20 February, 2017
Home / Υγεια

Τις τελευταίες 16 ώρες κυκλοφορεί στο διαδίκτυο το βίντεο που κοινοποιούν όλες οι μαμάδες και που δείχνει ακριβώς πώς είναι η ζωή τους με το μικρό τους βλασταράκι.

«Πότε ένα παιδί φωνάζει μαμά;», αυτό είναι το ερώτημα που απαντά μέσα σε περίπου ένα λεπτό το παρακάτω βίντεο. Όταν μια μαμά πάει να πιει την πρώτη γουλιά καφέ, όταν μια μαμά καθίσει στον καναπέ της να ξεκουραστεί, όταν μια μαμά κάτσει στο τραπέζι για να φάει, όταν μια μαμά θέλει να κάνει μπάνιο… και γενικότερα όταν θέλει να χαλαρώσει για ένα λεπτό!

«Μα πώς στο καλό ξέρουν πότε πάει μια μαμά να κάτσει ή να κάνει κάτι για τον εαυτό της και τη φωνάζουν;», αυτό θα παραμείνει μυστήριο.

Δείτε το εκπληκτικό βιντεάκι που δημιούργησε η γνωστή πια σε όλους blogger Esther Anderson. Μια μαμά σαν όλες μας που καταγράφει την καθημερινότητά της και την δημοσιοποιεί τόσο στο blog της όσο και στο κανάλι που διατηρεί στο Youtube. Τα μαμαδίστικα βίντεο που δημιουργεί και αποτυπώνουν την πραγματική ζωή μιας μαμάς, με ρεαλιστικό τρόπο χωρίς υπερβολές!

Δείτε το παρακάτω, σχολιάστε το και κοινοποιήστε το ελεύθερα!

http://www.facebook.com/plugins/video.php?href=https%3A%2F%2Fwww.facebook.com%2FStoryofThisAndersonLife%2Fvideos%2F996546903796133%2F&show_text=0&width=560
Πηγή: mothersblog.gr

The post «Η ζωή μιας μαμάς!», το ενός λεπτού βίντεο που κοινοποιούν όλες οι μαμάδες! appeared first on LINE LIFE.

«Η ζωή μιας μαμάς!», το ενός λεπτού βίντεο που κοινοποιούν όλες οι μαμάδες!

Το αυγό. Τελεία και παύλα. Όπως επισημαίνει ο γενετιστής Τζ. Π. Σ. Χόλντεϊν (1892-1964), «το ερώτημα που τίθεται συχνότερα είναι “η κότα έκανε το αυγό ή το αυγό την κότα;”.
Το γεγονός ότι εξακολουθεί να διατυπώνεται το ερώτημα αποδεικνύει πως πολλοί άνθρωποι δεν διδάχθηκαν ποτέ την θεωρία της εξέλιξης ή απλώς δεν την πιστεύουν».

Με βάση αυτό το σχόλιο, η απάντηση είναι προφανής. Τα πουλιά αποτελούν εξέλιξη των ερπετών, άρα το πρώτο πτηνό δεν μπορεί παρά να προήλθε από κάποιο αυγό, που το γέννησε κάποιο ερπετό.

Όπως και ο,τιδήποτε άλλο ένα αυγό δεν είναι τόσο απλό όσο δείχνει. Κατ’ αρχάς η λέξη «αυγό» χρησιμοποιείται με δυο διαφορετικούς τρόπους. Για έναν βιολόγο, αυγό είναι το ωάριο, το μικροσκοπικό θηλυκό κύτταρο αναπαραγωγής που όταν γονιμοποιηθεί από το αρσενικό σπερματοζωάριο οδηγεί στη δημιουργία του εμβρύου.

Τόσο το ωάριο όσο και το σπερματοζωάριο αποκαλούνται γαμέτες [από την ελληνική λέξη γαμέτης (σύζυγος)].

Στο αυγό της κότας αυτά τα δύο μικροσκοπικά κύτταρα ενώνονται σε έναν βλαστικό δίσκο.

Γύρω του υπάρχει η λέκιθος (κρόκος – yolk) που παρέχει την πλειονότητα των θρεπτικών συστατικών για τον αναπτυσσόμενο νεοσσό. Η λέξη yolk προέρχεται από την παλιά αγγλική λέξη geolka κίτρινος.

Γύρω από τη λέκιθο υπάρχει το ασπράδι του αυγού ή λεύκωμα ή αλβουμίνη, από τη λατινική λέκη albus (λευκός).

Αυτή έχει έχει επίσης θρεπτικά συστατικά, αλλά κύριος στόχος είναι να προστατεύει τη λέκιθο, που διατηρείται στη θέση της στο κέντρο του αυγού με δύο ελικοειδείς χορδές ονόματι χάλαζες.

(Χάλαζα σα αρχαία ελληνικά είναι το «χαλάζι»: η γεμάτη κόμπους λευκή χορδή θυμίζει σειρά από μικροσκοπικά μαργαριτάρια η κόκκους χιονιού).

Τα πουλιά αποτελούν εξέλιξη των ερπετών, άρα το πρώτο πτηνό δεν μπορεί παρά να προήλθε από κάποιο αυγό, το οποίο γέννησε κάποιο ερπετό

Γύρω από την αλβουμίνη υπάρχει το κέλυφος που αποτελείται από ανθρακικό ασβέστιο – υλικό που περιέχεται στους σκελετούς και στα χάπια για χώνεψη. Είναι πορώδες ώστε να αναπνέει ο νεοσσός, ενώ ο αέρας διατηρείται σε έναν υμένα μεταξύ αλβουμίνης και κελύφους. Κάθε τμήμα διαχωρίζεται από το άλλο με μεμβράνη. Η κότα δημιουργεί τα αυγό από το τίποτα, μέσα σε μια μέρα.

Επειδή το κέλυφος είναι πορώδες, αν διατηρήσετε ένα αυγό για μεγάλο διάστημα, η λέκιθος και η αλβουμίνη στεγνώνουν, καθώς απορροφούν αέρα. Γι’ αυτό και τα μουχλιασμένα αυγά επιπλέουν.

Για να βρείτε τι χρώμα αυγά θα γεννήσει μια κότα παρατηρείστε τους λοβούς των αυτιών της. Κότες με λευκούς λοβούς γεννούν λευκά αυγά. Κότες με κόκκινους λοβούς γεννούν καφετιά αυγά. Το χρώμα των αυγών μιας κότας εξαρτάται από τη ράτσα της και δεν έχει καμία σχέση με τη διατροφή της.

Πηγή: entypwsiako.com

The post Η κότα έκανε το αυγό ή το αυγό την κότα; Ένας επιστήμονας τεκμηριώνει την απάντηση και λύνει οριστικά το γρίφο appeared first on LINE LIFE.

Η κότα έκανε το αυγό ή το αυγό την κότα; Ένας επιστήμονας τεκμηριώνει την απάντηση και λύνει οριστικά το γρίφο

Ο Ακης Πετρετζίκης είναι ένας εξαιρετικά πετυχημένος και εξαιρετικά μεταδοτικός σεφ. 

Δεν είναι τυχαίο που όταν τύχει να googlαρεις τη συνταγή που ψάχνεις, στις πρώτες προτεινόμενες συνταγές θα σου βγάλει «… του Ακη». «Το τσουρέκι του Ακη», «Τα μελομακάρονα του Ακη», και ούτω καθεξής.

Και μπορεί αυτή την περίοδο να μην έχει εκπομπή στην τηλεόραση, ωστόσο, ο Ακης Πετρετζίκης έχει το δικό του site όπου μπορεί να βρει κανείς συνταγές για ότι τραβάει η ψυχή του. Οι συνταγές δεν είναι απλά γραπτές αλλά συνοδεύονται από το αντίστοιχο βιντεάκι με τον Ακη να δείχνει βήμα βήμα πώς πρέπει να φτιάξεις τη συνταγή. Ενα τέτοιο βίντεο έχει γίνει viral τις τελευταίες ημέρες. Ο λόγος για το βίντεο-συνταγή για το κέικ με τρία υλικά. Οχι μόνο γιατί πολλοί απόρρησαν πώς μπορεί κανείς να φτιάξει κέικ με τρία υλικά, αλλά γιατί είναι πραγματικά εξαιρετική και το κέικ νοστιμότατο.

Εμείς τη δοκιμάσαμε, ενθουσιαστήκαμε και για αυτό την μοιραζόμαστε και μαζί σας:

Υλικά

Για το κέικ
400 γρ. Nutella, σε θερμοκρασία δωματίου
400 γρ. τυρί μασκαρπόνε, σε θερμοκρασία δωματίου
250 γρ. αλεύρι που φουσκώνει μόνο του
Για το frosting
200 γρ. παγωμένο τυρί μασκαρπόνε
200 γρ. Nutella, σε θερμοκρασία δωματίου
Προαιρετικά λίγη άχνη ζάχαρη για το σερβίρισμα.

