25 February, 2017
Home / Περιβαλλον

“Εμείς δε χρησιμοποιούσαμε τον όρο «αποκέντρωση». Προτιμούσαμε το «επανατοπικοποίηση». Συνδέαμε τον τόπο εγκατάστασής μας με τον «ου τόπο». Την ουτοπία που ξέραμε ότι δεν υπήρχε κάπου και που θα έπρεπε να τη δημιουργήσουμε. «Να δημιουργήσουμε τον κόσμο μας, μέσα στον κόσμο που θέλουμε να αφήσουμε πίσω μας».
Ήταν το σύνθημά μας. Επιστροφή, αλλά όχι προς τα πίσω! Επιστροφή… προς τα μπρος! Ήταν το άλλο σύνθημά μας. […] Για εμάς ένας άλλος κόσμος δεν είναι μόνο εφικτός, είναι ΥΠΑΡΚΤΟΣ.”

Μια παρέα νέων της πόλης, προς το τέλος της δεκαετίας του ’80, προετοιμάζονταν με συζητήσεις και αυτοεκπαίδευση να αφήσουν πίσω τους τη «χαβούζα» του Λεκανοπεδίου για μια δημιουργική μετεγκατάσταση στην ελληνική περιφέρεια.
Τελικά κατέληξαν να εγκατασταθούν το 1990 στο Πήλιο, μεταξύ δύο χωριών, προσπαθώντας να δημιουργήσουν μια «διευρυμένη οικογένεια» από 3-4 ζευγάρια, με ένα διαφορετικό -από τον κυρίαρχο- τρόπο ζωής. Συνάντησαν πολλές δυσκολίες στο εγχείρημά τους, δεν κατάφεραν πλήρως να υλοποιήσουν τα όνειρά τους, αλλά είχαν κοινές δραστηριότητες και με άλλους ανθρώπους ντόπιους ή «νεοφερμένους» στην περιοχή προσπαθώντας να λειτουργήσουν σαν παράδειγμα στην τοπική κοινωνία, ασχολούμενοι π.χ. με τη βιολογική-φυσική καλλιέργεια, τις βιοκλιματικές κατασκευές και εναλλακτικές μορφές ενέργειας, τη διακίνηση οικολογικών προϊόντων, με το κίνημα των οικοκαλλιεργητών και το κίνημα ενάντια στα μεταλλαγμένα.

Καταγόμενοι οι ίδιοι ή έχοντας γονείς από χωριά, την επιστροφή τους ή την επανατοπικοποίησή τους -όπως την χαρακτήριζαν- δεν την έβλεπαν σαν «αναχώρηση» και απομόνωση από τη ζωή της πόλης ή σαν επιστροφή προς τα

πίσω στο παρελθόν, αλλά σαν επιστροφή σε μια καλύτερη ποιότητα ζωής, συνδεδεμένη με τη φύση και τα προβλήματα του συγκεκριμένου τόπου, τον οποίο ήθελαν να μετασχηματίσουν σε «ευ-τόπο». Για αυτό η επιστροφή τους …ήταν προς τα εμπρός, γιατί προσπάθησαν να δημιουργήσουν στοιχεία ενός μελλοντικού κόσμου, στα πλαίσια του κόσμου που άφησαν πίσω τους, ελπίζοντας ότι στο μέλλον θα κινηθούν προς την ίδια κατεύθυνση ένας κρίσιμος αριθμός ανθρώπων, ικανών να βάλουν σε κίνηση και την ίδια την κοινωνία με στόχο την «ευζωία» της.

Επιστροφή προς τα …μπρος
συγγραφέας:Γιώργος Κολέμπας
Isbn: 978-960-579-071-4
Σελίδες: 328

Εκδόσεις : Ταξιδευτής

Επιστροφή προς τα …μπρος

“Εμείς δε χρησιμοποιούσαμε τον όρο «αποκέντρωση». Προτιμούσαμε το «επανατοπικοποίηση». Συνδέαμε τον τόπο εγκατάστασής μας με τον «ου τόπο». Την ουτοπία που ξέραμε ότι δεν υπήρχε κάπου και που θα έπρεπε να τη δημιουργήσουμε. «Να δημιουργήσουμε τον κόσμο μας, μέσα στον κόσμο που θέλουμε να αφήσουμε πίσω μας».
Ήταν το σύνθημά μας. Επιστροφή, αλλά όχι προς τα πίσω! Επιστροφή… προς τα μπρος! Ήταν το άλλο σύνθημά μας. […] Για εμάς ένας άλλος κόσμος δεν είναι μόνο εφικτός, είναι ΥΠΑΡΚΤΟΣ.”

Μια παρέα νέων της πόλης, προς το τέλος της δεκαετίας του ’80, προετοιμάζονταν με συζητήσεις και αυτοεκπαίδευση να αφήσουν πίσω τους τη «χαβούζα» του Λεκανοπεδίου για μια δημιουργική μετεγκατάσταση στην ελληνική περιφέρεια.
Τελικά κατέληξαν να εγκατασταθούν το 1990 στο Πήλιο, μεταξύ δύο χωριών, προσπαθώντας να δημιουργήσουν μια «διευρυμένη οικογένεια» από 3-4 ζευγάρια, με ένα διαφορετικό -από τον κυρίαρχο- τρόπο ζωής. Συνάντησαν πολλές δυσκολίες στο εγχείρημά τους, δεν κατάφεραν πλήρως να υλοποιήσουν τα όνειρά τους, αλλά είχαν κοινές δραστηριότητες και με άλλους ανθρώπους ντόπιους ή «νεοφερμένους» στην περιοχή προσπαθώντας να λειτουργήσουν σαν παράδειγμα στην τοπική κοινωνία, ασχολούμενοι π.χ. με τη βιολογική-φυσική καλλιέργεια, τις βιοκλιματικές κατασκευές και εναλλακτικές μορφές ενέργειας, τη διακίνηση οικολογικών προϊόντων, με το κίνημα των οικοκαλλιεργητών και το κίνημα ενάντια στα μεταλλαγμένα.

Καταγόμενοι οι ίδιοι ή έχοντας γονείς από χωριά, την επιστροφή τους ή την επανατοπικοποίησή τους -όπως την χαρακτήριζαν- δεν την έβλεπαν σαν «αναχώρηση» και απομόνωση από τη ζωή της πόλης ή σαν επιστροφή προς τα

πίσω στο παρελθόν, αλλά σαν επιστροφή σε μια καλύτερη ποιότητα ζωής, συνδεδεμένη με τη φύση και τα προβλήματα του συγκεκριμένου τόπου, τον οποίο ήθελαν να μετασχηματίσουν σε «ευ-τόπο». Για αυτό η επιστροφή τους …ήταν προς τα εμπρός, γιατί προσπάθησαν να δημιουργήσουν στοιχεία ενός μελλοντικού κόσμου, στα πλαίσια του κόσμου που άφησαν πίσω τους, ελπίζοντας ότι στο μέλλον θα κινηθούν προς την ίδια κατεύθυνση ένας κρίσιμος αριθμός ανθρώπων, ικανών να βάλουν σε κίνηση και την ίδια την κοινωνία με στόχο την «ευζωία» της.

Επιστροφή προς τα …μπρος
συγγραφέας:Γιώργος Κολέμπας
Isbn: 978-960-579-071-4
Σελίδες: 328

Εκδόσεις : Ταξιδευτής

Επιστροφή προς τα …μπρος

“Εμείς δε χρησιμοποιούσαμε τον όρο «αποκέντρωση». Προτιμούσαμε το «επανατοπικοποίηση». Συνδέαμε τον τόπο εγκατάστασής μας με τον «ου τόπο». Την ουτοπία που ξέραμε ότι δεν υπήρχε κάπου και που θα έπρεπε να τη δημιουργήσουμε. «Να δημιουργήσουμε τον κόσμο μας, μέσα στον κόσμο που θέλουμε να αφήσουμε πίσω μας».
Ήταν το σύνθημά μας. Επιστροφή, αλλά όχι προς τα πίσω! Επιστροφή… προς τα μπρος! Ήταν το άλλο σύνθημά μας. […] Για εμάς ένας άλλος κόσμος δεν είναι μόνο εφικτός, είναι ΥΠΑΡΚΤΟΣ.”

Μια παρέα νέων της πόλης, προς το τέλος της δεκαετίας του ’80, προετοιμάζονταν με συζητήσεις και αυτοεκπαίδευση να αφήσουν πίσω τους τη «χαβούζα» του Λεκανοπεδίου για μια δημιουργική μετεγκατάσταση στην ελληνική περιφέρεια.
Τελικά κατέληξαν να εγκατασταθούν το 1990 στο Πήλιο, μεταξύ δύο χωριών, προσπαθώντας να δημιουργήσουν μια «διευρυμένη οικογένεια» από 3-4 ζευγάρια, με ένα διαφορετικό -από τον κυρίαρχο- τρόπο ζωής. Συνάντησαν πολλές δυσκολίες στο εγχείρημά τους, δεν κατάφεραν πλήρως να υλοποιήσουν τα όνειρά τους, αλλά είχαν κοινές δραστηριότητες και με άλλους ανθρώπους ντόπιους ή «νεοφερμένους» στην περιοχή προσπαθώντας να λειτουργήσουν σαν παράδειγμα στην τοπική κοινωνία, ασχολούμενοι π.χ. με τη βιολογική-φυσική καλλιέργεια, τις βιοκλιματικές κατασκευές και εναλλακτικές μορφές ενέργειας, τη διακίνηση οικολογικών προϊόντων, με το κίνημα των οικοκαλλιεργητών και το κίνημα ενάντια στα μεταλλαγμένα.

