13 December, 2017
Home / Περιβαλλον (Page 2)

Την στιγμή που η Ευρώπη δοκιμάζεται από μια κρίση όχι μόνο οικονομική αλλά από μια κρίση αξιών, εκατομμύρια Ευρωπαίοι πολίτες ζητούν μια απάντηση σε ένα καίριο ερώτημα: Είναι το νερό για την Ε.Ε. ένα εμπόρευμα της αγοράς, ή ένα ανθρώπινο δικαίωμα; Μέχρι σήμερα, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή δεν έχει δώσει ξεκάθαρη
απάντηση σε αυτό το ερώτημα, ενώ αρνείται να αναγνωρίσει το ανθρώπινο δικαίωμα στο νερό, όπως έκανε ο ΟΗΕ το 2010.

Την ίδια στιγμή εκατοντάδες πόλεις, περιφέρειες και κράτη σε όλο τον κόσμο επαναδημοτικοποιούν τις υπηρεσίες ύδρευσής τους, απορρίπτοντας ως αποτυχημένο το ιδιωτικό μοντέλο διαχείρισης του νερού που δοκίμασαν για δεκαετίες. Στην Ευρώπη, οι περισσότερες περιπτώσεις καταγράφηκαν στη Γαλλία, την έδρα των μεγαλύτερων και ισχυρότερων πολυεθνικών εταιρειών νερού του πλανήτη. Εννιά περιπτώσεις καταγράφηκαν στη Γερμανία.

Παρόλο που το Βερολίνο και το Παρίσι επανάκτησαν τον δημόσιο έλεγχο του νερού τους, κάτι που παρουσιάστηκε εντός συνόρων ως κάτι καλό, η οικονομική και πολιτική ελίτ της Ευρώπης πιέζει μέσω της Τρόικας την Ελλάδα, την Πορτογαλία, και την Ιρλανδία, να ιδιωτικοποιήσουν τα δικά τους δημόσια συστήματα ύδρευσης. Είναι ένας κοινός όρος που περιλαμβάνεται σε κάθε μνημόνιο που έχει υπογραφεί μεταξύ των χρεωμένων χωρών και των δανειστών τους.

Το Μέχρι την τελευταία σταγόνα ακολουθεί για τέσσερα χρόνια τη ροή του χρήματος και των εταιρικών συμφερόντων, σε δεκατρείς πόλεις έξι χωρών της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Είναι ένα ντοκιμαντέρ για το νερό, που μέσα του καθρεφτίζονται οι σύγχρονες ευρωπαϊκές αξίες και η ποιότητα της σύγχρονης ευρωπαϊκής δημοκρατίας.

Από την Πέμπτη 7 Δεκεμβρίου 2017 ξεκινά να προβάλλεται στη Θεσσαλονίκη η νέα ταινία -ντοκιμαντέρ του Γιώργου Aυγερόπουλου, «Μέχρι την τελευταία σταγόνα» η οποία πραγματεύεται την ιδιωτικοποίηση του νερού σε έξι χώρες της Ευρώπης, ανάμεσα τους και την Ελλάδα, με αναφορά στις κινητοποιήσεις της Θεσσαλονίκης και του SOSte to Nero.

Η νέα ταινία του Γιώργου Αυγερόπουλου είναι μια διεθνής συμπαραγωγή της SmallPlanet Productions (Ελλάδα), με το ARTE GEIE (Γαλλία, Γερμανία), την ΕΡΤ (Ελλάδα) και την KG Productions (Γαλλία).

Διάρκεια: 60 λεπτά


Πρωτότυπος Τίτλος: «UP TO THE LAST DROP» – The Secret Water War in Europe

Τίτλος Ελληνικής Έκδοσης: «ΜΕΧΡΙ ΤΗΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΤΑΓΟΝΑ» – Ο μυστικός πόλεμος για το νερό στην Ευρώπη

Τίτλος Γαλλικής Έκδοσης: «JUSQU’À LA DERNIÈRE GOUTTE» – La guerre secrète de l’eau en Europe

Τίτλος Γερμανικής Έκδοσης: «BIS ZUM LETZTEN TROPFEN» – Europas Geheimer Wasserkrieg

Διάρκεια: ~60 λεπτά

Σενάριο & Σκηνοθεσία: Γιώργος Αυγερόπουλος

Παραγωγή: Small Planet Productions

Συμπαραγωγοί: ARTE GEIE, ERT, KG Productions

Έτος Κυκλοφορίας: 2017

Διαθέσιμες Εκδόσεις: Αγγλικά (Υποτιτλ.), Γαλλικά (Μεταγλ.) Ελληνικά (Υποτιτλ.), Γερμανικά (Μεταγλ.)

Website: http://www.uptothelastdrop.com



ΜΕΧΡΙ ΤΗΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΤΑΓΟΝΑ – Teaser from Small Planet Productions on Vimeo.

Μέχρι την τελευταία σταγόνα "Ο μυστικός πόλεμος του νερού στην Ευρώπη"

Την στιγμή που η Ευρώπη δοκιμάζεται από μια κρίση όχι μόνο οικονομική αλλά από μια κρίση αξιών, εκατομμύρια Ευρωπαίοι πολίτες ζητούν μια απάντηση σε ένα καίριο ερώτημα: Είναι το νερό για την Ε.Ε. ένα εμπόρευμα της αγοράς, ή ένα ανθρώπινο δικαίωμα; Μέχρι σήμερα, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή δεν έχει δώσει ξεκάθαρη
απάντηση σε αυτό το ερώτημα, ενώ αρνείται να αναγνωρίσει το ανθρώπινο δικαίωμα στο νερό, όπως έκανε ο ΟΗΕ το 2010.

Την ίδια στιγμή εκατοντάδες πόλεις, περιφέρειες και κράτη σε όλο τον κόσμο επαναδημοτικοποιούν τις υπηρεσίες ύδρευσής τους, απορρίπτοντας ως αποτυχημένο το ιδιωτικό μοντέλο διαχείρισης του νερού που δοκίμασαν για δεκαετίες. Στην Ευρώπη, οι περισσότερες περιπτώσεις καταγράφηκαν στη Γαλλία, την έδρα των μεγαλύτερων και ισχυρότερων πολυεθνικών εταιρειών νερού του πλανήτη. Εννιά περιπτώσεις καταγράφηκαν στη Γερμανία.

Παρόλο που το Βερολίνο και το Παρίσι επανάκτησαν τον δημόσιο έλεγχο του νερού τους, κάτι που παρουσιάστηκε εντός συνόρων ως κάτι καλό, η οικονομική και πολιτική ελίτ της Ευρώπης πιέζει μέσω της Τρόικας την Ελλάδα, την Πορτογαλία, και την Ιρλανδία, να ιδιωτικοποιήσουν τα δικά τους δημόσια συστήματα ύδρευσης. Είναι ένας κοινός όρος που περιλαμβάνεται σε κάθε μνημόνιο που έχει υπογραφεί μεταξύ των χρεωμένων χωρών και των δανειστών τους.

Το Μέχρι την τελευταία σταγόνα ακολουθεί για τέσσερα χρόνια τη ροή του χρήματος και των εταιρικών συμφερόντων, σε δεκατρείς πόλεις έξι χωρών της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Είναι ένα ντοκιμαντέρ για το νερό, που μέσα του καθρεφτίζονται οι σύγχρονες ευρωπαϊκές αξίες και η ποιότητα της σύγχρονης ευρωπαϊκής δημοκρατίας.

Από την Πέμπτη 7 Δεκεμβρίου 2017 ξεκινά να προβάλλεται στη Θεσσαλονίκη η νέα ταινία -ντοκιμαντέρ του Γιώργου Aυγερόπουλου, «Μέχρι την τελευταία σταγόνα» η οποία πραγματεύεται την ιδιωτικοποίηση του νερού σε έξι χώρες της Ευρώπης, ανάμεσα τους και την Ελλάδα, με αναφορά στις κινητοποιήσεις της Θεσσαλονίκης και του SOSte to Nero.

Η νέα ταινία του Γιώργου Αυγερόπουλου είναι μια διεθνής συμπαραγωγή της SmallPlanet Productions (Ελλάδα), με το ARTE GEIE (Γαλλία, Γερμανία), την ΕΡΤ (Ελλάδα) και την KG Productions (Γαλλία).

Διάρκεια: 60 λεπτά


Πρωτότυπος Τίτλος: «UP TO THE LAST DROP» – The Secret Water War in Europe

Τίτλος Ελληνικής Έκδοσης: «ΜΕΧΡΙ ΤΗΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΤΑΓΟΝΑ» – Ο μυστικός πόλεμος για το νερό στην Ευρώπη

Τίτλος Γαλλικής Έκδοσης: «JUSQU’À LA DERNIÈRE GOUTTE» – La guerre secrète de l’eau en Europe

Τίτλος Γερμανικής Έκδοσης: «BIS ZUM LETZTEN TROPFEN» – Europas Geheimer Wasserkrieg

Διάρκεια: ~60 λεπτά

Σενάριο & Σκηνοθεσία: Γιώργος Αυγερόπουλος

Παραγωγή: Small Planet Productions

Συμπαραγωγοί: ARTE GEIE, ERT, KG Productions

Έτος Κυκλοφορίας: 2017

Διαθέσιμες Εκδόσεις: Αγγλικά (Υποτιτλ.), Γαλλικά (Μεταγλ.) Ελληνικά (Υποτιτλ.), Γερμανικά (Μεταγλ.)

Website: http://www.uptothelastdrop.com



ΜΕΧΡΙ ΤΗΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΤΑΓΟΝΑ – Teaser from Small Planet Productions on Vimeo.

Μέχρι την τελευταία σταγόνα "Ο μυστικός πόλεμος του νερού στην Ευρώπη"

Την στιγμή που η Ευρώπη δοκιμάζεται από μια κρίση όχι μόνο οικονομική αλλά από μια κρίση αξιών, εκατομμύρια Ευρωπαίοι πολίτες ζητούν μια απάντηση σε ένα καίριο ερώτημα: Είναι το νερό για την Ε.Ε. ένα εμπόρευμα της αγοράς, ή ένα ανθρώπινο δικαίωμα; Μέχρι σήμερα, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή δεν έχει δώσει ξεκάθαρη
απάντηση σε αυτό το ερώτημα, ενώ αρνείται να αναγνωρίσει το ανθρώπινο δικαίωμα στο νερό, όπως έκανε ο ΟΗΕ το 2010.

Την ίδια στιγμή εκατοντάδες πόλεις, περιφέρειες και κράτη σε όλο τον κόσμο επαναδημοτικοποιούν τις υπηρεσίες ύδρευσής τους, απορρίπτοντας ως αποτυχημένο το ιδιωτικό μοντέλο διαχείρισης του νερού που δοκίμασαν για δεκαετίες. Στην Ευρώπη, οι περισσότερες περιπτώσεις καταγράφηκαν στη Γαλλία, την έδρα των μεγαλύτερων και ισχυρότερων πολυεθνικών εταιρειών νερού του πλανήτη. Εννιά περιπτώσεις καταγράφηκαν στη Γερμανία.

Παρόλο που το Βερολίνο και το Παρίσι επανάκτησαν τον δημόσιο έλεγχο του νερού τους, κάτι που παρουσιάστηκε εντός συνόρων ως κάτι καλό, η οικονομική και πολιτική ελίτ της Ευρώπης πιέζει μέσω της Τρόικας την Ελλάδα, την Πορτογαλία, και την Ιρλανδία, να ιδιωτικοποιήσουν τα δικά τους δημόσια συστήματα ύδρευσης. Είναι ένας κοινός όρος που περιλαμβάνεται σε κάθε μνημόνιο που έχει υπογραφεί μεταξύ των χρεωμένων χωρών και των δανειστών τους.

Το Μέχρι την τελευταία σταγόνα ακολουθεί για τέσσερα χρόνια τη ροή του χρήματος και των εταιρικών συμφερόντων, σε δεκατρείς πόλεις έξι χωρών της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Είναι ένα ντοκιμαντέρ για το νερό, που μέσα του καθρεφτίζονται οι σύγχρονες ευρωπαϊκές αξίες και η ποιότητα της σύγχρονης ευρωπαϊκής δημοκρατίας.

Από την Πέμπτη 7 Δεκεμβρίου 2017 ξεκινά να προβάλλεται στη Θεσσαλονίκη η νέα ταινία -ντοκιμαντέρ του Γιώργου Aυγερόπουλου, «Μέχρι την τελευταία σταγόνα» η οποία πραγματεύεται την ιδιωτικοποίηση του νερού σε έξι χώρες της Ευρώπης, ανάμεσα τους και την Ελλάδα, με αναφορά στις κινητοποιήσεις της Θεσσαλονίκης και του SOSte to Nero.

Η νέα ταινία του Γιώργου Αυγερόπουλου είναι μια διεθνής συμπαραγωγή της SmallPlanet Productions (Ελλάδα), με το ARTE GEIE (Γαλλία, Γερμανία), την ΕΡΤ (Ελλάδα) και την KG Productions (Γαλλία).

Διάρκεια: 60 λεπτά


Πρωτότυπος Τίτλος: «UP TO THE LAST DROP» – The Secret Water War in Europe

Τίτλος Ελληνικής Έκδοσης: «ΜΕΧΡΙ ΤΗΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΤΑΓΟΝΑ» – Ο μυστικός πόλεμος για το νερό στην Ευρώπη

Τίτλος Γαλλικής Έκδοσης: «JUSQU’À LA DERNIÈRE GOUTTE» – La guerre secrète de l’eau en Europe

Τίτλος Γερμανικής Έκδοσης: «BIS ZUM LETZTEN TROPFEN» – Europas Geheimer Wasserkrieg

Διάρκεια: ~60 λεπτά

Σενάριο & Σκηνοθεσία: Γιώργος Αυγερόπουλος

Παραγωγή: Small Planet Productions

Συμπαραγωγοί: ARTE GEIE, ERT, KG Productions

Έτος Κυκλοφορίας: 2017

Διαθέσιμες Εκδόσεις: Αγγλικά (Υποτιτλ.), Γαλλικά (Μεταγλ.) Ελληνικά (Υποτιτλ.), Γερμανικά (Μεταγλ.)

Website: http://www.uptothelastdrop.com



ΜΕΧΡΙ ΤΗΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΤΑΓΟΝΑ – Teaser from Small Planet Productions on Vimeo.

Μέχρι την τελευταία σταγόνα "Ο μυστικός πόλεμος του νερού στην Ευρώπη"

Ο όρος είναι Attention Economy (ή Economy of Attention) και έχει να κάνει με το ποιος θα καταφέρνει να αποσπά το ενδιαφέρον του κοινού μέσα από την διάδοση περιεχομένου (όχι απαραίτητα περιεχομένου πραγματικής και αληθινής πληροφόρησης). Τα κέρδη πολλά, γιατί η απόσπαση του ενδιαφέροντος του κοινού έχει αποτελέσματα στην διαχείριση της κοινής γνώμης. Η κοινή γνώμη είναι πολύ σημαντική δύναμη και όποιος καταφέρνει να την χειρίζεται κατά το δοκούν έχει αυτή την δύναμη στα χέρια τους για να αποσπάσει το όποιο όφελος επιδιώκει.

Για τους περισσότερους, τους όχι και τόσο εξοικειωμένους με τα τεχνικά θέματα, το “hacking” παραπέμπει στην έννοια της χρήσης εξελιγμένων τεχνικών δεξιοτήτων για την παραβίαση της ασφάλειας συστημάτων μιας επιχείρησης ή της κυβέρνησης, για παράνομους σκοπούς. Φυσικά, οι περισσότεροι από τους τύπους που ασχολούνται με το σπάσιμο συστημάτων ασφαλείας δεν είναι κατ’ ανάγκην και τόσο σχετικοί με την κατασκοπεία και με την βία. Τη δεκαετία του 1990, μεγάλωσα ανάμεσα σε έφηβους hackers που ήθελαν να σπάσουν τα συστήματα πληροφορικής των μεγάλων θεσμικών οργάνων, τα συστήματα εκείνα που ήταν μέρος της εγκατάστασης ασφαλείας, απλά για να δείξουν ότι μπορούσαν να το κάνουν. Ο στόχος εδώ ήταν να κατακτήσουν μια αίσθηση δύναμης σε έναν κόσμο όπου αισθάνονταν αρκετά αδύναμοι. Η αίσθηση της έξαρσης σε όλο αυτό ήταν στο να μπορέσουν να βρεθούν σε μια τέτοια θέση όπου να κάνουν κάτι και να αισθανθούν ότι είναι πιο έξυπνοι από τον λεγόμενο ισχυρό. Ήταν διασκέδαση και παιχνίδι. Τουλάχιστον μέχρι την στιγμή που άρχισαν να τους συλλαμβάνουν.

