16 January, 2018
Home / Περιβαλλον

Σε αυτή τη γωνιά της Ανατολικής Μεσογείου, οι ιδιαιτερότητες του κλίματος και της τοπογραφίας, συνθέτουν μια σχεδόν μαγική εικόνα, δίνοντας στους ανθρώπους την αίσθηση πως είναι τυχεροί που ζουν εδώ. Όσο όμως και αν εκτιμούμε την άγρια φυσική ομορφιά και τις πλούσιες παραδόσεις του τόπου μας, δεν μπορούμε να παραβλέψουμε το γεγονός ότι στο μεγαλύτερο μέρος της χώρας, το φυσικό περιβάλλον έχει μετατραπεί πλέον σε ένα μωσαϊκό από υποβαθμισμένα οικοσυστήματα και ιδιαίτερα διαβρωμένα τοπία με αβαθή φτωχά εδάφη, που μπορούν πλέον να υποστηρίξουν μόνο μερικά ανθεκτικά είδη φυτών.


Επαναλαμβανόμενες πυρκαγιές και λανθασμένες πολιτικές διαχείρισης των φυσικών πόρων επιταχύνουν περαιτέρω την ερημοποίηση, εγείροντας σε πολλές περιοχές ζητήματα επάρκειας νερού και επισιτιστικής ασφάλειας. Η κατάσταση αυτή αποτελεί την τοπική έκφανση ενός φαινομένου περιβαλλοντικής υποβάθμισης που εξελίσσεται σε παγκόσμια κλίμακα, με διαφορετική ένταση και ταχύτητα σε κάθε περιοχή, και αναδεικνύει την ανάγκη για τοπικές λύσεις, προσαρμοσμένες στις δυνατότητες και τις ιδιαιτερότητες των κατά τόπους κοινοτήτων και οικοσυστημάτων.

Καθώς το κλίμα μεταβάλλεται απρόβλεπτα, ο μόνος τρόπος να αποτρέψουμε τις επερχόμενες βαθιές οικολογικές κρίσεις και να διασφαλίσουμε τη επιβίωση και την ευημερία μας σε αυτό τον τόπο, είναι να κινητοποιηθούμε και να επιδιώξουμε την αναγέννηση των τοπικών οικοσυστημάτων και την επαναφορά τους σε μια φυσική κατάσταση ισορροπίας. Τώρα, περισσότερο από ποτέ, γεννιέται η ανάγκη να αναζητήσουμε τρόπους για να ενσωματώσουμε την ανθρώπινη δραστηριότητα στο φυσικό περιβάλλον με σεβασμό και συναίσθηση των ορίων που τίθενται από την ίδια τη φύση και να μετατρέψουμε την επίδραση μας σε ένα παράγοντα που θα προωθεί την πολυπλοκότητα και την ποικιλομορφία, ενισχύοντας έτσι την ανθεκτικότητα και την προσαρμοστικότητα των φυσικών οικοσυστημάτων, αλλά και των κοινοτήτων που υποστηρίζονται από αυτά.

Αναγνωρίζοντας την ανάγκη να δραστηριοποιηθούμε προς αυτή την κατεύθυνση, σχεδιάσαμε ένα κύκλο μαθημάτων Περμακουλτούρας τα οποία θα αναδείξουν και θα μεταδώσουν τις βασικές μεθόδους και πρακτικές σχεδιασμού, εστιάζοντας σε εφαρμογές που αφορούν στο μεσογειακό κλίμα. Τα μαθήματα αυτά προτείνουν λύσεις σε ζητήματα βιωσιμότητας και αειφορίας που αφορούν στην οργάνωση της ανθρώπινης δραστηριότητας και τη διαχείριση των φυσικών πόρων σε επίπεδο αγροκτήματος, για την κάλυψη ενός μεγάλου φάσματος των βασικών καθημερινών αναγκών σε τροφή, νερό, ενέργεια και στέγη.


Καλύπτουν τις βασικές ενότητες ενός σεμιναρίου σχεδιασμού περμακουλτούρας (PDC) και στοχεύουν στην ενδυνάμωση των συμμετεχόντων στη δραστηριοποίηση τους προς θετικές αλλαγές από τις οποίες θα επωφελούνται τόσο οι κοινότητες όσο και τα οικοσυστήματα που τους περιβάλλουν. Καθώς οι άνθρωποι στους οποίους απευθύνεται αυτή η προσπάθεια έχουν μεγάλο ενθουσιασμό και διάθεση για μάθηση αλλά περιορισμένες οικονομικές δυνατότητες, αποφασίσαμε να κάνουμε τα μαθήματα αυτά δωρεάν για τους συμμετέχοντες , έτσι ώστε να εξασφαλίσουμε την πρόσβαση όλων όσων πραγματικά ενδιαφέρονται.

Ζητάμε την υποστήριξη σας για να δώσουμε σε 40 νέους ανθρώπους την ευκαιρία να αποκτήσουν αυτή τη γνώση και να τη χρησιμοποιήσουν σε ήδη υπάρχοντα και μελλοντικά εγχειρήματα, ενισχύοντας το αναπτυσσόμενο δίκτυο Περμακουλτούρας στην Ελλάδα. Τα χρήματα που συγκεντρωθούν προορίζονται για να καλύψουν τα τρέχοντα έξοδα του Περμασχολείου (αμοιβές δασκάλων, μεταφορικά και αναλώσιμα)

Ενισχύστε τη δημιουργία του σχολείου Μεσογειακής Περμακουλτούρας στο αγρόκτημα της Νέας Γουινέας στη Νέα Μάκρη, Πληροφορίες : ΕΔΩ

Δημιουργία σχολείου Μεσογειακής Περμακουλτούρας στο αγρόκτημα της Νέας Γουινέας

Το πρωτοποριακό πρόγραμμα ‘Ένα κουτί θάλασσα’ σου δίνει την ευκαιρία να έρθεις σε επαφή με ψαράδες που χρησιμοποιούν ήπιους τρόπους αλιείας με τις μικρότερες δυνατές επιπτώσεις στη θάλασσα. Συμμετέχεις ενεργά στην προσπάθεια και διαμορφώνεις μαζί με τους ψαράδες ένα πρότυπο δίκτυο διανομής βιώσιμου ψαριού. Δοκιμάζεις μαζί τους, αξιολογείς την εμπειρία σου και έχεις ενεργό ρόλο στο πρόγραμμα. Μαζί φτιάχνουμε μία αγορά που βασίζεται στον σεβασμό της θάλασσας και τις ανθρώπινες σχέσεις, ενώ ταυτόχρονα παίρνεις φρέσκα ψάρια και θαλασσινά στην πόρτα σου μέσα σε μόλις 24 ώρες.

Μέσα από τη σελίδα υποστήριξης, έχεις τη δυνατότητα να διαλέξεις ανάμεσα σε δύο κουτιά. Οι ψαράδες χαμηλής έντασης από την Λέσβο και την Λέρο που συμμετέχουν θα βγουν για ψάρεμα και θα γεμίσουν το κουτί σου. Την ίδια μέρα, ο ψαράς θα στείλει το κουτί σου στην Αθήνα και το επόμενο πρωί εμείς θα το παραλάβουμε και θα το φέρουμε κατευθείαν στην πόρτα σου! Καθένα από τα δύο κουτιά θα έχει ψάρια και θαλασσινά από μία ποικιλία ειδών, ανάλογα με το τι έπιασε ο ψαράς εκείνη την ημέρα. Έτσι εξασφαλίζεις ότι το ψάρι που θα έχεις στο πιάτο σου είναι φρέσκο, εποχικό και υπεύθυνα αλιευμένο, ενώ υποστηρίζεις ενεργά τους ψαράδες του προγράμματος.
Για την προστασία της θάλασσας!

Η αγορά ψαριών και θαλασσινών αντιμετωπίζει πολλά προβλήματα. Η υπεραλίευση και οι καταστροφικές πρακτικές αλιείας από τα σκάφη εντατικής αλιείας, όπως οι μηχανότρατες και τα γρι γρι, αδειάζουν τις θάλασσές μας από ζωή. Πολλοί πληθυσμοί ψαριών στις ελληνικές θάλασσες κινδυνεύουν, ενώ η αγορά είναι γεμάτη με προϊόντα που έχουν πιαστεί με μη βιώσιμες μεθόδους. Τις περισσότερες φορές δεν γνωρίζουμε τίποτα για το ψάρι που αγοράζουμε, αφού δεν ξέρουμε ούτε από πού προέρχεται, ούτε πώς έφτασε σε εμάς.

Οι ψαράδες χαμηλής έντασης όμως ψαρεύουν με τρόπους ήπιους για τη θαλάσσια ζωή, δεν πετούν πίσω στη θάλασσα νεκρά τα ψάρια που δεν θέλουν και αλιεύουν τα είδη στην εποχή τους και στο σωστό μέγεθος. Ενώ είναι περισσότεροι από τα σκάφη εντατικής αλιείας και στηρίζουν την παράκτια οικονομία και κοινωνία, η αγορά δεν λειτουργεί με ευνοϊκούς όρους για αυτούς, αφού δυσκολεύονται να διοχετεύσουν τα ψάρια τους στην αγορά. Πολλοί από αυτούς συχνά αφήνουν τα καΐκια τους και αναζητούν αλλού την τύχη τους. Το ‘Ένα κουτί θάλασσα’ είναι το πρώτο βήμα για την προστασία της θάλασσας, αλλά και των ψαράδων χαμηλής έντασης, που ξέρουν τι, πόσο και πότε μπορούν να πάρουν από αυτήν.


Στήριξε αυτή την προσπάθεια και θα έχεις την ευκαιρία να απολαύσεις φρέσκα ψάρια που θα φτάσουν στην πόρτα σου σε 24 ώρες από τη στιγμή που αλιεύθηκαν. Πάρε μέρος στην προσπάθεια να δημιουργηθεί μία αγορά, που βασίζεται στις ανθρώπινες σχέσεις και στο σεβασμό προς το θαλάσσιο πλούτο μας.


Οι παράκτιοι αλιείς που συμμετέχουν, πληρούν τα παρακάτω κριτήρια:
✓ Ακολουθούν την εθνική και διεθνή νομοθεσία
✓ Χρησιμοποιούν μόνο στατικά εργαλεία, όπως παραγάδια, στατικά δίχτυα, παγίδες
✓ Αλιεύουν με χαμηλή ένταση για να έχουν ήπιες επιπτώσεις στους πληθυσμούς ψαριών και το οικοσύστημα
✓ Εργάζονται οι ίδιοι στα σκάφη τους
✓ Σέβονται τους κανόνες διαχείρισης και αν δεν υπάρχουν ή είναι ανεπαρκείς, παίρνουν οι ίδιοι μέτρα για την προστασία των ψαριών και των βιότοπων τους
✓ Έχουν ισχυρή κοινωνική, πολιτιστική και οικονομική σύνδεση με τις τοπικές κοινωνίες που ζουν
✓ Επιστρέφουν άμεσα στη θάλασσα όσα είδη δεν χρειάζονται ή δεν επιτρέπεται να αλιεύσουν, με τρόπο που αυξάνει την πιθανότητα επιβίωσής τους
✓ Από τα ψάρια που είναι νεκρά ή έχουν μικρές πιθανότητες επιβίωσης δεν πετούν τίποτα πίσω στη θάλασσα
✓ Δεν ρυπαίνουν τη θάλασσα με καύσιμα, λάδια μηχανής και πλαστικά

Αλιείς που χρησιμοποιούν καταστροφικές και μη επιλεκτικές μεθόδους που έχουν σοβαρές επιπτώσεις στο θαλάσσιο περιβάλλον και στοχεύουν ψάρια που δεν είναι στο κατάλληλο μέγεθος δεν μπορούν να συμμετέχουν στο πρόγραμμα. Το ίδιο ισχύει και για αλιείς που στο πρόσφατο παρελθόν, τους επιβλήθηκαν ποινές λόγω αλιείας με παράνομες μεθόδους.