Εκτέλεση 

Με ένα σύρμα χειρός ανακατεύουμε το μασκαρπόνε με τη Nutella μέχρι να ομογενοποιηθεί το μείγμα
Κοσκινίζουμε το αλεύρι και το ρίχνουμε σιγά σιγά στο μείγμα ανακατεύοντας με μια σπάτουλα.
Βουτυρώνουμε και κατόπιν ρίχνουμε λίγο κακάο, αντί για αλεύρι σε μια μακρόστενη φόρμα και ρίχνουμε το μείγμα
Ψήνουμε για μια ώρα στους 160 βαθμούς αέρα, σε προθερμασμένο φούρνο.
Ανακατεύουμε 200 γρ. μασκαρπόνε με τα 200 γρ. Nutella μέχρι να ομογενοποιηθούν και βάζουμε το μείγμα στο ψυγείο για μια ώρα. Στη συνέχεια το απλώνουμε πάνω στο κέικ μας. Αν θέλουμε, στο σερβίρισμα, πασπαλίζουμε με άχνη ζάχαρη.

The post Συνταγή: Το κέικ με 3 υλικά του Άκη Πετρετζίκη, που έγινε viral! appeared first on LINE LIFE.

Συνταγή: Το κέικ με 3 υλικά του Άκη Πετρετζίκη, που έγινε viral!

Όταν ήμουν παιδί στο χωριό, παιρνούσα αρκετό χρόνο στην αυλή παίζοντας υπό την επίβλεψη της γιαγιάς. Ανάμεσα στους καλλωπιστικούς θάμνους, τα ετήσια λουλούδια, τα καρποφόρα δέντρα και το μικρό λαχανόκηπο, φύτρωναν που και που κάποια αυτοφυή ζιζάνια. Θυμάμαι τη γιαγιά να δείχνει ένα από αυτά, να κόβει ένα από τα πλατιά και μακρόστενα σαν γλώσσες φύλλα του και να το αποκαλεί “το φύλλο που γιατρεύει”.

Έλεγε, πως οι αρχαίοι πολιτισμοί το χρησιμοποιούσαν συχνά για ιατρικούς σκοπούς. Αλλά στις μέρες μας οι ιδιότητές του είναι ξεχασμένες. Μετά από περίπου 30 χρόνια αναζητώντας στις βιβλιογραφίες για τα οφέλη αυτού του φύλλου, έχει γίνει ένα από τα βασικά φαρμακευτικά βότανα στην αποθήκη μου. Το “ζιζάνιο» από το οποίο έκοψε η γιαγιά το φύλλο που γιατρεύει έχει την κοινή ονομασία Πεντάνευρο ή αρνόγλωσσο (Plantago major).

Οι Φαρμακευτικών Ιδιότητες του Πεντάνευρου και Οι Βοτανικές του χρήσεις

Το πεντάνευρο είναι εδώδιμο και φαρμακευτικό, τα τρυφερά του φύλλα είναι βρώσιμα και κόβονται ωμά σε σαλάτες ή μαγειρεύονται όπως τα χόρτα. Είναι πλούσιο σε βιταμίνη Β1και ριβοφλαβίνη. Αυτό το βότανο χρησιμοποιείται στην εναλλακτική ιατρική για πολλά χρόνια, ήδη από την αρχαιότητα. Χρησιμοποιόταν ως πανάκειο (φάρμακο για τα πάντα) σε ορισμένους πολιτισμούς. Οι Ινδιάνοι ονόμαζαν το φυτό αυτό “φάρμακο της ζωής».

Οι πρόσφατες έρευνες αποκάλυψαν ότι το όνομα αυτό δεν απέχει πολύ από την αλήθεια! Η χημική ανάλυση του Πεντάνευρου (Plantago major) έδειξε ότι περιέχει το γλυκοσίδιο Aucubin. Το Acubin αναφέρεται στο επιστημονικό περιοδικό Journal of Toxicology ως μια ισχυρή αντι-τοξίνη . Το πεντάνευρο έχει και άλλα αποτελεσματικά συστατικά, όπως βιταμίνη C, απιγενίνη, βαϊκαλεΐνη, βενζοϊκό οξύ, χλωρογενικό οξύ, κιτρικό οξύ, φερουλικό οξύ, ολεανολικό οξύ, σαλικυλικό οξύ, και ουρσολικό οξύ. Τα φύλλα και οι σπόροι του μπορούν να χρησιμοποιηθούν ως αντιβακτηριακά, αντίδοτα, στυπτικά, αντιφλεγμονώδη, αντισηπτικά, αντιβηχικά, καρδιακά, μαλακτικά, διουρητικά, αποχρεμπτικά, αιμοστατικά, καθαρτικά, οφθαλμικά, έμπλαστρα, ισοθερμικά και ανθελμινθικά.

Έχει αποδειχθεί η αποτελεσματικότητά τους ως εναλλακτική θεραπεία για ασθένειες όπως το άσθμα, το εμφύσημα, για προβλήματα της ουροδόχου κύστης, τη βρογχίτιδα, τον πυρετό, την υπέρταση, τους ρευματισμούς και τον έλεγχο του σακχάρου στο αίμα. Το αφέψημα από τις ρίζες του χρησιμοποιείται στη θεραπεία ενός μεγάλου φάσματος νοσημάτων, όπως της διάρροιας, της δυσεντερίας, της γαστρίτιδα, των πεπτικών ελκών, του συνδρόμου του ευερέθιστου εντέρου, της αιμορραγία, των αιμορροΐδων, της κυστίτιδας, της βρογχίτιδας, της καταρροής, της ιγμορίτιδας, του βήχα, του άσθματος και της αλλεργικής ρινίτιδας. Προκαλεί επίσης μια φυσική αποστροφή προς τον καπνό και βρίσκει εφαρμογή σε θεραπείες κατά του καπνίσματος.

Εκχυλίσματα του βοτάνου έχουν αντιβακτηριακή δράση και είναι ασφαλή και αποτελεσματικά για τη διακοπή της αιμορραγίας, σταματούν τη ροή του αίματος γρήγορα και ενθαρρύνουν την αποκατάσταση των κατεστραμμένων ιστών. Τα θερμαινόμενα φύλλα του χρησιμοποιούνται σε επιδέσμους πάνω σε πληγές, φλεγμονές του δέρματος, κακοήθη έλκη, κοψίματα, τσιμπήματα και οιδήματα για την γρήγορη επούλωσης των ουλών. Έμπλαστρα με θερμαινόμενα φύλλα δένονται και εφαρμόζονται σε κοψίματα και πληγές για να αφαιρεθούν αγκάθια, θραύσματα και να αντιμετωπιστεί η φλεγμονή.

Η ρίζα χρησιμοποιείται ως αντίδοτο σε δηλητήρια από δαγκώματα φιδιών. Οι σπόροι του πεντάνευρου περιέχουν έως και 30% βλεννώδη πηχτή φυτική κόλλα που διογκώνεται στο έντερο και ενεργεί ως καθαρτικό καταπραΰνοντας ταυτόχρονα τις ερεθισμένες μεμβράνες. Οι σπόροι χρησιμοποιούνται επίσης στη θεραπεία κατά των παρασιτικών σκωλήκων. Ακόμα, το αποσταγμένο υγρό από διάλυμα αυτού του βοτάνου αποτελεί ένα εξαιρετικό κολλύριο για τα μάτια.

Πως να Χρησιμοποιήσετε το Πεντάνευρο για Δαγκώματα και Τσιμπήματα από Έντομα

Όταν μια σφήκα ή μέλισσα τσιμπήσει κάποιο μέρος του σώματος, τότε η περιοχή αρχίσει να πρήζεται και να σχηματίζεται φλεγμονή. Σε αυτές τις περιπτώσεις μπορείτε να σταματήσετε τον πόνο και το οίδημα πολύ εύκολα χρησιμοποιώντας ένα φρέσκο φύλλο πεντάνευρου.

  • Βρείτε ένα καθαρό φύλλο πεντάνευρου από ένα φυτό που έχει φυτρώσει στην αυλή σας
  • Μασήστε το ή συνθλίψτε το για να απελευθερώσει τους φυτικούς χυμούς του.
  • Εφαρμόστε το στην περιοχή του τσιμπήματος, έως ότου ο πόνος και η φαγούρα υποχωρήσουν

Ο πόνος θα άρχισε να υποχωρεί μέσα σε λίγα λεπτά. Τυλίξτε το πολτοποιημένο φύλλο στην περιοχή του τσιμπήματος με μια γάζα και κρατήστε το για το υπόλοιπο της μέρας.

Για τα τσιμπήματα από κουνούπια, κάντε ένα γρήγορο ντους και αλείψτε τις περιοχές του δέρματός σας, που δέχτηκαν τα τσιμπήματα, με λάδι πεντάνευρου. Και σε αυτή την περίπτωση, μέσα σε λίγα λεπτά, ο πόνος και ο κνησμός θα υποχωρήσουν.

Πώς να Φτιάξετε Εμποτισμένο Έλαιο Πεντάνευρου
Αρχικά, μαζέψτε ένα ματσάκι μεγάλα φύλλα πεντάνευρου από την αυλή σας ή το χωράφι σας, που να μην έχουν εκτεθεί σε ψεκασμούς από χημικά σκευάσματα. Πλύντε τα σχολαστικά στο νεροχύτη για να καθαρίσουν από τυχόν βρομιές και παράσιτα.