Το hacking είχε να κάνει πάντα σχετικά με την αξιοποίηση των δεξιοτήτων για να διευρύνουμε τα όρια των συστημάτων. Κρατήστε στο πίσω μέρος του μυαλού σας ότι ένας αρχικός ορισμός για τον χάκερ (από το Jargon File (“The Original Hacker’s Dictionary”) ήταν ο εξής: “Ένα πρόσωπο που απολαμβάνει να μαθαίνει τις λεπτομέρειες προγραμματισμού των συστημάτων και για το πώς να επεκτείνει τις ικανότητές τους, σε αντίθεση με τους περισσότερους από τους χρήστες που προτιμούν να μαθαίνουν μόνο το ελάχιστο αναγκαίο”. Σε έναν άλλον αρχικό ορισμό (στο RFC: 1392 “Internet Users’ Glossary”), ένας χάκερ ορίζεται ως, “Ένα άτομο που απολαμβάνει να έχει μια οικεία κατανόηση της εσωτερικής λειτουργίας ειδικότερα, ενός συστήματος, των ηλεκτρονικών υπολογιστών και των δικτύων υπολογιστών”. Και οι δυο αυτοί ορισμοί υπογραμμίζουν κάτι σημαντικό: η παραβίαση της ασφάλειας ενός τεχνικού συστήματος δεν είναι απαραίτητα ο πρωταρχικός στόχος.

Πράγματι, τα τελευταία 15 χρόνια, έχω δει αμέτρητους hacker-minded τύπους να έχουν αρχίσει μια μόχλευση σε ένα μείγμα από δεξιότητες πάνω σε τεχνικές και σε κοινωνική μηχανική, για να αναμορφώσουν τα δίκτυα εξουσίας. Μερικοί είναι σε αυτό για τη διασκέδαση. Κάποιοι βλέπουν κέρδος σε δολάρια. Ορισμένοι έχουν περισσότερο μια πιο ιδεολογική ατζέντα. Αλλά πάνω απ’ όλα, αυτό που είναι συναρπαστικό είναι το πόσο πολλοί άνθρωποι έχουν μάθει να παίζουν το παιχνίδι. Και σε ορισμένους κόσμους, αυτές οι δεξιότητες έρχονται και φωλιάζουν με απροσδόκητους τρόπους, ειδικά καθώς ομάδες επιδιώκουν να προκαλέσουν χάος ως μεσάζοντες πληροφοριών, σε μια προσπάθεια να χακάρουν την οικονομία ενδιαφέροντος (attention economy*).
*Σχετικά με τον όρο Attention Economy που τον μεταφράζουμε αποδίδοντάς τον ως Οικονομία του Ενδιαφέροντος. Ο ορισμός από την Wikipedia είναι: “Η Οικονομία Ενδιαφέροντος είναι μια προσέγγιση της διαχείρισης των πληροφοριών που αντιμετωπίζει την ανθρώπινη προσοχή, το ανθρώπινο ενδιαφέρον ως ένα σπάνιο αγαθό και εφαρμόζει την οικονομική θεωρία για την επίλυση διαφόρων προβλημάτων διαχείρισης πληροφοριών. Με απλά λόγια από τον Matthew Crawford, ‘Το ενδιαφέρον (δηλ. το να προσελκύσεις την προσοχή κάποιου) είναι ένας πόρος και ένα άτομο έχει τόσο πολύ από αυτόν’”.
Θα λέγαμε ότι είναι σαν τα views και τα likes που αποζητά κάποιος όταν ανεβάζει μια ανάρτηση στο facebook. Αποζητά να προσελκύσει την προσοχή όσων την δουν και να “κερδίσει” το ενδιαφέρον τους. Κάποιοι (ατομικά ή σε ομάδες) με τέτοιου είδους τακτικές προσπαθούν να επηρεάσουν την κοινή γνώμη, θέλουν να καταφέρουν να περάσουν μέσα από αυτές τις αναρτήσεις ότι πρεσβεύουν ή ότι τους πληρώνουν να προωθήσουν.
Όλα ξεκίνησαν με memes… (και πορνό…)

Το 2003, ένας 15χρονος που ονομάζεται Chris Poole ξεκίνησε μια ιστοσελίδα για εικόνες βασιζόμενος σε μια ιαπωνική τάση που ονομάζεται 4chan . Ο στόχος του δεν ήταν πολιτικός. Αντίθετα, όπως και πολλοί από τους έφηβους συνομηλίκους του, ήθελε απλά ένα μέρος για να μοιραστεί πορνογραφία και anime. Αλλά καθώς η δημοτικότητα του ιστότοπου αυξήθηκε, έπεσε πάνω σε ένα διαφορετικό πρόβλημα -δεν μπορούσε να διαχειριστεί την αυξανόμενη κυκλοφορία και ταυτόχρονα να αποθηκεύει όλο το περιεχόμενο. Έτσι αποφάσισε να διαγράφει το παλαιότερο περιεχόμενο καθώς έρχονταν το νεότερο. Οι χρήστες ήταν απογοητευμένοι που οι αγαπημένες τους εικόνες εξαφανίζονταν, έτσι τις ξανα-ανέβαζαν συχνά με ελαφρές τροποποιήσεις. Αυτό γέννησε ένα φαινόμενο που σήμερα είναι γνωστό ως “meme culture”. Τα lolcats είναι ένα παράδειγμα. Αυτά είναι εικόνες που εμφανίζουν γάτες με διάφορες λεζάντες σε μια συγκεκριμένη γραμματοσειρά και με μια συνεπή γραμματική απλά για την πλάκα και την διασκέδαση.

Εκείνοι που παρήγαγαν αυτές τις meme-like εικόνες γρήγορα συνειδητοποίησαν ότι αυτές μπορούσαν να εξαπλωθούν σαν πυρκαγιά, χάρη στους νέους τύπους των μέσων κοινωνικής δικτύωσης (όπως και σε παλαιότερα εργαλεία όπως το blogging). Οι άνθρωποι άρχισαν να παράγουν memes μόνο και μόνο για διασκέδαση. Αλλά για μια ομάδα hacker-minded εφήβους που γεννήθηκαν μια δεκαετία μετά από την δική μου, προέκυψε μια νέα πρακτική. Αντί να προσπαθούν να χακάρουν υποδομές ασφάλειας, θέλησαν να επιτεθούν στην αναδυόμενη οικονομία της απόσπασης ενδιαφέροντος. Ήθελαν να δείξουν ότι μπορούν να χειραγωγήσουν την αφήγηση στα μέσα μαζικής ενημέρωσης, ακριβώς μόνο και μόνο για να δείξουν ότι μπορούσαν να το κάνουν. Αυτό συνέβη σε μια στιγμή που οι ιστότοποι των μέσων κοινωνικής δικτύωσης είχαν εκτοξευθεί στα ύψη και έγιναν δημοφιλείς, το YouTube και τα blogs προκαλούσαν στα ίσα τα mainstream μέσα ενημέρωσης και οι γνώστες πίεζαν με την ιδέα ότι κάποιος θα μπορούσε να ελέγξει την αφήγηση με το να έχει το δικό του κανάλι ενημέρωσης. Κόλαση, ο “You )” (ο Εσύ) ήταν το πρόσωπο της χρονιάς στο περιοδικό TIME για το έτος 2006.
(Μτφ. το κείμενο στο εξώφυλλο του TIME: ΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΤΗΣ ΧΡΟΝΙΑΣ / Εσύ. / Ναι, εσύ. Εσύ ελέγχεις την Εποχή της Πληροφορίας. Καλωσόρισες στον δικό σου κόσμο.)


Ακολουθώντας μια χιουμοριστική προσέγγιση, αναδύθηκαν εκστρατείες μέσα στο 4chan για να “hack” τα mainstream μέσα ενημέρωσης. Για παράδειγμα, πολλοί μέσα στο 4chan θεώρησαν ότι οι πολυδιαδεδομένες ανησυχίες για την παιδεραστία ήταν υπερβολικές και πολύ προς εντυπωσιασμό. Αποφάσισαν να βάλουν στον στόχο τους την Oprah Winfrey, για την οποία, θεώρησαν ότι ενισχύει τέτοιου είδους διασπορά φόβου. Τρολλάροντάς την online ιστοσελίδα ανταλλαγής μηνυμάτων της, την έκαναν να μιλήσει ζωντανά στην τηλεόραση για το πώς “πάνω από 9.000 πέη” βιάζουν παιδιά. Ενισχυμένοι από αυτή την επιτυχία τους, δημιούργησαν μια ευρύτερη εκστρατεία γύρω από έναν ψεύτικο χαρακτήρα γνωστό ως Pedobear. Σε μια διαφορετική καμπάνια, οι 4chan /b/’s (γνωστοί και ως “/b/tards”) επικεντρώθηκαν σε ένα παιχνίδι με την λίστα του TIME με τους 100 “the world’s most influential people” (πιο σημαντικούς ανθρώπους στον κόσμο) με να τοποθετήσουν έτσι τα ονόματα των ατόμων που αναφέρονταν εκεί, έτσι ώστε τα πρώτα γράμματα, των ονομάτων με κάθετη ανάγνωση, να συντάσσουν την πρόταση “Marblecake also the game”, η οποία φράση ήταν ένα γνωστό αστείο σε αυτήν την κοινότητα. Πολλές άλλες εκστρατείες προέκυψαν για το τρολλάρισμα των μεγάλων μέσων μαζικής ενημέρωσης και άλλων ηγετών του πολιτισμού. Και ειλικρινά, ήταν δύσκολο να μην γελάσει κάποιος όταν όλοι άρχισαν να ξύνουν τα κεφάλια τους προσπαθώντας να καταλάβουν σχετικά με το γιατί το τραγούδι του Rick Astley, του 1987, το “Never Gonna Give You Up” έγινε ξαφνικά και πάλι διάσημο .

Με τη συμμετοχή τους σε αυτές τις εκστρατείες, οι συμμετέχοντες έμαθαν για το πώς να διαμορφώνουν τις πληροφορίες μέσα σε ένα δικτυωμένο οικοσύστημα. Έμαθαν πώς να σχεδιάζουν τις πληροφορίες ώστε αυτές να μπορούν να εξαπλωθούν σε όλα τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης

Έμαθαν επίσης για το πώς να “παίζουν” το παιχνίδι των μέσων κοινωνικής δικτύωσης (social media), να πειράζουν τους αλγόριθμους τους και να προκαλούν χάος με τη διάρθρωση των παλαιών και νέων επιχειρήσεων στα μέσα ενημέρωσης. Και δεν ήταν οι μόνοι. Είδα έφηβους να βάζουν επώνυμες μάρκες και Buzzfeed συνδέσμους στις αναρτήσεις τους στο Facebook για να αυξήσουν την πιθανότητα οι φίλοι τους να δουν αυτές τους τις αναρτήσεις στο News Feed τους. Σύμβουλοι που ξεκίνησαν να εργάζονται για εταιρείες, να παράγουν ελκυστικό περιεχόμενο που θα μπορούσε να προσελκύσει ενδιαφέρον και κλικς. Οπαδοί του Justin Bieber έτρεχαν την μια εκστρατεία μετά την άλλη, απανωτά, για διατηρήσουν τον Bieber ψηλά στην λίστα του Twitter με τα πιο Trending Topics. Και η ομάδα ακτιβιστών Invisible Children χρησιμοποίησαν την γνώση τους πάνω στο πώς δουλεύουν τα social media για να δομήσουν την εκστρατεία #Kony2012 . Όλα αυτά θεωρήθηκαν ως νόμιμο “μάρκετινγκ των κοινωνικών μέσων δικτύωσης” (social media marketing), γεγονός που καθιστά δύσκολο το να ανιχνευθεί το που βρίσκονται τα όρια μεταξύ εκείνων που έκαναν hacking για διασκέδαση και εκείνων που έκαναν hacking με σκοπό το κέρδος ή για άλλους “σοβαρούς” σκοπούς.

Οι εκστρατείες για να επιτευχθεί η διαμόρφωση του τι θα μπορούσε να δει το κοινό, δεν ήταν κάτι καινούργιο, αλλά τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης δημιούργησαν νέους δρόμους για τους ανθρώπους και τις οργανώσεις στο να φέρουν τις πληροφορίες στο ευρύ κοινό. Οι μαρκετίστες το ονόμασαν ως το μέλλον του μάρκετινγκ. Οι ακτιβιστές είπαν γι’ αυτό ότι είναι το επόμενο μέτωπο για τον ακτιβισμό. Οι πολιτικοί σύμβουλοι μίλησαν γι’ αυτό ως το μέλλον των πολιτικών εκστρατειών. Και μια νέα μορφή προπαγάνδας προέκυψε.
Η πολιτική πλευρά στο lulz

Στο βιβλίο της για το φαινόμενο των Anonymous – “Hacker, Hoaxer, Whistleblower, Spy: The Many Faces of Anonymous ” (Χάκερ, Χόαξερ, Πληροφοριοδότης, Κατάσκοπος: Τα Πολλά Πρόσωπα των Anonymous [pdf αρχείο, 465 σελίδες στα αγγλικά]) – η Gabriella Coleman περιγράφει την αλληλεπίδραση μεταξύ των διαφόρων δικτύων των ανθρώπων που παίζουν παρόμοια hacker-esque παιχνίδια για διαφορετικά κίνητρα. Η ίδια περιγράφει την χαζή φύση εκείνων των “Anons” που δημιούργησαν μια εκστρατεία για να εκθέσουν την Σαϊεντολογία, που πολλοί πίστευαν ότι είναι μια θρησκεία φάρσα με πολύ μεγάλη δύναμη και πολιτική επιρροή. Αλλά τονίζει επίσης το πώς τα θέματα έγιναν πιο πολιτικά και σοβαρά, όπως η ανάδυση του WikiLeaks, με τις υπηρεσίες επιβολής του νόμου να έχουν αρχίσει να κυνηγούν τους χάκερ και με την έναρξη της Arab Spring (Αραβικής Άνοιξης).

Οι Anonymous γεννήθηκαν από το 4chan, αλλά λόγω του ότι αναδύονταν ιδεολογικές ατζέντες από πολλούς Anons, τα πρότυπα και οι τακτικές άρχισαν να μετακινούνται. Μερικοί τύποι ήταν σε όλο αυτό για την διασκέδαση και τα παιχνίδια, αλλά το “lulz” άρχισε να γίνεται όλο και πιο σκοτεινό και εκείνοι που επιδιώκουν την επαγρύπνηση της δικαιοσύνης άρχισαν να χρησιμοποιούν τεχνικές όπως το “doxing για να εκθέσουν ανθρώπους που θεωρούνταν άξιοι τιμωρίας. Οι στόχοι άλλαξαν με την πάροδο του χρόνου, προβάλλοντας τις αποκλίνουσες πολιτικές ατζέντες που υπήρχαν πλέον στο παιχνίδι.

Ίσως η πιο αξιοσημείωτη στροφή που έγινε ήταν αυτή που ενέπλεκε το “#GamerGate”, όταν τα ζητήματα του σεξισμού στον κλάδο των παιχνιδιών εμφανίστηκαν σε μια εκστρατεία παρενόχλησης που απευθύνονται σε μια ομάδα γυναικών. Το doxing άρχισε να χρησιμοποιείται για την ενεργοποίηση του “swatting ” – στην οποία ψευδείς αναφορές επικαλούνται από τους δράστες για να οδηγήσουν τις ομάδες SWAT να επιτεθούν σε σπίτια των στόχους τους. Οι στρατηγικές και οι τακτικές που είχαν χρησιμοποιηθεί για να επιτρέψουν τις αποκεντρωμένες αλλά συντονισμένες εκστρατείες, τώρα χρησιμοποιούνταν από εκείνους που επιθυμούν να χρησιμοποιούν τα εργαλεία των μέσων ενημέρωσης και της απόσπασης ενδιαφέροντος για να κάνουν σοβαρή ζημιά φήμης, ζημιά ψυχολογική, οικονομική και κοινωνική στους στόχους τους. Αν και το 4chan ήταν από καιρό ένα “όλα επιτρέπονται” περιβάλλον (με αξιοσημείωτες εξαιρέσεις), το #GamerGate έγινε ταμπού εκεί γιατί παραβίασε κατά πολύ τις γραμμές.

