20 June, 2018
Home / Περιβαλλον (Page 2)

Ονειροπόλος είναι αυτός που μπορεί να βρει τον δρόμο του μόνο στο φως του φεγγαριού. Τιμωρία του είναι ότι βλέπει το ξημέρωμα πριν τον υπόλοιπο κόσμο. – ΟΣΚΑΡ ΟΥΑΪΛΝΤ
Αυτή είναι και η κατάρα του! Η πιο γλυκιά και πικρή συνάμα, η πιο αποκηρυγμένη και γι’αυτό ανεκτίμητης αξίας, η πιο επικίνδυνη και γι’αυτό άξια μόνο για όσους αντέχουν να τη βαστάξουν, η πιο μαγική και συνάμα απαιτητική, η πιο δύσκολη να περιγραφεί με τη συνηθισμένη μορφή ανθρώπινης έκφρασης, κατάρα του κόσμου ετούτου.
Αλλά τι θα’τανε ο κόσμος χωρίς τους «καταραμένους» του; Αν όχι καταδικασμένος, από πολύ παλιά, σε έλλειψη οξυγόνου και σε πλήρη μαρασμό;

Ονειροπόλοι είναι αυτοί που, με τις (μυστηριώδεις για την κοινή λογική) ενοράσεις και τα όνειρά τους και τη διάθεσή τους να γυρέψουν την εκπλήρωσή τους, επιτρέπουν ακόμα στη γη να γυρνάει!
Oνειροπόλοι είναι αυτοί που βλέπουν όσα οι πιο πολλοί αδυνατούν ή αρνούνται να δουν, γιατί δεν μπορούν να εγκαταλείψουν τη βολή του δοσμένου, καθιερωμένου πλαισίου. Αυτοί που ανακαλύπτουν τις εικόνες πίσω από τις εικόνες ή ανοίγουν το δρόμο προς νέους κόσμους εκεί όπου οι παλιοί αργοπεθαίνουν και σβήνουν.
Αλλά αυτό έχει πάντα τίμημα και τις περισσότερες φορές πολύ σκληρό.
Ονειροπόλοι είναι κι αυτοί που συχνά οδηγούνται στο γλυκόπικρο καταφύγιο της μοναξιάς και στην τρέλα που επίσης συχνά συνοδεύει την «ιερή μέθη» τους. Αυτοί που, διόλου σπάνια, συντρίβονται κάτω από όλη την κακότητα, τη μικροψυχία και το φθόνο που ξεχειλίζει στον κόσμο.
Αλλά και αυτοί οι οποίοι σαν τους τρελούς αλήτες που σέρνονται από μια πλανεύτρα εσωτερική μούσα: «ποθούν τα πάντα ταυτόχρονα, αυτοί που ποτέ δε χασμουριούνται ή λένε έστω και μία κοινοτοπία, αλλά που καίγονται σαν τα μυθικά κίτρινα ρωμαϊκά κεριά, που σκάνε σαν πυροτεχνήματα ανάμεσα στα αστέρια κι από μέσα τους ξεπηδά το μπλε φως της καρδιάς τους, κι όσοι τους βλέπουν κάνουν: Αααα!!!! με θαυμασμό» (να θυμηθούμε και τον Τζακ Κέρουακ στο βιβλίο του «on the road»)

Και αυτό που κάνει τη διαφορά είναι ότι… » ο ταξιδιώτης παίρνει μονάχα ένα δρόμο. Ο ονειροπόλος τους παίρνει όλους. «(Julos Beaucarne)

ανιχνευτής

Πηγή Ονειροπόλοι

Ονειροπόλος είναι αυτός που μπορεί να βρει τον δρόμο του μόνο στο φως του φεγγαριού. Τιμωρία του είναι ότι βλέπει το ξημέρωμα πριν τον υπόλοιπο κόσμο. – ΟΣΚΑΡ ΟΥΑΪΛΝΤ
Αυτή είναι και η κατάρα του! Η πιο γλυκιά και πικρή συνάμα, η πιο αποκηρυγμένη και γι’αυτό ανεκτίμητης αξίας, η πιο επικίνδυνη και γι’αυτό άξια μόνο για όσους αντέχουν να τη βαστάξουν, η πιο μαγική και συνάμα απαιτητική, η πιο δύσκολη να περιγραφεί με τη συνηθισμένη μορφή ανθρώπινης έκφρασης, κατάρα του κόσμου ετούτου.
Αλλά τι θα’τανε ο κόσμος χωρίς τους «καταραμένους» του; Αν όχι καταδικασμένος, από πολύ παλιά, σε έλλειψη οξυγόνου και σε πλήρη μαρασμό;

Ονειροπόλοι είναι αυτοί που, με τις (μυστηριώδεις για την κοινή λογική) ενοράσεις και τα όνειρά τους και τη διάθεσή τους να γυρέψουν την εκπλήρωσή τους, επιτρέπουν ακόμα στη γη να γυρνάει!
Oνειροπόλοι είναι αυτοί που βλέπουν όσα οι πιο πολλοί αδυνατούν ή αρνούνται να δουν, γιατί δεν μπορούν να εγκαταλείψουν τη βολή του δοσμένου, καθιερωμένου πλαισίου. Αυτοί που ανακαλύπτουν τις εικόνες πίσω από τις εικόνες ή ανοίγουν το δρόμο προς νέους κόσμους εκεί όπου οι παλιοί αργοπεθαίνουν και σβήνουν.
Αλλά αυτό έχει πάντα τίμημα και τις περισσότερες φορές πολύ σκληρό.
Ονειροπόλοι είναι κι αυτοί που συχνά οδηγούνται στο γλυκόπικρο καταφύγιο της μοναξιάς και στην τρέλα που επίσης συχνά συνοδεύει την «ιερή μέθη» τους. Αυτοί που, διόλου σπάνια, συντρίβονται κάτω από όλη την κακότητα, τη μικροψυχία και το φθόνο που ξεχειλίζει στον κόσμο.
Αλλά και αυτοί οι οποίοι σαν τους τρελούς αλήτες που σέρνονται από μια πλανεύτρα εσωτερική μούσα: «ποθούν τα πάντα ταυτόχρονα, αυτοί που ποτέ δε χασμουριούνται ή λένε έστω και μία κοινοτοπία, αλλά που καίγονται σαν τα μυθικά κίτρινα ρωμαϊκά κεριά, που σκάνε σαν πυροτεχνήματα ανάμεσα στα αστέρια κι από μέσα τους ξεπηδά το μπλε φως της καρδιάς τους, κι όσοι τους βλέπουν κάνουν: Αααα!!!! με θαυμασμό» (να θυμηθούμε και τον Τζακ Κέρουακ στο βιβλίο του «on the road»)

Και αυτό που κάνει τη διαφορά είναι ότι… » ο ταξιδιώτης παίρνει μονάχα ένα δρόμο. Ο ονειροπόλος τους παίρνει όλους. «(Julos Beaucarne)

ανιχνευτής

Πηγή Ονειροπόλοι

Το Facebook έχοντας ήδη ένα πλήρες σκιαγραφικό σου, ξέροντας όλες τις προτιμήσεις σου, τι αγαπάς και τι απεχθάνεσαι, τι ώρα ξυπνάς και τι ώρα πας για ύπνο, ποιες ταινίες σου αρέσουν και που έχεις ταξιδέψει ή θέλεις να πας, αν είσαι ποδοσφαιρόφιλος ή σκακιστής, κι αν είσαι φιλόζωος αν προτιμάς τις

γάτες, τους σκύλους ή τις αρκούδες, αν έχεις λεφτά ή είσαι άφραγκος και κάθε τι άλλο που προκύπτει από την ανάλυση του προσωπικού σου φακέλου που περιέχει όλα τα στοιχεία που έχεις ο ίδιος μέσα στα χρόνια καταθέσει στη βάση δεδομένων του fb και με διασφαλισμένο ότι κανένα ίχνος σου δεν διαγράφεται ποτέ! Ό,τι και να νομίζεις εσύ, όπως π.χ. ότι η προσοχή όλου του κόσμου είναι στραμμένη σε σένα και ότι οι δηλώσεις, οι προτιμήσεις και οι διαμαρτυρίες σου φτάνουν σε ένα τεράστιο αριθμό ανθρώπων, η πραγματικότητα είναι πολύ διαφορετική. Το fb καθορίζει με αλγορίθμους ποιοι και πόσοι βλέπουν τις καταχωρήσεις σου και ποιες ειδοποιήσεις εμφανίζονται στον τοίχο σου και με ποια συχνότητα. Και βέβαια, οι διαφημίσεις που εμφανίζονται στην οθόνη σου έχουν επιλεγεί για να τις δεις εσύ. Και ακόμα μεγαλύτερη είναι η εργαλειοθήκη για να σε κρατάει συνεχώς συντονισμένο στις σελίδες του με ροή αναρτήσεων που δεν σταματάει ποτέ. Σε κολακεύει, σε ευχαριστεί και σε ανταμείβει με τα like, τις καρδούλες κ.λπ. κι όσο περισσότερο σου λείπει αυτή η επιβεβαίωση από την κανονική σου ζωή, σου το αναπληρώνει γενναιόδωρα ακόμα κι αν αυτό που προτείνεις, λες ή δείχνεις είναι ασήμαντο. Πάντα κάποιος θα βρεθεί να σου κάνει ένα like ή να σου γράψει πόσο κουκλάρα και πόσο θεός είσαι ακόμα κι αν έχεις αναρτήσει φωτογραφία της οικογένειας Φρανκεστάιν!

