26 April, 2018
Home / Περιβαλλον (Page 17)

Γεωργία και οικολογία: δύο διαφορετικά περιβάλλοντα, επομένως δύο χωριστά πεδία μελέτης, σωστά; Ή μήπως όχι…. Η ενσωμάτωση αυτών των δύο πεδίων είναι αυτό που ονομάζουμε «αγρο-οικολογία» και με τη βοήθεια της επιστήμης μπορούμε να κατανοήσουμε και να επωφεληθούμε από τις
αλληλεπιδράσεις των εδαφών μας, των καλλιεργειών και των ζώων, με τον αέρα, το νερό, το κλίμα και την άγρια ​​ζωή. Αυτό που κάνει την αγρο-οικολογία τόσο διαφορετική είναι ότι συνδυάζει τα καλύτερα από δύο δοκιμασμένα στο χρόνο πεδία, την οικολογία και τη γεωργία, για να επιδιώξουν λύσεις για έναν πιο υγιεινό κόσμο.

Αν και κάποιοι μπορεί να θεωρούν περίεργο να συμπεριλάβουν τη γεωργία στην οικολογία, θα πρέπει να εξηγήσω ότι οικολογία ορίζεται η επιστήμη που «αντιμετωπίζει την αλληλεπίδραση μεταξύ των οργανισμών και του περιβάλλοντος τους ως ολοκληρωμένου συστήματος».

Τα αγροκτήματα περιέχουν οργανισμούς (π.χ. μικροοργανισμούς εδάφους, σκουλήκια, μέλισσες, ζιζάνια, χόρτα, καλλιέργειες, ζώα, ανθρώπους) καθώς και το περιβάλλον τους (π.χ. τοπία, έδαφος, αέρα, νερό, καιρός και κλίμα). Είναι συνεπώς λογικό να ερευνηθούν και να κατανοηθούν οι σχέσεις μεταξύ όλων αυτών των μερών; Ειδικά σε μια εποχή που όλα φαίνεται να κινούνται ταχύτερα από πριν (σκεφτείτε μέλισσες που εξαφανίζονται , την καταστροφική ξηρασία , τις καταστροφικές πλημμύρες ).

Η σύγχρονη γεωργία είχε μια θεαματική εξέλιξη τον τελευταίο αιώνα . Οι τεχνολογικές εξελίξεις στην αναπαραγωγή φυτικού γενετικού υλικού, την αγρονομία, τα λιπάσματα και τα φυτοφάρμακα τον 20ο αιώνα ήταν τεράστιες και βοήθησαν να αντιμετωπιστούν οι σοβαρές ελλείψεις σε τρόφιμα του προηγούμενου αιώνα . Από την άλλη πλευρά, αυτή η επιτυχία μας έδωσε νέα προβλημάτα, μερικά από τα οποία είναι σχεδόν αντίθετα από την έλλειψη τροφίμων: πλεονάσματα τροφίμων, απόβλητα τροφίμων και επιδημία παχυσαρκίας. Ακόμη χειρότερα, πολλές από τις καινοτόμες πρακτικές και τεχνολογίες δημιουργούν άλλα προβλήματα, τα οποία γίνονται πιο απτά, όπως η εκτεταμένη διάβρωση και υποβάθμιση του εδάφους, ζημιές στους υδάτινους πόρους, ατμοσφαιρική ρύπανση, αύξηση των εκπομπών αερίων του θερμοκηπίου, απώλειες στη βιοποικιλότητα και, Γ.Τ.Ο ζιζανιοκτόνα .

Με τον παγκόσμιο πληθυσμό να ανέρχεται σε 8 δισεκατομμύρια , πρέπει επειγόντως να βρούμε τρόπους να καλλιεργούμε τρόφιμα που αποκαθιστούν, αντί να εξαντλούν, τους περιορισμένους πόρους μας και που θα δημιουργούν βιώσιμα και ανθεκτικά οικοσυστήματα. Η επιστήμη της αγρο-οικολογίας αποδεικνύει ότι αυτός είναι ένας εφικτός στόχος

Η αγρο-οικολογία αρχίζει με υγιή εδάφη. Τα υγιή εδάφη υποστηρίζουν τα φυτά παρέχοντας ισορροπία θρεπτικών συστατικών (για παράδειγμα, άζωτο και φώσφορο) και άνθρακα (τροφή για τη διατήρηση των μικροοργανισμών). Έχουν μια υφή που κρατά άφθονο νερό επιτρέποντας την διήθηση του νερού και τη ροή του οξυγόνου βαθιά στις ρίζες. Είναι αρκετά μαλακά για να επιτρέψουν την ανάπτυξη των ριζών, αλλά αρκετά δυνατά για να τα κρατήσουν.