Καθώς εκτυλίχθηκε το #GamerGate, οι ακτιβιστές για τα δικαιώματα των ανδρών άρχισαν να χρησιμοποιούν την κατάσταση για να προωθήσουν μια μακροχρόνια πολιτική ατζέντα για την αντιμετώπιση της φεμινιστικής ιδεολογίας, πιέζοντας για το #GamerGate ώστε να πλαισιωθεί αυτό ως ένα σοβαρό πεδίο συζήτηση/αντιμαχίας, αντί του να θεωρηθεί αυτό ως μια εκστρατεία μίσους και παρενόχλησης. Κατά κάποιο τρόπο, η προκύπτουσα εκστρατεία στα μέσα ενημέρωσης ήταν αρκετά επιτυχής: μεγάλα συνέδρια και δημοσιογραφικές επιχειρήσεις αισθάνθηκαν την ανάγκη να “ακούσουν και τις δύο πλευρές” καθώς από εκεί υπήρξε μια συζήτηση/αντιμαχία σε εξέλιξη. Βλέποντας αυτό, δεν θα μπορούσα να μην σκεφτώ το έργο του Frank Luntz ), ενός εξαιρετικά αποτελεσματικού συντηρητικού πολιτικού συμβούλου γνωστού για την επανασχεδίαση ζητημάτων χρησιμοποιώντας πολιτικοποιημένη γλώσσα. (“Ένας Αμερικανός πολιτικός σύμβουλος, δημο(σ)κόπος και ‘γκουρού της κοινής γνώμης’, πιο γνωστός για την ανάπτυξη σημείων αναφοράς και άλλων μηνυμάτων για την υποστήριξη διάφορων Ρεπουμπλικανικών θέσεων/σκοπών”).

Καθώς το doxing και το swatting έχουν γίνει πλέον ένα πιο σύνηθες φαινόμενο, ένα άλλο είδος παρενόχλησης άρχισε να αναδύεται μαζικά: το gaslighting . Ο όρος αυτός αναφέρεται σε μια ταινία του 1944 με την Ingrid Bergman που ονομάζεται “Gas Light ” (η οποία βασίστηκε σε έργο του 1938). Η ταινία απεικονίζει την ψυχολογική κακοποίηση σε ένα τοπικό πλαίσιο βίας, όπου το θύμα αρχίζει να αμφιβάλλει για την πραγματικότητα γύρω του λόγω των διαφόρων δράσεων του θύτη. Είναι μια μορφή ψυχολογικού πολέμου που μπορεί να λειτουργήσει παρά πολύ καλά σε ένα οικοσύστημα πληροφοριών, ειδικά σε εκείνο το οικοσύστημα όπου είναι δυνατό να παρουσιάζονται πληροφορίες με έναν κατανεμημένο τρόπο ώστε να είναι πολύ ασαφές το τι είναι νόμιμο, το τι είναι ψεύτικο και το τι είναι προπαγάνδα . Το πιο σημαντικό, όπως πολλά αυταρχικά καθεστώτα ήδη γνωρίζουν, αυτή η τακτική είναι καταπληκτική για την σπορά αμφιβολιών στο κοινό σχετικά με τους θεσμούς και τους διαμεσολαβητές πληροφοριών.
Ο εκδημοκρατισμός της χειραγώγησης

Κατά τις πρώτες ημέρες του blogging, πολλοί από τους συναδέλφους μου bloggers φαντάστηκαν ότι η πρακτική μας θα μπορούσε να διαταράξει τα mainstream μέσα ενημέρωσης. Για πολλούς προοδευτικούς ακτιβιστές, τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης θα μπορούσε να είναι ένα εργαλείο που θα μπορούσε να παρακάμψει την θεσμοθετημένη λογοκρισία και να καταστήσει δυνατή μια πληθώρα διαφορετικών φωνών που θα μπορούσαν να μιλήσουν και να εκφράσουν τη γνώμη τους. Οι civic minded μελετητές ήταν ενθουσιασμένοι από τους “smart mobs” (έξυπνους όχλους) που αξιοποίησαν τις νέες πλατφόρμες επικοινωνίας για το συντονισμό με αποκεντρωμένο τρόπο για να πουν την αλήθεια για την εξουσία. Η Αραβική Άνοιξη. Το Occupy Wall Street. Το Black Lives Matter. Αυτές οι προοδευτικές ενέργειες είναι μια “απόδειξη” ότι οι κοινωνικές τεχνολογίες θα μπορούσαν να κάνουν δυνατή μια νέα μορφή πολιτικής ζωής.

Πέρασα 15 χρόνια στο να παρακολουθώ τους έφηβους να παίζουν παιχνίδια με τα ισχυρά εργαλεία των μέσων ενημέρωσης και να προσπαθούν να επιτύχουν τον έλεγχο πάνω στο δικό τους οικοσύστημα. Ασχολήθηκαν πειράζοντας αλγόριθμους, με συντονισμένες εκστρατείες πληροφόρησης και με προσπάθειες αντίστασης ενάντια στον περιορισμό της ομιλίας τους. Όπως οι Κινέζοι ακτιβιστές, έμαθαν να κρύβουν τα ίχνη τους, όταν κάτι τέτοιο ήταν προς όφελός τους για να το πράξουν. Κωδικοποίησαν τις ιδέες τους, έτσι ώστε η πρόσβαση στο περιεχόμενο να μην σημαίνει απαραίτητα και πρόσβαση στο νόημα .

Φυσικά, δεν ήταν μόνο οι προοδευτικοί ακτιβιστές και οι έφηβοι που μάθαιναν πώς να προκαλέσουν χάος στο οικοσύστημα των μέσων ενημέρωσης που προέκυψαν από την ανάδυση των social media. Έχουμε δει επίσης και το πολιτικό κατεστημένο, τις υπηρεσίες της επιβολής του νόμου, τους εμπόρους/μαρκετίστες και τις ομάδες μίσους να έχουν χτίσει και αυτοί τις ικανότητες τους στον χειρισμό του τοπίου των μέσων ενημέρωσης. Πολύ λίγο από αυτό που συμβαίνει είναι πραγματικά παράνομο, αλλά δεν υπάρχει ευρεία συμφωνία σχετικά με το ποιες από αυτές τις πρακτικές είναι κοινωνικά και ηθικά αποδεκτές και ποιες όχι.

Οι τεχνικές που εκτυλίσσονται είναι δύσκολο να τις διαχειριστεί κάποιος και να τις καταπολεμήσει. Μερικές από αυτές μοιάζουν με παρενόχληση, προτρέποντας τους ανθρώπους στην αυτο-λογοκρισία λόγω του φόβου. Άλλες μοιάζουν με “ψευδείς ειδήσεις” (fake news), προβάλλοντας ακαταστασία γύρω από την προκατάληψη, την παραπληροφόρηση, την αποπληροφόρηση και την προπαγάνδα. Υπάρχει ρητορική μίσους που είναι σαφής, αλλά υπάρχει επίσης προκλητικό περιεχόμενο που ωθεί τους ανθρώπους να πλαισιώνουν τον κόσμο γύρω τους με συγκεκριμένους τρόπους. Οι dog whistle* πολιτικές έχουν αναδειχθεί σε μια νέα μορφή κωδικοποιημένου περιεχομένου, όπου θα πρέπει να είναι κάποιος γνώστης για να καταλάβει το τι συμβαίνει. Οι εταιρείες που χτίζουν εργαλεία για να βοηθήσουν τους ανθρώπους να επικοινωνούν μεταξύ τους, καταλήγουν να δυσκολεύονται πολύ στο να βρουν τρόπους για να καταπολεμήσουν την χρήση των εργαλείων τους από τα δίκτυα που επιδιώκουν να σπρώξουν στα άκρα τις πολιτικές για το περιεχόμενο και την νομιμότητα. Τα θεσμικά όργανα και τα νομικά μέσα που έχουν σχεδιαστεί για να σταματούν την κατάχρηση, βρέθηκαν σε μια θέση όπου δεν έχουν τον απαραίτητο εξοπλισμό για να λειτουργήσουν υπό το φως της δικτυωμένης δυναμικής.
*Έτσι χαρακτηρίζονται οι καλά κρυμμένες αλλά καθόλα υπαρκτές λειτουργίες. Μια σφυρίχτρα για σκύλους δεν ακούγεται από ανθρώπους, μοιάζει σαν να μην παράγει καθόλου ήχο, παρόλα αυτά όμως οι σκύλοι την ακούν πεντακάθαρα και ανταποκρίνονται.

Το διαδίκτυο έχει χρησιμοποιηθεί εδώ και καιρό για gaslighting και τα trolls έχουν από καιρό στοχευμένους αντιπάλους. Αυτό που έχει αλλάξει πρόσφατα είναι η κλίμακα της λειτουργίας, ο συντονισμός των επιθέσεων και η στρατηγική ατζέντα ορισμένων από τους παίκτες.

Για πολλούς που μαθαίνουν τις τεχνικές αυτές, δεν είναι πλέον απλά για διασκέδαση, ούτε καν για το lulz. Έχουν γίνει πλέον για την απόκτηση δύναμης/θέσης ισχύος

Μια νέα μορφή χειραγώγησης πληροφοριών εκτυλίσσεται μπροστά στα μάτια μας. Είναι πολιτική. Είναι παγκόσμια. Και είναι λαϊκίστικη στη φύση της. Τα μέσα ειδήσεων παίζονται ως ένα βιολί, ενώ αποκεντρωμένα δίκτυα ανθρώπων αξιοποιώντας τα συνεχώς εξελισσόμενα διαδικτυακά εργαλεία γύρω τους, χακάρουν την οικονομία της απόσπασης του ενδιαφέροντος.

Εύχομαι μόνο να μπορούσα να ξέρω το τι θα συμβεί στη συνέχεια.

Πηγή άρθρου: danah boydHacking the Attention Economy https://points.datasociety.net

Χακάροντας την Οικονομία του Ενδιαφέροντος: χειραγώγηση πληροφοριών και απόσπαση ενδιαφέροντος

Ο όρος είναι Attention Economy (ή Economy of Attention) και έχει να κάνει με το ποιος θα καταφέρνει να αποσπά το ενδιαφέρον του κοινού μέσα από την διάδοση περιεχομένου (όχι απαραίτητα περιεχομένου πραγματικής και αληθινής πληροφόρησης). Τα κέρδη πολλά, γιατί η απόσπαση του ενδιαφέροντος του κοινού έχει αποτελέσματα στην διαχείριση της κοινής γνώμης. Η κοινή γνώμη είναι πολύ σημαντική δύναμη και όποιος καταφέρνει να την χειρίζεται κατά το δοκούν έχει αυτή την δύναμη στα χέρια τους για να αποσπάσει το όποιο όφελος επιδιώκει.

Για τους περισσότερους, τους όχι και τόσο εξοικειωμένους με τα τεχνικά θέματα, το “hacking” παραπέμπει στην έννοια της χρήσης εξελιγμένων τεχνικών δεξιοτήτων για την παραβίαση της ασφάλειας συστημάτων μιας επιχείρησης ή της κυβέρνησης, για παράνομους σκοπούς. Φυσικά, οι περισσότεροι από τους τύπους που ασχολούνται με το σπάσιμο συστημάτων ασφαλείας δεν είναι κατ’ ανάγκην και τόσο σχετικοί με την κατασκοπεία και με την βία. Τη δεκαετία του 1990, μεγάλωσα ανάμεσα σε έφηβους hackers που ήθελαν να σπάσουν τα συστήματα πληροφορικής των μεγάλων θεσμικών οργάνων, τα συστήματα εκείνα που ήταν μέρος της εγκατάστασης ασφαλείας, απλά για να δείξουν ότι μπορούσαν να το κάνουν. Ο στόχος εδώ ήταν να κατακτήσουν μια αίσθηση δύναμης σε έναν κόσμο όπου αισθάνονταν αρκετά αδύναμοι. Η αίσθηση της έξαρσης σε όλο αυτό ήταν στο να μπορέσουν να βρεθούν σε μια τέτοια θέση όπου να κάνουν κάτι και να αισθανθούν ότι είναι πιο έξυπνοι από τον λεγόμενο ισχυρό. Ήταν διασκέδαση και παιχνίδι. Τουλάχιστον μέχρι την στιγμή που άρχισαν να τους συλλαμβάνουν.

Το hacking είχε να κάνει πάντα σχετικά με την αξιοποίηση των δεξιοτήτων για να διευρύνουμε τα όρια των συστημάτων. Κρατήστε στο πίσω μέρος του μυαλού σας ότι ένας αρχικός ορισμός για τον χάκερ (από το Jargon File (“The Original Hacker’s Dictionary”) ήταν ο εξής: “Ένα πρόσωπο που απολαμβάνει να μαθαίνει τις λεπτομέρειες προγραμματισμού των συστημάτων και για το πώς να επεκτείνει τις ικανότητές τους, σε αντίθεση με τους περισσότερους από τους χρήστες που προτιμούν να μαθαίνουν μόνο το ελάχιστο αναγκαίο”. Σε έναν άλλον αρχικό ορισμό (στο RFC: 1392 “Internet Users’ Glossary”), ένας χάκερ ορίζεται ως, “Ένα άτομο που απολαμβάνει να έχει μια οικεία κατανόηση της εσωτερικής λειτουργίας ειδικότερα, ενός συστήματος, των ηλεκτρονικών υπολογιστών και των δικτύων υπολογιστών”. Και οι δυο αυτοί ορισμοί υπογραμμίζουν κάτι σημαντικό: η παραβίαση της ασφάλειας ενός τεχνικού συστήματος δεν είναι απαραίτητα ο πρωταρχικός στόχος.

Πράγματι, τα τελευταία 15 χρόνια, έχω δει αμέτρητους hacker-minded τύπους να έχουν αρχίσει μια μόχλευση σε ένα μείγμα από δεξιότητες πάνω σε τεχνικές και σε κοινωνική μηχανική, για να αναμορφώσουν τα δίκτυα εξουσίας. Μερικοί είναι σε αυτό για τη διασκέδαση. Κάποιοι βλέπουν κέρδος σε δολάρια. Ορισμένοι έχουν περισσότερο μια πιο ιδεολογική ατζέντα. Αλλά πάνω απ’ όλα, αυτό που είναι συναρπαστικό είναι το πόσο πολλοί άνθρωποι έχουν μάθει να παίζουν το παιχνίδι. Και σε ορισμένους κόσμους, αυτές οι δεξιότητες έρχονται και φωλιάζουν με απροσδόκητους τρόπους, ειδικά καθώς ομάδες επιδιώκουν να προκαλέσουν χάος ως μεσάζοντες πληροφοριών, σε μια προσπάθεια να χακάρουν την οικονομία ενδιαφέροντος (attention economy*).
*Σχετικά με τον όρο Attention Economy που τον μεταφράζουμε αποδίδοντάς τον ως Οικονομία του Ενδιαφέροντος. Ο ορισμός από την Wikipedia είναι: “Η Οικονομία Ενδιαφέροντος είναι μια προσέγγιση της διαχείρισης των πληροφοριών που αντιμετωπίζει την ανθρώπινη προσοχή, το ανθρώπινο ενδιαφέρον ως ένα σπάνιο αγαθό και εφαρμόζει την οικονομική θεωρία για την επίλυση διαφόρων προβλημάτων διαχείρισης πληροφοριών. Με απλά λόγια από τον Matthew Crawford, ‘Το ενδιαφέρον (δηλ. το να προσελκύσεις την προσοχή κάποιου) είναι ένας πόρος και ένα άτομο έχει τόσο πολύ από αυτόν’”.
Θα λέγαμε ότι είναι σαν τα views και τα likes που αποζητά κάποιος όταν ανεβάζει μια ανάρτηση στο facebook. Αποζητά να προσελκύσει την προσοχή όσων την δουν και να “κερδίσει” το ενδιαφέρον τους. Κάποιοι (ατομικά ή σε ομάδες) με τέτοιου είδους τακτικές προσπαθούν να επηρεάσουν την κοινή γνώμη, θέλουν να καταφέρουν να περάσουν μέσα από αυτές τις αναρτήσεις ότι πρεσβεύουν ή ότι τους πληρώνουν να προωθήσουν.
Όλα ξεκίνησαν με memes… (και πορνό…)

Το 2003, ένας 15χρονος που ονομάζεται Chris Poole ξεκίνησε μια ιστοσελίδα για εικόνες βασιζόμενος σε μια ιαπωνική τάση που ονομάζεται 4chan . Ο στόχος του δεν ήταν πολιτικός. Αντίθετα, όπως και πολλοί από τους έφηβους συνομηλίκους του, ήθελε απλά ένα μέρος για να μοιραστεί πορνογραφία και anime. Αλλά καθώς η δημοτικότητα του ιστότοπου αυξήθηκε, έπεσε πάνω σε ένα διαφορετικό πρόβλημα -δεν μπορούσε να διαχειριστεί την αυξανόμενη κυκλοφορία και ταυτόχρονα να αποθηκεύει όλο το περιεχόμενο. Έτσι αποφάσισε να διαγράφει το παλαιότερο περιεχόμενο καθώς έρχονταν το νεότερο. Οι χρήστες ήταν απογοητευμένοι που οι αγαπημένες τους εικόνες εξαφανίζονταν, έτσι τις ξανα-ανέβαζαν συχνά με ελαφρές τροποποιήσεις. Αυτό γέννησε ένα φαινόμενο που σήμερα είναι γνωστό ως “meme culture”. Τα lolcats είναι ένα παράδειγμα. Αυτά είναι εικόνες που εμφανίζουν γάτες με διάφορες λεζάντες σε μια συγκεκριμένη γραμματοσειρά και με μια συνεπή γραμματική απλά για την πλάκα και την διασκέδαση.

