20 October, 2017
Home / Περιβαλλον (Page 14)

Στα ‘90s, όταν η κατανάλωση έγινε το κύριο στοιχείο ταυτότητας της μεγάλης πλειοψηφίας των ντόπιων, η κινηματική αντίδραση ήταν (και) αυτό το σύνθημα: είσαι ότι αγοράζεις.Άλλοτε με ερωτηματικό, άλλοτε χωρίς, αυτές οι τρεις λέξεις περιέγραφαν με ακρίβεια μια μαζική «οντολογική» εξέλιξη, που στην Ελλάδα ήρθε με μικρή
χρονική καθυστέρηση σε σχέση με άλλες ευρωπαϊκές κοινωνίες, αλλά εκτόνωσε με πολύ μεγαλύτερη ένταση, με την ένταση του λιγούρη, τον κανιβαλισμό της επίδειξης.

Αυτό το «είμαι ότι αγοράζω» δεν ήταν απλά ένας μαζικός συνειδησιακός εκφυλισμός. Ήταν, επίσης, μια ανακατασκευή των δημόσιων χωροχρόνων, τόσο με την φυσική έννοια (η πολεοδομία / χωροταξία και η δημόσια τάξη της κατανάλωσης) όσο και σε σχέση με τον «διάλογο του ιδιωτικού με το δημόσιο». Το να «είμαι ότι αγοράζω» σήμαινε επίσης να «γίνομαι ότι δείχνω»: πέρα απ’ αυτήν καθ’ αυτήν την επίδειξη των εμπορευμάτων (ρούχα, οχήματα, κοσμήματα, οτιδήποτε) οι συμπεριφορές έγιναν γενικευμένες πόζες. Κι αυτή η συν-ήθεια αναμόρφωσε επίσης το τι όφειλε να είναι το «ιδιωτικό Εγώ»: προετοιμασία για την α ή β πόζα ή απολογισμός του τι απέφερε και τι όχι.

Η νεοφιλελεύθερη προτροπή ότι ο «εαυτός μας είναι το κεφάλαιό μας» (μια διεστραμμένη ιδέα που έγινε, ωστόσο, μαζικά και ευχάριστα αποδεκτή) στην μικροαστική της έκφανση έγινε «είμαι ο νταραβεριστής του εαυτού μου»: όταν δεν ποζάρω, γίνομαι ο λογιστής μου, και μετράω κέρδη και ζημιές…Συνεπώς, πίσω απ’ την βιτρίνα του «είμαι ότι αγοράζω» και του «είμαι ότι δείχνω» φώλιασε για πάντα η δυσ-τυχία: η απειλή της (κοινωνικής) απόρριψης σαν υπαρξιακή χρεωκοπία.

Πηγή                        

Απέναντι Όχθη

Είσαι ό,τι αγοράζεις (;)

Στα ‘90s, όταν η κατανάλωση έγινε το κύριο στοιχείο ταυτότητας της μεγάλης πλειοψηφίας των ντόπιων, η κινηματική αντίδραση ήταν (και) αυτό το σύνθημα: είσαι ότι αγοράζεις.Άλλοτε με ερωτηματικό, άλλοτε χωρίς, αυτές οι τρεις λέξεις περιέγραφαν με ακρίβεια μια μαζική «οντολογική» εξέλιξη, που στην Ελλάδα ήρθε με μικρή
χρονική καθυστέρηση σε σχέση με άλλες ευρωπαϊκές κοινωνίες, αλλά εκτόνωσε με πολύ μεγαλύτερη ένταση, με την ένταση του λιγούρη, τον κανιβαλισμό της επίδειξης.

Αυτό το «είμαι ότι αγοράζω» δεν ήταν απλά ένας μαζικός συνειδησιακός εκφυλισμός. Ήταν, επίσης, μια ανακατασκευή των δημόσιων χωροχρόνων, τόσο με την φυσική έννοια (η πολεοδομία / χωροταξία και η δημόσια τάξη της κατανάλωσης) όσο και σε σχέση με τον «διάλογο του ιδιωτικού με το δημόσιο». Το να «είμαι ότι αγοράζω» σήμαινε επίσης να «γίνομαι ότι δείχνω»: πέρα απ’ αυτήν καθ’ αυτήν την επίδειξη των εμπορευμάτων (ρούχα, οχήματα, κοσμήματα, οτιδήποτε) οι συμπεριφορές έγιναν γενικευμένες πόζες. Κι αυτή η συν-ήθεια αναμόρφωσε επίσης το τι όφειλε να είναι το «ιδιωτικό Εγώ»: προετοιμασία για την α ή β πόζα ή απολογισμός του τι απέφερε και τι όχι.

Η νεοφιλελεύθερη προτροπή ότι ο «εαυτός μας είναι το κεφάλαιό μας» (μια διεστραμμένη ιδέα που έγινε, ωστόσο, μαζικά και ευχάριστα αποδεκτή) στην μικροαστική της έκφανση έγινε «είμαι ο νταραβεριστής του εαυτού μου»: όταν δεν ποζάρω, γίνομαι ο λογιστής μου, και μετράω κέρδη και ζημιές…Συνεπώς, πίσω απ’ την βιτρίνα του «είμαι ότι αγοράζω» και του «είμαι ότι δείχνω» φώλιασε για πάντα η δυσ-τυχία: η απειλή της (κοινωνικής) απόρριψης σαν υπαρξιακή χρεωκοπία.

Πηγή                        

Απέναντι Όχθη

Είσαι ό,τι αγοράζεις (;)

« Είτε συμφωνεί είτε διαφωνεί κανείς με το Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας , οφείλει να το σέβεται για την ιστορία του, τους κοινωνικούς και δημοκρατικούς αγώνες του, για τη σαφήνεια του λόγου του, για το ρεαλισμό του », έγραφε την Τετάρτη 5 Απριλίου η στήλη «Η άποψη» της Εφημερίδας των Συντακτών ( Εδώ ), που εκφράζει πάντα τη γραμμή της εφημερίδας.