Εσύ + ψαράδες = δίκαιη αγορά

Το πρωτοποριακό πρόγραμμα ‘Ένα κουτί θάλασσα’ σου δίνει την ευκαιρία να έρθεις σε επαφή με ψαράδες που χρησιμοποιούν ήπιους τρόπους αλιείας με τις μικρότερες δυνατές επιπτώσεις στη θάλασσα. Συμμετέχεις ενεργά στην προσπάθεια και διαμορφώνεις μαζί με τους ψαράδες ένα πρότυπο δίκτυο διανομής βιώσιμου ψαριού. Δοκιμάζεις μαζί τους, αξιολογείς την εμπειρία σου και έχεις ενεργό ρόλο στο πρόγραμμα. Μαζί φτιάχνουμε μία αγορά που βασίζεται στον σεβασμό της θάλασσας και τις ανθρώπινες σχέσεις, ενώ ταυτόχρονα παίρνεις φρέσκα ψάρια και θαλασσινά στην πόρτα σου μέσα σε μόλις 24 ώρες.

Μέσα από τη σελίδα υποστήριξης, έχεις τη δυνατότητα να διαλέξεις ανάμεσα σε δύο κουτιά. Οι ψαράδες χαμηλής έντασης από την Λέσβο και την Λέρο που συμμετέχουν θα βγουν για ψάρεμα και θα γεμίσουν το κουτί σου. Την ίδια μέρα, ο ψαράς θα στείλει το κουτί σου στην Αθήνα και το επόμενο πρωί εμείς θα το παραλάβουμε και θα το φέρουμε κατευθείαν στην πόρτα σου! Καθένα από τα δύο κουτιά θα έχει ψάρια και θαλασσινά από μία ποικιλία ειδών, ανάλογα με το τι έπιασε ο ψαράς εκείνη την ημέρα. Έτσι εξασφαλίζεις ότι το ψάρι που θα έχεις στο πιάτο σου είναι φρέσκο, εποχικό και υπεύθυνα αλιευμένο, ενώ υποστηρίζεις ενεργά τους ψαράδες του προγράμματος.
Για την προστασία της θάλασσας!

Η αγορά ψαριών και θαλασσινών αντιμετωπίζει πολλά προβλήματα. Η υπεραλίευση και οι καταστροφικές πρακτικές αλιείας από τα σκάφη εντατικής αλιείας, όπως οι μηχανότρατες και τα γρι γρι, αδειάζουν τις θάλασσές μας από ζωή. Πολλοί πληθυσμοί ψαριών στις ελληνικές θάλασσες κινδυνεύουν, ενώ η αγορά είναι γεμάτη με προϊόντα που έχουν πιαστεί με μη βιώσιμες μεθόδους. Τις περισσότερες φορές δεν γνωρίζουμε τίποτα για το ψάρι που αγοράζουμε, αφού δεν ξέρουμε ούτε από πού προέρχεται, ούτε πώς έφτασε σε εμάς.

Οι ψαράδες χαμηλής έντασης όμως ψαρεύουν με τρόπους ήπιους για τη θαλάσσια ζωή, δεν πετούν πίσω στη θάλασσα νεκρά τα ψάρια που δεν θέλουν και αλιεύουν τα είδη στην εποχή τους και στο σωστό μέγεθος. Ενώ είναι περισσότεροι από τα σκάφη εντατικής αλιείας και στηρίζουν την παράκτια οικονομία και κοινωνία, η αγορά δεν λειτουργεί με ευνοϊκούς όρους για αυτούς, αφού δυσκολεύονται να διοχετεύσουν τα ψάρια τους στην αγορά. Πολλοί από αυτούς συχνά αφήνουν τα καΐκια τους και αναζητούν αλλού την τύχη τους. Το ‘Ένα κουτί θάλασσα’ είναι το πρώτο βήμα για την προστασία της θάλασσας, αλλά και των ψαράδων χαμηλής έντασης, που ξέρουν τι, πόσο και πότε μπορούν να πάρουν από αυτήν.


Στήριξε αυτή την προσπάθεια και θα έχεις την ευκαιρία να απολαύσεις φρέσκα ψάρια που θα φτάσουν στην πόρτα σου σε 24 ώρες από τη στιγμή που αλιεύθηκαν. Πάρε μέρος στην προσπάθεια να δημιουργηθεί μία αγορά, που βασίζεται στις ανθρώπινες σχέσεις και στο σεβασμό προς το θαλάσσιο πλούτο μας.


Οι παράκτιοι αλιείς που συμμετέχουν, πληρούν τα παρακάτω κριτήρια:
✓ Ακολουθούν την εθνική και διεθνή νομοθεσία
✓ Χρησιμοποιούν μόνο στατικά εργαλεία, όπως παραγάδια, στατικά δίχτυα, παγίδες
✓ Αλιεύουν με χαμηλή ένταση για να έχουν ήπιες επιπτώσεις στους πληθυσμούς ψαριών και το οικοσύστημα
✓ Εργάζονται οι ίδιοι στα σκάφη τους
✓ Σέβονται τους κανόνες διαχείρισης και αν δεν υπάρχουν ή είναι ανεπαρκείς, παίρνουν οι ίδιοι μέτρα για την προστασία των ψαριών και των βιότοπων τους
✓ Έχουν ισχυρή κοινωνική, πολιτιστική και οικονομική σύνδεση με τις τοπικές κοινωνίες που ζουν
✓ Επιστρέφουν άμεσα στη θάλασσα όσα είδη δεν χρειάζονται ή δεν επιτρέπεται να αλιεύσουν, με τρόπο που αυξάνει την πιθανότητα επιβίωσής τους
✓ Από τα ψάρια που είναι νεκρά ή έχουν μικρές πιθανότητες επιβίωσης δεν πετούν τίποτα πίσω στη θάλασσα
✓ Δεν ρυπαίνουν τη θάλασσα με καύσιμα, λάδια μηχανής και πλαστικά

Αλιείς που χρησιμοποιούν καταστροφικές και μη επιλεκτικές μεθόδους που έχουν σοβαρές επιπτώσεις στο θαλάσσιο περιβάλλον και στοχεύουν ψάρια που δεν είναι στο κατάλληλο μέγεθος δεν μπορούν να συμμετέχουν στο πρόγραμμα. Το ίδιο ισχύει και για αλιείς που στο πρόσφατο παρελθόν, τους επιβλήθηκαν ποινές λόγω αλιείας με παράνομες μεθόδους.



Εσύ + ψαράδες = δίκαιη αγορά

Το πρωτοποριακό πρόγραμμα ‘Ένα κουτί θάλασσα’ σου δίνει την ευκαιρία να έρθεις σε επαφή με ψαράδες που χρησιμοποιούν ήπιους τρόπους αλιείας με τις μικρότερες δυνατές επιπτώσεις στη θάλασσα. Συμμετέχεις ενεργά στην προσπάθεια και διαμορφώνεις μαζί με τους ψαράδες ένα πρότυπο δίκτυο διανομής βιώσιμου ψαριού. Δοκιμάζεις μαζί τους, αξιολογείς την εμπειρία σου και έχεις ενεργό ρόλο στο πρόγραμμα. Μαζί φτιάχνουμε μία αγορά που βασίζεται στον σεβασμό της θάλασσας και τις ανθρώπινες σχέσεις, ενώ ταυτόχρονα παίρνεις φρέσκα ψάρια και θαλασσινά στην πόρτα σου μέσα σε μόλις 24 ώρες.

Μέσα από τη σελίδα υποστήριξης, έχεις τη δυνατότητα να διαλέξεις ανάμεσα σε δύο κουτιά. Οι ψαράδες χαμηλής έντασης από την Λέσβο και την Λέρο που συμμετέχουν θα βγουν για ψάρεμα και θα γεμίσουν το κουτί σου. Την ίδια μέρα, ο ψαράς θα στείλει το κουτί σου στην Αθήνα και το επόμενο πρωί εμείς θα το παραλάβουμε και θα το φέρουμε κατευθείαν στην πόρτα σου! Καθένα από τα δύο κουτιά θα έχει ψάρια και θαλασσινά από μία ποικιλία ειδών, ανάλογα με το τι έπιασε ο ψαράς εκείνη την ημέρα. Έτσι εξασφαλίζεις ότι το ψάρι που θα έχεις στο πιάτο σου είναι φρέσκο, εποχικό και υπεύθυνα αλιευμένο, ενώ υποστηρίζεις ενεργά τους ψαράδες του προγράμματος.
Για την προστασία της θάλασσας!

Η αγορά ψαριών και θαλασσινών αντιμετωπίζει πολλά προβλήματα. Η υπεραλίευση και οι καταστροφικές πρακτικές αλιείας από τα σκάφη εντατικής αλιείας, όπως οι μηχανότρατες και τα γρι γρι, αδειάζουν τις θάλασσές μας από ζωή. Πολλοί πληθυσμοί ψαριών στις ελληνικές θάλασσες κινδυνεύουν, ενώ η αγορά είναι γεμάτη με προϊόντα που έχουν πιαστεί με μη βιώσιμες μεθόδους. Τις περισσότερες φορές δεν γνωρίζουμε τίποτα για το ψάρι που αγοράζουμε, αφού δεν ξέρουμε ούτε από πού προέρχεται, ούτε πώς έφτασε σε εμάς.

Οι ψαράδες χαμηλής έντασης όμως ψαρεύουν με τρόπους ήπιους για τη θαλάσσια ζωή, δεν πετούν πίσω στη θάλασσα νεκρά τα ψάρια που δεν θέλουν και αλιεύουν τα είδη στην εποχή τους και στο σωστό μέγεθος. Ενώ είναι περισσότεροι από τα σκάφη εντατικής αλιείας και στηρίζουν την παράκτια οικονομία και κοινωνία, η αγορά δεν λειτουργεί με ευνοϊκούς όρους για αυτούς, αφού δυσκολεύονται να διοχετεύσουν τα ψάρια τους στην αγορά. Πολλοί από αυτούς συχνά αφήνουν τα καΐκια τους και αναζητούν αλλού την τύχη τους. Το ‘Ένα κουτί θάλασσα’ είναι το πρώτο βήμα για την προστασία της θάλασσας, αλλά και των ψαράδων χαμηλής έντασης, που ξέρουν τι, πόσο και πότε μπορούν να πάρουν από αυτήν.