Εκείνοι που παρήγαγαν αυτές τις meme-like εικόνες γρήγορα συνειδητοποίησαν ότι αυτές μπορούσαν να εξαπλωθούν σαν πυρκαγιά, χάρη στους νέους τύπους των μέσων κοινωνικής δικτύωσης (όπως και σε παλαιότερα εργαλεία όπως το blogging). Οι άνθρωποι άρχισαν να παράγουν memes μόνο και μόνο για διασκέδαση. Αλλά για μια ομάδα hacker-minded εφήβους που γεννήθηκαν μια δεκαετία μετά από την δική μου, προέκυψε μια νέα πρακτική. Αντί να προσπαθούν να χακάρουν υποδομές ασφάλειας, θέλησαν να επιτεθούν στην αναδυόμενη οικονομία της απόσπασης ενδιαφέροντος. Ήθελαν να δείξουν ότι μπορούν να χειραγωγήσουν την αφήγηση στα μέσα μαζικής ενημέρωσης, ακριβώς μόνο και μόνο για να δείξουν ότι μπορούσαν να το κάνουν. Αυτό συνέβη σε μια στιγμή που οι ιστότοποι των μέσων κοινωνικής δικτύωσης είχαν εκτοξευθεί στα ύψη και έγιναν δημοφιλείς, το YouTube και τα blogs προκαλούσαν στα ίσα τα mainstream μέσα ενημέρωσης και οι γνώστες πίεζαν με την ιδέα ότι κάποιος θα μπορούσε να ελέγξει την αφήγηση με το να έχει το δικό του κανάλι ενημέρωσης. Κόλαση, ο “You )” (ο Εσύ) ήταν το πρόσωπο της χρονιάς στο περιοδικό TIME για το έτος 2006.
(Μτφ. το κείμενο στο εξώφυλλο του TIME: ΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΤΗΣ ΧΡΟΝΙΑΣ / Εσύ. / Ναι, εσύ. Εσύ ελέγχεις την Εποχή της Πληροφορίας. Καλωσόρισες στον δικό σου κόσμο.)


Ακολουθώντας μια χιουμοριστική προσέγγιση, αναδύθηκαν εκστρατείες μέσα στο 4chan για να “hack” τα mainstream μέσα ενημέρωσης. Για παράδειγμα, πολλοί μέσα στο 4chan θεώρησαν ότι οι πολυδιαδεδομένες ανησυχίες για την παιδεραστία ήταν υπερβολικές και πολύ προς εντυπωσιασμό. Αποφάσισαν να βάλουν στον στόχο τους την Oprah Winfrey, για την οποία, θεώρησαν ότι ενισχύει τέτοιου είδους διασπορά φόβου. Τρολλάροντάς την online ιστοσελίδα ανταλλαγής μηνυμάτων της, την έκαναν να μιλήσει ζωντανά στην τηλεόραση για το πώς “πάνω από 9.000 πέη” βιάζουν παιδιά. Ενισχυμένοι από αυτή την επιτυχία τους, δημιούργησαν μια ευρύτερη εκστρατεία γύρω από έναν ψεύτικο χαρακτήρα γνωστό ως Pedobear. Σε μια διαφορετική καμπάνια, οι 4chan /b/’s (γνωστοί και ως “/b/tards”) επικεντρώθηκαν σε ένα παιχνίδι με την λίστα του TIME με τους 100 “the world’s most influential people” (πιο σημαντικούς ανθρώπους στον κόσμο) με να τοποθετήσουν έτσι τα ονόματα των ατόμων που αναφέρονταν εκεί, έτσι ώστε τα πρώτα γράμματα, των ονομάτων με κάθετη ανάγνωση, να συντάσσουν την πρόταση “Marblecake also the game”, η οποία φράση ήταν ένα γνωστό αστείο σε αυτήν την κοινότητα. Πολλές άλλες εκστρατείες προέκυψαν για το τρολλάρισμα των μεγάλων μέσων μαζικής ενημέρωσης και άλλων ηγετών του πολιτισμού. Και ειλικρινά, ήταν δύσκολο να μην γελάσει κάποιος όταν όλοι άρχισαν να ξύνουν τα κεφάλια τους προσπαθώντας να καταλάβουν σχετικά με το γιατί το τραγούδι του Rick Astley, του 1987, το “Never Gonna Give You Up” έγινε ξαφνικά και πάλι διάσημο .

Με τη συμμετοχή τους σε αυτές τις εκστρατείες, οι συμμετέχοντες έμαθαν για το πώς να διαμορφώνουν τις πληροφορίες μέσα σε ένα δικτυωμένο οικοσύστημα. Έμαθαν πώς να σχεδιάζουν τις πληροφορίες ώστε αυτές να μπορούν να εξαπλωθούν σε όλα τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης

Έμαθαν επίσης για το πώς να “παίζουν” το παιχνίδι των μέσων κοινωνικής δικτύωσης (social media), να πειράζουν τους αλγόριθμους τους και να προκαλούν χάος με τη διάρθρωση των παλαιών και νέων επιχειρήσεων στα μέσα ενημέρωσης. Και δεν ήταν οι μόνοι. Είδα έφηβους να βάζουν επώνυμες μάρκες και Buzzfeed συνδέσμους στις αναρτήσεις τους στο Facebook για να αυξήσουν την πιθανότητα οι φίλοι τους να δουν αυτές τους τις αναρτήσεις στο News Feed τους. Σύμβουλοι που ξεκίνησαν να εργάζονται για εταιρείες, να παράγουν ελκυστικό περιεχόμενο που θα μπορούσε να προσελκύσει ενδιαφέρον και κλικς. Οπαδοί του Justin Bieber έτρεχαν την μια εκστρατεία μετά την άλλη, απανωτά, για διατηρήσουν τον Bieber ψηλά στην λίστα του Twitter με τα πιο Trending Topics. Και η ομάδα ακτιβιστών Invisible Children χρησιμοποίησαν την γνώση τους πάνω στο πώς δουλεύουν τα social media για να δομήσουν την εκστρατεία #Kony2012 . Όλα αυτά θεωρήθηκαν ως νόμιμο “μάρκετινγκ των κοινωνικών μέσων δικτύωσης” (social media marketing), γεγονός που καθιστά δύσκολο το να ανιχνευθεί το που βρίσκονται τα όρια μεταξύ εκείνων που έκαναν hacking για διασκέδαση και εκείνων που έκαναν hacking με σκοπό το κέρδος ή για άλλους “σοβαρούς” σκοπούς.

Οι εκστρατείες για να επιτευχθεί η διαμόρφωση του τι θα μπορούσε να δει το κοινό, δεν ήταν κάτι καινούργιο, αλλά τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης δημιούργησαν νέους δρόμους για τους ανθρώπους και τις οργανώσεις στο να φέρουν τις πληροφορίες στο ευρύ κοινό. Οι μαρκετίστες το ονόμασαν ως το μέλλον του μάρκετινγκ. Οι ακτιβιστές είπαν γι’ αυτό ότι είναι το επόμενο μέτωπο για τον ακτιβισμό. Οι πολιτικοί σύμβουλοι μίλησαν γι’ αυτό ως το μέλλον των πολιτικών εκστρατειών. Και μια νέα μορφή προπαγάνδας προέκυψε.
Η πολιτική πλευρά στο lulz

Στο βιβλίο της για το φαινόμενο των Anonymous – “Hacker, Hoaxer, Whistleblower, Spy: The Many Faces of Anonymous ” (Χάκερ, Χόαξερ, Πληροφοριοδότης, Κατάσκοπος: Τα Πολλά Πρόσωπα των Anonymous [pdf αρχείο, 465 σελίδες στα αγγλικά]) – η Gabriella Coleman περιγράφει την αλληλεπίδραση μεταξύ των διαφόρων δικτύων των ανθρώπων που παίζουν παρόμοια hacker-esque παιχνίδια για διαφορετικά κίνητρα. Η ίδια περιγράφει την χαζή φύση εκείνων των “Anons” που δημιούργησαν μια εκστρατεία για να εκθέσουν την Σαϊεντολογία, που πολλοί πίστευαν ότι είναι μια θρησκεία φάρσα με πολύ μεγάλη δύναμη και πολιτική επιρροή. Αλλά τονίζει επίσης το πώς τα θέματα έγιναν πιο πολιτικά και σοβαρά, όπως η ανάδυση του WikiLeaks, με τις υπηρεσίες επιβολής του νόμου να έχουν αρχίσει να κυνηγούν τους χάκερ και με την έναρξη της Arab Spring (Αραβικής Άνοιξης).

Οι Anonymous γεννήθηκαν από το 4chan, αλλά λόγω του ότι αναδύονταν ιδεολογικές ατζέντες από πολλούς Anons, τα πρότυπα και οι τακτικές άρχισαν να μετακινούνται. Μερικοί τύποι ήταν σε όλο αυτό για την διασκέδαση και τα παιχνίδια, αλλά το “lulz” άρχισε να γίνεται όλο και πιο σκοτεινό και εκείνοι που επιδιώκουν την επαγρύπνηση της δικαιοσύνης άρχισαν να χρησιμοποιούν τεχνικές όπως το “doxing για να εκθέσουν ανθρώπους που θεωρούνταν άξιοι τιμωρίας. Οι στόχοι άλλαξαν με την πάροδο του χρόνου, προβάλλοντας τις αποκλίνουσες πολιτικές ατζέντες που υπήρχαν πλέον στο παιχνίδι.

Ίσως η πιο αξιοσημείωτη στροφή που έγινε ήταν αυτή που ενέπλεκε το “#GamerGate”, όταν τα ζητήματα του σεξισμού στον κλάδο των παιχνιδιών εμφανίστηκαν σε μια εκστρατεία παρενόχλησης που απευθύνονται σε μια ομάδα γυναικών. Το doxing άρχισε να χρησιμοποιείται για την ενεργοποίηση του “swatting ” – στην οποία ψευδείς αναφορές επικαλούνται από τους δράστες για να οδηγήσουν τις ομάδες SWAT να επιτεθούν σε σπίτια των στόχους τους. Οι στρατηγικές και οι τακτικές που είχαν χρησιμοποιηθεί για να επιτρέψουν τις αποκεντρωμένες αλλά συντονισμένες εκστρατείες, τώρα χρησιμοποιούνταν από εκείνους που επιθυμούν να χρησιμοποιούν τα εργαλεία των μέσων ενημέρωσης και της απόσπασης ενδιαφέροντος για να κάνουν σοβαρή ζημιά φήμης, ζημιά ψυχολογική, οικονομική και κοινωνική στους στόχους τους. Αν και το 4chan ήταν από καιρό ένα “όλα επιτρέπονται” περιβάλλον (με αξιοσημείωτες εξαιρέσεις), το #GamerGate έγινε ταμπού εκεί γιατί παραβίασε κατά πολύ τις γραμμές.

Καθώς εκτυλίχθηκε το #GamerGate, οι ακτιβιστές για τα δικαιώματα των ανδρών άρχισαν να χρησιμοποιούν την κατάσταση για να προωθήσουν μια μακροχρόνια πολιτική ατζέντα για την αντιμετώπιση της φεμινιστικής ιδεολογίας, πιέζοντας για το #GamerGate ώστε να πλαισιωθεί αυτό ως ένα σοβαρό πεδίο συζήτηση/αντιμαχίας, αντί του να θεωρηθεί αυτό ως μια εκστρατεία μίσους και παρενόχλησης. Κατά κάποιο τρόπο, η προκύπτουσα εκστρατεία στα μέσα ενημέρωσης ήταν αρκετά επιτυχής: μεγάλα συνέδρια και δημοσιογραφικές επιχειρήσεις αισθάνθηκαν την ανάγκη να “ακούσουν και τις δύο πλευρές” καθώς από εκεί υπήρξε μια συζήτηση/αντιμαχία σε εξέλιξη. Βλέποντας αυτό, δεν θα μπορούσα να μην σκεφτώ το έργο του Frank Luntz ), ενός εξαιρετικά αποτελεσματικού συντηρητικού πολιτικού συμβούλου γνωστού για την επανασχεδίαση ζητημάτων χρησιμοποιώντας πολιτικοποιημένη γλώσσα. (“Ένας Αμερικανός πολιτικός σύμβουλος, δημο(σ)κόπος και ‘γκουρού της κοινής γνώμης’, πιο γνωστός για την ανάπτυξη σημείων αναφοράς και άλλων μηνυμάτων για την υποστήριξη διάφορων Ρεπουμπλικανικών θέσεων/σκοπών”).

Καθώς το doxing και το swatting έχουν γίνει πλέον ένα πιο σύνηθες φαινόμενο, ένα άλλο είδος παρενόχλησης άρχισε να αναδύεται μαζικά: το gaslighting . Ο όρος αυτός αναφέρεται σε μια ταινία του 1944 με την Ingrid Bergman που ονομάζεται “Gas Light ” (η οποία βασίστηκε σε έργο του 1938). Η ταινία απεικονίζει την ψυχολογική κακοποίηση σε ένα τοπικό πλαίσιο βίας, όπου το θύμα αρχίζει να αμφιβάλλει για την πραγματικότητα γύρω του λόγω των διαφόρων δράσεων του θύτη. Είναι μια μορφή ψυχολογικού πολέμου που μπορεί να λειτουργήσει παρά πολύ καλά σε ένα οικοσύστημα πληροφοριών, ειδικά σε εκείνο το οικοσύστημα όπου είναι δυνατό να παρουσιάζονται πληροφορίες με έναν κατανεμημένο τρόπο ώστε να είναι πολύ ασαφές το τι είναι νόμιμο, το τι είναι ψεύτικο και το τι είναι προπαγάνδα . Το πιο σημαντικό, όπως πολλά αυταρχικά καθεστώτα ήδη γνωρίζουν, αυτή η τακτική είναι καταπληκτική για την σπορά αμφιβολιών στο κοινό σχετικά με τους θεσμούς και τους διαμεσολαβητές πληροφοριών.
Ο εκδημοκρατισμός της χειραγώγησης

Κατά τις πρώτες ημέρες του blogging, πολλοί από τους συναδέλφους μου bloggers φαντάστηκαν ότι η πρακτική μας θα μπορούσε να διαταράξει τα mainstream μέσα ενημέρωσης. Για πολλούς προοδευτικούς ακτιβιστές, τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης θα μπορούσε να είναι ένα εργαλείο που θα μπορούσε να παρακάμψει την θεσμοθετημένη λογοκρισία και να καταστήσει δυνατή μια πληθώρα διαφορετικών φωνών που θα μπορούσαν να μιλήσουν και να εκφράσουν τη γνώμη τους. Οι civic minded μελετητές ήταν ενθουσιασμένοι από τους “smart mobs” (έξυπνους όχλους) που αξιοποίησαν τις νέες πλατφόρμες επικοινωνίας για το συντονισμό με αποκεντρωμένο τρόπο για να πουν την αλήθεια για την εξουσία. Η Αραβική Άνοιξη. Το Occupy Wall Street. Το Black Lives Matter. Αυτές οι προοδευτικές ενέργειες είναι μια “απόδειξη” ότι οι κοινωνικές τεχνολογίες θα μπορούσαν να κάνουν δυνατή μια νέα μορφή πολιτικής ζωής.