Οι αγρο-οικολόγοι καλλιεργητές χρησιμοποιούν πολλές πρακτικές που θα βρείτε στις βιολογικές καλλιέργειες, αλλά αυτό που τους ξεχωρίζουν είναι ότι σχεδιάζουν για τα χωράφια τους, καλλιέργειες και παραγωγή ζώων με τεχνικές που δε χρησιμοποιούν χημικές ουσίες αλλά αξιοποιούν τα φυτικά απόβλητα και ζωικά απόβλητα εμπλουτίζοντας το έδαφος , η παραγωγή των ζωοτροφών γίνεται τοπικά μειώνοντας το κόστος αλλά και το οικολογικό αποτύπωμα. Χρησιμοποιώντας την βιοποικιλότητα με αμειψισπορά και συγκαλλιέργεια διατήρούν τη γονιμότητα των χωραφιών τους . Χρησιμοποιούν παραδοσιακές ποικιλίες σπόρων κατάλληλες για το πολύ-λειτουργικό μοντέλο μιας μορφής ήπιας γεωργίας. Η συγκαλλιέργεια με βότανα και αρωματικά βοηθάει στο καλύτερο επικονιασμό όλης της καλλιέργειας. Η αύξηση της βιοποικιλότητας του χωραφιού αυξάνει την παραγωγικότητα. Αξιοποιούν καλύτερα το νερό που δέχονται τα εδάφη τους, και σέβονται το περιβάλλον.

[youtube https://www.youtube.com/watch?v=bLqYE-m2nE4]

Απέναντι Όχθη

Αγροοικολογία: το μέλλον της γεωργίας;

Γεωργία και οικολογία: δύο διαφορετικά περιβάλλοντα, επομένως δύο χωριστά πεδία μελέτης, σωστά; Ή μήπως όχι…. Η ενσωμάτωση αυτών των δύο πεδίων είναι αυτό που ονομάζουμε «αγρο-οικολογία» και με τη βοήθεια της επιστήμης μπορούμε να κατανοήσουμε και να επωφεληθούμε από τις
αλληλεπιδράσεις των εδαφών μας, των καλλιεργειών και των ζώων, με τον αέρα, το νερό, το κλίμα και την άγρια ​​ζωή. Αυτό που κάνει την αγρο-οικολογία τόσο διαφορετική είναι ότι συνδυάζει τα καλύτερα από δύο δοκιμασμένα στο χρόνο πεδία, την οικολογία και τη γεωργία, για να επιδιώξουν λύσεις για έναν πιο υγιεινό κόσμο.

Αν και κάποιοι μπορεί να θεωρούν περίεργο να συμπεριλάβουν τη γεωργία στην οικολογία, θα πρέπει να εξηγήσω ότι οικολογία ορίζεται η επιστήμη που «αντιμετωπίζει την αλληλεπίδραση μεταξύ των οργανισμών και του περιβάλλοντος τους ως ολοκληρωμένου συστήματος».

Τα αγροκτήματα περιέχουν οργανισμούς (π.χ. μικροοργανισμούς εδάφους, σκουλήκια, μέλισσες, ζιζάνια, χόρτα, καλλιέργειες, ζώα, ανθρώπους) καθώς και το περιβάλλον τους (π.χ. τοπία, έδαφος, αέρα, νερό, καιρός και κλίμα). Είναι συνεπώς λογικό να ερευνηθούν και να κατανοηθούν οι σχέσεις μεταξύ όλων αυτών των μερών; Ειδικά σε μια εποχή που όλα φαίνεται να κινούνται ταχύτερα από πριν (σκεφτείτε μέλισσες που εξαφανίζονται , την καταστροφική ξηρασία , τις καταστροφικές πλημμύρες ).

Η σύγχρονη γεωργία είχε μια θεαματική εξέλιξη τον τελευταίο αιώνα . Οι τεχνολογικές εξελίξεις στην αναπαραγωγή φυτικού γενετικού υλικού, την αγρονομία, τα λιπάσματα και τα φυτοφάρμακα τον 20ο αιώνα ήταν τεράστιες και βοήθησαν να αντιμετωπιστούν οι σοβαρές ελλείψεις σε τρόφιμα του προηγούμενου αιώνα . Από την άλλη πλευρά, αυτή η επιτυχία μας έδωσε νέα προβλημάτα, μερικά από τα οποία είναι σχεδόν αντίθετα από την έλλειψη τροφίμων: πλεονάσματα τροφίμων, απόβλητα τροφίμων και επιδημία παχυσαρκίας. Ακόμη χειρότερα, πολλές από τις καινοτόμες πρακτικές και τεχνολογίες δημιουργούν άλλα προβλήματα, τα οποία γίνονται πιο απτά, όπως η εκτεταμένη διάβρωση και υποβάθμιση του εδάφους, ζημιές στους υδάτινους πόρους, ατμοσφαιρική ρύπανση, αύξηση των εκπομπών αερίων του θερμοκηπίου, απώλειες στη βιοποικιλότητα και, Γ.Τ.Ο ζιζανιοκτόνα .