Και συνέχιζε: « Χαρακτηριστικό δείγμα ρεαλισμού του ΚΚΕ είναι όσα είπε ο γενικός γραμματέας, Δημήτρης Κουτσούμπας, παρουσιάζοντας την εισήγηση της Κεντρικής Επιτροπής στο 20ο συνέδριο του κόμματος, για το ενδεχόμενο εξόδου της χώρας από το ευρώ ».

Για να μην αφήσουμε μάλιστα σε άλλους την μεταφορά της άποψης του ΚΚΕ, αξίζει να την παραθέσουμε αυτούσια. ( Ριζοσπάστης 30/4 σελ. 13 ). Έχει δε ως εξής:

« Αναμφίβολα οι εκτιμήσεις αυτές του ΚΚΕ όσο τραγικές κι αν ακούγονται δε συνιστούν κινδυνολογία. Είναι μια ωμή, ρεαλιστική αποτίμηση των επιπτώσεων μιας ενδεχόμενης εξέλιξης την οποία όλες οι πολιτικές δυνάμεις οφείλουν να λαμβάνουν υπόψη τους και να προετοιμάζονται», τονίζει η εφημερίδα των Συντακτών, που έχει εν τω μεταξύ παραθέσει κι ένα εφιαλτικό σενάριο από την εισήγηση της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ βάσει του οποίου «μια ανεξέλεγκτη χρεοκοπία θα οδηγήσει πιθανή έλλειψη τροφίμων, φαρμάκων, κ.α. »

Οι διατυπώσεις της ΚΕ του ΚΚΕ δεν στερούνται απλώς ρεαλισμού, αλλά είναι αποκυήματα ευρωλάγνας φαντασίας. Αρκεί μια ματιά αρχικά σε εμπεριστατωμένες αναλύσεις μαρξιστών οικονομολόγων, που έχουν επί χρόνια εργαστεί πάνω στο σενάριο της εξόδου από το ευρώ. (Οι σημαντικότερες από αυτές βρίσκονται συγκεντρωμένες Εδώ). Η πιο πρόσφατη μελέτη είναι των μαρξιστών οικονομολόγων Κ. Λαπαβίτσα και Θ. Μαριόλη που διεξήχθη στο πλαίσιο του δικτύου Erensep. (Εδώ το πλήρες κείμενό της).

Το γεγονός ότι το ΚΚΕ αναμασάει ασχολίαστα ό,τι μεταδίδεται στα δελτία των 8, περί ανεξέλεγκτης υποτίμησης του νέου νομίσματος και επακόλουθης ραγδαίας πτώσης της αγοραστικής δύναμης, φαίνεται κι από μια πρόσφατη μελέτη της Bank of America που εκτίμησε τις πιθανές επιπτώσεις μιας επιστροφής στα εθνικά νομίσματα για τις χώρες της ευρωζώνης. ( Εδώ το σχετικό άρθρο της γερμανικής εφημερίδας Welt).

Βάσει των δικών της εκτιμήσεων η μεγαλύτερη υποτίμηση θα συνέβαινε σε Ελλάδα και Ισπανία και θα ήταν της τάξης του 7,5%, για να ακολουθήσει το εθνικό νόμισμα της Γαλλίας, της Ιταλίας και της Πορτογαλίας με 5%, 3% και 1%, αντίστοιχα. Στην άλλη άκρη της κλίμακας, το εθνικό νόμισμα της Γερμανίας θα ανατιμούταν κατά 15%. Μεταβολή που θα είχε αρνητικές επιπτώσεις στις γερμανικές εξαγωγές.

Πρόκειται για τάση που αν αποκωδικοποιούταν (ώστε να φανεί η ντε φάκτο ανατίμηση που προκαλείται στην Ελλάδα και η υποτίμηση στη Γερμανία) θα αναδείκνυε τις στρεβλώσεις τις οποίες προκαλεί το «ενιαίο νόμισμα», επισείοντας τεράστιο κοινωνικό κόστος. Το σημαντικότερο; Πώς το ευρώ είναι κάτι παραπάνω από ένα απλό μέσο συναλλαγών…

Το ΚΚΕ επιλέγει ωστόσο να αναπαράγει τη γραμμή της αστικής τάξης, δηλαδή διασυρμού του σχεδίου εξόδου από το ευρώ, ενδύοντας την με κομμουνιστικά άμφια, όπως κάνει για παράδειγμα όταν παραπέμπει την απαλλαγή από το ευρώ στο επαναστατικό επέκεινα. Αφήνει εν τω μεταξύ αναπάντητο το ερώτημα πώς θα φτάσουμε ως εκεί. Ή, πως εργαζόμενοι οι οποίοι συνειδητοποιούν τον αρνητικό ρόλο του ευρώ (γι’ αυτό και στις δημοσκοπήσεις εμφανίζεται ένα 25%-30% να τάσσεται σταθερά κατά του ευρώ) θα οδηγηθούν στην πάλη ενάντια στον καπιταλισμό, που περιλαμβάνει και την πάλη ενάντια στην ΕΕ… Ερώτημα που όσο δεν απαντιέται από την επαναστατική Αριστερά θα απαντιέται από την άκρα Δεξιά, στο πλαίσιο μιας εθνικιστικής ρητορείας!

