25 February, 2018
Home / Περιβαλλον (Page 17)

Σε όλη την Ευρώπη, νέοι άνθρωποι συνήθως χωρίς κανένα γεωργικό υπόβαθρο αποφασίζουν να ξεκινήσουν ένα αγρόκτημα, συχνά χρησιμοποιώντας την αγρο-οικολογία .Παρά τις πολλές δυσκολίες που αντιμετωπίζουν αυτοί οι νέοι γεωργοί, οι πρακτικές τους είναι καινοτόμες και βιώσιμες.
Αποτελούν απάντηση στο άδειασμα της Ευρωπαϊκής αγροτικής υπαίθρου και ο αριθμός τους συνεχώς αυξάνεται. Τι οδηγεί τους νέους να κάνουν αυτή τη ριζοσπαστική επιλογή; Ποια εμπόδια αντιμετώπισαν και ποιες λύσεις βρήκαν; Τι συστήνουν σε άλλους με παρόμοιες προσδοκίες ; Στο σύντομο βίντεο που ακολουθεί 8 νέοι αγρότες, από τη Γαλλία, την Ιρλανδία, τη Γερμανία και την Ολλανδία δίνουν απαντήσεις σε όλα αυτά τα ερωτήματα.

Future farmers in Europe from Cultivate! on Vimeo.

Κάντε το. Επιλέξτε την αγροτική εναλλακτική λύση.

Σε όλη την Ευρώπη, νέοι άνθρωποι συνήθως χωρίς κανένα γεωργικό υπόβαθρο αποφασίζουν να ξεκινήσουν ένα αγρόκτημα, συχνά χρησιμοποιώντας την αγρο-οικολογία .Παρά τις πολλές δυσκολίες που αντιμετωπίζουν αυτοί οι νέοι γεωργοί, οι πρακτικές τους είναι καινοτόμες και βιώσιμες.
Αποτελούν απάντηση στο άδειασμα της Ευρωπαϊκής αγροτικής υπαίθρου και ο αριθμός τους συνεχώς αυξάνεται. Τι οδηγεί τους νέους να κάνουν αυτή τη ριζοσπαστική επιλογή; Ποια εμπόδια αντιμετώπισαν και ποιες λύσεις βρήκαν; Τι συστήνουν σε άλλους με παρόμοιες προσδοκίες ; Στο σύντομο βίντεο που ακολουθεί 8 νέοι αγρότες, από τη Γαλλία, την Ιρλανδία, τη Γερμανία και την Ολλανδία δίνουν απαντήσεις σε όλα αυτά τα ερωτήματα.

Future farmers in Europe from Cultivate! on Vimeo.

Κάντε το. Επιλέξτε την αγροτική εναλλακτική λύση.

Ο Βίλχεμ Ράϊχ στο σημαντικότατο έργο του για τον φασισμό επιχείρησε να ερμηνεύσει την εμφάνιση του φασισμού εντός των πλαισίων της γενικής οικονομικής, πολιτικής και μαζικής ψυχολογικής κατάστασης της Γερμανίας. Η άνοδος του ναζισμού έχει ιστορική εξήγηση: η ήττα της Γερμανίας στον Α ‘ Παγκόσμιο Πόλεμο, η οικονομική κρίση του 1929, ο φόβος των Γερμανών καπιταλιστών
απέναντι στην ανερχόμενη εργατική τάξη, η σοσιαλδημοκρατία που απεδείχθη κατώτερη των περιστάσεων, όλα αυτά κατέστησαν τον ναζισμό μοναδική διέξοδο για το κατεστημένο. Πώς όμως ο Χίτλερ κατόρθωσε να κατακτήσει τις μάζες; Ναι μεν η βάση καθορίζει
το εποικοδόμημα, αλλά κι αυτό επηρεάζει την βάση μετατρεπόμενο σε υλική δύναμη. Η όποια ιδεολογία δεν αντανακλά μόνο την οικονομική διαδικασία, αλλά και ριζώνει στην ψυχική δομή του ανθρώπου, επιδρά δε στην κατάστασή του εξίσου με τον οικονομικό παράγοντα. Αυτήν την καταλυτική αλήθεια την αγνοούν σχεδόν όλοι όσοι ασχολούνται με το φαινόμενο της επικράτησης του φασισμού. Μιλούν για «χιτλερική ψύχωση», μια ερμηνεία εξίσου άστοχη με εκείνη των κομμουνιστών ότι η άνοδος του φασισμού είναι αποτέλεσμα της οικονομικής κρίσης ή της αμφιταλαντευόμενης πολιτικής της σοσιαλδημοκρατίας.
Ο φασισμός είναι ένα «συνονθύλευμα επαναστατικών αισθημάτων και αντιδραστικών αντιλήψεων». Η ναζιστική προπαγάνδα εξωραΐστηκε με επαναστατικές διακηρύξεις που προσέλκυαν τις μικροαστικές και τις προλεταριακές μάζες.Πριν από την άνοδό του στην εξουσία, ο ναζισμός «δρούσε επαναστατικά εναντίον του καπιταλισμού. Μετά την άνοδό του στην εξουσία, συμμάχησε μαζί του.

Στην καθαρή μορφή του είναι το άθροισμα όλων των ανορθολογικών αντιδράσεων του χαρακτήρα του μέσου
ανθρώπου. Η φασιστική νοοτροπία είναι εκείνη του απλού,καταπιεσμένου πνεύματος που δείχνει μια δίψα για εξουσία,
ενώ συγχρόνως εκδηλώνει εξεγερσιακές τάσεις. Δεν είναι τυχαίο ότι όλοι οι φασίστες δικτάτορες προέρχονται από τους κύκλους της μετριοπαθούς και αντιδραστικής μικροαστικής τάξης».
Μακροπρόθεσμα, η μεσαία τάξη δεν μπορεί να γράψει Ιστορία διότι δεν κατέχει τα μέσα παραγωγής. Ωστόσο, δεν στερείται ταξικής συνείδησης: «Αν η μεσαία τάξη κάνει την εμφάνισή της στο ιστορικό προσκήνιο υπό την μορφή του φασισμού, αυτό οφείλεται περισσότερο στο συμφέρον της παρά στις αντιδραστικές αντιλήψεις ενός Χίτλερ ή ενός Γκαίρινγκ».