Με τον παγκόσμιο πληθυσμό να ανέρχεται σε 8 δισεκατομμύρια , πρέπει επειγόντως να βρούμε τρόπους να καλλιεργούμε τρόφιμα που αποκαθιστούν, αντί να εξαντλούν, τους περιορισμένους πόρους μας και που θα δημιουργούν βιώσιμα και ανθεκτικά οικοσυστήματα. Η επιστήμη της αγρο-οικολογίας αποδεικνύει ότι αυτός είναι ένας εφικτός στόχος

Η αγρο-οικολογία αρχίζει με υγιή εδάφη. Τα υγιή εδάφη υποστηρίζουν τα φυτά παρέχοντας ισορροπία θρεπτικών συστατικών (για παράδειγμα, άζωτο και φώσφορο) και άνθρακα (τροφή για τη διατήρηση των μικροοργανισμών). Έχουν μια υφή που κρατά άφθονο νερό επιτρέποντας την διήθηση του νερού και τη ροή του οξυγόνου βαθιά στις ρίζες. Είναι αρκετά μαλακά για να επιτρέψουν την ανάπτυξη των ριζών, αλλά αρκετά δυνατά για να τα κρατήσουν.

Οι αγρο-οικολόγοι καλλιεργητές χρησιμοποιούν πολλές πρακτικές που θα βρείτε στις βιολογικές καλλιέργειες, αλλά αυτό που τους ξεχωρίζουν είναι ότι σχεδιάζουν για τα χωράφια τους, καλλιέργειες και παραγωγή ζώων με τεχνικές που δε χρησιμοποιούν χημικές ουσίες αλλά αξιοποιούν τα φυτικά απόβλητα και ζωικά απόβλητα εμπλουτίζοντας το έδαφος , η παραγωγή των ζωοτροφών γίνεται τοπικά μειώνοντας το κόστος αλλά και το οικολογικό αποτύπωμα. Χρησιμοποιώντας την βιοποικιλότητα με αμειψισπορά και συγκαλλιέργεια διατήρούν τη γονιμότητα των χωραφιών τους . Χρησιμοποιούν παραδοσιακές ποικιλίες σπόρων κατάλληλες για το πολύ-λειτουργικό μοντέλο μιας μορφής ήπιας γεωργίας. Η συγκαλλιέργεια με βότανα και αρωματικά βοηθάει στο καλύτερο επικονιασμό όλης της καλλιέργειας. Η αύξηση της βιοποικιλότητας του χωραφιού αυξάνει την παραγωγικότητα. Αξιοποιούν καλύτερα το νερό που δέχονται τα εδάφη τους, και σέβονται το περιβάλλον.

[youtube https://www.youtube.com/watch?v=bLqYE-m2nE4]

Απέναντι Όχθη

Αγροοικολογία: το μέλλον της γεωργίας;

Γεωργία και οικολογία: δύο διαφορετικά περιβάλλοντα, επομένως δύο χωριστά πεδία μελέτης, σωστά; Ή μήπως όχι…. Η ενσωμάτωση αυτών των δύο πεδίων είναι αυτό που ονομάζουμε «αγρο-οικολογία» και με τη βοήθεια της επιστήμης μπορούμε να κατανοήσουμε και να επωφεληθούμε από τις
αλληλεπιδράσεις των εδαφών μας, των καλλιεργειών και των ζώων, με τον αέρα, το νερό, το κλίμα και την άγρια ​​ζωή. Αυτό που κάνει την αγρο-οικολογία τόσο διαφορετική είναι ότι συνδυάζει τα καλύτερα από δύο δοκιμασμένα στο χρόνο πεδία, την οικολογία και τη γεωργία, για να επιδιώξουν λύσεις για έναν πιο υγιεινό κόσμο.

Αν και κάποιοι μπορεί να θεωρούν περίεργο να συμπεριλάβουν τη γεωργία στην οικολογία, θα πρέπει να εξηγήσω ότι οικολογία ορίζεται η επιστήμη που «αντιμετωπίζει την αλληλεπίδραση μεταξύ των οργανισμών και του περιβάλλοντος τους ως ολοκληρωμένου συστήματος».

Τα αγροκτήματα περιέχουν οργανισμούς (π.χ. μικροοργανισμούς εδάφους, σκουλήκια, μέλισσες, ζιζάνια, χόρτα, καλλιέργειες, ζώα, ανθρώπους) καθώς και το περιβάλλον τους (π.χ. τοπία, έδαφος, αέρα, νερό, καιρός και κλίμα). Είναι συνεπώς λογικό να ερευνηθούν και να κατανοηθούν οι σχέσεις μεταξύ όλων αυτών των μερών; Ειδικά σε μια εποχή που όλα φαίνεται να κινούνται ταχύτερα από πριν (σκεφτείτε μέλισσες που εξαφανίζονται , την καταστροφική ξηρασία , τις καταστροφικές πλημμύρες ).

Η σύγχρονη γεωργία είχε μια θεαματική εξέλιξη τον τελευταίο αιώνα . Οι τεχνολογικές εξελίξεις στην αναπαραγωγή φυτικού γενετικού υλικού, την αγρονομία, τα λιπάσματα και τα φυτοφάρμακα τον 20ο αιώνα ήταν τεράστιες και βοήθησαν να αντιμετωπιστούν οι σοβαρές ελλείψεις σε τρόφιμα του προηγούμενου αιώνα . Από την άλλη πλευρά, αυτή η επιτυχία μας έδωσε νέα προβλημάτα, μερικά από τα οποία είναι σχεδόν αντίθετα από την έλλειψη τροφίμων: πλεονάσματα τροφίμων, απόβλητα τροφίμων και επιδημία παχυσαρκίας. Ακόμη χειρότερα, πολλές από τις καινοτόμες πρακτικές και τεχνολογίες δημιουργούν άλλα προβλήματα, τα οποία γίνονται πιο απτά, όπως η εκτεταμένη διάβρωση και υποβάθμιση του εδάφους, ζημιές στους υδάτινους πόρους, ατμοσφαιρική ρύπανση, αύξηση των εκπομπών αερίων του θερμοκηπίου, απώλειες στη βιοποικιλότητα και, Γ.Τ.Ο ζιζανιοκτόνα .