Πέρασα 15 χρόνια στο να παρακολουθώ τους έφηβους να παίζουν παιχνίδια με τα ισχυρά εργαλεία των μέσων ενημέρωσης και να προσπαθούν να επιτύχουν τον έλεγχο πάνω στο δικό τους οικοσύστημα. Ασχολήθηκαν πειράζοντας αλγόριθμους, με συντονισμένες εκστρατείες πληροφόρησης και με προσπάθειες αντίστασης ενάντια στον περιορισμό της ομιλίας τους. Όπως οι Κινέζοι ακτιβιστές, έμαθαν να κρύβουν τα ίχνη τους, όταν κάτι τέτοιο ήταν προς όφελός τους για να το πράξουν. Κωδικοποίησαν τις ιδέες τους, έτσι ώστε η πρόσβαση στο περιεχόμενο να μην σημαίνει απαραίτητα και πρόσβαση στο νόημα .

Φυσικά, δεν ήταν μόνο οι προοδευτικοί ακτιβιστές και οι έφηβοι που μάθαιναν πώς να προκαλέσουν χάος στο οικοσύστημα των μέσων ενημέρωσης που προέκυψαν από την ανάδυση των social media. Έχουμε δει επίσης και το πολιτικό κατεστημένο, τις υπηρεσίες της επιβολής του νόμου, τους εμπόρους/μαρκετίστες και τις ομάδες μίσους να έχουν χτίσει και αυτοί τις ικανότητες τους στον χειρισμό του τοπίου των μέσων ενημέρωσης. Πολύ λίγο από αυτό που συμβαίνει είναι πραγματικά παράνομο, αλλά δεν υπάρχει ευρεία συμφωνία σχετικά με το ποιες από αυτές τις πρακτικές είναι κοινωνικά και ηθικά αποδεκτές και ποιες όχι.

Οι τεχνικές που εκτυλίσσονται είναι δύσκολο να τις διαχειριστεί κάποιος και να τις καταπολεμήσει. Μερικές από αυτές μοιάζουν με παρενόχληση, προτρέποντας τους ανθρώπους στην αυτο-λογοκρισία λόγω του φόβου. Άλλες μοιάζουν με “ψευδείς ειδήσεις” (fake news), προβάλλοντας ακαταστασία γύρω από την προκατάληψη, την παραπληροφόρηση, την αποπληροφόρηση και την προπαγάνδα. Υπάρχει ρητορική μίσους που είναι σαφής, αλλά υπάρχει επίσης προκλητικό περιεχόμενο που ωθεί τους ανθρώπους να πλαισιώνουν τον κόσμο γύρω τους με συγκεκριμένους τρόπους. Οι dog whistle* πολιτικές έχουν αναδειχθεί σε μια νέα μορφή κωδικοποιημένου περιεχομένου, όπου θα πρέπει να είναι κάποιος γνώστης για να καταλάβει το τι συμβαίνει. Οι εταιρείες που χτίζουν εργαλεία για να βοηθήσουν τους ανθρώπους να επικοινωνούν μεταξύ τους, καταλήγουν να δυσκολεύονται πολύ στο να βρουν τρόπους για να καταπολεμήσουν την χρήση των εργαλείων τους από τα δίκτυα που επιδιώκουν να σπρώξουν στα άκρα τις πολιτικές για το περιεχόμενο και την νομιμότητα. Τα θεσμικά όργανα και τα νομικά μέσα που έχουν σχεδιαστεί για να σταματούν την κατάχρηση, βρέθηκαν σε μια θέση όπου δεν έχουν τον απαραίτητο εξοπλισμό για να λειτουργήσουν υπό το φως της δικτυωμένης δυναμικής.
*Έτσι χαρακτηρίζονται οι καλά κρυμμένες αλλά καθόλα υπαρκτές λειτουργίες. Μια σφυρίχτρα για σκύλους δεν ακούγεται από ανθρώπους, μοιάζει σαν να μην παράγει καθόλου ήχο, παρόλα αυτά όμως οι σκύλοι την ακούν πεντακάθαρα και ανταποκρίνονται.

Το διαδίκτυο έχει χρησιμοποιηθεί εδώ και καιρό για gaslighting και τα trolls έχουν από καιρό στοχευμένους αντιπάλους. Αυτό που έχει αλλάξει πρόσφατα είναι η κλίμακα της λειτουργίας, ο συντονισμός των επιθέσεων και η στρατηγική ατζέντα ορισμένων από τους παίκτες.

Για πολλούς που μαθαίνουν τις τεχνικές αυτές, δεν είναι πλέον απλά για διασκέδαση, ούτε καν για το lulz. Έχουν γίνει πλέον για την απόκτηση δύναμης/θέσης ισχύος

Μια νέα μορφή χειραγώγησης πληροφοριών εκτυλίσσεται μπροστά στα μάτια μας. Είναι πολιτική. Είναι παγκόσμια. Και είναι λαϊκίστικη στη φύση της. Τα μέσα ειδήσεων παίζονται ως ένα βιολί, ενώ αποκεντρωμένα δίκτυα ανθρώπων αξιοποιώντας τα συνεχώς εξελισσόμενα διαδικτυακά εργαλεία γύρω τους, χακάρουν την οικονομία της απόσπασης του ενδιαφέροντος.

Εύχομαι μόνο να μπορούσα να ξέρω το τι θα συμβεί στη συνέχεια.

Πηγή άρθρου: danah boydHacking the Attention Economy https://points.datasociety.net

Χακάροντας την Οικονομία του Ενδιαφέροντος: χειραγώγηση πληροφοριών και απόσπαση ενδιαφέροντος

Υπάρχουν τρεις αλήθειες που επιμελώς αποκρύπτονται από τους καταναλωτές:

Αλήθεια πρώτη: Η ηλεκτρική ενέργεια έγινε αγαθό πολυτέλειας λόγω των επιδοτήσεων των Α.Π.Ε. (για τις επιδοτήσεις εδώ)

Αλήθεια δεύτερη: Οι Α.Π.Ε. υπάρχουν μόνο επειδή επιδοτούνται, αφού η «καθαρή» ενέργεια που παράγουν δεν μπορεί να καλύψει
τις ανάγκες ενός ηλεκτρικού δικτύου.

(Σε ένα ηλεκτρικό δίκτυο πρέπει σε κάθε χρονική στιγμή να ικανοποιείται το ισοζύγιο της ισχύος, δηλαδή η ισχύς που απορροφάται από τους καταναλωτές να είναι ίση προς αυτήν που παράγουν οι σταθμοί παραγωγής. Επειδή όμως οι ανεμογεννήτριες παράγουν ηλεκτρική ενέργεια μόνο όταν φυσάει ο άνεμος και τα φωτοβολταϊκά μόνο όταν ο ήλιος λάμπει, δεν μπορούν να καλύψουν τις ανάγκες ενός δικτύου, η ασφάλεια του οποίου συνεχίζει να στηρίζεται στις μονάδες ηλεκτροπαραγωγής με συμβατικά καύσιμα ).

Αλήθεια τρίτη: Οι Α.Π.Ε , όχι μόνον δεν προστατεύουν, αλλά και βλάπτουν το περιβάλλον (βλέπετε εδώ, εδώ και εδώ).

Βεβαίως οι αλήθειες αυτές είναι δύσκολο να γίνουν αποδεκτές, όταν επί σειρά ετών μας πιπιλίζουν τα αυτιά με τα γνωστά φληναφήματα για τη «φτηνή» και «οικολογική» ενέργεια που παράγεται από τον ήλιο και τον αέρα. Δεν ήρθε όμως ο καιρός που πρέπει να αρχίσουμε να ψάχνουμε και να αμφισβητούμε;

Αναδημοσιεύουμε σε δική μας μετάφραση το τρίτο μέρος του άρθρου «Πώς ο ηλεκτρισμός έγινε είδος πολυτελείας» που δημοσιεύθηκε στο «SPIEGEL ONLINE» στις 4.9.2013 (το πρώτο μέρος εδώ και το δεύτερο εδώ)

Πώς ο ηλεκτρισμός έγινε είδος πολυτελείας

Μέρος 3ο: Κίνητρα για μόλυνση

Όλο και περισσότερες ανεμογεννήτριες λειτουργούν στην Γερμανία και όλο και περισσότερα φωτοβολταϊκά λιάζονται στον ήλιο, ωστόσο η ποσότητα ρύπων και αερίων του θερμοκηπίου που εκπέμπονται από τα φουγάρα αυξήθηκαν πέρυσι. Αυτή η κρίσιμη εξέλιξη είναι ιδιαίτερα εμφανής στην μικρή πόλη Grosskotzenburg, ανατολικά της Φρανκφούρτης.

Ο μεγαλύτερος προμηθευτής ενέργειας της Γερμανίας, η εταιρεία E.ΟΝ AG, με έδρα το Ντίσελντορφ, λειτουργεί εδώ και πολλά χρόνια έναν μεγάλο σταθμό ηλεκτροπαραγωγής με βάση τον λιγνίτη στο Grosskotzenburg Η παλαιότερη από τις πέντε μονάδες του εργοστασίου Staudinger (σημείωση του μεταφραστή: το εργοστάσιο αυτό είναι γνωστό και ως σταθμός ηλεκτροπαραγωγής Großkrotzenburg ) κτίστηκε το 1965 και λειτουργεί στο γελοίο επίπεδο απόδοσης του 32% . Ακόμα και στην E.ΟΝ το εργοστάσιο Staudinger θεωρείται πλέον «εντελώς απαράδεκτο, τόσο οικονομικά όσο και περιβαλλοντικά».

Οι υπερσύγχρονες μονάδες ηλεκτροπαραγωγής που λειτουργούν με φυσικό αέριο, σαν αυτό στην πόλη Irsching της Βαυαρίας, έχουν σχεδόν διπλάσια απόδοση από αυτές που λειτουργούν με άνθρακα, ή περίπου 60%. Επιπλέον είναι πιο ευέλικτες και εκπέμπουν πολύ λιγότερο διοξείδιο του άνθρακα. Ίσως αυτό εξηγεί γιατί οι υπεύθυνοι της εταιρείας E.ON δεν θορυβήθηκαν όταν η άδεια λειτουργίας της παλαιότερης από τις πέντε μονάδες του Staudinger έληξε την 1η Ιανουαρίου τρέχοντος έτους.

«Για να είμαστε καλυμμένοι ενημερώσαμε αρκετές φορές τους αρμόδιους φορείς ότι κλείνουμε την μονάδα», λέει ο διευθύνων σύμβουλος της E.ΟΝ, Johannes Teyssen. Εφόσον οι φορείς δεν διατύπωσαν αντιρρήσεις, η εταιρεία ξεκίνησε τον Μάιο την αποσυναρμολόγηση βασικών στοιχείων του εργοστασίου και μετέφερε τους εργαζόμενους σε άλλα εργοτάξια. Η E.ON είχε σχεδιάσει να ολοκληρώσει το έργο μέχρι το τέλος του χρόνου και να αφαιρέσει ό,τι έμεινε από το παλιό εργοστάσιο.

Αλλά η κατάσταση άλλαξε ξαφνικά στις 30 Ιουνίου, όταν η E.ON έλαβε μια επιστολή από τον φορέα εκμετάλλευσης του δικτύου που συνδέεται με το εργοστάσιο, την εταιρεία Tennet, και από την ρυθμιστική αρχή. Η μονάδα, σύμφωνα με την επιστολή, ήταν απαραίτητη για τη διατήρηση της σταθερότητας του δικτύου και η E.ΟΝ όφειλε να αποκαταστήσει την επιχειρησιακή ετοιμότητα του εργοστασίου άνθρακα χωρίς καθυστέρηση.

Αυτό είναι μια από τις πιο περίεργες εξελίξεις στην ιστορία της γερμανικής ενεργειακής μεταρρύθμισης. Τα πιο ρυπογόνα εργοστάσια της χώρας είναι πλέον και τα πιο κερδοφόρα: τα παλιά και άνευ σημασίας εργοστάσια λιγνίτη. Πολλά απ’ αυτά τα εργοστάσια λειτουργούν τώρα με πλήρη ισχύ.

Αυτό αφήνει μια μαύρη κηλίδα στις περιβαλλοντικές στατιστικές της Γερμανίας. Ενώ η ποσότητα ηλεκτρισμού από ανανεώσιμες πηγές ενεργείας αυξήθηκε κατά 10,2% το 2012, το πρώτο έτος της νέας ενεργειακής πολιτικής, η ποσότητα παραγωγής από εργοστάσια λιθάνθρακα και λιγνίτη αυξήθηκε επίσης κατά 5% η καθεμία . Ως αποτέλεσμα οι εκπομπές CO2 της Γερμανίας αυξήθηκαν κατά 2% το 2012. Ο Υπουργός Περιβάλλοντος Altmaier , ήταν φανερά εκνευρισμένος δηλώνοντας: «Αυτή η εξέλιξη δεν μπορεί να γίνει τάση».

Αλλά οι ειδικοί αναμένουν ότι ο Altmaier θα γελοιοποιηθεί ακόμα μια φορά στο τέλος του χρόνου, αν είναι ακόμα υπουργός. Μια έρευνα που είδε το φως της δημοσιότητας την περασμένη εβδομάδα από την Ομοσπονδιακή Αρχή Δικτύου δείχνει ότι η παραγωγή ρεύματος από λιγνίτη θα παραμείνει σχεδόν σταθερή, στις 148 τεραβατώρες μέχρι το 2022. Το απογοητευτικό συμπέρασμα ήταν ότι η ανταγωνιστική θέση του λιγνίτη «μόλις και μετά βίας θα μειωθεί με ένα αυξανόμενο μερίδιο των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας στο μείγμα».

Πέρα από την Σουηδία

Καμιά φορά η ανάγκη γεννά τις καλύτερες ιδέες. Τουλάχιστον έτσι το βλέπει ο GustavEbenå (σημείωση του μεταφραστή: επικεφαλής της Μονάδας Ελέγχου και Εποπτείας του Τμήματος Ανάλυσης του Οργανισμού Ενέργειας της Σουηδίας) όταν θυμάται τότε που η Σουηδία έμπαινε στην νέα εποχή της πράσινης ενέργειας στην αλλαγή του αιώνα. Η χώρα του υπέφερε εκείνη την εποχή από τις συνέπειες μιας οδυνηρής οικονομικής κρίσης. «Ένα ήταν σαφές», θυμάται ο Σουηδός ειδικός. «Οι ανανεώσιμες πηγές ενέργειας έπρεπε να αναπτυχθούν όσο πιο οικονομικά γινόταν».

Η Σουηδία ανέπτυξε ένα σύστημα που βασίζεται σε ποσοστώσεις για την πράσινη ενέργεια και σε μια αγορά πιστοποιητικών. . «Κατά μία έννοια, το μοντέλο μας ήταν το ανάποδο του Γερμανικού συστήματος επιδοτήσεων», λέει ο Ebenå, ο οποίος έζησε στην Γερμανία για πολλά χρόνια και είναι καλά ενημερωμένος για τις ενεργειακές μεταρρυθμίσεις της Γερμανίας.

Το Σουηδικό μοντέλο επικράτησε μεταξύ των ανταγωνιστικών απόψεων. Σύμφωνα μ’αυτό , μια κιλοβατώρα καθαρής ενέργειας κοστίζει μόλις 10% περισσότερο από τον συμβατικό ηλεκτρισμό. «Αυτό σημαίνει ότι οι καταναλωτές μας πληρώνουν ελάχιστα σε σχέση με όσο ξοδεύουν οι Γερμανοί για να μπουν στην εποχή της ανανεώσιμης ενέργειας», τονίζει ο Ebenå .

Εντούτοις , η Σουηδία προχωρά γοργά με την επέκταση της πράσινης ενέργειας. Η χώρα παράγει ήδη περίπου το 45% του ηλεκτρικής ενέργειας της από υδροηλεκτρικούς σταθμούς. Ως αποτέλεσμα του συστήματος επιδοτήσεων, η βιομάζα και οι ανεμογεννήτριες έχουν συμβάλει περίπου 10% στο ενεργειακό μείγμα τα τελευταία χρόνια. Η Νορβηγία υιοθέτησε το σουηδικό σύστημα πέρυσι. Μπορεί όμως αυτό το μοντέλο να εφαρμοστεί στην Γερμανία;

Τα μέλη της επιτροπής που διορίστηκαν από τη Γερμανική κυβέρνηση πιστεύουν ότι μπορεί, και πρόκειται να υποβάλουν ένα λεπτομερές σχέδιο στον Υπουργό Οικονομικών Philipp Rösler την Πέμπτη. Το σχέδιο επιμελήθηκε ο οικονομολόγοςJustus Haucap και ο ειδικός στα νομικά Jürgen Kühling. Το σχέδιο επίσης υποστηρίζεται από την ομάδα οικονομικών μελετών RWI και από την Γερμανική Ακαδημία Επιστημών και Μηχανικής (Acatech).

