16 August, 2017
Home / Περιβαλλον (Page 2)

Μακέτα για το λιμάνι ξηράς στην Καστοριά

Θεωρητικός είναι αδύνατον! Όμως ο κ. Τσίπρας σε μια και μόνη ομιλία του κατόρθωσε να τάξει στην Κοζάνη ένα»λιμάνι ξηράς» στην Καστοριά και «400.000 στρέμματα» γης. Ποια «γεφύρια» και ποια «ποτάμια» όπως εκείνα που έταζαν οι παλαιοκομματικοί πολιτικοί; Ο Τσίπρας τους ξεπέρασε όλους, τάζοντας στους Δυτικομακεδόνες ότι θα τους κάνει πόρτο Τσίτσιο (κατά το περίφημο εκείνο του Φράνκο: «Τσίτσιο, το λιμάνο φεύγει»)…!

Τώρα τι ακριβώς σημαίνει «λιμάνι ξηράς», αυτό ίσως να το ξέρουν οι «360 μοίρες» όταν κάνουν μεταβολή ή ο ίδιος ο πρωθυπουργός όταν «στοιχειώνει» νεολογισμούς -όλο και πιο πολλούς επ’ εσχάτοις.

Νεολογισμούς αλλά και μεγάλα κατορθώματα. Όπως αυτά τα 400.000 στρέμματα (ενός παλαιού στρατοπέδου) που υποσχέθηκε να παραχωρήσει στην Κοζάνη.

Δεν ξέρω αν αυτό το στρατόπεδο περιέχει και τη μισή νοτιοδυτική Βουλγαρία, αλλά 400.000 είναι κάπως πολλά, ακόμα κι αν τα μετράει ένας απόφοιτος του Μετσόβιου με ευρείς ορίζοντας.

Μπροστά στα 400.000 της Κοζάνης, τα 5.000 στρέμματα του Ελληνικού που δόθηκαν στον κ. Λάτση είναι παιδική χαρά -πόσο μάλλον το Μητροπολιτικό Πάρκο, για το οποίο εκόπτετο κάποτε ο Τσίπρας δουλεύοντας τους Έλληνες (και γι’ αυτό) πατόκορφα.

Κατά τα άλλα, ο Τσίπρας χαρακτήρισε την περιοχή της Κοζάνης «ενεργοβόρα», θέλοντας να πει «ενεργοπαραγωγός», αλλά τι Λέσβος τι Μυτιλήνη! Εδώ έχρισαν τον κ. Γιούνκερ «επίτιμο διδάκτορα» αντί δικτάτορα (έως τελευταίου προαπαιτούμενου) και θα κωλώσουμε στο ψιλά γράμματα των αγραμμάτων;


Ποια "γεφύρια" και ποια "ποτάμια", λιμάνια ξηράς

Ο θεσμός των Γιορτών Οικολογικής Γεωργίας και Χειροτεχνίας συνεχίζεται στη Χαλκίδα και αυτό το καλοκαίρι, σε διαφορετικό χώρο. Σε μία καταπράσινη και πευκόφυτη έκταση μέσα στη θάλασσα, στη βόρεια πλευρά της πόλης στο πάρκο του Φάρου της Χαλκίδας.
Ενός φάρου ηλικίας 130 ετών, εγκατεστημένου στο ακρωτήριο της Κακής Κεφαλής. Ο Φάρος της Χαλκίδας βρίσκεται ανάμεσα σε δύο από τις πιο γνωστές παραλίες της, τις παραλίες Κουρέντι και Παπαθανασίου, αποτελεί ένα από τα χαρακτηριστικά σύμβολα της πόλης και έχει μια από τις ομορφότερες θέες της Χαλκίδας.

Η 7η Πανευβοϊκή Γιορτή Οικολογικής Γεωργίας και Χειροτεχνίας
θα πραγματοποιηθεί στις 15-16-17 Σεπτεμβρίου 2017




Οικογιορτή Χαλκίδας 2017

Ο θεσμός των Γιορτών Οικολογικής Γεωργίας και Χειροτεχνίας συνεχίζεται στη Χαλκίδα και αυτό το καλοκαίρι, σε διαφορετικό χώρο. Σε μία καταπράσινη και πευκόφυτη έκταση μέσα στη θάλασσα, στη βόρεια πλευρά της πόλης στο πάρκο του Φάρου της Χαλκίδας.
Ενός φάρου ηλικίας 130 ετών, εγκατεστημένου στο ακρωτήριο της Κακής Κεφαλής. Ο Φάρος της Χαλκίδας βρίσκεται ανάμεσα σε δύο από τις πιο γνωστές παραλίες της, τις παραλίες Κουρέντι και Παπαθανασίου, αποτελεί ένα από τα χαρακτηριστικά σύμβολα της πόλης και έχει μια από τις ομορφότερες θέες της Χαλκίδας.

Η 7η Πανευβοϊκή Γιορτή Οικολογικής Γεωργίας και Χειροτεχνίας
θα πραγματοποιηθεί στις 15-16-17 Σεπτεμβρίου 2017




Οικογιορτή Χαλκίδας 2017

Ο θεσμός των Γιορτών Οικολογικής Γεωργίας και Χειροτεχνίας συνεχίζεται στη Χαλκίδα και αυτό το καλοκαίρι, σε διαφορετικό χώρο. Σε μία καταπράσινη και πευκόφυτη έκταση μέσα στη θάλασσα, στη βόρεια πλευρά της πόλης στο πάρκο του Φάρου της Χαλκίδας.
Ενός φάρου ηλικίας 130 ετών, εγκατεστημένου στο ακρωτήριο της Κακής Κεφαλής. Ο Φάρος της Χαλκίδας βρίσκεται ανάμεσα σε δύο από τις πιο γνωστές παραλίες της, τις παραλίες Κουρέντι και Παπαθανασίου, αποτελεί ένα από τα χαρακτηριστικά σύμβολα της πόλης και έχει μια από τις ομορφότερες θέες της Χαλκίδας.

Η 7η Πανευβοϊκή Γιορτή Οικολογικής Γεωργίας και Χειροτεχνίας
θα πραγματοποιηθεί στις 15-16-17 Σεπτεμβρίου 2017




Οικογιορτή Χαλκίδας 2017

..Που λέτε, μου είχαν πει παλιά για κάποιον ο οποίος, επειδή ο φίλος του ήταν φυλακή, κοιμόταν κάθε νύχτα καταγής στη κάμαρά του, για να μην απολαμβάνει την άνεση που είχαν στερήσει από εκείνον που αγαπούσε. Ποιος, αγαπητέ κύριε, ποιος θα κοιμόταν καταγής για μας; Αν είμαι ικανός εγώ για κάτι τέτοιο; Ακούστε να δείτε, θα ήθελα να είμαι.Ναι, θα είμαστε όλοι ικανοί να
κάνουμε το ίδιο κάποια μέρα, κι αυτό θα είναι η σωτηρία.