Ετοιμάστε αρκετή ποσότητα για να γεμίσουν το ένα τέταρτο του γυάλινου βάζου στο οποίο θα τα τοποθετήσετε. Αφού πλυθούν, απλώστε τα σε μια στεγνή πετσέτα για να στεγνώσουν. Θα πρέπει να στεγνώσουν καλά για να μη μουχλιάσουν αργότερα στο βάζο. Μόλις στεγνώσουν, τυλίξτε τα ένα-ένα και κόψτε τα σε φέτες

Τα φύλλα τεμαχίζονται για να εκτεθεί ο χυμός τους όσο περισσότερο στο λάδι που θα χρησιμοποιήσουμε μέσα στο βάζο. Τοποθετήστε το βότανο μέσα σε ένα καθαρό και στεγνό βάζο και γεμίστε το με ελαιόλαδο μέχρι πάνω. Βεβαιωθείτε ότι όλα τα φύλλα είναι βυθισμένα στο λάδι και ανακατέψτε με τη λαβή της ξύλινης κουτάλας ή με ένα μαχαίρι για να αποτρέψετε το σχηματισμό φυσαλίδων αέρα στο εσωτερικό του. Βιδώστε το καπάκι. Βάλτε μια ετικέτα στο βάζο με το όνομα του φυτού, το μέρος του φυτού που χρησιμοποιήσατε, το είδος του λαδιού που χρησιμοποιήσατε σαν διαλύτη και την ημερομηνία παρασκευής. Κρατήστε το βάζο σε θερμοκρασία δωματίου στο ντουλάπι ή κοντά σε παράθυρο που το βλέπει ο ήλιος για να αποτραπεί η εμφάνιση μούχλας.

Αναμείξτε το περιεχόμενο του βάζου καθημερινά και μετά από τέσσερις έως έξι εβδομάδες στραγγίξτε το λάδι με ένα σουρωτήρι σε ένα άλλο βάζο. Αφήστε το να καθίσει για λίγες ημέρες και στη συνέχεια, χύστε το τελικό διάλυμα σε σκούρα μπουκαλάκια. Σφραγίστε τα μπουκαλάκια, βάλτε τους ετικέτες και αποθηκεύστε τα σε ένα πιο δροσερό, ξηρό και σκοτεινό μέρος.
Πηγή: share24.gr

The post Η γιαγιά το αποκαλούσε «το φύλλο που γιατρεύει» – Φυτρώνει σε κάθε κήπο και έχει απίστευτες φαρμακευτικές ιδιότητες appeared first on LINE LIFE.

Η γιαγιά το αποκαλούσε «το φύλλο που γιατρεύει» – Φυτρώνει σε κάθε κήπο και έχει απίστευτες φαρμακευτικές ιδιότητες

Μια αυτιστική έφηβη είχε μείνει με φρικτά τραύματα στο πρόσωπο μετά από μια άγρια επίθεση που δέχτηκε από μια άλλη κοπέλα στο δρόμο.

Η 16χρονη Emily O’Reilly, περπατούσε προς το σπίτι ενός φίλου της το βράδυ της Δευτέρας, όταν την τράβηξαν από τα μαλλιά ρίχνοντάς την στο έδαφος για να της κλέψουν το iPhone της και ένα βραχιόλι Pandora.

Στη συνέχεια δέχτηκε επανειλημμένα γροθιές, κλοτσιές και μπουνιές, από ένα άλλο κορίτσι στο Darlaston του Walsall.

Συγκλονισμένη, η Emily είπε ότι ο ξυλοδαρμός σταμάτησε μόνο όταν ο φίλος του κοριτσιού που ήταν από πάνω της, της είπε: “Άφησέ την τώρα, μάλλον είναι νεκρή.”

Στη συνέχεια, έμεινε ξαπλωμένη στο πεζοδρόμιο για αρκετά λεπτά προτού ανακτήσει τις αισθήσεις της και πάει σε μια κοντινή παμπ για βοήθεια.

Η μαθήτρια μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο όπου διαπιστώθηκε πως υπέστη ένα κάταγμα στη μύτη και τα μάγουλα, και έκανε επίσης ράμματα για μια πληγή κάτω από τα μάτια της.

Η Emily, η οποία διαγνώστηκε με σύνδρομο Asperger στην ηλικία των έξι ετών, έχει μείνει μόνιμα παραμορφωμένη, αφού το αποτέλεσμα της αποτρόπαιης ληστείας ήταν να μη μπορεί να ανοίξει το δεξί της μάτι.

Η συντετριμμένη μητέρα της, η 36χρονη Tanya O’Reilly, είπε ότι δεν αναγνώρισε καν την κόρη της όταν έφτασε στο νοσοκομείο μετά τη συγκλονιστική επίθεση στο δρόμο.
Είπε: “Δεν έβλεπα την κόρη μου, υπήρχε αίμα παντού…”

“Απλά έβαλα τα κλάματα όταν την είδα, δεν μπορούσα να πιστέψω πως κάποιος θα μπορούσε να κάνει κάτι τέτοιο στο παιδί μου.”

“Θέλω ο κόσμος να δει αυτές τις εικόνες για να καταλάβει την επίδραση που έχουν αυτές οι επιθέσεις, και πως η βία δεν είναι η απάντηση.”

“Δεν μπορεί ακόμη να ανοίξει τα μάτια της. Εκείνη συνεχίζει να κλαίει, αλλά τα δάκρυά της δεν φαίνονται λόγω του πρηξίματος.”

“Έχει μείνει μόνιμα παραμορφωμένη. Ραγίζει η καρδιά μου να τη βλέπω έτσι.”
“Εύχομαι να μη συμβεί ποτέ σε κανένα άλλο παιδί.”

Και πρόσθεσε: “Το μόνο που θέλει είναι να ζήσει σαν ένα φυσιολογικό κορίτσι. Αλλά από δω και πέρα, τίποτε δεν θα είναι όπως πριν και φοβάμαι πως θα κάνει πολύ καιρό να το ξεπεράσει.”

“Αυτού του είδους η βία δεν μπορεί να συνεχίσει στους δρόμους μας.”
“Νομίζω ότι αυτή η κατάσταση επιδεινώνεται στη Βρετανία και πρέπει να υπάρξουν σκληρότερες τιμωρίες για τέτοιες βίαιες επιθέσεις.”

Η Emily, δήλωσε ότι ένιωσε κάποιος να της τραβάει τα μαλλιά.

Και πρόσθεσε: “Γύρισα και είδα αυτό το κορίτσι να ζητάει το τηλέφωνό μου και να με χτυπάει στο κεφάλι..”

“Είχα βάλει το τηλέφωνό μου κάτω από το παντελόνι μου, αλλά εκείνη τράβηξε προς τα κάτω το τζιν μου και άρπαξε το τηλέφωνό μου και το Pandora βραχιόλι μου.”

“Το επόμενο πράγμα που θυμάμαι ήταν οι μπουνιές και οι κλωτσιές που μου έριχνε.”
“Έτρεξα σε μια παμπ για βοήθεια και καθώς κοίταξα πίσω σε μια στιγμή την είδα μαζί με άλλους ανθρώπους να ψάχνουν σ’ εκείνο το σημείο για μένα.”

“Ο φίλος της νόμιζε πως ήμουν νεκρή.”

“Με τρόμαξε πάρα πολύ. Και με πόνεσε επίσης πολύ. Τόσο που δεν θέλω να βγω έξω ξανά.”
Η αστυνομία είπε πως μια 16χρονη έχει συλληφθεί ως ύποπτη. Η υπόθεση αναβλήθηκε μέχρι τις 31 Μαρτίου που θα γίνει το δικαστήριο.

diaforetiko.gr

The post «Παράτα την τώρα, έχει πεθάνει»: Αυτιστικό κoρίτσι ξυλοκοπήθηκε βάναυσα από νεαρό κορίτσι που προσπάθησε να την ληστέψει. appeared first on LINE LIFE.

«Παράτα την τώρα, έχει πεθάνει»: Αυτιστικό κoρίτσι ξυλοκοπήθηκε βάναυσα από νεαρό κορίτσι που προσπάθησε να την ληστέψει.

Τα τελευταία χρόνια πολλά βρέφη και μικρά παιδιά παραμένουν σε μαιευτήρια και νοσοκομεία για μήνες, επειδή η οικογένειά τους αδυνατεί να έχει τη φροντίδα τους και συγχρόνως τα ιδρύματα παιδικής προστασίας δεν έχουν διαθέσιμες θέσεις για τη φιλοξενία τους.

Οι συνέπειες αυτής της πρακτικής είναι εξαιρετικά βλαπτικές για τη ψυχική, συναισθηματική και κοινωνική ανάπτυξη των βρεφών και των μικρών παιδιών. Το Κέντρο Κοινωνικής Πρόνοιας Περιφέρειας Αττικής, υποστηρίζοντας νέες πρακτικές εξωϊδρυματικής φροντίδας, που ικανοποιούν καλύτερα τις ανάγκες και τα δικαιώματα των παιδιών, εφαρμόζει πιλοτικό πρόγραμμα αναδοχής με τίτλο: «Ανάδοχη Πρώτη Αγκαλιά».

Στοχεύει έτσι να προσφέρει στα βρέφη στοργή, τρυφερότητα, ασφάλεια, οικογενειακή θαλπωρή, ερεθίσματα και αποκλειστική φροντίδα, ακριβώς όπως μόνο μια ζεστή αγκαλιά μπορεί να προσφέρει. Για τον λόγο αυτόν:

Αναζητεί ζευγάρια ή μόνες γυναίκες με δικά τους παιδιά, ή με εμπειρία γονεϊκού ρόλου, που θα φιλοξενήσουν στο σπίτι τους ένα βρέφος για βραχύ χρονικό διάστημα, ως τη μόνιμη οικογενειακή του αποκατάσταση, δηλαδή, είτε με την επιστροφή του στη φυσική οικογένεια είτε μέσω του θεσμού της υιοθεσίας.