Στήριξε αυτή την προσπάθεια και θα έχεις την ευκαιρία να απολαύσεις φρέσκα ψάρια που θα φτάσουν στην πόρτα σου σε 24 ώρες από τη στιγμή που αλιεύθηκαν. Πάρε μέρος στην προσπάθεια να δημιουργηθεί μία αγορά, που βασίζεται στις ανθρώπινες σχέσεις και στο σεβασμό προς το θαλάσσιο πλούτο μας.


Οι παράκτιοι αλιείς που συμμετέχουν, πληρούν τα παρακάτω κριτήρια:
✓ Ακολουθούν την εθνική και διεθνή νομοθεσία
✓ Χρησιμοποιούν μόνο στατικά εργαλεία, όπως παραγάδια, στατικά δίχτυα, παγίδες
✓ Αλιεύουν με χαμηλή ένταση για να έχουν ήπιες επιπτώσεις στους πληθυσμούς ψαριών και το οικοσύστημα
✓ Εργάζονται οι ίδιοι στα σκάφη τους
✓ Σέβονται τους κανόνες διαχείρισης και αν δεν υπάρχουν ή είναι ανεπαρκείς, παίρνουν οι ίδιοι μέτρα για την προστασία των ψαριών και των βιότοπων τους
✓ Έχουν ισχυρή κοινωνική, πολιτιστική και οικονομική σύνδεση με τις τοπικές κοινωνίες που ζουν
✓ Επιστρέφουν άμεσα στη θάλασσα όσα είδη δεν χρειάζονται ή δεν επιτρέπεται να αλιεύσουν, με τρόπο που αυξάνει την πιθανότητα επιβίωσής τους
✓ Από τα ψάρια που είναι νεκρά ή έχουν μικρές πιθανότητες επιβίωσης δεν πετούν τίποτα πίσω στη θάλασσα
✓ Δεν ρυπαίνουν τη θάλασσα με καύσιμα, λάδια μηχανής και πλαστικά

Αλιείς που χρησιμοποιούν καταστροφικές και μη επιλεκτικές μεθόδους που έχουν σοβαρές επιπτώσεις στο θαλάσσιο περιβάλλον και στοχεύουν ψάρια που δεν είναι στο κατάλληλο μέγεθος δεν μπορούν να συμμετέχουν στο πρόγραμμα. Το ίδιο ισχύει και για αλιείς που στο πρόσφατο παρελθόν, τους επιβλήθηκαν ποινές λόγω αλιείας με παράνομες μεθόδους.



Εσύ + ψαράδες = δίκαιη αγορά

Καθώς εντείνονται οι ξηρασίες και η ανάπτυξη επεκτείνεται, η ποσότητα σκόνης που φυσάει γύρω από τη γη αυξάνεται, επηρεάζοντας τα πάντα, από το λιώσιμο του χιονιού στα βουνά μέχρι την εξάπλωση ασθενειών. Οι επιστήμονες μόλις τώρα αρχίζουν να κατανοούν τη σύνθετη δυναμική της σκόνης σε έναν πλανήτη που θερμαίνεται.
Ψηλά στις χιονισμένες κορυφές στα Βραχώδη Όρη στο Κολοράντο, τα πράγματα δεν είναι τόσο παρθένα όσο ήταν. Η σκόνη από νοτιοδυτικά της ερήμου φτάνει εκεί σε αυξανόμενες ποσότητες και κάθεται στο χιόνι που καλύπτει τις κορυφές, συχνά βάφοντας τη λευκή επιφάνεια με αποχρώσεις κόκκινου και καφέ.

Η ποσότητα σκόνης που κάθεται στο χιόνι ποικίλλει από έτος σε έτος. Από το 2005 έως το 2008, έπεσε στα Βραχώδη Όρη περίπου πέντε φορές περισσότερη σκόνη από την πρώτη δεκαετία του 1800 με το φαινόμενο να χαρακτηρίζεται από ερευνητές ως μέτριας έντασης, σύμφωνα με πρόσφατη μελέτη. Ωστόσο, το 2009 και το 2010, το βουνό αντιμετώπισε ένα ακραίο σενάριο σκόνης, καθώς η ποσότητα σκόνης που φυσούσε στα βουνά ήταν πενταπλάσια από αυτή της τριετίας 2005-08. Η αιτία, λένε οι επιστήμονες, ήταν η αυξανόμενη ξηρασία που συνδέεται με την κλιματική αλλαγή και την ανθρωπογενή ανάπτυξη.
Επειδή το σκουρότερο από τη σκόνη χιόνι απορροφά περισσότερη ηλιακή ενέργεια και θερμαίνεται γρηγορότερα από το καθαρό λευκό χιόνι, λιώνει νωρίτερα , πολύ νωρίτερα. «Αυτό δεν είναι καθόλου αμελητέο», δήλωσε ο Jeff Deems, ερευνητής στο Εθνικό Κέντρο Δεδομένων για το Χιόνι και το Πάγο στο Boulder του Κολοράντο. «Υπάρχει διαφορά 30 έως 60 ημερών στην τήξη . Στη λεκάνη απορροής, οι συνέπειες είναι μεγάλες. «
Με το χιόνι να εξαφανίζεται νωρίτερα και την καλλιεργητική περίοδο να επεκτείνεται σημαντικά, τα φυτά καταναλώνουν περισσότερο νερό το οποίο αποδίδουν στην ατμόσφαιρα. Αυτό το νερό που διαφορετικά θα έμενε σε ρέματα τώρα χάνεται και ο Deems λέει ότι αυτό μεταφράζεται σε 5% λιγότερο νερό που ρέει στον ποταμό Κολοράντο τα χρόνια που δέχεται τη σκόνη, ένα σημαντικό δηλαδή ποσό. Ο ταχύτερος ρυθμός τήξης της χιονοστιβάδας έχει επίσης μια σειρά αποτελεσμάτων, με το πιο σκουρόχρωμο, γυμνό έδαφος να απορροφά περισσότερη θερμότητα και να αυξάνεται έτσι η θερμοκρασία της ατμόσφαιρας.

Το ίδιο φαινόμενο συμβαίνει και σε άλλες οροσειρές σε όλο τον κόσμο, κυρίως στα Ιμαλάια και στα Καυκάσια βουνά, όπου η βόσκηση, η απερήμωση και η ανάπτυξη εισβάλουν στους παγετώνες και τις χιονισμένες επιφάνειες, αυξάνοντας την εναπόθεση σκόνης σε αυτές τις επιφάνειες.

Καθώς η γεωργική και η όποια άλλη ανάπτυξη εξαπλώνονται σε άνυδρες περιοχές, καταστρέφεται η βλάστηση, εκθέτοντας το έδαφος στη διάβρωση του ανέμου.

Οι κυριότερες επιπτώσεις της κλιματικής αλλαγής είναι γνωστές: ψηλότερες θερμοκρασίες, περισσότερες και πιο έντονες καταιγίδες, τήξη παγετώνων και θαλάσσιων πάγων, ξηρότερα κλίματα σε πολλές περιοχές και υγρότερος καιρός σε άλλες. Ωστόσο, ορισμένοι ερευνητές αναφέρουν ότι ένα σημαντικό στοιχείο της κλιματικής αλλαγής παραβλέπεται: η σκόνη. Η σκόνη παίζει βασικό ρόλο στις οικολογικές διεργασίες του πλανήτη και η δυναμική της σκόνης αλλάζει καθώς αλλάζει το κλίμα.
Αν και το θέμα δεν έχει μελετηθεί επαρκώς, είναι σαφές ότι η δυναμική της σκόνης εμφανίζεται με δύο βασικούς τρόπους. Οι άνθρωποι είναι η κύρια αιτία αυξημένης ποσότητας σκόνης στην ατμόσφαιρα. Καθώς η καλλιέργεια, η βόσκηση και η ανάπτυξη γενικά σε περιοχές όπως το Κέρας της Αφρικής ή Νοτιοδυτικά των ΗΠΑ , εξαπλώνονται βαθύτερα σε άνυδρες περιοχές, καταστρέφεται η βλάστηση, εκθέτοντας το έδαφος στη διάβρωση του ανέμου. Επιπλέον, η αυξανόμενη ξηρασία που οφείλεται στην κλιματική αλλαγή είναι μια σημαντική αιτία του προβλήματος της σκόνης, καθώς σκοτώνει τη βλάστηση και αποκαλύπτει το χώμα που μεταφέρεται από τον αέρα.
Αυτό έχει θετικές και αρνητικές επιπτώσεις. Περισσότερη σκόνη, για παράδειγμα, σημαίνει ότι περισσότερα θρεπτικά συστατικά και μεταλλεύματα, όπως ο σίδηρος, μεταφέρονται σε μεγάλες αποστάσεις, γεγονός που ευνοεί την ανάπτυξη του ωκεάνιου πλαγκτού , έναν ουσιαστικό παράγοντα στη θαλάσσια τροφική αλυσίδα. Όμως, αυξανόμενες ποσότητες σκόνης θα μπορούσαν να προκαλέσουν σοβαρά προβλήματα σε μέρη του κόσμου, από τη μειωμένη ροή νερού σε ορισμένες ορεινές περιοχές έως την αυξημένη έκθεση του ανθρώπου σε παθογόνα που μεταδίδονται από τη σκόνη, γεγονός που ανησυχεί ιδιαίτερα τον ιατρικό κόσμο.

Στις Ηνωμένες Πολιτείες, η «Εθνική Αξιολόγηση του Κλίματος του 2017» διαπίστωσε ότι οι ψηλότερες θερμοκρασίες μειώνουν την υγρασία του εδάφους σε τμήματα της Δύσης και προβλέπει ακόμη περισσότερη ξηρασία τα επόμενα χρόνια. Αυτοί οι παράγοντες σκοτώνουν τη βλάστηση που συγκρατεί το έδαφος και προκαλούν περισσότερες καταιγίδες σκόνης. Και οι άνεμοι που πνέουν από τον Ειρηνικό Ωκεανό αυξάνονται καθώς οι θερμοκρασίες των ωκεανών αυξάνονται. Έτσι αντλούνται βόρειοι άνεμοι που απορροφούν την υγρασία από το έδαφος στις νοτιοδυτικές ΗΠΑ. Η συχνότητα των καταιγίδων σκόνης έχει υπερδιπλασιαστεί από τη δεκαετία του 1990 – από 20 ετησίως έως 48 το 2000 – και πιθανότατα θα συνεχίσει να αυξάνεται, σύμφωνα με μία μελέτη.
Στην άλλη πλευρά του κόσμου, οι καιρικές συνθήκες σε ορισμένες περιοχές έχουν αλλάξει με διαφορετικό τρόπο. Οι βροχοπτώσεις στη Σαχάρα έχουν αυξηθεί λόγω των θερμότερων θερμοκρασιών των ωκεανών, πράγμα που σημαίνει λιγότερη σκόνη που κινείται δυτικά στον Ατλαντικό Ωκεανό. Οι καταιγίδες σκόνης έχουν επίσης μειωθεί στις ερήμους της Κίνας και της Νότιας Αμερικής και προβλέπεται ότι θα είναι μειωμένες στις Μεγάλες Πεδιάδες των Η.Π.Α. ,εξαιτίας της αύξησης της βροχόπτωσης που διεγείρει την ανάπτυξη των φυτών, η οποία καλύπτει το έδαφος.
Η «περιφερόμενη» σκόνη είναι ένα αρχαίο και ζωτικό γεωλογικό φαινόμενο, επειδή μεταφέρει θρεπτικά συστατικά που ρυθμίζουν την κατανομή της ζωής στον πλανήτη. Μια πρόσφατη μελέτη κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η σκόνη από την έρημο Gobi , μια από τις δύο μεγαλύτερες πηγές σκόνης στον κόσμο μαζί με τη Σαχάρα – που εγκαταστάθηκε στο Sierras της Καλιφόρνια, εναποθέτει φώσφορο μια σημαντική πηγή ζωής για τα γιγαντιαία ερυθρόδενδρα και άλλα δέντρα ένα οικοσύστημα φτωχό σε αυτό το στιχείο. Η μελέτη διαπίστωσε ότι η σκόνη παρέχει περισσότερο φωσφόρο από τα βραχώδη υποστρώματα της περιοχής.

