20 August, 2017
Home / Περιβαλλον (Page 17)

Στην Ελλάδα η πολιτική ορθότητα σταδιακά χάνει όλο και περισσότερο το μέτρο και γίνεται (ακολουθώντας χώρες πρωτεργάτες όπως ο Καναδάς και η Βρετανία) μια σκληρή ιδεολογία και ένα ισχυρό δόγμα, που όπως κάθε δόγμα είναι βαθιά αντιδημοκρατικό.
Καταλήγοντας καλούμαστε να θυμηθούμε ότι η Αθηναϊκή δημοκρατία επινοήθηκε από τους αρχαίους Έλληνες και η υγιέστερη μορφή αυτής, αναπτύχθηκε εξαιτίας του θεάτρου που ασφαλώς περιλάμβανε την κοινωνική σάτιρα της θεατρικής κωμωδίας με όλους τους συνεπακόλουθους εμπαιγμούς και τα γλωσσικά «παιχνίδια» της. Το αρχαίο ελληνικό θέατρο αποτέλεσε μοναδικό γεγονός σε πανανθρώπινο επίπεδο και λειτούργησε ως δυναμικός πυλώνας αυτού του ατελούς αλλά θαυμάσιου πολιτεύματος. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι εάν η λαϊκότητα των κατοίκων της Αττικής και η έλλειψη ή απουσία πολιτικής ορθότητας, αποτελούσε εμπόδιο και πρόβλημα για την επινόηση της δημοκρατίας, οι αρχαίοι Έλληνες θα είχαν παραμείνει στην τυραννία. Το γεγονός ότι αυτό δεν συνέβη και ότι η αισθητική έφτασε σε αξιοσημείωτα επίπεδα ώστε να χαρακτηριστεί κλασική, ειδικά σήμερα που το πολιτικό περιεχόμενο, το μέτρο, οι αξίες και τα νοήματα μοιάζουν να ξεγλιστρούν από τα χέρια μας, θα πρέπει να μας απασχολήσει σοβαρά, καθώς στο τέλος κινδυνεύουμε να μιλάμε χωρίς να λέμε τίποτα.


Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο στο RESPUBLICA

Πολιτική ορθότητα και αισθητικοποίηση

Στην Ελλάδα η πολιτική ορθότητα σταδιακά χάνει όλο και περισσότερο το μέτρο και γίνεται (ακολουθώντας χώρες πρωτεργάτες όπως ο Καναδάς και η Βρετανία) μια σκληρή ιδεολογία και ένα ισχυρό δόγμα, που όπως κάθε δόγμα είναι βαθιά αντιδημοκρατικό.
Καταλήγοντας καλούμαστε να θυμηθούμε ότι η Αθηναϊκή δημοκρατία επινοήθηκε από τους αρχαίους Έλληνες και η υγιέστερη μορφή αυτής, αναπτύχθηκε εξαιτίας του θεάτρου που ασφαλώς περιλάμβανε την κοινωνική σάτιρα της θεατρικής κωμωδίας με όλους τους συνεπακόλουθους εμπαιγμούς και τα γλωσσικά «παιχνίδια» της. Το αρχαίο ελληνικό θέατρο αποτέλεσε μοναδικό γεγονός σε πανανθρώπινο επίπεδο και λειτούργησε ως δυναμικός πυλώνας αυτού του ατελούς αλλά θαυμάσιου πολιτεύματος. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι εάν η λαϊκότητα των κατοίκων της Αττικής και η έλλειψη ή απουσία πολιτικής ορθότητας, αποτελούσε εμπόδιο και πρόβλημα για την επινόηση της δημοκρατίας, οι αρχαίοι Έλληνες θα είχαν παραμείνει στην τυραννία. Το γεγονός ότι αυτό δεν συνέβη και ότι η αισθητική έφτασε σε αξιοσημείωτα επίπεδα ώστε να χαρακτηριστεί κλασική, ειδικά σήμερα που το πολιτικό περιεχόμενο, το μέτρο, οι αξίες και τα νοήματα μοιάζουν να ξεγλιστρούν από τα χέρια μας, θα πρέπει να μας απασχολήσει σοβαρά, καθώς στο τέλος κινδυνεύουμε να μιλάμε χωρίς να λέμε τίποτα.


Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο στο RESPUBLICA

Πολιτική ορθότητα και αισθητικοποίηση

Στην Ελλάδα η πολιτική ορθότητα σταδιακά χάνει όλο και περισσότερο το μέτρο και γίνεται (ακολουθώντας χώρες πρωτεργάτες όπως ο Καναδάς και η Βρετανία) μια σκληρή ιδεολογία και ένα ισχυρό δόγμα, που όπως κάθε δόγμα είναι βαθιά αντιδημοκρατικό.
Καταλήγοντας καλούμαστε να θυμηθούμε ότι η Αθηναϊκή δημοκρατία επινοήθηκε από τους αρχαίους Έλληνες και η υγιέστερη μορφή αυτής, αναπτύχθηκε εξαιτίας του θεάτρου που ασφαλώς περιλάμβανε την κοινωνική σάτιρα της θεατρικής κωμωδίας με όλους τους συνεπακόλουθους εμπαιγμούς και τα γλωσσικά «παιχνίδια» της. Το αρχαίο ελληνικό θέατρο αποτέλεσε μοναδικό γεγονός σε πανανθρώπινο επίπεδο και λειτούργησε ως δυναμικός πυλώνας αυτού του ατελούς αλλά θαυμάσιου πολιτεύματος. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι εάν η λαϊκότητα των κατοίκων της Αττικής και η έλλειψη ή απουσία πολιτικής ορθότητας, αποτελούσε εμπόδιο και πρόβλημα για την επινόηση της δημοκρατίας, οι αρχαίοι Έλληνες θα είχαν παραμείνει στην τυραννία. Το γεγονός ότι αυτό δεν συνέβη και ότι η αισθητική έφτασε σε αξιοσημείωτα επίπεδα ώστε να χαρακτηριστεί κλασική, ειδικά σήμερα που το πολιτικό περιεχόμενο, το μέτρο, οι αξίες και τα νοήματα μοιάζουν να ξεγλιστρούν από τα χέρια μας, θα πρέπει να μας απασχολήσει σοβαρά, καθώς στο τέλος κινδυνεύουμε να μιλάμε χωρίς να λέμε τίποτα.


Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο στο RESPUBLICA

Πολιτική ορθότητα και αισθητικοποίηση

Αν και ετυμολογικά η προέλευση του όρου Τα κοινά συγχέεται συχνά με την ιστορική του προέλευση από την ελληνική θέσμιση της πόλης ( το κοινόν ) όπως και τη ρωμαϊκή res publica ( οι δημόσιες υποθέσεις ), λίγη ή καθόλου σχέση έχει η σύγχρονη ερμηνεία του μαζί τους. Τις περισσότερες φορές αποδίδουμε στα νέα ελληνικά τον όρο Τα Κοινά από το αγγλικό commons ή τους commoners ( λαϊκούς ) της ευρωπαϊκής υπαίθρου, άλλες φορές πάλι είναι απλά αποτέλεσμα μιας βεβιασμένης μετάφρασης όπως στην περίπτωση της Hannah Arendt όπου o όρος που χρησιμοποιεί στο Vita Activa, αυτό που μεταφράστηκε άγαρμπα στα ελληνικά ως «Η Δημόσια Σφαίρα: τα Κοινά» είναι στην πραγματικότητα «Public Realm: the Common», δηλαδή, σε μια κυριολεκτική μετάφραση «το κοινόν» καθότι είναι ενικός.

Η διαφοροποίηση Των Κοινών με το κοινόν δεν είναι μόνο γλωσσική∙ η συζήτηση που συνοδεύει σήμερα Τα Κοινά είναι τόσο πολύ επικεντρωμένη στο κοινωνικό -ή έστω στον τρόπο της διαχείρισης τους- που θα λέγαμε πως στην πραγματικότητα πρόκειται για τα ομώνυμα ονόματα δύο απολύτως διαφορετικών σημασιών.

