25 February, 2018
Home / Περιβαλλον (Page 2)

Στο κείμενο που ακολουθεί θα διαβάσετε –από την ανάποδη- όλες τις συμβουλές που βοηθούν για μια επιτυχημένη και αρμονική σχέση.Αντιστρέφοντας τους όρους απλώς… ρίχνουμε λάδι στη φωτιά και αυτή νομοτελειακά φουντώνει! Τα πράγματα πάνε από το κακό στο χειρότερο, ένας αυτόανατροφοδοτούμενος φαύλος κύκλος που οδηγεί με ακρίβεια στη διάλυση του συστήματος.

Ακολουθούν οι κανόνες προς αποφυγή:

1. Δεν ακούμε τον άλλον. Περιμένουμε απλά –αν το κάνουμε κι αυτό- να τελειώσει τη φράση του για να πούμε εμείς τη δική μας.

2. Δεν αναγνωρίζουμε στον άλλον το δίκιο του. Ούτε καν μέσα από το υποκειμενικό του πρίσμα. Δίκιο έχουμε μόνο εμείς.

3. Δεν υποχωρούμε με τίποτα και για κανέναν λόγο. Πρέπει να γίνει το δικό μας πάση θυσία.

4. Οι γονείς μας ειδικά –αλλά και ότι έχει σχέση με το παρελθόν μας- είναι καλύτεροι από τους δικούς του: γονείς, αδέρφια, φίλοι, πτυχία, εμπειρίες και αναμνήσεις, όλοι και όλα είναι καλύτερα από τα αντίστοιχα δικά του –και έχουν και πάντα δίκιο.

5. Του χρεώνουμε όλα τα λάθη, τις ζημιές, τα στραβά και τις κακοτοπιές της σχέσης. Μια λάθος επιλογή, ένα αναπάντεχο γεγονός, ακόμα και μια μπόρα το καλοκαίρι… Αυτός/αυτή φταίει! Γενικότερα ο άλλος φταίει για όλα.

6. Του χρεώνουμε την ίδια μας την επιλογή να είμαστε μαζί του/της. Χαραμίζουμε το χρόνο μας, τα νιάτα μας, το μέλλον μας…

Έτσι οι μέρες κυλούν, τα νεύρα φουντώνουν, η απόσταση μεγαλώνει. Μένουμε μαζί από ανάγκη, μην έχοντας άλλη επιλογή ή… για τα παιδιά. Ανυποχώρητοι, ζωσμένοι με ζήλο την βίβλο των επιχειρημάτων μας. Αδιαπραγμάτευτα αδιαπραγμάτευτοι. Χαμένοι, καημένοι, δυστυχισμένοι…

Ή μήπως να το πάρουμε ανάποδα;

Ο Γιάννης Ξηντάρας είναι Ψυχολόγος-Σύμβουλος Γάμου, απόφοιτος Πανεπιστημίου Αθηνών και Strathclyde University. Μέλος του Συλλόγου Ελλήνων Ψυχολόγων και της Ελληνικής Προσωποκεντρικής και Βιωματικής Εταιρείας, επιστημονικός υπεύθυνος στο Κέντρο Συμβουλευτικής και Ψυχολογικής Υποστήριξης “Επαφή”.

Μένουμε μαζί από ανάγκη, μην έχοντας άλλη επιλογή ή…

Στο κείμενο που ακολουθεί θα διαβάσετε –από την ανάποδη- όλες τις συμβουλές που βοηθούν για μια επιτυχημένη και αρμονική σχέση.Αντιστρέφοντας τους όρους απλώς… ρίχνουμε λάδι στη φωτιά και αυτή νομοτελειακά φουντώνει! Τα πράγματα πάνε από το κακό στο χειρότερο, ένας αυτόανατροφοδοτούμενος φαύλος κύκλος που οδηγεί με ακρίβεια στη διάλυση του συστήματος.

Ακολουθούν οι κανόνες προς αποφυγή:

1. Δεν ακούμε τον άλλον. Περιμένουμε απλά –αν το κάνουμε κι αυτό- να τελειώσει τη φράση του για να πούμε εμείς τη δική μας.

2. Δεν αναγνωρίζουμε στον άλλον το δίκιο του. Ούτε καν μέσα από το υποκειμενικό του πρίσμα. Δίκιο έχουμε μόνο εμείς.

3. Δεν υποχωρούμε με τίποτα και για κανέναν λόγο. Πρέπει να γίνει το δικό μας πάση θυσία.

4. Οι γονείς μας ειδικά –αλλά και ότι έχει σχέση με το παρελθόν μας- είναι καλύτεροι από τους δικούς του: γονείς, αδέρφια, φίλοι, πτυχία, εμπειρίες και αναμνήσεις, όλοι και όλα είναι καλύτερα από τα αντίστοιχα δικά του –και έχουν και πάντα δίκιο.

5. Του χρεώνουμε όλα τα λάθη, τις ζημιές, τα στραβά και τις κακοτοπιές της σχέσης. Μια λάθος επιλογή, ένα αναπάντεχο γεγονός, ακόμα και μια μπόρα το καλοκαίρι… Αυτός/αυτή φταίει! Γενικότερα ο άλλος φταίει για όλα.

6. Του χρεώνουμε την ίδια μας την επιλογή να είμαστε μαζί του/της. Χαραμίζουμε το χρόνο μας, τα νιάτα μας, το μέλλον μας…

Έτσι οι μέρες κυλούν, τα νεύρα φουντώνουν, η απόσταση μεγαλώνει. Μένουμε μαζί από ανάγκη, μην έχοντας άλλη επιλογή ή… για τα παιδιά. Ανυποχώρητοι, ζωσμένοι με ζήλο την βίβλο των επιχειρημάτων μας. Αδιαπραγμάτευτα αδιαπραγμάτευτοι. Χαμένοι, καημένοι, δυστυχισμένοι…

Ή μήπως να το πάρουμε ανάποδα;

Ο Γιάννης Ξηντάρας είναι Ψυχολόγος-Σύμβουλος Γάμου, απόφοιτος Πανεπιστημίου Αθηνών και Strathclyde University. Μέλος του Συλλόγου Ελλήνων Ψυχολόγων και της Ελληνικής Προσωποκεντρικής και Βιωματικής Εταιρείας, επιστημονικός υπεύθυνος στο Κέντρο Συμβουλευτικής και Ψυχολογικής Υποστήριξης “Επαφή”.

Μένουμε μαζί από ανάγκη, μην έχοντας άλλη επιλογή ή…

Στο κείμενο που ακολουθεί θα διαβάσετε –από την ανάποδη- όλες τις συμβουλές που βοηθούν για μια επιτυχημένη και αρμονική σχέση.Αντιστρέφοντας τους όρους απλώς… ρίχνουμε λάδι στη φωτιά και αυτή νομοτελειακά φουντώνει! Τα πράγματα πάνε από το κακό στο χειρότερο, ένας αυτόανατροφοδοτούμενος φαύλος κύκλος που οδηγεί με ακρίβεια στη διάλυση του συστήματος.