Με τον παγκόσμιο πληθυσμό να ανέρχεται σε 8 δισεκατομμύρια , πρέπει επειγόντως να βρούμε τρόπους να καλλιεργούμε τρόφιμα που αποκαθιστούν, αντί να εξαντλούν, τους περιορισμένους πόρους μας και που θα δημιουργούν βιώσιμα και ανθεκτικά οικοσυστήματα. Η επιστήμη της αγρο-οικολογίας αποδεικνύει ότι αυτός είναι ένας εφικτός στόχος

Η αγρο-οικολογία αρχίζει με υγιή εδάφη. Τα υγιή εδάφη υποστηρίζουν τα φυτά παρέχοντας ισορροπία θρεπτικών συστατικών (για παράδειγμα, άζωτο και φώσφορο) και άνθρακα (τροφή για τη διατήρηση των μικροοργανισμών). Έχουν μια υφή που κρατά άφθονο νερό επιτρέποντας την διήθηση του νερού και τη ροή του οξυγόνου βαθιά στις ρίζες. Είναι αρκετά μαλακά για να επιτρέψουν την ανάπτυξη των ριζών, αλλά αρκετά δυνατά για να τα κρατήσουν.

Οι αγρο-οικολόγοι καλλιεργητές χρησιμοποιούν πολλές πρακτικές που θα βρείτε στις βιολογικές καλλιέργειες, αλλά αυτό που τους ξεχωρίζουν είναι ότι σχεδιάζουν για τα χωράφια τους, καλλιέργειες και παραγωγή ζώων με τεχνικές που δε χρησιμοποιούν χημικές ουσίες αλλά αξιοποιούν τα φυτικά απόβλητα και ζωικά απόβλητα εμπλουτίζοντας το έδαφος , η παραγωγή των ζωοτροφών γίνεται τοπικά μειώνοντας το κόστος αλλά και το οικολογικό αποτύπωμα. Χρησιμοποιώντας την βιοποικιλότητα με αμειψισπορά και συγκαλλιέργεια διατήρούν τη γονιμότητα των χωραφιών τους . Χρησιμοποιούν παραδοσιακές ποικιλίες σπόρων κατάλληλες για το πολύ-λειτουργικό μοντέλο μιας μορφής ήπιας γεωργίας. Η συγκαλλιέργεια με βότανα και αρωματικά βοηθάει στο καλύτερο επικονιασμό όλης της καλλιέργειας. Η αύξηση της βιοποικιλότητας του χωραφιού αυξάνει την παραγωγικότητα. Αξιοποιούν καλύτερα το νερό που δέχονται τα εδάφη τους, και σέβονται το περιβάλλον.

[youtube https://www.youtube.com/watch?v=bLqYE-m2nE4]

Απέναντι Όχθη

Αγροοικολογία: το μέλλον της γεωργίας;

Σήμερα, το σύστημα παραγωγής, διανομής και κατανάλωσης τροφίμων, σε όλη την αλυσίδα του, από το χωράφι μέχρι το πιάτο, βρίσκεται στα χέρια ελάχιστων πολυεθνικών που αποκλειστική προτεραιότητα έχει το οικονομικό όφελος και όχι τις διατροφικές μας ανάγκες, και το σεβασμό για το περιβάλλον. Τα αγαθά όπως το νερό, οι σπόροι, η γη … ιδιωτικοποιήθηκαν και ανήκουν πια στις πολύ μεγάλες πολυεθνικές.

Η τροφή δεν αποτελεί πια βασικό ανθρώπινο δικαίωμα σήμερα. Λίγες πολυεθνικές εταιρείες ελέγχουν και μονοπωλούν κάθε ένα από τα στάδια της διατροφικής αλυσίδας, από την παραγωγή έως τη μεταποίηση και την τελική διανομή. Ένα μονοπώλιο, που επιτρέπει σε αυτούς που το ασκούν να έχουν τον έλεγχο και τον προσδιορισμό του τι καταναλώνουμε, σε ποια τιμή, από που προέρχεται, πώς έχει μεταποιηθεί, έχοντας παράλληλα τη ρητή υποστήριξη κυβερνήσεων και διεθνών θεσμών που υποστηρίζουν τα κέρδη των εταιρειών αυτών απέναντι στις διατροφικές ανάγκες των ανθρώπων και στον σεβασμό του περιβάλλοντος. Αυτή η μονοπωλιακή συγκέντρωση έχει πολύ μεγάλο αρνητικό αντίκτυπο σε όλους τους παράγοντες που συμμετέχουν στην αλυσίδα: αγρότες, μεταποιητές, προμηθευτές, εργαζόμενοι, καταναλωτές κ.λ.π.