Ο φασισμός, όμως, δεν περιορίζεται στο να αγκαλιάζει μόνο την μεσαία τάξη. Προχωράει και στην αστικοποίηση των προλετάριων. Δεν δελεάζει την εργατική τάξη με το όνειρο της ισότητας, αλλά με το όνειρο της ξαφνικής προώθησής της στον παράδεισο των μεγαλοαστών και της υλικής ευμάρειας.Τόσο η οικογένεια όσο και το σχολείο κατασκευάζουν ανδρείκελα τα οποία έχουν ανάγκη να κατευθύνονται από ένα στιβαρό χέρι. Όσοι φοβούνται την ελευθερία είναι έτοιμοι να παραδοθούν σε έναν αρχηγό διότι αυτό τους παρέχει ασφάλεια. Ο φασισμός άγγιξε τις μύχιες χορδές καταπιεσμένων σεξουαλικά και ψυχολογικά ατόμων. Η απήχησή του οφείλεται αποκλειστικά στην χαρακτηροδομή των μαζών.
Σύμφωνα με τον Ράϊχ, τρεις είναι οι κύριοι άξονες της φασιστικής ιδεολογίας:

α) Η θεωρία της φυλής
Ο πυρήνας της ήταν η υπόσχεση ότι θα προστατευτεί η «καθαρότητα του αίματος». Ο καθένας υποφέρει ασυνείδητα από σεξουαλικό άγχος και έχει απωθημένες σεξουαλικές επιθυμίες. Η φασιστική ιδεολογία διαχωρίζει τους «καλούς» από τους «κακούς» κατά τέτοιον τρόπο ώστε οι άνθρωποι να αισθάνονται καθαρότεροι και πιό σίγουροι όταν ταυτίζονται με τον μύθο των Αρίων, συνδέοντας μάλιστα την μόλυνση,την αρρώστια και την σεξουαλικότητα με τους «κακούς»-τότε οι νέγροι και οι Εβραίοι γίνονται ο πλέον κατάλληλος στόχος στον οποίο μπορεί να εκτονωθεί το μίσος ανθρώπων που ζουν σε συνθήκες σεξουαλικής και οικονομικής αθλιότητας.
Βασικά ο Ράϊχ παρουσίασε τον τρόπο με τον οποίο αποδόθηκαν στους Εβραίους τα πορνογραφικά βίτσια του Στράϊχερ (βλ. παρακάτω το κείμενο «Ο Ανορθολογισμός του Εθνικοσιαλισμού»).

β) Η ιδεολογία της οικογένειας 
Εκεί όπου παραδοσιακά η εξουσιαστική οικογένεια απαιτούσε την υπακοή των παιδιών στους γονείς, ενσταλάζοντας σε αυτά την αίσθηση του καθήκοντος, η φασιστική ιδεολογία συνέδεσε την οικογενειακή υπερηφάνεια με την εθνική και την φυλετική υπερηφάνεια. Στην πραγματικότητα, ο φασισμός χρησιμοποιεί τυπικά την εξουσιαστική υποταγή του παιδιού και την κατευθύνει προς τους δικούς του σκοπούς,απαιτώντας από εκείνους που συγκινησιακά βρίσκονται σε νηπιακή ηλικία μια μεγαλύτερη προσκόλληση στο κράτος απ’ ό,τι στην οικογένεια. Εφ’ όσον, λοιπόν, το απλό άτομο είναι σε τόσο μεγάλο βαθμό εξαρτημένο από το παντοδύναμο κράτος, όπως είναι εξαρτημένο από την παντοδύναμη μητέρα του, η δομή του υποτακτικού χαρακτήρα του το εμποδίζει να εξεγερθεί εναντίον του Φύρερ, ενώ η λανθάνουσα εχθρότητα διοχετεύεται εσωτερικά προς τα κάτω, στις κατώτερες
βαθμίδες της ιεραρχημένης εξουσίας, και εξωτερικά, στις αποκλεισμένες φυλές. Έτσι, με μια ευφυέστατη μέθοδο, ο
Χίτλερ μπόρεσε να εκμεταλλευθεί τόσο την καθήλωση στην
οικογένεια όσο και την εξέγερση εναντίον της οικογένειας.

γ) Η αντισεξουαλική πολιτική 
Ο Χίτλερ προσωποποίησε την ουσία όλων όσα επεδίωκε να εξαλείψει η σεξουαλική πολιτική του Ράϊχ. Υποσχέθηκε την υποταγή της γυναίκας στον άνδρα, την ενίσχυση της οικονομικής της εξάρτησης, την επιβολή σκληρών μέτρων εναντίον του κινήματος για τον έλεγχο των γεννήσεων και εναντίον των αμβλώσεων, καθώς επίσης και την απελευθέρωση των νεαρών Γερμανίδων από τα «έκφυλα νύχια» των Εβραίων.



Έτσι, σύμφωνα πάντα με τον Ράϊχ, ο φασισμός είχε ως βάση τους ματαιωμένους και διεστραμμένους οργασμικούς  πόθους, την βαθιά χαρακτηρολογική υποταγή και την έξαρση των χειρότερων στοιχείων της πατριαρχικής κοινωνίας.
Γράφει: «Ο φασισμός δεν είναι έργο ενός Χίτλερ ή ενός Μουσολίνι, αλλά η έκφραση της άλογης δομής του μαζικού ατόμου. […] Ο φασισμός δεν είναι πολιτικό κόμμα, είναι μια ορισμένη βιοθεωρία περί ανθρώπου, έρωτα και συνεργασίας, καθώς επίσης και μια τοποθέτηση απέναντι σε αυτά. […]
Οι φασιστικοί φορείς της πανούκλας διέβλεψαν την ανικανότητα
των ανθρώπινων μαζών για ελευθερία και την θεώρησαν απόλυτα δεδομένη βιολογικά. Εισήγαγαν στον κόσμο ανορθολογικές, παραπλανητικές ρατσιστικές θεωρίες, διαίρεσαν την ανθρωπότητα σε βιολογικά διαιωνιζόμενες φυλές υπανθρώπων και υπερανθρώπων, όσο δε πιο αρρωστημένοι και απατεώνες ήταν, έδιναν στον εαυτό τους τον βιολογικό τίτλο του “υπερανθρώπου”.


REICH WILHELM – Ο ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΚΑΙ Ο ΜΑΥΡΟΣ ΦΑΣΙΣΜΟΣ


Ο Βίλχεμ Ράϊχ για τον φασισμό

Ο Βίλχεμ Ράϊχ στο σημαντικότατο έργο του για τον φασισμό επιχείρησε να ερμηνεύσει την εμφάνιση του φασισμού εντός των πλαισίων της γενικής οικονομικής, πολιτικής και μαζικής ψυχολογικής κατάστασης της Γερμανίας. Η άνοδος του ναζισμού έχει ιστορική εξήγηση: η ήττα της Γερμανίας στον Α ‘ Παγκόσμιο Πόλεμο, η οικονομική κρίση του 1929, ο φόβος των Γερμανών καπιταλιστών
απέναντι στην ανερχόμενη εργατική τάξη, η σοσιαλδημοκρατία που απεδείχθη κατώτερη των περιστάσεων, όλα αυτά κατέστησαν τον ναζισμό μοναδική διέξοδο για το κατεστημένο. Πώς όμως ο Χίτλερ κατόρθωσε να κατακτήσει τις μάζες; Ναι μεν η βάση καθορίζει
το εποικοδόμημα, αλλά κι αυτό επηρεάζει την βάση μετατρεπόμενο σε υλική δύναμη. Η όποια ιδεολογία δεν αντανακλά μόνο την οικονομική διαδικασία, αλλά και ριζώνει στην ψυχική δομή του ανθρώπου, επιδρά δε στην κατάστασή του εξίσου με τον οικονομικό παράγοντα. Αυτήν την καταλυτική αλήθεια την αγνοούν σχεδόν όλοι όσοι ασχολούνται με το φαινόμενο της επικράτησης του φασισμού. Μιλούν για «χιτλερική ψύχωση», μια ερμηνεία εξίσου άστοχη με εκείνη των κομμουνιστών ότι η άνοδος του φασισμού είναι αποτέλεσμα της οικονομικής κρίσης ή της αμφιταλαντευόμενης πολιτικής της σοσιαλδημοκρατίας.
Ο φασισμός είναι ένα «συνονθύλευμα επαναστατικών αισθημάτων και αντιδραστικών αντιλήψεων». Η ναζιστική προπαγάνδα εξωραΐστηκε με επαναστατικές διακηρύξεις που προσέλκυαν τις μικροαστικές και τις προλεταριακές μάζες.Πριν από την άνοδό του στην εξουσία, ο ναζισμός «δρούσε επαναστατικά εναντίον του καπιταλισμού. Μετά την άνοδό του στην εξουσία, συμμάχησε μαζί του.