Όταν μιλάμε για Τα Κοινά αναφερόμαστε σχεδόν εξ ορισμού σε «πόρους», κοινωνικούς ή φυσικούς, οι οποίοι και θα έπρεπε να προσφέρονται «δωρεάν». Η Αμερικανίδα συγγραφέας Ostrom Elinor θεωρείται πως είναι η μητέρα των «commons» καθότι είναι η πρώτη που χρησιμοποίησε στο βιβλίο της “Η διαχείριση των κοινών πόρων” τον όρο αυτό σύμφωνα με την τρέχουσα ακαδημαϊκή του εκδοχή. Ο όρος προφανώς χρησιμοποιούνταν και παλιότερα αλλά με εντελώς διαφορετικό νόημα, όπως π.χ. customs and commons «τα έθιμα» ( είναι πλεονασμός στην ελληνική να πούμε «τα κοινά έθιμα» καθώς τα έθιμα είναι πάντα κοινά ) ή όντως την καθημερινή απλότητα. Είναι σημαντικό να πούμε το ότι η Ostrom Elinor αναφέρει εξαρχής τα commons περιορίζοντας τα στα στους περιβαλλοντικούς πόρους (ψαρότοπους, δάση, βοσκοτόπια, αρδευτικά συστήματα κ.α. ). Η προσέγγιση της όμως είναι και οικονομική, για την ακρίβεια φιλελεύθερη, τα αντιλαμβάνεται δηλαδή μέσα από την εξατομικευμένη σχέση του ιδιώτη-καταναλωτή με τα αντίστοιχα δημόσια-μαζικά ή αγαθά-εμπορεύματα και αυτό που ζητά στο τέλος και αυτό που καταδεικνύει είναι μια πιο «αποτελεσματική» εκμετάλλευση των κοινών πόρων∙ όχι ως το επιμέρους κομμάτι μιας ολιστικής πολιτικής αλλά ως κεντρικό ζήτημα διευθέτησης.

Γίνεται σαφές πως οποιαδήποτε συζήτηση διευθέτησης του κοινωνικού χαρακτήρα των “κοινών πόρων” μπορεί να επιλυθεί κάλλιστα χωρίς κανένας να προδιαγράφει εάν αυτή γίνει εντός των αγοραίων σχέσεων ή κάτω από την πατρωνία του κρατικού μονοπωλίου. Η αυτό-διαχείριση Των Κοινών σε κανένα σημείο δεν υπονοεί ούτε καν κάποιον σοσιαλιστικό προσανατολισμό που εύλογο θα ήταν να αναμένουμε. Είναι περισσότερο ένας «ηθικός καπιταλισμός» παρά ένας γνήσιος αντικαπιταλισμός που υπόσχεται μια άλλη οργάνωση της ζωής. Με τον τρόπο αυτό γίνεται αντιληπτό γιατί στην γενική του εκδοχή ο αγώνας για την υπεράσπιση Των Κοινών επικεντρώνεται τόσο πολύ ενάντια στην εμπορευματοποίηση τους και όχι στην ανάδειξη ενός διαφορετικού τρόπου πολιτικής.

Κοινά: Δωρεάν ή εμπόρευμα;

Στο βιβλίο Κοινά: μια σύντομη εισαγωγή (David Bollier, 2016) ο «blogger» συγγραφέας και ακτιβιστής Των Κοινών (όπως ο ίδιος παρουσιάζει τον εαυτό του) προσδιορίζει Τα Κοινά με βάση ένα κατεξοχήν κριτήριο: την περίφραξη. Κοινά είναι, γράφει ο Bollier, «ότι πριν προσφέρονταν σε όλους δωρεάν και μπορεί να περιφραχτεί, να εμπορευματοποιηθεί». Έτσι ως Κοινά ορίζονται φυσικοί πόροι, δημόσιες υπηρεσίες και δημόσιοι άυλοι τόποι, «Υλικά ή άυλα στοιχεία» τα οποία συγκροτούν την κοινωνική αναπαραγωγή στις οικονομικές σχέσεις των «μελών μιας κοινωνίας» ( παραγωγή – κατανάλωση – χρήση ). Σχέσεις που είναι αναγκαστικά κατεξοχήν εξατομικευμένες καθώς ερμηνεύονται μέσα από την, υπαρκτή ή όχι, διαμεσολάβηση του κεφαλαίου με το άτομο καταναλωτή. Έτσι ως Κοινό περιγράφεται εκείνο το αγαθό που ο καθένας, ξεχωριστά ως οντότητα, έχει -ή δεν έχει- εμπορευματική σχέση μαζί του.