Το ΚΚΕ διαστρεβλώνει μάλιστα την πραγματικότητα, όταν αποδίδει σε τμήματα του κεφαλαίου το σχέδιο επιστροφής στη δραχμή. Τη στιγμή που το κεφάλαιο, μέσω ΣΕΒ, Ένωσης Ελληνικών Τραπεζών και κάθε άλλης θεσμικής του εκπροσώπησης, χώρια τον Τύπο και τα κόμματα, έχει ταχθεί αναφανδόν υπέρ του ευρώ. Μάλιστα έχει απαγορεύσει τη συζήτηση για το εθνικό νόμισμα!

Ο Περισσός αναπαράγοντας αντι-επιστημονικές αναλύσεις, που βρίσκουν σημεία επαφής με το ιστορικό αναφυλαξίας απέναντι σε κάθε λαϊκό σκίρτημα το οποίο δεν ελέγχει οργανωτικά και το δικαιώνουν, στην πράξη υπηρετεί τη γραμμή του κεφαλαίου που έχει διαμορφώσει ζώνες υπεράνω ιδεολογικής αντιπαράθεσης και πολιτικής κριτικής…

Γι αυτό και Μέσα Ενημέρωσης που ακολουθούν πιστά την κυβέρνηση δηλώνουν δημόσια «να σέβεστε το ΚΚΕ»…


Να …σέβεστε το ΚΚΕ! Του Λεωνίδα Βατικιώτη

« Είτε συμφωνεί είτε διαφωνεί κανείς με το Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας , οφείλει να το σέβεται για την ιστορία του, τους κοινωνικούς και δημοκρατικούς αγώνες του, για τη σαφήνεια του λόγου του, για το ρεαλισμό του », έγραφε την Τετάρτη 5 Απριλίου η στήλη «Η άποψη» της Εφημερίδας των Συντακτών ( Εδώ ), που εκφράζει πάντα τη γραμμή της εφημερίδας.

Και συνέχιζε: « Χαρακτηριστικό δείγμα ρεαλισμού του ΚΚΕ είναι όσα είπε ο γενικός γραμματέας, Δημήτρης Κουτσούμπας, παρουσιάζοντας την εισήγηση της Κεντρικής Επιτροπής στο 20ο συνέδριο του κόμματος, για το ενδεχόμενο εξόδου της χώρας από το ευρώ ».

Για να μην αφήσουμε μάλιστα σε άλλους την μεταφορά της άποψης του ΚΚΕ, αξίζει να την παραθέσουμε αυτούσια. ( Ριζοσπάστης 30/4 σελ. 13 ). Έχει δε ως εξής:

« Αναμφίβολα οι εκτιμήσεις αυτές του ΚΚΕ όσο τραγικές κι αν ακούγονται δε συνιστούν κινδυνολογία. Είναι μια ωμή, ρεαλιστική αποτίμηση των επιπτώσεων μιας ενδεχόμενης εξέλιξης την οποία όλες οι πολιτικές δυνάμεις οφείλουν να λαμβάνουν υπόψη τους και να προετοιμάζονται», τονίζει η εφημερίδα των Συντακτών, που έχει εν τω μεταξύ παραθέσει κι ένα εφιαλτικό σενάριο από την εισήγηση της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ βάσει του οποίου «μια ανεξέλεγκτη χρεοκοπία θα οδηγήσει πιθανή έλλειψη τροφίμων, φαρμάκων, κ.α. »

Οι διατυπώσεις της ΚΕ του ΚΚΕ δεν στερούνται απλώς ρεαλισμού, αλλά είναι αποκυήματα ευρωλάγνας φαντασίας. Αρκεί μια ματιά αρχικά σε εμπεριστατωμένες αναλύσεις μαρξιστών οικονομολόγων, που έχουν επί χρόνια εργαστεί πάνω στο σενάριο της εξόδου από το ευρώ. (Οι σημαντικότερες από αυτές βρίσκονται συγκεντρωμένες Εδώ). Η πιο πρόσφατη μελέτη είναι των μαρξιστών οικονομολόγων Κ. Λαπαβίτσα και Θ. Μαριόλη που διεξήχθη στο πλαίσιο του δικτύου Erensep. (Εδώ το πλήρες κείμενό της).

Το γεγονός ότι το ΚΚΕ αναμασάει ασχολίαστα ό,τι μεταδίδεται στα δελτία των 8, περί ανεξέλεγκτης υποτίμησης του νέου νομίσματος και επακόλουθης ραγδαίας πτώσης της αγοραστικής δύναμης, φαίνεται κι από μια πρόσφατη μελέτη της Bank of America που εκτίμησε τις πιθανές επιπτώσεις μιας επιστροφής στα εθνικά νομίσματα για τις χώρες της ευρωζώνης. ( Εδώ το σχετικό άρθρο της γερμανικής εφημερίδας Welt).

Βάσει των δικών της εκτιμήσεων η μεγαλύτερη υποτίμηση θα συνέβαινε σε Ελλάδα και Ισπανία και θα ήταν της τάξης του 7,5%, για να ακολουθήσει το εθνικό νόμισμα της Γαλλίας, της Ιταλίας και της Πορτογαλίας με 5%, 3% και 1%, αντίστοιχα. Στην άλλη άκρη της κλίμακας, το εθνικό νόμισμα της Γερμανίας θα ανατιμούταν κατά 15%. Μεταβολή που θα είχε αρνητικές επιπτώσεις στις γερμανικές εξαγωγές.