Σύμφωνα με τα διεθνή ποιοτικά χαρακτηριστικά για τη διασφάλιση της καλής φροντίδας των βρεφών, το πιλοτικό αυτό πρόγραμμα παρέχει:
Σταθερή συμβουλευτική και ψυχοκοινωνική στήριξη της ανάδοχης οικογένειας από διεπιστημονική ομάδα (κοινωνικό λειτουργό, ψυχολόγο, παιδίατρο, βρεφονηπιοκόμο) με στόχο την τακτική παρακολούθηση της εξέλιξης του βρέφους και της πλαισιωμένης φροντίδας του.

Πλήρη ιατροφαρμακευτική και νοσηλευτική περίθαλψη του βρέφους.
Κάλυψη του συνόλου των δαπανών που θα προκύψουν για την εξασφάλιση των αναγκών του κάθε βρέφους σύμφωνα με την ηλικία του, δηλαδή: είδη σίτισης (γάλα, κρέμες κ.λπ.), είδη υγιεινής (πάνες κ.λπ.), είδη για την καλή ψυχοκινητική ανάπτυξή τους και τα πρώτα είδη εγκατάστασης (κούνια, καρότσι, άλλα αναλώσιμα, όπως μπιμπερό, πιπίλες κ.λπ.)
Το προβλεπόμενο από το θεσμικό πλαίσιο μηνιαίο επίδομα στην ανάδοχη οικογένεια.
ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ: Κοινωνική Υπηρεσία Παραρτήματος Προστασίας Παιδιού Αττικής «Η ΜΗΤΕΡΑ»
Τηλέφωνα: 213.2015737, 213.2015792

Πηγή: fanpage.gr

The post Ανάδοχη πρώτη αγκαλιά: Ζητούνται ζευγάρια ή μόνες μαμάδες με δικά τους παιδιά να γίνουν ανάδοχοι γονείς! appeared first on LINE LIFE.

Ανάδοχη πρώτη αγκαλιά: Ζητούνται ζευγάρια ή μόνες μαμάδες με δικά τους παιδιά να γίνουν ανάδοχοι γονείς!

Τι να λέμε τώρα; Ψυχολόγοι και αηδίες.

«Όταν τα παιδιά ενηλικιώνονται και φεύγουν από το σπίτι είναι φυσιολογικό να νιώθετε κενό και θλίψη».

Είχαμε λέει προσηλωθεί τόσα χρόνια με τον άντρα μου σε έναν συγκεκριμένο στόχο και τώρα που αυτός επετεύχθη χάσαμε τις ισορροπίες μας. Τώρα θα πρέπει να επαναπροσδιορίσουμε την σχέση μας, να δουλέψουμε με τα συναισθήματά μας, να βρούμε δραστηριότητες να κάνουμε μαζί, να βγούμε ακόμα και ραντεβού, να ερωτευτούμε από την αρχή. Έτσι είπε η κυρία «αηδίες» και μετράω το δεύτερο πενηντάευρο που πετάω και υπόσχομαι να είναι το τελευταίο. Γελάω που εξακολουθώ να τρέφω τον εγωισμό μου με αυτό που οι ειδικοί ονομάζουν «Σύνδρομο της Άδειας Φωλιάς» προκειμένου να μην αποδειχτώ ανακόλουθη με όλα όσα αρνιόμουν να παραδεχτώ τόσα χρόνια. Γελάω που δεν έχω καμία απολύτως διάθεση να γεφυρώσω τόσα κενά, γιατί πολύ απλά δεν ξέρω αν αξίζει τον κόπο.

Για αυτό σου λέω, αηδίες. Αν είσαι πραγματικά ειλικρινής με τον ίδιο σου τον εαυτό τα ρέστα δεν τα ζητάς από κανέναν και με κανέναν τρόπο. Θα με βόλευε κάθε φορά που με αγνοούσε να κοιτάζω τα παιδιά μου στα μάτια και να τους θυμίζω πόσες θυσίες έκανα για αυτά, αλλά ένα θα σου πω και κράτα το καλά στο μυαλό σου να μην σου φύγει. Είκοσι χρόνια τώρα όλα τα κενά του γάμου μου είχαν την ταμπέλα «πάνω από όλα τα παιδιά». Προφανώς και δεν αντιλέγω πως το παιδί είναι το κέντρο του ηλιακού σου συστήματος, αλλά ξέρουμε όλοι πολύ καλά πως άλλο το κέντρο και άλλο ο μοναδικός πλανήτης.

Δεν θυμάμαι πια γιατί τον παντρεύτηκα. Ίσως επειδή από μικρό κοριτσάκι έπαιζα με τις φίλες μου με πλαστικά ροζ σετ τσαγιού τις κυρίες που ανταλλάσσουν επισκέψεις και ψάχνουν τούλια για να ντυθούν νύφες, ίσως επειδή τον ερωτεύτηκα, ίσως επειδή ήθελα να φύγω από το σπίτι μου, ίσως επειδή οι ευχές στα γενέθλια είχαν πάντα μέσα την λέξη «γάμος», ίσως επειδή όταν όλοι μου οι φίλοι ξενυχτούσαν για να αλλάζουν πάνες εγώ είχα περισσέψει ξεχασμένη στα μπαράκια, ίσως επειδή περνούσαμε καλά μαζί στις διακοπές με την παλιοπαρέα και νομίζαμε πως διακοπές θα ήταν πάντα, ίσως επειδή ήταν ο κατάλληλος για την μαμά, ίσως, ίσως, ίσως, τι νόημα έχει τώρα;

Στο πολύ καθοριστικό δια ταύτα και μετά από αρκετά χρόνια σχέση, πήραμε προφανώς την απόφαση μονόδρομο, κλείσαμε εκκλησία, παραγγείλαμε προσκλητήρια και όλα του πανηγυριού τα απαραίτητα και είχε ο κόσμος να ζηλεύει ευτυχία που κρεμόταν από τα μπατζάκια. Βάλαμε το κλειδί στην πόρτα του ολόδικού μας σπιτιού, βγήκαμε από τον παράδρομο και γίναμε μέρος της κανονικής ροής του κόσμου και επισήμως.

Τα βράδια έξω με φίλους και μετά έρωτα μέχρι τα ξημερώματα δίπλα στο δωμάτιο με την σιδερώστρα, το μελλοντικό παιδικό. Όλα αυτά τον πρώτο καιρό, αλλά επειδή η προσκόλληση σε χρόνους μελλοντικούς και ελπιδοφόρους έχεις ως τίμημα την πιο επικίνδυνη αδράνεια, η απόλυτη πλήξη εμφανίστηκε κάπως αργότερα. Θυμάμαι στην δεύτερη επέτειο του γάμου μας εκείνο το διήμερο που φύγαμε οι δυο μας, γιατί έτσι έπρεπε. Θυμάμαι που βγάλαμε εκατό φωτογραφίες αγκαλιά, αλλά δεν μιλιόμασταν για ώρες επειδή είχα ξεχάσει να πάρω μαζί τον φορτιστή του κινητού του. Για τις διακοπές τις καλοκαιρινές, ούτε λόγος χωρίς παρέα, αλλιώς δέκα μέρες ίσον δέκα αιώνες.

Θυμάμαι πως από την ημέρα που γυρίσαμε αποφάσισα να κρυφτώ τελείως πίσω από το δάχτυλό μου ρίχνοντας το βλέμμα στις βιτρίνες με τα παιδικά. Ένα παιδί θα μπορούσε να ολοκληρώσει μια ευτυχία που έμοιαζε να μην στηρίζεται καλά. Τα αδύναμα πόδια χρειάζονται δεκανίκια. Να φύγει και η σιδερώστρα από το δεύτερο δωμάτιο και να φτιαχτεί επιτέλους αυτό από την αρχή με άλλα χρώματα. Πρότζεκτ. Λες; Ναι, με άλλα χρώματα, λιγότερο βαρετά, πιο φωτεινά.

Ήρθε το πρώτο παιδί, κουνήθηκαν λίγο οι ισορροπίες και άλλαξε η ατμόσφαιρα. Ήρθε και το δεύτερο. Μετά τις κλασσικές ιστορίες για το ποιο όνομα θα δοθεί και πιο υποκοριστικό δεν θα θυμίζει τα πεθερικά ούτε για πλάκα, εγκαταστάθηκε στα εγκεφαλικά μας κύτταρα για τα καλά πια η νοοτροπία «πάνω από όλα τα παιδιά» σαν ιός κακός, έτοιμος να υποτροπιάσει ανά πάσα στιγμή.