Καταγόμενοι οι ίδιοι ή έχοντας γονείς από χωριά, την επιστροφή τους ή την επανατοπικοποίησή τους -όπως την χαρακτήριζαν- δεν την έβλεπαν σαν «αναχώρηση» και απομόνωση από τη ζωή της πόλης ή σαν επιστροφή προς τα

πίσω στο παρελθόν, αλλά σαν επιστροφή σε μια καλύτερη ποιότητα ζωής, συνδεδεμένη με τη φύση και τα προβλήματα του συγκεκριμένου τόπου, τον οποίο ήθελαν να μετασχηματίσουν σε «ευ-τόπο». Για αυτό η επιστροφή τους …ήταν προς τα εμπρός, γιατί προσπάθησαν να δημιουργήσουν στοιχεία ενός μελλοντικού κόσμου, στα πλαίσια του κόσμου που άφησαν πίσω τους, ελπίζοντας ότι στο μέλλον θα κινηθούν προς την ίδια κατεύθυνση ένας κρίσιμος αριθμός ανθρώπων, ικανών να βάλουν σε κίνηση και την ίδια την κοινωνία με στόχο την «ευζωία» της.

Επιστροφή προς τα …μπρος
συγγραφέας:Γιώργος Κολέμπας
Isbn: 978-960-579-071-4
Σελίδες: 328

Εκδόσεις : Ταξιδευτής

Επιστροφή προς τα …μπρος

Ο Παντελής είναι νοικοκύρης. Ένας ήσυχος, καθημερινός άνθρωπος που κοιτάζει το σπίτι του και την δουλειά του. Δεν δημιουργεί προβλήματα και δεν θέλει μπλεξίματα. Γι’ αυτό αποφεύγει τις πολιτικές συζητήσεις όπως ο διάολος το λιβάνι. Κι αν ποτέ
μπερδευτεί σε καμία, προσπαθεί να ξεφύγει με κάθε τρόπο. Συνήθως καταφεύγει στα παλιά αλλά δοκιμασμένα τσιτάτα είτε τύπου τσουβαλιάσματος («όλοι ίδιοι είναι», «βρες εσύ τον καλύτερο», «όλοι την τσέπη τους κοιτάνε, ποιος νοιάστηκε για τον τόπο;» κλπ) είτε τύπου ζαμανφουτισμού («εγώ θα σώσω τον κόσμο;», «εγώ θα βγάλω το φίδι από την τρύπα» κλπ). Δεν του αρέσουν, άλλωστε, ούτε τα άκρα ούτε η βία (απ’ όπου κι αν προέρχεται), γι’ αυτό θεωρεί καμάρι του να ανήκει στον μεσαίο χώρο, χωρίς να ενοχλείται που κάποιοι άσχετοι μπερδεύουν τον μεσαίο χώρο με τον μικροαστισμό.

Ο Παντελής είναι ένας άνθρωπος πιστός στις παραδόσεις, θεματοφύλακας των ιερών και των οσίων τής φυλής. Γι’ αυτό παντρεύτηκε στην ώρα του κι έκανε δυο παιδιά. Για την ακρίβεια, έκανε ένα παιδί κι ένα κορίτσι. Κι ανάθρεψε το παιδί σαν άντρα και το κορίτσι σαν κορίτσι που θα φοβόταν τον άντρα όταν θα γινόταν γυναίκα, καθ’ ότι τα φεμινιστικά ποτέ δεν του άρεσαν. Άλλωστε, ξέρει ότι μόνο με τέτοια ανατροφή θα γυρίσει το κορίτσι του να τον κοιτάξει όταν γεράσει και καταπέσει. Το παιδί είναι άντρας, θα κοιτάει την δικιά του οικογένεια.

Ο Παντελής νοσταλγεί τον κόσμο όπως τον έζησε στα νιάτα του και θλίβεται που βλέπει πώς τον κατάντησαν οι νεώτεροι. Γι’ αυτό κάνει ό,τι μπορεί για να μη ξεθωριάσει τελείως εκείνος ο «παλιός, καλός καιρός». Αν και δεν πολυφοβάται την κόλαση (στο κάτω-κάτω, δεν έχει κάνει φόνο), πάει κάπου-κάπου στην εκκλησία επειδή από την μια δεν βλάφτει να έχουμε και την βοήθεια του θεού κι από την άλλη καλό κάνει στο μαγαζί να βλέπουν οι πελάτες του ότι εκκλησιάζεται. Αν και δεν είναι προληπτικός, δεν κόβει τα νύχια του μεσοβδόμαδα, δεν λούζεται τις Κυριακές και ρίχνει πάντα μια ματιά στο ωροσκόπιό του, μιας και τα ίδια έκαναν και οι γονείς του και οι παππούδες του, άσε που δεν πρέπει να προκαλείς την κακοτυχία.

Ο Παντελής είναι άνθρωπος σύγχρονος, που ενδιαφέρεται για τα πάντα και θέλει να έχει γνώμη για τα πάντα. Γι’ αυτό παρακολουθεί με μανία όλα τα τηλεοπτικά δελτία ειδήσεων και ξεκοκκαλίζει 3-4 μεγάλες εφημερίδες κάθε Κυριακή. Σ’ αυτή την φιλομάθειά του χρωστάει ότι όλοι τον σέβονται όταν μιλάει και όλοι ζητούν την άποψή του σε οποιοδήποτε θέμα, από την λαθρομετανάστευση μέχρι την κρίση χρέους κι από την υπερθέρμανση του πλανήτη μέχρι τις τιμές τού πετρελαίου. Λογικό είναι να καμαρώνει για την μόρφωσή που απέκτησε, έστω κι αν ποτέ στην ζωή του δεν άνοιξε οποιοδήποτε βιβλίο.

Ο Παντελής ενδιαφέρεται και για την τέχνη. Όχι για την υποτιθέμενη τέχνη των κουλτουριάρηδων αλλά για την πραγματική τέχνη, του λαού. Μαζί με τους πολλούς, λοιπόν, έχει μάθει να απολαμβάνει την μουσική τής Γιουροβίζιον και του Εξ-Φάκτορ ενώ μια-δυο φορές τον χρόνο (όταν στο σχήμα συμμετέχει κάποιος αναγνωρισμένος καλλιτέχνης) επισκέπτεται και κάποιο από τα γνωστά μαγαζιά που ο μεν μακαρίτης ο Γιαννόπουλος αποκαλούσε «πολιτιστικά κέντρα» οι δε ψευτοκουλτουριάρηδες συκοφαντούν ως «σκυλάδικα». Φυσικά, του αρέσει και το θέατρο, γι’ αυτό δεν παραλείπει να πηγαίνει δυο-τρεις φορές τον χρόνο, κυρίως σε επιθεωρήσεις και σίγουρα τα καλοκαίρια Δελφινάριο. Σινεμά δεν πολυπάει αλλά έχει συνδρομητική τηλεόραση κι έτσι έχει δει σχεδόν όλες τις ταινίες που έχουν φέρει τα Μούλτιπλεξ.

Ο Παντελής είναι κοινωνικό ον με άποψη. Γι’ αυτό άλλωστε δίνει καθημερινή παρουσία και στο Φέισμπουκ και στο Τουίττερ. Βεβαίως και ενδιαφέρεται για τα προβλήματα της κοινωνίας αλλά έχει μάθει να τα βλέπει στην σωστή τους διάσταση. Για παράδειγμα, δεν χαίρεται με όσους βγαίνουν στον δρόμο επειδή κάποια τράπεζα τους παίρνει το σπίτι αλλά δεν του κόβεται και η όρεξη επειδή εκείνοι δεν πρόσεχαν όταν έπαιρναν δάνεια. Πιστεύει ότι κάθε άνθρωπος δικαιούται να έχει τις προσωπικές του επιλογές αλλά δεν θα κάνει και τους γκαίυ ίσια κι όμοια με τους σωστούς ανθρώπους. Στενοχωριέται όταν ακούει για μετανάστες που σκυλοπνίγονται μεσοπέλαγα αλλά δεν μπορεί και να διαφωνήσει με την άποψη ότι ο καλύτερος τρόπος για να τους προστατεύσει η πολιτεία είναι να αφήσει να πνιγούν όσο το δυνατόν περισσότεροι ώστε να συνετιστούν οι υπόλοιποι και να πάψουν να έρχονται. Συμφωνεί ότι οι πρόσφυγες εγκαταλείπουν τον τόπο τους για να γλιτώσουν από τις βόμβες αλλά όχι και να μας κατσικωθούν μέσα στα σπίτια μας. Μόνο για τους άνεργους δεν δίνει δεκάρα τσακιστή, επειδή πιστεύει ακράδαντα ότι δουλειές υπάρχουν (αυτός πώς τα βολεύει;), απλώς αυτοί είναι τεμπέληδες κι έχουν καλομάθει να ζουν με τα επιδόματα.

Ο Παντελής δεν σηκώνει μύγα στο σπαθί του. Μπορεί να μη συμμετέχει σε απεργίες, πορείες και διαδηλώσεις (από άποψη, φυσικά, επειδή είναι σίγουρος πως έτσι δεν λύνονται τα προβλήματα) αλλά ανατιναχτεί που δεν βλέπει κανέναν να ξεσηκώνεται και να παίρνει τα βουνά. Ο ίδιος έχει δηλώσει ότι θα βρεθεί στην πρώτη γραμμή όταν ο κόσμος αποφασίσει να κάψει την βουλή και να κρεμάσει και τους τριακόσιους αλλά ας όψεται που όλοι είναι φοβιτσιάρηδες και δεν λένε να ξεκουνηθούν από τον καναπέ τους. Αν μπορούσε, θα ξεκίναγε την επανάσταση μόνος του. Κι ας του είπε εκείνος ο κακοηθέστατος παλιός συμμαθητής του «Παντελή, όταν έρθει η ώρα να πάρουμε τα βουνά, εσύ θα ψάχνεις μέσο να σε βολέψει σε κανένα γραφείο».