Πρόκειται για τάση που αν αποκωδικοποιούταν (ώστε να φανεί η ντε φάκτο ανατίμηση που προκαλείται στην Ελλάδα και η υποτίμηση στη Γερμανία) θα αναδείκνυε τις στρεβλώσεις τις οποίες προκαλεί το «ενιαίο νόμισμα», επισείοντας τεράστιο κοινωνικό κόστος. Το σημαντικότερο; Πώς το ευρώ είναι κάτι παραπάνω από ένα απλό μέσο συναλλαγών…

Το ΚΚΕ επιλέγει ωστόσο να αναπαράγει τη γραμμή της αστικής τάξης, δηλαδή διασυρμού του σχεδίου εξόδου από το ευρώ, ενδύοντας την με κομμουνιστικά άμφια, όπως κάνει για παράδειγμα όταν παραπέμπει την απαλλαγή από το ευρώ στο επαναστατικό επέκεινα. Αφήνει εν τω μεταξύ αναπάντητο το ερώτημα πώς θα φτάσουμε ως εκεί. Ή, πως εργαζόμενοι οι οποίοι συνειδητοποιούν τον αρνητικό ρόλο του ευρώ (γι’ αυτό και στις δημοσκοπήσεις εμφανίζεται ένα 25%-30% να τάσσεται σταθερά κατά του ευρώ) θα οδηγηθούν στην πάλη ενάντια στον καπιταλισμό, που περιλαμβάνει και την πάλη ενάντια στην ΕΕ… Ερώτημα που όσο δεν απαντιέται από την επαναστατική Αριστερά θα απαντιέται από την άκρα Δεξιά, στο πλαίσιο μιας εθνικιστικής ρητορείας!

Το ΚΚΕ διαστρεβλώνει μάλιστα την πραγματικότητα, όταν αποδίδει σε τμήματα του κεφαλαίου το σχέδιο επιστροφής στη δραχμή. Τη στιγμή που το κεφάλαιο, μέσω ΣΕΒ, Ένωσης Ελληνικών Τραπεζών και κάθε άλλης θεσμικής του εκπροσώπησης, χώρια τον Τύπο και τα κόμματα, έχει ταχθεί αναφανδόν υπέρ του ευρώ. Μάλιστα έχει απαγορεύσει τη συζήτηση για το εθνικό νόμισμα!

Ο Περισσός αναπαράγοντας αντι-επιστημονικές αναλύσεις, που βρίσκουν σημεία επαφής με το ιστορικό αναφυλαξίας απέναντι σε κάθε λαϊκό σκίρτημα το οποίο δεν ελέγχει οργανωτικά και το δικαιώνουν, στην πράξη υπηρετεί τη γραμμή του κεφαλαίου που έχει διαμορφώσει ζώνες υπεράνω ιδεολογικής αντιπαράθεσης και πολιτικής κριτικής…

Γι αυτό και Μέσα Ενημέρωσης που ακολουθούν πιστά την κυβέρνηση δηλώνουν δημόσια «να σέβεστε το ΚΚΕ»…


Να …σέβεστε το ΚΚΕ! Του Λεωνίδα Βατικιώτη

Και σιγά – σιγά , βαδίζουμε προς το τέλος ,
αφού πλησιάζει ο καιρός να αλλάξει και το σύνταγμα για να έρθει στα μέτρα των μελλοντικών επενδυτών που θα κάνουν την ανάπτυξή τους σε μια χώρα με τους μισθούς πείνας στον εξαθλιωμένο λαό..

Μέρος κι αυτό του πακέτου των όσων ήρθαν τα τελευταία χρόνια , των όσων μαγειρευόταν πολλά χρόνια πριν και των όσων θα ακολουθήσουν για μια καλύτερη Ευρώπη που επιθυμεί διακαώς να αλλάξει όχι επειδή είχε λάθος πορεία μέχρι τώρα, αλλά επειδή εκπλήρωσε την πρώτη φάση των σκοπών της δημιουργίας της.
Μια Ευρώπη που υπόσχεται καλύτερη ζωή, όχι στις χώρες – μέλη της, αλλά στους ηγέτες αυτών των χωρών , όχι στους λαούς , αλλά στους πολιτικούς ..
Αυτοί ξέρουν πώς να χειριστούν τα όνειρα των λαών , αφού γνωρίζουν πολύ καλά τις ελπίδες των πολιτών όπως αυτός που κλείνοντας την κάνουλα του νερού γνωρίζει πως ο διψασμένος είναι πια δούλος του .

Δεν έχει καμιά σημασία ποιοι επιμένουν στην ΕΕ όπως ήταν όλα αυτά τα χρόνια και ποιοι παλεύουν για μια ΕΕ με άλλο πρόσωπο .. Αυτό αφορά θέσεις , καρέκλες , και κομματικά οφέλη..
Σημασία έχει πως η ίδια η Ένωση θέλει να αλλάξει και γνωρίζει πως βάζοντας το παλιό με το νέο σε αντιπαλότητα , αυτά που θα κερδίσει θα είναι «νόμιμα» αφού θα είναι αποτέλεσμα συγκατάθεσης των πολιτών ψηφοφόρων ..

Δεν λένε ψέματα ούτε η ΕΕ ούτε οι πολιτικοί που την υπηρετούν για την ανάπτυξη που θα έρθει,
για τις επενδύσεις που θα γίνουν, και σαφώς δεν φταίνε αυτοί, αν εμείς δεν αναρωτιόμαστε για ποιον θα είναι αυτή η ανάπτυξη ..
Όσοι προσδοκούν για τον λαό τους ένα μικρό ή λίγο μεγαλύτερο μισθό και μεροκάματο πάση θυσία ακόμα και εξάρτησης , πολύ σωστά είπαν πως η ελπίδα έρχεται..
Δεν φταίνε ούτε αυτοί που δεν αναρωτηθήκαμε τι είδους ελπίδα θα είναι αυτή ..

Το σύνταγμα πάλι με την δική μας συναίνεση θα αλλάξει..
Θα αναρωτηθούμε ποιον θα εξυπηρετήσει ασχέτως τα μεζεδάκια που τάζει ?
Θα περάσει άραγε απ το μυαλό μας πως θα ανοίξει τον δρόμο για τους «επενδυτές» και την ανάπτυξη όπως αυτοί την εννοούν?