Ακολουθούν οι κανόνες προς αποφυγή:

1. Δεν ακούμε τον άλλον. Περιμένουμε απλά –αν το κάνουμε κι αυτό- να τελειώσει τη φράση του για να πούμε εμείς τη δική μας.

2. Δεν αναγνωρίζουμε στον άλλον το δίκιο του. Ούτε καν μέσα από το υποκειμενικό του πρίσμα. Δίκιο έχουμε μόνο εμείς.

3. Δεν υποχωρούμε με τίποτα και για κανέναν λόγο. Πρέπει να γίνει το δικό μας πάση θυσία.

4. Οι γονείς μας ειδικά –αλλά και ότι έχει σχέση με το παρελθόν μας- είναι καλύτεροι από τους δικούς του: γονείς, αδέρφια, φίλοι, πτυχία, εμπειρίες και αναμνήσεις, όλοι και όλα είναι καλύτερα από τα αντίστοιχα δικά του –και έχουν και πάντα δίκιο.

5. Του χρεώνουμε όλα τα λάθη, τις ζημιές, τα στραβά και τις κακοτοπιές της σχέσης. Μια λάθος επιλογή, ένα αναπάντεχο γεγονός, ακόμα και μια μπόρα το καλοκαίρι… Αυτός/αυτή φταίει! Γενικότερα ο άλλος φταίει για όλα.

6. Του χρεώνουμε την ίδια μας την επιλογή να είμαστε μαζί του/της. Χαραμίζουμε το χρόνο μας, τα νιάτα μας, το μέλλον μας…

Έτσι οι μέρες κυλούν, τα νεύρα φουντώνουν, η απόσταση μεγαλώνει. Μένουμε μαζί από ανάγκη, μην έχοντας άλλη επιλογή ή… για τα παιδιά. Ανυποχώρητοι, ζωσμένοι με ζήλο την βίβλο των επιχειρημάτων μας. Αδιαπραγμάτευτα αδιαπραγμάτευτοι. Χαμένοι, καημένοι, δυστυχισμένοι…

Ή μήπως να το πάρουμε ανάποδα;

Ο Γιάννης Ξηντάρας είναι Ψυχολόγος-Σύμβουλος Γάμου, απόφοιτος Πανεπιστημίου Αθηνών και Strathclyde University. Μέλος του Συλλόγου Ελλήνων Ψυχολόγων και της Ελληνικής Προσωποκεντρικής και Βιωματικής Εταιρείας, επιστημονικός υπεύθυνος στο Κέντρο Συμβουλευτικής και Ψυχολογικής Υποστήριξης “Επαφή”.

Μένουμε μαζί από ανάγκη, μην έχοντας άλλη επιλογή ή…

«Αν αυτό δεν είναι το τέλος του πολιτισμού, τότε δεν ξέρω ποιο είναι»

Η είδηση μοιάζει απίστευτη. Μπα, fake news θα είναι, σκέφτεσαι μόλις την πρωτακούσεις. Είναι δυνατόν δάσκαλοι να μαθαίνουν πώς να πυροβολούν τους μαθητές τους; Όπως όμως γράφει η Πατρίτσια Τζ. Γουίλιαμς, καθηγήτρια στη Νομική Σχολή του Κολούμπια, στο έγκριτο περιοδικό Τhe Nation, στην Αμερική δάσκαλοι και καθηγητές εκπαιδεύονται πώς να πυροβολήσουν και να εξουδετερώσουν τον εχθρό-μαθητή στην περίπτωση που αυτός μπει στην τάξη κρατώντας όπλο.

Το Buckeye Firearms Foundation, ένα ίδρυμα που υποστηρίζει την οπλοκατοχή/oπλοχρησία, χρηματοδοτεί το πρόγραμμα «Faster» για κουμπουροφόρους εκπαιδευτικούς.

Το «Faster», που σημαίνει «Πιο γρήγορος» μαθαίνει τον δάσκαλο πώς να γίνει το πιο γρήγορο πιστόλι. Στις δύο τελευταίες ημέρες του τριήμερου σεμιναρίου γίνονται μαθήματα σκοποβολής, όμως η πρώτη ημέρα είναι αφιερωμένη στην ψυχολογική προετοιμασία του δασκάλου (mindset development, το λένε). Δηλαδή στο πώς θα ξεπεράσει τις αναστολές του και, χωρίς δισταγμό, να σκοτώσει.

Ο εκπαιδευτής ζητά από τον εκπαιδευόμενο «να κλείσει τα μάτια και να αναπαραστήσει τον οπλοφόρο μαθητή να μπαίνει στην τάξη» και στη συνέχεια πώς να κινητοποιήσει τα αντανακλαστικά του για να ρίξει αυτός πρώτος. Μια καθηγήτρια από το Κολοράντο είπε στοBBC ότι, στη διάρκεια των προπαρασκευαστικών ασκήσεων, «αποφάσισε να φανταστεί σαν στόχο τον πιο αγαπημένο της μαθητή, ώστε η ίδια να ατσαλωθεί απέναντι στο χειρότερο ενδεχόμενο».

Ένας από τους εκπαιδευτές του Faster επιδοκίμασε αυτή την επιλογή: «Αν καταφέρουμε να κάνουμε τους εκπαιδευτικούς να βρεθούν νοερά στη θέση του νικητή ενάντια στον συγκεκριμένο μαθητή, τότε όταν κάτι τέτοιο γίνει πραγματικότητα, ο εκπαιδευτικός θα νικήσει».

Η πανεπιστημιακός δεν μπορεί να κρύψει τον αποτροπιασμό της: «Αν αυτό δεν είναι το τέλος του πολιτισμού, τότε δεν ξέρω ποιο είναι». Η ίδια παρατηρεί:

«Η καθηγήτρια από το Κολοράντο φαντάστηκε τον καλύτερό της μαθητή. Υποθέτω ότι πολλοί συνάδελφοί της θα φαντάζονταν τον χειρότερό τους μαθητή ή κάποιο στερεότυπο του “επικίνδυνου Άλλου”. Και στις δύο περιπτώσεις το να εκπαιδευόμαστε στο να βλέπουμε τον καλύτερο σαν τον χειρότερο και τον χειρότερο σαν αναλώσιμο είναι από μόνο του επικίνδυνο».

Οι στατιστικές, ανατριχιαστικές και λίγο-πολύ γνωστές, ανατρέπουν το επιχείρημα ότι η οπλοκατοχή σημαίνει περισσότερη ασφάλεια. «Ο κίνδυνος της ανθρωποκτονίας είναι τρεις φορές υψηλότερος στα σπίτια όπου υπάρχουν πυροβόλα όπλα», λέει μια μελέτη. Το ίδιο και ο κίνδυνος αυτοκτονίας.