«Η σκόνη είναι συνδετικός κρίκος οικοσυστημάτων σε όλο τον κόσμο», δήλωσε η Emma Aronson, φυτοπαθολόγος και μικροβιολόγος στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια στο Riverside και μέλος της ομάδας μελέτης.

Η πλούσια σε θρεπτικά συστατικά σκόνη έχει επίσης μεγάλη σημασία στους ωκεανούς. «Οι εναποθέσεις σκόνης παράγουν θρεπτικά συστατικά σε φτωχές σε αυτά θαλάσσιες περιοχές «, δήλωσε ο Jason Neff, καθηγητής περιβαλλοντικής βιογεωχημείας στο Πανεπιστήμιο του Κολοράντο. «Ο σίδηρος, ο φώσφορος, το άζωτο, ο άνθρακας και άλλα μικροθρεπτικά συστατικά στον ανοικτό ωκεανό οδηγούν σε υψηλότερη θαλάσσια παραγωγικότητα». Ένα παράδειγμα: Μια τεράστια καταιγίδα 2009 στην Αυστραλία με το όνομα Red Dawn (η μεγαλύτερη απώλεια εδάφους στην ιστορία) ακολουθούμενη από μια άλλη μεγάλη καταιγίδα σκόνης, προκάλεσε τεράστια αύξηση στην ανάπτυξη του φυτοπλαγκτού στη Θάλασσα Τάσμαν λόγω των υψηλών επιπέδων σιδήρου στο έδαφος που εμφυσήθηκε με αέρα. Η ανάπτυξη φυτοπλαγκτού σε συνδυασμό με τη φωτοσύνθεση των φυκών ευνοούν την απορρόφηση σημαντικών ποσοτήτων διοξειδίου του άνθρακα από την ατμόσφαιρα.
Τα σύννεφα σκόνης και τα σωματίδια αερολύματος που περιέχουν, έχουν σημαντικές επιπτώσεις στο κλίμα με άλλους τρόπους, όπως η παρεμπόδιση του ηλιακού φωτός που κατευθύνεται προς τη Γη. Όμως αυτός ο τομέας έρευνας είναι νέος και περίπλοκος και σχετική επιστήμη δεν έχει αναπτυχθεί, προσθέτοντας αβεβαιότητα στα μελλοντικά κλιματικά μοντέλα. «Ο τρόπος με τον οποίο τα αερολύματα επηρεάζουν το κλίμα εξαρτάται από το μέγεθός τους, το χρώμα τους, το ύψος τους στην ατμόσφαιρα, πώς αλληλεπιδρούν με τους υδρατμούς», δήλωσε ο Neff. «Τα αερολύματα είναι μια δύσκολη περιοχή έρευνας, επειδή μπορούν να ζεσταθούν ή να κρυώσουν ανάλογα με τη σύνθεση και τη θέση τους».
Αποδεδεγμένα η αύξηση της αιωρούμενης σκόνης επηρεάζει την ανθρώπινη υγεία. Στις ΗΠΑ, η αύξηση των καταιγίδων σκόνης οδηγεί σε πολλές εκδοχές του «Πυρετού της Κοιλάδας», ενός μύκητα που ζει σε ερημικά εδάφη, γίνεται αερομεταφερόμενος ως σκόνη και στη συνέχεια εισπνέεται. Ο αριθμός των περιπτώσεων «Πυρετού της Κοιλάδας» αυξήθηκε δραματικά στην Αριζόνα και την Καλιφόρνια τα τελευταία χρόνια. Το 2000, η ​​Καλιφόρνια και η Αριζόνα ανέφεραν συνολικά 2.757 περιπτώσεις . Ο αριθμός αυτός αυξήθηκε σε 22.164 το 2011 μετά από αρκετά «σκονισμένα» χρόνια. Οι δύο πολιτείες ανέφεραν πέρυσι 11.459 περιπτώσεις, με 57 θανάτους που σημειώθηκαν στην Αριζόνα. Αυτή η απότομη άνοδος οφείλεται όχι μόνο στην αύξηση του ανέμου και της ξηρασίας, αλλά στην αύξηση της ανάπτυξης, συμπεριλαμβανομένης της κατασκευής έργων ηλιακής ενέργειας .

Στις νοτιοδυτικές ΗΠΑ, η αύξηση των καταιγίδων σκόνης οδηγεί σε πολλές περισσότερες περιπτώσεις εμφάνισης του « πυρετού της κοιλάδας».

«Σε όλες τις ηλιακές φάρμες που εγκαθίστανται εκεί, ειδικά στο Mojave, σε τεράστιες περιοχές αφαιρείται όλη η βλάστηση επειδή εμποδίζει τα ηλιακά πάνελ , «Δήλωσε ο Antje Lauer, μικροβιακός οικολόγος στο California State University στο Bakersfield που μελετά την ασθένεια. Η αλλαγή των μορφών ξηρασίας και βροχής επίσης ευνοεί τα σπόρια που προκαλούν τον «πυρετό της κοιλάδας». Τα στρατιωτικά κέντρα εκπαίδευσης στο Τέξας και την Καλιφόρνια δημιουργούν σύννεφα σκόνης τόσο μεγάλα που είναι ορατά από τους δορυφόρους.
Στην Ιαπωνία, οι περιπτώσεις της ασθένειας Kawasaki , μιας σπάνιας ασθένειας που, μεταξύ άλλων, προκαλεί φλεγμονή των αιμοφόρων αγγείων, ιδιαίτερα των στεφανιαίων αρτηριών, έχουν αυξηθεί. Τα βακτήρια ή ο ιός (κανείς δεν είναι σίγουρος) μεταφέρονται με την Κίτρινη σκόνη – καταιγίδα που έρχεται από την έρημο Gobi.
Οι γεμάτοι σκόνη άνεμοι που πνέουν σε μια ατμόσφαιρα της κεντρικής Αφρικής κατά τη διάρκεια της ξηράς εποχής, από τον Ατλαντικό Ωκεανό μέχρι την Ερυθρά Θάλασσα, δημιουργούν κάτι που ονομάζεται «ζώνη μηνιγγίτιδας», λόγω της εμφάνισης των εστιών αυτής της βακτηριακής νόσου εκεί.
Στις ΗΠΑ, το Phoenix και το Tucson της Αριζόνα εκτίθενται στα γιγαντιαία haboobs – έναν αραβικό όρο για καταιγίδες σκόνης – που προκαλούνται από έντονους ανέμους από καταιγίδες που μπορεί να έχουν ύψος 1,6χλμ και να κατακλύζουν ολόκληρες πόλεις. Το Φοίνιξ δέχεται κατά μέσο όρο τρία ετησίως. Τα Haboobs είναι ο τρίτος πιο επικίνδυνος τύπος καιρικών συνθηκών στην Αριζόνα – μετά από τις ακραίες θερμοκρασίες και τις πλημμύρες – γιατί εμφανίζονται ξαφνικά και χωρίς προειδοποίηση, μειώνοντας σημαντικά την ορατότητα και προκαλώντας τροχαία ατυχήματα. Μεταφέρουν επίσης ασθένειες, βακτηρίδια, περιττώματα από αγροκτήματα, ζιζανιοκτόνα και φυτοφάρμακα και άλλους ρύπους επιβλαβείς για την ανθρώπινη υγεία.
Ο ρόλος που παίζει η σκόνη στα φυσικά συστήματα της γης τώρα γίνεται πιο σημαντικός, καθώς η επίδραση της ανθρωπότητας στον πλανήτη εντείνεται. Όπως η ερευνητική ομάδα του Aronson το έθεσε στη μελέτη για την σκόνη της ερήμου Gobi που μεταφέρεται στην Sierras της Καλιφόρνιας, «η ποσοτικοποίηση της σημασίας της σκόνης … είναι ζωτικής σημασίας για την πρόβλεψη του τρόπου με τον οποίο τα οικοσυστήματα θα ανταποκριθούν στην υπερθέρμανση του πλανήτη και στην εντονότερη χρήση της γης».

Δημοσιεύτηκε στο τμήμα Δασολογίας και Περιβάλλοντος του Πανεπιστημίου Yale
του δημοσιογράφου Jim Robbins

Μετάφραση :Κίνηση Πολιτών Πηλίου και Βόλου για το Νερό

Η Οικολογία της σκόνης και πως συνδέεται με την κλιματική αλλαγή

Καθώς εντείνονται οι ξηρασίες και η ανάπτυξη επεκτείνεται, η ποσότητα σκόνης που φυσάει γύρω από τη γη αυξάνεται, επηρεάζοντας τα πάντα, από το λιώσιμο του χιονιού στα βουνά μέχρι την εξάπλωση ασθενειών. Οι επιστήμονες μόλις τώρα αρχίζουν να κατανοούν τη σύνθετη δυναμική της σκόνης σε έναν πλανήτη που θερμαίνεται.
Ψηλά στις χιονισμένες κορυφές στα Βραχώδη Όρη στο Κολοράντο, τα πράγματα δεν είναι τόσο παρθένα όσο ήταν. Η σκόνη από νοτιοδυτικά της ερήμου φτάνει εκεί σε αυξανόμενες ποσότητες και κάθεται στο χιόνι που καλύπτει τις κορυφές, συχνά βάφοντας τη λευκή επιφάνεια με αποχρώσεις κόκκινου και καφέ.