Οι ειδικοί προτείνουν να επιβάλει η κυβέρνηση μια ποσόστωση πράσινης ενέργειας στους προμηθευτές ενέργειας, και σταδιακά να αυξήσει αυτήν την ποσόστωση σύμφωνα με τους στόχους της για την παραγωγή ανανεώσιμης ενέργειας. Η ημερομηνία διακοπής θα είναι η 01 Ιανουαρίου 2015. Στους επόμενους 12 μήνες το 27,5% του ηλεκτρισμού θα πρέπει να προέρχεται από ανανεώσιμες πηγές ενέργειας, το 29% το 2016 και τελικά το 35% το 2020.

Ωστόσο, θα εναπόκειται στις εταιρείες ενέργειας και στις δημοτικές υπηρεσίες κοινής ωφέλειας να επιλέξουν τις αντίστοιχες πηγές καθαρής ενέργειας. Η επιτροπή πιστεύει ότι οι προμηθευτές ενέργειας θα πρέπει να αποφασίζουν πώς να δαπανήσουν τα χρήματά τους: στην αιολική ενέργεια, την ηλιακή ή την βιομάζα. Οι δημοτικές υπηρεσίες κοινής ωφέλειας θα αναζητούν την χαμηλότερη δυνατή τιμή για την καθαρή ηλεκτρική ενέργεια. Αυτό θα ενθαρρύνει τον ανταγωνισμό μεταξύ υπεράκτιας και χερσαίας αιολικής ενέργειας, καθώς και μεταξύ ηλιακής και βιομάζας, και οι τιμές θα πέσουν, προς όφελος των καταναλωτών.

Διατήρηση αδιάβλητου συστήματος

Στην Σουηδία, το σύστημα εξασφαλίζει ότι οι επενδύσεις των επιχειρήσεων ηλεκτρικής ενέργειας διοχετεύονται αυτομάτως στην τεχνολογία που θεωρούν ως την πλέον οικονομικά αποδοτική. Αυτό δεν σημαίνει ότι θα είναι και η φθηνότερη σε μια δεδομένη στιγμή. Όπως κάθε άλλη εταιρεία, έτσι και οι Σουηδικές υπηρεσίες κοινής ωφέλειας ενδιαφέρονται να μεγιστοποιούν την απόδοση μιας επένδυσης. Αυτό διαφέρει στην Γερμανία , όπου η πιο αναποτελεσματική τεχνολογία σε μια δεδομένη στιγμή είναι και η περισσότερη επιδοτούμενη και βασίζεται στην περίεργη λογική ότι πρέπει να την φέρουν στην αγορά για ένα ιδιαίτερα μακρύ διάστημα.

Για να αποκλειστεί η περίπτωση οι πάροχοι ενέργειας να κάνουν απάτη σε σχέση με το μοντέλο ποσόστωσης, η σουηδική κυβέρνηση ζητά να καταθέσουν έναν αριθμό πιστοποιητικών πράσινης ενέργειας. Κάθε πιστοποιητικό αντιπροσωπεύει μία Μεγαβατώρα καθαρού ηλεκτρισμού. Αυτοί που δεν μπορούν να αποδείξουν ότι έχουν εκπληρώσει τις ποσοστώσεις τους τιμωρούνται με βαρύ πρόστιμο.

Τα υπόλοιπα αφήνονται στην προσφορά και ζήτηση, με βάση τους συνήθεις κανόνες της οικονομίας της αγοράς. Όταν η ποσότητα πράσινης ενέργειας που παράγεται είναι χαμηλή , υπάρχουν λιγότερα πιστοποιητικά στην αγορά και η τιμή τους αυξάνεται. Αυτό, με την σειρά του, παρέχει κίνητρα στους επενδυτές να κατασκευάσουν επιπλέον ανεμογεννήτριες ή φωτοβολταϊκά. Επίσης μπορούν να επενδύσουν τα χρήματά τους σε συστήματα αποθήκευσης, τα οποία καθιστούν την παραγωγή ενέργειας πιο αποτελεσματική. Ή μπορούν να επενδύσουν σε τεχνολογίες που δεν παίζουν ρόλο στην Γερμανία σήμερα αλλά μελετώνται σε άλλα μέρη του κόσμου.

Για την Σουηδή Υπουργό Ενεργείας, Anna-Karin Hatt, το μεγαλύτερο πλεονέκτημα του μοντέλου ποσοστώσεων είναι ότι περιέχει λίγους γραφειοκρατικούς περιορισμούς. Η κυβέρνηση ορίζει τον στόχο, αλλά όχι την μέθοδο. Εν αντιθέσει προς το γερμανικό σύστημα , η κυβέρνηση δεν είναι αναγκασμένη να αναπροσαρμόζει διαρκώς τα επίπεδα επιδότησης για την αιολική ενέργεια, την ηλιακή και την βιομάζα. «Ως αποτέλεσμα η αγορά ενέργειας δεν εξαρτάται από καινούργιες πολιτικές αποφάσεις κάθε χρόνο,» λέει η Hatt. «Οι επενδυτές στην ανανεώσιμη ενέργεια εκτιμούν πολύ αυτήν την προβλεψιμότητα.»

Στην Σουηδία με τα πυκνά δάση, οι προμηθευτές ενέργειας αρχικά επικεντρώθηκαν στην βιομάζα με τη μορφή αποβλήτων από ξύλο και χαρτί. Χρησιμοποίησαν αυτό το υλικό ως καύσιμο για τους συμβατικούς ηλεκτροπαραγωγικούς σταθμούς, οι οποίοι παράγουν ηλεκτρική ενέργεια και προμηθεύουν θέρμανση από μεγάλη απόσταση σε νοικοκυριά. Αλλά αυτή η δυνατότητα έχει πλέον εξαντληθεί σε μεγάλο βαθμό. Γι’ αυτόν τον λόγο ο κλάδος στράφηκε στην κατασκευή ή τον εκσυγχρονισμό αιολικών πάρκων κυρίως στην ηπειρωτική χώρα, λέει ο Ebenå, «γιατί τα υπεράκτια αιολικά πάρκα κοστίζουν πολύ. «

Εκλογές και δημόσια σιωπή

Το πιθανότερο είναι ότι στην Γερμανία ένα μοντέλο βασισμένο σε ποσοστώσεις θα οδηγούσε επίσης στην κατασκευή χερσαίων ανεμογεννητριών. Οι κυβερνητικοί στόχοι για επέκταση των υπεράκτιων δεν θα ήταν πια εφικτοί – και όχι χωρίς λόγο. Εξ αιτίας του δύσκολου περιβάλλοντος, η τεχνολογία είναι επιρρεπής σε αποτυχία και το κόστος κατασκευής μακριά από την ακτή είναι πολύ υψηλό. Το χειρότερο είναι ότι η ηλεκτρική ενέργεια πρέπει να μεταφέρεται εκατοντάδες χιλιόμετρα μέσα στην χώρα.

Είναι σαφές ότι η επόμενη γερμανική κυβέρνηση θα αναγκαστεί να σχεδιάσει μια αλλαγή στην ενεργειακή πολιτική. Η τιμή όμως της ηλεκτρικής ενέργειας είναι ένα τοξικό θέμα της εκλογικής εκστρατείας , δεδομένων των κακών προγνωστικών και των υποσχέσεων που δεν τηρήθηκαν. Σε μια κυβερνητική δήλωση τον Ιούνιο του 2011, η ΚαγκελάριοςMerkel είχε υποσχεθεί να κρατήσει τις τιμές σταθερές. «Η επιβάρυνση για την ανανεώσιμη ενέργεια δεν πρέπει να ξεπεράσει τα τωρινά επίπεδα,» είπε η Merkel στο κοινοβούλιο. Ο δε Υπουργός Οικονομικών Rösler ισχυρίστηκε ότι υπάρχει ακόμα και περιθώριο για περικοπές στον φόρο ενεργείας. Όταν οι τιμές αυξήθηκαν , ο Rösler και αργότερα ο Υπουργός Περιβάλλοντος Röttgen κατηγόρησαν ο ένας τον άλλο αντί να βρουν μια λύση.

Κανένα από τα κόμματα δεν έχει ένα σχέδιο με συνοχή για την αντιμετώπιση του προβλήματος μετά τις βουλευτικές εκλογές στις 22 Σεπτεμβρίου 2013. Οι λίγες μέχρι τώρα προτάσεις είναι ενοχλητικά απλουστευτικές . Ο Altmaier και το CDUσκέπτονται το ενδεχόμενο να πληρωθούν οι επιδοτήσεις για την πράσινη ενέργεια του χρόνου με δανεικά, ούτως ώστε να καθυστερήσει η επόμενη αύξηση της ηλεκτρικής ενέργειας κατά μερικούς μήνες.

Η Gerda Hasselfeldt, μέλος του CSU, αδελφού κόμματος του CDU στην Βαυαρία, ευνοεί το φόρτωμα τουλάχιστον μέρους του κόστους στην επόμενη γενιά. Σύμφωνα με την πρότασή της, η κρατική αναπτυξιακή τράπεζα KfW θα αναλάβει μέρος του κόστους για φωτοβολταικά και ανεμογεννήτριες. Το ποσόν σ’αυτήν την περίπτωση θα αποπληρωθεί μέσα στα επόμενα 40 χρόνια.

Όσο για τις προτάσεις του SPD, των Πρασίνων και του FDP, αυτές κυμαίνονται από την μείωση του φόρου ρεύματος ως την μείωση του ΦΠΑ. Αυτό όμως δεν πρόκειται να δώσει λύση στα δομικά προβλήματα, τα οποία απαιτούν ριζική μεταρρύθμιση της κυβερνητικής επιτροπής. Το πρόβλημα είναι ότι η επόμενη κυβέρνηση θα πρέπει να είναι πρόθυμη να τα βάλει με τις ισχυρότερες βιομηχανίες ρεύματος.

Μέχρις ότου το θέμα φτάσει στην επόμενη νομοθετική περίοδο, ο Υπουργός Περιβάλλοντος Altmaier προτιμά να στέλνει στους καταναλωτές συμβουλές εξοικονόμησης: «Όταν μαγειρεύω , προσπαθώ να αφήνω την κατσαρόλα με κλειστό το καπάκι.»

Από τους FRANK DOHMEN, MICHAEL FRÖHLINGSDORF, ALEXANDER NEUBACHER, TOBIAS SCHULZE AND GERALD TRAUFETTER
Μετάφραση από τα γερμανικά στα αγγλικά από τον Christopher Sultan


Α.Π.Ε.: Κίνητρα για μόλυνση

Οι RadioSol είναι μια 4μελής balkan-ska/reggae μπάντα από το Μεταξουργείο της Αθήνας που αναδύθηκε μέσα από το νεφελώδες τοπίο της Ελλάδας της κρίσης.

Από το 2010, μέσα από την καθημερινή μας ζωή, τις περιοδείες, τις πρόβες, τις συναυλίες, τα σκηνικά που βιώναμε μας
ώθησαν να τραβάμε πλάνα ασταμάτητα χωρίς να ξέρουμε ακριβώς το λόγο που τα τραβάμε αλλά ούτε και πως θα τα χρησιμοποιήσουμε. Απλά νιώθαμε πως αυτές οι εμπειρίες είχαν μια ξεχωριστή σημασία και έπρεπε να καταγραφούν.

Στην πορεία, όλες αυτές οι εικόνες άρχισαν να χρωματίζονται από τα σημεία των καιρών μας, οικονομική ύφεση, πολιτική διαφθορά, ανεργία, κοινωνικός αποκλεισμός, άνθρωποι πρόσφυγες, συσσίτια και άνοδο του φασισμού. Μέσα σε αυτό το τοπίο ενωνόμαστε με ανθρώπους, συλλογικότητες, καλλιτέχνες σε μια δύσκολη προσπάθεια να δείξουμε πως το σημαντικότερο πράγμα δεν έχει χαθεί ακόμα: ο φόβος είναι ισχυρός, αλλά η ελπίδα ισχυρότερη.

“Η συχνότητα της κρίσης” είναι ένα road trip στη σημερινή μουσική και όχι μόνο πραγματικότητα.

Αυτή δεν είναι μια γεμάτη γκλάμουρ ιστορία μιας μπάντας.

Δεν είναι μια ταινία με αρχή μέση και τέλος.

Δεν είναι ένα ντοκυμαντέρ με ερωτήσεις.

Δεν έχει απαντήσεις.

Αυτή είναι μία αλήθεια.

Κι όπως συμβαίνει με τις αλήθειες, είναι πιο παράξενη από ένα μυθιστόρημα.

Γιατί το μυθιστόρημα πρέπει να βγάζει νόημα.

Εξοπλισμός όπως και έξοδα κίνησης είναι απαραίτητα για να ολοκληρωθεί αυτή την αυθόρμητη και πηγαία καταγραφή και να κατατεθεί σε φεστιβάλ για να προβληθεί. Κάμερες, φώτα, καλώδια, βίσματα, έξοδα ψηφιοποίησης… ακόμα και η επισκευή του αυτοκινήτου είναι απαραίτητα για να τσουλήσει αυτή η μπάντα παρακάτω.

Επισκεφθείτε τη σελίδα τους στο Indiegogo ΕΔΩ για να βοηθήσετε και εσείς την προσπάθεια τους

Ενισχύστε την προσπάθεια μας με όποιον τρόπο μπορείτε.

Κι αν δε μπορείτε γιατί είστε κι εσείς “συντονισμένοι” με τη “συχνότητα της κρίσης” όπως κι εμείς, κοινωνήστε το!

Γιατί η επικοινωνία είναι κι ο πυρήνας της ανάγκης που μας ωθεί να κάνουμε.

Radiosol “Η συχνότητα της κρίσης”

Πριν χρόνια ακούγαμε στα δελτία ειδήσεων με ανταποκρίσεις από το εξωτερικό για κήπους και περιβόλια μέσα στον ιστό της πόλης που παρέες γειτόνων η εναλλακτικών οικολόγων φρόντιζαν από την σπορά έως την συγκομιδή και την κατανάλωση . Μετά από χρόνια ακούσαμε και ένα παράλληλο κίνημα εντός των τειχών για πρωτοβουλίες στην Αθήνα , που ποτέ όμως δεν προχωρούσαν πέρα από τον ενθουσιασμό της πρώτης περιόδου … Ακόμη και τώρα στα χρόνια της πιο μεγάλης οικονομικής και κοινωνικής κρίσης που γνωρίζεςι η πατρίδα μας μετά τον τελευταίο παγκόσμιο πόλεμο , οι συνεργατικοί λαχανόκηποι φαίνεται να κερδίζουν έδαφος, ως ιδέα και ως προοπτική, ως διέξοδο και ελπίδα … Και πάλι όμως όχι εκεί που είναι αναμενόμενο όπως στα θερμοκήπια ασφυξίας και απόγνωσης των μεγάλων πόλεων , αλλά στην περιφέρεια της Θράκης , σε ορεινές περιοχές της Κρήτης κ.ο.κ.

Με αυτήν την έννοια η ιδέα για ίδρυση για συνεργατικό λαχανόκηπο στον Μαραθώνα από συνεταιριστές μέλη του Αστικού Καταναλωτικού Συνεταιρισμού ΣΥΝΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ αποδείχτηκε πρωτοποριακή , και εν αγνοία μας , προάγγελος νέων συνεταιριστικών εγχειρημάτων που θέτουν εναλλακτικές μορφές διαχείρισης στο προσκήνιο και τολμούν τομές στην ουσία των πραγμάτων !