Στην καθαρή μορφή του είναι το άθροισμα όλων των ανορθολογικών αντιδράσεων του χαρακτήρα του μέσου
ανθρώπου. Η φασιστική νοοτροπία είναι εκείνη του απλού,καταπιεσμένου πνεύματος που δείχνει μια δίψα για εξουσία,
ενώ συγχρόνως εκδηλώνει εξεγερσιακές τάσεις. Δεν είναι τυχαίο ότι όλοι οι φασίστες δικτάτορες προέρχονται από τους κύκλους της μετριοπαθούς και αντιδραστικής μικροαστικής τάξης».
Μακροπρόθεσμα, η μεσαία τάξη δεν μπορεί να γράψει Ιστορία διότι δεν κατέχει τα μέσα παραγωγής. Ωστόσο, δεν στερείται ταξικής συνείδησης: «Αν η μεσαία τάξη κάνει την εμφάνισή της στο ιστορικό προσκήνιο υπό την μορφή του φασισμού, αυτό οφείλεται περισσότερο στο συμφέρον της παρά στις αντιδραστικές αντιλήψεις ενός Χίτλερ ή ενός Γκαίρινγκ».

Ο φασισμός, όμως, δεν περιορίζεται στο να αγκαλιάζει μόνο την μεσαία τάξη. Προχωράει και στην αστικοποίηση των προλετάριων. Δεν δελεάζει την εργατική τάξη με το όνειρο της ισότητας, αλλά με το όνειρο της ξαφνικής προώθησής της στον παράδεισο των μεγαλοαστών και της υλικής ευμάρειας.Τόσο η οικογένεια όσο και το σχολείο κατασκευάζουν ανδρείκελα τα οποία έχουν ανάγκη να κατευθύνονται από ένα στιβαρό χέρι. Όσοι φοβούνται την ελευθερία είναι έτοιμοι να παραδοθούν σε έναν αρχηγό διότι αυτό τους παρέχει ασφάλεια. Ο φασισμός άγγιξε τις μύχιες χορδές καταπιεσμένων σεξουαλικά και ψυχολογικά ατόμων. Η απήχησή του οφείλεται αποκλειστικά στην χαρακτηροδομή των μαζών.
Σύμφωνα με τον Ράϊχ, τρεις είναι οι κύριοι άξονες της φασιστικής ιδεολογίας:

α) Η θεωρία της φυλής
Ο πυρήνας της ήταν η υπόσχεση ότι θα προστατευτεί η «καθαρότητα του αίματος». Ο καθένας υποφέρει ασυνείδητα από σεξουαλικό άγχος και έχει απωθημένες σεξουαλικές επιθυμίες. Η φασιστική ιδεολογία διαχωρίζει τους «καλούς» από τους «κακούς» κατά τέτοιον τρόπο ώστε οι άνθρωποι να αισθάνονται καθαρότεροι και πιό σίγουροι όταν ταυτίζονται με τον μύθο των Αρίων, συνδέοντας μάλιστα την μόλυνση,την αρρώστια και την σεξουαλικότητα με τους «κακούς»-τότε οι νέγροι και οι Εβραίοι γίνονται ο πλέον κατάλληλος στόχος στον οποίο μπορεί να εκτονωθεί το μίσος ανθρώπων που ζουν σε συνθήκες σεξουαλικής και οικονομικής αθλιότητας.
Βασικά ο Ράϊχ παρουσίασε τον τρόπο με τον οποίο αποδόθηκαν στους Εβραίους τα πορνογραφικά βίτσια του Στράϊχερ (βλ. παρακάτω το κείμενο «Ο Ανορθολογισμός του Εθνικοσιαλισμού»).

β) Η ιδεολογία της οικογένειας 
Εκεί όπου παραδοσιακά η εξουσιαστική οικογένεια απαιτούσε την υπακοή των παιδιών στους γονείς, ενσταλάζοντας σε αυτά την αίσθηση του καθήκοντος, η φασιστική ιδεολογία συνέδεσε την οικογενειακή υπερηφάνεια με την εθνική και την φυλετική υπερηφάνεια. Στην πραγματικότητα, ο φασισμός χρησιμοποιεί τυπικά την εξουσιαστική υποταγή του παιδιού και την κατευθύνει προς τους δικούς του σκοπούς,απαιτώντας από εκείνους που συγκινησιακά βρίσκονται σε νηπιακή ηλικία μια μεγαλύτερη προσκόλληση στο κράτος απ’ ό,τι στην οικογένεια. Εφ’ όσον, λοιπόν, το απλό άτομο είναι σε τόσο μεγάλο βαθμό εξαρτημένο από το παντοδύναμο κράτος, όπως είναι εξαρτημένο από την παντοδύναμη μητέρα του, η δομή του υποτακτικού χαρακτήρα του το εμποδίζει να εξεγερθεί εναντίον του Φύρερ, ενώ η λανθάνουσα εχθρότητα διοχετεύεται εσωτερικά προς τα κάτω, στις κατώτερες
βαθμίδες της ιεραρχημένης εξουσίας, και εξωτερικά, στις αποκλεισμένες φυλές. Έτσι, με μια ευφυέστατη μέθοδο, ο
Χίτλερ μπόρεσε να εκμεταλλευθεί τόσο την καθήλωση στην
οικογένεια όσο και την εξέγερση εναντίον της οικογένειας.

γ) Η αντισεξουαλική πολιτική 
Ο Χίτλερ προσωποποίησε την ουσία όλων όσα επεδίωκε να εξαλείψει η σεξουαλική πολιτική του Ράϊχ. Υποσχέθηκε την υποταγή της γυναίκας στον άνδρα, την ενίσχυση της οικονομικής της εξάρτησης, την επιβολή σκληρών μέτρων εναντίον του κινήματος για τον έλεγχο των γεννήσεων και εναντίον των αμβλώσεων, καθώς επίσης και την απελευθέρωση των νεαρών Γερμανίδων από τα «έκφυλα νύχια» των Εβραίων.