Η σημερινή επισιτιστική κρίση υπογραμμίζει αυτή τη σοβαρή κατάσταση. Σήμερα, ο αριθμός των πεινασμένων ανθρώπων παγκοσμίως φτάνει τα 925 εκατομμύρια άτομα, σύμφωνα με τον Οργανισμό Τροφίμων και Γεωργίας των Ηνωμένων Εθνών (FAO), 75 εκατομμύρια περισσότερο από ότι πριν ξεκινήσει η κρίση. Παραδόξως, ποτέ στην ιστορία δεν έχουν παραχθεί τόσες πολλές τροφές όπως τώρα. Επομένως, το πρόβλημα δεν αφορά την παραγωγή τροφίμων, αλλά την πρόσβαση σε αυτό, επειδή μεγάλα στρώματα του πληθυσμού, ειδικά στις χώρες του Νότου, δεν μπορούν να πληρώσουν τις καθορισμένες τιμές.Επίσης οι φυσικοί πόροι που πρέπει να εξασφαλίσουν την παραγωγή τροφίμων, όπως νερό, σπόροι, γη … που για αιώνες ανήκαν στις κοινότητες, έχουν λεηλατηθεί και ιδιωτικοποιηθεί. Αυτό εμποδίζει την ελεύθερη πρόσβαση των λαών στην παραγωγή και κατανάλωση τροφίμων. Το δικαίωμα στη διατροφή βρίσκεται τώρα στα χέρια των πολυεθνικών της βιομηχανικής γεωργίας. Η καλλιέργεια της γης, η διατήρηση σπόρων, η πρόσβαση στο νερό, η κατανάλωση τροφίμων χωρίς Γ.Τ.Ο. και χωρίς φυτοφάρμακα … δεν είναι σήμερα διαθέσιμη στους αγρότες και τους καταναλωτές.

Στο πλαίσιο αυτό, είναι πολύ σημαντικό να διεκδικήσουμε το δικαίωμά μας στην διατροφική κυριαρχία: απέναντι στο κρυμμένο πρόσωπο του παγκόσμιου συστήματος τροφίμων, που οδήγησε στην επισιτιστική κρίση και στις καταστροφικές επιπτώσεις του σημερινού μοντέλου της γεωργικής παραγωγής και κατανάλωσης . Οι δημόσιες πολιτικές πρέπει να προωθήσουν μια αυτόχθονη, βιώσιμη, βιολογική γεωργία, απαλλαγμένη από Γ.Τ.Ο. προϊόντα και για εκείνα τα προϊόντα που δεν καλλιεργούνται τοπικά, να χρησιμοποιούν μέσα δίκαιου εμπορίου σε διεθνή κλίμακα. Μια παραδειγματική στροφή στην παραγωγή, τη διανομή και την κατανάλωση των τροφίμων είναι δυνατή μόνο σε ένα ευρύτερο πολιτικό, οικονομικό και κοινωνικό μετασχηματισμό και τη δημιουργία εταιρικών σχέσεων μεταξύ των αγροτών, των εργαζομένων, των γυναικών, των μεταναστών, και των νέων. Όλοι πρέπει να έχουν πρόσβαση σε ασφαλή, θρεπτική και πολιτισμικά κατάλληλη τροφή, σε επαρκή ποσότητα και ποιότητα για τη διατήρηση μιας υγιούς ζωής, με αξιοπρέπεια.


Διατροφική Κυριαρχία, γιατί η τροφή δεν αποτελεί πια βασικό ανθρώπινο δικαίωμα σήμερα.

Παραδοσιακά, οι γεωργοί φύλασσαν και μοίραζαν  τους σπόρους μεταξύ τους, αλλά τώρα, η περισσότερη παραγωγή σπόρων ελέγχεται από ελάχιστες εταιρείες. Η Vandana Shiva εξηγεί τη σημασία της προστασίας της καλλιέργειας και της βιοποικιλότητας των σπόρων. Είναι αυτό που αποκαλεί κυριαρχία σπόρων. Seed sovereignty, δηλαδή  το δικαίωμα των καλλιεργητών να εκτρέφουν και να ανταλλάσσουν ποικιλίες σπόρων ανοιχτού κώδικα που μπορούν να σωθούν και οι οποίοι

δεν είναι κατοχυρωμένοι με δίπλωμα ευρεσιτεχνίας ή  γενετικά τροποποιημένοι και δεν ανήκουν ή ελέγχονται από γιγαντιαίες εταιρείες σπόρων.

Και ευτυχώς υπάρχουν άνθρωποι εκεί έξω που αγωνίζονται για αυτό. Μπορείτε να μάθετε για αυτό σε αυτό το πολύ ενημερωτικό βίντεο 3 λεπτών .

[youtube https://www.youtube.com/watch?v=edu9lfgMt28]

Απέναντι Όχθη

Seed sovereignty,κυριαρχία σπόρων.