Θα αναρωτηθούμε πώς ξαφνικά ξαπλώθηκε οικονομική κρίση συγχρόνως σε όλο τον κόσμο ενώ εμείς ο λαός «διεφθαρμένων» όπως μας αποκάλεσε ο Γιώργος Παπανδρέου , καθόμαστε και τσακωνόμαστε αν τα έφαγε η κυβέρνηση της Δεξιάς ή η κυβέρνηση του Πασόκ – που βεβαίως βαρύνονται και με οικονομικά σκάνδαλα – ?

Θα καταλάβουμε ποτέ πως μόνο μια κυβέρνηση τύπου «αριστεράς» όπως ο Σύριζα – με πατερίτσες τα προερχόμενα έξωθεν παιχνίδια ακροδεξιών και φασιστών – ήταν η καταλληλότερη για τα σχέδια εξόντωσης μας, αλλά και για μια μακρόχρονη υποδούλωση της χώρας μας ??
Θα παραδεχτούμε ποτέ πως η σημερινή κυβέρνηση δεν κάνει λάθη στους χειρισμούς της , δεν είναι αδαείς οι υπουργοί της αλλά είναι επιστημονικά κατηρτισμένοι στο ξεπούλημα απ τη μιά , και την αλλαγή φρουράς στην νέα ΕΕ απ την άλλη ?

Και εν τέλει
Θα εμπεδώσουμε πως για όλους αυτούς το «σπίτι μας» όπως λένε, είναι η Ένωση
κι ας ζητάνε για τα μάτια του κόσμου την εθνική ομοψυχία η οποία έχει επιτευχθεί και το μόνο που τους κάνει να διαφέρουν είναι οι ονομασίες των κομμάτων τους ?


Τίποτα δεν είναι όπως παλιά… και μόνο η δυσοσμία μαρτυρά πως τίποτα δεν έχει αλλάξει

Και σιγά – σιγά , βαδίζουμε προς το τέλος ,
αφού πλησιάζει ο καιρός να αλλάξει και το σύνταγμα για να έρθει στα μέτρα των μελλοντικών επενδυτών που θα κάνουν την ανάπτυξή τους σε μια χώρα με τους μισθούς πείνας στον εξαθλιωμένο λαό..

Μέρος κι αυτό του πακέτου των όσων ήρθαν τα τελευταία χρόνια , των όσων μαγειρευόταν πολλά χρόνια πριν και των όσων θα ακολουθήσουν για μια καλύτερη Ευρώπη που επιθυμεί διακαώς να αλλάξει όχι επειδή είχε λάθος πορεία μέχρι τώρα, αλλά επειδή εκπλήρωσε την πρώτη φάση των σκοπών της δημιουργίας της.
Μια Ευρώπη που υπόσχεται καλύτερη ζωή, όχι στις χώρες – μέλη της, αλλά στους ηγέτες αυτών των χωρών , όχι στους λαούς , αλλά στους πολιτικούς ..
Αυτοί ξέρουν πώς να χειριστούν τα όνειρα των λαών , αφού γνωρίζουν πολύ καλά τις ελπίδες των πολιτών όπως αυτός που κλείνοντας την κάνουλα του νερού γνωρίζει πως ο διψασμένος είναι πια δούλος του .

Δεν έχει καμιά σημασία ποιοι επιμένουν στην ΕΕ όπως ήταν όλα αυτά τα χρόνια και ποιοι παλεύουν για μια ΕΕ με άλλο πρόσωπο .. Αυτό αφορά θέσεις , καρέκλες , και κομματικά οφέλη..
Σημασία έχει πως η ίδια η Ένωση θέλει να αλλάξει και γνωρίζει πως βάζοντας το παλιό με το νέο σε αντιπαλότητα , αυτά που θα κερδίσει θα είναι «νόμιμα» αφού θα είναι αποτέλεσμα συγκατάθεσης των πολιτών ψηφοφόρων ..

Δεν λένε ψέματα ούτε η ΕΕ ούτε οι πολιτικοί που την υπηρετούν για την ανάπτυξη που θα έρθει,
για τις επενδύσεις που θα γίνουν, και σαφώς δεν φταίνε αυτοί, αν εμείς δεν αναρωτιόμαστε για ποιον θα είναι αυτή η ανάπτυξη ..
Όσοι προσδοκούν για τον λαό τους ένα μικρό ή λίγο μεγαλύτερο μισθό και μεροκάματο πάση θυσία ακόμα και εξάρτησης , πολύ σωστά είπαν πως η ελπίδα έρχεται..
Δεν φταίνε ούτε αυτοί που δεν αναρωτηθήκαμε τι είδους ελπίδα θα είναι αυτή ..

Το σύνταγμα πάλι με την δική μας συναίνεση θα αλλάξει..
Θα αναρωτηθούμε ποιον θα εξυπηρετήσει ασχέτως τα μεζεδάκια που τάζει ?
Θα περάσει άραγε απ το μυαλό μας πως θα ανοίξει τον δρόμο για τους «επενδυτές» και την ανάπτυξη όπως αυτοί την εννοούν?

Θα αναρωτηθούμε πώς ξαφνικά ξαπλώθηκε οικονομική κρίση συγχρόνως σε όλο τον κόσμο ενώ εμείς ο λαός «διεφθαρμένων» όπως μας αποκάλεσε ο Γιώργος Παπανδρέου , καθόμαστε και τσακωνόμαστε αν τα έφαγε η κυβέρνηση της Δεξιάς ή η κυβέρνηση του Πασόκ – που βεβαίως βαρύνονται και με οικονομικά σκάνδαλα – ?