Έτσι, ευχαρίστηση, κολακεία, ανταμοιβή, ευκολία στη χρήση, συνεχής απασχόληση, διασκέδαση δωρεάν, απομίμηση φιλικών σχέσεων και μια διαρκής απροσδιόριστη προσδοκία για κάτι καλύτερο, δημιουργούν με ήπιο και αδιόρατο τρόπο την εξάρτηση από την πλατφόρμα και το μέσο. Η ψευδαίσθηση ότι έχεις όλο τον κόσμο στο πιάτο σου, ενώ έρχεσαι σε επαφή με ένα πολύ μικρό κομμάτι της πραγματικότητας και αυτού που συμβαίνει τριγύρω, σου δίνει μία πληρότητα και μία αυτοπεποίθηση ότι ξέρεις τι σου γίνεται κι ότι είσαι μέσα στα πράγματα. Το μόνο σίγουρο είναι ότι κάθε δευτερόλεπτο που είσαι στην πλατφόρμα μεταφράζεται σε χρήμα για την εταιρία. Όχι μόνο σε κατασκοπεύουν και σε καταγράφουν, αλλά δουλεύεις καθημερινά για τα κέρδη τους εντελώς αφιλοκερδώς!

Εξαρτημένοι

Αυτή η παράθεση δεν καλύπτει όλο το εύρος της εξάρτησης το οποίο συνεχώς διευρύνεται και εξειδικεύεται αποτελώντας ανοιχτό πεδίο έρευνας. Το σίγουρο είναι ότι οι ανθρώπινες σχέσεις δεν βελτιώθηκαν, οι νευρώσεις αυξήθηκαν, η μοναξιά δεν μειώθηκε, η ενημέρωση δεν αναβαθμίστηκε, η ευτυχία δεν εξαπλώθηκε και η δημοκρατία δεν ενισχύθηκε, κρίνοντας από τις βιωμένες εμπειρίες, από τις επιστημονικές μελέτες και από την πορεία των πολιτικών και κοινωνικών πραγμάτων στην αναπτυγμένη Δύση.

Στέλιος Ελληνιάδης

Το πλήρες κείμενο είναι ΕΔΩ

Πηγή Χάι-τεκ εξαρτήσεις

Η πολιτική οικονομία των ελεύθερων υπηρεσιών όπως είναι οι μουσικές μεταδόσεις, τα τρέιλερ των ταινιών πορνό, οι μεταδόσεις κοινωνικών δικτύων, μετασχηματίζουν την οικονομία των ζωτικών ροών σε ροές πληροφοριών: είναι μια πανταχού παρούσα τηλε-μετάδοση εμπορευμάτων. Η επιρροή των υπηρεσιών αυτών είναι τέτοια, που τελικά μετασχηματίζουν την ιδέα που έχουμε για την ελευθερία: δε θέλουμε να εργαζόμαστε, δε θέλουμε μισθό, οι ενέργειές μας απαιτούν ένα βασικό εισόδημα σε έναν κόσμο που δεν επιθυμούμε να αλλάξουμε. Τα πάντα θα εισέρχονται σαν μεταδόσεις, η μητέρα-καπιταλισμός θα μας θρέψει από τα στήθια της, θα καταχωρούμε ένα like για το αγαπημένο μας γάλα. Πρακτικά όμως, ποτέ δε θα υπάρξει μια παθητική κατάσταση. Μια παγκόσμια αναδιαμόρφωση των ταξικών δομών είναι εν εξελίξει: για όλους τους παθητικούς καταναλωτές υπάρχουν μεταλλωρύχοι και χρηματιστές, άνθρωποι που μετασχηματίζουν τους φυσικούς πόρους σε εμπορεύματα (όπως τους πολύτιμους λίθους για τους υπολογιστές μας) και άνθρωποι που τους διακινούν.

Στο μέλλον, θα είμαστε όλοι «ολοκληρωμένα κυκλώματα» παραγωγών-καταναλωτών στην βιομηχανία της κουλτούρας, δημιουργώντας, αναμειγνύοντας και μετασχηματίζοντας κώδικες περιεχομένων, με την συμβολή προσωπικών δεδομένων και σχολίων. Καθώς τρέχουμε αποχαυνωμένοι στο διάδρομο του γυμναστηρίου, θα αξιολογούμε τις νέες κυκλοφορίες του Netflix αποτυπώνοντας ψηφιακά αλληλεπιδράσεις κουλτούρων και ιστοριών που δεν ανταποκρίνονται με κανένα τρόπο στις προσωπικές μας εμπειρίες. Η πόλη έγινε εργοστάσιο και είμαστε περήφανοι που έχουμε ένα γραφείο. Δε μπορούμε να σταματήσουμε εδώ. Πρέπει να οργανωθούμε σε μονάδες παραγωγής και δυναμικού, ώστε να εκτιμήσουμε τις δυνατότητές μας αντί να ξοδεύουμε μια ατελείωτη νεότητα online, δεχόμενοι πληρωμή σε φρούδες ελπίδες.

Το διαδίκτυο είναι πλέον πλήρως ανεπτυγμένο, η χρηματοδότηση του συνολικού περιεχομένου του έχει ξεκινήσει. Ας χτίσουμε εναλλακτικές εντός του διαδικτύου επιλογές. Με δομές πλέγματος μπορούμε να δημιουργήσουμε τοπικά δίκτυα πληροφοριών που θα επεκταθούν παγκοσμίως σύμφωνα με τις ανάγκες μας – αντίθετα με τη σύγχρονη δομή τους, όπου είναι πιο εύκολο να μιλήσω με ένα μέλος της δυτικής υποκουλτούρας σε ένα άλλο μέρος του πλανήτη παρά στον γείτονα, τον οποίο ποτέ δε θα συναντήσω αφού ποτέ δε θα ανακαλύψω τις ανάγκες που μας συνδέουν. Αυτοί, μένουν στα σπίτια «τους» και εγώ στο «δικό μου» και ποτέ δε θα μιλήσουμε για τις στεγαστικές ανάγκες μας ακόμα και αν είμαστε υποκείμενοι σε κοινές στεγαστικές πολιτικές. Το ίδιο ισχύει για τον μισθό, το φαγητό, την περίθαλψη κ.τ.λ.

Όλο το διαδικτυακό περιεχόμενο θα μετατραπεί σε εργασία μέσα σε ένα δίκτυο αλυσιδωτής δομής (bitcoin). Στις δομές αυτές, η εργασία δεν κερδοφορεί από το δίκτυο των καπιταλιστικών εταιρειών. Η σχέση εργάτη-εμπορεύματος είναι στενή αφού βρίσκεται εγγεγραμμένη «εντός» του εμπορεύματος σε μορφή κώδικα αποτελώντας μοναδικό χαρακτηριστικό του. Το περιεχόμενο αυτό θα αξιολογείται από άλλους χρήστες κηρύσσοντας διαρκώς την αξία χρήσης του, ανάλογα, ας πούμε, με το αν τους βοηθάει ή τους εμπνέει. Το χρήμα πρέπει να εισαχθεί στο παιχνίδι με νέους όρους χωρίς όμως να υπολογίζει ζωές με ισχύ ενός οικουμενικού και βασικού εισοδήματος. Αυτή η ιδέα είναι διεφθαρμένη, δεν υπάρχει μια καθολική προσέγγιση. Οι παγκόσμιες υπο-τάξεις είναι η βάση του συστήματος, πρέπει να είμαστε αλληλέγγυοι προς αυτές και να διερευνήσουμε πως να τους απαλλάξουμε από την μιζέρια που αποτελεί την βάση του σημερινού πλούτου, αντί να υποσχόμαστε χαρτζιλίκια.