Μα δεν είναι εύκολο, γιατί η φιλίαείναι αφηρημένη ή τουλάχιστον ανίσχυρη.Εκείνο που θέλει δεν το μπορεί.Μήπως πάλι, σε τελευταία ανάλυση, δεν το θέλει όσο το χρειάζεται;Μήπως δεν αγαπάμε αρκετά τη ζωή;Έχετε προσέξει ότο μόνο ο θάνατος ξυπνά τα αισθήματά μας;Πόσο αγαπάμε τους φίλους που μόλις έφυγαν…έτσι δεν είναι;Πόσο θαυμάζουμε τους δασκάλους μας που δεν μας μιλούν πια, που χουν το στόμα τους γεμάτο χώμα!Ο σεβασμός έρχεται τότε με τον πιο φυσικό τρόπο, αυτός ο σεβασμός που περίμεναν ίσως από εμάς σε όλη τους τη ζωή.

Ξέρετε όμως γιατί είμαστε πάντα πιο δίκαιοι και πιο γενναιόδωροι με τους νεκρούς;Η αιτία είναι απλή!Δεν έχουμε καμιά υποχρέωση απέναντί τους.Μας αφήνουν ελεύθερους, μπορούμε με το πάσο μας, να τους δείχνουμε το σεβασμό μας μετά από ένα κοκτέιλ και και πριν από το ραντεβού μας με μια νόστιμη ερωμένη, εν ολίγοις, όταν βρεθεί ελεύθερος χρόνος.

Αν μας υποχρέωναν να κάνουμε κάτι, θα μας ζητούσαν να τους θυμόμαστε, και η μνήμη είναι ασθενική.Όχι, μεταξύ των φίλων μας προτιμάμε τον προσφάτως αποδημήσαντα, τον νεκρό που μας κάνει να πονάμε, τη συγκίνησή μας, τον εαυτούλη μας τελικά.

Είχα κάποτε έναν φίλο που πολύ συχνά τον απέφευγα.Τον βαριόμουν λίγο, κι επιπλέον ήταν ηθικολόγος.Όταν όμως ήταν στα τελευταία του, με ξαναβρήκε-μείνετε ήσυχος.Δεν έφυγα ούτε στιγμή από το πλάι του.Πέθανε ευχαριστημένος από μένα, σφίγγοντάς μου τα χέρια…..

Αφήστε δε όταν ο θάνατος είναι από αυτοκτονία!Θεέ μου, τί γλυκιά ταραχή!Το τηλέφωνο χτυπά, η καρδιά ξεχειλίζει από αισθήματα, οι φράσεις είναι θεληματικά σύντομες μα γεμάτες υπονοούμενα, ο πόνος συγκρατημένος , και μάλιστα, ναι, υπάρχει και μια δόση αυτοκατηγορίας!

Έτσι είναι ο άνθρωπος, αγαπητέ κύριε, διπρόσωπος..Δεν μπορεί να αγαπά δίχως να αγαπά τον εαυτούλη του.Παρατηρήστε τους γείτονές σας, αν τύχει και πεθάνει κάποιος στη πολυκατοικία.Κοιμόνταν σε όλη τη διάρκεια της ασήμαντης ζωής τους, και να, ο θυρωρός πεθαίνει.Αμέσως ξυπνούν, ζωηρεύουν, παίρνουν πληροφορίες, συμπονούν.Ένας θάνατος επί του πιεστηρίου, και το θέαμα επιτέλους αρχίζει.Την χρειάζονται την τραγωδία, τί τα θέλετε, είναι η μικρή τους υπέρβαση, το απεριτίφ τους…

Αλμπέρ Καμύ-Η ΠΤΩΣΗ

Περί φιλίας..

Σε μια γειτονιά λίγο έξω από το κέντρο του Μπάρι της Ιταλίας, βρίσκεται ένας χώρος που κάτοικοι της περιοχής, ντόπιοι και μετανάστες, προσπαθούν να “επιστρέψουν” στα βασικά, ζητώντας ξανά και το ψωμί και τα τριαντάφυλλα.

Η κατάληψη “Bread and roses” με όνομα εμπνευσμένο από την ομώνυμη ταινία του Κεν Λόουτς, αποτελεί ένα εγχείρημα αλληλεγγύης μεταξύ όλων των ανθρώπων που ζουν και εργάζονται υπό συνθήκες εκμετάλλευσης στο νότο της χώρας, κυρίως όμως είναι μια προσπάθεια επανάκτησης του δημόσιου χώρου και ένα μικρό αλλά θαυματουργό εργαστήρι σχέσεων για να δούμε στην πράξη ότι μπορούμε να ζήσουμε διαφορετικά.

Χρειαζόμαστε χώρους όπου θα ξοδεύουμε χρόνο και όχι χρήματα


“Καταλάβαμε τον χώρο αυτό που είχε εγκαταλειφθεί εδώ και 25 χρόνια στις 24 Μαρτίου του 2016. Ο ιδιοκτήτης του είναι ο δήμος που παλαιότερα το λειτουργούσε ως κέντρο υγείας για παιδιά. Κάποια στιγμή το κέντρο υγείας έκλεισε και το κτίριο έμεινε για χρόνια εγκαταλελειμμένο. Αρχικά πήραμε την απόφαση να το καταλάβουμε γιατί χρειαζόμασταν έναν χώρο για να οργανώσουμε κοινωνικές, πολιτικές και πολιτιστικές δράσεις αλληλεγγύης” εξηγεί ο Gianni de Giglio, μέλος της κατάληψης προσθέτοντας:

“Πιστεύουμε ότι σήμερα μπορούμε να επαναχρησιμοποιούμε εγκαταλελειμμένα κτίρια για να δείξουμε στον κόσμο και στον δήμο ότι αυτά τα κτίρια πρέπει να χρησιμοποιούνται για το κοινό όφελος και όχι για ιδιωτικά συμφέροντα”.

“Ένας άλλος λόγος είναι ότι πιστεύουμε ότι στις μεγάλες πόλεις υπάρχει μεγάλη έλλειψη δημόσιου χώρου, όπου οι άνθρωποι μπορούν να συζητούν, αυτό που στην αρχαία Ελλάδα ήταν η αγορά. Στις πόλεις έχουμε πολλούς ιδιωτικούς χώρους και πολύ λίγους έως και καθόλου δημόσιους. Έτσι, η κατάληψη αυτή εντάσσεται σε μια γενικότερη προσπάθεια να ανοίξουμε αυτούς τους χώρους ώστε οι άνθρωποι να συναντιούνται για να ξοδεύουν όχι χρήματα αλλά χρόνο μεταξύ τους για σκοπούς αλληλεγγύης. Για εμάς είναι μια πολιτική πράξη και ένας νέος τρόπος να κάνουμε πολιτική” δηλώνει ακόμη. 

Με πρωτοβουλία μαθητών και μαθητριών, εργαζομένων και προσωρινά απασχολούμενων, ντόπιων και μεταναστών πριν 15 μήνες η Villa Capriati και το παρακείμενο αγρόκτημα ξανάνοιξαν κόντρα στην αμέλεια των θεσμικών οργάνων. Τους πρώτους μήνες έγιναν κατασκευές αποκατάστασης, καθαρίστηκε ο χώρος πρασίνου· όλα στη λογική της αυτοχρηματοδότησης και με εβδομαδιαίες συνελεύσεις όπου παίρνονται όλες οι αποφάσεις. Παράλληλα τα μέλη της κατάληψης προσπαθούν να αναγνωριστεί το εγχείρημα και από τον ίδιο τον δήμο αλλά και να τους παρασχεθούν οι ελάχιστες υπηρεσίες κοινής ωφέλειας, όπως το νερό και το ηλεκτρικό ρεύμα.

