30 April, 2017
Home / Διαφορα (Page 739)

https://i2.wp.com/arxisame.gr/wp-content/uploads/2016/02/%E1%BD%8Dlo-ka%E1%BD%B6-%E1%BD%91psil%E1%BD%B9tera....jpg?resize=400%2C252Αὐτὸς πρέπει νὰ εἶναι ὁ μοναδικός μας σκοπός!
Καθημερινῶς, μέσα ἀπὸ τὰ μικρά, τὰ κουραστικά, τὰ φθοροποιά, ἐμεῖς, πάντα θὰ πρέπη νὰ παραμένουμε ἑστιασμένοι σὲ μίαν διαδρομὴ ποὺ θὰ μᾶς κάνη διαρκῶς, σὰν ἀνθρώπους, ὅλο καὶ καλλιτέρους.
Διότι ὁ ἄνθρωπος, ὅπως καὶ τὰ κύτταρα, γιὰ νὰ μπορῇ νὰ ἐξασφαλίσῃ τὴν ἐπιβίωσιν τοῦ ὀργανισμοῦ, στὸν ὁποῖον ἀνήκει, ὀφείλει πρῶτα νὰ περιφρουρῇ, νὰ προστατεύῃ, νὰ βελτιώνῃ τὸ κομμάτι ποὺ ἀφορᾶ στὸν ἴδιον. Τὸ σῶμα του καὶ τὸ πνεῦμα του.
Μόνον ἔτσι θὰ μπορέσῃ, εἶτε συνειδητῶς εἶτε ὄχι, νὰ συμβάλλῃ οὐσιαστικὰ στὴν συνμολικὴ ἀνοδικὴ πορεία τῆς ἀνθρωπότητος.

Ὅμως…
Μία τέτοια στάσις δὲν σημαίνει ἀποκλεισμὸς καὶ ἀπομόνωσις.
Σημαίνει ἀκόμη μεγαλυτέρα συμμετοχὴ καὶ δράσις.
Σημαίνει ἀκόμη μεγαλυτέρα εὐθύνη…
Σημαίνει πὼς θέλουμε δὲν θέλουμε, μέσα ἀπὸ μίαν τέτοιαν διαδικασία, θὰ συμπαρασύρουμε πολλοὺς καὶ πολλὰ σὲ μίαν ἀνοδικὴ πορεία.
Διότι μόνον μία τέτοια πορεία μπορεῖ νὰ βγάλῃ τὴν Ἀνθρωπότητα ἀπὸ τὰ τέλματα.

Φιλονόη
εἰκόνα

arxisame.gr Ὅλο καὶ ὑψηλότερα…!!!

https://i1.wp.com/cdn7.bbend.net/media/k2/items/cache/95711989271e5bf921886b8048f0797e_L.jpg?resize=400%2C250Οι σπαζοκεφαλιές μάς εξιτάρουν γιατί μέσα στην απλότητά τους είναι εξαιρετικά έξυπνες.

Άλλοι παλεύουν αρκετή ώρα να βρουν τη σωστή απάντηση, ενώ για άλλους αρκεί μια ματιά για να εντοπίσουν το –σχεδόν– προφανές.

Σύμφωνα με τη Δρ Melina Kunar, καθηγήτρια Ψυχολογίας στο Πανεπιστήμιο του Γουόρικ, η ευκολία ή δυσκολία στην επίλυση διαφόρων τεστ λογικής συνδέεται πιθανώς με την ευφυΐα, ωστόσο δεν υπάρχουν επαρκή επιστημονικά δεδομένα που να τεκμηριώνουν ότι η ικανότητα αναγνώρισης σχημάτων, μοτίβων ή ασύμβατων σημείων σε μια εικόνα είναι ενδεικτική του IQ.

Η ειδικός τονίζει ότι οι σπαζοκεφαλιές είναι μια καλή εξάσκηση για το μυαλό και τη μνήμη μας. Όσο περισσότερο εξασκείται κανείς, τόσο πιο εύκολα θα αντιμετωπίζει μικρές καθημερινές προκλήσεις, όπως να θυμάται πού άφησε τα κλειδιά του σπιτιού ή το πορτοφόλι του.

Δείτε μερικές έξυπνες σπαζοκεφαλιές που θα σας βοηθήσουν να ακονίσετε το μυαλό σας. (Οι απαντήσεις στο τέλος)

1. Ποιο είναι το αποτέλεσμα των αριθμητικών πράξεων;

315AAFF600000578 0 image a 2 1455838284499

2. Έχετε πονοκέφαλο. Ο γιατρός σάς έδωσε 5 παυσίπονα και σας είπε να παίρνετε 1 κάθε 15 λεπτά. Σε πόσο χρόνο θα έχετε πάρει όλα τα παυσίπονα;

315AAFF000000578 0 image a 3 1455838342474

3. Πόσα τετράγωνα υπάρχουν στην εικόνα;

315AAFE200000578 0 image a 5 1455838454692

4. Με μία μόνο κίνηση, πρέπει τα ποτήρια να παρατάσσονται σε σειρά ένα γεμάτο και ένα άδειο εναλλάξ.