Η ποσότητα σκόνης που κάθεται στο χιόνι ποικίλλει από έτος σε έτος. Από το 2005 έως το 2008, έπεσε στα Βραχώδη Όρη περίπου πέντε φορές περισσότερη σκόνη από την πρώτη δεκαετία του 1800 με το φαινόμενο να χαρακτηρίζεται από ερευνητές ως μέτριας έντασης, σύμφωνα με πρόσφατη μελέτη. Ωστόσο, το 2009 και το 2010, το βουνό αντιμετώπισε ένα ακραίο σενάριο σκόνης, καθώς η ποσότητα σκόνης που φυσούσε στα βουνά ήταν πενταπλάσια από αυτή της τριετίας 2005-08. Η αιτία, λένε οι επιστήμονες, ήταν η αυξανόμενη ξηρασία που συνδέεται με την κλιματική αλλαγή και την ανθρωπογενή ανάπτυξη.
Επειδή το σκουρότερο από τη σκόνη χιόνι απορροφά περισσότερη ηλιακή ενέργεια και θερμαίνεται γρηγορότερα από το καθαρό λευκό χιόνι, λιώνει νωρίτερα , πολύ νωρίτερα. «Αυτό δεν είναι καθόλου αμελητέο», δήλωσε ο Jeff Deems, ερευνητής στο Εθνικό Κέντρο Δεδομένων για το Χιόνι και το Πάγο στο Boulder του Κολοράντο. «Υπάρχει διαφορά 30 έως 60 ημερών στην τήξη . Στη λεκάνη απορροής, οι συνέπειες είναι μεγάλες. «
Με το χιόνι να εξαφανίζεται νωρίτερα και την καλλιεργητική περίοδο να επεκτείνεται σημαντικά, τα φυτά καταναλώνουν περισσότερο νερό το οποίο αποδίδουν στην ατμόσφαιρα. Αυτό το νερό που διαφορετικά θα έμενε σε ρέματα τώρα χάνεται και ο Deems λέει ότι αυτό μεταφράζεται σε 5% λιγότερο νερό που ρέει στον ποταμό Κολοράντο τα χρόνια που δέχεται τη σκόνη, ένα σημαντικό δηλαδή ποσό. Ο ταχύτερος ρυθμός τήξης της χιονοστιβάδας έχει επίσης μια σειρά αποτελεσμάτων, με το πιο σκουρόχρωμο, γυμνό έδαφος να απορροφά περισσότερη θερμότητα και να αυξάνεται έτσι η θερμοκρασία της ατμόσφαιρας.

Το ίδιο φαινόμενο συμβαίνει και σε άλλες οροσειρές σε όλο τον κόσμο, κυρίως στα Ιμαλάια και στα Καυκάσια βουνά, όπου η βόσκηση, η απερήμωση και η ανάπτυξη εισβάλουν στους παγετώνες και τις χιονισμένες επιφάνειες, αυξάνοντας την εναπόθεση σκόνης σε αυτές τις επιφάνειες.

Καθώς η γεωργική και η όποια άλλη ανάπτυξη εξαπλώνονται σε άνυδρες περιοχές, καταστρέφεται η βλάστηση, εκθέτοντας το έδαφος στη διάβρωση του ανέμου.

Οι κυριότερες επιπτώσεις της κλιματικής αλλαγής είναι γνωστές: ψηλότερες θερμοκρασίες, περισσότερες και πιο έντονες καταιγίδες, τήξη παγετώνων και θαλάσσιων πάγων, ξηρότερα κλίματα σε πολλές περιοχές και υγρότερος καιρός σε άλλες. Ωστόσο, ορισμένοι ερευνητές αναφέρουν ότι ένα σημαντικό στοιχείο της κλιματικής αλλαγής παραβλέπεται: η σκόνη. Η σκόνη παίζει βασικό ρόλο στις οικολογικές διεργασίες του πλανήτη και η δυναμική της σκόνης αλλάζει καθώς αλλάζει το κλίμα.
Αν και το θέμα δεν έχει μελετηθεί επαρκώς, είναι σαφές ότι η δυναμική της σκόνης εμφανίζεται με δύο βασικούς τρόπους. Οι άνθρωποι είναι η κύρια αιτία αυξημένης ποσότητας σκόνης στην ατμόσφαιρα. Καθώς η καλλιέργεια, η βόσκηση και η ανάπτυξη γενικά σε περιοχές όπως το Κέρας της Αφρικής ή Νοτιοδυτικά των ΗΠΑ , εξαπλώνονται βαθύτερα σε άνυδρες περιοχές, καταστρέφεται η βλάστηση, εκθέτοντας το έδαφος στη διάβρωση του ανέμου. Επιπλέον, η αυξανόμενη ξηρασία που οφείλεται στην κλιματική αλλαγή είναι μια σημαντική αιτία του προβλήματος της σκόνης, καθώς σκοτώνει τη βλάστηση και αποκαλύπτει το χώμα που μεταφέρεται από τον αέρα.
Αυτό έχει θετικές και αρνητικές επιπτώσεις. Περισσότερη σκόνη, για παράδειγμα, σημαίνει ότι περισσότερα θρεπτικά συστατικά και μεταλλεύματα, όπως ο σίδηρος, μεταφέρονται σε μεγάλες αποστάσεις, γεγονός που ευνοεί την ανάπτυξη του ωκεάνιου πλαγκτού , έναν ουσιαστικό παράγοντα στη θαλάσσια τροφική αλυσίδα. Όμως, αυξανόμενες ποσότητες σκόνης θα μπορούσαν να προκαλέσουν σοβαρά προβλήματα σε μέρη του κόσμου, από τη μειωμένη ροή νερού σε ορισμένες ορεινές περιοχές έως την αυξημένη έκθεση του ανθρώπου σε παθογόνα που μεταδίδονται από τη σκόνη, γεγονός που ανησυχεί ιδιαίτερα τον ιατρικό κόσμο.

Στις Ηνωμένες Πολιτείες, η «Εθνική Αξιολόγηση του Κλίματος του 2017» διαπίστωσε ότι οι ψηλότερες θερμοκρασίες μειώνουν την υγρασία του εδάφους σε τμήματα της Δύσης και προβλέπει ακόμη περισσότερη ξηρασία τα επόμενα χρόνια. Αυτοί οι παράγοντες σκοτώνουν τη βλάστηση που συγκρατεί το έδαφος και προκαλούν περισσότερες καταιγίδες σκόνης. Και οι άνεμοι που πνέουν από τον Ειρηνικό Ωκεανό αυξάνονται καθώς οι θερμοκρασίες των ωκεανών αυξάνονται. Έτσι αντλούνται βόρειοι άνεμοι που απορροφούν την υγρασία από το έδαφος στις νοτιοδυτικές ΗΠΑ. Η συχνότητα των καταιγίδων σκόνης έχει υπερδιπλασιαστεί από τη δεκαετία του 1990 – από 20 ετησίως έως 48 το 2000 – και πιθανότατα θα συνεχίσει να αυξάνεται, σύμφωνα με μία μελέτη.
Στην άλλη πλευρά του κόσμου, οι καιρικές συνθήκες σε ορισμένες περιοχές έχουν αλλάξει με διαφορετικό τρόπο. Οι βροχοπτώσεις στη Σαχάρα έχουν αυξηθεί λόγω των θερμότερων θερμοκρασιών των ωκεανών, πράγμα που σημαίνει λιγότερη σκόνη που κινείται δυτικά στον Ατλαντικό Ωκεανό. Οι καταιγίδες σκόνης έχουν επίσης μειωθεί στις ερήμους της Κίνας και της Νότιας Αμερικής και προβλέπεται ότι θα είναι μειωμένες στις Μεγάλες Πεδιάδες των Η.Π.Α. ,εξαιτίας της αύξησης της βροχόπτωσης που διεγείρει την ανάπτυξη των φυτών, η οποία καλύπτει το έδαφος.
Η «περιφερόμενη» σκόνη είναι ένα αρχαίο και ζωτικό γεωλογικό φαινόμενο, επειδή μεταφέρει θρεπτικά συστατικά που ρυθμίζουν την κατανομή της ζωής στον πλανήτη. Μια πρόσφατη μελέτη κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η σκόνη από την έρημο Gobi , μια από τις δύο μεγαλύτερες πηγές σκόνης στον κόσμο μαζί με τη Σαχάρα – που εγκαταστάθηκε στο Sierras της Καλιφόρνια, εναποθέτει φώσφορο μια σημαντική πηγή ζωής για τα γιγαντιαία ερυθρόδενδρα και άλλα δέντρα ένα οικοσύστημα φτωχό σε αυτό το στιχείο. Η μελέτη διαπίστωσε ότι η σκόνη παρέχει περισσότερο φωσφόρο από τα βραχώδη υποστρώματα της περιοχής.

«Η σκόνη είναι συνδετικός κρίκος οικοσυστημάτων σε όλο τον κόσμο», δήλωσε η Emma Aronson, φυτοπαθολόγος και μικροβιολόγος στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια στο Riverside και μέλος της ομάδας μελέτης.

Η πλούσια σε θρεπτικά συστατικά σκόνη έχει επίσης μεγάλη σημασία στους ωκεανούς. «Οι εναποθέσεις σκόνης παράγουν θρεπτικά συστατικά σε φτωχές σε αυτά θαλάσσιες περιοχές «, δήλωσε ο Jason Neff, καθηγητής περιβαλλοντικής βιογεωχημείας στο Πανεπιστήμιο του Κολοράντο. «Ο σίδηρος, ο φώσφορος, το άζωτο, ο άνθρακας και άλλα μικροθρεπτικά συστατικά στον ανοικτό ωκεανό οδηγούν σε υψηλότερη θαλάσσια παραγωγικότητα». Ένα παράδειγμα: Μια τεράστια καταιγίδα 2009 στην Αυστραλία με το όνομα Red Dawn (η μεγαλύτερη απώλεια εδάφους στην ιστορία) ακολουθούμενη από μια άλλη μεγάλη καταιγίδα σκόνης, προκάλεσε τεράστια αύξηση στην ανάπτυξη του φυτοπλαγκτού στη Θάλασσα Τάσμαν λόγω των υψηλών επιπέδων σιδήρου στο έδαφος που εμφυσήθηκε με αέρα. Η ανάπτυξη φυτοπλαγκτού σε συνδυασμό με τη φωτοσύνθεση των φυκών ευνοούν την απορρόφηση σημαντικών ποσοτήτων διοξειδίου του άνθρακα από την ατμόσφαιρα.
Τα σύννεφα σκόνης και τα σωματίδια αερολύματος που περιέχουν, έχουν σημαντικές επιπτώσεις στο κλίμα με άλλους τρόπους, όπως η παρεμπόδιση του ηλιακού φωτός που κατευθύνεται προς τη Γη. Όμως αυτός ο τομέας έρευνας είναι νέος και περίπλοκος και σχετική επιστήμη δεν έχει αναπτυχθεί, προσθέτοντας αβεβαιότητα στα μελλοντικά κλιματικά μοντέλα. «Ο τρόπος με τον οποίο τα αερολύματα επηρεάζουν το κλίμα εξαρτάται από το μέγεθός τους, το χρώμα τους, το ύψος τους στην ατμόσφαιρα, πώς αλληλεπιδρούν με τους υδρατμούς», δήλωσε ο Neff. «Τα αερολύματα είναι μια δύσκολη περιοχή έρευνας, επειδή μπορούν να ζεσταθούν ή να κρυώσουν ανάλογα με τη σύνθεση και τη θέση τους».
Αποδεδεγμένα η αύξηση της αιωρούμενης σκόνης επηρεάζει την ανθρώπινη υγεία. Στις ΗΠΑ, η αύξηση των καταιγίδων σκόνης οδηγεί σε πολλές εκδοχές του «Πυρετού της Κοιλάδας», ενός μύκητα που ζει σε ερημικά εδάφη, γίνεται αερομεταφερόμενος ως σκόνη και στη συνέχεια εισπνέεται. Ο αριθμός των περιπτώσεων «Πυρετού της Κοιλάδας» αυξήθηκε δραματικά στην Αριζόνα και την Καλιφόρνια τα τελευταία χρόνια. Το 2000, η ​​Καλιφόρνια και η Αριζόνα ανέφεραν συνολικά 2.757 περιπτώσεις . Ο αριθμός αυτός αυξήθηκε σε 22.164 το 2011 μετά από αρκετά «σκονισμένα» χρόνια. Οι δύο πολιτείες ανέφεραν πέρυσι 11.459 περιπτώσεις, με 57 θανάτους που σημειώθηκαν στην Αριζόνα. Αυτή η απότομη άνοδος οφείλεται όχι μόνο στην αύξηση του ανέμου και της ξηρασίας, αλλά στην αύξηση της ανάπτυξης, συμπεριλαμβανομένης της κατασκευής έργων ηλιακής ενέργειας .