Πάνω απ’ όλα, ο Παντελής είναι ένας άνθρωπος βαθιά φιλοσοφημένος. Στενοχωριέται μεν που το μαγαζί του δεν πάει καλά και που ο μισθός τής γυναίκας του κοντεύει να μείνει ο μισός μέσα σε εφτά χρόνια αλλά καταλαβαίνει ότι πρέπει να κάνουμε όλοι θυσίες για το καλό τής πατρίδας. Αισθάνεται άβολα βλέποντας τον αγκυλωτό σταυρό στο μπράτσο τού Κασιδιάρη αλλά το καταπίνει επειδή αντιλαμβάνεται ότι το μόνο που φοβάται αυτό το διεφθαρμένο πολιτικό κατεστημένο είναι ο αγνός πατριωτισμός τού χρυσαυγήτικου εθνικισμού. Καμιά φορά περνάει από το μυαλό του η σκέψη ότι κάπου μπορεί να κάνει λάθος ο καπιταλισμός αφού επιτρέπει στο 1% των ανθρώπων να διαθέτουν περισσότερο πλούτο απ’ όσο όλο το υπόλοιπο 99% αλλά σύντομα συνέρχεται σκεπτόμενος ότι τα είδαμε και των κομμουνιστών τα χαΐρια. Το μόνο που τον κάνει πραγματικά έξω φρενών είναι το ότι όλο αυτός πληρώνει την λιτότητα ενώ εκείνοι που τόσα χρόνια κλέβανε, όχι μόνο δεν πήγαν στην φυλακή αλλά γλεντάν εις υγείαν των κορόιδων. Πού θα πάει όμως; Θα ‘ρθουν και οι εκλογές…

Αυτός ο Παντελής και οι χιλιάδες όμοιοί του είναι που με εξοργίζουν κάθε φορά που αναλογίζομαι ότι μάλλον αποτελούν την πλειοψηφία γύρω μου. Αυτόν και τους χιλιάδες ομοίους του είχα προχτές στο μυαλό μου, όταν έγραφα τον επίλογο σ’ εκείνο το γεμάτο θυμό σημείωμά μου. Αυτόν και τους χιλιάδες ομοίους του ξαναθυμήθηκα σήμερα, καθώς κάποιος πλανόδιος κιθαρωδός θυμήθηκε εκείνον τον γνωστό κυρ-Παντελή τού Πάνου Τζαβέλλα..


Απέναντι Όχθη

Ξυπνήστε Κυρ Παντελήδες

H τεχνολογία θα μπορούσε να κάνει θαύματα. Θα μπορούσε ως ακόμα να εξαλείψει την πείνα την φτώχεια και τις τόσο μεγάλες ταξικές διαφορές. Θα μπορούσε να εξαλείψει ασθένειες, να αλλάξει το προσδόκιμο ζωής, μα και να διορθώσει αρκετές από τις
καταστροφές που έχουν προξενήσει οι πολυεθνικές και τα κράτη στον πλανήτη.
Αντί αυτού όμως, συμβαίνει το ακριβώς αντίθετο και έτσι η τεχνολογία δημιουργεί φυλακές για τον καθημερινό άνθρωπο, αδιαφορώντας πλήρως για το περιβάλλον και αυξάνει ακόμα περισσότερο τις κοινωνικές διαφορές. Και ασχέτως αν αυτά γίνονται από πολυεθνικές και κυβερνήσεις, για την επιβολή τους και την χρήση της τεχνολογίας, έμμεσα ή άμεσα, για την αποδοχή και επιβολή τους, υπεύθυνοι δεν είναι άλλοι από τους καταναλωτές της σάπιας αστικής τάξης,

Όσο και αν φαίνεται απλό, πλέον οι τράπεζες και κάθε δημόσια υπηρεσία, όποτε χρειαστεί, γνωρίζουν τι αγοράζουμε, από πού, πόσα χρήματα διακινούμε και πώς. Οι μετακινήσεις ήδη καταγράφονται με την μορφή καμερών στα διόδια και σε άλλες οδικές αρτηρίες, ενώ σε κάθε σημείο το προσωπικό απόρρητο και το δικαίωμα του ανθρώπου στην ιδιωτικότητα είναι απλά λέξεις στα χαρτιά, καθώς πρακτικά δεν υφίστανται.

Μιλώντας για τις μετακινήσεις, εκτός αυτών που γίνονται σε «εθνικά» οδικά δίκτυα, υπάρχουν και όσες διενεργούνται στα αστικά κέντρα με τις συγκοινωνίες. Οι τιμές των εισιτηρίων, όπως και κάθε άλλου αγαθού, έχουν ανέβει σε δυσανάλογα ποσά συγκριτικά με τους μισθούς.
Βέβαια, μιλάμε πάντα για τους καθημερινούς ανθρώπους, καθώς όπως έχει ήδη ειπωθεί από ακροδεξιό εκπρόσωπο του κοινοβουλίου, «είναι ξεφτίλα οι βουλευτές να μετακινούνται με μέσα μαζικής μεταφοράς»:

Όμως, παρά την απαξίωση των ΜΜΜ από τα πολιτικά χείλη του τέως υπουργού, ο ΟΑΣΑ προσφέρει ατέλεια σε όλους τους βουλευτές για μετακινήσεις με όλα τα Μέσα Μεταφοράς της Πρωτεύουσας.
Αυτό δηλαδή που οι κανονισμοί στερούν από άνεργους, μαθητές και άπορους, ο ΟΑΣΑ το προσφέρει σε βουλευτές και ευρωβουλευτές δίνοντάς τους το δικαίωμα σε δωρεάν μετακινήσεις με όλα τα αστικά μέσα. Μία βουλευτική ατέλεια που οι πολιτικοί δεν καταδέχονται να χρησιμοποιήσουν (εκτός από τις λίγες φορές για ψηφοθηρία) για να μην ξεφτιλιστούν, δεν ισχύει για χιλιάδες πολίτες που ξεφτιλίζονται καθημερινά αδυνατώντας να πληρώσουν το αντίτιμο του κομίστρου. Βλέπετε, κανένας άνθρωπος δεν κάνει μόνο μια μετακίνηση και μιλάμε για ένα μηνιαίο ποσόν, το οποίο είναι υπερβολικά υψηλό για μισθωτούς, συνταξιούχους και ανέργους που αποτελούν και το συντριπτικό ποσοστό των επιβατών.

Και μέσα σε όλα αυτά, προέκυψαν και τα νέα μηχανήματα για έκδοση εισιτηρίων, τα οποία είναι ηλεκτρονικά και για την έκδοσή τους πρέπει να δοθούν από τους πολίτες τα εξής δεδομένα:

1. Αριθμός Μητρώου Κοινωνικής Ασφάλισης -ΑΜΚΑ
2. Ονοματεπώνυμο
3. Διεύθυνση κατοικίας
4. Ημερομηνία γέννησης
5. Φωτογραφία σε ηλεκτρονική μορφή
6. Αριθμός τηλεφώνου
7. Αριθμός κινητού τηλεφώνου
8. Αριθμός fax
9. Ταχυδρομική διεύθυνση
10. Ηλεκτρονική διεύθυνση

και άλλα, τα οποία θα υφίστανται επεξεργασία στο πλαίσιο του εν λόγω συστήματος.

Επίσης, στην εξωτερική επιφάνεια της κάρτας θα υπάρχει το ονοματεπώνυμο, ο τύπος δικαιούχου, και η φωτογραφία. Στο δε chip της κάρτας θα τηρείται ο τύπος του δικαιούχου και η ημερομηνία λήξης δικαιώματος ή η ημερομηνία γέννησης, ενώ αυτή η νέα κάρτα θα αντικαταστήσει πλήρως όλους τους τύπους καρτών απεριορίστων διαδρομών και με την χρήση της να είναι υποχρεωτική.

Υπερβολικά πολλά και σαφώς πέρα από κάθε όριο λογικής για ένα απλό εισιτήριο, δεν νομίζετε;

Και μιλάμε για στοιχεία που θα παραμένουν καταχωρημένα σε βάσεις δεδομένων, διαθέσιμα προς επεξεργασία τόσο από τον ΟΑΣΑ, όσο από συνεργάτες, κρατικές υπηρεσίες και άλλους. Και δεν νομίζω να υπάρχει κάποιος που να αμφιβάλλει πως αυτά θα παραμείνουν ασφαλή.
Που ακόμα και έτσι να ήταν, ποιος ο λόγος ο ΟΑΣΑ να γνωρίζει τις μετακινήσεις του κάθε ανθρώπου ονομαστικά και με κάθε λεπτομέρεια;
Και ας μην πει κάποιος, για τα στατιστικά, για την βελτίωση παροχής υπηρεσιών και τις λοιπές μπούρδες. Αυτά τα στοιχεία μπορεί να τα συλλέγει και ήδη το κάνει, ανώνυμα και μαζικά, χωρίς όλες αυτές τις ανατριχιαστικές λεπτομέρειες.

Όλα αυτά, όπως είναι ευνόητο, δημιούργησαν αντιδράσεις και έτσι, – πάντα μέσα στα πλαίσια της παρωδίας που λέγεται «αστική δημοκρατία» – επενέβη η Αρχή Προστασίας Προσωπικών Δεδομένων, ζητώντας τι λέτε;

Όχι την κατάργηση αυτού με κάποιο άλλο μέτρο που δεν θα κάνει ονομαστικές καταγραφές (κάτι που είναι εύκολο να υλοποιηθεί), μα «αυστηρές εγγυήσεις προστασίας των προσωπικών δεδομένων προκειμένου να δώσει το πράσινο φως για το ηλεκτρονικό εισιτήριο για όλα τα ΜΜΜ».

Δείτε σχετικά: Αρχές Προστασίας Δεδομένων – Καταναλωτή, κλπ: Υπαρκτά ανύπαρκτες;

Αυτά με την την υπ΄ αριθμ 1/2017 γνωμοδότησή της [PDF], όπου συν τα άλλα αναφέρει πως κατόπιν συνάντησης με εκπρόσωπους του ΟΑΣΑ, για την προσκόμιση της κάρτας αυτής θα απαιτούνται βασικά στοιχεία, όπως πχ: δελτίο αστυνομικής ταυτότητας, βιβλιάριο υγείας κλπ), ενώ σε κατηγορίες δικαιούχων μειωμένου κομίστρου ή δωρεάν μετακινήσεων, θα πρέπει να επιδειχτούν σχετικά αποδεικτικά στοιχεία (π.χ. ανεργία, αναπηρία, φοιτητική ταυτότητα).
Η διαδικασία αυτή δεν διαφέρει κατ’ ουσίαν από αυτήν που ακολουθείται σήμερα, για την έκδοση των αντίστοιχων μη ηλεκτρονικών καρτών.

