουσική καθώς την ακούτε, είναι προϊόν εκείνης της μουσικής και τη φέρνει εκείνη. Η σιωπή δεν είναι εμπειρία· την γνωρίζεις μόνον όταν έχει τελειώσει κάθε εμπειρία της. Καθίστε κάποια στιγμή στην όχθη ενός ποταμού και κοιτάξτε μέσα στο νερό. Μην υπνωτιστείτε από την κίνηση του νερού, από το φως, τη διαύγεια και το βάθος του ποταμού. Κοιτάξτε το χωρίς την παραμικρή κίνηση της σκέψης· νοιώστε τη σιωπή που είναι παντού: γύρω σας, μέσα σας, στο ποτάμι και στα δένδρα που είναι τελείως ασάλευτα. Δεν μπορείτε να την πάρετε στο σπίτι, να την κρατήσετε μέσα στο μυαλό σας ή μέσα στο χέρι σας, και να νομίζετε ότι έχετε πετύχει κάποια εξαιρετική κατάσταση. Αν γίνει αυτό, τότε δεν είναι σιωπή· τότε είναι απλώς μια ανάμνηση, μια φαντασίωση, μια ρομαντική φυγή από τον καθημερινό θόρυβο της ζωής.


Τα πάντα υπάρχουν εξαιτίας της σιωπής. Η μουσική που ακούσατε σήμερα το πρωί ήρθε σε σας μέσα από τη σιωπή και την ακούσατε γιατί ήσασταν σιωπηλός και πήγε πέρα από σας μέσα στη σιωπή. Δεν ακούμε βαθιά τη σιωπή, γιατί τα αυτιά μας είναι γεμάτα από την φλυαρία του μυαλού. Όταν αγαπάς χωρίς να υπάρχει σιωπή, η σκέψη την κάνει ένα παιχνίδι της κοινωνίας που κουλτούρα της είναι ο φθόνος και οι θεοί της κατασκευάζονται από το μυαλό και το χέρι. Η σιωπή υπάρχει όπου βρίσκεσαι, μέσα σου και δίπλα σου.

Κρισναμούρτι, «Η μόνη επανάσταση«
Στη σιγή του νου

Δεν μπορείς να αγοράσεις τη σιωπή