Έτσι, σύμφωνα πάντα με τον Ράϊχ, ο φασισμός είχε ως βάση τους ματαιωμένους και διεστραμμένους οργασμικούς  πόθους, την βαθιά χαρακτηρολογική υποταγή και την έξαρση των χειρότερων στοιχείων της πατριαρχικής κοινωνίας.
Γράφει: «Ο φασισμός δεν είναι έργο ενός Χίτλερ ή ενός Μουσολίνι, αλλά η έκφραση της άλογης δομής του μαζικού ατόμου. […] Ο φασισμός δεν είναι πολιτικό κόμμα, είναι μια ορισμένη βιοθεωρία περί ανθρώπου, έρωτα και συνεργασίας, καθώς επίσης και μια τοποθέτηση απέναντι σε αυτά. […]
Οι φασιστικοί φορείς της πανούκλας διέβλεψαν την ανικανότητα
των ανθρώπινων μαζών για ελευθερία και την θεώρησαν απόλυτα δεδομένη βιολογικά. Εισήγαγαν στον κόσμο ανορθολογικές, παραπλανητικές ρατσιστικές θεωρίες, διαίρεσαν την ανθρωπότητα σε βιολογικά διαιωνιζόμενες φυλές υπανθρώπων και υπερανθρώπων, όσο δε πιο αρρωστημένοι και απατεώνες ήταν, έδιναν στον εαυτό τους τον βιολογικό τίτλο του “υπερανθρώπου”.


REICH WILHELM – Ο ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΚΑΙ Ο ΜΑΥΡΟΣ ΦΑΣΙΣΜΟΣ


Ο Βίλχεμ Ράϊχ για τον φασισμό

Ο Βίλχεμ Ράϊχ στο σημαντικότατο έργο του για τον φασισμό επιχείρησε να ερμηνεύσει την εμφάνιση του φασισμού εντός των πλαισίων της γενικής οικονομικής, πολιτικής και μαζικής ψυχολογικής κατάστασης της Γερμανίας. Η άνοδος του ναζισμού έχει ιστορική εξήγηση: η ήττα της Γερμανίας στον Α ‘ Παγκόσμιο Πόλεμο, η οικονομική κρίση του 1929, ο φόβος των Γερμανών καπιταλιστών
απέναντι στην ανερχόμενη εργατική τάξη, η σοσιαλδημοκρατία που απεδείχθη κατώτερη των περιστάσεων, όλα αυτά κατέστησαν τον ναζισμό μοναδική διέξοδο για το κατεστημένο. Πώς όμως ο Χίτλερ κατόρθωσε να κατακτήσει τις μάζες; Ναι μεν η βάση καθορίζει
το εποικοδόμημα, αλλά κι αυτό επηρεάζει την βάση μετατρεπόμενο σε υλική δύναμη. Η όποια ιδεολογία δεν αντανακλά μόνο την οικονομική διαδικασία, αλλά και ριζώνει στην ψυχική δομή του ανθρώπου, επιδρά δε στην κατάστασή του εξίσου με τον οικονομικό παράγοντα. Αυτήν την καταλυτική αλήθεια την αγνοούν σχεδόν όλοι όσοι ασχολούνται με το φαινόμενο της επικράτησης του φασισμού. Μιλούν για «χιτλερική ψύχωση», μια ερμηνεία εξίσου άστοχη με εκείνη των κομμουνιστών ότι η άνοδος του φασισμού είναι αποτέλεσμα της οικονομικής κρίσης ή της αμφιταλαντευόμενης πολιτικής της σοσιαλδημοκρατίας.
Ο φασισμός είναι ένα «συνονθύλευμα επαναστατικών αισθημάτων και αντιδραστικών αντιλήψεων». Η ναζιστική προπαγάνδα εξωραΐστηκε με επαναστατικές διακηρύξεις που προσέλκυαν τις μικροαστικές και τις προλεταριακές μάζες.Πριν από την άνοδό του στην εξουσία, ο ναζισμός «δρούσε επαναστατικά εναντίον του καπιταλισμού. Μετά την άνοδό του στην εξουσία, συμμάχησε μαζί του.

Στην καθαρή μορφή του είναι το άθροισμα όλων των ανορθολογικών αντιδράσεων του χαρακτήρα του μέσου
ανθρώπου. Η φασιστική νοοτροπία είναι εκείνη του απλού,καταπιεσμένου πνεύματος που δείχνει μια δίψα για εξουσία,
ενώ συγχρόνως εκδηλώνει εξεγερσιακές τάσεις. Δεν είναι τυχαίο ότι όλοι οι φασίστες δικτάτορες προέρχονται από τους κύκλους της μετριοπαθούς και αντιδραστικής μικροαστικής τάξης».
Μακροπρόθεσμα, η μεσαία τάξη δεν μπορεί να γράψει Ιστορία διότι δεν κατέχει τα μέσα παραγωγής. Ωστόσο, δεν στερείται ταξικής συνείδησης: «Αν η μεσαία τάξη κάνει την εμφάνισή της στο ιστορικό προσκήνιο υπό την μορφή του φασισμού, αυτό οφείλεται περισσότερο στο συμφέρον της παρά στις αντιδραστικές αντιλήψεις ενός Χίτλερ ή ενός Γκαίρινγκ».

Ο φασισμός, όμως, δεν περιορίζεται στο να αγκαλιάζει μόνο την μεσαία τάξη. Προχωράει και στην αστικοποίηση των προλετάριων. Δεν δελεάζει την εργατική τάξη με το όνειρο της ισότητας, αλλά με το όνειρο της ξαφνικής προώθησής της στον παράδεισο των μεγαλοαστών και της υλικής ευμάρειας.Τόσο η οικογένεια όσο και το σχολείο κατασκευάζουν ανδρείκελα τα οποία έχουν ανάγκη να κατευθύνονται από ένα στιβαρό χέρι. Όσοι φοβούνται την ελευθερία είναι έτοιμοι να παραδοθούν σε έναν αρχηγό διότι αυτό τους παρέχει ασφάλεια. Ο φασισμός άγγιξε τις μύχιες χορδές καταπιεσμένων σεξουαλικά και ψυχολογικά ατόμων. Η απήχησή του οφείλεται αποκλειστικά στην χαρακτηροδομή των μαζών.
Σύμφωνα με τον Ράϊχ, τρεις είναι οι κύριοι άξονες της φασιστικής ιδεολογίας:

α) Η θεωρία της φυλής
Ο πυρήνας της ήταν η υπόσχεση ότι θα προστατευτεί η «καθαρότητα του αίματος». Ο καθένας υποφέρει ασυνείδητα από σεξουαλικό άγχος και έχει απωθημένες σεξουαλικές επιθυμίες. Η φασιστική ιδεολογία διαχωρίζει τους «καλούς» από τους «κακούς» κατά τέτοιον τρόπο ώστε οι άνθρωποι να αισθάνονται καθαρότεροι και πιό σίγουροι όταν ταυτίζονται με τον μύθο των Αρίων, συνδέοντας μάλιστα την μόλυνση,την αρρώστια και την σεξουαλικότητα με τους «κακούς»-τότε οι νέγροι και οι Εβραίοι γίνονται ο πλέον κατάλληλος στόχος στον οποίο μπορεί να εκτονωθεί το μίσος ανθρώπων που ζουν σε συνθήκες σεξουαλικής και οικονομικής αθλιότητας.
Βασικά ο Ράϊχ παρουσίασε τον τρόπο με τον οποίο αποδόθηκαν στους Εβραίους τα πορνογραφικά βίτσια του Στράϊχερ (βλ. παρακάτω το κείμενο «Ο Ανορθολογισμός του Εθνικοσιαλισμού»).