Σύμφωνα με την Guardian: «Μετά το 1968 σημειώθηκαν στο έδαφος των ΗΠΑ περίπου 1,5 εκ. θάνατοι οφειλόμενοι σε πυροβόλα όπλα. Από την ίδρυση των Ηνωμένων Πολιτειών μέχρι σήμερα, οι νεκροί Αμερικανοί σε όλους πολέμους στους οποίος εμπλέχτηκαν οι ΗΠΑ υπολογίζονται σε 1.400.000 περίπου – από τον Πόλεμο της Ανεξαρτησίας, τον Εμφύλιο Πόλεμο, τον Πρώτο και τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, τις πολεμικές επεμβάσεις στο εξωτερικό».

Η ιδέα του οπλισμένου δάσκαλου/καθηγητή δεν είναι καινούργια. Τα σεμινάρια οπλοχρησίας διεξάγονται εδώ και αρκετά χρόνια, το ίδιο και ο σχετικός διάλογος. Όμως ο πολλαπλασιασμός των περιστατικών πυροβολισμών μέσα στο σχολείο έχει καταστήσει το ζήτημα τραγικά επίκαιρο. Φέτος, τις πρώτες τρεις εβδομάδες του Ιανουαρίου, σημειώθηκαν 11 περιστατικά πυροβολισμών μέσα σε αμερικανικά σχολεία, με ή χωρίς νεκρούς. Όμως η λύση του προβλήματος δεν είναι ο δάσκαλος-σερίφης που πρώτα πυροβολεί και ύστερα σκέφτεται.

Κάποτε στην Ελλάδα, οι γονείς έλεγαν «μόνο τα κόκαλα, δάσκαλε», δηλαδή δείρε το παιδί μου όσο θέλεις, μόνο τα κόκαλα μην του σπάσεις. Τώρα στην Αμερική η κοινωνία ή έστω ένα πολύ ισχυρό κομμάτι της προτρέπει τον δάσκαλο: «Βάρα στο ψαχνό!»

Στην Ελλάδα τέτοιος κίνδυνος δεν υπάρχει. Όμως δεν είναι λίγοι οι γονείς που «πυροβολούν» τον δάσκαλο, θεωρώντας τον προνομιούχο και χαραμοφάη, και μαθαίνουν τα παιδιά τους να τον βλέπουν έτσι. Ο Ακήρυχτος πόλεμος που ξετυλίγεται στη γνωστή ταινία του Μάικλ Μουρ παίρνει στην Ελλάδα μια πιο ύπουλη αλλά εξίσου τοξική μορφή.


Μαριάννα Τζιαντζή

Όταν ο δάσκαλος τραβά πιστόλι

«Αν αυτό δεν είναι το τέλος του πολιτισμού, τότε δεν ξέρω ποιο είναι»

Η είδηση μοιάζει απίστευτη. Μπα, fake news θα είναι, σκέφτεσαι μόλις την πρωτακούσεις. Είναι δυνατόν δάσκαλοι να μαθαίνουν πώς να πυροβολούν τους μαθητές τους; Όπως όμως γράφει η Πατρίτσια Τζ. Γουίλιαμς, καθηγήτρια στη Νομική Σχολή του Κολούμπια, στο έγκριτο περιοδικό Τhe Nation, στην Αμερική δάσκαλοι και καθηγητές εκπαιδεύονται πώς να πυροβολήσουν και να εξουδετερώσουν τον εχθρό-μαθητή στην περίπτωση που αυτός μπει στην τάξη κρατώντας όπλο.

Το Buckeye Firearms Foundation, ένα ίδρυμα που υποστηρίζει την οπλοκατοχή/oπλοχρησία, χρηματοδοτεί το πρόγραμμα «Faster» για κουμπουροφόρους εκπαιδευτικούς.

Το «Faster», που σημαίνει «Πιο γρήγορος» μαθαίνει τον δάσκαλο πώς να γίνει το πιο γρήγορο πιστόλι. Στις δύο τελευταίες ημέρες του τριήμερου σεμιναρίου γίνονται μαθήματα σκοποβολής, όμως η πρώτη ημέρα είναι αφιερωμένη στην ψυχολογική προετοιμασία του δασκάλου (mindset development, το λένε). Δηλαδή στο πώς θα ξεπεράσει τις αναστολές του και, χωρίς δισταγμό, να σκοτώσει.

Ο εκπαιδευτής ζητά από τον εκπαιδευόμενο «να κλείσει τα μάτια και να αναπαραστήσει τον οπλοφόρο μαθητή να μπαίνει στην τάξη» και στη συνέχεια πώς να κινητοποιήσει τα αντανακλαστικά του για να ρίξει αυτός πρώτος. Μια καθηγήτρια από το Κολοράντο είπε στοBBC ότι, στη διάρκεια των προπαρασκευαστικών ασκήσεων, «αποφάσισε να φανταστεί σαν στόχο τον πιο αγαπημένο της μαθητή, ώστε η ίδια να ατσαλωθεί απέναντι στο χειρότερο ενδεχόμενο».

Ένας από τους εκπαιδευτές του Faster επιδοκίμασε αυτή την επιλογή: «Αν καταφέρουμε να κάνουμε τους εκπαιδευτικούς να βρεθούν νοερά στη θέση του νικητή ενάντια στον συγκεκριμένο μαθητή, τότε όταν κάτι τέτοιο γίνει πραγματικότητα, ο εκπαιδευτικός θα νικήσει».

Η πανεπιστημιακός δεν μπορεί να κρύψει τον αποτροπιασμό της: «Αν αυτό δεν είναι το τέλος του πολιτισμού, τότε δεν ξέρω ποιο είναι». Η ίδια παρατηρεί:

«Η καθηγήτρια από το Κολοράντο φαντάστηκε τον καλύτερό της μαθητή. Υποθέτω ότι πολλοί συνάδελφοί της θα φαντάζονταν τον χειρότερό τους μαθητή ή κάποιο στερεότυπο του “επικίνδυνου Άλλου”. Και στις δύο περιπτώσεις το να εκπαιδευόμαστε στο να βλέπουμε τον καλύτερο σαν τον χειρότερο και τον χειρότερο σαν αναλώσιμο είναι από μόνο του επικίνδυνο».

Οι στατιστικές, ανατριχιαστικές και λίγο-πολύ γνωστές, ανατρέπουν το επιχείρημα ότι η οπλοκατοχή σημαίνει περισσότερη ασφάλεια. «Ο κίνδυνος της ανθρωποκτονίας είναι τρεις φορές υψηλότερος στα σπίτια όπου υπάρχουν πυροβόλα όπλα», λέει μια μελέτη. Το ίδιο και ο κίνδυνος αυτοκτονίας.

Σύμφωνα με την Guardian: «Μετά το 1968 σημειώθηκαν στο έδαφος των ΗΠΑ περίπου 1,5 εκ. θάνατοι οφειλόμενοι σε πυροβόλα όπλα. Από την ίδρυση των Ηνωμένων Πολιτειών μέχρι σήμερα, οι νεκροί Αμερικανοί σε όλους πολέμους στους οποίος εμπλέχτηκαν οι ΗΠΑ υπολογίζονται σε 1.400.000 περίπου – από τον Πόλεμο της Ανεξαρτησίας, τον Εμφύλιο Πόλεμο, τον Πρώτο και τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, τις πολεμικές επεμβάσεις στο εξωτερικό».