“Αυτός είναι ένας χώρος “παράνομος”, και το διεκδικούμε. Είμαστε σε διαπραγμάτευση. Πρέπει να μας το αναγνωρίσουν όχι ως ένα ιδιωτικό μέρος αλλά ως ένα δημόσιο” σχολιάζει ο Gianni de Giglio.


Salsa di Pomodoro: Ένας ντοματοχυμός με 0% εκμετάλλευση.


Μια από τις βασικές δράσεις που υλοποιούνται στο Bread and Roses, είναι η έμπρακτη αλληλεγγύη στους μετανάστες εργάτες που εργάζονται στα χωράφια σε όλο τον Νότο της Ιταλίας, χωρίς δικαιώματα και περίθαλψη και βιώνουν μια απίστευτη εκμετάλλευση.

“Το 2014 πριν καταλάβουμε τον χώρο φτιάξαμε μια ομάδα 15 ατόμων με μετανάστες και Ιταλούς για να δουλέψουμε όλες τις φάσεις στην παραγωγή ντοματοχυμού. Καλλιεργούμε ντομάτες, και στη συνέχεια τις μετατρέπουμε σε χυμό σε έναν άλλο κατειλημμένο χώρο κοντά στο Bread and Roses, στη συνέχεια το διανέμουμε σε μικρά μαγαζιά, οπουδήποτε στην Ιταλία και στο εξωτερικό υπάρχει ενδιαφέρον. Οργανώνουμε, όμως, και με άλλες εμπειρίες παραγωγής στην Ιταλία το δίκαιο εμπόριο (Fuori Mercato), που για εμάς σημαίνει εργασία έξω από τους νόμους της αγοράς” συνεχίζει ο Gianni de Giglio, εξηγώντας ότι σε όλη την Ιταλία, από το Μιλάνο μέχρι την Σικελία, υπάρχουν 15 -20 εγχειρήματα όπου εργάτες μετανάστες, έχουν ξεκινήσει εγχειρήματα αλληλέγγυας οικονομίας σε κατειλλημένα κτίρια, παραδείγματα που συνδέονται ιδεολογικά και πολιτικά με αντίστοιχα σε άλλες χώρες της Ευρώπης και στην Ελλάδα, όπως την ΒΙΟΜΕ.


“Ξεκινήσαμε αυτό το εγχείρημα γιατί παντού στην Ιταλία υπάρχει μεγάλο πρόβλημα. Οι εργάτες γης λαμβάνουν μικρούς μισθούς, χωρίς συμβάσεις, χωρίς να έχουν ένα σπίτι, χωρίς δικαιώματα και αυτό σημαίνει ότι η εκμετάλλευση είναι μεγάλη”, τονίζει ο Gianni de Giglio.

Συνολικά οι συμμετέχοντες στο εγχείρημα καλλιεργούν 10 στρέμματα ντομάτες αλλά πλέον καλλιεργούν και άλλα λαχανικά. Από την διανομή προκύπτει ένα εποχιακό εισόδημα για τους εργάτες.

“Εμείς προσπαθούμε να αποδείξουμε ότι μια εναλλακτική παραγωγή χωρίς εκμετάλλευση είναι εφικτή. Προς το παρόν δίνουμε έναν μέσο μισθό (7 ευρώ την ώρα ) για τους ανθρώπους που εργάζονται στο χωράφι, 6,50-7 ευρώ για όσους-ες εργάζονται στην παραγωγή, και η διανομή γίνεται από μέλη μας που ήδη έχουν μια εργασία και βοηθούν εθελοντικά. Μέχρι στιγμής μπορούμε να καλύψουμε τις δύο φάσεις της παραγωγής και για την τελευταία χρησιμοποιούμε την εθελοντική διαδικασία με μέλη της ομάδας” προσθέτει.

Σύμφωνα με τον ίδιο, το εγχείρημα αυτό συνιστά μια πράξη αντίστασης στη μεγέθυνση της διανομής προϊόντων που επιδιώκουν τα πολυκαταστήματα όπως το Carrefour, γιατί με αυτό τον τρόπο οι μεγάλες εταιρείες συμπιέζουν το κόστος παραγωγής στις μικρές βιομηχανίες με αποτέλεσμα την χειροτέρευση των συνθηκών εργασίας, δηλαδή το φαινόμενο μετανάστες εργάτες να δουλεύουν σε συνθήκες δουλείας.

“Για μας το πρόβλημα είναι ότι οι μεγάλες επιχειρήσεις καθορίζουν το κόστος του τοματοχυμού. Θέλουμε οι μικρές επιχειρήσεις να αντιληφθούν ότι το πρόβλημα τους, δεν είναι το κόστος εργασίας, δηλαδή οι εργάτες αλλά οι πολυεθνικές. Στόχος μας είναι να παράγουμε προϊόντα χωρίς εκμετάλλευση και για αυτό το προϊόν μας ονομάζεται Sfrutta Zero (τοματοχυμός, με 0% εκμετάλλευση)” εξηγεί ακόμη.

Επιστροφή στα βασικά

Μετά από 15 μήνες αυτοδιαχείρισης το Bread and Rose αποτελεί έναν χώρο έμπρακτης αμοιβαιότητας σε όλα τα επίπεδα: οργανώνονται κινηματογραφικές προβολές που συνδέονται με κινητοποιήσεις όπως π.χ. αυτή που έγινε για τα δικαιώματα των γυναικών (Non una di meno-Ούτε μία λιγότερη) ενάντια στη βία και την καταπίεση, ανοίγουν συζητήσεις για τα δικαιώματα της Lgbt κοινότητας, προγράμματα αυτοεκπαίδευσης κ.α. Κάθε δεύτερη Κυριακή στον χώρο αυτό πραγματοποιείται ένα “λαϊκό κοινωνικό εστιατόριο” όπου με πολύ λίγα χρήματα άνθρωποι της γειτονιάς τρώνε συλλογικά και με αυτό το τρόπο στηρίζουν οικονομικά την κατάληψη, έτσι ώστε να γίνεται εφικτή η αυτοδιαχείριση του χώρου. 


“Το σημαντικό για μας είναι να λειτουργεί και στην πράξη και στις συνειδήσεις των ανθρώπων η κατάληψη αυτή ως ένας δημόσιος χώρος, ανοιχτός στον κόσμο για να περνάει το χρόνο του, να έχει τη δυνατότητα για ένα γεύμα με τρόφιμα που έχουν παραχθεί χωρίς εκμετάλλευση” αναφέρει σχετικά ο Gianni de Giglio, επισημαίνοντας ακόμη ότι εκτός από τις δράσεις αλληλεγγύης τα μέλη του “Bread and Roses” συμμετέχουν από κοινού με άλλες καταλήψεις όπως το “Convochiamociperbari” και στις “μεγάλες” διεκδικήσεις, όπως σε διαδηλώσεις ενάντια στη λιτότητα για την υπεράσπιση των δημοσίων αγαθών, για την στέγαση και τη νομιμοποίηση των μεταναστών που έρχονται στο Μπάρι, αλλά και σε δράσεις ενάντια στις διοργανώσεις των μεγάλων πολυεθνικών που ασχολούνται με τα τρόφιμα, όπως η ΕΧPΟ.