Ο μύθος ότι η τέχνη συντηρεί τον σύγχρονο καπιταλισμό με τα δόγματά του όπως είναι η δημιουργικότητα και την αυτοδιαχείρηση δεν είναι αληθινός. Η τέχνη επιβίωσε ως τμήμα της συνειδησιακής δομής του 19ου αιώνα. Η αγάπη, οι επιστημονικές πειθαρχήσεις, οι φυλετικές δομές και οι αντιλήψεις εξωτικισμού, ο ορθολογισμός, τα ποινικά συστήματα και κράτη, η αστυνόμευση, οι αστικές εκτάσεις, αρχιτεκτονικές όπως τα εμπορικά κέντρα, διαδικασίες όπως η χρηματοδότηση, η κερδοσκοπία, όλα αυτά τελειοποιήθηκαν τον 19ο αιώνα υπό τη μορφή ενός ισχυρού μοτέρ παραγωγής-ένταξης στον καπιταλισμό-διακίνησης-παραγωγής. Οι σχετικές κοινωνικές και επιθυμητικές μηχανές μηχανές έχουν βαθιά τις ρίζες τους εκεί.

Έτσι, όταν σήμερα η τέχνη έχει μεγάλη σημασία για τους σύγχρονους τρόπους παραγωγής, όπως άλλωστε και η αγάπη (η οικονομία των like στο facebook, τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης ερωτικών παιχνιδιών και ζευγαρώματος όπως το tinder και το grindr), αυτό γίνεται επειδή τα σχετικά εμπορεύματα έχουν μεγάλη συναισθηματική δύναμη και είναι δύσκολο να εκτιμηθούν οικονομικά. Ο καπιταλισμός χρειάζεται αυτές τις αβεβαιότητες ώστε να κατέχει μια κερδοσκοπική ώθηση. Εμφανίζονται νέοι δείκτες κέδρους που δεν καταρρέουν και είναι πιο ευκίνητοι. Σε έναν κόσμο που δε θα έχουν εναπομείνει παρά μόνο δύο εκδοτικοί οίκοι, το facebook και το google και όπου τα εγχειρήματα δε θα προωθούνται στην αγορά και βραχυχρόνως θα απορρίπτονται προς «κομποστοποίηση», είναι αναγκαίο να υπάρχουν ειδικές αγορές, κάτι σαν «τοπικούς καλλιεργητές» πληροφορίας. Μια τέτοια αγορά θα έχει σχηματιστεί από τους χρήστες της βασιζόμενη στην τροφή, την υγεία, την στέγαση και όχι από τους μεγαλοκατασκευαστές αγορών που τις χρησιμοποιούν ως εργαλεία για να παίξουν με τους ευλύγιστους δείκτες κέρδους των εμπορευμάτων του υψηλού καπιταλισμού όπως είναι η αγάπη και η τέχνη.

Άλλες πιθανότητες και προσεγγίσεις πρέπει να διερευνηθούν, όπως για παράδειγμα ο τρόπος οργάνωσης των χρηστών (παραγωγών-καταναλωτών) οι οποίοι αντιμετωπίζουν την πιο ισχυρή απειλή: εμπορεύματα που κοστίζουν, πολλές φορές προσφέρονται δωρεάν καθιστώντας αόρατη την εργασία που απαιτήθηκε για την παραγωγή τους. Θα πρέπει να εισάγουμε εκ νέου την έννοια του χρόνου ώστε να μπορούν οι άνθρωποι να τον υπερασπισθούν σύμφωνα με τις δικές τους επιθυμίας και ανάγκες. Νιώθοντας τον πόνο μιας προγραμματισμένης ζωής, το να συμμετέχεις ενεργά στην πηγή της τροφοδοσίας, απαιτεί να υπολογίσεις τις δυνατότητες και να συναρθρωθείς με τους συνανθρώπους σου ώστε, μέσω της νέας αυτής ζωτικής οργάνωσης, να εισέλθουμε εκ νέου στην ροή και να διαρρήξουμε την σημερινή πηγή της. Δε χρειαζόμαστε μια ελεύθερη κουλτούρα, είναι ανάγκη να διαπραγματευτούμε εκ νέου την αξία της εργασίας και να εντοπίσουμε τους τρόπους με τους οποίους υπάρχει κερδοφορία πίσω από φαινομενικά δωρεάν εμπορεύματα.

Αυτή τη στιγμή οι τεχνολογικές εταιρίες κερδοφορούν από τις κοινότητες τύπου open-source (λογισμικά «ανοικτού» τύπου με δυνατότητα μεταβολής του κώδικά τους). Στα επόμενα χρόνια, μόνο αυτοί που μπορούν να ανταποδώσουν θα γνωρίσουν οικονομική επιτυχία (όπως η google, που δε θέλει να εκτοπίσει άλλες εταιρίες τεχνολογίας αλλά να δώσει τη δικιά της μορφή στην βιομηχανία της γνώσης. Το ίδιο ισχύει για το amazon, το οποίο εμπορεύεται βιβλία και άλλους φορείς πληροφορίας όπως τα cloud servers-ενοικιαζόμενα servers). Άλλοι, που εστιάζουν την επιχείρησή τους στα εξαρτήματα, θα έχουν παρομοίως προβλήματα. Τέτοιο παράδειγμα είναι η εταιρεία της apple που ξεκίνησε να κατασκευάζει ανατριχιαστικά εξαρτήματα όπως οπτικούς φακούς, μη αντικαταστάσιμες μπαταρίες, φορητοί υπολογιστές χωρίς υποδοχές αποκλειστικά για ασύρματες ανταλλαγές πληροφοριών και που σε αναγκάζουν να έχεις τις ειδικές εφαρμογές (apps) αντί για τα κοινά λειτουργικά προγράμματα. Πλέον, δεν πρόκειται για εξαρτήματα και λογισμικό αλλά για ένα «μαύρο κουτί» με προϊόντα της Apple. Όσο περισσότερο κλείνονται στα ιδιαίτερα εξαρτήματα και λογισμικά τους τόσο περισσότερο θα χάνουν την εμπιστοσύνη μας.

Στο μέλλον θα έχουμε διακόπτες πάνω σε οτιδήποτε (on/off για την κάμερα, την κεραία, το μικρόφωνο, το gps, το WLAN). Θα έχουμε την υλική βάση σε συνδυασμό με λειτουργικά τα οποία δε βασίζονται στον καταναλωτισμό αλλά σε έναν ρυθμιζόμενο κώδικα. Δε θα εισέλθουμε σε συμβόλαιο με εταιρείες που θα παρέχουν πολυτελείς επιλογές: «υγιεινές», «ασφαλείς», «οικολογικές» και «κοινωνικές» αλλά η συλλογική τεχνολογία θα σχηματιστεί από κοινωνικές οργανώσεις μέσα από τις δικές τους αξίες.

Του LF (ιστορικός τέχνης με έδρα το Βερολίνο)


Πηγή Χρόνος και Αξία στον ψηφιακό κόσμο

Συμμετοχικά Συστήματα Πιστοποίησης – Εναλλακτικές προσεγγίσεις διασφάλισης ποιότητας για βιολογικά προϊόντα
Eκδήλωση ενημέρωσης
Τετάρτη 13/6, 17:30 – 22:00 μ.μ., Θεσσαλονίκη
Δηλώσεις συμμετοχής μέχρι και την Τρίτη 5 Ιουνίου

Το Αγροοικόπολις στα πλαίσια Ευρωπαϊκού προγράμματος Erasmus+ που αφορά στην εκπαίδευση ενηλίκων με στόχο τη δημιουργία βιώσιμων τοπικών διατροφικών συστημάτων, πραγματοποιεί εκδήλωση ενημέρωσης για το Συμμετοχικό Σύστημα Πιστοποίησης την Τετάρτη 13/6, στις 17:30 – 22:00 μ.μ.
Θα μιλήσουμε για το τι είναι η συμμετοχική προσέγγιση στην πιστοποίηση, πώς αναπτύσσεται ένα Συμμετοχικό Σύστημα Πιστοποίησης, πώς λειτουργεί, κίνητρα για συμμετοχή σε αυτό, τη σχέση τους με τη δημόσια διοίκηση, την αναγνώρισή τους, και θα μελετήσουμε την περίπτωση του συστήματος της Nature et Progress.
Μαζί μας θα είναι και οι Ceyhan Temurcu (Τουρκία) και Simon Carraz (Γαλλία), οι οποίοι θα μας μεταφέρουν την εμπειρία τους από τα Συμμετοχικά Συστήματα Πιστοποίησης στις χώρες τους.