Εναλλακτικά, ο αιτών μπορεί να χρησιμοποιήσει κατάλληλη διαδικτυακή εφαρμογή για να εισαγάγει μόνος του τα απαραίτητα στοιχεία και να υποβάλλει διαδικτυακά την αίτησή του, έτσι ώστε στην συνέχεια να μεταβεί στο ΤΕΚ που ο ίδιος θα έχει δηλώσει, για να παραλάβει την κάρτα του. Για την παραλαβή της, θα πρέπει να προσκομίσει τα κατάλληλα υποστηρικτικά έγγραφα και όλα τα σχετικά αποδεικτικά στοιχεία, όπως αυτά προσδιορίζονται ανωτέρω.

Η διαφορά, σε σχέση με την πρώτη εναλλακτική, είναι ως προς το πρόσωπο που εισάγει τα δεδομένα στο σύστημα.
Κάτι που ουσιαστικά ακυρώνει, τον κατά τ’ άλλα όμορφο πρόλογο της Αρχής:

Ο κύριος κίνδυνος που ελλοχεύει, ως προς την προστασία των προσωπικών δεδομένων, στο πλαίσιο ενός συστήματος προσωποποιημένων ηλεκτρονικών εισιτηρίων, συνίσταται στο ότι η χρήση ενός τέτοιου συστήματος μπορεί να συνεπάγεται τη συλλογή δεδομένων σχετικά με τις διαδρομές που πραγματοποιεί ο εκάστοτε επιβάτης. Η τήρηση –είτε στο ίδιο το εισιτήριο (ηλεκτρονική κάρτα) είτε στη βάση δεδομένων- του δρομολογίου που πραγματοποιήθηκε, της ημερομηνίας και ώρας αυτού καθώς και του αριθμού του ηλεκτρονικού εισιτηρίου παραπέμπουν σε συγκεκριμένο επιβάτη, ο προσδιορισμός (ταυτοποίηση) του οποίου –με την μορφή προσωποποιημένης πληροφόρησης- καθίσταται δυνατός εφόσον στο αρχείο που τηρεί ο υπεύθυνος επεξεργασίας υπάρχουν προσωπικά δεδομένα ταυτοποίησης του κατόχου του. […]

Η ελευθερία κίνησης αποτελεί έκφανση του δικαιώματος ελεύθερης ανάπτυξης της προσωπικότητας που κατοχυρώνεται στο άρθρο 5 παρ. 1 Σ. καθώς και της εν γένει προσωπικής ελευθερίας που εδράζεται στο άρθρο 5 παρ. 3 εδ. 1 Σ. Το περιεχόμενο της ελευθερίας κίνησης είναι ευρύτατο και περιλαμβάνει την κίνηση οπωσδήποτε, οπουδήποτε και οποτεδήποτε χωρίς επεξεργασία των προσωπικών δεδομένων κίνησης του υποκειμένου (συλλογή, αποθήκευση, χρήση, διαβίβαση κλπ.) εκτός των περιπτώσεων, στις οποίες νόμος ορίζει περιορισμούς / εξαιρέσεις για λόγους δημοσίου συμφέροντος (πχ. υγειονομικοί, δημόσιας τάξης και ασφάλειας, δίωξης ή πρόληψης αξιόποινων πράξεων). […]

Είναι γνωστό πως ο ΟΑΣΑ έχει κάνει επένδυση σε αυτό, μιλώντας ανάμεσα στα άλλα για την αντιμετώπιση των «τζαμπατζήδων». Των ανθρώπων δηλαδή που θα φτάσουν εκείνες οι μέρες του μήνα που δεν θα έχουν να φάνε, πόσο μάλλον να έχουν εισιτήριο. Άρα, φυσικά και δεν υπάρχει περίπτωση να αποσυρθούν τα συγκεκριμένα μηχανήματα. Για να συμβεί αυτό είναι στο χέρι μας (κυριολεκτικά).

Τελικά, είναι αυτό που έχουμε αναφέρει τόσες φορές και η επανάληψη θα είναι άσκοπη. Η ιδιωτικότητα έχει ήδη καταργηθεί και πλέον εφαρμόζεται νόμιμα η καταστρατήγησή της οπουδήποτε, πλαισιωμένη από «ενδύματα» χρηστικότητας, ευκολίας, ασφάλειας κλπ-κλπ…

H έλλειψη της ιδιωτικότητας, φέρνει και το τέλος της ελευθερίας, είναι ευνόητο. Όπως επίσης, αυτονόητο είναι πως πρόκειται για κάτι καθαρά ταξικό.


Osarena

Τα νέα ηλεκτρονικά εισητήρια

Πώς είναι να ζεις σε καθεστώς «προσωρινότητας» για έναν ολόκληρο χρόνο, σε μια γωνιά ενός διαδρόμου ενός κτηρίου σε γήπεδο, πάνω σε λίγες κουβέρτες και με ότι πανιά ή σεντόνια βρεις να έχεις «θωρακίσει» την ιδιωτικότητα σου, φτιάχνοντας ένα «πάνινο δωμάτιο»; Να πρέπει να ζήσεις σε αυτό το «δωμάτιο» μαζί με την οικογένειά σου; Σε αυτό το «δωμάτιο» να πρέπει να επιστρέψεις και από το μαιευτήριο κρατώντας την πέντε ημερών κόρη σου και να ελπίζεις πως θα καταφέρεις να είσαι από τους πρώτους που θα κάνουν ντους, για να προλάβεις ζεστό νερό, αφού δεν φτάνει για όλους.

Τις απαντήσεις δίνει ο 30χρονος Μουσταφά Σαχίντι, που ζει τον τελευταίο χρόνο στο γήπεδο του χόκεϊ, μία από τις τρεις «μη οργανωμένες δομές» -όπως χαρακτηρίζονται από τις αρμόδιες αρχές- φιλοξενίας στο Ελληνικό. Στο γήπεδο του χόκεϊ, σύμφωνα με τα τελευταία στοιχεία του συντονιστικού οργάνου στις 14 Φεβρουαρίου, ζούνε 521 πρόσφυγες, στην πλειονότητά τους οικογένειες από το Αφγανιστάν και κάποιοι άνδρες μόνοι από το Πακιστάν, το Ιράν και τις χώρες του Μαγκρέμπ σε τρεις μεγάλες σκηνές έξω από την είσοδο του γηπέδου. Στους πρώτους μήνες λειτουργίας της δομής, ωστόσο, βάσει των ίδιων στοιχείων, το χόκεϊ είχε ξεπεράσει τη χωρητικότητα των 1.400 προσφύγων.

«Στην αρχή ο καταυλισμός ήταν γεμάτος με πολύ κόσμο. Δεν αισθανόμασταν ασφαλείς εκείνο τον καιρό. Κάθε μέρα άνθρωποι που έπιναν, που μάλωναν, μέσα, έξω, κλοπές. Εκείνο τον καιρό ήμασταν δέκα οικογένειες σε ένα δωμάτιο. Τα παιδιά να μαλώνουν, οι οικογένειες να μαλώνουν» διηγείται ο Μουσταφά.

Η ΑΓΩΝΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΠΟΥ «ΛΥΓΙΖΕΙ» ΤΟΥΣ ΠΡΟΣΦΥΓΕΣ

Τελικά, «ο γείτονάς μου -και δείχνει την άλλη γωνία- έφυγε και έχουμε περισσότερο χώρο» (σ.σ.: ο περισσότερος χώρος είναι η δεύτερη γωνία μιας άκρης ενός μεγάλου διαδρόμου στο κτήριο του γηπέδου χόκεϊ στο Ελληνικό). Πού πήγε ο γείτονας; «Στο Αφγανιστάν πήγε και ζήτησε από τον ΔΟΜ (Διεθνή Οργανισμό Μετανάστευσης) να γυρίσει πίσω. Ήταν πολύ μπερδεμένος. Η γυναίκα του είχε αρχίσει να αρρωσταίνει κάθε μέρα, να εμφανίζει ψυχολογικά προβλήματα. Κανένα μέλλον εδώ».

Και η γυναίκα του αδελφού του έχει αρχίσει να παρουσιάζει ανάλογα προβλήματα, όπως παραδέχεται στη συνέχεια, προσθέτοντας ότι πολλοί εδώ έχουν αρχίσει να εμφανίζουν προβλήματα ψυχικής υγείας, καθώς σκέφτονται συνεχώς τι θα κάνουν, το μέλλον τους.

«Ήρθαμε εδώ για να φτιάξουμε ένα μέλλον για τα παιδιά μας, όχι για να τρώμε απλά, αλλά για να βρούμε μια δουλειά, ένα ήσυχο μέρος να ζήσουμε και τα παιδιά μου να πάνε σχολείο. Να φτιάξω το μέλλον της οικογένειάς μου, των παιδιών μου» τονίζει ο Μουσταφά.

ΦΑΓΗΤΟ ΚΑΙ ΠΡΟΠΛΗΡΩΜΕΝΕΣ ΚΑΡΤΕΣ

Μέχρι να βρουν όμως το μέλλον ο Μουσταφά και οι 1.536 συνολικά πρόσφυγες που βρίσκονται και στις τρεις δομές του Ελληνικού, περιμένουν το μηνιαίο κουτί «υγιεινής» από το Danish Refugee Cοuncil (DRC), που πια δεν περιέχει πάνες μωρών, τις οποίες πρέπει να αγοράζουν, όπως τονίζει η Ναργκίς, με τις προπληρωμένες κάρτες που δίνει η οργάνωση Caritas. Τα χρήματα που αντιστοιχούν για μια τετραμελή οικογένεια τον μήνα είναι 240 ευρώ διευκρινίζει ο σύζυγος της Ναργκίς.

Το φαγητό βελτιώθηκε μετά τη διαμαρτυρία προ δέκα ημερών, παραδέχονται οι πρόσφυγες, θεωρώντας πως άλλαξε. Δεν άλλαξε, διευκρινίζεται από την υπεύθυνη του μπέιζμπολ, απλώς προσαρμόστηκε στο διαιτολόγιό τους, έπειτα από έρευνα που έκαναν. Η εταιρεία catering είχε αλλάξει τον Ιανουάριο και πιο πριν το φαγητό ερχόταν από τον στρατό, όπως υπενθυμίζουν οι πρόσφυγες, σημειώνοντας ότι εκείνο ήταν το χειρότερο.