Η ιδέα του οπλισμένου δάσκαλου/καθηγητή δεν είναι καινούργια. Τα σεμινάρια οπλοχρησίας διεξάγονται εδώ και αρκετά χρόνια, το ίδιο και ο σχετικός διάλογος. Όμως ο πολλαπλασιασμός των περιστατικών πυροβολισμών μέσα στο σχολείο έχει καταστήσει το ζήτημα τραγικά επίκαιρο. Φέτος, τις πρώτες τρεις εβδομάδες του Ιανουαρίου, σημειώθηκαν 11 περιστατικά πυροβολισμών μέσα σε αμερικανικά σχολεία, με ή χωρίς νεκρούς. Όμως η λύση του προβλήματος δεν είναι ο δάσκαλος-σερίφης που πρώτα πυροβολεί και ύστερα σκέφτεται.

Κάποτε στην Ελλάδα, οι γονείς έλεγαν «μόνο τα κόκαλα, δάσκαλε», δηλαδή δείρε το παιδί μου όσο θέλεις, μόνο τα κόκαλα μην του σπάσεις. Τώρα στην Αμερική η κοινωνία ή έστω ένα πολύ ισχυρό κομμάτι της προτρέπει τον δάσκαλο: «Βάρα στο ψαχνό!»

Στην Ελλάδα τέτοιος κίνδυνος δεν υπάρχει. Όμως δεν είναι λίγοι οι γονείς που «πυροβολούν» τον δάσκαλο, θεωρώντας τον προνομιούχο και χαραμοφάη, και μαθαίνουν τα παιδιά τους να τον βλέπουν έτσι. Ο Ακήρυχτος πόλεμος που ξετυλίγεται στη γνωστή ταινία του Μάικλ Μουρ παίρνει στην Ελλάδα μια πιο ύπουλη αλλά εξίσου τοξική μορφή.


Μαριάννα Τζιαντζή

Όταν ο δάσκαλος τραβά πιστόλι

«Αν αυτό δεν είναι το τέλος του πολιτισμού, τότε δεν ξέρω ποιο είναι»

Η είδηση μοιάζει απίστευτη. Μπα, fake news θα είναι, σκέφτεσαι μόλις την πρωτακούσεις. Είναι δυνατόν δάσκαλοι να μαθαίνουν πώς να πυροβολούν τους μαθητές τους; Όπως όμως γράφει η Πατρίτσια Τζ. Γουίλιαμς, καθηγήτρια στη Νομική Σχολή του Κολούμπια, στο έγκριτο περιοδικό Τhe Nation, στην Αμερική δάσκαλοι και καθηγητές εκπαιδεύονται πώς να πυροβολήσουν και να εξουδετερώσουν τον εχθρό-μαθητή στην περίπτωση που αυτός μπει στην τάξη κρατώντας όπλο.

Το Buckeye Firearms Foundation, ένα ίδρυμα που υποστηρίζει την οπλοκατοχή/oπλοχρησία, χρηματοδοτεί το πρόγραμμα «Faster» για κουμπουροφόρους εκπαιδευτικούς.

Το «Faster», που σημαίνει «Πιο γρήγορος» μαθαίνει τον δάσκαλο πώς να γίνει το πιο γρήγορο πιστόλι. Στις δύο τελευταίες ημέρες του τριήμερου σεμιναρίου γίνονται μαθήματα σκοποβολής, όμως η πρώτη ημέρα είναι αφιερωμένη στην ψυχολογική προετοιμασία του δασκάλου (mindset development, το λένε). Δηλαδή στο πώς θα ξεπεράσει τις αναστολές του και, χωρίς δισταγμό, να σκοτώσει.

Ο εκπαιδευτής ζητά από τον εκπαιδευόμενο «να κλείσει τα μάτια και να αναπαραστήσει τον οπλοφόρο μαθητή να μπαίνει στην τάξη» και στη συνέχεια πώς να κινητοποιήσει τα αντανακλαστικά του για να ρίξει αυτός πρώτος. Μια καθηγήτρια από το Κολοράντο είπε στοBBC ότι, στη διάρκεια των προπαρασκευαστικών ασκήσεων, «αποφάσισε να φανταστεί σαν στόχο τον πιο αγαπημένο της μαθητή, ώστε η ίδια να ατσαλωθεί απέναντι στο χειρότερο ενδεχόμενο».

Ένας από τους εκπαιδευτές του Faster επιδοκίμασε αυτή την επιλογή: «Αν καταφέρουμε να κάνουμε τους εκπαιδευτικούς να βρεθούν νοερά στη θέση του νικητή ενάντια στον συγκεκριμένο μαθητή, τότε όταν κάτι τέτοιο γίνει πραγματικότητα, ο εκπαιδευτικός θα νικήσει».

Η πανεπιστημιακός δεν μπορεί να κρύψει τον αποτροπιασμό της: «Αν αυτό δεν είναι το τέλος του πολιτισμού, τότε δεν ξέρω ποιο είναι». Η ίδια παρατηρεί:

«Η καθηγήτρια από το Κολοράντο φαντάστηκε τον καλύτερό της μαθητή. Υποθέτω ότι πολλοί συνάδελφοί της θα φαντάζονταν τον χειρότερό τους μαθητή ή κάποιο στερεότυπο του “επικίνδυνου Άλλου”. Και στις δύο περιπτώσεις το να εκπαιδευόμαστε στο να βλέπουμε τον καλύτερο σαν τον χειρότερο και τον χειρότερο σαν αναλώσιμο είναι από μόνο του επικίνδυνο».

Οι στατιστικές, ανατριχιαστικές και λίγο-πολύ γνωστές, ανατρέπουν το επιχείρημα ότι η οπλοκατοχή σημαίνει περισσότερη ασφάλεια. «Ο κίνδυνος της ανθρωποκτονίας είναι τρεις φορές υψηλότερος στα σπίτια όπου υπάρχουν πυροβόλα όπλα», λέει μια μελέτη. Το ίδιο και ο κίνδυνος αυτοκτονίας.

Σύμφωνα με την Guardian: «Μετά το 1968 σημειώθηκαν στο έδαφος των ΗΠΑ περίπου 1,5 εκ. θάνατοι οφειλόμενοι σε πυροβόλα όπλα. Από την ίδρυση των Ηνωμένων Πολιτειών μέχρι σήμερα, οι νεκροί Αμερικανοί σε όλους πολέμους στους οποίος εμπλέχτηκαν οι ΗΠΑ υπολογίζονται σε 1.400.000 περίπου – από τον Πόλεμο της Ανεξαρτησίας, τον Εμφύλιο Πόλεμο, τον Πρώτο και τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, τις πολεμικές επεμβάσεις στο εξωτερικό».