Θα καταλάβουμε ποτέ πως μόνο μια κυβέρνηση τύπου «αριστεράς» όπως ο Σύριζα – με πατερίτσες τα προερχόμενα έξωθεν παιχνίδια ακροδεξιών και φασιστών – ήταν η καταλληλότερη για τα σχέδια εξόντωσης μας, αλλά και για μια μακρόχρονη υποδούλωση της χώρας μας ??
Θα παραδεχτούμε ποτέ πως η σημερινή κυβέρνηση δεν κάνει λάθη στους χειρισμούς της , δεν είναι αδαείς οι υπουργοί της αλλά είναι επιστημονικά κατηρτισμένοι στο ξεπούλημα απ τη μιά , και την αλλαγή φρουράς στην νέα ΕΕ απ την άλλη ?

Και εν τέλει
Θα εμπεδώσουμε πως για όλους αυτούς το «σπίτι μας» όπως λένε, είναι η Ένωση
κι ας ζητάνε για τα μάτια του κόσμου την εθνική ομοψυχία η οποία έχει επιτευχθεί και το μόνο που τους κάνει να διαφέρουν είναι οι ονομασίες των κομμάτων τους ?


Τίποτα δεν είναι όπως παλιά… και μόνο η δυσοσμία μαρτυρά πως τίποτα δεν έχει αλλάξει

Και σιγά – σιγά , βαδίζουμε προς το τέλος ,
αφού πλησιάζει ο καιρός να αλλάξει και το σύνταγμα για να έρθει στα μέτρα των μελλοντικών επενδυτών που θα κάνουν την ανάπτυξή τους σε μια χώρα με τους μισθούς πείνας στον εξαθλιωμένο λαό..

Μέρος κι αυτό του πακέτου των όσων ήρθαν τα τελευταία χρόνια , των όσων μαγειρευόταν πολλά χρόνια πριν και των όσων θα ακολουθήσουν για μια καλύτερη Ευρώπη που επιθυμεί διακαώς να αλλάξει όχι επειδή είχε λάθος πορεία μέχρι τώρα, αλλά επειδή εκπλήρωσε την πρώτη φάση των σκοπών της δημιουργίας της.
Μια Ευρώπη που υπόσχεται καλύτερη ζωή, όχι στις χώρες – μέλη της, αλλά στους ηγέτες αυτών των χωρών , όχι στους λαούς , αλλά στους πολιτικούς ..
Αυτοί ξέρουν πώς να χειριστούν τα όνειρα των λαών , αφού γνωρίζουν πολύ καλά τις ελπίδες των πολιτών όπως αυτός που κλείνοντας την κάνουλα του νερού γνωρίζει πως ο διψασμένος είναι πια δούλος του .

Δεν έχει καμιά σημασία ποιοι επιμένουν στην ΕΕ όπως ήταν όλα αυτά τα χρόνια και ποιοι παλεύουν για μια ΕΕ με άλλο πρόσωπο .. Αυτό αφορά θέσεις , καρέκλες , και κομματικά οφέλη..
Σημασία έχει πως η ίδια η Ένωση θέλει να αλλάξει και γνωρίζει πως βάζοντας το παλιό με το νέο σε αντιπαλότητα , αυτά που θα κερδίσει θα είναι «νόμιμα» αφού θα είναι αποτέλεσμα συγκατάθεσης των πολιτών ψηφοφόρων ..

Δεν λένε ψέματα ούτε η ΕΕ ούτε οι πολιτικοί που την υπηρετούν για την ανάπτυξη που θα έρθει,
για τις επενδύσεις που θα γίνουν, και σαφώς δεν φταίνε αυτοί, αν εμείς δεν αναρωτιόμαστε για ποιον θα είναι αυτή η ανάπτυξη ..
Όσοι προσδοκούν για τον λαό τους ένα μικρό ή λίγο μεγαλύτερο μισθό και μεροκάματο πάση θυσία ακόμα και εξάρτησης , πολύ σωστά είπαν πως η ελπίδα έρχεται..
Δεν φταίνε ούτε αυτοί που δεν αναρωτηθήκαμε τι είδους ελπίδα θα είναι αυτή ..

Το σύνταγμα πάλι με την δική μας συναίνεση θα αλλάξει..
Θα αναρωτηθούμε ποιον θα εξυπηρετήσει ασχέτως τα μεζεδάκια που τάζει ?
Θα περάσει άραγε απ το μυαλό μας πως θα ανοίξει τον δρόμο για τους «επενδυτές» και την ανάπτυξη όπως αυτοί την εννοούν?

Θα αναρωτηθούμε πώς ξαφνικά ξαπλώθηκε οικονομική κρίση συγχρόνως σε όλο τον κόσμο ενώ εμείς ο λαός «διεφθαρμένων» όπως μας αποκάλεσε ο Γιώργος Παπανδρέου , καθόμαστε και τσακωνόμαστε αν τα έφαγε η κυβέρνηση της Δεξιάς ή η κυβέρνηση του Πασόκ – που βεβαίως βαρύνονται και με οικονομικά σκάνδαλα – ?

Θα καταλάβουμε ποτέ πως μόνο μια κυβέρνηση τύπου «αριστεράς» όπως ο Σύριζα – με πατερίτσες τα προερχόμενα έξωθεν παιχνίδια ακροδεξιών και φασιστών – ήταν η καταλληλότερη για τα σχέδια εξόντωσης μας, αλλά και για μια μακρόχρονη υποδούλωση της χώρας μας ??
Θα παραδεχτούμε ποτέ πως η σημερινή κυβέρνηση δεν κάνει λάθη στους χειρισμούς της , δεν είναι αδαείς οι υπουργοί της αλλά είναι επιστημονικά κατηρτισμένοι στο ξεπούλημα απ τη μιά , και την αλλαγή φρουράς στην νέα ΕΕ απ την άλλη ?