β) Η ιδεολογία της οικογένειας 
Εκεί όπου παραδοσιακά η εξουσιαστική οικογένεια απαιτούσε την υπακοή των παιδιών στους γονείς, ενσταλάζοντας σε αυτά την αίσθηση του καθήκοντος, η φασιστική ιδεολογία συνέδεσε την οικογενειακή υπερηφάνεια με την εθνική και την φυλετική υπερηφάνεια. Στην πραγματικότητα, ο φασισμός χρησιμοποιεί τυπικά την εξουσιαστική υποταγή του παιδιού και την κατευθύνει προς τους δικούς του σκοπούς,απαιτώντας από εκείνους που συγκινησιακά βρίσκονται σε νηπιακή ηλικία μια μεγαλύτερη προσκόλληση στο κράτος απ’ ό,τι στην οικογένεια. Εφ’ όσον, λοιπόν, το απλό άτομο είναι σε τόσο μεγάλο βαθμό εξαρτημένο από το παντοδύναμο κράτος, όπως είναι εξαρτημένο από την παντοδύναμη μητέρα του, η δομή του υποτακτικού χαρακτήρα του το εμποδίζει να εξεγερθεί εναντίον του Φύρερ, ενώ η λανθάνουσα εχθρότητα διοχετεύεται εσωτερικά προς τα κάτω, στις κατώτερες
βαθμίδες της ιεραρχημένης εξουσίας, και εξωτερικά, στις αποκλεισμένες φυλές. Έτσι, με μια ευφυέστατη μέθοδο, ο
Χίτλερ μπόρεσε να εκμεταλλευθεί τόσο την καθήλωση στην
οικογένεια όσο και την εξέγερση εναντίον της οικογένειας.

γ) Η αντισεξουαλική πολιτική 
Ο Χίτλερ προσωποποίησε την ουσία όλων όσα επεδίωκε να εξαλείψει η σεξουαλική πολιτική του Ράϊχ. Υποσχέθηκε την υποταγή της γυναίκας στον άνδρα, την ενίσχυση της οικονομικής της εξάρτησης, την επιβολή σκληρών μέτρων εναντίον του κινήματος για τον έλεγχο των γεννήσεων και εναντίον των αμβλώσεων, καθώς επίσης και την απελευθέρωση των νεαρών Γερμανίδων από τα «έκφυλα νύχια» των Εβραίων.



Έτσι, σύμφωνα πάντα με τον Ράϊχ, ο φασισμός είχε ως βάση τους ματαιωμένους και διεστραμμένους οργασμικούς  πόθους, την βαθιά χαρακτηρολογική υποταγή και την έξαρση των χειρότερων στοιχείων της πατριαρχικής κοινωνίας.
Γράφει: «Ο φασισμός δεν είναι έργο ενός Χίτλερ ή ενός Μουσολίνι, αλλά η έκφραση της άλογης δομής του μαζικού ατόμου. […] Ο φασισμός δεν είναι πολιτικό κόμμα, είναι μια ορισμένη βιοθεωρία περί ανθρώπου, έρωτα και συνεργασίας, καθώς επίσης και μια τοποθέτηση απέναντι σε αυτά. […]
Οι φασιστικοί φορείς της πανούκλας διέβλεψαν την ανικανότητα
των ανθρώπινων μαζών για ελευθερία και την θεώρησαν απόλυτα δεδομένη βιολογικά. Εισήγαγαν στον κόσμο ανορθολογικές, παραπλανητικές ρατσιστικές θεωρίες, διαίρεσαν την ανθρωπότητα σε βιολογικά διαιωνιζόμενες φυλές υπανθρώπων και υπερανθρώπων, όσο δε πιο αρρωστημένοι και απατεώνες ήταν, έδιναν στον εαυτό τους τον βιολογικό τίτλο του “υπερανθρώπου”.


REICH WILHELM – Ο ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΚΑΙ Ο ΜΑΥΡΟΣ ΦΑΣΙΣΜΟΣ


Ο Βίλχεμ Ράϊχ για τον φασισμό

Όταν τελείωσε ο Β παγκόσμιος πόλεμος η Ευρώπη ήταν διαλυμένη. Συντρίμμια βρέθηκαν και όλες οι ανθρωπιστικές αξίες με τις ηθικές φιλοσοφίες να έχουν γίνει στάχτη στα κρεματόρια του βορρά. Ο κόσμος όμως έπρεπε να συνεχίσει να υπάρχει. Και η Γερμανία επίσης.

Οπότε οι ηγέτες του Δυτικού κόσμου επινόησαν τη διαφοροποίηση μεταξύ των κακών Ναζί που υπήρξαν και των αξιολύπητων Γερμανών που πάλευαν να συνέλθουν στην ισοπεδωμένη Δυτική Γερμανία και την μακρινή για τους “αποδώ του τοίχου” Ανατολικογερμανούς.

Και τι ήταν οι Ναζί; Κάποια άλλη φυλή, πιθανόν Αρειανοί που επέστρεψαν με τον Χίτλερ στον πλανήτη τους και δεν θα τους ξαναβλέπαμε ποτέ.

Έτσι έγινε η ΕΟΚ, η Ευρωπαϊκή Ένωση, έτσι έβαλαν όλοι οι ευρωπαϊκοί λαοί “πλάτη” για να βρεθούν οι πόροι και να επανενωθεί η Γερμανία. Όλα μια χαρά και καλώς καμωμένα. Μόνο που κρυμμένοι πίσω από το δάχτυλο μας και αθώοι, παρακολουθούσαμε την ενωμένη Γερμανία να χρησιμοπεί όλη την ανοχή και την υποστήριξη των υπολοίπων και να κυριαρχεί απόλυτα στην Δημοκρατική μας Ευρωπαϊκή Ένωση. Παρακάμπτω τα γνωστά αποτελέσματα που όλοι βιώνουμε.