Η ιδέα του οπλισμένου δάσκαλου/καθηγητή δεν είναι καινούργια. Τα σεμινάρια οπλοχρησίας διεξάγονται εδώ και αρκετά χρόνια, το ίδιο και ο σχετικός διάλογος. Όμως ο πολλαπλασιασμός των περιστατικών πυροβολισμών μέσα στο σχολείο έχει καταστήσει το ζήτημα τραγικά επίκαιρο. Φέτος, τις πρώτες τρεις εβδομάδες του Ιανουαρίου, σημειώθηκαν 11 περιστατικά πυροβολισμών μέσα σε αμερικανικά σχολεία, με ή χωρίς νεκρούς. Όμως η λύση του προβλήματος δεν είναι ο δάσκαλος-σερίφης που πρώτα πυροβολεί και ύστερα σκέφτεται.

Κάποτε στην Ελλάδα, οι γονείς έλεγαν «μόνο τα κόκαλα, δάσκαλε», δηλαδή δείρε το παιδί μου όσο θέλεις, μόνο τα κόκαλα μην του σπάσεις. Τώρα στην Αμερική η κοινωνία ή έστω ένα πολύ ισχυρό κομμάτι της προτρέπει τον δάσκαλο: «Βάρα στο ψαχνό!»

Στην Ελλάδα τέτοιος κίνδυνος δεν υπάρχει. Όμως δεν είναι λίγοι οι γονείς που «πυροβολούν» τον δάσκαλο, θεωρώντας τον προνομιούχο και χαραμοφάη, και μαθαίνουν τα παιδιά τους να τον βλέπουν έτσι. Ο Ακήρυχτος πόλεμος που ξετυλίγεται στη γνωστή ταινία του Μάικλ Μουρ παίρνει στην Ελλάδα μια πιο ύπουλη αλλά εξίσου τοξική μορφή.


Μαριάννα Τζιαντζή

Όταν ο δάσκαλος τραβά πιστόλι

Τα φυτά αποτελούν πάνω από το 99% της βιομάζας στον πλανήτη. Αρκετά εκπληκτικό, όταν σκεφτείτε ότι αυτό σημαίνει ότι ολόκληρο το ζωικό βασίλειο, συμπεριλαμβανομένων και εμάς, είναι το άλλο λιγότερο από το ένα τοις εκατό!

«Εξαρτόμαστε από τα φυτά, επί πλέον η διατήρηση των φυτών

είναι απαραίτητη για τη διατήρηση του ανθρώπου» – Stefano Mancuso.
Ίσως, με κάποιο τρόπο, η Μουσική των Φυτών μπορέσει να συμβάλει σε μια αλλαγή στη συνειδητότητα που οδηγεί σε μεγαλύτερη αγάπη και διατήρηση της φύσης.
Η Μουσική των Φυτών εξαπλώνεται σε όλο τον κόσμο, με συναυλίες και εγκαταστάσεις που ταξιδεύουν και οι άνθρωποι αρχίζουν να αγοράζουν τη συσκευή και να δουλεύουν μαζί της. Συναυλίες με μουσικούς και φυτά έχουν διοργανωθεί σε όλη την Ευρώπη, την Ασία και την Αμερική. Είμαι μία από τους διαμεσολαβητές της Μουσικής των Φυτών στην Αυστραλία, στο Κρυστάλλινο Κάστρο του Byron Bay.
Η Sono King, συνιδιοκτήτρια του Κρυστάλλινου Κάστρου, επισκέφθηκε τη Damanhur και είχε μια βαθιά εμπειρία όπου ξέσπασε σε δάκρυα, βλέποντας μια μελωδία που είχε παιχτεί σε ένα φυτό να επαναλαμβάνεται τέλεια στον μουσικό από το φυτό. Μαζί με τον σύζυγό της, Naren, αποφάσισαν ότι αυτή η εκπληκτική εμπειρία της Μουσικής των Φυτών έπρεπε να είναι κάτι που θα προσφερθεί στο Κρυσταλλικό Κάστρο:

«Η επαφή με τη νοημοσύνη του φυτικού κόσμου παρέχει βαθύτερη γνώση για τον εαυτό μας και τον κόσμο γύρω μας. Δεν θα ξεχάσετε ποτέ τη στιγμή όταν τελικά μπορέσετε να ακούσετε τους αόρατους ήχους της φύσης». – Sono και Naren King
Ακούγοντας την μουσική των φυτών για πρώτη φορά

Είναι μια εκπληκτική και μαγική εμπειρία να ακούς τα φυτά να τραγουδούν. Μου αρέσει να βλέπω τη χαρά και το δέος στα πρόσωπα των ανθρώπων όταν ακούνε ένα φυτό να κάνει μουσική για πρώτη φορά. Έχω πολλούς δύσπιστους ανθρώπους στο ακροατήριο και όταν ακούνε τα φυτά να τραγουδούν, μαλακώνουν. Είναι σαν να ανοίγει μια πόρτα στο μυαλό τους.
«Εάν αγαπάς πραγματικά τη φύση, θα βρίσκεις την ομορφιά παντού». – Vincent Van Gogh



Ακούγοντας τη μουσική των φυτών – Το Μέλλον

Πώς το να ακούμε τα φυτά να «τραγουδούν» μπορεί να ενισχύσει δραματικά την υγεία μας
Η επιστήμη μας δείχνει ότι το να είμαστε κοντά σε δέντρα και φυτά βελτιώνει σημαντικά τη σωματική, πνευματική και συναισθηματική μας ευεξία. Φυσικά, η θεραπευτική δύναμη των φυτών έχει γίνει κατανοητή εδώ και πολύ καιρό στους αυτόχθονες πολιτισμούς που επικοινωνούσαν με τη φύση και αξιοποιούσαν τη δύναμη των φυτών με τα αποστάγματα λουλουδιών, τα έλαια ή τα βότανα καθώς και κάνοντας ταξίδια στη φύση για να θεραπεύουν το σώμα, το νου και το πνεύμα τους. Τώρα οι δυνατότητες για θεραπεία μέσω των φυτών έχουν κάνει ένα κβαντικό βήμα με την άφιξη της Μουσικής των Φυτών.

Πριν από σαράντα χρόνια ερευνητές στην Damanhur Federation of Communities κοντά στο Τορίνο της Ιταλίας ξεκίνησαν εντατικές έρευνες για την επικοινωνία των φυτών, προσπαθώντας να αποδείξουν ότι τα φυτά ήταν αισθανόμενα όντα. Ανέπτυξαν μια συσκευή από αυτή την έρευνα, που μπορεί να διαβάσει την ηλεκτρομαγνητική δόνηση ενός φυτού και να την μετατρέψει σε μουσική.