ΚΟΡΙΟΙ ΝΑΙ, ΣΧΟΛΕΙΟ ΟΧΙ

Ο Μουσταφά έχει τρία παιδιά, μια 7χρονη κόρη, μια 4χρονη και μια μόλις 35 ημερών, που κάθε βράδυ προσπαθούν να φυλάξουν από τους… κοριούς. “Ειδοποιήσαμε την υπεύθυνη και μας είπε να αλλάξουμε πλευρά”. “Τους δώσαμε οδηγίες”, διευκρινίζει η υπεύθυνη.

Η 7χρονη κόρη του δεν πάει σχολείο, προσπάθησε, όπως λέει, να τη γράψει στο διαπολιτισμικό σχολείο, όπως έκαναν και άλλοι γονείς από τον καταυλισμό, αλλά δεν τα κατάφερε, καθώς οι θέσεις εκεί είχαν συμπληρωθεί, οπότε περιμένει τον επόμενο χρόνο. Τα παιδιά των δομών του Ελληνικού, καθώς είναι «μη οργανωμένη δομή», δεν έχουν ενταχθεί ακόμα στα απογευματινά μαθήματα ένταξης.

Ο αδελφός του Μουσταφά, ωστόσο, προσπάθησε, όπως διηγείται, να πάει τα παιδιά του στα απογευματινά τμήματα για τα προσφυγόπουλα σε κάποιο σχολείο στο κέντρο της Αθήνας. Ο ίδιος μάλιστα τα πήγαινε με το μετρό και τον ηλεκτρικό και περίμενε μέχρι να τελειώσουν. Έτσι όμως έχανε όλη την ημέρα, δεν μπορούσε να ψάξει για δουλειά. Μετά το πρόστιμο στο μετρό γιατί δεν είχε εισιτήριο, και το σχολείο τελείωσε για τα παιδιά του.

Μόλις πριν από δέκα ημέρες η οργάνωση Save the Children ξεκίνησε να κάνει δίωρα μαθήματα σε ένα κοντέινερ, όπως εξηγεί η υπεύθυνη της δομής του μπέιζμπολ, που βρίσκεται λίγο παρακάτω. Στη δομή του μπέιζμπολ λειτουργούν τμήματα γυναικών για φαρσί και αγγλικά από εθελόντρια δασκάλα και τμήματα για ράψιμο και χειροτεχνίες, ενώ ανάλογα τμήματα λειτουργούν και στη δομή του χόκεϊ, πάλι από εθελόντριες, μία μάλιστα είναι φυσικός, οπότε διδάσκει και Μαθηματικά. Με τη δομή αυτή, άλλωστε οι ένοικοι του χόκεϊ μοιράζονται αυτά τα μαθήματα, τις προβολές ταινιών αλλά και την κινητή μονάδα των Γιατρών του Κόσμου που έχει στηθεί στο ενδιάμεσο και λειτουργεί από τις 10 το πρωί μέχρι τις 8 το βράδυ τις καθημερινές.

«ΧΑΜΕΝΟΙ ΣΤΗ ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ» ΣΤΑ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΑ

Το ζήτημα των γιατρών αποτελεί ακόμα μια ανησυχία για τους πρόσφυγες, καθώς αν κάποιος αρρωστήσει το βράδυ ή το σαββατοκύριακο, δεν υπάρχει γιατρός, οπότε θα πρέπει να ειδοποιήσουν την αστυνομία, βρίσκοντας κάποιον που μιλάει αγγλικά για να καταφέρουν να επικοινωνήσουν. Από τις 4 το απόγευμα και μετά στη μονάδα των Γιατρών του Κόσμου θα πρέπει να απευθύνονται και οι πρόσφυγες από τον χώρο των αφίξεων, καθώς το κλιμάκιο του ΚΕΕΛΠΝΟ αποχωρεί το απόγευμα. Για τις εγκυμονούσες έρχονται μαίες και γιατροί δύο φορές την εβδομάδα από τους Γιατρούς Χωρίς Σύνορα, όπως διευκρινίζει η υπεύθυνη του χόκεϊ και ο Μουσταφά.

Αν χρειαστεί ο άρρωστος να πάει στο νοσοκομείο, τα πράγματα δυσκολεύουν, όπως τονίζουν πρόσφυγες και από τη δομή του χόκεϊ, και από του μπέιζμπολ, καθώς ελάχιστοι μιλούν αγγλικά και είναι σχεδόν αδύνατη η συνεννόηση στο νοσοκομείο. Δεν είναι λίγες οι φορές που ο Μουσταφά έκανε τον μεταφραστή μέσω τηλεφώνου.

Ο ΦΟΒΟΣ ΟΤΑΝ ΠΕΦΤΕΙ Η ΝΥΧΤΑ

Μπορεί στη δομή του χόκεϊ η βασική ανασφάλεια που έχουν να είναι οι κλοπές όταν λείπουν από το «πάνινο δωμάτιό» τους, στον χώρο του μπέιζμπολ, όμως, όπου οι 320 πρόσφυγες ζουν σε σκηνές εκεί που βρίσκεται ο αγωνιστικός χώρος, η ανασφάλειά τους ξεκινά με το που πέφτει το σκοτάδι, όπως αναφέρουν η 66χρονη Μαγκιούλ και η 38χρονη Ναργκίς, παρ’ όλο που παραδέχονται ότι δεν έχουν μάθει αν έχει συμβεί κάτι. «Φοβόμαστε να πάμε τουαλέτα κάθε βράδυ. Κάθε μέρα βλέπουμε διαφορετικούς ανθρώπους, συνέχεια αλλαγές» λέει η Μαγκιούλ, που στα νιάτα της, πριν ξεσπάσουν οι πόλεμοι που ρήμαξαν τη ζωή της, ήταν αστυνομικός! Τώρα βρίσκεται μόνη της στην Ελλάδα, γνωρίζοντας πού βρίσκονται μόνο τα σκοτωμένα παιδιά της… «Η κατάσταση είναι άσχημη, αλλά νοσταλγώ τη χώρα μου. Η μοίρα δεν είναι φωτεινή, δεν μπορώ να δουλέψω έναν χρόνο εδώ».

Έλλη Ζώτου


Φωτογραφία Άγγελος Καλαδούκας

Μετέωρη ζωή

Άνθρωποι από όλη την Ευρώπη, ενωνόμαστε ώστε να αποκτήσουμε τον έλεγχο των διατροφικών μας συστημάτων, από τη παραγωγή ως την διανομή και την κατανάλωση.

Οικοδομούμε συστήματα επικεντρωμένα στις τοπικές μας κοινότητες. Ενώνουμε τις  δυνάμεις μας για να πετύχουμε διατροφική κυριαρχία, διεκδικώντας το δικαίωμά μας να καθορίζουμε εμείς τα διατροφικά και τα αγροτικά μας συστήματαΕίναι η κατάλληλη στιγμή για να αντιμετωπίσουμε τις καταστροφικές συνέπειες του βιομηχανοποιημένου διατροφικού συστήματος. Η τροφή είναι πολύ σημαντική για να αντιμετωπίζεται απλώς σαν εμπόρευμα. Το κίνημα της Κοινωνικά Υποστηριζόμενης
Γεωργίας (ΚΥΓΕΩ) παράγει λύσεις πρακτικές και χωρίς  αποκλεισμούς, για τις διατροφικές κρίσεις. Είμαστε πολλοί, ποικίλοι και ενωμένοι. Εντείνουμε τις προσπάθειές μας με αλληλεγγύη -αναλαμβάνοντας την ευθύνη- και δημιουργούμε διατροφικά συστήματα χωρίς κοινωνικούς αποκλεισμούς, με οικονομική αειφορία, και περιβαλλοντική βιωσιμότητα.
Εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι στην Ευρώπη έχουν αποδείξει ήδη ότι η ΚΥΓΕΩ λειτουργεί, έχοντας δημιουργήσει ποικιλία πρακτικών, πρωτοβουλιών και δικτύων βασισμένων σε κοινές αξίες.
Χτίζοντας πάνω σε υφιστάμενους καταστατικούς χάρτες και εμπειρίες, η παρούσα  διακήρυξη στοχεύει να καθορίσει τον κοινό τόπο πάνω στον οποίο θα ευδοκιμήσει αυτό το κίνημα ΚΥΓΕΩ.

ΟΡΙΣΜΟΣ

Η Κοινωνικά Υποστηριζόμενη Γεωργία (ΚΥΓεω) είναι μια άμεση συνεργασία βασισμένη  στην ανθρώπινη σχέση μεταξύ ατόμων και ενός (ή περισσότερων) παραγωγού/ών, όπου οι κίνδυνοι, οι ευθύνες και οι απολαβές της αγροτικής εργασίας μοιράζονται, μέσω μιας
μακροπρόθεσμης δεσμευτικής συμφωνίας.

ΚΑΤΕΥΘΥΝΤΗΡΙΕΣ ΑΡΧΕΣ ΤΗΣ ΚΥΓΕΩ

Η ΚΥΓΕΩ δεν είναι ένα στατικό μοντέλο. Όπως ένας κήπος είναι δυναμική: Εξελίσσεται και αναπτύσσεται με καθημερινή φροντίδα. Κάθε συνεργασία ΚΥΓΕΩ είναι αυτόνομη.


Συμφωνούμε επίσης σε αυτές τις βασικές αρχές ως κοινό μας τόπο για την ανάπτυξη του κινήματος ΚΥΓΕΩ.

• Υπεύθυνη φροντίδα για την γη, το νερό, τους σπόρους και τα υπόλοιπα κοινά αγαθά μέσω των αγροοικολογικών αρχών και πρακτικών όπως αυτές ορίζονται σε αυτή την διακήρυξη και την Διακήρυξη Νυελένι 2015.  
• Η τροφή ως κοινό αγαθό αντί για εμπόρευμα.
• Παραγωγή ανθρώπινης κλίμακας με ρίζες στις τοπικές πραγματικότητες και γνώσεις.
• Δίκαιες εργασιακές συνθήκες και αξιοπρεπές εισόδημα για όλους όσους εμπλέκονται.
• Σεβασμός για το περιβάλλον και την ευημερία των ζώων.
• Φρέσκια, τοπική, εποχιακή, υγιής και ποικίλη τροφή προσβάσιμη σε όλους.
• Χτίσιμο κοινότητας μέσα από άμεσες και μακροπρόθεσμες σχέσεις με μοίρασμα των ευθυνών, των κινδύνων και των απολαβών.
• Ενεργή συμμετοχή βασισμένη στην εμπιστοσύνη, την κατανόηση, τον σεβασμό, την διαφάνεια και την συνεργασία.
• Αμοιβαία υποστήριξη και αλληλεγγύη χωρίς σύνορα.