“Επίσης επισκεπτόμαστε πολύ συχνά το κέντρο όπου οι μετανάστες από την Αφρική (Γκανα, Σενεγάλη, Γκάμπια, Ερυθραία κ.ά.) όταν φτάνουν στο Μπάρι παίρνουν τα έγγραφα που χρειάζονται, έτσι ώστε να έχουν υποστήριξη στην διεκδίκηση των δικαιωμάτων τους και να τους βοηθάμε να ζήσουν με έναν αξιοπρεπή τρόπο, π.χ. με το να καταλαμβάνουμε από κοινού χώρους για να χρησιμοποιούνται ως χώροι στέγης”. 

“Πρέπει να επιστρέψουμε στα βασικά: Παντού στην Ευρώπη, το εργατικό κίνημα με τα συνδικάτα του αλλά και τα κόμματα της Αριστεράς βρίσκονται σε κρίση, δεν καταφέρνουν να εκπροσωπήσουν τους φτωχούς, τους ανέργους, τους εργαζόμενους και πολλές φορές ο κόσμος αυτός δεν τους εμπιστεύεται. Πεποίθησή μας είναι ότι πρέπει να ξεκινήσουμε από την αρχή να κάνουμε πολιτική με επίκεντρο τις βασικές μας ανάγκες. Για τον σκοπό αυτό δεν φτάνει μόνο η δικτύωση χρειάζονται και οργανώσεις, δεν αποκηρύσσουμε λοιπόν τα κόμματα ή την αναγκαιότητα δομών για την οργάνωση των αγώνων. Δεν φτάνει, όμως, μόνο η διάδοση των δίκαιων αιτημάτων μας, πρέπει να στεκόμαστε και στην πράξη δίπλα και μαζί με τους ανθρώπους που αντιμετωπίζουν προβλήματα, να συμμετέχουμε σε δομές αλληλεγγύης όπως το Κοινωνικό Ιατρείο, η ΒΙΟΜΕ στην Ελλάδα κ.α.. Οι οργανώσεις πρέπει όμως να δικτυώνονται μεταξύ τους, να συνεργάζονται και για τα μικρά και για τα μεγάλα” καταλήγει.

Σταυρούλα Πουλημένη

Στο Μπάρι της Ιταλίας οι άνθρωποι ζητούν ξανά και το ψωμί και τα τριαντάφυλλα

Σε μια γειτονιά λίγο έξω από το κέντρο του Μπάρι της Ιταλίας, βρίσκεται ένας χώρος που κάτοικοι της περιοχής, ντόπιοι και μετανάστες, προσπαθούν να “επιστρέψουν” στα βασικά, ζητώντας ξανά και το ψωμί και τα τριαντάφυλλα.

Η κατάληψη “Bread and roses” με όνομα εμπνευσμένο από την ομώνυμη ταινία του Κεν Λόουτς, αποτελεί ένα εγχείρημα αλληλεγγύης μεταξύ όλων των ανθρώπων που ζουν και εργάζονται υπό συνθήκες εκμετάλλευσης στο νότο της χώρας, κυρίως όμως είναι μια προσπάθεια επανάκτησης του δημόσιου χώρου και ένα μικρό αλλά θαυματουργό εργαστήρι σχέσεων για να δούμε στην πράξη ότι μπορούμε να ζήσουμε διαφορετικά.

Χρειαζόμαστε χώρους όπου θα ξοδεύουμε χρόνο και όχι χρήματα


“Καταλάβαμε τον χώρο αυτό που είχε εγκαταλειφθεί εδώ και 25 χρόνια στις 24 Μαρτίου του 2016. Ο ιδιοκτήτης του είναι ο δήμος που παλαιότερα το λειτουργούσε ως κέντρο υγείας για παιδιά. Κάποια στιγμή το κέντρο υγείας έκλεισε και το κτίριο έμεινε για χρόνια εγκαταλελειμμένο. Αρχικά πήραμε την απόφαση να το καταλάβουμε γιατί χρειαζόμασταν έναν χώρο για να οργανώσουμε κοινωνικές, πολιτικές και πολιτιστικές δράσεις αλληλεγγύης” εξηγεί ο Gianni de Giglio, μέλος της κατάληψης προσθέτοντας:

“Πιστεύουμε ότι σήμερα μπορούμε να επαναχρησιμοποιούμε εγκαταλελειμμένα κτίρια για να δείξουμε στον κόσμο και στον δήμο ότι αυτά τα κτίρια πρέπει να χρησιμοποιούνται για το κοινό όφελος και όχι για ιδιωτικά συμφέροντα”.

“Ένας άλλος λόγος είναι ότι πιστεύουμε ότι στις μεγάλες πόλεις υπάρχει μεγάλη έλλειψη δημόσιου χώρου, όπου οι άνθρωποι μπορούν να συζητούν, αυτό που στην αρχαία Ελλάδα ήταν η αγορά. Στις πόλεις έχουμε πολλούς ιδιωτικούς χώρους και πολύ λίγους έως και καθόλου δημόσιους. Έτσι, η κατάληψη αυτή εντάσσεται σε μια γενικότερη προσπάθεια να ανοίξουμε αυτούς τους χώρους ώστε οι άνθρωποι να συναντιούνται για να ξοδεύουν όχι χρήματα αλλά χρόνο μεταξύ τους για σκοπούς αλληλεγγύης. Για εμάς είναι μια πολιτική πράξη και ένας νέος τρόπος να κάνουμε πολιτική” δηλώνει ακόμη. 

Με πρωτοβουλία μαθητών και μαθητριών, εργαζομένων και προσωρινά απασχολούμενων, ντόπιων και μεταναστών πριν 15 μήνες η Villa Capriati και το παρακείμενο αγρόκτημα ξανάνοιξαν κόντρα στην αμέλεια των θεσμικών οργάνων. Τους πρώτους μήνες έγιναν κατασκευές αποκατάστασης, καθαρίστηκε ο χώρος πρασίνου· όλα στη λογική της αυτοχρηματοδότησης και με εβδομαδιαίες συνελεύσεις όπου παίρνονται όλες οι αποφάσεις. Παράλληλα τα μέλη της κατάληψης προσπαθούν να αναγνωριστεί το εγχείρημα και από τον ίδιο τον δήμο αλλά και να τους παρασχεθούν οι ελάχιστες υπηρεσίες κοινής ωφέλειας, όπως το νερό και το ηλεκτρικό ρεύμα.

“Αυτός είναι ένας χώρος “παράνομος”, και το διεκδικούμε. Είμαστε σε διαπραγμάτευση. Πρέπει να μας το αναγνωρίσουν όχι ως ένα ιδιωτικό μέρος αλλά ως ένα δημόσιο” σχολιάζει ο Gianni de Giglio.


Salsa di Pomodoro: Ένας ντοματοχυμός με 0% εκμετάλλευση.


Μια από τις βασικές δράσεις που υλοποιούνται στο Bread and Roses, είναι η έμπρακτη αλληλεγγύη στους μετανάστες εργάτες που εργάζονται στα χωράφια σε όλο τον Νότο της Ιταλίας, χωρίς δικαιώματα και περίθαλψη και βιώνουν μια απίστευτη εκμετάλλευση.