Το μηχάνημα διαβάζει τον παλμό ενός φυτού και έπειτα οι παλμοί αυτοί περνούν μέσω ενός αλγορίθμου και ενός συνθέτη εντός της συσκευής, μεταφράζοντάς τον σε ήχο. Ακριβώς όπως ένας μουσικός χρησιμοποιεί ένα βιολί ή ένα όμποε για να δημιουργήσει μουσική, με τον ίδιο τρόπο τα φυτά χρησιμοποιούν τη συσκευή για να εκφραστούν και να φτιάξουν μουσική. Τα δέντρα και τα φυτά μαθαίνουν να ελέγχουν τις ηλεκτρικές εκπομπές τους, έτσι ώστε να μπορούν να διαμορφώνουν τις νότες, σαν να έχουν επίγνωση της μουσικής που παράγουν.
Πειραματιζόμενοι με όλα τα είδη φυτών στο Ιερό Δάσος στην Damanhur, που περιβάλλει τις οικολογικές τους κοινότητες, δημιούργησαν ακόμη και συναυλίες με φυτά και ανθρώπους να παίζουν μαζί. Η συσκευή έχει χρησιμοποιηθεί σε ολόκληρο τον κόσμο στις συναυλίες Music of the Plants (= Μουσική Των Φυτών) και οι άνθρωποι συγκινούνται από την ομορφιά και τη μαγεία των φυτών που εκφράζονται και επικοινωνούν μαζί μας μέσω της μουσικής.


« Ένα από τα πιο χαρούμενα μέρη όταν δουλεύεις με τη Μουσική των Φυτών είναι η στιγμή που ένα άτομο αντιλαμβάνεται ότι ο φυτικός κόσμος δεν είναι μόνο ζωντανός, έχει και επίγνωση. Αυτό αλλάζει τα πάντα». – Tigrilla Gardenia, Ερευνήτρια Φυτών, Damanhur

Τα σωματικά αποτελέσματα του να ακούς τα φυτά να παίζουν μουσική
Σε περασμένες εποχές, όταν η φύση θεωρούνταν ζωντανή, και στους ιθαγενείς πολιτισμούς σήμερα, υπάρχει μια φυσική σχέση και σύνδεση με τα φυτά, όπως η σχέση που θα είχατε με τα κατοικίδια ζώα σας. Οι επιστήμονες ονομάζουν τώρα αυτή τη γενετικά κωδικοποιημένη σχέση, βιοφιλία. Η Pam Montgomery, βοτανολόγος και συν-συγγραφέας του «Plant Spirit Healing: A Guide to Working with Plant Consciousness» (= Θεραπεία με το Πνεύμα των Φυτών: Ένας οδηγός για να Δουλέψεις με τη Συνειδητότητα των Φυτών), έχει βιωματικά ερευνήσει τη συνειδητή, ευφυή φύση των φυτών και των δέντρων για πάνω από 25 χρόνια. Διερεύνησε τη Μουσική των Φυτών και ανακάλυψε κάτι εξαιρετικό:

«Ο ακουστικός συντονισμός των φυτών και των δέντρων πυροδοτεί την απελευθέρωση της ορμόνης οξυτοκίνης. Η οξυτοκίνη είναι η ορμόνη του δεσμού, τόσο συνηθισμένη στην εγκυμοσύνη και τον τοκετό, και ξεκινά την ανταπόκριση της αποκατάστασης στο σώμα, φέρνοντας ολόκληρο το σύστημά μας – σωματικά, συναισθηματικά, νοητικά και πνευματικά – σε ομοιόσταση ή ισορροπία».
«Από την στιγμή που επιτευχθεί η ομοιόσταση, επιτυγχάνεται η βιοφιλία – μια έμφυτη αγάπη για τον φυσικό κόσμο – και μπορούμε εύκολα να καταλάβουμε και να γνωρίζουμε, από το κέντρο της ύπαρξής μας, ότι αποτελούμε μέρος ενός ζωτικού, διασυνδεδεμένου ιστού ζωής, στον οποίο τα πάντα και όλοι είναι συνδεδεμένοι», λέει η Montgomery.

«Η αίσθηση μου είναι ότι τα φυτά που τραγουδούν εγκαθιστούν ένα νέο επιστημονικό σκεπτικό… όπου οι άνθρωποι, τα φυτά και τα πνεύματα της φύσης μοιράζονται εξίσου το δώρο της φροντίδας του κόσμου. Τα δέντρα, και οι όμορφες μελωδίες τους είναι αυτό που θα ανεβάσει τη συνειδητότητα σε ένα νέο επίπεδο, όπου η Γη και όλα τα όντα της θα συνυπάρχουν δημιουργικά».

Της Azriel ReShel


Kate Minogianni‎   «Ξυπνώντας τον Ονειρευτή. Αλλάζοντας το Όνειρο»

Ακούγοντας τη μουσική των φυτών. Μέρος Α

Ακούγοντας τη μουσική των φυτών

Όταν μπαίνετε στο διαδίκτυο έχετε ορισμένες προσδοκίες, ορισμένες απαιτήσεις. Περιμένετε να συνδεθείτε στην ιστοσελίδα που θέλετε. Περιμένετε ότι ο πάροχός σας, η τηλεφωνική σας εταιρεία, δεν θα παρεμβαίνει στα δεδομένα σας και θα σας συνδέει με όλες τις ιστοσελίδες, τις εφαρμογές και το περιεχόμενο που επιλέγετε. Θέλετε να έχετε τον έλεγχο της περιήγησής σας στο διαδίκτυο. Τα παραπάνω έρχεται να ανατρέψει η απόφαση της Ομοσπονδιακής Επιτροπής Επικοινωνιών (FCC) των ΗΠΑ που ψήφισε υπέρ της άρσης της νομοθεσίας για την δικτυακή ουδετερότητα (Net Neutrality) στις 14 Δεκεμβρίου.

                                                                            του Βασίλη Γεροδήμου


Τι είναι η δικτυακή ουδετερότητα;

Όταν χρησιμοποιείτε το διαδίκτυο, αναμένετε δικτυακή ουδετερότητα (Net Neutrality). Αυτή είναι μια συμφωνία που ορίζει ότι οι πάροχοι υπηρεσιών ίντερνετ, καθώς επίσης και οι κυβερνήσεις, πρέπει να αντιμετωπίζουν όλα τα δεδομένα στο διαδίκτυο ως ίσα, χωρίς να κάνουν διακρίσεις ή να χρεώνουν ξεχωριστά τον χρήστη, ανάλογα με το περιεχόμενο, την ιστοσελίδα, την εφαρμογή ή άλλους παράγοντες. Η δικτυακή ουδετερότητα λοιπόν,ανεξαρτήτως του τι περιεχόμενο καταναλώνεις, είναι κάτι που επιθυμούν πρώτα και κύρια οι πολίτες. Βέβαια το θέλουν και οι ιντερνετικές εταιρείες (Google, Microsoft, Apple, Wikipedia, Amazon κ.λπ.) αφού το κύριο μέλημα του είναι να ελέγχουν αυτές το διαδίκτυο και όχι οι πάροχοι. Χωρίς αυτή την ουδετερότητα οι πάροχοι ίντερνετ θα μπορούν να μπλοκάρουν αδιακρίτως ιστοσελίδες και υπηρεσίες, ή να απειλούν με μειωμένες ταχύτητες, εκτός αν υπάρχει συμφωνία μαζί τους.