ΑΠΟ ΤΟΝ ΣΥΝΕΤΑΙΡΙΣΜΟ ΣΤΟΝ ΣΥΝΕΡΓΑΤΙΣΜΟ

Όσο και αν οι έννοιες μοιάζουν ταυτόσημες ,δεν είναι ! Οι λόγοι που οδήγησαν στην αναγέννηση του συνεταιριστικού κινήματος πρίν μερικά χρόνια ισχύουν, αλλά ήλθε η ραγδαία επιδείνωση του βιοτικού επιπέδου μιας μεγάλης μερίδας πολιτών , από πολλές διαφορετικές επαγγελματικές ομάδες που πρόσθεσε στοιχεία από την ανάγκη επιβίωσης ως προτεραιότητα. Παράλληλα η συμμετοχή σε συνεταιρισμούς δεν μπορεί πλέον να αναφέρεται σε ελεύθερους χρόνους εν είδει ευχάριστης απασχόλησης και χόμπυ η έστω κάποιας μακροπρόθεσμης επιθυμίας για επίτευξη ιδεολογικών στόχων , αλλά αντίθετα φέρνει όλο και πιο κοντά την διάχυση και αναγωγή μέχρι προ τινος αποκλειστικά προσωπικών θεμάτων σε συλλογική επεξεργασία εμπειρία συνεύρεσης .

Μέσα σε πολύ λίγο καιρό ο Αστικός Καταναλωτικός Συνεταιρσιμός Μαραθώνα ΣΥΝΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ μεταλλάχθηκε από αμιγώς …πρατήριο ελληνικών προïόντων από μικρές παραγωγικές μονάδες σε πυρήνας ανέλιξης καινοτόμων κοινωνικών πρωτοβουλιών . Ο Συνεργατικός Λαχανόκηπος Μαραθώνα λειτουργεί σύμφωνα με τις συνεταιρσιτικές αρχές και αξίεδς , με ισότιμη συμμετοχή και ευθυγραμμισμένη διανομή ευθύνης μιας ομάδας 10 συνεταιριστών μελών του ΣΥΝΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ και είναι τιο πρώτο τολμηρό εγχείρημα που ανπτύχθηκε πέρα από την διάθεση αγαθών ….

ΟΠΟΙΟΣ ΔΟΥΛΕΥΕΙ ΤΡΩΕΙ

Όσο και αν ακούγεται παλιομοδίτικο και απομεινάρι μιας λαϊκής σοφίας , μάλλον ξεπερασμένης στις μέρες μας, ο Συνεργατικός Λαχανόκηπος Μαραθώνα στηρίζεται έως τώρα αποκλειστικά στην προσωπική εργασία και στοχεύει πρώτα από όλα στην ποιοτική διατροφική αυτάρκεια των αναγκών των μελών του . Γιαυτό πέρα από το μοίρασμα των καλλιεργητικών εργασιών , οι σπόροι είναι παραδοσιακοί και ντόπιοι είτε από συστήματα ανταλλαγής μέσα από το δίκτυο συντήρησης και διάδοσης παραδοσιακών σπόρων ΠΕΛΙΤΙ, είτε βέβαια και από παλαιούς αγρότες της περιοχής με σημαντική συμβολή στο αγροτικό γίγνεσθαι . Με αυτόν τον τρόπο ο Συνεργατικός Λαχανόκηπος Μαραθώνα είναι και μια πρωτοβουλία που εντάσσεται και διευρύνει τους σκοπούς του ΣΥΝΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ προωθώντας την διάδοση του τοπικού διατροφικού πολιτισμού .

Επίσης η καλλιέργεια ακολουθεί πιστά τις αρχές της βιολογικής και φυσικής γεωργίας αφήνοντας μηδενικό αποτύπωμα στο περιβάλλον και αποδίδοντας υψηλής ποιότητας καρπούς . Τέλος το ίδιο το κτήμα μεγέθους συνολικά 10 στρεμμάτων είναι παραχώρηση μέλους συνεταιριστή και αυτό εμπλουτίζει με καινούργιε δυνατότητες προσφοράς και συμμετοχής πολλών συμπολιτών μας .

Μάλιστα αποτέλεσμα αυτής της νέας φιλοσοφίας κοινωνικής δράσης είναι και η συνεργασία για άλλες καλλιεργητικές εργασίες , όπως καθάρισμα οικοπέδων , συλλογή ελιάς και κλάδεμα δέντρων κ.λ.π. που εντάσσονται στους σκοπούς του Συνεργατικού Λαχανόκηπου πάντοτε εθελοντικά και στα πλαίσια της ανταλλακτικής οικονομίας

ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΣΥΝΕΡΓΑΤΙΚΟ ΜΠΟΣΤΑΝ Ι ΣΤΟΝ ΜΑΘΑΡΩΝΑ

Αν και η ιδέα προϋπήρχε , το καλοκαίρι 2017 ήταν το πρώτο που καλλιεργήθηκε το πρώτο οικόπεδο στον Μαραθώνα με τα εποχιακά κηπευτικά με αποτελέσματα εξαιρετικά ενθαρρυντικά .Ντομάτες , κολοκύθια, πιπεριές , μελιτζάνες κ.λ.π. όλα από ντόπιες ποικιλίες πρόσφεραν μια υψηλής ποιότητας διατροφή στις οικογένειες των συμμετεχόντων απασχολώντας και τι ίδιες σε αυτήν την πρωτοποριακή κοινωνική δραστηριότητα και φέρνοντας πιο κοντά την παραγωγή στην κατανάλωση ….

Στους άμεσους στόχους του Συνεργατικού Λαχανόκηπου Μαραθώνα είναι φυσικά η συνέχεια και η αντιμετώπιση όλων των καλλιεργητικών προβλημάτων , καθώς ήδη το κτήμα αποδίδει τα φθινοπωρινά κηπευτικά , αλλά και η περαιτέρω ανάπτυξη του με ανάληψη και άλλων επιλεγμένων οικοπέδων εν πολλοίς εγκαταλελειμμένων και πάνω από όλα η προσέλκυση και άλλων μελών συνεταιριστών για συμμετοχή στο εγχείρημα .

Σε μια εποχή κοινωνικής αδράνειας και συλλογικής απάθειας , το «όποιος δουλεύει τρώει …» επαναφέρει τις παλιές απλές αξίες της ζωής εκεί που δεν θα έπρεπε ποτέ να έχουν φύγει …Σε πρώτο πλάνο. Οι άνθρωποι μπορούμε , όλα να τα κάνουμε αλλιώς, αν θυσιάζουμε το εγώ για χάρη του εμείς κάθε μέρα κα περισσότερο !

Για περισσότερες πληροφορίες, στήριξη και συμμετοχή σε όλη την δράση του Συνεργατικού Λαχανόκηπου Μαραθώνα μπορείτε να επικοινωνείτε στο : 6974049857 και φυσικά στο τηλέφωνο του ΣΥΝΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ : 2294303901 .


Ο Καταναλωτικός Συνεταιρισμός Μαραθώνα «ΣΥΝ+ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ» δεν έχει κερδοσκοπικό χαρακτήρα.Αποβλέπει (μέσω της συνεργασίας και της συλλογικής προσπάθειας των μελών του) στη ανάδειξη, διάδοση, ανάπτυξη και εφαρμογή της ιδέας της κοινωνικής αλληλέγγυας οικονομίας, των αξιών και των αρχών της, για τη βελτίωση της ποιότητας ζωής των μελών του.

Στα πλαίσια αυτά ο συνεταιρισμός ασκεί εμπορικής μορφής δραστηριότητες, ιδιαίτερα καταναλωτικού, μεταφορικού, αναπτυξιακού, κοινωνικού, εκπαιδευτικού ή πολιτιστικού χαρακτήρα. Ειδικότερα είναι προσανατολισμένος στην προμήθεια κατά προτίμηση και προτεραιότητα εγχώριων ή εντόπιων, προϊόντων παραγωγής οικοτεχνιών , μικρών παραγωγών , αγροτικών συνεταιρισμών κ.α. σύμφωνα με το Καταστατικό Λειτουργίας του με σκοπό να συμβάλλει στην ανάπτυξη και τον εκσυγχρονισμό της αντίστοιχης παραγωγής για την κάλυψη των αναγκών των μελών του.


Λιβυσίου 28
Νέα Μάκρη, Αττική
2294 303901

synsyndimiourgia@gmail.com

Ο καιρός φέρνει τα λάχανα..τα συνεργατικά.

Η Λιμνοθάλασσα Μεσολογγίου-Αιτωλικού αποτελεί έναν από τους πιο πλούσιους υδροβιότοπους της Ευρώπης, είναι η μεγαλύτερη ενιαία λιμνοθάλασσα στην Ελλάδα και μία από τις μεγαλύτερες της Μεσογείου. Έχει χαρακτηριστεί Εθνικό Πάρκο και προστατεύεται από τις συνθήκες Ramsar και Natura 2000. Η περιοχή περιλαμβάνει ένα από τα πιο
σπάνια και ποικίλα σε φυσικές διαπλάσεις οικοσυστήματα. Είναι, επίσης, ένας από τους πιο φημισμένους ιχθυοπαραγωγικούς τόπους στην Ελλάδα.


Αυτό ακριβώς το περιβάλλον επιλέχθηκε για την λειτουργία 4 μονάδων παραγωγής ενέργειας από καύση εισαγόμενων βιορευστών καυσίμων.

Αν και η διαδικασία αδειοδοτήσεων είχε ήδη ξεκινήσει από το 2013, το θέμα αναδείχθηκε στις αρχές του 2017, όταν εμφανίστηκε στην τοπική ειδησεογραφία

Ήδη, από το καλοκαίρι του 2014 η εταιρία είχε καταθέσει τις περιβαλλοντικές μελέτες και είχε πάρει έγκριση για την αεριοποίηση βιομάζας (γεωργικών υπολειμμάτων). Μετά, όμως, από 3 διαδοχικές τροποποιήσεις των ΜΠΕ, η πρώτη ύλη και ο τρόπος παραγωγής και λειτουργίας άλλαξαν καθοριστικά, με την παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας να γίνεται, τελικά, με καύση βιορευστών (τηγανέλαιων), τα οποία κυρίως θα εισάγονται από το εξωτερικό. Συνεπώς, αίρεται το βασικό επιχείρημα της αρχικής χωροθέτησης των μονάδων (αυτό της εγγύτητας στην πρώτη ύλη), ενώ ακυρώνεται και η «μηδενική λύση», που αναφέρεται στην ανάγκη επεξεργασίας των αγροτικών υπολειμμάτωνυπολειμμάτων.

Πλέον, η κατασκευή τους στο Εθνικό Πάρκο Λιμνοθάλασσας καθίσταται αδικαιολόγητη και άκυρη, δεδομένου ότι εν λόγω μονάδες δεν συνδέονται με την αγροτική ή άλλου είδους τοπική παραγωγή.

Μελέτες περιβαλλοντικών επιπτώσεων
Οι ΜΠΕ βρίθουν κραυγαλέων λαθών και ανακριβειών αναφερόμενες στην περιοχή, αφού κάνουν λόγο για “ορεινό μειονεκτικό όγκο” με “ημιβραχώδες έδαφος, με μέτριες κλίσεις” και “κυρίαρχη βλάστηση αυτή του καλαμιού”, χαρακτηριστικά της περίπτωσης «απρόσεκτη αντιγραφή – επικόλληση»! Μάλιστα, ως μόνη πηγή ρύπανσης της περιοχής αναφέρεται το οδικό δίκτυο Ναυπάκτου – Λιδωρικίου – Άμφισσας, το οποίο απέχει γεωγραφικά 30-80 χλμ. (και οδικώς 43-131 χλμ.) από την περιοχή εγκατάστασης, ενώ δεν λαμβάνουν υπόψη το εργοστάσιο άλατος ΚΑΛΛΑΣ και στο πυρηνελαιουργείο της περιοχής. Αποκρύπτουν, δε, τη σημαντική εκπομπή θερμότητας, η οποία αποτελεί βασική παράμετρος σε τέτοιες μονάδες.


Επιπλέον, ατεκμηρίωτη και αντιεπιστημονική από την αρχή μέχρι το τέλος της μπορεί να χαρακτηριστεί η μελέτη συνολικής διαχείρισης και διασποράς ρύπων (η οποία ζητήθηκε από τον Φορέα Διαχείρισης Λ/Θ ως μέρος της ειδικής οικολογικής αξιολόγησης που προβλέπεται για παρεμβάσεις τέτοιου μεγέθους στο Εθνικό Πάρκο) όσον αφορά στην εκπομπή θερμότητας, την τέφρα, τα υγρά και αέρια απόβλητα, τα καρκινογόνα οξείδια του αζώτου και το μονοξείδιο του άνθρακα, καθώς καταλήγει σε αυθαίρετα συμπεράσματα, χωρίς να γίνεται καμία ανάλυση κλιματολογικών και περιβαλλοντικών δεδομένων. Τέλος, δεν διεξήχθη η ειδική ορνιθολογική μελέτη, καθώς θεωρήθηκε περιττή, ενώ απουσιάζει πλήρως η περιγραφή βιώσιμων εναλλακτικών λύσεων.

Παρόλα αυτά, κανένας φορέας δεν μελέτησε το θέμα. Ως εκ τούτου, ο παραπλανητικός τίτλος του έργου το οδήγησε σε λανθασμένη περιβαλλοντική κατάταξη, ώστε η έγκριση να δοθεί από την Αποκεντρωμένη Διοίκηση Πελοποννήσου – Δ.Ελλάδας – Ιονίου (αντί του υπουργείου Περιβάλλοντος), χωρίς -ως φαίνεται- καν να διαβαστούν οι μελέτες. Οι τοπικοί φορείς, ακόμα και αυτοί που είναι επιφορτισμένοι με την προστασία του Εθνικού Πάρκου (Φορέας Διαχείρισης Λιμνοθάλασσας), είτε δεν ενημερώθηκαν για τις τροποποιήσεις, είτε -ακόμη χειρότερα- γνώριζαν και και δεν αξιολόγησαν τις μελέτες (ΜΠΕ – Μελέτη διασποράς) όπως έπρεπε. Τελικά, λόγω της απόκρυψης της επένδυσης από την τοπική κοινωνία, δεν έγινε ποτέ ουσιαστικά δημόσια διαβούλευση επί του θέματος, οι ενδιαφερόμενοι πολίτες δεν συμμετείχαν στη λήψη των αποφάσεων και η προσφυγή πολιτών στο Υπ. Περιβάλλοντος απορρίφθηκε για καθαρά τυπικούς λόγους (ως εκπρόθεσμη). Επιπλέον, καταγγελία που έχει γίνει από τον Ιούνιο στο Σώμα Επιθεωρητών Δημόσιας Διοίκησης δεν έχει ακόμα εξεταστεί, οι προσπάθειες για να διακοπούν οι εργασίες μέσω της Υπηρεσίας Δόμησης πέφτουν στο κενό, ενώ τα έργα συνεχίζονται με γοργούς ρυθμούς. Σε κάθε νομική διαμάχη μεταξύ πολιτών και επενδυτών, οι δεύτεροι μοιάζει να χαίρουν μιας προκλητικά ύποπτης μεροληψίας εκ μέρους των διοικητικών υπηρεσιών αναφορικά με τους χρόνους αντίδρασης, τη στιγμή που οι αρμόδιοι (αιρετοί και διορισμένοι) απλά πετούν το μπαλάκι ο ένας στον άλλον, δηλώνοντας άγνοια ή/και αναρμοδιότητα.

Εκτός όλων των παραπάνω, η συνολική επένδυση φαίνεται να είναι σκόπιμα κατατμημένη σε 4 μονάδες ισχύος μικρότερης του 1MW, με στόχο οι επενδυτές να απαλλάσσονται από διάφορες άδειες και ελέγχους. Τα βιορευστά, βάσει Ευρωπαϊκής νομοθεσίας, θεωρούνται Ανανεώσιμη Πηγή Ενέργειας, το οποίο σημαίνει ότι οι εν λόγω μονάδες θα πωλούν στη ΔΕΗ ακριβή ενέργεια, με το κόστος να επιβαρύνει τους πολίτες (μέσω του ΕΤΜΕΑΡ στους λογαριασμούς της ΔΕΗ). Τέλος, θα πρέπει να σημειωθεί ότι δεν πρόκειται για μια μεμονωμένη «επένδυση», καθώς γνωρίζουμε ότι έχουν αδειοδοτηθεί και άλλες, ενώ ακόμα περισσότερες βρίσκονται στην διαδικασία μελέτης.