Παραδοσιακά, οι γεωργοί φύλασσαν και μοίραζαν  τους σπόρους μεταξύ τους, αλλά τώρα, η περισσότερη παραγωγή σπόρων ελέγχεται από ελάχιστες εταιρείες. Η Vandana Shiva εξηγεί τη σημασία της προστασίας της καλλιέργειας και της βιοποικιλότητας των σπόρων. Είναι αυτό που αποκαλεί κυριαρχία σπόρων. Seed sovereignty, δηλαδή  το δικαίωμα των καλλιεργητών να εκτρέφουν και να ανταλλάσσουν ποικιλίες σπόρων ανοιχτού κώδικα που μπορούν να σωθούν και οι οποίοι

δεν είναι κατοχυρωμένοι με δίπλωμα ευρεσιτεχνίας ή  γενετικά τροποποιημένοι και δεν ανήκουν ή ελέγχονται από γιγαντιαίες εταιρείες σπόρων.

Και ευτυχώς υπάρχουν άνθρωποι εκεί έξω που αγωνίζονται για αυτό. Μπορείτε να μάθετε για αυτό σε αυτό το πολύ ενημερωτικό βίντεο 3 λεπτών .

[youtube https://www.youtube.com/watch?v=edu9lfgMt28]

Απέναντι Όχθη

Seed sovereignty,κυριαρχία σπόρων.

Προσπαθούμε καθημερινά να παρουσιάζουμε στις πλατφόρμες των social media την καλύτερη εκδοχή του εαυτού μας στους άλλους. Μοιραζόμαστε τα πάντα, από τα σημαντικά επιτεύγματα μας, από τα μέρη που επισκεφθήκαμε, το φαγητό που τρώμε, κλπ,
προσπαθούμε να είμαστε όσο το δυνατόν πιο «πραγματικοί» για να αρέσουμε στους «φίλους» μας.

Ο Eckhart Tolle μας προτρέπει να σκεφτούμε τη συμπεριφορά μας. Πρέπει να σταματήσουμε να ορίζουμε τον εαυτό μας και να μην ανησυχούμε για τον τρόπο με τον οποίο οι άλλοι μας καθορίζουν. Με αυτόν τον τρόπο θα επανέλθουμε στη ζωή και θα είμαστε πιο «πραγματικοί» από ό, τι θα μπορούσαμε ποτέ να γίνουμε στο διαδίκτυο.

[youtube https://www.youtube.com/watch?v=FTiiF-yks_s]

Απέναντι Όχθη

Facebook Εγωισμός

Σε έναν κόσμο όπου οι θέσεις εργασίας μειώνονται συνεχώς από την εξέλιξη της τεχνολογίας , κάποιοι ήδη έχουν αρχίσει να υποστηρίζουν ότι το δίχτυ κοινωνικής προστασίας θα πρέπει να αλλάξει.Οι υποστηρικτές του καθολικού βασικού εισοδήματος πιστεύουν ότι η άνευ όρων προσφορά ενός κανονικού, αν και μικρού, χρηματικού ποσού θα μπορούσε να βοηθήσει πολλούς να σταθούν στα πόδια τους ακόμη και να τους ενθαρρύνουν να επενδύσουν σε νέες επιχειρηματικές ιδέες.

Η ιδέα του καθολικού βασικού εισοδήματος δεν είναι μια νέα ιδέα. Το 2017 έγιναν μια σειρά από πειράματα σε όλο τον κόσμο – στην Κένυα , τη Φινλανδία, τον Καναδά και την Καλιφόρνια, μεταξύ άλλων.

Οι προσπάθειες στη Καλιφόρνια ξεκίνησαν από την μεγαλύτερη start up εταιρεία της Silicon Valley : Y Combinator , ο οποία βρίσκεται στη διαδικασία εκπόνησης μιας μεγάλης μελέτης με βάση τα ευρήματα της δοκιμής που διεξήχθη πέρυσι στο Όουκλαντ.

Καθώς εξελίσσεται ο κόσμος της εργασίας, τόσο οι ιδιωτικοί γίγαντες όσο και οι κυβερνήσεις αντανακλούν το μέλλον της δημόσιας πρόνοιας και το καθολικό εισόδημα είναι μια ελκυστική ιδέα.

Το πείραμα της Φινλανδίας, το οποίο πραγματοποιήθηκε το 2017, κέρδισε επαινετικά σχόλια σε όλο τον κόσμο. Το 2018 το πείραμα συνεχίζεται στη Σκωτία.

Οι άνθρωποι που ζουν στις πόλεις της Σκωτίας της Γλασκώβης, του Εδιμβούργου, του Fife και του North Ayrshire ενδέχεται να λάβουν σύντομα ένα άνευ όρων μηνιαίο ποσό σε ένα πιλοτικό πρόγραμμα « καθολικού βασικού εισοδήματος».