Η δικτυακή ουδετερότητα βρίσκεται σε κίνδυνο στην Αμερική –και όχι μόνο, όπως θα δούμε– για άλλη μια φορά. Το 2014 η απειλή ήταν αντίστοιχη, και τότε ο Ομπάμα (υπέρμαχος της παγκοσμιοποίησης και των πολυεθνικών του διαδικτύου) και οι δικοί του άνθρωποι στην FCC υποστήριξαν το Net Neutrality αφού αυτό ήθελαν οι κολοσσοί του διαδικτύου. Τώρα όμως, με Τραμπ και τους δικούς του ανθρώπους, τα πράγματα είναι διαφορετικά αφού ο τωρινός πρόεδρος βρίσκεται σε «πόλεμο» με τις ιντερνετικές εταιρίες. Ο Λευκός Οίκος θέλει να περιορίσει τις πολυεθνικές του διαδικτύου και να δώσει περισσότερο έλεγχο στο καρτέλ των παρόχων ίντερνετ.

Τι γίνεται στην Ελλάδα

Φυσικά, καθώς οι περισσότερες διαδικτυακές εταιρείες έχουν τη βάση τους στις ΗΠΑ, ό,τι γίνεται εκεί έχει τεράστιο αντίκτυπο στο διεθνές ίντερνετ. Στα καθ’ ημάς όμως, τα πράγματα είναι αρκετά πιο ήσυχα, καθώς η Ε.Ε. έχει γενικώς νόμους που προστατεύουν την ουδετερότητα. Θεωρητικά τουλάχιστον. Στην πράξη, και η Cosmote και η Vodafone αρχίζουν σιγά-σιγά, κάπως, να τους παρακάμπτουν, με πακέτα σαν τα Cosmote Play Now, Social Now, Chat Now, ή τα Vodafone Video Pass, Social Pass και Chat Pass, πακέτα που διαχωρίζουν το περιεχόμενο που καταναλώνεις ανάλογα με το είδος της εφαρμογής. Ας το θέσουμε αλλιώς: με τέτοιου είδους προγράμματα και διαχωρισμούς, οι εν λόγω εταιρείες παραβιάζουν ευθέως την δικτυακή ουδετερότητα.

Και μπορούμε να δούμε τα εξής τρία προβλήματα:

Πρώτο. Ήδη προωθούνται οι «μεγάλες» υπηρεσίες, σαν το Whatsapp ή το YouTube. Τί γίνεται αν θέλω να μιλάω με τους φίλους μου μέσω Telegram για παράδειγμα, ή να βλέπω βίντεο στο Vimeo (έχοντας Cosmote); Είναι προφανές πως αυτά τα προγράμματα με «σπρώχνουν» να χρησιμοποιώ τις συμβεβλημένες υπηρεσίες, στριμώχνοντας έτσι στη γωνία όποιες εναλλακτικές.

Δεύτερο. Πώς γίνεται ο διαχωρισμός των δεδομένων; Πώς ξέρει ο πάροχος πού μπαίνω; Παραβιάζεται η ιδιωτικότητά μου; Ας δούμε τα ψιλά γράμματα:

«Η Cosmote χρησιμοποιεί τεχνολογία εις βάθος ελέγχου δέσμης δεδομένων ώστε τα πληροφοριακά και επικοινωνιακά συστήματά της, που εξυπηρετούν την πλοήγηση του συνδρομητή στο διαδίκτυο (internet), να μπορούν να αναγνωρίσουν την χρήση δεδομένων για τις υπηρεσίες/εφαρμογές που περιλαμβάνονται στο Πακέτο με σκοπό τη χρέωση του συνδρομητή. H Cosmote δεν συλλέγει, επεξεργάζεται και διαβιβάζει καμία άλλη πληροφορία και προσωπικά δεδομένα του συνδρομητή για κανέναν άλλο σκοπό, πέραν των όσων προβλέπονται στους παρόντες όρους και στην ισχύουσα νομοθεσία.» Σε παρόμοιο ύφος είναι διατυπωμένοι και οι όροι χρήσης της Vodafone.

Με δυο λόγια, ναι, και οι δύο πάροχοι συλλέγουν τα δεδομένα σου για να προσφέρουν αυτές τις υπηρεσίες, ασχέτως αν το κάνουν «μόνο γι’ αυτό τον σκοπό».

Τρίτο. Αν δεχτούμε αυτά τα πακέτα, όσο «προνομιακά» κι αν είναι, ανοίγει η κερκόπορτα για μεγαλύτερο έλεγχο του τι κάνουμε στο διαδίκτυο. Τίποτα δεν θα σταματάει πλέον τους παρόχους από το να πάνε στο επόμενο στάδιο και από την προνομιακή μεταχείριση των συμβεβλημένων υπηρεσιών, να μπλοκάρουν, ή πιο ρεαλιστικά, να επιβραδύνουν την πρόσβαση στις μη συμβεβλημένες. Να μην μπορείς να δεις χωρίς σταματήματα και buffering* ένα βίντεο μέσω Amazon Prime Video αν έχεις Vodafone για παράδειγμα, μιας και αυτή έχει κάνει συμφωνίες με ανταγωνιστικές για την Amazon υπηρεσίες, και πάει λέγοντας. Δε λέμε ότι αυτό θα συμβεί ντε και καλά, αλλά αν συμβεί να μην εκπλαγούμε.

* Buffering είναι η προσωρινή φόρτωση δεδομένων πριν αυτά φτάσουν στον τελικό προορισμό τους. Για παράδειγμα το buffering συμβαίνει όταν βλέπουμε ένα βίντεο κι αυτό σταματάει εμφανίζοντας τον χαρακτηριστικό κύκλο.


Σε κίνδυνο η δικτυακή ουδετερότητα

Όταν μπαίνετε στο διαδίκτυο έχετε ορισμένες προσδοκίες, ορισμένες απαιτήσεις. Περιμένετε να συνδεθείτε στην ιστοσελίδα που θέλετε. Περιμένετε ότι ο πάροχός σας, η τηλεφωνική σας εταιρεία, δεν θα παρεμβαίνει στα δεδομένα σας και θα σας συνδέει με όλες τις ιστοσελίδες, τις εφαρμογές και το περιεχόμενο που επιλέγετε. Θέλετε να έχετε τον έλεγχο της περιήγησής σας στο διαδίκτυο. Τα παραπάνω έρχεται να ανατρέψει η απόφαση της Ομοσπονδιακής Επιτροπής Επικοινωνιών (FCC) των ΗΠΑ που ψήφισε υπέρ της άρσης της νομοθεσίας για την δικτυακή ουδετερότητα (Net Neutrality) στις 14 Δεκεμβρίου.