Όσοι/ες ενδιαφέρεστε, παρακαλούμε δηλώστε συμμετοχή αναφέροντας την ιδιότητά* σας
μέχρι και την Τρίτη 5 Ιουνίου
στο bethechange@agroecopolis.org

*ιδιότητα:
– Παραγωγός / Παραγωγός μεταποιημένων προϊόντων
– Καταναλωτής-ρια / Φορέας καταναλωτών
– Εκπαιδευτικός-τρια / Ερευνητής-ρια
– Εμπλεκόμενος-η στη δημόσια διοίκηση
– Δημοσιογράφος
– Άλλο

Στη διάθεσή σας για περεταίρω διευκρινίσεις
Με φιλικούς χαιρετισμούς,
Η ομάδα του Αγροοικόπολις

———————————————————————-
Λίγα λόγια για τα Συμμετοχικά Συστήματα Πιστοποίησης

Μπορούν να υπάρξουν (βιολογικά) προϊόντα εγγυημένης ποιότητας χωρίς να πιστοποιούνται από τρίτους φορείς;
Τα «Συστήματα Συμμετοχικής Εγγύησης είναι τοπικά συστήματα διασφάλισης της ποιότητας, που πιστοποιούν τους παραγωγούς με βάση την ενεργό συμμετοχή των ενδιαφερομένων και βασίζονται σε ένα υπόβαθρο εμπιστοσύνης, κοινωνικών δικτύων και ανταλλαγής γνώσεων» (IFOAM, 2008).
Παρέχουν μια καινοτόμα λύση όπου η επαλήθευση της βιολογικής ποιότητας ενός προϊόντος ή μιας διαδικασίας δεν συγκεντρώνεται στα χέρια λίγων.Πρωτεύον ρόλο έχουν οι από κοινού διαφανείς διαδικασίες λήψης αποφάσεων και η συλλογική ευθύνη, με άμεση συμμετοχή των παραγωγών και των καταναλωτών απευθείας στην αξιολόγηση των γεωργικών εκμεταλλεύσεων από ομοίους των.
Η ανάγκη για αλλαγή του διατροφικού συστήματος έχει οδηγήσει τους βιοκαλλιεργητές, καταναλωτές και τις οργανώσεις που στηρίζουν τα δίκτυά τους, να αναπτύξουν εναλλακτικά και συμπληρωματικά εργαλεία προς την πιστοποίηση από τρίτα μέρη. Στην Ευρώπη ως «βιολογικό» επιτρέπεται να χαρακτηρίζεται μόνο ένα προϊόν πιστοποιημένο από τρίτα μέρη καθώς το ρυθμιστικό περιβάλλον δεν ευνοεί άλλη εναλλακτική. Παρόλα αυτά, οι πρωτοβουλίες PGS εξαπλώνονται και στην Ευρώπη, λόγω του γεγονότος ότι πολλές ομάδες παραγωγών και καταναλωτών επιδιώκουν πιο ουσιαστικές σχέσεις μεταξύ παραγωγής και κατανάλωσης και εξετάζουν εναλλακτικά συστήματα πιστοποίησης για τις τοπικές αγορές. Τα Συμμετοχικά Συστήματα Πιστοποίησης σε συνδυασμό με τη Κοινωνικά Υποστηριζόμενη Γεωργία γίνονται όλο και περισσότερο ένα ελκυστικό εργαλείο για την αντιμετώπιση των περιορισμών που αντιμετωπίζει το βιολογικό κίνημα.



Πηγή Συμμετοχικά Συστήματα Πιστοποίησης από το Αγροοικόπολις

Συμμετοχικά Συστήματα Πιστοποίησης – Εναλλακτικές προσεγγίσεις διασφάλισης ποιότητας για βιολογικά προϊόντα
Eκδήλωση ενημέρωσης
Τετάρτη 13/6, 17:30 – 22:00 μ.μ., Θεσσαλονίκη
Δηλώσεις συμμετοχής μέχρι και την Τρίτη 5 Ιουνίου

Το Αγροοικόπολις στα πλαίσια Ευρωπαϊκού προγράμματος Erasmus+ που αφορά στην εκπαίδευση ενηλίκων με στόχο τη δημιουργία βιώσιμων τοπικών διατροφικών συστημάτων, πραγματοποιεί εκδήλωση ενημέρωσης για το Συμμετοχικό Σύστημα Πιστοποίησης την Τετάρτη 13/6, στις 17:30 – 22:00 μ.μ.
Θα μιλήσουμε για το τι είναι η συμμετοχική προσέγγιση στην πιστοποίηση, πώς αναπτύσσεται ένα Συμμετοχικό Σύστημα Πιστοποίησης, πώς λειτουργεί, κίνητρα για συμμετοχή σε αυτό, τη σχέση τους με τη δημόσια διοίκηση, την αναγνώρισή τους, και θα μελετήσουμε την περίπτωση του συστήματος της Nature et Progress.
Μαζί μας θα είναι και οι Ceyhan Temurcu (Τουρκία) και Simon Carraz (Γαλλία), οι οποίοι θα μας μεταφέρουν την εμπειρία τους από τα Συμμετοχικά Συστήματα Πιστοποίησης στις χώρες τους.

Όσοι/ες ενδιαφέρεστε, παρακαλούμε δηλώστε συμμετοχή αναφέροντας την ιδιότητά* σας
μέχρι και την Τρίτη 5 Ιουνίου
στο bethechange@agroecopolis.org

*ιδιότητα:
– Παραγωγός / Παραγωγός μεταποιημένων προϊόντων
– Καταναλωτής-ρια / Φορέας καταναλωτών
– Εκπαιδευτικός-τρια / Ερευνητής-ρια
– Εμπλεκόμενος-η στη δημόσια διοίκηση
– Δημοσιογράφος
– Άλλο

Στη διάθεσή σας για περεταίρω διευκρινίσεις
Με φιλικούς χαιρετισμούς,
Η ομάδα του Αγροοικόπολις

———————————————————————-
Λίγα λόγια για τα Συμμετοχικά Συστήματα Πιστοποίησης

Μπορούν να υπάρξουν (βιολογικά) προϊόντα εγγυημένης ποιότητας χωρίς να πιστοποιούνται από τρίτους φορείς;
Τα «Συστήματα Συμμετοχικής Εγγύησης είναι τοπικά συστήματα διασφάλισης της ποιότητας, που πιστοποιούν τους παραγωγούς με βάση την ενεργό συμμετοχή των ενδιαφερομένων και βασίζονται σε ένα υπόβαθρο εμπιστοσύνης, κοινωνικών δικτύων και ανταλλαγής γνώσεων» (IFOAM, 2008).
Παρέχουν μια καινοτόμα λύση όπου η επαλήθευση της βιολογικής ποιότητας ενός προϊόντος ή μιας διαδικασίας δεν συγκεντρώνεται στα χέρια λίγων.Πρωτεύον ρόλο έχουν οι από κοινού διαφανείς διαδικασίες λήψης αποφάσεων και η συλλογική ευθύνη, με άμεση συμμετοχή των παραγωγών και των καταναλωτών απευθείας στην αξιολόγηση των γεωργικών εκμεταλλεύσεων από ομοίους των.
Η ανάγκη για αλλαγή του διατροφικού συστήματος έχει οδηγήσει τους βιοκαλλιεργητές, καταναλωτές και τις οργανώσεις που στηρίζουν τα δίκτυά τους, να αναπτύξουν εναλλακτικά και συμπληρωματικά εργαλεία προς την πιστοποίηση από τρίτα μέρη. Στην Ευρώπη ως «βιολογικό» επιτρέπεται να χαρακτηρίζεται μόνο ένα προϊόν πιστοποιημένο από τρίτα μέρη καθώς το ρυθμιστικό περιβάλλον δεν ευνοεί άλλη εναλλακτική. Παρόλα αυτά, οι πρωτοβουλίες PGS εξαπλώνονται και στην Ευρώπη, λόγω του γεγονότος ότι πολλές ομάδες παραγωγών και καταναλωτών επιδιώκουν πιο ουσιαστικές σχέσεις μεταξύ παραγωγής και κατανάλωσης και εξετάζουν εναλλακτικά συστήματα πιστοποίησης για τις τοπικές αγορές. Τα Συμμετοχικά Συστήματα Πιστοποίησης σε συνδυασμό με τη Κοινωνικά Υποστηριζόμενη Γεωργία γίνονται όλο και περισσότερο ένα ελκυστικό εργαλείο για την αντιμετώπιση των περιορισμών που αντιμετωπίζει το βιολογικό κίνημα.