Στη Σκωτία, ορισμένοι επέκριναν την τοπική κυβέρνηση, η οποία δεν διαθέτει τις εξουσίες για τους φόρους και τα οφέλη που είναι απαραίτητα για την πρόβλεψη ενός πλήρους βασικού εισοδήματος.
Ωστόσο, οι άνθρωποι από τις δύο πλευρές του πολιτικού συστήματος δεσμεύτηκαν με την πρόταση, η οποία αν και θα κοστίσει χρήματα θα μπορούσε να αποφέρει σημαντικές οικονομίες με την αντικατάσταση των επιδομάτων ανεργίας. «Καθώς η εργασία αλλάζει τόσο γρήγορα είναι πολύ σημαντικό να είμαστε διατεθειμένοι και ανοιχτοί σε διαφορετικούς τρόπους με τους οποίους μπορούμε να υποστηρίξουμε τους πολίτες να συμμετάσχουν πλήρως στη νέα οικονομία» δήλωσε ο υπουργός της Σκωτίας, Νικολά Στουρτζών


Η Σκωτία ξεκινά ένα γενικό πείραμα καθολικού βασικού εισοδήματος το 2018

Σε έναν κόσμο όπου οι θέσεις εργασίας μειώνονται συνεχώς από την εξέλιξη της τεχνολογίας , κάποιοι ήδη έχουν αρχίσει να υποστηρίζουν ότι το δίχτυ κοινωνικής προστασίας θα πρέπει να αλλάξει.Οι υποστηρικτές του καθολικού βασικού εισοδήματος πιστεύουν ότι η άνευ όρων προσφορά ενός κανονικού, αν και μικρού, χρηματικού ποσού θα μπορούσε να βοηθήσει πολλούς να σταθούν στα πόδια τους ακόμη και να τους ενθαρρύνουν να επενδύσουν σε νέες επιχειρηματικές ιδέες.

Η ιδέα του καθολικού βασικού εισοδήματος δεν είναι μια νέα ιδέα. Το 2017 έγιναν μια σειρά από πειράματα σε όλο τον κόσμο – στην Κένυα , τη Φινλανδία, τον Καναδά και την Καλιφόρνια, μεταξύ άλλων.

Οι προσπάθειες στη Καλιφόρνια ξεκίνησαν από την μεγαλύτερη start up εταιρεία της Silicon Valley : Y Combinator , ο οποία βρίσκεται στη διαδικασία εκπόνησης μιας μεγάλης μελέτης με βάση τα ευρήματα της δοκιμής που διεξήχθη πέρυσι στο Όουκλαντ.

Καθώς εξελίσσεται ο κόσμος της εργασίας, τόσο οι ιδιωτικοί γίγαντες όσο και οι κυβερνήσεις αντανακλούν το μέλλον της δημόσιας πρόνοιας και το καθολικό εισόδημα είναι μια ελκυστική ιδέα.

Το πείραμα της Φινλανδίας, το οποίο πραγματοποιήθηκε το 2017, κέρδισε επαινετικά σχόλια σε όλο τον κόσμο. Το 2018 το πείραμα συνεχίζεται στη Σκωτία.

Οι άνθρωποι που ζουν στις πόλεις της Σκωτίας της Γλασκώβης, του Εδιμβούργου, του Fife και του North Ayrshire ενδέχεται να λάβουν σύντομα ένα άνευ όρων μηνιαίο ποσό σε ένα πιλοτικό πρόγραμμα « καθολικού βασικού εισοδήματος».

Στη Σκωτία, ορισμένοι επέκριναν την τοπική κυβέρνηση, η οποία δεν διαθέτει τις εξουσίες για τους φόρους και τα οφέλη που είναι απαραίτητα για την πρόβλεψη ενός πλήρους βασικού εισοδήματος.
Ωστόσο, οι άνθρωποι από τις δύο πλευρές του πολιτικού συστήματος δεσμεύτηκαν με την πρόταση, η οποία αν και θα κοστίσει χρήματα θα μπορούσε να αποφέρει σημαντικές οικονομίες με την αντικατάσταση των επιδομάτων ανεργίας. «Καθώς η εργασία αλλάζει τόσο γρήγορα είναι πολύ σημαντικό να είμαστε διατεθειμένοι και ανοιχτοί σε διαφορετικούς τρόπους με τους οποίους μπορούμε να υποστηρίξουμε τους πολίτες να συμμετάσχουν πλήρως στη νέα οικονομία» δήλωσε ο υπουργός της Σκωτίας, Νικολά Στουρτζών