“Το 2014 πριν καταλάβουμε τον χώρο φτιάξαμε μια ομάδα 15 ατόμων με μετανάστες και Ιταλούς για να δουλέψουμε όλες τις φάσεις στην παραγωγή ντοματοχυμού. Καλλιεργούμε ντομάτες, και στη συνέχεια τις μετατρέπουμε σε χυμό σε έναν άλλο κατειλημμένο χώρο κοντά στο Bread and Roses, στη συνέχεια το διανέμουμε σε μικρά μαγαζιά, οπουδήποτε στην Ιταλία και στο εξωτερικό υπάρχει ενδιαφέρον. Οργανώνουμε, όμως, και με άλλες εμπειρίες παραγωγής στην Ιταλία το δίκαιο εμπόριο (Fuori Mercato), που για εμάς σημαίνει εργασία έξω από τους νόμους της αγοράς” συνεχίζει ο Gianni de Giglio, εξηγώντας ότι σε όλη την Ιταλία, από το Μιλάνο μέχρι την Σικελία, υπάρχουν 15 -20 εγχειρήματα όπου εργάτες μετανάστες, έχουν ξεκινήσει εγχειρήματα αλληλέγγυας οικονομίας σε κατειλλημένα κτίρια, παραδείγματα που συνδέονται ιδεολογικά και πολιτικά με αντίστοιχα σε άλλες χώρες της Ευρώπης και στην Ελλάδα, όπως την ΒΙΟΜΕ.


“Ξεκινήσαμε αυτό το εγχείρημα γιατί παντού στην Ιταλία υπάρχει μεγάλο πρόβλημα. Οι εργάτες γης λαμβάνουν μικρούς μισθούς, χωρίς συμβάσεις, χωρίς να έχουν ένα σπίτι, χωρίς δικαιώματα και αυτό σημαίνει ότι η εκμετάλλευση είναι μεγάλη”, τονίζει ο Gianni de Giglio.

Συνολικά οι συμμετέχοντες στο εγχείρημα καλλιεργούν 10 στρέμματα ντομάτες αλλά πλέον καλλιεργούν και άλλα λαχανικά. Από την διανομή προκύπτει ένα εποχιακό εισόδημα για τους εργάτες.

“Εμείς προσπαθούμε να αποδείξουμε ότι μια εναλλακτική παραγωγή χωρίς εκμετάλλευση είναι εφικτή. Προς το παρόν δίνουμε έναν μέσο μισθό (7 ευρώ την ώρα ) για τους ανθρώπους που εργάζονται στο χωράφι, 6,50-7 ευρώ για όσους-ες εργάζονται στην παραγωγή, και η διανομή γίνεται από μέλη μας που ήδη έχουν μια εργασία και βοηθούν εθελοντικά. Μέχρι στιγμής μπορούμε να καλύψουμε τις δύο φάσεις της παραγωγής και για την τελευταία χρησιμοποιούμε την εθελοντική διαδικασία με μέλη της ομάδας” προσθέτει.

Σύμφωνα με τον ίδιο, το εγχείρημα αυτό συνιστά μια πράξη αντίστασης στη μεγέθυνση της διανομής προϊόντων που επιδιώκουν τα πολυκαταστήματα όπως το Carrefour, γιατί με αυτό τον τρόπο οι μεγάλες εταιρείες συμπιέζουν το κόστος παραγωγής στις μικρές βιομηχανίες με αποτέλεσμα την χειροτέρευση των συνθηκών εργασίας, δηλαδή το φαινόμενο μετανάστες εργάτες να δουλεύουν σε συνθήκες δουλείας.

“Για μας το πρόβλημα είναι ότι οι μεγάλες επιχειρήσεις καθορίζουν το κόστος του τοματοχυμού. Θέλουμε οι μικρές επιχειρήσεις να αντιληφθούν ότι το πρόβλημα τους, δεν είναι το κόστος εργασίας, δηλαδή οι εργάτες αλλά οι πολυεθνικές. Στόχος μας είναι να παράγουμε προϊόντα χωρίς εκμετάλλευση και για αυτό το προϊόν μας ονομάζεται Sfrutta Zero (τοματοχυμός, με 0% εκμετάλλευση)” εξηγεί ακόμη.

Επιστροφή στα βασικά

Μετά από 15 μήνες αυτοδιαχείρισης το Bread and Rose αποτελεί έναν χώρο έμπρακτης αμοιβαιότητας σε όλα τα επίπεδα: οργανώνονται κινηματογραφικές προβολές που συνδέονται με κινητοποιήσεις όπως π.χ. αυτή που έγινε για τα δικαιώματα των γυναικών (Non una di meno-Ούτε μία λιγότερη) ενάντια στη βία και την καταπίεση, ανοίγουν συζητήσεις για τα δικαιώματα της Lgbt κοινότητας, προγράμματα αυτοεκπαίδευσης κ.α. Κάθε δεύτερη Κυριακή στον χώρο αυτό πραγματοποιείται ένα “λαϊκό κοινωνικό εστιατόριο” όπου με πολύ λίγα χρήματα άνθρωποι της γειτονιάς τρώνε συλλογικά και με αυτό το τρόπο στηρίζουν οικονομικά την κατάληψη, έτσι ώστε να γίνεται εφικτή η αυτοδιαχείριση του χώρου. 


“Το σημαντικό για μας είναι να λειτουργεί και στην πράξη και στις συνειδήσεις των ανθρώπων η κατάληψη αυτή ως ένας δημόσιος χώρος, ανοιχτός στον κόσμο για να περνάει το χρόνο του, να έχει τη δυνατότητα για ένα γεύμα με τρόφιμα που έχουν παραχθεί χωρίς εκμετάλλευση” αναφέρει σχετικά ο Gianni de Giglio, επισημαίνοντας ακόμη ότι εκτός από τις δράσεις αλληλεγγύης τα μέλη του “Bread and Roses” συμμετέχουν από κοινού με άλλες καταλήψεις όπως το “Convochiamociperbari” και στις “μεγάλες” διεκδικήσεις, όπως σε διαδηλώσεις ενάντια στη λιτότητα για την υπεράσπιση των δημοσίων αγαθών, για την στέγαση και τη νομιμοποίηση των μεταναστών που έρχονται στο Μπάρι, αλλά και σε δράσεις ενάντια στις διοργανώσεις των μεγάλων πολυεθνικών που ασχολούνται με τα τρόφιμα, όπως η ΕΧPΟ.

“Επίσης επισκεπτόμαστε πολύ συχνά το κέντρο όπου οι μετανάστες από την Αφρική (Γκανα, Σενεγάλη, Γκάμπια, Ερυθραία κ.ά.) όταν φτάνουν στο Μπάρι παίρνουν τα έγγραφα που χρειάζονται, έτσι ώστε να έχουν υποστήριξη στην διεκδίκηση των δικαιωμάτων τους και να τους βοηθάμε να ζήσουν με έναν αξιοπρεπή τρόπο, π.χ. με το να καταλαμβάνουμε από κοινού χώρους για να χρησιμοποιούνται ως χώροι στέγης”. 