Στις νοτιοδυτικές ΗΠΑ, η αύξηση των καταιγίδων σκόνης οδηγεί σε πολλές περισσότερες περιπτώσεις εμφάνισης του « πυρετού της κοιλάδας».

«Σε όλες τις ηλιακές φάρμες που εγκαθίστανται εκεί, ειδικά στο Mojave, σε τεράστιες περιοχές αφαιρείται όλη η βλάστηση επειδή εμποδίζει τα ηλιακά πάνελ , «Δήλωσε ο Antje Lauer, μικροβιακός οικολόγος στο California State University στο Bakersfield που μελετά την ασθένεια. Η αλλαγή των μορφών ξηρασίας και βροχής επίσης ευνοεί τα σπόρια που προκαλούν τον «πυρετό της κοιλάδας». Τα στρατιωτικά κέντρα εκπαίδευσης στο Τέξας και την Καλιφόρνια δημιουργούν σύννεφα σκόνης τόσο μεγάλα που είναι ορατά από τους δορυφόρους.
Στην Ιαπωνία, οι περιπτώσεις της ασθένειας Kawasaki , μιας σπάνιας ασθένειας που, μεταξύ άλλων, προκαλεί φλεγμονή των αιμοφόρων αγγείων, ιδιαίτερα των στεφανιαίων αρτηριών, έχουν αυξηθεί. Τα βακτήρια ή ο ιός (κανείς δεν είναι σίγουρος) μεταφέρονται με την Κίτρινη σκόνη – καταιγίδα που έρχεται από την έρημο Gobi.
Οι γεμάτοι σκόνη άνεμοι που πνέουν σε μια ατμόσφαιρα της κεντρικής Αφρικής κατά τη διάρκεια της ξηράς εποχής, από τον Ατλαντικό Ωκεανό μέχρι την Ερυθρά Θάλασσα, δημιουργούν κάτι που ονομάζεται «ζώνη μηνιγγίτιδας», λόγω της εμφάνισης των εστιών αυτής της βακτηριακής νόσου εκεί.
Στις ΗΠΑ, το Phoenix και το Tucson της Αριζόνα εκτίθενται στα γιγαντιαία haboobs – έναν αραβικό όρο για καταιγίδες σκόνης – που προκαλούνται από έντονους ανέμους από καταιγίδες που μπορεί να έχουν ύψος 1,6χλμ και να κατακλύζουν ολόκληρες πόλεις. Το Φοίνιξ δέχεται κατά μέσο όρο τρία ετησίως. Τα Haboobs είναι ο τρίτος πιο επικίνδυνος τύπος καιρικών συνθηκών στην Αριζόνα – μετά από τις ακραίες θερμοκρασίες και τις πλημμύρες – γιατί εμφανίζονται ξαφνικά και χωρίς προειδοποίηση, μειώνοντας σημαντικά την ορατότητα και προκαλώντας τροχαία ατυχήματα. Μεταφέρουν επίσης ασθένειες, βακτηρίδια, περιττώματα από αγροκτήματα, ζιζανιοκτόνα και φυτοφάρμακα και άλλους ρύπους επιβλαβείς για την ανθρώπινη υγεία.
Ο ρόλος που παίζει η σκόνη στα φυσικά συστήματα της γης τώρα γίνεται πιο σημαντικός, καθώς η επίδραση της ανθρωπότητας στον πλανήτη εντείνεται. Όπως η ερευνητική ομάδα του Aronson το έθεσε στη μελέτη για την σκόνη της ερήμου Gobi που μεταφέρεται στην Sierras της Καλιφόρνιας, «η ποσοτικοποίηση της σημασίας της σκόνης … είναι ζωτικής σημασίας για την πρόβλεψη του τρόπου με τον οποίο τα οικοσυστήματα θα ανταποκριθούν στην υπερθέρμανση του πλανήτη και στην εντονότερη χρήση της γης».

Δημοσιεύτηκε στο τμήμα Δασολογίας και Περιβάλλοντος του Πανεπιστημίου Yale
του δημοσιογράφου Jim Robbins

Μετάφραση :Κίνηση Πολιτών Πηλίου και Βόλου για το Νερό

Η Οικολογία της σκόνης και πως συνδέεται με την κλιματική αλλαγή

Δικτυωμένοι αδιάκοπα, παγιδευτήκαμε στα ίδια μας τα δίχτυα. Ζωές «συνδεδεμένες» με το κοινό τους, λεπτό προς λεπτό, σε όλα τα μέσα: facebook, twitter, instagram, snapchat, pinterest και ο κατάλογος τελειωμό δεν έχει, ένα προς ένα και όλα μαζί ταυτόχρονα.Είναι πλέον οι ζωές μας μόνο μια σειρά αψεγάδιαστων και φιλτραρισμένων φωτογραφιών, αστείων βίντεo και ίνστα στόρις;  Ζούμε με τη δικτύωσή μας ή ζούμε για την δικτύωσή μας;

Ερχόμαστε πιο κοντά στον εαυτό μας, ή απομακρυνόμαστε από αυτόν; Μας γνωρίζουν καλύτερα οι άλλοι ή κοροϊδευόμαστε μεταξύ μας; Ο καθρέφτης αυτός του ναρκισσισμού μας, μήπως γίνεται σιγά σιγά λίμνη και μας καταπίνει; Έχουμε όντως τον έλεγχο όλης αυτής της υπερέκθεσης και της δημοσιοποίησης της προσωπικής μας ζωής;

Πόσο μοναχικοί είμαστε, πόσο ανασφαλείς και πόση επιβεβαίωση αναμένουμε από τις οθόνες μας; Τόσο μεγάλο θέμα η έξωθεν επιβεβαίωση. Και ναι, είναι θέμα διαχρονικό, το αίσθημα του ανήκειν. Δικαιολογημένη η ανάγκη για αποδοχή, και επιβράβευση, είναι όμως η διαδικτυακή κατάταξη των λάϊκς, των προβολών και των ακολούθων ένα υγιές περιβάλλον για να εναποθέσει κανείς τον εαυτό του προς κρίση;

Έγινε η διαδικτυακή απήχηση, κάποιο είδους μέτρου αξιολόγησης προσωπικοτήτων; Και ποιους βάλαμε κριτές; Γίναμε όλοι κριτές όλων; Με ποια κριτήρια γίνεται η κατάταξη; Εμείς θέσαμε κάποιο όριο σ’αυτό το παιχνίδι ή αποδεχτήκαμε απλά τους κανόνες του παιχνιδιού; Έγινε το μέσον υποκείμενο; Έγινε το μέσον αυτοσκοπός; Το χρησιμοποιούμε ή μας χρησιμοποιεί;

Που είναι ο άνθρωπος πίσω από όλα αυτά; Όντως αντικαταστάθηκαν η αγκαλιά με λαϊκ, η συνάντηση με ίνμποξ, η αγάπη με προβολές;

Μπα. Η ουσία η ανθρώπινη δε χάνεται. Η αγάπη, η αγκαλιά, το φιλί, το βλέμμα δεν αντιγράφεται, δεν αντικαθιστάται. Ώρα να τα ζη(τή)σουμε , όπως τα ξέραμε.

Η και όχι; Μήπως τα ανθρώπινα εξελίχτηκαν παράλληλα με τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης , και δεν το πήραμε χαμπάρι; Μήπως πλέον μας είναι αρκετό το λάϊκ και το ίνμποξ; Μήπως βιώνουμε μια μετεξέλιξη των ανθρώπινων σχέσεων;

Πόσο μόνος στην οθόνη του ο σύγχρονος δικτυωμένος άνθρωπος. Πόσο μόνος του με το είδωλο του στα σόσιαλ μίντια. Κάθε πρωί το ακονίζει, και το βράδυ τον κόβουν οι ακανόνιστες πλευρές του. Το πρωί το ΄χτίζαν, το βράδυ γκρεμιζόταν. Το πρωί εξαφανίζει τα ψεγάδια, φιλτράρει τις ατέλειες, το απόγευμα βλέποντας το είδωλο του αρκετές φορές, αρχίζει να πιστεύει, ότι είναι όντως αληθινό. Βράδυ, η πραγματικότητα με πολλά ψεγάδια, χωρίς φίλτρα και με τις υπερδυνάμεις της εξαφανίζει το είδωλο, και παρουσιάζει τον αφόρητο εαυτό. Μόνος. Γυμνός από λάϊκ και προβολές. Αντικρίζει το αφιλτράριστο εγώ. Βλέπει τη μοναξιά του κατά πρόσωπο. Την αντιμετωπίζει ή της υπεκφεύγει;

Ποιος μπορεί να επαναστατήσει σε αυτή την νέα τάξη πραγμάτων; Και ποιο αντίκρισμα θα έχει αυτή η επανάσταση; Ποιος να πάει αντίθετα στο ρεύμα, να μη φωτογραφίσει, να μην κοινοποιήσει την παρουσία του, να μην τραβήξει βίντεο; Ποιος είναι τόσο γενναίος να ζήσει στα αλήθεια; Ποιος είναι τόσο γενναίος να ζήσει χωρίς τη ζητωκραυγή του πλήθους ή της ψευδαίσθησης της;

Σκηνοθεσία της ώρας, της μέρας της στιγμής, φτιάξαμε καρέ καρέ το άλμπουμ της ζωή μας και καθόμαστε και το κοιτάμε σαν να ήταν η ζωή κάποιου άλλου. Γίναμε θεατές της ίδιας μας της ύπαρξης. Γίναμε μόνιμοι θεατές των ζωών των άλλων. Καθημερινά χρυσές κορνίζες με τα καλύτερα στιγμιότυπα, επιτυχίες και κατορθώματα, χαρές και λύπες, ταξίδια και εμπειρίες. Προσεκτικά καδραρισμένες και δοσμένες στο κοινό τους. Απλά. Εύκολα. Γρήγορα. Αυθόρμητα και σχεδιασμένα την ίδια στιγμή.

Χωρίς φωτογραφία πλέον είναι σαν να μη ζούμε. Φωτογραφιζόμαστε, άρα υπάρχουμε.

Είναι όντως έτσι;

Απομονωθήκαμε και απομονώσαμε. Εξυψώσαμε τη φωτογραφική ομορφιά. Τονίσαμε την οπτική, και χάσαμε την προοπτική. Και η αληθινή ομορφιά που κανένας φακός δεν μπορεί να την καταγράψει, και μόνο μπορείς να τη ζήσεις,είναι εκεί και κάνει μόνη της αντιπολίτευση.