Η Σκωτία ξεκινά ένα γενικό πείραμα καθολικού βασικού εισοδήματος το 2018

Από την έναρξη της βιομηχανικής επανάστασης, ο παγκόσμιος πληθυσμός, αλλά και η οικονομική δραστηριότητα, αυξήθηκαν κατακόρυφα. Πλέον ο παγκόσμιος πληθυσμός ξεπερνά τα 7 δισεκατομμύρια, έχοντας σχεδόν επταπλασιαστεί από το 1820. Παράλληλα υπολογίζεται ότι, μέχρι το 2050, ο παγκόσμιος πληθυσμός θα αγγίζει τα 9 δισεκατομμύρια, με αποτέλεσμα να χρειάζεται άλλος ένας πλανήτης για να τραφούν όλοι οι κάτοικοι. Επιπρόσθετα, ο πλανήτης βρίσκεται σε μία συνεχόμενη αύξηση της θερμοκρασίας του, δημιουργώντας πολλά προβλήματα στο οικοσύστημα.
Είναι πλέον φανερό ότι η ανθρωπότητα ζει πάνω από τη φέρουσα ικανότητα του πλανήτη, δημιουργώντας προβλήματα στο περιβάλλον. Οι αυξημένες εκπομπές αερίων του θερμοκηπίου, η μη ανανεωσιμότητα των φυσικών πόρων, η κλιματική αλλαγή, η εξαφάνιση έμβιων όντων, αλλά και η γενικότερη υποβάθμιση της ποιότητας ζωής είναι θέματα μείζονος σημασίας. Από την άλλη μεριά, οι οικονομολόγοι, και ιδιαίτερα αυτοί που πιστεύουν στην αέναη ανάπτυξη της οικονομίας, αψηφούν τις προειδοποιήσεις περί βιοφυσικών ορίων του πλανήτη.
Ο κώδωνας του κινδύνου για τον πλανήτη είχε ηχήσει από το 1972 και συγκεκριμένα από την έκθεση της Λέσχης της Ρώμης. Εκεί τονιζόταν ότι ο πλανήτης, δεδομένου ότι είναι ένα κλειστό σύστημα, δεν μπορεί να αντέξει σε μια πολιτική απεριόριστης ανάπτυξης. Οι περισσότεροι οικονομολόγοι, μέχρι τότε, παρουσίαζαν την οικονομία αποκομμένη από το κοινωνικό και περιβαλλοντικό σύνολο. Τα αποτελέσματα της έκθεσης εμφανίστηκαν σταδιακά στην καθημερινότητα των ανθρώπων στις «ευημερούσες» κοινωνίες, λόγω έλλειψης ενεργειακών αποθεμάτων. Έτσι λοιπόν, το 1987 δημοσιεύεται η έκθεση Μπρούντλαντ, όπου πλέον επικαιροποιείται η προστασία του περιβάλλοντος κατά την οικονομική διαδικασία. Τότε ακούγεται για πρώτη φορά η έννοια της βιώσιμης ανάπτυξης, αναφερόμενη στην ικανοποίηση των δικών μας αναγκών χωρίς να επιβαρύνεται η ικανοποίηση των μελλοντικών γενεών. Επίσημα η βιώσιμη ανάπτυξη άρχισε να λειτουργεί από το 1992 και τη συνδιάσκεψη στο Ρίo.
Όμως, η βιώσιμη ανάπτυξη δεν θεωρείται από κάποιους μια ρεαλιστική λύση για τη κοινωνία και το περιβάλλον. Τα αυξανόμενα περιβαλλοντικά προβλήματα, αλλά και οι πολιτικές σκοπιμότητες, δεν προσφέρουν θετικά συμπεράσματα για την προοπτική της. Ειδικότερα, θεωρείται ως η «πράσινη όψη της καπιταλιστικής οικονομίας», δεδομένου ότι η βιώσιμη ανάπτυξη δεν αποφεύγει τον καταναλωτισμό. Επιπλέον, δεν γίνεται πιστευτή η ιδέα της οικονομικής μεγέθυνσης με περιβαλλοντικά βιώσιμο τρόπο. Παράλληλα, ασκείται κριτική προς τη λέξη ανάπτυξη, που θεωρείται «προβληματική». Ο λόγος είναι μια διπλή αλληλουχία αρνητικών συνεπειών της ανάπτυξης για την κοινωνία και το περιβάλλον. Καταρχήν η ανάπτυξη, δηλαδή η οικονομική μεγέθυνση, με τον τρόπο που χρησιμοποιείται δημιουργεί σχέσεις εξουσίας μέσα στην κοινωνία, αλλά και αποικιακές σχέσεις σε παγκόσμιο επίπεδο. Κατά δεύτερον, η οικονομική διαδικασία είναι από τη φύση της εντροπική και χρειάζεται μια μόνιμη χρήση υλικού και πόρων, με αποτέλεσμα να μην αποφεύγεται η ρύπανση του περιβάλλοντος.
Έτσι, προτείνεται μια ριζοσπαστικότερη και ρεαλιστικότερη πρόταση για την κοινωνία και το περιβάλλον, αυτή της αποανάπτυξης. Η αποανάπτυξη προτείνει ένα μοντέλο οικονομίας παρομοιάζοντός το με το σαλιγκάρι. Δηλαδή, όπως το σαλιγκάρι δημιουργεί το κέλυφός του μέχρι το σημείο που μπορεί να το σηκώσει, έτσι και η ανθρωπότητα πρέπει να δημιουργήσει μια οικονομική διαδικασία που να την αντέχει το περιβάλλον και η κοινωνία. Αυτό το είδος οικονομίας θα μπορούσε να είναι δυνητικά η συνεργατική, αλληλέγγυα ή κοινωνική οικονομία. Τα μη καπιταλιστικά φαντασιακά που παράγει η συνεργατική οικονομία από την ιστορική ουτοπικότητα που τη χαρακτηρίζει, σε συνδυασμό με τη μετέπειτα εξέλιξή της σε αλληλέγγυα ή κοινωνική οικονομία, την κάνουν να φαντάζει ως ένα ιδανικό οικονομικό μοντέλο χαμηλότερης κλίμακας, που επικεντρώνεται σε τοπικό επίπεδο και μπορεί να δώσει λύσεις στις περιβαλλοντικές πιέσεις του πλανήτη.


Του Αλέξανδρου Κόρπα – Πρελορέντζου. Ρήξη

Η οικολογική υποβάθμιση και η «διέξοδος του σαλιγκαριού»