Με βάση ορισμό από έκδοση του Ινστιτούτου Νίκος Πουλαντζάς:

«Ως κοινά ορίζουμε εκείνα τα αγαθά ή τους πόρους τους οποίους η κοινότητα αντιλαμβάνεται ως δώρα της φύσης (κανείς δεν παράγει το νερό, τον υδρολογικό κύκλο, τον αέρα ή τα δάση) ή ως κληρονομιά των προηγούμενων γενεών (όπως η γνώση, οι κώδικες, οι νόμοι ή η γλώσσα). 


Διαβάστε την συνέχεια ΕΔΩ

Ομόηχα των Κοινών

Το «Little Island» ​περιγράφει την ιστορία ενός ανθρώπου που επέλεξε να ζει για 40 περίπου χρόνια σ’ ένα μικρό νησί,το Γαϊδουρονήσι, ή αλλιώς νήσος Χρυσή, στα νότια της Κρήτης. Μέσα από τα χρόνια κατάφερε
να διαμορφώσει τη ζωή του και να επιβιώνει παρά τις αντίξοες συνθήκες. Η ζωή του αναστατώνεται από την επιμονή των δασικών αρχών να τον απομακρύνουν από εκεί. Εκείνος όμως  δεν είναι διατεθειμένος να εγκαταλείψει το μικρό νησί.Το «Little Island» είναι η ιστορία του Νίκου Βασιλάκη, ενός ανθρώπου αποφάσισε να ζήσει για όλη του τη ζωή στη φύση . Η Χρυσή είναι ένα πολύ μικρό νησί κάτω από την Ιεράπετρα ,στο Λιβυκο πέλαγος, όπου κυριαρχεί η χρυσή άμμος, τα γαλάζια νερά και η έντονη πράσινη βλάστηση από κέδρους.Η Χρυσή προστατεύεται από το πρόγραμμα Natura 2000, ως «περιοχή έντονου φυσικού κάλλους», καθώς επίσης έχει ορισθεί ως καταφύγιο άγριας ζωής. Το νησί φιλοξενεί το μεγαλύτερο φυσικώς σχηματιζόμενο δάσος Λιβανέζικου κέδρου στην Ευρώπη. Η πλειοψηφία των δέντρων έχουν μέση ηλικία τα 200 χρόνια και μέσο ύψος τα 7 μέτρα, μερικά δέντρα είναι πάνω από 300 χρονών και έχουν 10 μέτρα ύψος.Ο Νίκος Βασιλάκης κατάφερε να φτιάξει και οικογένεια πάνω στο νησί και αναγκάστηκε να την αποχωριστεί όταν η κόρη του έπρεπε να πάει σχολείο και εκείνος επέλεξε το νησί. ΟΙ δασικές αρχές τον κυνηγούσαν διαρκώς επιμένοντας να εγκαταλείψει το νησάκι του αλλά εκείνος επέμενε να παραμένει. Τελικά πέθανε μερικούς μήνες αφού τελείωσαν τα γυρίσματα.

https://player.vimeo.com/video/200134185

Little Island from Angelos Psomopoulos on Vimeo.

Το «Little Island»,είναι ένα ντοκιμαντέρ σε σκηνοθεσία Άγγελου Ψωμόπουλου και Αλεξ Βηλαρά με πολλές διεθνείς διακρίσεις και βραβεία.