Και εν τέλει
Θα εμπεδώσουμε πως για όλους αυτούς το «σπίτι μας» όπως λένε, είναι η Ένωση
κι ας ζητάνε για τα μάτια του κόσμου την εθνική ομοψυχία η οποία έχει επιτευχθεί και το μόνο που τους κάνει να διαφέρουν είναι οι ονομασίες των κομμάτων τους ?


Τίποτα δεν είναι όπως παλιά… και μόνο η δυσοσμία μαρτυρά πως τίποτα δεν έχει αλλάξει

Και σιγά – σιγά , βαδίζουμε προς το τέλος ,
αφού πλησιάζει ο καιρός να αλλάξει και το σύνταγμα για να έρθει στα μέτρα των μελλοντικών επενδυτών που θα κάνουν την ανάπτυξή τους σε μια χώρα με τους μισθούς πείνας στον εξαθλιωμένο λαό..

Μέρος κι αυτό του πακέτου των όσων ήρθαν τα τελευταία χρόνια , των όσων μαγειρευόταν πολλά χρόνια πριν και των όσων θα ακολουθήσουν για μια καλύτερη Ευρώπη που επιθυμεί διακαώς να αλλάξει όχι επειδή είχε λάθος πορεία μέχρι τώρα, αλλά επειδή εκπλήρωσε την πρώτη φάση των σκοπών της δημιουργίας της.
Μια Ευρώπη που υπόσχεται καλύτερη ζωή, όχι στις χώρες – μέλη της, αλλά στους ηγέτες αυτών των χωρών , όχι στους λαούς , αλλά στους πολιτικούς ..
Αυτοί ξέρουν πώς να χειριστούν τα όνειρα των λαών , αφού γνωρίζουν πολύ καλά τις ελπίδες των πολιτών όπως αυτός που κλείνοντας την κάνουλα του νερού γνωρίζει πως ο διψασμένος είναι πια δούλος του .

Δεν έχει καμιά σημασία ποιοι επιμένουν στην ΕΕ όπως ήταν όλα αυτά τα χρόνια και ποιοι παλεύουν για μια ΕΕ με άλλο πρόσωπο .. Αυτό αφορά θέσεις , καρέκλες , και κομματικά οφέλη..
Σημασία έχει πως η ίδια η Ένωση θέλει να αλλάξει και γνωρίζει πως βάζοντας το παλιό με το νέο σε αντιπαλότητα , αυτά που θα κερδίσει θα είναι «νόμιμα» αφού θα είναι αποτέλεσμα συγκατάθεσης των πολιτών ψηφοφόρων ..

Δεν λένε ψέματα ούτε η ΕΕ ούτε οι πολιτικοί που την υπηρετούν για την ανάπτυξη που θα έρθει,
για τις επενδύσεις που θα γίνουν, και σαφώς δεν φταίνε αυτοί, αν εμείς δεν αναρωτιόμαστε για ποιον θα είναι αυτή η ανάπτυξη ..
Όσοι προσδοκούν για τον λαό τους ένα μικρό ή λίγο μεγαλύτερο μισθό και μεροκάματο πάση θυσία ακόμα και εξάρτησης , πολύ σωστά είπαν πως η ελπίδα έρχεται..
Δεν φταίνε ούτε αυτοί που δεν αναρωτηθήκαμε τι είδους ελπίδα θα είναι αυτή ..

Το σύνταγμα πάλι με την δική μας συναίνεση θα αλλάξει..
Θα αναρωτηθούμε ποιον θα εξυπηρετήσει ασχέτως τα μεζεδάκια που τάζει ?
Θα περάσει άραγε απ το μυαλό μας πως θα ανοίξει τον δρόμο για τους «επενδυτές» και την ανάπτυξη όπως αυτοί την εννοούν?

Θα αναρωτηθούμε πώς ξαφνικά ξαπλώθηκε οικονομική κρίση συγχρόνως σε όλο τον κόσμο ενώ εμείς ο λαός «διεφθαρμένων» όπως μας αποκάλεσε ο Γιώργος Παπανδρέου , καθόμαστε και τσακωνόμαστε αν τα έφαγε η κυβέρνηση της Δεξιάς ή η κυβέρνηση του Πασόκ – που βεβαίως βαρύνονται και με οικονομικά σκάνδαλα – ?

Θα καταλάβουμε ποτέ πως μόνο μια κυβέρνηση τύπου «αριστεράς» όπως ο Σύριζα – με πατερίτσες τα προερχόμενα έξωθεν παιχνίδια ακροδεξιών και φασιστών – ήταν η καταλληλότερη για τα σχέδια εξόντωσης μας, αλλά και για μια μακρόχρονη υποδούλωση της χώρας μας ??
Θα παραδεχτούμε ποτέ πως η σημερινή κυβέρνηση δεν κάνει λάθη στους χειρισμούς της , δεν είναι αδαείς οι υπουργοί της αλλά είναι επιστημονικά κατηρτισμένοι στο ξεπούλημα απ τη μιά , και την αλλαγή φρουράς στην νέα ΕΕ απ την άλλη ?

Και εν τέλει
Θα εμπεδώσουμε πως για όλους αυτούς το «σπίτι μας» όπως λένε, είναι η Ένωση
κι ας ζητάνε για τα μάτια του κόσμου την εθνική ομοψυχία η οποία έχει επιτευχθεί και το μόνο που τους κάνει να διαφέρουν είναι οι ονομασίες των κομμάτων τους ?