“Πρέπει να επιστρέψουμε στα βασικά: Παντού στην Ευρώπη, το εργατικό κίνημα με τα συνδικάτα του αλλά και τα κόμματα της Αριστεράς βρίσκονται σε κρίση, δεν καταφέρνουν να εκπροσωπήσουν τους φτωχούς, τους ανέργους, τους εργαζόμενους και πολλές φορές ο κόσμος αυτός δεν τους εμπιστεύεται. Πεποίθησή μας είναι ότι πρέπει να ξεκινήσουμε από την αρχή να κάνουμε πολιτική με επίκεντρο τις βασικές μας ανάγκες. Για τον σκοπό αυτό δεν φτάνει μόνο η δικτύωση χρειάζονται και οργανώσεις, δεν αποκηρύσσουμε λοιπόν τα κόμματα ή την αναγκαιότητα δομών για την οργάνωση των αγώνων. Δεν φτάνει, όμως, μόνο η διάδοση των δίκαιων αιτημάτων μας, πρέπει να στεκόμαστε και στην πράξη δίπλα και μαζί με τους ανθρώπους που αντιμετωπίζουν προβλήματα, να συμμετέχουμε σε δομές αλληλεγγύης όπως το Κοινωνικό Ιατρείο, η ΒΙΟΜΕ στην Ελλάδα κ.α.. Οι οργανώσεις πρέπει όμως να δικτυώνονται μεταξύ τους, να συνεργάζονται και για τα μικρά και για τα μεγάλα” καταλήγει.

Σταυρούλα Πουλημένη

Στο Μπάρι της Ιταλίας οι άνθρωποι ζητούν ξανά και το ψωμί και τα τριαντάφυλλα

Στη χώρα όπου 2 τόνοι ηρωίνης στο πλοίο Noor 1 έφτασαν ινκόγκνιτο και όπου οι Παπαγεωργόπουλος και Λεμούσιας αποφυλακίστηκαν χωρίς να εξιχνιαστεί η κλοπή (για να μην μασάμε τα λόγια μας) 17,9 εκατομμυρίων από τον Δήμο Θεσσαλονίκης,


Τρεις μαθητές από το Ρέθυμνο καταδικάστηκαν σε 80 ώρες κοινωνικής εργασίας για μια σπασμένη κλειδαριά! Η κατάληψη του 1ου Γυμνασίου Ρεθύμνου άρχισε στις 26 του περσινού Σεπτέμβρη, και την επόμενη μέρα έσπευσε να τους καταγγείλει ο διευθυντής του σχολείου στην Αστυνομία ως πρωτεργάτες! Η ΕΛΜΕ Ρεθύμνου σχεδιάζει τη διαγραφή του. Η απίστευτη απόφαση προκάλεσε την παρέμβαση του υπ. Παιδείας Κώστα Γαβρόγλου και της εισαγγελέα του Αρείου Πάγου Ξένης Δημητρίου.


Ο 78χρονος μπαρμπα Θόδωρος καταδικάστηκε από το Μονομελές Πλημμελειοδικείο Πολυγύρου σε 1 χρόνο φυλάκισης με τριετή αναστολή για αντίσταση κατά της αρχής! Αστυνομικός κατηγόρησε τον ηλικιωμένο ότι συμμετείχε στα γεγονότα της 10.7.2013 στην Ιερισσό Χαλκιδικής, ενάντια στις εξορύξεις από την Ελληνικός Χρυσός. Περιγράφει μάλιστα ότι τον καταδίωξε και τον συνέλαβε παρά την… κλωτσοπατινάδα! Ο ίδιος ο μπαρμπα Θόδωρος υποστήριξε ότι καθόταν σε ένα παγκάκι και πως έφαγε τόσο ξύλο ώστε νοσηλεύτηκε πέντε μέρες. Η εισαγγελέας δεν τον πίστεψε όμως.
[Κακώς ερευνάται διεθνώς μόνο η μακροβιότητα των Ικαριωτών. Κάποιοι πρέπει να ασχοληθούν και με την ηράκλεια δύναμη των ηλικιωμένων στη Χαλκιδική.]

Δυστυχώς, οι δικαστικές διώξεις, τα χημικά και το ξύλο, αλλά κυρίως η απογοήτευση από την κυβέρνηση η οποία άλλαξε τη στάση της απέναντι στην εταιρεία εξόρυξης, έχουν νικήσει τους αγωνιστές.

Ο Σπύρος Ζολώτας, γνωστός ως «ο ληστής με το κοστούμι», έχει καταδικαστεί σε 41 χρόνια κάθειρξη, δηλαδή θα εκτίσει τα 25. Μαζί με 515 μέρες εργασίας που έχει συμπληρώσει, δικαιούται πλέον να αποφυλακιστεί υπό όρους, εξαιτίας καρκίνου του δέρματος, σοβαρού προβλήματος στη σπονδυλική στήλη και ψυχικών προβλημάτων.Η υπόθεση έχει σκοντάψει σε γραφειοκρατικές αγκυλώσεις και εμμονές δικαστικών λειτουργών, με αποτέλεσμα να κινδυνεύει η ζωή του. Βλέπετε, ένας ληστής τραπεζών είναι πολύ πιο επικίνδυνος από έναν ληστή του δημοσίου.

Οι νόμοι για την αποφυλάκιση λόγω αναπηρίας άνω του 67% ή για άδεια ύστερα από κάποιο διάστημα στη φυλακή -που δίνεται ακόμα και σε βιαστές παιδιών- δεν εφαρμόζονται σε όσους έχουν καταδικαστεί για τρομοκρατία.
Το έχουμε δει στην περίπτωση του Σάββα Ξηρού, ο οποίος ζει στην κόλαση από τότε που συνελήφθη, του Δημήτρη Κουφοντίνα, ο οποίος δεν πήρε ποτέ την άδεια που δικαιούται εδώ και χρόνια, και φυσικά στην περίπτωση του Τάσου Θεοφίλου, ο οποίος είχε αθωωθεί για όλες τις κατηγορίες, αλλά κινδυνεύει να ξαναδικαστεί επειδή το εισηγήθηκε η εισαγγελέας του Εφετείου!
Εξοντωτική είναι και η καταδίκη σε 36 χρόνια κάθειρξη του Μάριου Σεϊσίδη, παρόλο που δεν υπάρχουν αποδείξεις και κανένας μάρτυρας δεν τον αναγνώρισε!
Ασήμαντη λεπτομέρεια: Θεοφίλου και Σεϊσίδης είναι αναρχικοί.

Πριν από λίγες μέρες, μια υποψήφια διδάκτωρ πανεπιστημίου οδηγήθηκε στη φυλακή επειδή ο σύντροφός της είχε κατηγορηθεί για συμμετοχή στους Πυρήνες της Φωτιάς. Ο νεαρός αθωώθηκε μεν, αλλά η κοπέλα φυλακίστηκε βάσει ενός επισφαλούς ευρήματος.

Από όλες αυτές τι υποθέσεις, βλέπουμε ότι ο περίφημος πέλεκυς πέφτει σε ανθρώπους χωρίς «πλάτες» ή που έχουν επιλέξει μια άλλη κοσμοθεωρία και διαφορετικό τρόπο ζωής. Και πέφτει χωρίς να δέχεται ελαφρυντικά.