Πηγή Συμμετοχικά Συστήματα Πιστοποίησης από το Αγροοικόπολις

«Πορτοκαλάδα δε θέτε, λεμονάδα δε θέτε, τί θέτε…» ήταν η έκφραση που χρησιμοποίησε ένας φίλος σχολιάζοντας εμφατικά την αντίδρασή μου στα εξαγγελλόμενα μέτρα ανάπτυξης.

Η παρατήρηση του φίλου ενέχει μια αλήθεια:

Έχω αρνηθεί ένα λιμάνι εμπορευματοκιβωτίων, ένα διεθνές αεροδρόμιο, τέσσερις εξορύξεις υδρογονανθράκων, τριάντα τρία βιομηχανικά ενεργειακά πάρκα, δύο νόμους Fast Track, ένα μεγάλο φράγμα, ένα χωροταξικό, το άρθρο 24 του Συντάγματος και ολόκληρο το οικονομικό σύστημα της αειφόρου ανάπτυξης. Θυμάμαι κάθε νομοθεσία και κάθε οικονομική δραστηριότητα που έχω αρνηθεί. Ακριβώς. Και ομολογώ ότι έχω αρνηθεί όλο το φάσμα της αναπτυξιακής νομοθεσίας των δέκα τελευταίων ετών ανεξαρτήτως αποχρώσεως.

Η παρατήρηση του φίλου ενέχει μια ειρωνεία:

Ο φίλος μου δεν με παρατηρεί με διάθεση τεκμηρίωσης. Με κρίνει λόγω της συνολικής μου στάσης. Μια στάση που δεν καταλαβαίνει γιατί, «…οι υπέρτατες αξίες προς τις οποίες προσανατολίζω τη ζωή μου είναι αντιμαχόμενες με άλλες, στις οποίες» εκείνος «αφιερώνει τη δική του ζωή» (Max Weber, H επιστήμη ως επάγγελμα). Και για αυτό την ειρωνεύεται. Εκφράζει έναν περιφρονητικό αστεϊσμό σε βάρος της στάσης μου, που τυγχάνει αντίθετη από τη δική του.

Η παρατήρηση του φίλου υπολείπεται συλλογικής μνήμης:

Ο ανθρώπινος πολιτισμός βασίζεται στη μνήμη και την επανάληψη. Θυμόμαστε μια καλή πρακτική, την επαναλαμβάνουμε. Θυμόμαστε μια κακή πρακτική, την αποφεύγουμε. Η συλλογική μνήμη μας σώζει από τα ίδια λάθη. Υπάρχει παντού: Στην πολιτική, την επιστήμη, τη μαγειρική, ακόμη και σε ένα λαϊκό παραμύθι.

Υπάρχει στη Νότια Εύβοια και τη Χίο για τα έργα ΒΑΠΕ. Τη Nante της Γαλλίας για το αεροδρόμιο. Τις υπεράκτιες εξορύξεις στα Gran Canaria. Τις ασύλληπτες οικολογικές καταστροφές στις Σκουριές. Την Ήπειρο για τους υδρογονάνθρακες. Την ταπείνωση βουνών λόγω λιγνίτη στην Ελευσίνα. Τα θυμάμαι όλα. Ακριβώς.

Ο φίλος δεν καταλαβαίνει γιατί αρνούμαι:

Αρνούμαι γιατί θυμάμαι.
Θυμάμαι πως δεν υπάρχει ειδικό χωροταξικό για τον πρωτογενή τομέα. Θυμάμαι την κερδοσκοπική αποσυναρμολόγηση της ΔΕΗ. Θυμάμαι την υποβάθμιση του περιβάλλοντος.

Για να μην αρνούμαι πρέπει να ξεχάσω.

Να ξεχάσω πως ο πρωτογενής δεν είναι στην ατζέντα της εθνικής πολιτικής, πως δεν ενδιαφέρει η καθαρή ενέργεια, πως δεν είναι τα κοινωνικά δικαιώματα ο λόγος για την απορρύθμιση.

Το αόριστο αφήγημα της ανάπτυξης καταργεί τη συλλογική μνήμη. Στρέφει την προσοχή μας σε ένα μέλλον ευδαιμονίας. Τεκμηριώνει εμφατικά το «γιατί πρέπει να αποστραφούμε από τη μέχρι τώρα κατάσταση», εντέχνως όμως αποφεύγει να τεκμηριώσει το «γιατί η προτεινόμενη κατάσταση θα είναι καλύτερη».

Αρέσκεται σε ευφυολογήματα που γνωρίζει ότι θα βρουν εύφορο έδαφος στον άνεργο, ή σε εκείνον που κινδυνεύει να χάσει τη δουλειά του. Δίνει στον άνεργο δουλειά, στον επενδυτή γη, στον καταναλωτή επάρκεια, στον εργαζόμενο προοπτική. Δίνει στο καθένα αυτό που θέλει να ακούσει.

Όλα όμως, σε ένα μελλοντικό σημείο.

Προς το παρόν ζητά να ξεχάσουμε. Να ξεχάσουμε το περιβάλλον, την εργασία, την κοινωνία και την υγεία. Να ξεχάσουμε κάθε τί που μας κάνει να την αρνούμαστε.

Η ανάπτυξη μισεί τη μνήμη. Μαζί της και όσα τη συνθέτουν.

Όπως τότε, όταν παίζαμε μικροί στη γειτονιά μας.

Γιώργος Σμπώκος

* Ο Γιώργος Σμπώκος είναι δικηγόρος και διδάσκει «Νομικά Περιβάλλοντος» στο μεταπτυχιακό σεμινάριο των τμημάτων Βιολογίας και Χημείας του Πανεπιστημίου Κρήτης



Πηγή Γιατί η ανάπτυξη μισεί τη μνήμη

«Πορτοκαλάδα δε θέτε, λεμονάδα δε θέτε, τί θέτε…» ήταν η έκφραση που χρησιμοποίησε ένας φίλος σχολιάζοντας εμφατικά την αντίδρασή μου στα εξαγγελλόμενα μέτρα ανάπτυξης.

Η παρατήρηση του φίλου ενέχει μια αλήθεια:

Έχω αρνηθεί ένα λιμάνι εμπορευματοκιβωτίων, ένα διεθνές αεροδρόμιο, τέσσερις εξορύξεις υδρογονανθράκων, τριάντα τρία βιομηχανικά ενεργειακά πάρκα, δύο νόμους Fast Track, ένα μεγάλο φράγμα, ένα χωροταξικό, το άρθρο 24 του Συντάγματος και ολόκληρο το οικονομικό σύστημα της αειφόρου ανάπτυξης. Θυμάμαι κάθε νομοθεσία και κάθε οικονομική δραστηριότητα που έχω αρνηθεί. Ακριβώς. Και ομολογώ ότι έχω αρνηθεί όλο το φάσμα της αναπτυξιακής νομοθεσίας των δέκα τελευταίων ετών ανεξαρτήτως αποχρώσεως.

Η παρατήρηση του φίλου ενέχει μια ειρωνεία:

Ο φίλος μου δεν με παρατηρεί με διάθεση τεκμηρίωσης. Με κρίνει λόγω της συνολικής μου στάσης. Μια στάση που δεν καταλαβαίνει γιατί, «…οι υπέρτατες αξίες προς τις οποίες προσανατολίζω τη ζωή μου είναι αντιμαχόμενες με άλλες, στις οποίες» εκείνος «αφιερώνει τη δική του ζωή» (Max Weber, H επιστήμη ως επάγγελμα). Και για αυτό την ειρωνεύεται. Εκφράζει έναν περιφρονητικό αστεϊσμό σε βάρος της στάσης μου, που τυγχάνει αντίθετη από τη δική του.