Τα παιδιά μεγάλωναν όπως και οι απαιτήσεις. Διάβασμα, ιώσεις, εξωσχολικά, μαγείρεμα, ξενύχτια, ηλεκτρική σκούπα, καινούρια παπούτσια για τον μεγάλο, το πάρτι για τα γενέθλια της μικρής. Μιλούσαμε πια μόνο γι’ αυτά ή δεν μιλούσαμε καθόλου. Το καθημερινό τρέξιμο αρκούσε για να κρύβει καλά ό,τι απειλούσε να ξηλώσει το ελκυστικό οικοδόμημα που είχα φτιάξει προκειμένου να μην ανοίξω την πόρτα για να φύγω προσπαθώντας να αντιμετωπίσω την ίδια μου την ζωή πιο έντιμα. Αυτό όμως ήθελε πολύ θάρρος. Αργότερα κατάλαβα πως η ζωή που επέλεξα να ζήσω ήθελε πολύ περισσότερο. Βολεύτηκα λοιπόν στην αδράνεια του θεατή που παρακολουθεί το έργο με τα ποπ κορν αγκαλιά και άρχισα να σκεπάζω την συναισθηματική άπνοια που κυριαρχούσε μέσα στο ίδιο μου το σπίτι με κάθε τρόπο. Ίσως και με την υπερπροσπάθεια να είμαι η τέλεια μαμά. Υπερπροσπάθεια που κρατούσε τα παιδιά μου ομήρους σε εξαντλητικά προγράμματα που απαιτούσαν αντοχές πεζοναύτη. Ήμουν ετοιμοπόλεμη απέναντι σε ό,τι μπορούσε να υπονομεύσει την «ευτυχία» της οικογένειάς μου. Αν έπρεπε να μου φταίει κάτι αυτό προτιμούσα να είναι οι τροφές με γλουτένη παρά τα άδεια δικά του «αγάπη μου» ή το σώμα μου που δεν τον ένοιαζε να ακουμπήσει πια. Φυσιολογικό όμως μετά από τόσα χρόνια γάμου. Ε;

Στα κυριακάτικα οικογενειακά τραπέζια και τις γιορτές που μαζευόντουσαν βλέμματα πολλά οι αγκαλιές έβγαιναν από τη καθημερινή τους ναφθαλίνη και οι κρίσεις πανικού καθώς και οι συναισθηματικοί εκβιασμοί έμπαιναν κάτω από το χαλάκι «πάνω από όλα τα παιδιά».

«Πάνω από όλα τα παιδιά», και πλήγωνε λιγότερο όταν αργούσε τα βράδια λόγω δουλειάς, «πάνω από όλα τα παιδιά» και δεν πείραζε που δεν χωρούσα στο περσινό μου τζιν, «πάνω από όλα τα παιδιά» και τι έγινε που ανταλλάσσαμε μηνύματα μεταξύ μας μόνο για το ποιος θα πάρει τον έναν από το μπάσκετ και την άλλη από το μπαλέτο, «πάνω από όλα τα παιδιά» γιατί ένα διαζύγιο είναι μαχαίρι που θα κουβαλάνε στην πλάτη τους για πάντα, «πάνω από όλα τα παιδιά» και ας μην καταφέρουμε ποτέ να επανορθώσουμε για την μελλοντική οικογένεια που θα φτιάξουν καθ’ εικόνα και ομοίωση με αυτήν μέσα στην οποία μεγάλωσαν, «πάνω από όλα τα παιδιά» και πολλές άλλες τέτοιες μπαρούφες να έχεις να γεμίζεις δύο ζωές.

Το κομοδίνο μου γέμισε με τα βιβλία της κυρίας Ροζαλίας Φέξε μου και Γλίστρησα. Τα βράδια που αργούσε, εγώ ντυνόμουν την Ισμήνη της και βόλταρα στις αμμουδιές το ηλιοβασίλεμα ψάχνοντας τον χαμένο μου έρωτα και την ζωή που δήθεν δεν έζησα εξαιτίας του. Με είχε ρωτήσει θυμάμαι πριν καιρό γιατί διαβάζω αυτές τις αηδίες. Προχθές που βγήκαμε για φαγητό με τον καινούριο του συνάδελφο και την γυναίκα του συζητούσαν για την κατάντια της γυναικείας λογοτεχνίας και εγώ προτιμούσα να τρώω για να μην μιλάω, που ξέρουν αυτοί καλύτερα από τους εκδότες. Που όταν τον κοιτάζω να κοιμάται δίπλα μου σκέφτομαι πως είναι ένας ξένος που δεν μου θυμίζει απολύτως τίποτα πια. Που έχουμε χρόνια να κοιμηθούμε αγκαλιά. Που τα ρεσό στο μυαλό μου τα ανάβω μόνο για τον ψηλό με τις φαρδιές πλάτες που έχει μάτια μόνο για την Ισμήνη του. Που τώρα που έφυγαν τα παιδιά από το σπίτι, μου τελείωσαν οι δικαιολογίες. Που όχι, αν με ρωτάς, δεν θέλω να τον γνωρίσω από την αρχή. Από τη αρχή τον γνώρισα κάποτε. Τώρα δεν έχω άλλα παιδιά για να πετάω τις δικαιολογίες μου. Είμαι σε μια ηλικία πια που δεν με ενδιαφέρει να εφεύρω τον τροχό της επικοινωνίας μαζί του. Έχω ξοδέψει την ενέργειά μου προ πολλού. Πως να γκρεμίσεις άλλωστε τοίχο ίσαμε δέκα μέτρα με ένα σφυράκι;

Προφανώς, κάθε φορά που σηκώνεις έναν τοίχο πρέπει να ξέρεις τι θέλεις να χωρίσεις από τι. Έτσι και κάθε φορά που τον γκρεμίζεις πρέπει να ξέρεις τι θέλεις να ενώσεις με τι.

Τα παιδιά έφυγαν και έμεινε μόνο μία οργή που κουράζει. Ο μεγάλος σπουδάζει στο Λονδίνο και η μικρή πέρασε σε άλλη πόλη. Είχα κουραστεί και εγώ πολύ είναι η αλήθεια και νόμιζα πως περίμενα πως και πως την ημέρα που θα έμπαινα σε αυτό το σπίτι και δεν θα με περίμενε στην γωνία κανένα πλυντήριο που πρέπει να απλώσω, κανένα «μαμά τι θα φάμε σήμερα;», κανένα «που είναι το τζιν μου;», κανένα «μου πήρες το βιβλίο της άλγεβρας;», κανένα «σε δέκα λεπτά θα είμαι στο φροντιστήριο», κανένα «οι καθηγητές δέχονται την άλλη Τετάρτη». Είχα την ψευδαίσθηση πως ίσως όλα να άλλαζαν μεταξύ μας, σαν μια τσίχλα που είχε κολλήσει για χρόνια στις σόλες των παπουτσιών μας και ξαφνικά θα εξαφανιζόταν ως δια μαγείας και θα μπορούσαμε ελεύθερα να πατάμε πάνω στο καινούριο χαλί.

Τώρα που η μέρα αυτή ήρθε επιτέλους στέκομαι έξω από την κλειστή πόρτα του σπιτιού και την κοιτώ. Βάζω το κλειδί στην κλειδαριά αλλά δεν ξεκλειδώνω. Αλλά φεύγω. Μην φανταστείς, μέχρι το περίπτερο στην γωνία θα πάω και θα ξαναγυρίσω. Θα πετάξω μετά την τσάντα μου στον καναπέ που κοιμήθηκε εκείνος χθες το βράδυ και μέσα στην απόλυτη ησυχία θα αναρωτηθώ που βρίσκεται. Θα διστάσω αλλά θα τον πάρω τελικά τηλέφωνο να τον ρωτήσω τι ώρα θα έρθει για να ζεστάνω το φαγητό. Φαγητό όμως δεν έχω στο ψυγείο. Θα τον πάρω τηλέφωνο για να επιβεβαιώσω πως ούτε εκείνος καίγεται να γυρίσει στο σπίτι, θα τον πάρω τηλέφωνο για να γίνει ένας ακόμα καυγάς που δεν με ενημέρωσε εγκαίρως πως θα αργήσει και εγώ μαγείρευα σαν ηλίθια, θα τον πάρω τηλέφωνο για να τον εκδικηθώ που έχει να κάνει κάτι καλύτερο από ό,τι εγώ. Αυτό με νοιάζει πραγματικά. Και σίγουρα η ψυχολόγος δεν εννοούσε αυτό όταν έλεγε πως θέλει δουλειά και από τους δύο για να χτιστεί ξανά η επικοινωνία μεταξύ μας.

Δεν σου κρύβω, αν και είμαι σίγουρη πως το έχει καταλάβει το ίδιο εύκολα που έχει βολευτεί σε αυτήν την κατάσταση και εκείνος για χρόνια ολόκληρα, πως περισσότερο με νιάζουν οι φωτογραφίες που έχω γεμίσει τις κορνίζες του σπιτιού μου και τα μάτια των φίλων παρά να τον χωρίσω και να φτιάξω την ζωή μου από την αρχή σαν κάτι γραφικές που τελικά μένουν στα αζήτητα. Εγωισμός; Φόβος; Όπως θες πες το, αλλά προτιμώ να κυνηγώ στον ύπνο μου τον ψηλό με τις φαρδιές πλάτες και ας γίνεται η άμαξά μου κολοκύθα κάθε πρωί. Ίσως να είναι και η κρίση της μέσης ηλικίας, που αυτή μοιάζει να είναι περισσότερο ασφαλής παρά επισφαλής επιλογή. Το Σάββατο πάντως κλείνουμε είκοσι χρόνια γάμου και έχω ακόμα άδειες κορνίζες να γεμίσω. Πάρτι ολόκληρο, εξήντα άτομα και βάλε με τα ποτήρια της σαμπάνιας στο χέρι και τις ευχές στο στόμα.