Μέσα σε όλη αυτή τη ζοφερή κατάσταση, υπάρχει κι ένα ευχάριστο νέο:αθωώθηκε ο Πέτρος Καπετανόπουλος, ο οποίος τα μεσάνυχτα της 21.7.2012 συνελήφθη από αστυνομικούς επειδή διαμαρτυρήθηκε για τον βασανισμό νεαρού μετανάστη, ο οποίος βρισκόταν στο έδαφος με χειροπέδες. Ο Καπετανόπουλος κατηγορήθηκε για αντίσταση κατά της αρχής, προσπάθεια απελευθέρωσης κρατουμένου και ψευδή ανωμοτί κατάθεση. Η πρώτη εισαγγελέας επιχείρησε να του φορτώσει και κατηγορία για συμμετοχή σε ληστεία! Η δεύτερη εισαγγελέας εισηγήθηκε την αθώωσή του επειδή τα κίνητρά του ήταν ανθρωπιστικά, και η δικαστής συμφώνησε διότι προφανώς δεν καταλαβαίνει πώς ένας άνθρωπος με βερμούδα και σαγιονάρες μετατρέπεται σε σούπερμαν.



Ο επιλεκτικός πέλεκυς της Δικαιοσύνης

Οι σπόροι και οι ποικιλίες φυτών στη γεωργία, κατά τους προηγούμενους αιώνες, ανήκαν σε αυτό που οι σημερινοί οικονομολόγοι-κοινωνιολόγοι έχουν ονομάσει «Κοινά». Με την έννοια ότι στο παρελθόν οι αγρότες των παλαιότερων γενιών ότι επιλέγαν και βελτίωναν από το γενετικό υλικό της φύσης, το κληρονομούσαν στις επόμενες γενιές των αγροτών-συνήθως της κοινότητάς τους- χωρίς κάποιο αντάλλαγμα, εκτός ίσως του ονόματός τους στον σπόρο ή την ποικιλία.
Έτσι όλο αυτό το γενετικό υλικό που βελτιώθηκε στα 10.000 προηγούμενα χρόνια της ανθρώπινης γεωργίας, βρισκόταν στα χέρια των αγροτών, μέχρι που οι σύγχρονες εταιρείες σποροπαραγωγής-από τα μέσα του 20ου αιώνα, μέσω της «βιοπειρατίας»,της υβριδοποίησης, της γενετικής τροποποίησης και των νόμων γιαπνευματική ιδιοκτησία και ευρεσιτεχνία-αφού τα άρπαξαν από τους γεωργούς και τη φύση-ακόμη και των πιο απομακρυσμένων περιοχών του πλανήτη-το μετέτρεψαν σε πλήρη ιδιοκτησία τους. Από ένα αγαθό που ανήκε σε όλους –στα«Κοινά»-μετατράπηκε σε ιδιωτικό, εταιρικό αγαθό, που προστατεύεται από κρατικούς νόμους πνευματικών δικαιωμάτων και ευρεσιτεχνίας, σχεδόν παντού στον κόσμο(όπου ακόμα δεν έχουν περάσει τέτοιοι νόμοι, οι εταιρείες πιέζουν να γίνουν μέσω των διεθνών συμφωνιών τύπου CETA, TTIP, TPP, TISA κ.λπ.).
Στην Ελλάδα για παράδειγμα, ακόμα και ένας βιοκαλλιεργητής που θέλει να φυτέψει ή να σπείρει την ποικιλία που διατηρεί και αναπαράγει ο ίδιος, δεν μπορεί να πάρει την επιδότηση που παίρνουν οι σημερινοί αγρότες όταν φυτεύουν «πιστοποιημένους» σπόρους των εταιρειών σποροπαραγωγής. Για να την πάρει θα πρέπει να εξασφαλίσει τα «καρτελάκια» από τα μαγαζιά των γεωπόνων-πληρώνοντας φυσικά-και μετά ας κάνει ότι θέλει, είτε να φυτέψει τη δική του είτε την «προστατευμένη» από δικαιώματα ποικιλία κάποιας εταιρείας.
Μετά από αυτόν τον σφετερισμό, την βιοπειρατεία και την πατεντοποίηση των εταιρειών της «πράσινης επανάστασης», τι μένει για τον σύγχρονο γεωργό και ειδικά για τον βιοκαλλιεργητή; Να πατεντάρει και αυτός τις τυχόν δικές του ποικιλίες και σπόρους για να απολαύσει τα ίδια δικαιώματα και να τις προστατέψει από την βιοπειρατία των εταιρειών; Στα πλαίσια όμως των νόμων για την πατέντα, αυτό είναισχεδόν αδύνατο-από οικονομική και επιστημονική άποψη-για έναν μεμονωμένο αγρότη! Χρειάζεται είτε οι ίδιοι οι αγρότες να συνασπισθούν σε ομάδες παραγωγών και συνεταιρισμούς που θα μπορέσουν να αναλάβουν αυτό το εγχείρημα, είτε συλλογικές πρωτοβουλίες πολιτών-με ειδικούς στα νομικά, στη γεωπονία και στη βελτίωση επιστήμονες σαν μέλη τους-που θα βοηθήσουν τους γεωργούς να το κάνουν αυτό.
Η ιδέα είναι αρκετά νέα (το 2012 ιδρύθηκε η πρώτη πρωτοβουλία στις Ηνωμένες Πολιτείες). Για παράδειγμα η πρωτοβουλία «OpenSourceSeeds» ( «Σπόροι ελεύθερης προέλευσης ή ανοικτού κώδικα») έχει βάλει σαν στόχο να διατηρηθούν οι σπόροι και οι ποικιλίες σαν αγαθά που ανήκουν σε αυτό που λέμε «Κοινά» και έτσι να δημιουργήσει ένα αντίβαρο στην παγκόσμια τάση για ιδιωτικές επιχειρήσεις κατόχους-εμπορίας υβριδικών ποικιλιών (που δεν μπορεί κανείς να πολλαπλασιάσει μόνος του) και κατοχυρωμένων με δίπλωμα ευρεσιτεχνίας σπόρων (που δεν επιτρέπεται να τους αναπαράγει κανείς).
Η OpenSourceSeeds (http://www.opensourceseeds.org/en/licence ) βλέπει τον εαυτό της ως φορέα παροχής υπηρεσιών που εφοδιάζει νέες ποικιλίες με μια άδεια έγκρισης και πιστοποίησης, ώστε να διασφαλιστεί η χωρίς περιορισμό αντιγραφή, αναπαραγωγή, πώληση και διανομή τους ελεύθερα. Επιπλέον, η άδεια ελεύθερης χρήσης μιας ποικιλίας-ανάλογης αυτής για εφαρμογές ελεύθερου λογισμικού- εξασφαλίζει ότι κανείς δεν μπορεί να τη πατεντάρει ή να αποκτήσει δικαιώματα ευρεσιτεχνίας -προστασίας πάνω της, ούτε σε οποιαδήποτε τυχόν νέα ποικιλία που θα προέλθει από βελτίωσή της.
Στη Γερμανία ο σύλλογος Agrecol e.V. (http://www.agrecol.de/?q=node/5 : ένας σύλλογος για την προώθηση του δικαιώματος τοπικής και φιλικής προς το περιβάλλον χρήσης της γης στην Αφρική, την Ασία, τη Λατινική Αμερική και την Ανατολική Ευρώπη), με πολλά μέλη που ασχολούνται και επαγγελματικά στον τομέα της συνεργασίας για ανάπτυξη καλών και οικολογικών γεωργικών πρακτικών, δημιούργησε μια ομάδα εργασίας – που αποτελείται από διαχειριστές φυτωρίων, γεωπόνους και δικηγόρους – η οποία βρήκε έναν τρόπο για να χρησιμοποιηθεί η αρχή του ανοικτού κώδικα για τη νομική προστασία των σπόρων και των φυτών μας, με τα χαρακτηριστικά που αναφέρονται πιο πάνω.
Έτσι, μπορεί να αναπτυχθεί η αντιπρότασή μας για ελεύθερους σπόρους και ποικιλίες, ενάντια στα διπλώματα ευρεσιτεχνίας και τα δικαιώματα πνευματικής ιδιοκτησίας επί του γενετικού υλικού και των φυτικών ποικιλιών, που αποδίδονται από το νομικό σύστημα στον ιδιωτικό τομέα των σπόρων. Όσο δεν μπορούμε να αποδομήσουμε άμεσα το υπάρχον κυρίαρχο νομικό πλαίσιο, θα πρέπει να προσπαθήσουμε να βρούμε τις ρωγμές του μέσα από τις οποίες θα διατηρήσουμε τη βιοποικιλότητα και θα πετύχουμε την επισιτιστική ασφάλεια για τους «από κάτω» αυτών των κοινωνιών με προσαρμογή της γεωργίας στην επερχόμενη κλιματική αλλαγή, την οποία δεν πρόκειται να αποτρέψουν οι υπάρχουσες κυβερνήσεις.
Αυτό πρέπει να γίνει και στην Ελλάδα, ώστε πέρα από ότι κάναμε μέχρι τώρα για τη διατήρηση και διάδοση των τοπικών σπόρων και ποικιλιών, να μπορέσουμε κάποιο σημαντικό γενετικό υλικό που έχει διασωθεί μέχρι σήμερα και δεν το έχουν αρπάξει οι εταιρείες, να το προστατέψουμε εφοδιάζοντάς το με άδεια «ελεύθερης προέλευσης και κοινής χρήσης» ή βάζοντάς το στον Εθνικό Κατάλογο Παραδοσιακών Ποικιλιών, σύμφωνα με τον αντίστοιχο νόμο του 2009 που τροποποιήθηκε το 2014. Θα χρειασθεί να συνεργασθούν σε αυτό ομάδες παραγωγών-συνεταιρισμοί, δίκτυα διατήρησης και ανταλλαγής σπόρων(σποροδίκτυα όπως το ΠΕΛΙΤΙ και ΑΙΓΙΛΟΠΑΣ), το Ινστιτούτο Γενετικής Βελτίωσης, η Τοπική Αυτοδιοίκηση.
Η πρώτη ποικιλία με άδεια OSS (OpenSourceSeeds ) είναι η ποικιλία ντομάτας «Sunviva». Δεν έχει μόνο μικρούς καρπούς με ασυνήθιστο κίτρινο χρώμα(φωτο), έχει και την παγκόσμια πρωτιά στην άδεια ανοιχτού κώδικα και έτσι το πρώτο από τα φυτά που θα ανήκει στα νέα μας «Κοινά»! Ο δε κατάλογος των μέχρι τώρα εγκεκριμένων τέτοιων ποικιλιών είναι πάρα πολύ μικρός: εκτός από τη ντομάτα «Sunviva», έχουμε και ένα είδος σιταριού και ένα μαρούλι. Έφθασε ο καιρός να τις πολλαπλασιάσουμε!
Αν σκεφτεί κανείς ότι ο μεγαλύτερος παραγωγός σπόρων στον κόσμο κατέχει μερίδιο αγοράς περίπου 25% και η τάση είναι όλο και περισσότερο προς την μονοπώληση, τότε το σχέδιο αυτό είναι επαναστατικό και όχι στα πλαίσια του υπάρχοντος. Δε μπορούμε παρά να στηρίξουμε και να αγωνισθούμε να διατηρήσουμε, να αναπαράγουμε και να βελτιώσουμε -σαν «Κοινά»- τους «ελεύθερους» σπόρους και ποικιλίες. Σαν κοινή κληρονομιά μας από τους αγρότες του παρελθόντος, ώστε όχι μόνο να έχουμε στο παρόν μεγάλη ποικιλία σπόρων, ποικιλιών και καλλιεργειών, αλλά να τους κληρονομήσουμε ελεύθερα και στο μέλλον, στις νέες γενιές των αγροτών.