* Official Selection Thessaloniki International Documentary Film Festival 2015

* Nominated for Best Direction Los Angeles Short Film Festival 2016

* Best Film Production SAE Alumni Awards 2015

* Official Selection San Fransisco Greek Film Festival 2016

* Festival Award Ierapetra International Documentary Film Festival 2015

* Official Selection Best Shorts Competition 2015

Little Island – Η ιστορία ενός ερημίτη

Το «Little Island» ​περιγράφει την ιστορία ενός ανθρώπου που επέλεξε να ζει για 40 περίπου χρόνια σ’ ένα μικρό νησί,το Γαϊδουρονήσι, ή αλλιώς νήσος Χρυσή, στα νότια της Κρήτης. Μέσα από τα χρόνια κατάφερε
να διαμορφώσει τη ζωή του και να επιβιώνει παρά τις αντίξοες συνθήκες. Η ζωή του αναστατώνεται από την επιμονή των δασικών αρχών να τον απομακρύνουν από εκεί. Εκείνος όμως  δεν είναι διατεθειμένος να εγκαταλείψει το μικρό νησί.Το «Little Island» είναι η ιστορία του Νίκου Βασιλάκη, ενός ανθρώπου που αποφάσισε να ζήσει για όλη του τη ζωή στη φύση . Η Χρυσή είναι ένα πολύ μικρό νησί κάτω από την Ιεράπετρα ,στο Λιβυκό πέλαγος, όπου κυριαρχεί η χρυσή άμμος, τα γαλάζια νερά και η έντονη πράσινη βλάστηση από κέδρους.Η Χρυσή προστατεύεται από το πρόγραμμα Natura 2000, ως «περιοχή έντονου φυσικού κάλλους», καθώς επίσης έχει ορισθεί ως καταφύγιο άγριας ζωής. Το νησί φιλοξενεί το μεγαλύτερο φυσικώς σχηματιζόμενο δάσος Λιβανέζικου κέδρου στην Ευρώπη. Η πλειοψηφία των δέντρων έχουν μέση ηλικία τα 200 χρόνια και μέσο ύψος τα 7 μέτρα, μερικά δέντρα είναι πάνω από 300 χρονών και έχουν 10 μέτρα ύψος.Ο Νίκος Βασιλάκης κατάφερε να φτιάξει και οικογένεια πάνω στο νησί και αναγκάστηκε να την αποχωριστεί όταν η κόρη του έπρεπε να πάει σχολείο και εκείνος επέλεξε το νησί. ΟΙ δασικές αρχές τον κυνηγούσαν διαρκώς επιμένοντας να εγκαταλείψει το νησάκι του αλλά εκείνος επέμενε να παραμένει. Τελικά πέθανε μερικούς μήνες αφού τελείωσαν τα γυρίσματα.

https://player.vimeo.com/video/200134185

Little Island from Angelos Psomopoulos on Vimeo.

Το «Little Island»,είναι ένα ντοκιμαντέρ σε σκηνοθεσία Άγγελου Ψωμόπουλου και Αλεξ Βηλαρά με πολλές διεθνείς διακρίσεις και βραβεία.

* Official Selection Thessaloniki International Documentary Film Festival 2015

* Nominated for Best Direction Los Angeles Short Film Festival 2016

* Best Film Production SAE Alumni Awards 2015

* Official Selection San Fransisco Greek Film Festival 2016

* Festival Award Ierapetra International Documentary Film Festival 2015

* Official Selection Best Shorts Competition 2015

Little Island – Η ιστορία ενός ερημίτη

Το «Little Island» ​περιγράφει την ιστορία ενός ανθρώπου που επέλεξε να ζει για 40 περίπου χρόνια σ’ ένα μικρό νησί,το Γαϊδουρονήσι, ή αλλιώς νήσος Χρυσή, στα νότια της Κρήτης. Μέσα από τα χρόνια κατάφερε
να διαμορφώσει τη ζωή του και να επιβιώνει παρά τις αντίξοες συνθήκες. Η ζωή του αναστατώνεται από την επιμονή των δασικών αρχών να τον απομακρύνουν από εκεί. Εκείνος όμως  δεν είναι διατεθειμένος να εγκαταλείψει το μικρό νησί.Το «Little Island» είναι η ιστορία του Νίκου Βασιλάκη, ενός ανθρώπου που αποφάσισε να ζήσει για όλη του τη ζωή στη φύση . Η Χρυσή είναι ένα πολύ μικρό νησί κάτω από την Ιεράπετρα ,στο Λιβυκό πέλαγος, όπου κυριαρχεί η χρυσή άμμος, τα γαλάζια νερά και η έντονη πράσινη βλάστηση από κέδρους.Η Χρυσή προστατεύεται από το πρόγραμμα Natura 2000, ως «περιοχή έντονου φυσικού κάλλους», καθώς επίσης έχει ορισθεί ως καταφύγιο άγριας ζωής. Το νησί φιλοξενεί το μεγαλύτερο φυσικώς σχηματιζόμενο δάσος Λιβανέζικου κέδρου στην Ευρώπη. Η πλειοψηφία των δέντρων έχουν μέση ηλικία τα 200 χρόνια και μέσο ύψος τα 7 μέτρα, μερικά δέντρα είναι πάνω από 300 χρονών και έχουν 10 μέτρα ύψος.Ο Νίκος Βασιλάκης κατάφερε να φτιάξει και οικογένεια πάνω στο νησί και αναγκάστηκε να την αποχωριστεί όταν η κόρη του έπρεπε να πάει σχολείο και εκείνος επέλεξε το νησί. ΟΙ δασικές αρχές τον κυνηγούσαν διαρκώς επιμένοντας να εγκαταλείψει το νησάκι του αλλά εκείνος επέμενε να παραμένει. Τελικά πέθανε μερικούς μήνες αφού τελείωσαν τα γυρίσματα.

https://player.vimeo.com/video/200134185

Little Island from Angelos Psomopoulos on Vimeo.