«Περνώντας από το ζαχαροπλαστείο μετά την δουλειά, μην ξεχάσεις να δώσεις προκαταβολή για την τούρτα που παρήγγειλα». Αυτό θα του στείλω σε λίγα λεπτά και θα αφήσω τα κενά πάλι εκτεθειμένα. Mind the gap και χρόνια μας πολλά προκαταβολικά.

themamagers.gr – Γράφει η Φαίη Ζησοπούλου

The post Η δικαιολογία «δεν χωρίζω για τα παιδιά» μπάζει νερά από παντού. appeared first on LINE LIFE.

Η δικαιολογία «δεν χωρίζω για τα παιδιά» μπάζει νερά από παντού.

Η απάντηση βρίσκεται στις μελέτες που γίνονται πια συνδυαστικά στο χώρο της ιατρικής και της ψυχολογίας. Οι έρευνες, λοιπόν, μας πληροφορούν ότι η ασθένεια είναι το αποτέλεσμα μιας σύγκρουσης ανάμεσα στην προσωπικότητα και στην ψυχή. Όταν λοιπόν βιώνουμε μια έντονη και βίαιη εσωτερική σύγκρουση, την οποία ο άνθρωπος ερμηνεύει ως αδιέξοδη, τότε το σώμα αναλαμβάνει να εξωτερικεύσει το άγχος με ένα εμφανές σύμπτωμα. Για παράδειγμα οι συχνές και αδικαιολόγητες ιατρικά φαρυγγίτιδες αποτελούν μια ένδειξη ότι το άτομο δεν μπορεί να επικοινωνεί τις αγωνίες ή τις πιέσεις που βιώνει. Οι ημικρανίες αναδεικνύουν την ένταση, το θυμό και τις αμφιβολίες που μπορεί ένας άνθρωπος να δυσκολεύεται να διαχειριστεί.

Δερματικά Προβλήματα: Ψυχοσωματικά αίτια

Άλλο ψυχοσωματικό σύμπτωμα είναι ο πόνος στο στομάχι. Συχνά στο γραφείο μου ακούω για ανεξήγητους πόνους στην κοιλιά ή σφίξιμο στο στομάχι που παθολογικά δεν αιτιολογείται. Στις περιπτώσεις αυτές λέμε ότι το στομάχι αντιδρά δίνοντας την αίσθηση του καψίματος, εφόσον το άτομο έχει αδιαχείριστο θυμό μέσα του και δεν μπορεί να εκφράσει. Επιπροσθέτως, ο πόνος στο στήθος καθώς και η αύξηση της πίεσης στους περισσότερους ανθρώπους δηλώνει τη σκλαβιά που μπορεί να βιώνει κάποιος από την αρετή της περηφάνιας, για παράδειγμα.

Άλλο παράδειγμα είναι η παχυσαρκία. Άνθρωποι που παραπονούνται για το βάρος τους, όταν δεν μπορούν να αποδεσμευτούν από τα κιλά που τους ταλαιπωρούν. Ψυχοσωματικά σημαίνει ότι το σώμα όταν δεν μπορεί να διαχειριστεί την έντονη δυσαρέσκεια για διάφορους τομείς της ζωής ή το θυμό και την επιθετικότητα που δεν μπορεί να εκφραστεί. Έτσι αυτή η ενέργεια διοχετεύεται στο φαγητό στην προσπάθειά να απωθηθεί η αρνητικοποίηση.

Επικίνδυνα ψυχοσωματικά νοσήματα και οι παράγοντες που τα προκαλούν

Ένα άλλο έντονο ψυχοσωματικό και ίσως το πιο σύνηθες, είναι ο πονοκέφαλος και οι ημικρανίες. Το σύμπτωμα αυτό εμφανίζεται κυρίως στις γυναίκες και πέρα από τους ορμονικούς παράγοντες (στο προεμμυνορυσιακο σύνδρομο ή κατά τη διάρκεια της περιόδου) καταδεικνύει τη θλίψη και τις αμφιβολίες που διέπουν τη ζωή. Η υπερβολική σκέψη για όλα, η αγωνία για τα καθημερινά αλλά και η αίσθηση της μοναξιάς που προκύπτει από τη μη κατανόηση των γύρω ανθρώπων.

Τα ψυχοσωματικά συμπτώματα εκφράζουν τον πόνο της ψυχής που δεν μπορούν να γίνουν λόγια. Βαθιά καταπιεσμένα συναισθήματα που το άτομο δεν είναι σε θέση να συνειδητοποιήσει και δεν μπορεί να εκφράσει και έτσι σωματοποιεί τον πόνο. Η διαδικασία της ψυχοδυναμικής ψυχοθεραπείας, μπορεί να βοηθήσει πλήρως αποτελεσματικά στη θεραπεία αυτών των συμπτωμάτων. Η ανάλυση των ασυνείδητων μηχανισμών της ψυχής και η βοήθεια που παρέχει ο θεραπευτής στην ερμηνεία αλλά και την κατανόηση που θα παρέχει στο θεραπευόμενο μπορούν να εξαλείψουν τα συμπτώματα. Αν λοιπόν παρατηρείτε κάποιο από τα παραπάνω ψυχοσωματικά και εφόσον έχετε απευθυνθεί στον γιατρό σας αλλά και αποκλείσει τα παθολογικά αίτια, κρίνεται απαραίτητο να επισκεφτείτε κάποιον ψυχολόγο.

Αλεξάνδρα Ζωγράφου – Ψυχολόγος – enallaktikidrasi.com

The post Το σώμα μιλάει για αυτά που σωπαίνει η ψυχή. Ψυχοσωματικά συμπτώματα appeared first on LINE LIFE.

Το σώμα μιλάει για αυτά που σωπαίνει η ψυχή. Ψυχοσωματικά συμπτώματα

Σ`αγαπώ, σ`αγαπώ… Μ`ακούς; `Eτσι μιλώ για`σένα και για`μένα. Επειδή σ`αγαπώ…
-Από τη Μανταλένα Μαρία Διαμαντή

Το “Μονόγραμμα” του Οδυσσέα Ελύτη, είναι για εμένα το πιο ερωτικό και βαθιά τρυφερό ποίημα που γράφτηκε ποτέ.

Από τον τίτλο του, μπορεί κάποιος να αναρωτηθεί αλλά και να βγάλει κάποια συμπεράσματα για το τί θα επακολουθήσει…

Μονόγραμμα είναι ένα γράμμα ή ο συνδυασμός δύο ή περισσότερων γραμμάτων- συνήθως τα αρχικά ονόματος- για τη δημιουργία μιας σφραγίδας. Θα μπορούσε, κάλλιστα, να είναι απότα αρχικά του ονόματος της αγαπημένης του ποιητή ή ακόμα και ο συνδυασμός των αρχικών γραμμάτων από τα ονόματά του ζευγαριού. Αυτό το μονόγραμμα, μπορεί να δημιουργήσει μια σφραγίδα του “έρωτα”, ενώνοντας με αυτόν τον τρόπο τους δύο ερωτευμένους για πάντα μαζί.

Την περίοδο που ο σπουδαίος ποιητής μας διέμενε στο Παρίσι (1969 – 1971) συνθέτει αυτό το τόσο ερωτικό και ιδιαίτερο ποίημα που θεωρείται από τα αριστουργήματα της νεοελληνικής λογοτεχνίας. Το 1971 τυπώνεται αρχικά στις Βρυξέλλες και το 1972 στην Ελλάδα.

Ήταν 60 ετών ο Οδυσσέας Ελύτης, όταν δημιούργησε έναν ερωτικό ύμνο με ασύγκριτο πάθος, συναισθηματισμό, αλλά και αυθορμητισμό της νεανικότητας.Μια ερωτική τραγωδία καθώς οι δύο ερωτευμένοι αντιμετωπίζουν σφοδρή εναντίωση στον έρωτά τους. Η κοπέλα μην αντέχοντας την κοινωνική κατακραυγή, οδηγείται στην ακραία πράξη της αυτοκτονίας. Ο αγαπημένος της, -τραγική φιγούρα πια, εξαιτίας του πρόωρου και αιφνίδιου θανάτου της- λέει λόγια προς εκείνη. Πρόκειται για ένα θρηνητικό μονόλογο που αγγίζει την καρδιά. Με το χαρακτήρα της ερωτικής εξομολόγησης απευθύνεται στην αγαπημένη του που έφυγε, έστω και αν δεν υπάρχει πια δυνατότητα για απόκριση.


ΤΟ ΜΟΝΟΓΡΑΜΜΑ (1971)

Θα πενθώ πάντα –μ` ακούς;- για σένα, μόνος, στον Παράδεισο

ΙΘα γυρίσει αλλού τις χαρακιές

Της παλάμης, η Μοίρα, σαν κλειδούχος

Μια στιγμή θα συγκατατεθεί ο Καιρός

Πως αλλιώς, αφού αγαπιούνται οι άνθρωποι

Θα παραστήσει ο ουρανός τα σωθικά μας Και θα χτυπήσει τον κόσμο η αθωότητα Με το δριμύ του μαύρου του θανάτου.