Η παρατήρηση του φίλου υπολείπεται συλλογικής μνήμης:

Ο ανθρώπινος πολιτισμός βασίζεται στη μνήμη και την επανάληψη. Θυμόμαστε μια καλή πρακτική, την επαναλαμβάνουμε. Θυμόμαστε μια κακή πρακτική, την αποφεύγουμε. Η συλλογική μνήμη μας σώζει από τα ίδια λάθη. Υπάρχει παντού: Στην πολιτική, την επιστήμη, τη μαγειρική, ακόμη και σε ένα λαϊκό παραμύθι.

Υπάρχει στη Νότια Εύβοια και τη Χίο για τα έργα ΒΑΠΕ. Τη Nante της Γαλλίας για το αεροδρόμιο. Τις υπεράκτιες εξορύξεις στα Gran Canaria. Τις ασύλληπτες οικολογικές καταστροφές στις Σκουριές. Την Ήπειρο για τους υδρογονάνθρακες. Την ταπείνωση βουνών λόγω λιγνίτη στην Ελευσίνα. Τα θυμάμαι όλα. Ακριβώς.

Ο φίλος δεν καταλαβαίνει γιατί αρνούμαι:

Αρνούμαι γιατί θυμάμαι.
Θυμάμαι πως δεν υπάρχει ειδικό χωροταξικό για τον πρωτογενή τομέα. Θυμάμαι την κερδοσκοπική αποσυναρμολόγηση της ΔΕΗ. Θυμάμαι την υποβάθμιση του περιβάλλοντος.

Για να μην αρνούμαι πρέπει να ξεχάσω.

Να ξεχάσω πως ο πρωτογενής δεν είναι στην ατζέντα της εθνικής πολιτικής, πως δεν ενδιαφέρει η καθαρή ενέργεια, πως δεν είναι τα κοινωνικά δικαιώματα ο λόγος για την απορρύθμιση.

Το αόριστο αφήγημα της ανάπτυξης καταργεί τη συλλογική μνήμη. Στρέφει την προσοχή μας σε ένα μέλλον ευδαιμονίας. Τεκμηριώνει εμφατικά το «γιατί πρέπει να αποστραφούμε από τη μέχρι τώρα κατάσταση», εντέχνως όμως αποφεύγει να τεκμηριώσει το «γιατί η προτεινόμενη κατάσταση θα είναι καλύτερη».

Αρέσκεται σε ευφυολογήματα που γνωρίζει ότι θα βρουν εύφορο έδαφος στον άνεργο, ή σε εκείνον που κινδυνεύει να χάσει τη δουλειά του. Δίνει στον άνεργο δουλειά, στον επενδυτή γη, στον καταναλωτή επάρκεια, στον εργαζόμενο προοπτική. Δίνει στο καθένα αυτό που θέλει να ακούσει.

Όλα όμως, σε ένα μελλοντικό σημείο.

Προς το παρόν ζητά να ξεχάσουμε. Να ξεχάσουμε το περιβάλλον, την εργασία, την κοινωνία και την υγεία. Να ξεχάσουμε κάθε τί που μας κάνει να την αρνούμαστε.

Η ανάπτυξη μισεί τη μνήμη. Μαζί της και όσα τη συνθέτουν.

Όπως τότε, όταν παίζαμε μικροί στη γειτονιά μας.

Γιώργος Σμπώκος

* Ο Γιώργος Σμπώκος είναι δικηγόρος και διδάσκει «Νομικά Περιβάλλοντος» στο μεταπτυχιακό σεμινάριο των τμημάτων Βιολογίας και Χημείας του Πανεπιστημίου Κρήτης



Πηγή Γιατί η ανάπτυξη μισεί τη μνήμη

Στην ταινία «Μια νύχτα με τη Μέριλιν» (Insignificance,1985) ο Αϊνστάιν περνάει μια νύχτα με την Μ. Μονρόε συζητώντας για τα πάντα -εκτός απ’ το σεξ. Κάποια στιγμή ο Αλβέρτος της λέει ότι εμείς -οι απλοί άνθρωποι, δεν μπορούμε ν’ αντιληφθούμε τη θεωρία της σχετικότητας, αλλά τη χρησιμοποιούμε κάθε μέρα.

«Είναι σαν το μετρό», της λέει. «Δεν ξέρεις πώς φτιάχνονται τα βαγόνια, πώς κινούνται, πώς κατασκευάστηκαν οι σήραγγες, δεν χρειάζεται να τα ξέρεις όλ’ αυτά. Αρκεί να μπεις μέσα και να ξέρεις σε ποια στάση θέλεις να κατέβεις. Αυτό αρκεί.»

Ο Jared Diamond έζησε πολύ καιρό στα οροπέδια της Νέας Γουινέας, με φυλές που βρίσκονται ανάμεσα στο τροφοσυλλεκτικό στάδιο και σ’ εκείνο της πρώιμης γεωργίας.

Ο συγγραφέας μας λέει ότι αντίθετα μ’ αυτό που πιστεύουμε, οι «πρωτόγονοι» της Νέας Γουινέας είναι πολύ πιο ευφυείς απ’ τους δυτικούς. Όχι μόνο φυσιοκρατικά, όπου βεβαίως δεν μπορεί να υπάρξει καμία σύγκριση με κάποιον άνθρωπο της πόλης που νομίζει ότι τα κοτόπουλα είναι ξεπουπουλιασμένα και ακέφαλα.

(Κάποια στιγμή, γράφει ο Diamond, του έφεραν να φάει μανιτάρια κι εκείνος αναρωτήθηκε -και ρώτησε- μήπως είναι δηλητηριώδη. Οι «πρωτόγονοι» γέλασαν. Είχαν εκατό διαφορετικά ονόματα για τα μανιτάρια και φυσικά ήξεραν εκείνα τα δύο ή τρία που δεν ήταν βρώσιμα.)

Όμως ακόμα και στις νέες τεχνολογίες οι πρωτόγονοι έδειχναν ευφυΐα και περιέργεια που δεν συνάντησε στον δυτικό κόσμο. Επεξεργάζονταν κάθε αντικείμενο. Κάθε απλή μηχανή την έλυναν και την συναρμολογούσαν ξανά, προσπαθώντας να καταλάβουν πώς λειτουργεί.

«Εμείς οι δυτικοί, μοιάζουμε πραγματικά ηλίθιοι σε σύγκριση με κάποιον πρωτόγονο απ’ τα οροπέδια της Νέας Γουινέας», λέει ο Ντάιμοντ.

Στον δυτικό κόσμο δεν χρειάζεται να είσαι ιδιαίτερα έξυπνος για να επιβιώσεις. Στο σούπερ μάρκετ δεν πουλάνε δηλητηριώδη μανιτάρια κι ούτε χρειάζεται να κυνηγήσεις το φαΐ σου.

Χειριζόμαστε κάποιες μηχανές για τις οποίες δεν ξέρουμε τίποτα. Ποιος ξέρει πώς λειτουργεί η τηλεόραση; Ποιος καταλαβαίνει τη λειτουργία του iphone και του pc που χρησιμοποιεί; Πόσοι μπορούν να λύσουν τη μηχανή ενός αυτοκινήτου; Πόσοι γνωρίζουν πώς φτιάχνεται το γυαλί;

Και βεβαίως δεν θα πω τίποτα για την κβαντομηχανική, τις διαστημικές αποστολές και τη νανοτεχνολογία. Όπως αναφέρει κι ο κινηματογραφικός Αϊνστάιν στη Μέριλιν, δεν χρειάζεται να ξέρεις γιατί πετάει το αεροπλάνο ή γιατί δεν βουλιάζουν τα πλοία. Αρκεί να ‘χεις λεφτά για ν’ αγοράσεις εισιτήριο και να μπεις μέσα.

Ο σύγχρονος κόσμος βασίζεται στη συλλογική ευφυΐα.

Για να μπορέσεις να μπεις στο καινούριο σου αυτοκίνητο πρέπει να υπάρξουν εκείνοι που θα επεξεργαστούν το μέταλλο, το γυαλί και το πλαστικό.

Εκείνοι που θα φτιάξουν τη μηχανή, εκείνοι που θα φτιάξουν τα ηλεκτρικά κυκλώματα. Εκείνοι που θα κάνουν την κλασματική απόσταξη του πετρελαίου για να φτιάξουν βενζίνη -αφού πρώτα κάποιοι την βγάλουν απ’ το υπέδαφος.