Εθνικό Πάρκο ή Βιομηχανική Ζώνη;
Βρισκόμαστε μπροστά στον άμεσο κίνδυνο μετατροπής της λιμνοθάλασσας από φυσικό προστατευόμενο τοπίο εξαιρετικής ομορφιάς σε βιομηχανική ζώνη, με πρόσχημα την παραγωγή ενέργειας από ΑΠΕ. Η δραστηριότητα αυτή δεν καλύπτει καμία απολύτως τοπική ανάγκη, ενώ ωφελεί αποκλειστικά τους κερδοσκόπους – “επενδυτές” και ρίχνει τα οικονομικά και περιβαλλοντικά βάρη στην πλάτη της τοπικής κοινωνίας.

Όλα αυτά σε μια περιοχή που ως μοναδική διέξοδο έχει την ήπια οικοτουριστική ανάπτυξη και την εκμετάλλευση των τοπικών προϊόντων, το μέλλον της οποίας μοιάζει να χάνεται πίσω απ’ τους καπνούς των καμένων βιορευστών που θα επιβαρύνουν ανεπιστρεπτί το περιβάλλον και τη δημόσια υγεία.

Επιπρόσθετα, επισημαίνεται ότι όλες οι σκόπιμες αστοχίες και τα λάθη που έγιναν κατά τη χωροθέτηση και αδειοδότηση των μονάδων αυτών, αλλά και η καθολική αντίθεση της κοινωνίας σ’ αυτές, τραυματίζουν ανεπανόρθωτα τις προσπάθειες της Ε.Ε. για ευαισθητοποίηση των κοινωνιών στη χρήσης των ΑΠΕ


Από τη στιγμή που το θέμα έγινε γνωστό, στην ευρύτερη περιοχή του Μεσολογγίου αναπτύχθηκε ένα ισχυρό κίνημα πολιτών, σε μια προσπάθεια να αποφευχθεί η καταστροφή.


Διακριτή μεταχείριση από τον Αν. Υπουργό Περιβάλλοντος Σ. Φάμελλο

Μετά από μήνες ενημερώσεων, αντιδράσεων, συζητήσεων και παρεμβάσεων σε όλα τα επίπεδα, ο αγώνας μας απέδωσε καρπούς, με την κυβέρνηση επιτέλους να περνά νομοθετική ρύθμιση που φαίνεται να προστατεύει (ως ένα βαθμό) περιοχές υψηλής παραγωγικότητας από την επέλαση τέτοιων μονάδων. Παρά ταύτα, ο αρμόδιος Αναπληρωτής Υπουργός Περιβάλλοντος κ. Σ. Φάμελλος, σε μια επίδειξη αναλγησίας, αρνείται να ακούσει τη φωνή της τοπικής κοινωνίας, να δει τις εξόφθαλμες παρανομίες και να επανεξετάσει τις άδειες των ήδη υπό κατασκευή μονάδων, εμμένοντας σε τυπικότητες και δίνοντας, ουσιαστικά, το πράσινο φως για τη λειτουργία τους! Αξίζει, μάλιστα, να υπογραμμιστεί ότι στην εκλογική του περιφέρεια, έθεσε οριστικό τέλος στη λειτουργία αντίστοιχων μονάδων.

Τα παραπάνω αποτελούν εμφανή διακριτή αντιμετώπιση κατά της κοινωνίας του Μεσολογγίου.

Ο υπουργός οφείλει να σταματήσει άμεσα αυτό το έγκλημα σε βάρος μιας προστατευόμενης περιοχής απαράμιλλου φυσικού κάλλους και μοναδικής βιοποικιλότητας, από αυτές που ολοένα και λιγοστεύουν στην χώρα μας, ώστε να αποφευχθεί και το βαρύτατο πρόστιμο που πιθανότατα θα επιβληθεί από την Ε.Ε. στο Ελληνικό κράτος (και ουσιαστικά θα επιβαρύνει τους πολίτες της χώρας), δεδομένης της κατάθεσης στο προσεχές διάστημα αναφοράς στην Επιτροπή Αναφορών του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου.


Πρωτοβουλία Πολιτών Λιμνοθάλλαζα

· limnothallaza@gmail.com

· https://limnothallaza.wordpress.com

· https://www.facebook.com/limnothallaza/

Η Λιμνοθάλασσα Μεσολογγίου-Αιτωλικού καταστρέφεται

Η Λιμνοθάλασσα Μεσολογγίου-Αιτωλικού αποτελεί έναν από τους πιο πλούσιους υδροβιότοπους της Ευρώπης, είναι η μεγαλύτερη ενιαία λιμνοθάλασσα στην Ελλάδα και μία από τις μεγαλύτερες της Μεσογείου. Έχει χαρακτηριστεί Εθνικό Πάρκο και προστατεύεται από τις συνθήκες Ramsar και Natura 2000. Η περιοχή περιλαμβάνει ένα από τα πιο
σπάνια και ποικίλα σε φυσικές διαπλάσεις οικοσυστήματα. Είναι, επίσης, ένας από τους πιο φημισμένους ιχθυοπαραγωγικούς τόπους στην Ελλάδα.


Αυτό ακριβώς το περιβάλλον επιλέχθηκε για την λειτουργία 4 μονάδων παραγωγής ενέργειας από καύση εισαγόμενων βιορευστών καυσίμων.

Αν και η διαδικασία αδειοδοτήσεων είχε ήδη ξεκινήσει από το 2013, το θέμα αναδείχθηκε στις αρχές του 2017, όταν εμφανίστηκε στην τοπική ειδησεογραφία

Ήδη, από το καλοκαίρι του 2014 η εταιρία είχε καταθέσει τις περιβαλλοντικές μελέτες και είχε πάρει έγκριση για την αεριοποίηση βιομάζας (γεωργικών υπολειμμάτων). Μετά, όμως, από 3 διαδοχικές τροποποιήσεις των ΜΠΕ, η πρώτη ύλη και ο τρόπος παραγωγής και λειτουργίας άλλαξαν καθοριστικά, με την παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας να γίνεται, τελικά, με καύση βιορευστών (τηγανέλαιων), τα οποία κυρίως θα εισάγονται από το εξωτερικό. Συνεπώς, αίρεται το βασικό επιχείρημα της αρχικής χωροθέτησης των μονάδων (αυτό της εγγύτητας στην πρώτη ύλη), ενώ ακυρώνεται και η «μηδενική λύση», που αναφέρεται στην ανάγκη επεξεργασίας των αγροτικών υπολειμμάτωνυπολειμμάτων.

Πλέον, η κατασκευή τους στο Εθνικό Πάρκο Λιμνοθάλασσας καθίσταται αδικαιολόγητη και άκυρη, δεδομένου ότι εν λόγω μονάδες δεν συνδέονται με την αγροτική ή άλλου είδους τοπική παραγωγή.

Μελέτες περιβαλλοντικών επιπτώσεων
Οι ΜΠΕ βρίθουν κραυγαλέων λαθών και ανακριβειών αναφερόμενες στην περιοχή, αφού κάνουν λόγο για “ορεινό μειονεκτικό όγκο” με “ημιβραχώδες έδαφος, με μέτριες κλίσεις” και “κυρίαρχη βλάστηση αυτή του καλαμιού”, χαρακτηριστικά της περίπτωσης «απρόσεκτη αντιγραφή – επικόλληση»! Μάλιστα, ως μόνη πηγή ρύπανσης της περιοχής αναφέρεται το οδικό δίκτυο Ναυπάκτου – Λιδωρικίου – Άμφισσας, το οποίο απέχει γεωγραφικά 30-80 χλμ. (και οδικώς 43-131 χλμ.) από την περιοχή εγκατάστασης, ενώ δεν λαμβάνουν υπόψη το εργοστάσιο άλατος ΚΑΛΛΑΣ και στο πυρηνελαιουργείο της περιοχής. Αποκρύπτουν, δε, τη σημαντική εκπομπή θερμότητας, η οποία αποτελεί βασική παράμετρος σε τέτοιες μονάδες.


Επιπλέον, ατεκμηρίωτη και αντιεπιστημονική από την αρχή μέχρι το τέλος της μπορεί να χαρακτηριστεί η μελέτη συνολικής διαχείρισης και διασποράς ρύπων (η οποία ζητήθηκε από τον Φορέα Διαχείρισης Λ/Θ ως μέρος της ειδικής οικολογικής αξιολόγησης που προβλέπεται για παρεμβάσεις τέτοιου μεγέθους στο Εθνικό Πάρκο) όσον αφορά στην εκπομπή θερμότητας, την τέφρα, τα υγρά και αέρια απόβλητα, τα καρκινογόνα οξείδια του αζώτου και το μονοξείδιο του άνθρακα, καθώς καταλήγει σε αυθαίρετα συμπεράσματα, χωρίς να γίνεται καμία ανάλυση κλιματολογικών και περιβαλλοντικών δεδομένων. Τέλος, δεν διεξήχθη η ειδική ορνιθολογική μελέτη, καθώς θεωρήθηκε περιττή, ενώ απουσιάζει πλήρως η περιγραφή βιώσιμων εναλλακτικών λύσεων.

Παρόλα αυτά, κανένας φορέας δεν μελέτησε το θέμα. Ως εκ τούτου, ο παραπλανητικός τίτλος του έργου το οδήγησε σε λανθασμένη περιβαλλοντική κατάταξη, ώστε η έγκριση να δοθεί από την Αποκεντρωμένη Διοίκηση Πελοποννήσου – Δ.Ελλάδας – Ιονίου (αντί του υπουργείου Περιβάλλοντος), χωρίς -ως φαίνεται- καν να διαβαστούν οι μελέτες. Οι τοπικοί φορείς, ακόμα και αυτοί που είναι επιφορτισμένοι με την προστασία του Εθνικού Πάρκου (Φορέας Διαχείρισης Λιμνοθάλασσας), είτε δεν ενημερώθηκαν για τις τροποποιήσεις, είτε -ακόμη χειρότερα- γνώριζαν και και δεν αξιολόγησαν τις μελέτες (ΜΠΕ – Μελέτη διασποράς) όπως έπρεπε. Τελικά, λόγω της απόκρυψης της επένδυσης από την τοπική κοινωνία, δεν έγινε ποτέ ουσιαστικά δημόσια διαβούλευση επί του θέματος, οι ενδιαφερόμενοι πολίτες δεν συμμετείχαν στη λήψη των αποφάσεων και η προσφυγή πολιτών στο Υπ. Περιβάλλοντος απορρίφθηκε για καθαρά τυπικούς λόγους (ως εκπρόθεσμη). Επιπλέον, καταγγελία που έχει γίνει από τον Ιούνιο στο Σώμα Επιθεωρητών Δημόσιας Διοίκησης δεν έχει ακόμα εξεταστεί, οι προσπάθειες για να διακοπούν οι εργασίες μέσω της Υπηρεσίας Δόμησης πέφτουν στο κενό, ενώ τα έργα συνεχίζονται με γοργούς ρυθμούς. Σε κάθε νομική διαμάχη μεταξύ πολιτών και επενδυτών, οι δεύτεροι μοιάζει να χαίρουν μιας προκλητικά ύποπτης μεροληψίας εκ μέρους των διοικητικών υπηρεσιών αναφορικά με τους χρόνους αντίδρασης, τη στιγμή που οι αρμόδιοι (αιρετοί και διορισμένοι) απλά πετούν το μπαλάκι ο ένας στον άλλον, δηλώνοντας άγνοια ή/και αναρμοδιότητα.

Εκτός όλων των παραπάνω, η συνολική επένδυση φαίνεται να είναι σκόπιμα κατατμημένη σε 4 μονάδες ισχύος μικρότερης του 1MW, με στόχο οι επενδυτές να απαλλάσσονται από διάφορες άδειες και ελέγχους. Τα βιορευστά, βάσει Ευρωπαϊκής νομοθεσίας, θεωρούνται Ανανεώσιμη Πηγή Ενέργειας, το οποίο σημαίνει ότι οι εν λόγω μονάδες θα πωλούν στη ΔΕΗ ακριβή ενέργεια, με το κόστος να επιβαρύνει τους πολίτες (μέσω του ΕΤΜΕΑΡ στους λογαριασμούς της ΔΕΗ). Τέλος, θα πρέπει να σημειωθεί ότι δεν πρόκειται για μια μεμονωμένη «επένδυση», καθώς γνωρίζουμε ότι έχουν αδειοδοτηθεί και άλλες, ενώ ακόμα περισσότερες βρίσκονται στην διαδικασία μελέτης.

Εθνικό Πάρκο ή Βιομηχανική Ζώνη;
Βρισκόμαστε μπροστά στον άμεσο κίνδυνο μετατροπής της λιμνοθάλασσας από φυσικό προστατευόμενο τοπίο εξαιρετικής ομορφιάς σε βιομηχανική ζώνη, με πρόσχημα την παραγωγή ενέργειας από ΑΠΕ. Η δραστηριότητα αυτή δεν καλύπτει καμία απολύτως τοπική ανάγκη, ενώ ωφελεί αποκλειστικά τους κερδοσκόπους – “επενδυτές” και ρίχνει τα οικονομικά και περιβαλλοντικά βάρη στην πλάτη της τοπικής κοινωνίας.

Όλα αυτά σε μια περιοχή που ως μοναδική διέξοδο έχει την ήπια οικοτουριστική ανάπτυξη και την εκμετάλλευση των τοπικών προϊόντων, το μέλλον της οποίας μοιάζει να χάνεται πίσω απ’ τους καπνούς των καμένων βιορευστών που θα επιβαρύνουν ανεπιστρεπτί το περιβάλλον και τη δημόσια υγεία.

Επιπρόσθετα, επισημαίνεται ότι όλες οι σκόπιμες αστοχίες και τα λάθη που έγιναν κατά τη χωροθέτηση και αδειοδότηση των μονάδων αυτών, αλλά και η καθολική αντίθεση της κοινωνίας σ’ αυτές, τραυματίζουν ανεπανόρθωτα τις προσπάθειες της Ε.Ε. για ευαισθητοποίηση των κοινωνιών στη χρήσης των ΑΠΕ


Από τη στιγμή που το θέμα έγινε γνωστό, στην ευρύτερη περιοχή του Μεσολογγίου αναπτύχθηκε ένα ισχυρό κίνημα πολιτών, σε μια προσπάθεια να αποφευχθεί η καταστροφή.


Διακριτή μεταχείριση από τον Αν. Υπουργό Περιβάλλοντος Σ. Φάμελλο

Μετά από μήνες ενημερώσεων, αντιδράσεων, συζητήσεων και παρεμβάσεων σε όλα τα επίπεδα, ο αγώνας μας απέδωσε καρπούς, με την κυβέρνηση επιτέλους να περνά νομοθετική ρύθμιση που φαίνεται να προστατεύει (ως ένα βαθμό) περιοχές υψηλής παραγωγικότητας από την επέλαση τέτοιων μονάδων. Παρά ταύτα, ο αρμόδιος Αναπληρωτής Υπουργός Περιβάλλοντος κ. Σ. Φάμελλος, σε μια επίδειξη αναλγησίας, αρνείται να ακούσει τη φωνή της τοπικής κοινωνίας, να δει τις εξόφθαλμες παρανομίες και να επανεξετάσει τις άδειες των ήδη υπό κατασκευή μονάδων, εμμένοντας σε τυπικότητες και δίνοντας, ουσιαστικά, το πράσινο φως για τη λειτουργία τους! Αξίζει, μάλιστα, να υπογραμμιστεί ότι στην εκλογική του περιφέρεια, έθεσε οριστικό τέλος στη λειτουργία αντίστοιχων μονάδων.

Τα παραπάνω αποτελούν εμφανή διακριτή αντιμετώπιση κατά της κοινωνίας του Μεσολογγίου.

Ο υπουργός οφείλει να σταματήσει άμεσα αυτό το έγκλημα σε βάρος μιας προστατευόμενης περιοχής απαράμιλλου φυσικού κάλλους και μοναδικής βιοποικιλότητας, από αυτές που ολοένα και λιγοστεύουν στην χώρα μας, ώστε να αποφευχθεί και το βαρύτατο πρόστιμο που πιθανότατα θα επιβληθεί από την Ε.Ε. στο Ελληνικό κράτος (και ουσιαστικά θα επιβαρύνει τους πολίτες της χώρας), δεδομένης της κατάθεσης στο προσεχές διάστημα αναφοράς στην Επιτροπή Αναφορών του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου.


Πρωτοβουλία Πολιτών Λιμνοθάλλαζα

· limnothallaza@gmail.com

· https://limnothallaza.wordpress.com

· https://www.facebook.com/limnothallaza/

Η Λιμνοθάλασσα Μεσολογγίου-Αιτωλικού καταστρέφεται

Γραμματοσειρά
Αντίθεση