II

Πενθώ τον ήλιο και πενθώ τα χρόνια που έρχονται Χωρίς εμάς και τραγουδώ τ` άλλα που πέρασαν Εάν είναι αλήθεια

Μιλημένα τα σώματα και οι βάρκες που έκρουσαν γλυκά Οι κιθάρες που αναβόσβησαν κάτω από τα νερά Τα πίστεψέ με και τα μη Μια στον αέρα, μια στη μουσική

Τα δυο μικρά ζώα, τα χέρια μας Που γύρευαν ν` ανέβουνε κρυφά το ένα στο άλλο Η γλάστρα με το δροσαχί στις ανοιχτές αυλόπορτες Και τα κομμάτια οι θάλασσες που ερχόντουσαν μαζί Πάνω απ` τις ξερολιθιές, πίσω απ` τους φράχτες Την ανεμώνα που κάθισε στο χέρι σου Κι έτρεμε τρεις φορές το μωβ τρεις μέρες πάνω από τους καταρράχτες

Εάν αυτά είναι αλήθεια τραγουδώ Το ξύλινο δοκάρι και το τετράγωνο φαντό Στον τοίχο, τη Γοργόνα με τα ξέπλεκα μαλλιά Τη γάτα που μας κοίταξε μέσα στα σκοτεινά

Παιδί με το λιβάνι και με τον κόκκινο σταυρό

Την ώρα που βραδιάζει στων βράχων το απλησίαστο

Πενθώ το ρούχο που άγγιξα και μου ήρθε ο κόσμος.

III

Έτσι μιλώ για σένα και για μένα

Επειδή σ` αγαπώ και στην αγάπη ξέρω

Να μπαίνω σαν Πανσέληνος

Από παντού, για το μικρό το πόδι σου μες στ` αχανή σεντόνια

Να μαδάω γιασεμιά – κι έχω τη δύναμη

Αποκοιμισμένη, να φυσώ να σε πηγαίνω

Μέσ` από φεγγερά περάσματα και κρυφές της θάλασσας στοές

Υπνωτισμένα δέντρα με αράχνες που ασημίζουνε

Ακουστά σ` έχουν τα κύματα Πως χαϊδεύεις, πως φιλάς Πως λες ψιθυριστά το τι και το ε Τριγύρω στο λαιμό στον όρμο Πάντα εμείς το φως κι η σκιά

Πάντα εσύ τ` αστεράκι και πάντα εγώ το σκοτεινό πλεούμενο

Πάντα εσύ το λιμάνι κι εγώ το φανάρι το δεξιά

Το βρεμένο μουράγιο και η λάμψη επάνω στα κουπιά

Ψηλά στο σπίτι με τις κληματίδες

Τα δετά τριαντάφυλλα, το νερό που κρυώνει

Πάντα εσύ το πέτρινο άγαλμα και πάντα εγώ η σκιά που μεγαλώνει

Το γερτό παντζούρι εσύ, ο αέρας που το ανοίγει εγώ

Επειδή σ` αγαπώ και σ` αγαπώ

Πάντα εσύ το νόμισμα κι εγώ η λατρεία που το εξαργυρώνει:

Τόσο η νύχτα, τόσο η βοή στον άνεμο Τόσο η στάλα στον αέρα, τόσο η σιγαλιά

Τριγύρω η θάλασσα η δεσποτική Καμάρα τ` ουρανού με τ` άστρα Τόσο η ελάχιστή σου αναπνοή

Που πια δεν έχω τίποτε άλλο Μες στους τέσσερις τοίχους, το ταβάνι, το πάτωμα Να φωνάζω από σένα και να με χτυπά η φωνή μου Να μυρίζω από σένα και ν` αγριεύουν οι άνθρωποι Επειδή το αδοκίμαστο και το απ` αλλού φερμένο Δεν τ` αντέχουν οι άνθρωποι κι είναι νωρίς, μ` ακούς Είναι νωρίς ακόμη μες στον κόσμο αυτόν αγάπη μου

Να μιλώ για σένα και για μένα.

IV

Είναι νωρίς ακόμη μες στον κόσμο αυτόν, μ` ακούς

Δεν έχουν εξημερωθεί τα τέρατα, μ` ακούς

Το χαμένο μου αίμα και το μυτερό, μ` ακούς

Μαχαίρι

Σαν κριάρι που τρέχει μες στους ουρανούς

Και των άστρων τους κλώνους τσακίζει, μ` ακούς

Είμ` εγώ, μ` ακούς

Σ` αγαπώ, μ`ακούς

Σε κρατώ και σε πάω και σου φορώ

Το λευκό νυφικό της Οφηλίας, μ` ακούς

Που μ` αφήνεις, που πας και ποιος, μ` ακούς

Σου κρατεί το χέρι πάνω απ` τους κατακλυσμούς

Οι πελώριες λιάνες και των ηφαιστείων οι λάβες Θα `ρθει μέρα, μ` ακούς Να μας θάψουν, κι οι χιλιάδες ύστερα χρόνοι Λαμπερά θα μας κάνουν πετρώματα, μ` ακούς

Να γυαλίσει επάνω τους η απονιά, μ` ακούς

Των ανθρώπων

Και χιλιάδες κομμάτια να μας ρίξει

Στα νερά ένα ένα, μ` ακούς

Τα πικρά μου βότσαλα μετρώ, μ` ακούς

Κι είναι ο χρόνος μια μεγάλη εκκλησία, μ` ακούς Όπου κάποτε οι φιγούρες

Των Αγίων

Βγάζουν δάκρυ αληθινό, μ` ακούς

Οι καμπάνες ανοίγουν αψηλά, μ` ακούς Ένα πέρασμα βαθύ να περάσω

Περιμένουν οι άγγελοι με κεριά και νεκρώσιμους ψαλμούς

Πουθενά δεν πάω, μ` ακούς Ή κανείς ή κι οι δύο μαζί, μ` ακούς

Το λουλούδι αυτό της καταιγίδας και, μ` ακούς

Της αγάπης

Μια για πάντα το κόψαμε

Και δε γίνεται ν` ανθίσει αλλιώς, μ` ακούς

Σ` άλλη γη, σ` άλλο αστέρι, μ` ακούς

Δεν υπάρχει το χώμα, δεν υπάρχει ο αέρας

Που αγγίξαμε, ο ίδιος, μ` ακούς

Και κανείς κηπουρός δεν ευτύχησε σ` άλλους καιρούς

Από τόσον χειμώνα κι από τόσους βοριάδες, μ` ακούς Να τινάξει λουλούδι, μόνο εμείς, μ` ακούς Μες στη μέση της θάλασσας Από μόνο το θέλημα της αγάπης, μ` ακούς Ανεβάσαμε ολόκληρο νησί, μ` ακούς Με σπηλιές και με κάβους κι ανθισμένους γκρεμούς Άκου, άκου Ποιος μιλεί στα νερά και ποιος κλαίει -ακούς;

Ποιος γυρεύει τον άλλο, ποιος φωνάζει -ακούς; Είμ` εγώ που φωνάζω κι είμ` εγώ που κλαίω, μ` ακούς Σ` αγαπώ, σ` αγαπώ, μ` ακούς.

V

Για σένα έχω μιλήσει σε καιρούς παλιούς

Με σοφές παραμάνες και μ` αντάρτες απόμαχους

Από τι να `ναι που έχεις τη θλίψη του αγριμιού

Την ανταύγεια στο πρόσωπο του νερού του τρεμάμενου

Και γιατί, λέει, να μέλλει κοντά σου να `ρθω

Που δε θέλω αγάπη αλλά θέλω τον άνεμο

Αλλά θέλω της ξέσκεπης όρθιας θάλασσας τον καλπασμό

Και για σένα κανείς δεν είχε ακούσει

Για σένα ούτε το δίκταμο ούτε το μανιτάρι

Στα μέρη τ` αψηλά της Κρήτης τίποτα

Για σένα μόνο δέχτηκε ο Θεός να μου οδηγεί το χέρι

Πιο δω, πιο κει, προσεχτικά σ` όλο το γύρο

Του γιαλού του προσώπου, τους κόλπους, τα μαλλιά

Στο λόφο κυματίζοντας αριστερά

Το σώμα σου στη στάση του πεύκου του μοναχικού Μάτια της περηφάνιας και του διάφανου Βυθού, μέσα στο σπίτι με το σκρίνιο το παλιό Τις κίτρινες νταντέλες και το κυπαρισσόξυλο Μόνος να περιμένω που θα πρωτοφανείς Ψηλά στο δώμα ή πίσω στις πλάκες της αυλής Με τ` άλογο του Αγίου και το αυγό της Ανάστασης

Σαν από μια τοιχογραφία καταστραμμένη

Μεγάλη όσο σε θέλησε η μικρή ζωή

Να χωράς στο κεράκι τη στεντόρεια λάμψη την ηφαιστειακή

Που κανείς να μην έχει δει και ακούσει Τίποτα μες στις ερημιές τα ερειπωμένα σπίτια Ούτε ο θαμμένος πρόγονος άκρη άκρη στον αυλόγυρο Για σένα ούτε η γερόντισσα μ` όλα της τα βοτάνια

Για σένα μόνο εγώ, μπορεί και η μουσική

Που διώχνω μέσα μου αλλ` αυτή γυρίζει δυνατότερη

Για σένα το ασχημάτιστο στήθος των δώδεκα χρονώ

Το στραμμένο στο μέλλον με τον κρατήρα κόκκινο

Για σένα σαν καρφίτσα η μυρωδιά η πικρή

Που βρίσκει μες στο σώμα και που τρυπάει τη θύμηση

Και να το χώμα, να τα περιστέρια, να η αρχαία μας γη.