Το «Little Island»,είναι ένα ντοκιμαντέρ σε σκηνοθεσία Άγγελου Ψωμόπουλου και Αλεξ Βηλαρά με πολλές διεθνείς διακρίσεις και βραβεία.

* Official Selection Thessaloniki International Documentary Film Festival 2015

* Nominated for Best Direction Los Angeles Short Film Festival 2016

* Best Film Production SAE Alumni Awards 2015

* Official Selection San Fransisco Greek Film Festival 2016

* Festival Award Ierapetra International Documentary Film Festival 2015

* Official Selection Best Shorts Competition 2015

Little Island – Η ιστορία ενός ερημίτη

Ένα τεράστιο γεωθερμικό ενεργειακό δυναμικό, της τάξης των 150 μεγαβάτ το χρόνο μένει ανεκμετάλλευτο εδώ και πολλά χρόνια στη Βόρεια Ελλάδα. Η γεωθερμία προσφέρεται για θέρμανση, θερμοκήπια, ιχθυοκαλλιέργειες. Στο
σχεδιασμό των κυβερνήσεων ήταν να δημιουργηθεί στην Ανατολική Μακεδονία και Θράκη η πιο μεγάλη ζώνη αξιοποίησης της γεωθερμίας για τη γεωργική παραγωγή, δυστυχώς όμως τα μεγάλα λόγια… δεν έγιναν πράξη. Στα οφέλη της γεωθερμίας είναι η άμεση μείωση του κόστους ενέργειας και τα φθηνότερα προϊόντα, άρα πιο ανταγωνιστικά και δημιουργία θέσεων εργασίας.

Στην λεκάνη του Στρυμόνα όπου έχουν εντοπισθεί τα πολύ σημαντικά πεδία Θερμών-Νιγρίτας, Λιθότοπου-Ηράκλειας, Θερμοπηγής-Σιδηρόκαστρου και Αγγίστρου. Πολλές γεωτρήσεις παράγουν νερά μέχρι 75 °C, πολύ καλής ποιότητας και παροχής.

Μεγάλα και μικρότερα γεωθερμικά θερμοκήπια λειτουργούν στην Νιγρίτα και το Σιδηρόκαστρο. Στην πεδινή περιοχή του Δέλτα Νέστου, πολύ σημαντικά γεωθερμικά πεδία, στο Ερατεινό Χρυσούπολης και στο Ν. Εράσμιο Μαγγάνων Ξάνθης.Στην Ν. Κεσσάνη και στο Πόρτο Λάγος Ξάνθης, σε μεγάλης έκτασης γεωθερμικά πεδία, παράγονται νερά θερμοκρασίας μέχρι 82 °C.Στην λεκάνη των λιμνών Βόλβης και Λαγκαδά, στην Σαμοθράκη, στο Λαγκαδά, στη Νυμφόπετρα και στη Νέα Απολλωνία.

Η αξιοποίηση της γεωθερμικής ενέργειας στα νησιά μας που διαθέτουν ικανό δυναμικό (κυρίως τη Νίσυρο και το Γυαλί) μπορεί να καλύψει τις ανάγκες των Δωδεκανήσων, σε ηλεκτρισμό!

Σήμερα, η κυριότερη ενεργειακή χρήση της γεωθερμικής ενέργειας στην Ελλάδα είναι η θέρμανση θερμοκηπίων. Η συστηματικότερη αξιοποίηση της γεωθερμίας πρέπει να περιλαμβάνει και άλλες εφαρμογές όπως η τηλεθέρμανση, η θερμική αφαλάτωση του νερού και η παραγωγή ηλεκτρισμού.