315AAFCE00000578 0 image a 11 1455839324219

5. Ένας πατέρας άφησε κληρονομιά στους 4 γιους του ένα χωράφι με 4 δέντρα. Χώρισε το χωράφι σε 4 ίσα μέρη, καθένα από τα οποία περιλαμβάνει μόνο ένα δέντρο, χωρίς μάλιστα να μείνει κανένα τμήμα του χωραφιού ανεκμετάλλευτο. Πώς χώρισε το χωράφι;

315AAFD400000578 0 image a 6 1455838558023

6. Μετακινήστε μόνο τρία μπαλάκια του γκολφ έτσι ώστε η μύτη του τριγώνου να δείχνει προς τα κάτω.

315AAFBF00000578 0 image a 7 1455838720236

7. Μια γυναίκα ήταν 70 ετών το 2000 και το 2010 έκλεισε τα 60. Πώς γίνεται αυτό;

315AAFB700000578 0 image a 8 1455838836192

8. Ποιος αριθμός λείπει;

315AAFAE00000578 0 image a 15 1455839491471

Απαντήσεις
1. Η πράξη του πολλαπλασιασμού και της διαίρεσης προηγείται της πρόσθεσης και της αφαίρεσης. Εάν λοιπόν κάνετε πρώτα τον πολλαπλασιασμό και στη συνέχεια όλες τις προσθέσεις, το αποτέλεσμα είναι 12.
2. Σε 60 λεπτά, αφού ο χρόνος αρχίζει να μετρά μόλις πάρετε το πρώτο παυσίπονο.
3. Στην εικόνα υπάρχουν 40 τετράγωνα.
4. Δείτε την εικόνα.

315A95C000000578 0 image a 19 1455839745090

5. Δείτε την εικόνα.

315A95B400000578 0 image a 17 1455839648106

6. Δείτε την εικόνα.

315A95BB00000578 0 image a 18 1455839700716

7. Η γυναίκα ήταν 60 ετών το 2010 π.Χ., οπότε το 2000 π.Χ., δηλαδή δέκα χρόνια αργότερα, ήταν φυσικά 70 ετών!
8. Λείπει ο αριθμός 6. Όλα τα άλλα ζεύγη αριθμών που βρίσκονται απέναντι έχουν άθροισμα 21.

Πηγή: Mail Online

onmed.grΟι 8 σπαζοκεφαλιές που θα ακονίσουν το μυαλό σας! (εικόνες)

https://i0.wp.com/www.doctv.gr/webtop/modules/_repository/1/images/maza_doctvgr_430.jpg?resize=400%2C300«ΓΙΑ ΝΑ ΚΡΥΨΟΥΝ ΤΗΝ ΕΛΛΕΙΨΗ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΩΝ ΣΚΕΨΕΩΝ, κάποιοι έχουν εφεύρει μια εντυπωσιακή μηχανή που κατασκευάζει μεγάλες σύνθετες λέξεις, περίπλοκες κοινοτοπίες, ατέλειωτες προτάσεις, νέες και ανήκουστες εκφράσεις, που όλα αυτά μαζί δημιουργούν μια κατά το δυνατόν δύσκολη γλώσσα, που δίνει την εντύπωση της ευρυμάθειας.

ΟΜΩΣ, ΜΕ ΟΛΑ ΑΥΤΑ, ΣΤΗΝ ΟΥΣΙΑ δεν λένε τίποτα: όποιος τους ακούει, δεν γίνεται αποδέκτης σκέψεων, δεν νιώθει τη γνώση του να αυξάνει, αλλά αισθάνεται την ανάγκη να αναστενάξει: “Ακούω τον μύλο να γυρίζει, αλεύρι όμως δεν βλέπω” -ή βλέπει επιτέλους καθαρά πόσο λειψοί, πόσο χαμερπείς, πόσο άχρωμοι είναι αυτοί που κρύβονται πίσω απ΄αυτή τη βαρύγδουπη απεραντολογία».

«ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΠΛΗΘΟΣ ΕΧΕΙ ΜΑΤΙΑ ΚΑΙ ΑΥΤΙΑ και σχεδόν τίποτε άλλο -αυτό που κυρίως το διακρίνει είναι η έλλειψη κριτικού πνεύματος και επίσης η βραχεία μνήμη.

Η ΜΑΖΑ ΣΤΟΧΑΖΕΤΑΙ ΕΛΑΧΙΣΤΑ, γιατί της λείπει ο χρόνος και η άσκηση. Αυτός είναι και ο λόγος που διατηρεί τις πλάνες της για μεγάλο χρονικό διάστημα, χωρίς όμως να είναι, όπως ο κόσμος των διανοούμενων, σαν τον ανεμοδείχτη που κάθε φορά προσαρμόζεται στους ανέμους της μόδας.

ΚΑΙ ΕΥΤΥΧΩΣ ΠΟΥ ΓΙΝΕΤΑΙ ΕΤΣΙ: γιατί θα ήτανε τρομακτική η ιδέα των συνεχών ξαφνικών μεταστροφών αυτής της βαριάς και δυσκίνητης ανθρώπινης μάζας, προπάντων αν αναλογιστούμε πόσα θα μπορούσαν να ξεριζωθούν και να ανατραπούν με αυτές τις απότομες μεταστροφές».