Τίποτα δεν είναι όπως παλιά… και μόνο η δυσοσμία μαρτυρά πως τίποτα δεν έχει αλλάξει

Ένα διάσημο μοντέλο οικολογικής και πρωτοποριακής γεωργίας στην Ευρώπη, η Φάρμα του Μπεκ Ελουέν αποτελεί έργο ζωής της Perrine και του Charles Herve-Gruyer, συγγραφέων του βιβλίου. Η φάρμα δημιουργήθηκε το 2004 στη Νορμανδία και, παρά τις αρχικές δυσκολίες, έχει καταφέρει να δημιουργήσει σε άγονα εδάφη μια γενναιόδωρη όαση ζωής που προσελκύει επισκέπτες απ’ όλο τον κόσμο.
Η προσέγγιση της Περρίν και του Σαρλ βασίζεται σε τεχνικές φυσικής γεωργίας και κυρίως στην περμακουλτούρα, μια τεχνική καλλιέργειας με οδηγό τη φύση, που έχει ως σκοπό την αξιοποίηση βιώσιμων πόρων, σχεδιάζοντας ανθρώπινες εγκαταστάσεις που λειτουργούν ως παραγωγικά οικοσυστήματα, χωρίς σπατάλη και χωρίς τη χρήση ορυκτών καυσίμων.
Δουλεύοντας αποκλειστικά με το χέρι, ο Σαρλ και η Περρίν παράγουν άφθονες και ποιοτικές σοδειές σε πολύ μικρή επιφάνεια, ενώ παράλληλα δημιουργούν χούμο, βελτιώνουν τη βιοποικιλότητα, ομορφαίνουν τα τοπία, αποθηκεύουν άνθρακα στο έδαφος και στα δέντρα. Μια αγρονομική μελέτη που έγινε σε συνεργασία με εξέχοντες ερευνητές αποδεικνύει την κοινωνική, οικονομική και οικολογική ορθότητα της περμακουλτούρας, που περιγράφει έναν νέο τρόπο άσκησης του επαγγέλματος του αγρότη τον 21ο αιώνα και αποτελεί δυνητικά μια δεξαμενή εκατομμυρίων θέσεων εργασίας.
Μέσα από αυτή την ειλικρινή και ξεχωριστή μαρτυρία των δύο συγγραφέων για τις προσπάθειές τους, ο αναγνώστης μπορεί να γνωρίσει δύο ανθρώπους με βαθιά αγάπη για τη γη και όραμα για το μέλλον. Το βιβλίο περιέχει πολύτιμες συμβουλές για επαγγελματίες γεωργούς και ερασιτέχνες κηπουρούς, αλλά ακόμα κι αν ο αναγνώστης δεν έχει ασχοληθεί ποτέ με την καλλιέργεια, είναι βέβαιο ότι θα απολαύσει την ιστορία της Περρίν, του Σαρλ και της φάρμας τους. 



«Περμακουλτούρα-Θεραπεύει τη γη, τρέφει τους ανθρώπους»

Εκδόσεις Καπόν 2017

Περμακουλτούρα-Θεραπεύει τη γη, τρέφει τους ανθρώπους

Ένα διάσημο μοντέλο οικολογικής και πρωτοποριακής γεωργίας στην Ευρώπη, η Φάρμα του Μπεκ Ελουέν αποτελεί έργο ζωής της Perrine και του Charles Herve-Gruyer, συγγραφέων του βιβλίου. Η φάρμα δημιουργήθηκε το 2004 στη Νορμανδία και, παρά τις αρχικές δυσκολίες, έχει καταφέρει να δημιουργήσει σε άγονα εδάφη μια γενναιόδωρη όαση ζωής που προσελκύει επισκέπτες απ’ όλο τον κόσμο.
Η προσέγγιση της Περρίν και του Σαρλ βασίζεται σε τεχνικές φυσικής γεωργίας και κυρίως στην περμακουλτούρα, μια τεχνική καλλιέργειας με οδηγό τη φύση, που έχει ως σκοπό την αξιοποίηση βιώσιμων πόρων, σχεδιάζοντας ανθρώπινες εγκαταστάσεις που λειτουργούν ως παραγωγικά οικοσυστήματα, χωρίς σπατάλη και χωρίς τη χρήση ορυκτών καυσίμων.
Δουλεύοντας αποκλειστικά με το χέρι, ο Σαρλ και η Περρίν παράγουν άφθονες και ποιοτικές σοδειές σε πολύ μικρή επιφάνεια, ενώ παράλληλα δημιουργούν χούμο, βελτιώνουν τη βιοποικιλότητα, ομορφαίνουν τα τοπία, αποθηκεύουν άνθρακα στο έδαφος και στα δέντρα. Μια αγρονομική μελέτη που έγινε σε συνεργασία με εξέχοντες ερευνητές αποδεικνύει την κοινωνική, οικονομική και οικολογική ορθότητα της περμακουλτούρας, που περιγράφει έναν νέο τρόπο άσκησης του επαγγέλματος του αγρότη τον 21ο αιώνα και αποτελεί δυνητικά μια δεξαμενή εκατομμυρίων θέσεων εργασίας.
Μέσα από αυτή την ειλικρινή και ξεχωριστή μαρτυρία των δύο συγγραφέων για τις προσπάθειές τους, ο αναγνώστης μπορεί να γνωρίσει δύο ανθρώπους με βαθιά αγάπη για τη γη και όραμα για το μέλλον. Το βιβλίο περιέχει πολύτιμες συμβουλές για επαγγελματίες γεωργούς και ερασιτέχνες κηπουρούς, αλλά ακόμα κι αν ο αναγνώστης δεν έχει ασχοληθεί ποτέ με την καλλιέργεια, είναι βέβαιο ότι θα απολαύσει την ιστορία της Περρίν, του Σαρλ και της φάρμας τους. 



«Περμακουλτούρα-Θεραπεύει τη γη, τρέφει τους ανθρώπους»

Εκδόσεις Καπόν 2017

Περμακουλτούρα-Θεραπεύει τη γη, τρέφει τους ανθρώπους

Γραμματοσειρά
Αντίθεση