Μήπως μας φωνάζει, λοιπόν η πραγματικότητα, να ξεκολλήσουμε από τις εθιστικές οθόνες μας, που σαν άλλες σειρήνες μας κρατάνε μακριά από τα όμορφα, τα ουσιαστικά, τα ανθρώπινα.

Μήπως είναι η ώρα της νόστου μας στα ανθρώπινα, να κοιτάξουμε γύρω μας και όχι στην οθόνη μας, να κοιτάξουμε τα αγαπημένα μας πρόσωπα κατάματα, να ψάξουμε αγάπη και επιβράβευση στην αγκαλιά και στη στοργή των αγαπημένων.

Τι μας προσφέρουν στα αλήθεια οι διαδικτυακές ιαχές. Ποια ανασφάλεια ή ποια αδυναμία μας καλύπτουν.


Ο δικτυωμένος άνθρωπος,μόνος με τα δίχτυα του

Δικτυωμένοι αδιάκοπα, παγιδευτήκαμε στα ίδια μας τα δίχτυα. Ζωές «συνδεδεμένες» με το κοινό τους, λεπτό προς λεπτό, σε όλα τα μέσα: facebook, twitter, instagram, snapchat, pinterest και ο κατάλογος τελειωμό δεν έχει, ένα προς ένα και όλα μαζί ταυτόχρονα.Είναι πλέον οι ζωές μας μόνο μια σειρά αψεγάδιαστων και φιλτραρισμένων φωτογραφιών, αστείων βίντεo και ίνστα στόρις;  Ζούμε με τη δικτύωσή μας ή ζούμε για την δικτύωσή μας;

Ερχόμαστε πιο κοντά στον εαυτό μας, ή απομακρυνόμαστε από αυτόν; Μας γνωρίζουν καλύτερα οι άλλοι ή κοροϊδευόμαστε μεταξύ μας; Ο καθρέφτης αυτός του ναρκισσισμού μας, μήπως γίνεται σιγά σιγά λίμνη και μας καταπίνει; Έχουμε όντως τον έλεγχο όλης αυτής της υπερέκθεσης και της δημοσιοποίησης της προσωπικής μας ζωής;

Πόσο μοναχικοί είμαστε, πόσο ανασφαλείς και πόση επιβεβαίωση αναμένουμε από τις οθόνες μας; Τόσο μεγάλο θέμα η έξωθεν επιβεβαίωση. Και ναι, είναι θέμα διαχρονικό, το αίσθημα του ανήκειν. Δικαιολογημένη η ανάγκη για αποδοχή, και επιβράβευση, είναι όμως η διαδικτυακή κατάταξη των λάϊκς, των προβολών και των ακολούθων ένα υγιές περιβάλλον για να εναποθέσει κανείς τον εαυτό του προς κρίση;

Έγινε η διαδικτυακή απήχηση, κάποιο είδους μέτρου αξιολόγησης προσωπικοτήτων; Και ποιους βάλαμε κριτές; Γίναμε όλοι κριτές όλων; Με ποια κριτήρια γίνεται η κατάταξη; Εμείς θέσαμε κάποιο όριο σ’αυτό το παιχνίδι ή αποδεχτήκαμε απλά τους κανόνες του παιχνιδιού; Έγινε το μέσον υποκείμενο; Έγινε το μέσον αυτοσκοπός; Το χρησιμοποιούμε ή μας χρησιμοποιεί;

Που είναι ο άνθρωπος πίσω από όλα αυτά; Όντως αντικαταστάθηκαν η αγκαλιά με λαϊκ, η συνάντηση με ίνμποξ, η αγάπη με προβολές;

Μπα. Η ουσία η ανθρώπινη δε χάνεται. Η αγάπη, η αγκαλιά, το φιλί, το βλέμμα δεν αντιγράφεται, δεν αντικαθιστάται. Ώρα να τα ζη(τή)σουμε , όπως τα ξέραμε.

Η και όχι; Μήπως τα ανθρώπινα εξελίχτηκαν παράλληλα με τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης , και δεν το πήραμε χαμπάρι; Μήπως πλέον μας είναι αρκετό το λάϊκ και το ίνμποξ; Μήπως βιώνουμε μια μετεξέλιξη των ανθρώπινων σχέσεων;

Πόσο μόνος στην οθόνη του ο σύγχρονος δικτυωμένος άνθρωπος. Πόσο μόνος του με το είδωλο του στα σόσιαλ μίντια. Κάθε πρωί το ακονίζει, και το βράδυ τον κόβουν οι ακανόνιστες πλευρές του. Το πρωί το ΄χτίζαν, το βράδυ γκρεμιζόταν. Το πρωί εξαφανίζει τα ψεγάδια, φιλτράρει τις ατέλειες, το απόγευμα βλέποντας το είδωλο του αρκετές φορές, αρχίζει να πιστεύει, ότι είναι όντως αληθινό. Βράδυ, η πραγματικότητα με πολλά ψεγάδια, χωρίς φίλτρα και με τις υπερδυνάμεις της εξαφανίζει το είδωλο, και παρουσιάζει τον αφόρητο εαυτό. Μόνος. Γυμνός από λάϊκ και προβολές. Αντικρίζει το αφιλτράριστο εγώ. Βλέπει τη μοναξιά του κατά πρόσωπο. Την αντιμετωπίζει ή της υπεκφεύγει;

Ποιος μπορεί να επαναστατήσει σε αυτή την νέα τάξη πραγμάτων; Και ποιο αντίκρισμα θα έχει αυτή η επανάσταση; Ποιος να πάει αντίθετα στο ρεύμα, να μη φωτογραφίσει, να μην κοινοποιήσει την παρουσία του, να μην τραβήξει βίντεο; Ποιος είναι τόσο γενναίος να ζήσει στα αλήθεια; Ποιος είναι τόσο γενναίος να ζήσει χωρίς τη ζητωκραυγή του πλήθους ή της ψευδαίσθησης της;

Σκηνοθεσία της ώρας, της μέρας της στιγμής, φτιάξαμε καρέ καρέ το άλμπουμ της ζωή μας και καθόμαστε και το κοιτάμε σαν να ήταν η ζωή κάποιου άλλου. Γίναμε θεατές της ίδιας μας της ύπαρξης. Γίναμε μόνιμοι θεατές των ζωών των άλλων. Καθημερινά χρυσές κορνίζες με τα καλύτερα στιγμιότυπα, επιτυχίες και κατορθώματα, χαρές και λύπες, ταξίδια και εμπειρίες. Προσεκτικά καδραρισμένες και δοσμένες στο κοινό τους. Απλά. Εύκολα. Γρήγορα. Αυθόρμητα και σχεδιασμένα την ίδια στιγμή.

Χωρίς φωτογραφία πλέον είναι σαν να μη ζούμε. Φωτογραφιζόμαστε, άρα υπάρχουμε.

Είναι όντως έτσι;

Απομονωθήκαμε και απομονώσαμε. Εξυψώσαμε τη φωτογραφική ομορφιά. Τονίσαμε την οπτική, και χάσαμε την προοπτική. Και η αληθινή ομορφιά που κανένας φακός δεν μπορεί να την καταγράψει, και μόνο μπορείς να τη ζήσεις,είναι εκεί και κάνει μόνη της αντιπολίτευση.

Μήπως μας φωνάζει, λοιπόν η πραγματικότητα, να ξεκολλήσουμε από τις εθιστικές οθόνες μας, που σαν άλλες σειρήνες μας κρατάνε μακριά από τα όμορφα, τα ουσιαστικά, τα ανθρώπινα.

Μήπως είναι η ώρα της νόστου μας στα ανθρώπινα, να κοιτάξουμε γύρω μας και όχι στην οθόνη μας, να κοιτάξουμε τα αγαπημένα μας πρόσωπα κατάματα, να ψάξουμε αγάπη και επιβράβευση στην αγκαλιά και στη στοργή των αγαπημένων.

Τι μας προσφέρουν στα αλήθεια οι διαδικτυακές ιαχές. Ποια ανασφάλεια ή ποια αδυναμία μας καλύπτουν.


Ο δικτυωμένος άνθρωπος,μόνος με τα δίχτυα του

Δικτυωμένοι αδιάκοπα, παγιδευτήκαμε στα ίδια μας τα δίχτυα. Ζωές «συνδεδεμένες» με το κοινό τους, λεπτό προς λεπτό, σε όλα τα μέσα: facebook, twitter, instagram, snapchat, pinterest και ο κατάλογος τελειωμό δεν έχει, ένα προς ένα και όλα μαζί ταυτόχρονα.Είναι πλέον οι ζωές μας μόνο μια σειρά αψεγάδιαστων και φιλτραρισμένων φωτογραφιών, αστείων βίντεo και ίνστα στόρις;  Ζούμε με τη δικτύωσή μας ή ζούμε για την δικτύωσή μας;

Ερχόμαστε πιο κοντά στον εαυτό μας, ή απομακρυνόμαστε από αυτόν; Μας γνωρίζουν καλύτερα οι άλλοι ή κοροϊδευόμαστε μεταξύ μας; Ο καθρέφτης αυτός του ναρκισσισμού μας, μήπως γίνεται σιγά σιγά λίμνη και μας καταπίνει; Έχουμε όντως τον έλεγχο όλης αυτής της υπερέκθεσης και της δημοσιοποίησης της προσωπικής μας ζωής;

Πόσο μοναχικοί είμαστε, πόσο ανασφαλείς και πόση επιβεβαίωση αναμένουμε από τις οθόνες μας; Τόσο μεγάλο θέμα η έξωθεν επιβεβαίωση. Και ναι, είναι θέμα διαχρονικό, το αίσθημα του ανήκειν. Δικαιολογημένη η ανάγκη για αποδοχή, και επιβράβευση, είναι όμως η διαδικτυακή κατάταξη των λάϊκς, των προβολών και των ακολούθων ένα υγιές περιβάλλον για να εναποθέσει κανείς τον εαυτό του προς κρίση;

Έγινε η διαδικτυακή απήχηση, κάποιο είδους μέτρου αξιολόγησης προσωπικοτήτων; Και ποιους βάλαμε κριτές; Γίναμε όλοι κριτές όλων; Με ποια κριτήρια γίνεται η κατάταξη; Εμείς θέσαμε κάποιο όριο σ’αυτό το παιχνίδι ή αποδεχτήκαμε απλά τους κανόνες του παιχνιδιού; Έγινε το μέσον υποκείμενο; Έγινε το μέσον αυτοσκοπός; Το χρησιμοποιούμε ή μας χρησιμοποιεί;

Που είναι ο άνθρωπος πίσω από όλα αυτά; Όντως αντικαταστάθηκαν η αγκαλιά με λαϊκ, η συνάντηση με ίνμποξ, η αγάπη με προβολές;

Μπα. Η ουσία η ανθρώπινη δε χάνεται. Η αγάπη, η αγκαλιά, το φιλί, το βλέμμα δεν αντιγράφεται, δεν αντικαθιστάται. Ώρα να τα ζη(τή)σουμε , όπως τα ξέραμε.