Πρέπει να υπάρξει εκείνος που θα σχεδιάσει το αυτοκίνητο, εκείνος που θα σχεδιάσει το εργοστάσιο, εκείνος που θα πουλήσει. Πρέπει να υπάρξουν κι όλοι εκείνοι οι εργάτες που θα βιδώσουν ένα μπουλόνι, θα συνδέσουν ένα καλώδιο, θα εξορύξουν το μέταλλο, θα σκοτωθούν στα ορυχεία.

Όταν όμως μπαίνουμε στο αυτοκίνητο μας δεν γνωρίζουμε τίποτα απ’ αυτά, ούτε μας νοιάζει. Το αγοράσαμε δουλεύοντας σε μια δουλειά συγκεκριμένη (πουλώντας βιβλία ή κάνοντας τον κλόουν σε παιδικά πάρτι).

Μας αρκεί να παίρνει μπρος όταν γυρνάμε το κλειδί και να προχωράει -και κανείς δεν αναρωτιέται τι συμβαίνει όταν πατάει περισσότερο το γκάζι, πώς η χημική ενέργεια της βενζίνης μετατρέπεται σε μηχανική.

Κατά κάποιο τρόπο η πρόοδος του πολιτισμού μας βασίζεται στη συλλογική ευφυΐα και στην ατομική άγνοια.

Είμαστε εξειδικευμένοι κι αδαείς. Αν -για οποιονδήποτε λόγο- σταματούσε να υπάρχει ηλεκτρισμός και μεταφορά τροφής απ’ τις αγροτικές περιοχές, όλοι οι κάτοικοι των πόλεων θα πεθαίναμε μόλις άδειαζαν τα ράφια του σούπερ μάρκετ -και τα ντουλάπια μας.

Νομίζουμε ότι είμαστε ανώτεροι απ’ τους παλιότερους, επειδή έχουμε smart-phones. Ή επειδή κατέχουμε μια θέση σημαντική στον μικρόκοσμο μας -διευθυντής τράπεζας.

Ποιος όμως απ’ τους κατοίκους της πόλης θα μπορούσε να καλλιεργήσει σιτάρι, να διαχωρίσει την ήρα απ’ το στάρι, να κάνει αλεύρι και ψωμί; (Ξέρετε πόσο δύσκολο είναι να φτιάξεις προζύμι; Γκούγκλαρε το, αλλά δεν θα καταλάβεις αν δεν προσπαθήσεις μόνος σου.)

Τίποτα απ’ αυτά δεν χρειάζεται να το μάθουμε, τίποτα απ’ αυτά δεν χρειαζόμαστε, οπότε γιατί να τα κάνουμε; Γιατί να μάθουμε;

Όμως καθώς αυξάνεται η εξειδίκευση κι ο καταμερισμός εργασίας, καθώς οι ηλεκτρονικές συσκευές όλο και περισσότερο σκέφτονται για μας, χάνουμε την ικανότητα επίλυσης προβλημάτων. Αντί να χειριζόμαστε τις μηχανές, μας χειρίζονται αυτές.

Όπως οι άνθρωποι εξελίχτηκαν μαζί με τους σκύλους, έτσι έχουμε εξελιχτεί (πολύ πιο αστραπιαία) με τις μηχανές -και ειδικά τους υπολογιστές. Η περαιτέρω ανάπτυξη της τεχνολογίας και της Τεχνητής Νοημοσύνης θα καταστήσει εντελώς αχρείαστη την προσωπική ευφυΐα.

Η Συλλογική Ευφυΐα της ανθρωπότητας θα αγγίξει δυσθεώρητα ύψη, όμως ο καθένας από τους Νέους Ανθρώπους θα είναι πιο ηλίθιος, πιο ανίκανος από ποτέ στην ανθρώπινη ιστορία.

Κι αυτό σημαίνει ότι κάθε απειλή για τον Άνθρωπο, είτε από δικτάτορες είτε από την ίδια την Τεχνητή Νοημοσύνη είτε από αστάθμητους παράγοντες (το χάος ελλοχεύει), θα βρει πολλά δισεκατομμύρια από ανήμπορους κι ηλίθιους που δεν θα μπορούν να σκεφτούν πώς να λύσουν το πρόβλημα (ίσως να μην μπορούν καν να κατανοήσουν ότι υπάρχει πρόβλημα).

Νομίζετε ότι πρόκειται για κάποια δυστοπία μυθιστορήματος; Κάτι που δεν θα συμβεί ποτέ ή μπορεί να συμβεί στο μακρινό μέλλον; Αναλογιστείτε το παρόν.

Πόσο εξαρτόμαστε από μηχανήματα που δεν γνωρίζουμε πώς λειτουργούν; Τι θα κάναμε (αύριο) αν δεν υπήρχε ηλεκτρισμός και ηλεκτρικές συσκευές; Τι ποσοστό του πληθυσμού ζει στα αστικά κέντρα και περιμένει να του φέρουν την τροφή του; Πόσοι άνθρωποι συνειδητοποιούν ότι υπάρχει πρόβλημα, ότι βρισκόμαστε σ’ ένα κομβικό σημείο; (οικολογικά και πληθυσμιακά πρωτίστως, αλλά και κοινωνικοπολιτικά) Και πόσοι άνθρωποι κάνουν κάτι γι’ αυτό;

Τελικά, αν έρθει αυτό το Τέλος του Κόσμου, θα αφορά κυρίως σε μας τους εξελιγμένους αδαείς που θα ψάχνουμε για φαΐ στους υπονόμους των πόλεων, κουβαλώντας άχρηστα κινητά τηλέφωνα και θα πεθαίνουμε απ’ το κρύο προσπαθώντας ν’ ανάψουμε φωτιά.

Γιατί δεν θα υπάρχει διαδίκτυο, προκειμένου να γκουγκλάρουμε: «Τι κάνω στο Τέλος του Κόσμου;»

Γελωτοποιός

Πηγή Τεχνητή νοημοσύνη, συλλογική ευφυΐα και ατομική ηλιθιότητα

Στην ταινία «Μια νύχτα με τη Μέριλιν» (Insignificance,1985) ο Αϊνστάιν περνάει μια νύχτα με την Μ. Μονρόε συζητώντας για τα πάντα -εκτός απ’ το σεξ. Κάποια στιγμή ο Αλβέρτος της λέει ότι εμείς -οι απλοί άνθρωποι, δεν μπορούμε ν’ αντιληφθούμε τη θεωρία της σχετικότητας, αλλά τη χρησιμοποιούμε κάθε μέρα.

«Είναι σαν το μετρό», της λέει. «Δεν ξέρεις πώς φτιάχνονται τα βαγόνια, πώς κινούνται, πώς κατασκευάστηκαν οι σήραγγες, δεν χρειάζεται να τα ξέρεις όλ’ αυτά. Αρκεί να μπεις μέσα και να ξέρεις σε ποια στάση θέλεις να κατέβεις. Αυτό αρκεί.»

Ο Jared Diamond έζησε πολύ καιρό στα οροπέδια της Νέας Γουινέας, με φυλές που βρίσκονται ανάμεσα στο τροφοσυλλεκτικό στάδιο και σ’ εκείνο της πρώιμης γεωργίας.

Ο συγγραφέας μας λέει ότι αντίθετα μ’ αυτό που πιστεύουμε, οι «πρωτόγονοι» της Νέας Γουινέας είναι πολύ πιο ευφυείς απ’ τους δυτικούς. Όχι μόνο φυσιοκρατικά, όπου βεβαίως δεν μπορεί να υπάρξει καμία σύγκριση με κάποιον άνθρωπο της πόλης που νομίζει ότι τα κοτόπουλα είναι ξεπουπουλιασμένα και ακέφαλα.

(Κάποια στιγμή, γράφει ο Diamond, του έφεραν να φάει μανιτάρια κι εκείνος αναρωτήθηκε -και ρώτησε- μήπως είναι δηλητηριώδη. Οι «πρωτόγονοι» γέλασαν. Είχαν εκατό διαφορετικά ονόματα για τα μανιτάρια και φυσικά ήξεραν εκείνα τα δύο ή τρία που δεν ήταν βρώσιμα.)