Σήμερα το νεοναζιστικό κόμμα της Γερμανίας είναι επίσημα τρίτο κόμμα προσφέροντας ένα ακραίο δίλημμα στα υπόλοιπα κόμματα. Ή θα συνεργαστούν σε μια περίεργη και δυσκίνητη σύνθεση που την ονομάζουν οι δημοσιογράφοι ήδη “Τζαμάικα”, ή θα συνεργαστούν τα δυο κορυφαία κόμματα δίνοντας στους ακροδεξιούς τη διακεκριμένη θέση της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Κανείς δεν το θέλει για τη Γερμανία οπότε μάλλον θα επιλεγεί η προβληματική “Τζαμάικα”. Και το AFD έχει πλέον λόγο στη Βουλή της ισχυρότερης, της κυρίαρχης ευρωπαϊκής χώρας.

Και για όσους το ξεχνάνε και ο Χίτλερ ήταν επίσης εκλεγμένος. Και κάποια στιγμή κλήθηκε να συμμετάσχει σε κυβέρνηση συνεργασίας.

Από το Βερολίνο στη Βαϊμάρη είναι άραγε μεγάλη η απόσταση;

Η ιστορία που δεν διδάσκει ποτέ και κανένα, επαναλαμβάνεται σαν φάρσα ή σαν τραγωδία;

Ο χρόνος θα το δείξει.


Οι Αρειανοί πάτησαν στο Βερολίνο

Όταν τελείωσε ο Β παγκόσμιος πόλεμος η Ευρώπη ήταν διαλυμένη. Συντρίμμια βρέθηκαν και όλες οι ανθρωπιστικές αξίες με τις ηθικές φιλοσοφίες να έχουν γίνει στάχτη στα κρεματόρια του βορρά. Ο κόσμος όμως έπρεπε να συνεχίσει να υπάρχει. Και η Γερμανία επίσης.

Οπότε οι ηγέτες του Δυτικού κόσμου επινόησαν τη διαφοροποίηση μεταξύ των κακών Ναζί που υπήρξαν και των αξιολύπητων Γερμανών που πάλευαν να συνέλθουν στην ισοπεδωμένη Δυτική Γερμανία και την μακρινή για τους “αποδώ του τοίχου” Ανατολικογερμανούς.

Και τι ήταν οι Ναζί; Κάποια άλλη φυλή, πιθανόν Αρειανοί που επέστρεψαν με τον Χίτλερ στον πλανήτη τους και δεν θα τους ξαναβλέπαμε ποτέ.

Έτσι έγινε η ΕΟΚ, η Ευρωπαϊκή Ένωση, έτσι έβαλαν όλοι οι ευρωπαϊκοί λαοί “πλάτη” για να βρεθούν οι πόροι και να επανενωθεί η Γερμανία. Όλα μια χαρά και καλώς καμωμένα. Μόνο που κρυμμένοι πίσω από το δάχτυλο μας και αθώοι, παρακολουθούσαμε την ενωμένη Γερμανία να χρησιμοπεί όλη την ανοχή και την υποστήριξη των υπολοίπων και να κυριαρχεί απόλυτα στην Δημοκρατική μας Ευρωπαϊκή Ένωση. Παρακάμπτω τα γνωστά αποτελέσματα που όλοι βιώνουμε.

Σήμερα το νεοναζιστικό κόμμα της Γερμανίας είναι επίσημα τρίτο κόμμα προσφέροντας ένα ακραίο δίλημμα στα υπόλοιπα κόμματα. Ή θα συνεργαστούν σε μια περίεργη και δυσκίνητη σύνθεση που την ονομάζουν οι δημοσιογράφοι ήδη “Τζαμάικα”, ή θα συνεργαστούν τα δυο κορυφαία κόμματα δίνοντας στους ακροδεξιούς τη διακεκριμένη θέση της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Κανείς δεν το θέλει για τη Γερμανία οπότε μάλλον θα επιλεγεί η προβληματική “Τζαμάικα”. Και το AFD έχει πλέον λόγο στη Βουλή της ισχυρότερης, της κυρίαρχης ευρωπαϊκής χώρας.

Και για όσους το ξεχνάνε και ο Χίτλερ ήταν επίσης εκλεγμένος. Και κάποια στιγμή κλήθηκε να συμμετάσχει σε κυβέρνηση συνεργασίας.

Από το Βερολίνο στη Βαϊμάρη είναι άραγε μεγάλη η απόσταση;

Η ιστορία που δεν διδάσκει ποτέ και κανένα, επαναλαμβάνεται σαν φάρσα ή σαν τραγωδία;

Ο χρόνος θα το δείξει.


Οι Αρειανοί πάτησαν στο Βερολίνο

Όταν τελείωσε ο Β παγκόσμιος πόλεμος η Ευρώπη ήταν διαλυμένη. Συντρίμμια βρέθηκαν και όλες οι ανθρωπιστικές αξίες με τις ηθικές φιλοσοφίες να έχουν γίνει στάχτη στα κρεματόρια του βορρά. Ο κόσμος όμως έπρεπε να συνεχίσει να υπάρχει. Και η Γερμανία επίσης.

Οπότε οι ηγέτες του Δυτικού κόσμου επινόησαν τη διαφοροποίηση μεταξύ των κακών Ναζί που υπήρξαν και των αξιολύπητων Γερμανών που πάλευαν να συνέλθουν στην ισοπεδωμένη Δυτική Γερμανία και την μακρινή για τους “αποδώ του τοίχου” Ανατολικογερμανούς.

Και τι ήταν οι Ναζί; Κάποια άλλη φυλή, πιθανόν Αρειανοί που επέστρεψαν με τον Χίτλερ στον πλανήτη τους και δεν θα τους ξαναβλέπαμε ποτέ.

Έτσι έγινε η ΕΟΚ, η Ευρωπαϊκή Ένωση, έτσι έβαλαν όλοι οι ευρωπαϊκοί λαοί “πλάτη” για να βρεθούν οι πόροι και να επανενωθεί η Γερμανία. Όλα μια χαρά και καλώς καμωμένα. Μόνο που κρυμμένοι πίσω από το δάχτυλο μας και αθώοι, παρακολουθούσαμε την ενωμένη Γερμανία να χρησιμοπεί όλη την ανοχή και την υποστήριξη των υπολοίπων και να κυριαρχεί απόλυτα στην Δημοκρατική μας Ευρωπαϊκή Ένωση. Παρακάμπτω τα γνωστά αποτελέσματα που όλοι βιώνουμε.

Σήμερα το νεοναζιστικό κόμμα της Γερμανίας είναι επίσημα τρίτο κόμμα προσφέροντας ένα ακραίο δίλημμα στα υπόλοιπα κόμματα. Ή θα συνεργαστούν σε μια περίεργη και δυσκίνητη σύνθεση που την ονομάζουν οι δημοσιογράφοι ήδη “Τζαμάικα”, ή θα συνεργαστούν τα δυο κορυφαία κόμματα δίνοντας στους ακροδεξιούς τη διακεκριμένη θέση της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Κανείς δεν το θέλει για τη Γερμανία οπότε μάλλον θα επιλεγεί η προβληματική “Τζαμάικα”. Και το AFD έχει πλέον λόγο στη Βουλή της ισχυρότερης, της κυρίαρχης ευρωπαϊκής χώρας.