VI

Έχω δει πολλά και η γη μέσ` απ` το νου μου φαίνεται ωραιότερη Ωραιότερη μες στους χρυσούς ατμούς Η πέτρα η κοφτερή, ωραιότερα Τα μπλάβα των ισθμών και οι στέγες μες στα κύματα Ωραιότερες οι αχτίδες όπου δίχως να πατείς περνάς Αήττητη όπως η Θεά της Σαμοθράκης πάνω από τα βουνά της θάλασσας

Έτσι σ` έχω κοιτάξει που μου αρκεί Να `χει ο χρόνος όλος αθωωθεί Μες στο αυλάκι που το πέρασμά σου αφήνει Σαν δελφίνι πρωτόπειρο ν` ακολουθεί

Και να παίζει με τ` άσπρο και το κυανό η ψυχή μου!

Νίκη, νίκη όπου έχω νικηθεί

Πριν από την αγάπη και μαζί

Για τη ρολογιά και για το γκιούλ μπρισίμι

Πήγαινε, πήγαινε και ας έχω εγώ χαθεί

Μόνος, και ας είναι ο ήλιος που κρατείς ένα παιδί νεογέννητο

Μόνος, και ας είμ` εγώ η πατρίδα που πενθεί Ας είναι ο λόγος που έστειλα να σου κρατεί δαφνόφυλλο

Μόνος, ο αέρας δυνατός και μόνος τ` ολοστρόγγυλο

Βότσαλο στο βλεφάρισμα του σκοτεινού βυθού Ο ψαράς που ανέβασε κι έριξε πάλι πίσω στους καιρούς τον Παράδεισο!

VII

Στον Παράδεισο έχω σημαδέψει ένα νησί Απαράλλαχτο εσύ κι ένα σπίτι στη θάλασσα

Με κρεβάτι μεγάλο και πόρτα μικρή Έχω ρίξει μες στ` άπατα μιαν ηχώ Να κοιτάζομαι κάθε πρωί που ξυπνώ

Να σε βλέπω μισή να περνάς στο νερό Και μισή να σε κλαίω μες στον Παράδεισο…

klik.gr

The post Moνόγραμμα του Ελύτη: το πιο ερωτικό και βαθιά τρυφερό ποίημα που έχει γραφτεί ποτέ appeared first on LINE LIFE.

Moνόγραμμα του Ελύτη: το πιο ερωτικό και βαθιά τρυφερό ποίημα που έχει γραφτεί ποτέ

Ξέρεις τι είναι να είσαι παιδί και να προορίζεσαι για μια ζωή που δεν έχεις επιλέξει; Να γεννιέσαι και να έχουν αποφασιστεί όλα για σένα από πριν; Είσαι ακόμα στην κοιλιά της μαμάς σου, σε αυτό το απίστευτα ασφαλές μέρος και όλοι μιλάνε γύρω από το όνομα σου, δίχως να έχεις ακόμα όνομα. Θα είσαι το άψογο παιδί, ο τέλειος επαγγελματίας, ο υπέροχος άνθρωπος, θα είσαι ο ιδανικός υποψήφιος. Θα κάνεις πράγματα που δεν ξέρεις ακόμα αν σου αρέσουν. Θα επιβεβαιώσεις κάθε προσδοκία των γονέων σου. Και όλα αυτά γιατί; Μα, φυσικά γιατί αυτοί ξέρουν με ποιο τρόπο θα γίνεις εσύ ευτυχισμένος.

Οι γονείς, δύο άνθρωποι που σκέφτονται για εσένα πριν από εσένα. Προγραμματίζουν τις ζωές τους με βάση το δικό σου πρόγραμμα, σε αγαπούν ό,τι και αν γίνει, είναι εκεί για να αντέξουν τα σκοτάδια σου και να χαρούν πριν από εσένα για τις επιτυχίες σου. Είναι οι άνθρωποι που σε έφεραν σε αυτό τον κόσμο. Σου χάρισαν την πνοή και τη δυνατότητα να ζήσεις. Μέχρι εκεί. Οι γονείς μας είναι κοινοί θνητοί, ας μη μπερδευόμαστε. Είναι άνθρωποι με τις δικές τους ιστορίες, τους δικούς τους φόβους, ανασφάλειες, όνειρα και πάθη. Πριν από εμάς, είχαν την δική τους προσωπική ζωή.

Είναι σύντροφοι, εραστές, επαγγελματίες, φίλοι και όλα όσα είμαστε και εμείς. Το ότι γίνονται γονείς δεν σημαίνει πως διαγράφονται από τη λίστα όλων όσων έχουν το δικαίωμα να κάνουν λάθη. Άλλωστε και αυτοί από μόνοι τους είναι παιδιά κάποιων άλλων, έχουν μεγαλώσει με τα πρότυπα άλλων ανθρώπων. Και εκεί κάπου μπλεκόμαστε όλοι. Το βαρύτερο φορτίο για ένα παιδί, είναι η ζωή που δεν έζησαν οι γονείς του. Μαμάδες που δεν έγιναν οι μπαλαρίνες που θα ήθελαν, μπαμπάδες που συμβιβάστηκαν και δε κυνήγησαν το δικό τους όνειρο, άνθρωποι που είτε βολεύτηκαν σε ετοιμοπαράδοτες πραγματικότητες, ή φυλακίστηκαν δίχως να το καταλάβουν.

Στο βωμό του «καλού» του παιδιού, του «εγώ ξέρω καλύτερα», του «μα είναι δυνατόν η μαμά να θέλει το κακό σου;», έγιναν τα μεγαλύτερα εγκλήματα. Γιατί οι σημερινοί γονείς κάνουν τα πάντα για το παιδί τους εκτός από το να το αφήσουν ελεύθερο να επιλέξει αυτό που θέλει να γίνει. Ό,τι τους έλειψε, προσπαθούν να το δουν μέσα από τα δικά σου μάτια. Αυτό που δεν κατάφεραν να φέρουν κοντά, οι παρολίγο ευτυχίες τους, γίνονται τώρα ο δικός σου αυτοσκοπός. Και εσύ παίζεις το ρόλο του πρωταγωνιστή, στο έργο που είναι φτιαγμένο για κάποιον άλλο.

Απόψεις για τον έρωτα, πολιτικές, θρησκευτικές πεποιθήσεις, καταπιεσμένες ανάγκες που σφαγιάστηκαν στα πρέπει των δικών τους γονέων, τώρα φορτώνονται στις δικές σου πλάτες. Και εσύ σαν άλογο σε κούρσα, τρέχεις να φτάσεις στο τέρμα για να ευτυχήσουν, να ευτυχήσεις. Ναι, να ευτυχήσεις, μάλλον δηλαδή, από ό,τι σου έχουν πει.
Και φτάνεις εκεί, έχεις ζήσει όλα όσα ήθελαν να ζήσουν οι ίδιοι, γιατί θέλησες να τους κάνεις περήφανους, να τους επιβεβαιώσεις, να ακούσεις το μπράβο τους, να δεις το χαμόγελο στα πρόσωπα τους. Αφού τα έκανες όλα για την ευτυχία σου γιατί καταλήγεις εσύ, ο δυστυχισμένος; Γιατί, δε σε γεμίζει τίποτα από αυτά που γράφτηκαν για εσένα. Εσύ είσαι ο συγγραφέας του δικού σου βιβλίου και μέχρι να κρατήσεις την πένα στα χέρια σου, οι σελίδες θα μένουν άγραφα χαρτιά. Άδειες μέρες που αδημονούν να γεμίσουν με όσα ΕΣΥ αγαπάς.
Το καλό σου κρύβεται κάπου εκεί, ανάμεσα σε όσα αγαπάς και όσα σε αγαπούν γι’ αυτό που πραγματικά είσαι και όχι γι’ αυτό που θέλει ο καθένας να γίνεις. Ο κάθε άνθρωπος οφείλει να ζει αυτό που θέλει να ζήσει και να αφήνει το παιδί του να επιλέγει, να μάθει να επιλέγει για το δικό του καλό.

Άλλωστε πώς μπορεί ο γονέας να ξέρει ότι αυτό θα είναι καλό για σένα, από τη στιγμή που αυτός δε το έκανε ποτέ; Και πώς μπορεί να ξέρει πως εσύ θα είσαι ευτυχισμένος, με όσα κάνουν αυτόν ευτυχισμένο;

Όσο μεγαλώνει ο άνθρωπος, νιώθει την σιγουριά πως αυτός ξέρει καλύτερα. Αποκτάει την τάση να απαντάει με απόλυτο τρόπο στο καθετί. Αντιθέτως, θα έπρεπε όσο μεγαλώνουμε να ρωτάμε περισσότερο και να απαντούμε λιγότερο. Οι γονείς να ρωτάνε τα παιδιά και τα παιδιά να εμπνέονται από τις ερωτήσεις. Να βρίσκουν τροφή για σκέψη στα χέρια των γονιών τους και όχι στρωμένους δρόμους που τελικώς, οδηγούν σε αδιέξοδα.
Να θυμάσαι, λοιπόν, πως οι γονείς σου έδωσαν ακριβώς αυτά που είχαν να σου δώσουν. Το σημαντικό είναι τι θα κάνεις εσύ με αυτά που σου δόθηκαν έως εφόδια. Θα τα χρησιμοποιήσεις έως αλυσίδες ή θα τα μεταμορφώσεις σε φτερά;

Χαρά Βλαχοδήμου
Πηγή: sep4u.gr

The post Το βαρύτερο φορτίο για ένα παιδί είναι η ζωή που δεν έζησαν οι γονείς του appeared first on LINE LIFE.

Το βαρύτερο φορτίο για ένα παιδί είναι η ζωή που δεν έζησαν οι γονείς του