Η συστηματική εκμετάλλευση των γεωθερμικών μπορεί να αποφέρει στη χώρα μας σημαντικά οφέλη:

-Εξοικονόμηση συναλλάγματος, με τη μείωση των εισαγωγών πετρελαίου,

-Εξοικονόμηση φυσικών πόρων, κυρίως με την ελάττωση της κατανάλωσης των εγχώριων αποθεμάτων λιγνίτη,
-Καθαρότερο περιβάλλον, καθώς παράγονται πολύ μικρότερες εκπομπές CO2

Παρόλα αυτά, η εκμετάλλευση της γεωθερμίας συναντά αντιδράσεις σε τοπικό επίπεδο καθώς ενδέχεται να προκύψουν:

-Προβλήματα από την απόρριψη των γεωθερμικών ρευστών στο περιβάλλον της περιοχής ή δύσοσμα αέρια (π.χ. υδρόθειο).

-Προβλήματα διάβρωσης και δημιουργίας αποθέσεων, κυρίως στις σωληνώσεις μεταφοράς των ρευστών τα οποία όμως μπορούν να αντιμετωπιστούν.


Η αναξιοποιητη γεωθερμια στην Ελλαδα

“Εμείς δε χρησιμοποιούσαμε τον όρο «αποκέντρωση». Προτιμούσαμε το «επανατοπικοποίηση». Συνδέαμε τον τόπο εγκατάστασής μας με τον «ου τόπο». Την ουτοπία που ξέραμε ότι δεν υπήρχε κάπου και που θα έπρεπε να τη δημιουργήσουμε. «Να δημιουργήσουμε τον κόσμο μας, μέσα στον κόσμο που θέλουμε να αφήσουμε πίσω μας».
Ήταν το σύνθημά μας. Επιστροφή, αλλά όχι προς τα πίσω! Επιστροφή… προς τα μπρος! Ήταν το άλλο σύνθημά μας. […] Για εμάς ένας άλλος κόσμος δεν είναι μόνο εφικτός, είναι ΥΠΑΡΚΤΟΣ.”

Μια παρέα νέων της πόλης, προς το τέλος της δεκαετίας του ’80, προετοιμάζονταν με συζητήσεις και αυτοεκπαίδευση να αφήσουν πίσω τους τη «χαβούζα» του Λεκανοπεδίου για μια δημιουργική μετεγκατάσταση στην ελληνική περιφέρεια.
Τελικά κατέληξαν να εγκατασταθούν το 1990 στο Πήλιο, μεταξύ δύο χωριών, προσπαθώντας να δημιουργήσουν μια «διευρυμένη οικογένεια» από 3-4 ζευγάρια, με ένα διαφορετικό -από τον κυρίαρχο- τρόπο ζωής. Συνάντησαν πολλές δυσκολίες στο εγχείρημά τους, δεν κατάφεραν πλήρως να υλοποιήσουν τα όνειρά τους, αλλά είχαν κοινές δραστηριότητες και με άλλους ανθρώπους ντόπιους ή «νεοφερμένους» στην περιοχή προσπαθώντας να λειτουργήσουν σαν παράδειγμα στην τοπική κοινωνία, ασχολούμενοι π.χ. με τη βιολογική-φυσική καλλιέργεια, τις βιοκλιματικές κατασκευές και εναλλακτικές μορφές ενέργειας, τη διακίνηση οικολογικών προϊόντων, με το κίνημα των οικοκαλλιεργητών και το κίνημα ενάντια στα μεταλλαγμένα.

Καταγόμενοι οι ίδιοι ή έχοντας γονείς από χωριά, την επιστροφή τους ή την επανατοπικοποίησή τους -όπως την χαρακτήριζαν- δεν την έβλεπαν σαν «αναχώρηση» και απομόνωση από τη ζωή της πόλης ή σαν επιστροφή προς τα

πίσω στο παρελθόν, αλλά σαν επιστροφή σε μια καλύτερη ποιότητα ζωής, συνδεδεμένη με τη φύση και τα προβλήματα του συγκεκριμένου τόπου, τον οποίο ήθελαν να μετασχηματίσουν σε «ευ-τόπο». Για αυτό η επιστροφή τους …ήταν προς τα εμπρός, γιατί προσπάθησαν να δημιουργήσουν στοιχεία ενός μελλοντικού κόσμου, στα πλαίσια του κόσμου που άφησαν πίσω τους, ελπίζοντας ότι στο μέλλον θα κινηθούν προς την ίδια κατεύθυνση ένας κρίσιμος αριθμός ανθρώπων, ικανών να βάλουν σε κίνηση και την ίδια την κοινωνία με στόχο την «ευζωία» της.