Η και όχι; Μήπως τα ανθρώπινα εξελίχτηκαν παράλληλα με τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης , και δεν το πήραμε χαμπάρι; Μήπως πλέον μας είναι αρκετό το λάϊκ και το ίνμποξ; Μήπως βιώνουμε μια μετεξέλιξη των ανθρώπινων σχέσεων;

Πόσο μόνος στην οθόνη του ο σύγχρονος δικτυωμένος άνθρωπος. Πόσο μόνος του με το είδωλο του στα σόσιαλ μίντια. Κάθε πρωί το ακονίζει, και το βράδυ τον κόβουν οι ακανόνιστες πλευρές του. Το πρωί το ΄χτίζαν, το βράδυ γκρεμιζόταν. Το πρωί εξαφανίζει τα ψεγάδια, φιλτράρει τις ατέλειες, το απόγευμα βλέποντας το είδωλο του αρκετές φορές, αρχίζει να πιστεύει, ότι είναι όντως αληθινό. Βράδυ, η πραγματικότητα με πολλά ψεγάδια, χωρίς φίλτρα και με τις υπερδυνάμεις της εξαφανίζει το είδωλο, και παρουσιάζει τον αφόρητο εαυτό. Μόνος. Γυμνός από λάϊκ και προβολές. Αντικρίζει το αφιλτράριστο εγώ. Βλέπει τη μοναξιά του κατά πρόσωπο. Την αντιμετωπίζει ή της υπεκφεύγει;

Ποιος μπορεί να επαναστατήσει σε αυτή την νέα τάξη πραγμάτων; Και ποιο αντίκρισμα θα έχει αυτή η επανάσταση; Ποιος να πάει αντίθετα στο ρεύμα, να μη φωτογραφίσει, να μην κοινοποιήσει την παρουσία του, να μην τραβήξει βίντεο; Ποιος είναι τόσο γενναίος να ζήσει στα αλήθεια; Ποιος είναι τόσο γενναίος να ζήσει χωρίς τη ζητωκραυγή του πλήθους ή της ψευδαίσθησης της;

Σκηνοθεσία της ώρας, της μέρας της στιγμής, φτιάξαμε καρέ καρέ το άλμπουμ της ζωή μας και καθόμαστε και το κοιτάμε σαν να ήταν η ζωή κάποιου άλλου. Γίναμε θεατές της ίδιας μας της ύπαρξης. Γίναμε μόνιμοι θεατές των ζωών των άλλων. Καθημερινά χρυσές κορνίζες με τα καλύτερα στιγμιότυπα, επιτυχίες και κατορθώματα, χαρές και λύπες, ταξίδια και εμπειρίες. Προσεκτικά καδραρισμένες και δοσμένες στο κοινό τους. Απλά. Εύκολα. Γρήγορα. Αυθόρμητα και σχεδιασμένα την ίδια στιγμή.

Χωρίς φωτογραφία πλέον είναι σαν να μη ζούμε. Φωτογραφιζόμαστε, άρα υπάρχουμε.

Είναι όντως έτσι;

Απομονωθήκαμε και απομονώσαμε. Εξυψώσαμε τη φωτογραφική ομορφιά. Τονίσαμε την οπτική, και χάσαμε την προοπτική. Και η αληθινή ομορφιά που κανένας φακός δεν μπορεί να την καταγράψει, και μόνο μπορείς να τη ζήσεις,είναι εκεί και κάνει μόνη της αντιπολίτευση.

Μήπως μας φωνάζει, λοιπόν η πραγματικότητα, να ξεκολλήσουμε από τις εθιστικές οθόνες μας, που σαν άλλες σειρήνες μας κρατάνε μακριά από τα όμορφα, τα ουσιαστικά, τα ανθρώπινα.

Μήπως είναι η ώρα της νόστου μας στα ανθρώπινα, να κοιτάξουμε γύρω μας και όχι στην οθόνη μας, να κοιτάξουμε τα αγαπημένα μας πρόσωπα κατάματα, να ψάξουμε αγάπη και επιβράβευση στην αγκαλιά και στη στοργή των αγαπημένων.

Τι μας προσφέρουν στα αλήθεια οι διαδικτυακές ιαχές. Ποια ανασφάλεια ή ποια αδυναμία μας καλύπτουν.


Ο δικτυωμένος άνθρωπος,μόνος με τα δίχτυα του

Δικτυωμένοι αδιάκοπα, παγιδευτήκαμε στα ίδια μας τα δίχτυα. Ζωές «συνδεδεμένες» με το κοινό τους, λεπτό προς λεπτό, σε όλα τα μέσα: facebook, twitter, instagram, snapchat, pinterest και ο κατάλογος τελειωμό δεν έχει, ένα προς ένα και όλα μαζί ταυτόχρονα.Είναι πλέον οι ζωές μας μόνο μια σειρά αψεγάδιαστων και φιλτραρισμένων φωτογραφιών, αστείων βίντεo και ίνστα στόρις;  Ζούμε με τη δικτύωσή μας ή ζούμε για την δικτύωσή μας;

Ερχόμαστε πιο κοντά στον εαυτό μας, ή απομακρυνόμαστε από αυτόν; Μας γνωρίζουν καλύτερα οι άλλοι ή κοροϊδευόμαστε μεταξύ μας; Ο καθρέφτης αυτός του ναρκισσισμού μας, μήπως γίνεται σιγά σιγά λίμνη και μας καταπίνει; Έχουμε όντως τον έλεγχο όλης αυτής της υπερέκθεσης και της δημοσιοποίησης της προσωπικής μας ζωής;

Πόσο μοναχικοί είμαστε, πόσο ανασφαλείς και πόση επιβεβαίωση αναμένουμε από τις οθόνες μας; Τόσο μεγάλο θέμα η έξωθεν επιβεβαίωση. Και ναι, είναι θέμα διαχρονικό, το αίσθημα του ανήκειν. Δικαιολογημένη η ανάγκη για αποδοχή, και επιβράβευση, είναι όμως η διαδικτυακή κατάταξη των λάϊκς, των προβολών και των ακολούθων ένα υγιές περιβάλλον για να εναποθέσει κανείς τον εαυτό του προς κρίση;

Έγινε η διαδικτυακή απήχηση, κάποιο είδους μέτρου αξιολόγησης προσωπικοτήτων; Και ποιους βάλαμε κριτές; Γίναμε όλοι κριτές όλων; Με ποια κριτήρια γίνεται η κατάταξη; Εμείς θέσαμε κάποιο όριο σ’αυτό το παιχνίδι ή αποδεχτήκαμε απλά τους κανόνες του παιχνιδιού; Έγινε το μέσον υποκείμενο; Έγινε το μέσον αυτοσκοπός; Το χρησιμοποιούμε ή μας χρησιμοποιεί;

Που είναι ο άνθρωπος πίσω από όλα αυτά; Όντως αντικαταστάθηκαν η αγκαλιά με λαϊκ, η συνάντηση με ίνμποξ, η αγάπη με προβολές;

Μπα. Η ουσία η ανθρώπινη δε χάνεται. Η αγάπη, η αγκαλιά, το φιλί, το βλέμμα δεν αντιγράφεται, δεν αντικαθιστάται. Ώρα να τα ζη(τή)σουμε , όπως τα ξέραμε.

Η και όχι; Μήπως τα ανθρώπινα εξελίχτηκαν παράλληλα με τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης , και δεν το πήραμε χαμπάρι; Μήπως πλέον μας είναι αρκετό το λάϊκ και το ίνμποξ; Μήπως βιώνουμε μια μετεξέλιξη των ανθρώπινων σχέσεων;

Πόσο μόνος στην οθόνη του ο σύγχρονος δικτυωμένος άνθρωπος. Πόσο μόνος του με το είδωλο του στα σόσιαλ μίντια. Κάθε πρωί το ακονίζει, και το βράδυ τον κόβουν οι ακανόνιστες πλευρές του. Το πρωί το ΄χτίζαν, το βράδυ γκρεμιζόταν. Το πρωί εξαφανίζει τα ψεγάδια, φιλτράρει τις ατέλειες, το απόγευμα βλέποντας το είδωλο του αρκετές φορές, αρχίζει να πιστεύει, ότι είναι όντως αληθινό. Βράδυ, η πραγματικότητα με πολλά ψεγάδια, χωρίς φίλτρα και με τις υπερδυνάμεις της εξαφανίζει το είδωλο, και παρουσιάζει τον αφόρητο εαυτό. Μόνος. Γυμνός από λάϊκ και προβολές. Αντικρίζει το αφιλτράριστο εγώ. Βλέπει τη μοναξιά του κατά πρόσωπο. Την αντιμετωπίζει ή της υπεκφεύγει;

Ποιος μπορεί να επαναστατήσει σε αυτή την νέα τάξη πραγμάτων; Και ποιο αντίκρισμα θα έχει αυτή η επανάσταση; Ποιος να πάει αντίθετα στο ρεύμα, να μη φωτογραφίσει, να μην κοινοποιήσει την παρουσία του, να μην τραβήξει βίντεο; Ποιος είναι τόσο γενναίος να ζήσει στα αλήθεια; Ποιος είναι τόσο γενναίος να ζήσει χωρίς τη ζητωκραυγή του πλήθους ή της ψευδαίσθησης της;

Σκηνοθεσία της ώρας, της μέρας της στιγμής, φτιάξαμε καρέ καρέ το άλμπουμ της ζωή μας και καθόμαστε και το κοιτάμε σαν να ήταν η ζωή κάποιου άλλου. Γίναμε θεατές της ίδιας μας της ύπαρξης. Γίναμε μόνιμοι θεατές των ζωών των άλλων. Καθημερινά χρυσές κορνίζες με τα καλύτερα στιγμιότυπα, επιτυχίες και κατορθώματα, χαρές και λύπες, ταξίδια και εμπειρίες. Προσεκτικά καδραρισμένες και δοσμένες στο κοινό τους. Απλά. Εύκολα. Γρήγορα. Αυθόρμητα και σχεδιασμένα την ίδια στιγμή.

Χωρίς φωτογραφία πλέον είναι σαν να μη ζούμε. Φωτογραφιζόμαστε, άρα υπάρχουμε.

Είναι όντως έτσι;

Απομονωθήκαμε και απομονώσαμε. Εξυψώσαμε τη φωτογραφική ομορφιά. Τονίσαμε την οπτική, και χάσαμε την προοπτική. Και η αληθινή ομορφιά που κανένας φακός δεν μπορεί να την καταγράψει, και μόνο μπορείς να τη ζήσεις,είναι εκεί και κάνει μόνη της αντιπολίτευση.

Μήπως μας φωνάζει, λοιπόν η πραγματικότητα, να ξεκολλήσουμε από τις εθιστικές οθόνες μας, που σαν άλλες σειρήνες μας κρατάνε μακριά από τα όμορφα, τα ουσιαστικά, τα ανθρώπινα.

Μήπως είναι η ώρα της νόστου μας στα ανθρώπινα, να κοιτάξουμε γύρω μας και όχι στην οθόνη μας, να κοιτάξουμε τα αγαπημένα μας πρόσωπα κατάματα, να ψάξουμε αγάπη και επιβράβευση στην αγκαλιά και στη στοργή των αγαπημένων.

Τι μας προσφέρουν στα αλήθεια οι διαδικτυακές ιαχές. Ποια ανασφάλεια ή ποια αδυναμία μας καλύπτουν.


Ο δικτυωμένος άνθρωπος,μόνος με τα δίχτυα του

Γραμματοσειρά
Αντίθεση