ΟΙΚΟΔΟΜΗΣΗ – ΑΝΑΠΤΥΞΗ – ΕΝΔΥΝΑΜΩΣΗ

Θέλουμε να οικοδομήσουμε έναν ισχυρό συνασπισμό εγχειρημάτων και δικτύων  ΚΥΓΕΩ σε όλη την Ευρώπη ώστε:

• Να ενδυναμώσουμε το κίνημα ΚΥΓΕΩ και να βοηθήσουμε νέες ΚΥΓΕΩ να αναπτυχθούν.
• Να παρέχουμε την δυνατότητα για μοίρασμα γνώσεων και δεξιοτήτων μεταξύ εγχειρημάτων ΚΥΓΕΩ από διαφορετικές χώρες.
• Να διεξάγουμε και να προωθήσουμε την συμμετοχική έρευνα στα (αγρο)κτήματά μας και στα δίκτυά μας.
• Να ενδυναμώσουμε και εκπαιδεύσουμε άτομα για να δράσουν και να αναπτύξουν το κίνημα.
• Να παρουσιάσουμε τα πλεονεκτήματα της ΚΥΓΕΩ για όλη την κοινωνία.
• Να υπερασπιστούμε τις κοινότητες ΚΥΓΕΩ σε διεθνές, Ευρωπαϊκό και τοπικό επίπεδο ώστε να εφαρμοστούν οι αρχές μας.
• Να εμπλακούμε στην τοπική διακυβέρνηση της (δια)τροφής.
• Να εργαστούμε μαζί με το κίνημα της διατροφικής κυριαρχίας και να δυναμώσουμε την συμμαχία μας με τα κινήματα της κοινωνικής και αλληλέγγυας οικονομίας.

Είμαστε ένα κίνημα «από τα κάτω»: Πιστεύουμε ότι η δύναμη της ΚΥΓΕΩ βρίσκεται στην ουσιαστική, καθημερινή δράση και στις σχέσεις «πρόσωπο με πρόσωπο». Συνδεόμαστε μεταξύ μας, με τους παραγωγούς στις κοινότητές μας, και με το ζωντανό χώμα κάτω από τα πόδια μας.Αυτός είναι ο Κοινός μας Τόπος.

Υιοθετήθηκε από την 3η Πανευρωπαϊκή Συνάντηση ΚΥΓΕΩ την 17η Σεπτεμβρίου 2016 στην Όστραβα, της Τσέχικης Δημοκρατίας.


European Declaration on Community Supported Agriculture

Ευρωπαϊκή Διακήρυξη ΚΥΓΕΩ (CSA)

Οι ενοχές είναι ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα που έχει να αντιμετωπίσει ο καθένας. Ολόκληρο το παρελθόν της ανθρωπότητας είναι στηριγμένο στις ενοχές και κάθε γενιά συνεχίζει να δίνει τις αρρώστιες της στη νέα. Κι αυτές συσσωρεύονται όλο και περισσότερο. Έτσι, κάθε νέα γενιά είναι όλο και πιο φορτωμένη από την προηγούμενη.

Οι ενοχές όμως είναι μία από τις βασικές στρατηγικές των παπάδων για να εκμεταλλεύονται τους ανθρώπους. Οι παπάδες δεν μπορούν να υπάρξουν χωρίς τις ενοχές. Όταν νιώθεις ενοχές, να θυμάσαι ότι τα χέρια του παπά είναι γύρω από το λαιμό σου. Σε σκοτώνει.

Οι ενοχές είναι μία στρατηγική για να εκμεταλλεύονται τους ανθρώπους, για να μετατρέπουν τους ανθρώπους σε σκλάβους.

Προσπάθησε να καταλάβεις το μηχανισμό. Μόνο με την κατανόηση θα μπορέσεις να ξεφύγεις.

Τι ακριβώς είναι η ενοχή;

Καταρχήν είναι επίκριση της ζωής, είναι συμπεριφορά αρνητική προς τη ζωή. Σου έχουν πει ότι κάτι είναι βασικά λάθος με τη ζωή σου. Σου έχουνε πει ότι γεννήθηκες αμαρτωλός. Σου έχουν πει ότι δεν μπορεί να βγει τίποτα καλό από τη ζωή σου – τη δίκη σου ούτε κανενός άλλου. Τίποτα εφικτό δεν είναι σε αυτή τη γη. Γι’ αυτό πρέπει να βρεις έναν ελευθερωτή – το Χριστό ή τον Κρίσνα – πρέπει να βρεις έναν ελευθερωτή που να μπορεί να σε ελευθερώσει από τον εαυτό σου, που να μπορεί να σε πάει στο θεό.

Η ζωή λένε, δεν αξίζει να τη ζεις, απόφυγέ την! Αν ζεις, θα βουτιέσαι όλο και περισσότερο στην αμαρτία. Και όταν αισθάνεσαι να σε τραβάει η ζωή, γεννιέται η ενοχή. Αρχίζεις να νιώθεις πως κάτι κάνεις στραβά.

Η ζωή όμως είναι πανέμορφη. Είναι φυσικό να σε τραβάει η ζωή. Είναι φυσικό να είσαι ερωτευμένος. Είναι φυσικό να χαίρεσαι, να γελάς, να χορεύεις. Όλα όσα είναι φυσικά όμως καταδικάζονται. Πρέπει να πας εναντίον της φύσης σου – αυτό σου διδάσκουν εδώ και αιώνες.

Οι πουριτανοί έχουν δηλητηριάσει τις φυσικές πηγές της ζωής. Σε έχουν στρέψει εναντίον του ίδιου σου του εαυτού.

Το ίδιο συμβαίνει και με άλλα πράγματα. Αν ερωτευτείς μία γυναίκα, κάνεις αμαρτία, κάνεις λάθος. Αν σε γοητεύει το όμορφο πρόσωπο μίας γυναίκας ή ενός άντρα, τότε νιώθεις ενοχές. Τι κάνεις, αυτό είναι αμαρτία!

Αν είσαι παντρεμένος, τότε ακόμα περισσότερο. Έχεις σύζυγο, της έχεις παραδοθεί. Τώρα είναι αδύνατο και να αναγνωρίσεις την ομορφιά μίας άλλης γυναίκας. Θα πας σπίτι και θα νιώθεις ένοχος.

Δεν έχεις κάνει τίποτα, απλώς είδες μία όμορφη γυναίκα να περνάει! Θα νιώσεις ενοχές, θα μπεις σε άμυνα. Όταν επιστρέψεις στο σπίτι, θα προσπαθήσεις να κρυφτείς. Δεν θα επιτρέψεις στη γυναίκα σου να μάθει, ότι στο δρόμο είδες μία όμορφη γυναίκα και αυτό σου έδωσε μεγάλη χαρά, επειδή αν της το πεις, θα μπεις σε μπελάδες. Γιατί να μπεις σε

μπελάδες; Θα πεις ψέματα, θα νιώσεις ενοχές πάλι, επειδή είπες ψέματα και κανείς δεν πρέπει να λέει ψέματα στη γυναίκα του.

Η μία ενοχή δημιουργεί την άλλη και πάει λέγοντας. Και συνεχίζεται χωρίς τέλος. Τότε γίνεσαι ενοχικός. Κουβαλάς στην καρδιά σου βουνά ενοχών.

Το να ελευθερωθείς από τις ενοχές, σημαίνει να ελευθερωθείς από όλα τα ιερατεία.

Το να ελευθερωθείς από τις ενοχές, σημαίνει να ελευθερωθείς από όλο το παρελθόν.

Το να ελευθερωθείς από τις ενοχές, σημαίνει να γίνει ένα, επειδή τότε εξαφανίζεται ο διχασμός.

Το να ελευθερωθείς από τις ενοχές, σημαίνει να παρατήσεις τη σχιζοφρένεια. Τότε υπάρχει μεγάλη χαρά, επειδή δεν πολεμάς άλλο πια με τον εαυτό σου. Αρχίζεις να ζεις.

Πως μπορείς να ζήσεις, όταν πολεμάς διαρκώς;

Δεν μπορείς να ζήσεις αν πολεμάς συνεχώς τον εαυτό σου. Μπορείς να ζήσεις μόνο όταν εγκαταλείψεις τον πόλεμο. Τότε η ζωή έχει το δικό της ρυθμό, έχει τη δικής μελωδία.

Και η ζωή είναι τέτοια ευλογία! και μόνο μέσα σ’ αυτή την αρμονία, όταν είσαι ένα, χωρίς ενοχές, χωρίς καταπίεση, χωρίς ταμπού, χωρίς αναστολές, χωρίς παπάδες να ανακατεύονται με τη ζωή σου – ινδουιστές, μωαμεθανούς, χριστιανούς – όταν είσαι αφέντης του εαυτού σου, τότε μόνο μπορείς να έρθεις σε επαφή με το θεό.