Open Source Seeds: Σπόροι και ποικιλίες ανοιχτής-ελεύθερης προέλευσης για κοινή χρήση(κατά το «τεχνολογία ανοιχτού κώδικα»)

Στη χώρα όπου γεννήθηκε ο μύθος του Προμηθέα πληθαίνουν οι μιμητές του. Δεν κλέβουν τη φωτιά από τους θεούς για να την προσφέρουν στους ανθρώπους, αλλά κλέβουν ηλεκτρικό ρεύμα για να φωτίσουν τα σπίτια τους, για να μαγειρεύουν, για να μη διαβάζουν τα παιδιά τους με κερί. Τόσοι πολλοί είναι σήμερα οι ρευματοκλέφτες που, για την αντιμετώπιση αυτού του φαινομένου, η Ρυθμιστική Αρχή Ενέργειας συνέταξε επίσημο «Εγχειρίδιο» όπου περιγράφονται τα πρόστιμα και οι ποινικές διώξεις, όπως αναφέρεται σε είδηση του ΑΠΕ-ΜΠΕ.

Εντυπωσιακή είναι η αύξηση των «διαπιστωμένων κρουσμάτων» (προφανώς υπάρχουν και κρούσματα ανεξιχνίαστα): από 400 που ήταν το 2006 έφτασαν πέρυσι τα 10.616. Δηλαδή στα χρόνια της «πρώτης φοράς Αριστεράς» και παρά την ύπαρξη του κοινωνικού τιμολογίου της ΔΕΗ, χιλιάδες νοικοκυριά ηλεκτροδοτούνται διά της πλαγίας οδού.

«Η μάστιγα της ελληνικής υπαίθρου». Έτσι χαρακτήριζαν τον 19ο και τον 20ό αιώνα τις ζωοκλοπές. Στον 21ο αιώνα, οι θεσμοί απαιτούν την πάταξη της μάστιγας των ρευματοκλοπών. Μάλιστα η δέσμευση για λήψη μέτρων περιλαμβάνεται στην πρόσφατη συμφωνία για τη δεύτερη αξιολόγηση.

Οι άνθρωποι κλέβουν ένα βασικό αγαθό όχι επειδή έχουν στο DNA τους την απάτη αλλά για να μην επιστρέψουν στα σπήλαια των πρωτογόνων. Σε λίγο θα προβλέπονται πρόστιμα για όσους δεν πληρώνουν τον αέρα που ανασαίνουν ή το φως που μας χαρίζει ο ήλιος. Και δεν θα φοβούνται τις ποινικές διώξεις ή την τιμωρία των θεών. Έτσι κι αλλιώς, η τωρινή κυβέρνηση, όπως και οι προηγούμενες, με κάθε νέο μνημόνιο μας καρφώνει όλο και πιο γερά στο βράχο του Καυκάσου.


της Μαριάννας Τζιαντζή

Η ΔΕΗ και ο βράχος του Καυκάσου

Γραμματοσειρά
Αντίθεση