Επιστροφή προς τα …μπρος
συγγραφέας:Γιώργος Κολέμπας
Isbn: 978-960-579-071-4
Σελίδες: 328

Εκδόσεις : Ταξιδευτής

Επιστροφή προς τα …μπρος

“Εμείς δε χρησιμοποιούσαμε τον όρο «αποκέντρωση». Προτιμούσαμε το «επανατοπικοποίηση». Συνδέαμε τον τόπο εγκατάστασής μας με τον «ου τόπο». Την ουτοπία που ξέραμε ότι δεν υπήρχε κάπου και που θα έπρεπε να τη δημιουργήσουμε. «Να δημιουργήσουμε τον κόσμο μας, μέσα στον κόσμο που θέλουμε να αφήσουμε πίσω μας».
Ήταν το σύνθημά μας. Επιστροφή, αλλά όχι προς τα πίσω! Επιστροφή… προς τα μπρος! Ήταν το άλλο σύνθημά μας. […] Για εμάς ένας άλλος κόσμος δεν είναι μόνο εφικτός, είναι ΥΠΑΡΚΤΟΣ.”

Μια παρέα νέων της πόλης, προς το τέλος της δεκαετίας του ’80, προετοιμάζονταν με συζητήσεις και αυτοεκπαίδευση να αφήσουν πίσω τους τη «χαβούζα» του Λεκανοπεδίου για μια δημιουργική μετεγκατάσταση στην ελληνική περιφέρεια.
Τελικά κατέληξαν να εγκατασταθούν το 1990 στο Πήλιο, μεταξύ δύο χωριών, προσπαθώντας να δημιουργήσουν μια «διευρυμένη οικογένεια» από 3-4 ζευγάρια, με ένα διαφορετικό -από τον κυρίαρχο- τρόπο ζωής. Συνάντησαν πολλές δυσκολίες στο εγχείρημά τους, δεν κατάφεραν πλήρως να υλοποιήσουν τα όνειρά τους, αλλά είχαν κοινές δραστηριότητες και με άλλους ανθρώπους ντόπιους ή «νεοφερμένους» στην περιοχή προσπαθώντας να λειτουργήσουν σαν παράδειγμα στην τοπική κοινωνία, ασχολούμενοι π.χ. με τη βιολογική-φυσική καλλιέργεια, τις βιοκλιματικές κατασκευές και εναλλακτικές μορφές ενέργειας, τη διακίνηση οικολογικών προϊόντων, με το κίνημα των οικοκαλλιεργητών και το κίνημα ενάντια στα μεταλλαγμένα.

Καταγόμενοι οι ίδιοι ή έχοντας γονείς από χωριά, την επιστροφή τους ή την επανατοπικοποίησή τους -όπως την χαρακτήριζαν- δεν την έβλεπαν σαν «αναχώρηση» και απομόνωση από τη ζωή της πόλης ή σαν επιστροφή προς τα

πίσω στο παρελθόν, αλλά σαν επιστροφή σε μια καλύτερη ποιότητα ζωής, συνδεδεμένη με τη φύση και τα προβλήματα του συγκεκριμένου τόπου, τον οποίο ήθελαν να μετασχηματίσουν σε «ευ-τόπο». Για αυτό η επιστροφή τους …ήταν προς τα εμπρός, γιατί προσπάθησαν να δημιουργήσουν στοιχεία ενός μελλοντικού κόσμου, στα πλαίσια του κόσμου που άφησαν πίσω τους, ελπίζοντας ότι στο μέλλον θα κινηθούν προς την ίδια κατεύθυνση ένας κρίσιμος αριθμός ανθρώπων, ικανών να βάλουν σε κίνηση και την ίδια την κοινωνία με στόχο την «ευζωία» της.

Επιστροφή προς τα …μπρος
συγγραφέας:Γιώργος Κολέμπας
Isbn: 978-960-579-071-4
Σελίδες: 328

Εκδόσεις : Ταξιδευτής

Επιστροφή προς τα …μπρος

Γραμματοσειρά
Αντίθεση