Η ενοχή της χαράς

«Οι άνθρωποι έχουν γίνει πιο άνετοι, όχι μόνο στο να μοιράζονται περισσότερες πληροφορίες διαφόρων ειδών, αλλά να το κάνουν πλέον πιο ανοικτά και με περισσότερους ανθρώπους, κι αυτό ορίζει έναν νέο κανόνα επικοινωνίας που εξελίσσεται μέρα με τη μέρα»
Μαρκ Ζούκερμπεργκ, δημιουργός του Facebook

«Είμαστε μπροστά σε μια από εκείνες τις ιστορικές ασυνέχειες που η κοινωνία αλλάζει. Με ενδιαφέρει να επηρεάζω 5 δισεκατομμύρια ανθρώπους»
Adam Bosworth, αντιπρόεδρος της Salesforce, πρώην στέλεχος της Google και της Microsoft

«Η ιδέα είναι να μετατρέψουμε όλο τον κόσμο σε ένα έξυπνο αντικείμενο, που θα μπορεί διαρκώς να βελτιώνεται»
Matthew Wood, στέλεχος της Amazon

Η Amazon γνωρίζει καλύτερα απ’ τον καθένα τι πουλάνε και αγοράζουν οι άνθρωποι. Η Google να γνωρίζει ανά πάσα στιγμή τι κάνουν οι άνθρωποι στο Διαδίκτυο. Το Facebook πηγαίνει ακόμη βαθύτερα, συλλέγοντας προσωπικά δεδομένα για τις συνήθειες, τις προτιμήσεις και τις σχέσεις των ανθρώπων. Οι κολοσσοί της Silicon Valley έχουν συγκεντρώσει στα χέρια τους υπερβολική δύναμη, και φιλοδοξούν να πραγματοποιήσουν ένα τεχνολογικό άλμα που θα μετασχηματίσει ολοκληρωτικά την κοινωνία.

Οι ιδιοκτήτες των πέντε μεγάλων εταιρειών (Google, Amazon, Microsoft, Apple, Facebook) φιγουράρουν στις πρώτες θέσεις της λίστας Forbes με τους πλουσιότερους ανθρώπους του πλανήτη για το 2016, με την περιουσία τους αθροιστικά να ξεπερνά κατά πολύ τα 300 δισ. δολάρια. Διεκδικούν μάλιστα, μετά τους πρόσφατους τριγμούς που προκάλεσε στην ίδια τη μητρόπολη του συστήματος η εκλογή Τραμπ, να παίξουν πρωταγωνιστικό ρόλο ως εκφραστές της «φιλελεύθερης» και «προοδευτικής» ελίτ του παγκοσμιοποιημένου καπιταλισμού.

Ποιος ελέγχει ποιον;

Ποιος όμως ελέγχει και διαχειρίζεται τα δεδομένα που προσθέτουν στο δίκτυο κάθε στιγμή οι άνθρωποι και οι έξυπνες συσκευές; Κάπου εδώ χαλάει η εικόνα του Διαδικτύου ως οριζόντιου και ανοιχτού προς διαμόρφωση πεδίου. Όσο κι αν μοιάζει η ψηφιακή τεχνολογία να ευνοεί την αποκεντρωμένη ανάπτυξή της, με μια πλειάδα εταιρειών και ανθρώπων να συμβάλουν σ’ αυτή, είναι φανερό ότι το μεγαλύτερο μέρος των λειτουργιών και των δεδομένων ελέγχονται από πολύ λίγες εταιρείες (κυρίως τις 5 μεγάλες που είδαμε νωρίτερα, και δορυφόρους τους), οι οποίες ανταγωνίζονται σκληρά μεταξύ τους.

Στην πραγματικότητα, απ’ την ίδια της τη φύση, η οικονομία του Διαδικτύου ευνοεί αυτήν την υπερσυγκέντρωση. Τα κοινωνικά δίκτυα απαιτούν καθολικότητα: δεν έχει νόημα η συμμετοχή σε ένα κοινωνικό δίκτυο, αν δεν συμμετέχουν κι άλλοι σ’ αυτό. Κατ’ αντιστοιχία, δεν θα μπορούσε να υπάρξει μια πλατφόρμα ηλεκτρονικών αγορών αν δεν προσέφερε μια ποικιλία επιλογών, ούτε μια μηχανή αναζήτησης που δεν δίνει αποτελέσματα απ’ το σύνολο του Διαδικτύου. Απ’ την άλλη πλευρά, όσοι έχουν τη δυνατότητα να προσφέρουν αυτές τις «πλήρεις» υπηρεσίες, συγκεντρώνουν τους περισσότερους χρήστες, άρα και τις περισσότερες διαφημίσεις, κλείνοντας έτσι μια αλληλοτροφοδοτούμενη αλυσίδα. Στη βάση αυτής της διαδικασίας βρίσκονται τα δισεκατομμύρια χρήστες που εθελοντικά, κάνοντάς το να μοιάζει με παιχνίδι ή διασκέδαση, προσφέρουν χωρίς αμοιβή εργατοώρες για να παράξουν αγαθά και δεδομένα, η αξιοποίηση των οποίων αποτελεί τη βάση της κερδοφορίας στην οικονομία του Διαδικτύου.

Αυτό που υπόσχεται αυτή η ψηφιακή «ουτοπία» είναι η ευκολότερη επίλυση μιας σειράς προβλημάτων που αντιμετωπίζει ο άνθρωπος. Στην πραγματικότητα, όμως, αυτό που επιτυγχάνει είναι ο όλο και μεγαλύτερος έλεγχος των μηχανισμών με τους οποίους δημιουργούνται στους ανθρώπους οι ανάγκες και οι επιθυμίες. Η «ουτοπία» έρχεται αμέσως να τις καλύψει με τα προϊόντα (ψηφιακά ή υλικά) που προσφέρει, αναπαράγοντας έτσι διαρκώς έναν κύκλο ελεγχόμενης κατανάλωσης και κερδοφορίας.

Η χαρτογράφηση και η μοντελοποίηση της πραγματικής ζωής επιβάλει αυτοματισμούς και ταχύτητες επιλογών που δεν μπορούν να κατανοηθούν και να ελεγχθούν απ’ τον άνθρωπο – μετατρέποντάς τον ουσιαστικά σε δούλο αυτού του νέου υβριδικού, ψηφιακού και πραγματικού κόσμου. Μια διαδικασία που αρνούμαστε να δούμε και να συζητήσουμε ανοιχτά ως κοινωνία, εγκλωβισμένοι στη διαδεδομένη τεχνοφιλία και τη λατρεία για κάθε τι νέο…

Έξοδος από την τεχνολογική δυστοπία

Θα μπορούσαμε να βάλουμε εμπόδια σε μια τέτοια εξέλιξη; Θα μπορούσαν οι κοινωνίες να κινηθούν αντιπαραθετικά και έξω από έναν κόσμο που μετατρέπει τον άνθρωπο σε διασυνδεδεμένη μηχανή;

Η διεκδίκηση δικαιωμάτων για τους χρήστες στον ψηφιακό κόσμο (ανωνυμία, προστασία προσωπικών δεδομένων, δικαίωμα στην αποσύνδεση και την εξαίρεση πτυχών της ανθρώπινης δραστηριότητας απ’ τον ψηφιακό κόσμο κ.ά.) θα μπορούσε να είναι μια πρώτη ασπίδα προστασίας – που όμως δεν αμφισβητεί την ίδια την «ψηφιακή αυτοκρατορία», η οποία παρουσιάζεται ως μια αντικειμενική εξέλιξη, ενώ πληθαίνουν οι προσπάθειες να ενσωματωθούν σε μια σειρά λειτουργίες τέτοια δικαιώματα, δίνοντας έτσι στον χρήστη την ψευδαίσθηση αυτοκυριαρχίας και ελευθερίας επιλογών.

Επίσης, η ψηφιακή τεχνολογία θα μπορούσε να γίνει, σε συγκεκριμένους τομείς, όπλο στα χέρια της κοινωνίας, απελευθερώνοντας δυνατότητες που μένουν μπλοκαρισμένες απ’ τη λογική του κέρδους. Η ανάπτυξη ελεύθερου λογισμικού, η απελευθέρωση λειτουργιών απ’ τις περιφράξεις που θέτει η ψηφιακή ολιγαρχία, η ανάπτυξη δικτύων και δραστηριοτήτων έξω απ’ τον άμεσο έλεγχο των ελίτ και προστατευμένων απ’ την παρακολούθησή τους, η ελεύθερη πρόσβαση σε όλους στα δεδομένα που προκύπτουν από τη χρήση του διαδικτύου αντί της μετατροπής τους σε ιδιοκτησία και εμπόρευμα, είναι κάποια παραδείγματα που θα μπορούσαν να ορίσουν τα πεδία ενός ιδιότυπου τεχνολογικού αντάρτικου απ’ την πλευρά της κοινωνίας.

Τέλος, δεν μπορεί να υπάρξει πραγματική έξοδος αν δεν υπάρξει συνολική κριτική στην ίδια την τεχνολογία, στις ανάγκες και τις «ανάγκες» που καλύπτει, στις επιθυμίες και τις «επιθυμίες» που εκπληρώνει, στις δυνατότητες και τις «δυνατότητες» που προάγει. Γι’ αυτό απαιτείται να επιμείνουμε σε μεγέθη και ταχύτητες που μπορούν να συλλάβουν και να ελέγξουν οι κοινότητες των ανθρώπων, αμφισβητώντας τον δήθεν αντικειμενικό χαρακτήρα τις αέναης ανάπτυξης στο παγκόσμιο χωριό και επιδιώκοντας διαρκώς να υποτάσσουμε την τεχνολογία στις ιεραρχήσεις των κοινωνιών.

* Τα περισσότερα στοιχεία είναι από τις πρόσφατες έρευνες του Business Insider: «30Big Tech Predictions for 2017» και «Internet of Things Report 2017»

Συνδέοντας διαδίκτυο, ανθρώπους και έξυπνες συσκευές

Με οδηγό τη σύζευξη του πραγματικού και του ψηφιακού κόσμου, στοχεύουν να συνδέσουν στο διαδίκτυο ανθρώπους και έξυπνες συσκευές, και σταδιακά να σπάσουν το μεταξύ τους φράγμα, διευκολύνοντας την αλληλεπίδραση μεταξύ τους. Ας δούμε όμως μερικά στοιχεία που δείχνουν την τάση αυτή:
Σήμερα 10 δισεκατομμύρια συσκευές (κυρίως smartphones και tablets) είναι συνδεδεμένες στο διαδίκτυο. Τα επόμενα 5 χρόνια αναμένεται να επενδυθούν πάνω από 5 τρισεκατομμύρια δολάρια στην τεχνολογία του Internet of Things, ανεβάζοντας τις διασυνδεδεμένες συσκευές στα 40 δισεκατομμύρια. Έξυπνα αυτοκίνητα, έξυπνα κτίρια και άλλες έξυπνες συσκευές θα αλλάξουν ριζικά την παραγωγή, τις επικοινωνίες, τις μεταφορές, την καθημερινότητα. Και ήδη σχεδόν το 1/3 του πλανήτη είναι συνδεδεμένο στον «παράλληλο κόσμο» του Facebook (βλ. γράφημα).