Και για όσους το ξεχνάνε και ο Χίτλερ ήταν επίσης εκλεγμένος. Και κάποια στιγμή κλήθηκε να συμμετάσχει σε κυβέρνηση συνεργασίας.

Από το Βερολίνο στη Βαϊμάρη είναι άραγε μεγάλη η απόσταση;

Η ιστορία που δεν διδάσκει ποτέ και κανένα, επαναλαμβάνεται σαν φάρσα ή σαν τραγωδία;

Ο χρόνος θα το δείξει.


Οι Αρειανοί πάτησαν στο Βερολίνο

Όταν τελείωσε ο Β παγκόσμιος πόλεμος η Ευρώπη ήταν διαλυμένη. Συντρίμμια βρέθηκαν και όλες οι ανθρωπιστικές αξίες με τις ηθικές φιλοσοφίες να έχουν γίνει στάχτη στα κρεματόρια του βορρά. Ο κόσμος όμως έπρεπε να συνεχίσει να υπάρχει. Και η Γερμανία επίσης.

Οπότε οι ηγέτες του Δυτικού κόσμου επινόησαν τη διαφοροποίηση μεταξύ των κακών Ναζί που υπήρξαν και των αξιολύπητων Γερμανών που πάλευαν να συνέλθουν στην ισοπεδωμένη Δυτική Γερμανία και την μακρινή για τους “αποδώ του τοίχου” Ανατολικογερμανούς.

Και τι ήταν οι Ναζί; Κάποια άλλη φυλή, πιθανόν Αρειανοί που επέστρεψαν με τον Χίτλερ στον πλανήτη τους και δεν θα τους ξαναβλέπαμε ποτέ.

Έτσι έγινε η ΕΟΚ, η Ευρωπαϊκή Ένωση, έτσι έβαλαν όλοι οι ευρωπαϊκοί λαοί “πλάτη” για να βρεθούν οι πόροι και να επανενωθεί η Γερμανία. Όλα μια χαρά και καλώς καμωμένα. Μόνο που κρυμμένοι πίσω από το δάχτυλο μας και αθώοι, παρακολουθούσαμε την ενωμένη Γερμανία να χρησιμοπεί όλη την ανοχή και την υποστήριξη των υπολοίπων και να κυριαρχεί απόλυτα στην Δημοκρατική μας Ευρωπαϊκή Ένωση. Παρακάμπτω τα γνωστά αποτελέσματα που όλοι βιώνουμε.

Σήμερα το νεοναζιστικό κόμμα της Γερμανίας είναι επίσημα τρίτο κόμμα προσφέροντας ένα ακραίο δίλημμα στα υπόλοιπα κόμματα. Ή θα συνεργαστούν σε μια περίεργη και δυσκίνητη σύνθεση που την ονομάζουν οι δημοσιογράφοι ήδη “Τζαμάικα”, ή θα συνεργαστούν τα δυο κορυφαία κόμματα δίνοντας στους ακροδεξιούς τη διακεκριμένη θέση της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Κανείς δεν το θέλει για τη Γερμανία οπότε μάλλον θα επιλεγεί η προβληματική “Τζαμάικα”. Και το AFD έχει πλέον λόγο στη Βουλή της ισχυρότερης, της κυρίαρχης ευρωπαϊκής χώρας.

Και για όσους το ξεχνάνε και ο Χίτλερ ήταν επίσης εκλεγμένος. Και κάποια στιγμή κλήθηκε να συμμετάσχει σε κυβέρνηση συνεργασίας.

Από το Βερολίνο στη Βαϊμάρη είναι άραγε μεγάλη η απόσταση;

Η ιστορία που δεν διδάσκει ποτέ και κανένα, επαναλαμβάνεται σαν φάρσα ή σαν τραγωδία;

Ο χρόνος θα το δείξει.


Οι Αρειανοί πάτησαν στο Βερολίνο

Ήταν πριν πεντακόσια περίπου χρόνια, όταν, οι Ισπανοί κατακτητές, έφερναν μαζί τους ένα καινούργιο φυτό από τη Λατινική Αμερική, ως δώρο για τη βασίλισσα τους, μαζί με τα άλλα λάφυρα. Ήταν οι πρώτες γλυκοπατάτες, που ήρθαν μ’ αυτόν τον τρόπο στην Ευρώπη, όπως και τόσα άλλα είδη που συμπεριλαμβάνονται σήμερα στη διατροφή μας: την πατάτα, την πιπεριά, το καλαμπόκι, την ντομάτα, κ.λ.π..

Στην Ελλάδα ήρθε με τους Ενετούς κατακτητές, γι’ αυτό και είναι ιδιαίτερα αγαπητή στα Ιόνια νησιά και γενικά στις Ενετικές κτήσεις.

Οι αρχαίοι Ατζέκοι την είχαν ως το σημαντικότερο στοιχείο της διατροφής τους. Στη Λατινική Αμερική, την Αφρική, την Ασία, φτιάχνουν μέχρι σήμερα από τις γλυκοπατάτες ψωμί, αλκοολούχο ποτό, αλλά και χρώμα για να βάφουν κόκκινες τις φυτικές υφαντικές ίνες.

Η γλυκοπατάτα δεν έχει καμιά σχέση με την πατάτα. Είναι εντελώς διαφορετικό φυτό, δεν είναι υπόγειος βλαστός αλλά βολβός.

Είναι δύσκολο να πιστέψει κανείς, πώς, ένα τόσο λιτοδίαιτο φυτό, δίνει τόσες βιταμίνες κι ιχνοστοιχεία στον άνθρωπο. Ουσιαστικά δεν θέλει παρά ελάχιστη περιποίηση από τον κηπουρό. Αγαπά τα φτωχά εδάφη, αλλά γίνεται σε οποιοδήποτε έδαφος. Ζητάει λίγο νεράκι, το καλοκαίρι και δε φοβάται εχθρούς. Δεν αρρωσταίνει, δεν χορταριάζει εύκολα, δε χρειάζεται βοτάνισμα. Το μόνο πράγμα που φοβάται είναι το κρύο, οι παγωνιές. Αν προστατευτεί από το κρύο, θα δώσει πλούσιο καρπό, που διατηρείται στην αποθήκη όλο το χρόνο.



Η θρεπτική της αξία την κατατάσσει σ’ ένα από τα πιο πολύτιμα τρόφιμα. Περιέχει βιταμίνη Α, βιταμίνη C, Β καροτένιο, βιταμίνη Β6. Αποτελείται από εύπεπτους υδατάνθρακες και είναι πλούσια σε σίδηρο, ασβέστιο και πολλά άλλα ιχνοστοιχεία. Έχει αντικαρκινική και αντιοξειδωτική δράση. Σταθεροποιεί το γλυκαιμικό δείκτη προσφέροντας ανεκτίμητη βοήθεια στους διαβητικούς. Καθώς το σχήμα της μοιάζει με το πάγκρεας, θεωρείται ότι ενισχύει τη λειτουργία του. Τέλος, είναι ευεργετική για τη λειτουργία του εντέρου και δεν παχαίνει. Μια μεγάλη γλυκοπατάτα έχει μόνο 140 θερμίδες!