Όμως ακόμα και στις νέες τεχνολογίες οι πρωτόγονοι έδειχναν ευφυΐα και περιέργεια που δεν συνάντησε στον δυτικό κόσμο. Επεξεργάζονταν κάθε αντικείμενο. Κάθε απλή μηχανή την έλυναν και την συναρμολογούσαν ξανά, προσπαθώντας να καταλάβουν πώς λειτουργεί.

«Εμείς οι δυτικοί, μοιάζουμε πραγματικά ηλίθιοι σε σύγκριση με κάποιον πρωτόγονο απ’ τα οροπέδια της Νέας Γουινέας», λέει ο Ντάιμοντ.

Στον δυτικό κόσμο δεν χρειάζεται να είσαι ιδιαίτερα έξυπνος για να επιβιώσεις. Στο σούπερ μάρκετ δεν πουλάνε δηλητηριώδη μανιτάρια κι ούτε χρειάζεται να κυνηγήσεις το φαΐ σου.

Χειριζόμαστε κάποιες μηχανές για τις οποίες δεν ξέρουμε τίποτα. Ποιος ξέρει πώς λειτουργεί η τηλεόραση; Ποιος καταλαβαίνει τη λειτουργία του iphone και του pc που χρησιμοποιεί; Πόσοι μπορούν να λύσουν τη μηχανή ενός αυτοκινήτου; Πόσοι γνωρίζουν πώς φτιάχνεται το γυαλί;

Και βεβαίως δεν θα πω τίποτα για την κβαντομηχανική, τις διαστημικές αποστολές και τη νανοτεχνολογία. Όπως αναφέρει κι ο κινηματογραφικός Αϊνστάιν στη Μέριλιν, δεν χρειάζεται να ξέρεις γιατί πετάει το αεροπλάνο ή γιατί δεν βουλιάζουν τα πλοία. Αρκεί να ‘χεις λεφτά για ν’ αγοράσεις εισιτήριο και να μπεις μέσα.

Ο σύγχρονος κόσμος βασίζεται στη συλλογική ευφυΐα.

Για να μπορέσεις να μπεις στο καινούριο σου αυτοκίνητο πρέπει να υπάρξουν εκείνοι που θα επεξεργαστούν το μέταλλο, το γυαλί και το πλαστικό.

Εκείνοι που θα φτιάξουν τη μηχανή, εκείνοι που θα φτιάξουν τα ηλεκτρικά κυκλώματα. Εκείνοι που θα κάνουν την κλασματική απόσταξη του πετρελαίου για να φτιάξουν βενζίνη -αφού πρώτα κάποιοι την βγάλουν απ’ το υπέδαφος.

Πρέπει να υπάρξει εκείνος που θα σχεδιάσει το αυτοκίνητο, εκείνος που θα σχεδιάσει το εργοστάσιο, εκείνος που θα πουλήσει. Πρέπει να υπάρξουν κι όλοι εκείνοι οι εργάτες που θα βιδώσουν ένα μπουλόνι, θα συνδέσουν ένα καλώδιο, θα εξορύξουν το μέταλλο, θα σκοτωθούν στα ορυχεία.

Όταν όμως μπαίνουμε στο αυτοκίνητο μας δεν γνωρίζουμε τίποτα απ’ αυτά, ούτε μας νοιάζει. Το αγοράσαμε δουλεύοντας σε μια δουλειά συγκεκριμένη (πουλώντας βιβλία ή κάνοντας τον κλόουν σε παιδικά πάρτι).

Μας αρκεί να παίρνει μπρος όταν γυρνάμε το κλειδί και να προχωράει -και κανείς δεν αναρωτιέται τι συμβαίνει όταν πατάει περισσότερο το γκάζι, πώς η χημική ενέργεια της βενζίνης μετατρέπεται σε μηχανική.

Κατά κάποιο τρόπο η πρόοδος του πολιτισμού μας βασίζεται στη συλλογική ευφυΐα και στην ατομική άγνοια.

Είμαστε εξειδικευμένοι κι αδαείς. Αν -για οποιονδήποτε λόγο- σταματούσε να υπάρχει ηλεκτρισμός και μεταφορά τροφής απ’ τις αγροτικές περιοχές, όλοι οι κάτοικοι των πόλεων θα πεθαίναμε μόλις άδειαζαν τα ράφια του σούπερ μάρκετ -και τα ντουλάπια μας.

Νομίζουμε ότι είμαστε ανώτεροι απ’ τους παλιότερους, επειδή έχουμε smart-phones. Ή επειδή κατέχουμε μια θέση σημαντική στον μικρόκοσμο μας -διευθυντής τράπεζας.

Ποιος όμως απ’ τους κατοίκους της πόλης θα μπορούσε να καλλιεργήσει σιτάρι, να διαχωρίσει την ήρα απ’ το στάρι, να κάνει αλεύρι και ψωμί; (Ξέρετε πόσο δύσκολο είναι να φτιάξεις προζύμι; Γκούγκλαρε το, αλλά δεν θα καταλάβεις αν δεν προσπαθήσεις μόνος σου.)

Τίποτα απ’ αυτά δεν χρειάζεται να το μάθουμε, τίποτα απ’ αυτά δεν χρειαζόμαστε, οπότε γιατί να τα κάνουμε; Γιατί να μάθουμε;

Όμως καθώς αυξάνεται η εξειδίκευση κι ο καταμερισμός εργασίας, καθώς οι ηλεκτρονικές συσκευές όλο και περισσότερο σκέφτονται για μας, χάνουμε την ικανότητα επίλυσης προβλημάτων. Αντί να χειριζόμαστε τις μηχανές, μας χειρίζονται αυτές.

Όπως οι άνθρωποι εξελίχτηκαν μαζί με τους σκύλους, έτσι έχουμε εξελιχτεί (πολύ πιο αστραπιαία) με τις μηχανές -και ειδικά τους υπολογιστές. Η περαιτέρω ανάπτυξη της τεχνολογίας και της Τεχνητής Νοημοσύνης θα καταστήσει εντελώς αχρείαστη την προσωπική ευφυΐα.

Η Συλλογική Ευφυΐα της ανθρωπότητας θα αγγίξει δυσθεώρητα ύψη, όμως ο καθένας από τους Νέους Ανθρώπους θα είναι πιο ηλίθιος, πιο ανίκανος από ποτέ στην ανθρώπινη ιστορία.

Κι αυτό σημαίνει ότι κάθε απειλή για τον Άνθρωπο, είτε από δικτάτορες είτε από την ίδια την Τεχνητή Νοημοσύνη είτε από αστάθμητους παράγοντες (το χάος ελλοχεύει), θα βρει πολλά δισεκατομμύρια από ανήμπορους κι ηλίθιους που δεν θα μπορούν να σκεφτούν πώς να λύσουν το πρόβλημα (ίσως να μην μπορούν καν να κατανοήσουν ότι υπάρχει πρόβλημα).

Νομίζετε ότι πρόκειται για κάποια δυστοπία μυθιστορήματος; Κάτι που δεν θα συμβεί ποτέ ή μπορεί να συμβεί στο μακρινό μέλλον; Αναλογιστείτε το παρόν.

Πόσο εξαρτόμαστε από μηχανήματα που δεν γνωρίζουμε πώς λειτουργούν; Τι θα κάναμε (αύριο) αν δεν υπήρχε ηλεκτρισμός και ηλεκτρικές συσκευές; Τι ποσοστό του πληθυσμού ζει στα αστικά κέντρα και περιμένει να του φέρουν την τροφή του; Πόσοι άνθρωποι συνειδητοποιούν ότι υπάρχει πρόβλημα, ότι βρισκόμαστε σ’ ένα κομβικό σημείο; (οικολογικά και πληθυσμιακά πρωτίστως, αλλά και κοινωνικοπολιτικά) Και πόσοι άνθρωποι κάνουν κάτι γι’ αυτό;

Τελικά, αν έρθει αυτό το Τέλος του Κόσμου, θα αφορά κυρίως σε μας τους εξελιγμένους αδαείς που θα ψάχνουμε για φαΐ στους υπονόμους των πόλεων, κουβαλώντας άχρηστα κινητά τηλέφωνα και θα πεθαίνουμε απ’ το κρύο προσπαθώντας ν’ ανάψουμε φωτιά.

Γιατί δεν θα υπάρχει διαδίκτυο, προκειμένου να γκουγκλάρουμε: «Τι κάνω στο Τέλος του Κόσμου;»

Γελωτοποιός

Πηγή Τεχνητή νοημοσύνη, συλλογική ευφυΐα και ατομική ηλιθιότητα