Η επικοινωνία με τις έξυπνες συσκευές γίνεται ακόμη πιο εύκολη: μετά τις Amazon και Apple, οι Google και Samsung αναμένεται επίσης να κυκλοφορήσουν συσκευές που επιτρέπουν την «επικοινωνία» μέσω φωνητικών εντολών με το «έξυπνο σπίτι», ανεβάζοντας τις πωλήσεις των συγκεκριμένων συσκευών στα 10 εκατομμύρια μέσα στο 2017. Ακόμη, μέσα στον επόμενο χρόνο η φωνητική αναζήτηση αναμένεται να ξεπεράσει την παραδοσιακή πληκτρολόγηση στις μηχανές αναζήτησης.

Το επόμενο βήμα είναι η αλληλεπίδραση των έξυπνων συσκευών με τον άνθρωπο. Ήδη οι δηλωμένες προτιμήσεις μας καθορίζουν τις διαφημίσεις που βλέπουμε καθώς πλοηγούμαστε στο διαδίκτυο, επηρεάζοντας έτσι με τη σειρά τους τις επιθυμίες μας. Μέσα στο 2017 οι μεγαλύτερες εταιρείες αναμένεται να επενδύσουν το μεγαλύτερο μέρος των χρημάτων τους για διαδικτυακή προώθηση των προϊόντων τους – όχι στις παραδοσιακές διαφημίσεις αλλά στα chatbots, δηλαδή στις αυτόματες ψηφιακές συνομιλίες, οι οποίες κάνουν πιο άμεση και «ζωντανή» την αλληλεπίδραση με τους πελάτες, αυξάνοντας την αποτελεσματικότητά τους. Τέλος, μέσα στα επόμενα 5 χρόνια η εξάπλωση των έξυπνων συσκευών και της επαυξημένης πραγματικότητας θα τείνει να αφαιρεί στοιχεία αυτονομίας απ’ τους ανθρώπους, ενισχύοντας ουσιαστικά τη συνδιαμόρφωση άνω του 30% των επιλογών μας με αυτές.

Όπως τα λένε οι ίδιοι

Ακολουθούν ορισμένα αποκαλυπτικά αποσπάσματα από άρθρο του Κλάους Σβαμπ, ιδρυτή και εκτελεστικού προέδρου του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ, που περιγράφει τις θεμελιώδεις έννοιες και προϋποθέσεις της πρότασής του για το νέο «όραμα», τη λεγόμενη τέταρτη βιομηχανική επανάσταση:

«Μια τέταρτη βιομηχανική επανάσταση χτίζεται πάνω στα θεμέλια της τρίτης, της ψηφιακής επανάστασης, που έχει προκύψει από τα μέσα του περασμένου αιώνα. Χαρακτηρίζεται από μια συγχώνευση των τεχνολογιών που ‘’θολώνει’’ τις γραμμές μεταξύ της φυσικής, της ψηφιακής και της βιολογικής σφαίρας»

«Μηχανικοί, σχεδιαστές, αρχιτέκτονες συνδυάζουν τον υπολογιστικό σχεδιασμό με την προσθετική μηχανική, την επιστήμη των υλικών και τη βιολογία για να εξερευνήσουν συμβιωτικές σχέσεις μεταξύ μικροοργανισμών, του ανθρώπινου σώματος και των προϊόντων που καταναλώνουμε, ακόμα και των σπιτιών που κατοικούμε»

«Το εύρος των αλλαγών προαναγγέλλει το μετασχηματισμό της παραγωγής, της διαχείρισης και των συστημάτων διακυβέρνησης σε ολόκληρο τον κόσμο»

«Οι δυνατότητες δισεκατομμυρίων ανθρώπων που χρησιμοποιούν συσκευές υψηλής τεχνολογίας θα είναι απεριόριστη. Και αυτές οι δυνατότητες θα πολλαπλασιαστούν με τις νέες ανακαλύψεις στους τομείς της τεχνητής νοημοσύνης, της ρομποτικής, τα αυτόματα οχήματα, τις 3D εκτυπώσεις, τη νανοτεχνολογία, τη βιοτεχνολογία, την επιστήμη των υλικών και τους κβαντικούς υπολογιστές»

«Την ίδια στιγμή η τέταρτη επανάσταση θα μπορούσε να προκαλέσει αύξηση των ανισοτήτων – ιδίως, δυνητικά, να διαταράξει τις αγορές εργασίας. Καθώς οι αυτοματισμοί υποκαθιστούν την εργασία σε όλη την οικονομία, η καθαρή αντικατάσταση εργαζομένων από μηχανές μπορεί να επιδεινώσει το χάσμα μεταξύ της απόδοσης των κεφαλαίων και της απόδοσης από την εργασία. […] Είμαι πεπεισμένος για ένα πράγμα: ότι στο μέλλον το ταλέντο θα αντιπροσωπεύει, περισσότερο από ό,τι το κεφάλαιο, τον κρίσιμο παράγοντα της παραγωγής. Αυτό θα οδηγήσει σε μια αγορά εργασίας που ολοένα και περισσότερο θα χαρακτηρίζεται από τμήματα “χαμηλών δεξιοτήτων-χαμηλής αμοιβής” και “υψηλών δεξιοτήτων-υψηλής αμοιβής”, η οποία με τη σειρά της θα οδηγήσει σε αύξηση των κοινωνικών εντάσεων.»

Επιμέλεια – Κείμενα: Δημήτρης Γκάζης, Βασίλης Γεροδήμος

Ψηφιακός έλεγχος, κοινωνίες υπό επιτήρηση

Ήμουν μάρτυρας υπεράσπισης ενός φίλου που δικαζόταν για χρέη στην εφορία, στο Τριμελές Πλημμελειοδικείο. Καταδικάστηκε. Είναι πλέον ποινικός. Τι κι αν όλα τα επίσημα στοιχεία που προσκόμισε ο συνήγορος του και όσα

κατέθεσαν οι μάρτυρες αποδείκνυαν ότι ο άνθρωπος δεν ήταν απατεώνας και ότι η αδυναμία του να ανταποκριθεί στις φορολογικές του υποχρεώσεις ήταν αποτέλεσμα της κρίσης που ξαφνικά επιβλήθηκε στην αγορά συμπαρασύροντας χιλιάδες νοικοκυρεμένους εμπόρους και επιχειρηματίες στην καταστροφή.

Το ξέρουμε, το ξέρουμε ότι η κρίση προκάλεσε προβλήματα στην αγορά, αλλά εσείς γιατί δεν καταβάλλατε τις εισφορές σας στην εφορία; Ρωτούσαν ξανά και ξανά οι δικαστές. Κασέτα. Ο στίχος από το τραγούδι του Σαββόπουλου «το δικαστήριο λειτουργούσε μέσα εκεί, μα η δικαιοσύνη ήταν απ’ έξω» γύριζε συνέχεια στο μυαλό μου. Θέατρο του παραλόγου.

Ο άνθρωπος δεν είχε επί 35 χρόνια οφειλές στην εφορία, ούτε στα ασφαλιστικά ταμεία παρ’ όλο που απασχολούσε δέκα υπαλλήλους. Από το 2010, όμως, άρχισε η κατακόρυφη πτώση της επιχείρησης που μέχρι τότε βρισκόταν σε συνεχή άνοδο και εμφάνιζε αξιόλογη κερδοφορία στον τομέα του χονδρεμπορίου. Τα καταστήματα λιανικής πώλησης έκλειναν το ένα μετά το άλλο σε όλη τη χώρα και μαζί με τη ραγδαία πτώση των πωλήσεων οι ακάλυπτες επιταγές των πελατών της λιανικής εκτοξεύονταν στα ύψη, σαν δηλητηριώδες σύννεφο! Ταυτόχρονα, η επιδότηση που είχε εγκριθεί για τις νέες σύγχρονες εγκαταστάσεις της εταιρείας στο βιομηχανικό πάρκο της Λαμίας που είχαν ολοκληρωθεί το 2009, κόλλησε και κόπηκε λόγω των περιορισμών που τέθηκαν στα κονδύλια αφήνοντας την εταιρεία εκτεθειμένη στις τράπεζες. Η μέχρι εκείνη τη στιγμή υγιής εταιρεία βρέθηκε κυριολεκτικά στον αέρα. Στη συνέχεια, δεσμεύτηκαν όλα τα περιουσιακά στοιχεία της επιχείρησης και των ιδιοκτητών της, αλλά το Δημόσιο αρνείται να τα συμψηφίσει με το χρέος. Και βέβαια, ο άνθρωπος αδυνατεί να τα εκποιήσει γιατί κανένας δεν ενδιαφέρεται και κανένας δεν μπορεί να τα αγοράσει παρ’ όλο που έχουν χάσει το μεγαλύτερο μέρος της αξίας τους λόγω της γενικευμένης πτώσης των τιμών των ακινήτων σε όλη την Ελλάδα.

Αυτή είναι η γραμμή από τα μνημόνια. Ντιρεκτίβα. Τι να κάνουν κι οι δικαστές. Υπάλληλοι είναι. Δεκάδες νόμοι, τώρα «αριστερής» κοπής, σαρώνουν ό,τι είχε απομείνει όρθιο. Μαζική χρεοκοπία και αφελληνισμός του εμπορίου. Δεκάδες δισεκατομμύρια χαριστικά στις ιδιωτικές τράπεζες σε βάρος του ελληνικού λαού που τα φορτώθηκε σαν δικά του χρέη και ασφυξία του εμπορίου, της βιοτεχνίας, της βιομηχανίας και της αγροτικής οικονομίας. Με μία λέξη: Γενοκτονία. Να μην μείνει τίποτα και κανένας όρθιος, πλην Lidl, Mall, MediaMarkt, Praktiker, Ikea, Public και ΣΙΑ. Κι όσοι εντόπιοι επιβιώσουν να είναι υπερχρεωμένοι και εξαρτημένοι από τα ολιγοπώλια. Ο θάνατος του εμποράκου, live!


Στέλιος Ελληνιάδης

Ο θάνατος του εμποράκου, live!