                                                                            του Βασίλη Γεροδήμου


Τι είναι η δικτυακή ουδετερότητα;

Όταν χρησιμοποιείτε το διαδίκτυο, αναμένετε δικτυακή ουδετερότητα (Net Neutrality). Αυτή είναι μια συμφωνία που ορίζει ότι οι πάροχοι υπηρεσιών ίντερνετ, καθώς επίσης και οι κυβερνήσεις, πρέπει να αντιμετωπίζουν όλα τα δεδομένα στο διαδίκτυο ως ίσα, χωρίς να κάνουν διακρίσεις ή να χρεώνουν ξεχωριστά τον χρήστη, ανάλογα με το περιεχόμενο, την ιστοσελίδα, την εφαρμογή ή άλλους παράγοντες. Η δικτυακή ουδετερότητα λοιπόν,ανεξαρτήτως του τι περιεχόμενο καταναλώνεις, είναι κάτι που επιθυμούν πρώτα και κύρια οι πολίτες. Βέβαια το θέλουν και οι ιντερνετικές εταιρείες (Google, Microsoft, Apple, Wikipedia, Amazon κ.λπ.) αφού το κύριο μέλημα του είναι να ελέγχουν αυτές το διαδίκτυο και όχι οι πάροχοι. Χωρίς αυτή την ουδετερότητα οι πάροχοι ίντερνετ θα μπορούν να μπλοκάρουν αδιακρίτως ιστοσελίδες και υπηρεσίες, ή να απειλούν με μειωμένες ταχύτητες, εκτός αν υπάρχει συμφωνία μαζί τους.

Η δικτυακή ουδετερότητα βρίσκεται σε κίνδυνο στην Αμερική –και όχι μόνο, όπως θα δούμε– για άλλη μια φορά. Το 2014 η απειλή ήταν αντίστοιχη, και τότε ο Ομπάμα (υπέρμαχος της παγκοσμιοποίησης και των πολυεθνικών του διαδικτύου) και οι δικοί του άνθρωποι στην FCC υποστήριξαν το Net Neutrality αφού αυτό ήθελαν οι κολοσσοί του διαδικτύου. Τώρα όμως, με Τραμπ και τους δικούς του ανθρώπους, τα πράγματα είναι διαφορετικά αφού ο τωρινός πρόεδρος βρίσκεται σε «πόλεμο» με τις ιντερνετικές εταιρίες. Ο Λευκός Οίκος θέλει να περιορίσει τις πολυεθνικές του διαδικτύου και να δώσει περισσότερο έλεγχο στο καρτέλ των παρόχων ίντερνετ.

Τι γίνεται στην Ελλάδα

Φυσικά, καθώς οι περισσότερες διαδικτυακές εταιρείες έχουν τη βάση τους στις ΗΠΑ, ό,τι γίνεται εκεί έχει τεράστιο αντίκτυπο στο διεθνές ίντερνετ. Στα καθ’ ημάς όμως, τα πράγματα είναι αρκετά πιο ήσυχα, καθώς η Ε.Ε. έχει γενικώς νόμους που προστατεύουν την ουδετερότητα. Θεωρητικά τουλάχιστον. Στην πράξη, και η Cosmote και η Vodafone αρχίζουν σιγά-σιγά, κάπως, να τους παρακάμπτουν, με πακέτα σαν τα Cosmote Play Now, Social Now, Chat Now, ή τα Vodafone Video Pass, Social Pass και Chat Pass, πακέτα που διαχωρίζουν το περιεχόμενο που καταναλώνεις ανάλογα με το είδος της εφαρμογής. Ας το θέσουμε αλλιώς: με τέτοιου είδους προγράμματα και διαχωρισμούς, οι εν λόγω εταιρείες παραβιάζουν ευθέως την δικτυακή ουδετερότητα.

Και μπορούμε να δούμε τα εξής τρία προβλήματα:

Πρώτο. Ήδη προωθούνται οι «μεγάλες» υπηρεσίες, σαν το Whatsapp ή το YouTube. Τί γίνεται αν θέλω να μιλάω με τους φίλους μου μέσω Telegram για παράδειγμα, ή να βλέπω βίντεο στο Vimeo (έχοντας Cosmote); Είναι προφανές πως αυτά τα προγράμματα με «σπρώχνουν» να χρησιμοποιώ τις συμβεβλημένες υπηρεσίες, στριμώχνοντας έτσι στη γωνία όποιες εναλλακτικές.

Δεύτερο. Πώς γίνεται ο διαχωρισμός των δεδομένων; Πώς ξέρει ο πάροχος πού μπαίνω; Παραβιάζεται η ιδιωτικότητά μου; Ας δούμε τα ψιλά γράμματα:

«Η Cosmote χρησιμοποιεί τεχνολογία εις βάθος ελέγχου δέσμης δεδομένων ώστε τα πληροφοριακά και επικοινωνιακά συστήματά της, που εξυπηρετούν την πλοήγηση του συνδρομητή στο διαδίκτυο (internet), να μπορούν να αναγνωρίσουν την χρήση δεδομένων για τις υπηρεσίες/εφαρμογές που περιλαμβάνονται στο Πακέτο με σκοπό τη χρέωση του συνδρομητή. H Cosmote δεν συλλέγει, επεξεργάζεται και διαβιβάζει καμία άλλη πληροφορία και προσωπικά δεδομένα του συνδρομητή για κανέναν άλλο σκοπό, πέραν των όσων προβλέπονται στους παρόντες όρους και στην ισχύουσα νομοθεσία.» Σε παρόμοιο ύφος είναι διατυπωμένοι και οι όροι χρήσης της Vodafone.

Με δυο λόγια, ναι, και οι δύο πάροχοι συλλέγουν τα δεδομένα σου για να προσφέρουν αυτές τις υπηρεσίες, ασχέτως αν το κάνουν «μόνο γι’ αυτό τον σκοπό».

Τρίτο. Αν δεχτούμε αυτά τα πακέτα, όσο «προνομιακά» κι αν είναι, ανοίγει η κερκόπορτα για μεγαλύτερο έλεγχο του τι κάνουμε στο διαδίκτυο. Τίποτα δεν θα σταματάει πλέον τους παρόχους από το να πάνε στο επόμενο στάδιο και από την προνομιακή μεταχείριση των συμβεβλημένων υπηρεσιών, να μπλοκάρουν, ή πιο ρεαλιστικά, να επιβραδύνουν την πρόσβαση στις μη συμβεβλημένες. Να μην μπορείς να δεις χωρίς σταματήματα και buffering* ένα βίντεο μέσω Amazon Prime Video αν έχεις Vodafone για παράδειγμα, μιας και αυτή έχει κάνει συμφωνίες με ανταγωνιστικές για την Amazon υπηρεσίες, και πάει λέγοντας. Δε λέμε ότι αυτό θα συμβεί ντε και καλά, αλλά αν συμβεί να μην εκπλαγούμε.

* Buffering είναι η προσωρινή φόρτωση δεδομένων πριν αυτά φτάσουν στον τελικό προορισμό τους. Για παράδειγμα το buffering συμβαίνει όταν βλέπουμε ένα βίντεο κι αυτό σταματάει εμφανίζοντας τον χαρακτηριστικό κύκλο.


Σε κίνδυνο η δικτυακή ουδετερότητα

Γραμματοσειρά
Αντίθεση