Η γεύση και η υφή της θυμίζουν έντονα κάστανο. Τρώγεται βραστή ή ψητή στο φούρνο, ακόμα καλύτερα στο τζάκι. Μαγειρεύεται σε σάλτσες, σε σούπες, συνοδεύει κρεατικά και ψάρια. Τρώγεται σαν πρωινό, σαν ελαφρύ βραδινό, σαν επιδόρπιο, σαν σνακ.

Η γλυκοπατάτα είναι ποώδες, πολυετές φυτό και ανήκει στο γένος Ιπόμοια (Ipomoea) και στην οικογένεια των Περιπλοκοειδών. Η καταγωγή του είναι από τη Νότια Αμερική και καλλιεργείται για τις πλούσιες σε άμυλο και σάκχαρα ρίζες του. Στην Ευρώπη φαίνεται ότι έφτασε μετά από την εξερεύνηση της Αμερικής από το Κολόμβο.

Είναι λάθος να συνδέεται η γλυκοπατάτα με την κοινή πατάτα γιατί δεν έχει καμία σχέση.

Οι βλαστοί της γλυκοπατάτας είναι μακριοί, έρποντες ή αναρριχώμενοι και φέρουν μεγάλα φύλλα,μακριά, συνήθως σχήματος καρδιάς με χρώμα βαθύ πράσινο.

Η ρίζα που είναι το φαγώσιμο τμήμα του φυτού έχει χρώμα καφέ, κίτρινο ,πορτοκαλί ή κόκκινο εξωτερικά και κίτρινου, λευκού ,πορτοκαλί και ορισμένες φορές κόκκινου εσωτερικά. Το σχήμα της είναι ατρακτοειδές έως μακρύ ή κονδυλώδες. Οι ποικιλίες που έχουν πορτοκαλί σάρκα είναι πλούσιες σε καροτένιο εκτός βέβαια από όλες τις ποικιλίες που είναι πλούσιες σε άμυλο.
Η γλυκοπατάτα πολλαπλασιάζεται με βλαστούς ή μοσχεύματα καθώς ενώ βγάζει άνθη δεν σχηματίζει καρπούς και σπόρια, προτιμά δε τα ελαφριά αμμοπηλώδη εδάφη. Για να υπάρχουν καλές αποδόσεις χρειάζεται θερμός καιρός για περίπου 5 μήνες. Οι γλυκοπατάτες τρώγονται βραστές ή ψητές σκέτες , αλλά και σε γαρνιτούρες, σαν ορεκτικό , σαν επιδόρπιο με προσθήκη ζάχαρης άχνης, σε γέμισμα διαφόρων πιτών κ.λ.π. Χρησιμοποιούνται επίσης και για την παραγωγή αλκοόλης και αλκοολούχων ποτών.
Σήμερα καλλιεργείται σε μεγάλη κλίμακα στην Αμερική , Αφρική και στα νησιά του Ειρηνικού. Η Κίνα έχει τη μεγαλύτερη παραγωγή γλυκοπατάτας στον κόσμο. Ακολουθούν η Βραζιλία, ,η Ινδονησία, η Ουγκάντα και η Νότια Αφρική.
Στην Ελλάδα καλλιεργείται σε μικρή έκταση στα νησιά και την Πελοπόννησο.

Θρεπτική αξία της γλυκοπατάτας

Συστατικα στα 100 g
Υδατάνθρακες – 20,1 gm
Ζάχαρα – 4.2 gm
Φυτικές ίνες – 3.0 gm
Fat – 0.1 gm
Πρωτεΐνες – 1.6 gm
Βιταμίνη Α – 709 μg
β-καροτένιο – 8509 μg
Θειαμίνης (Βιταμίνη Β1) – 0,1 mg
Ριβοφλαβίνη (Βιταμίνη Β2) – 0,1 mg
Νιασίνη (βιταμίνη Β3) – 0,61 mg
Παντοθενικό οξέος (βιταμίνη Β5) – 0,8 mg
Βιταμίνη B6 – 0,2 mg
Φολικά (βιταμίνη Β9) – 11 μg
Βιταμίνη Ε – 2,4 mg
Ασβέστιο – 30.0 mg
Σίδηρος – 0,6 mg
Μαγνήσιο – mg 25,0
Φωσφόρος – mg 47,0
Κάλιο – 337 mg
Zinc – 0,3 mg
Θερμίδες – 90 kcal (360 kJ)

Υγεία & Οφέλη από τις Γλυκοπατάτες

Είναι πλούσια σε διατροφικές ίνες, η γλυκοπατάτα μειώνει τον

κίνδυνο της δυσκοιλιότητας και καρκίνου του παχέος εντέρου και του ορθού.
Οι Γλυκοπατάτες έχουν αποδειχθεί χρήσιμες ,ελαχιστοποιώντας τον κίνδυνο καρδιακών παθήσεων, διαβήτη και παχυσαρκίας.
Το Γλυκό γεώμηλο είναι ένα καλό σνακ για όσους προσπαθούν να χάσουν βάρος. Αυτό προκαλεί μια αίσθηση πληρότητας σύντομα και συνεπώς, συμβάλλει στον ελεγχο της πρόσληψης τροφής.
Η κατανάλωση γλυκοπατάτας μπορει να βοηθηςεινα βοηθήσει στην αποφυγή εγκεφαλικου επεισοδιου, με τη μείωση των επιβλαβών επιπτώσεων της χοληστερόλης και την πρόληψη θρομβώσεων.
Η παρουσία του β-καροτένιου στη γλυκοπατάτα βοηθά τον οργανισμό στη καταπολέμηση των ελευθέρων ριζών και, συνεπώς, αποτρέπει τον καρκίνο.
Οι γλυκοπατάτες έχουν χαμηλο γλυκαιμικό δείκτη, και μπορούν να καταναλωθούν από άτομα που υποφέρουν από διαβήτη.
Η μεγάλη ποσότητα καλίου στη γλυκοπατάτα βοηθά τον οργανισμό για τη διατήρηση της ισορροπίας υγρών και ηλεκτρολυτών.
Οι Γλυκοπατάτες έχει αποδειχθεί ότι είναι ευεργετικες για τον καθαρισμό του αίματος, καθώς και τη μείωση της αρτηριακής πίεσης.
Εξαιτίας της παρουσίας σιδήρου και ασβεστίου, γλυκοπατάτες βοηθουν στη καλη κυκλοφορια του αίματος, καθώς και τη βελτίωση της οστικής πυκνότητας.
Η τακτική κατανάλωση γλυκοπατάτας είναι καλή για το έλκος στομάχου και για τις φλεγμονες του παχέος εντέρου.
Η γλυκοπατάτα είναι πλούσια σε βιταμίνες και ανόργανα άλατα, και κάνει καλό για τους ανθρώπους που κανουν βαριά μυϊκή εργασία.


Γλυκοπατάτα, ένα φυτό ευλογημένο

Γραμματοσειρά
Αντίθεση