Αποσπάσματα από το βιβλίο του Άρθουρ Σοπενχάουερ, Η Τέχνη του να είσαι προσβλητικός, εκδ. Γνώση.

doctv.grΣοπενχάουερ: «Η μάζα στοχάζεται ελάχιστα. Αυτός είναι και ο λόγος που διατηρεί τις πλάνες της για μεγάλο χρονικό διάστημα»

http://3.bp.blogspot.com/-IeGmT_IjE5Y/UodYtFAq79I/AAAAAAAAIDw/bOQkYz8Cg6c/s1600/3659999429_1f13286a46_b.jpgΟι Έλληνες στους Ελληνιστικούς χρόνους ειχαν δωσει ονόματα πλανητικών θεοτήτων στις 7 ημέρες της εβδομάδος.Προτού την υιοθέτηση της εβδομάδας υπήρχαν άλλοι τρόποι διαίρεσης του μήνα. Η προγενέστερη χρονική διαίρεση σην αρχαία Ελλάδα ήταν εκείνη των δέκα ημερών (τρία δεκαήμερα του μήνα). Ήταν μία περίοδος ανανέωσης, κατά την οποία οι Έλληνες συναντάν τους πολιτισμούς της Ανατολής (αιγυπτιακός, μεσοποταμιακός, περσικός, ινδικός, φοινικικός, συριακός, γηγενείς μικρασιατικοί πολιτισμοί, κ.α.) με τους οποίους βρίσκονται σε διαρκή αλληλεπίδραση, από την οποία προκύπτει ο ελληνιστικός. Η ελληνιστική κοινή, δηλαδή τα απλοποιημένα ελληνικά κυριαρχούν σε όλη την ανατολική Mεσόγειο και αναδεικνύονται στη διεθνή γλώσσα της εποχής αυτής. Είναι η εποχή των μεγάλων ελληνιστικών μοναρχιών και των συμπολιτειών, αλλά και της παρακμής και της πτώσης του πολιτικού συστήματος που είχε κυριαρχήσει και ακμάσει στην μητροπολιτική Ελλάδα και στις αποικίες της για περίπου 5 αιώνες, της πόλης-κράτους.

Ωστόσο, εύλογα ανακύπτουν ορισμένα ερωτήματα. Όπως τι το ιδιαίτερο έχει η επταδική διαίρεση; Ή γιατί ένας συγκεκριμένος πλανήτης αντιστοιχεί σε μια συγκεκριμένη ημέρα και πώς έγινε η αρχή της έναρξης των ημερών της εβδομάδας.Η ονομασίες των ημερών πιστεύετε οτι επηρεάστηκαν απο την Αστρολογία των Ελληνιστικών χρονών και τα κείμενα του Ερμή του Τρισμέγιστου.Κατά την ελληνιστική και τη ρωμαϊκή εποχή οι διδασκαλίες του Ερμή του Τρισμέγιστου εξελληνίστηκαν και απέκτησαν έναν λιγότερο πρακτικό και πιο φιλοσοφικό χαρακτήρα, επικεντρωμένο στο μυστικισμό και την αλχημεία ως οδό για τη θεουργία. Έτσι προέκυψε ο Ερμητισμός, ως κίνημα των κατώτερων κοινωνικών τάξεων της κατεχόμενης Αιγύπτου, το οποίο διαδόθηκε ευρύτατα στη ρωμαϊκή Ανατολή κατά τους πρώτους μεταχριστιανικούς αιώνες. Οι Έλληνες που είχαν σπουδάσει στην Αίγυπτο και αλλού ήταν γνώστες των γραπτών του Ερμή του Τρισμέγιστου, αλλά δε μιλούσαν ανοικτά για αυτά τηρώντας όρκους μυστικότητας.

Έτσι, η πρώτη ημέρα ήταν αφιερωμένη στον Ήλιο (Κυριακή), η δεύτερη στην Σελήνη (Δευτέρα), η τρίτη στον Άρη (Τρίτη), η τέταρτη στον Ερμή (Τετάρτη), η Πέμπτη στον Δία (Πέμπτη), η έκτη στην Αφροδίτη (Παρασκευή) και η έβδομη στον Κρόνο (Σάββατο). Από τους Έλληνες οι ονομασίες των ημερών πέρασαν στους Ρωμαίους, χωρίς μεταβολές, αλλά μεταφρασμένες στην λατινική γλώσσα. Αργότερα τις συναντούμε και σε άλλες διαλέκτους. Για παράδειγμα, η Δευτέρα ονομάζεται στα ιταλικά Lunedi από το Dies Lunae (ημέρα της Σελήνης), ενώ στα αγγλικά λέγεται Monday από την Μόνα, αρχαία ονομασία της Σελήνης. Η Τρίτη ονομάζεται Martedi από Dies Martis (ημέρα του Άρη), ενώ στα αγγλικά λέγεται Tuesday προς τιμή του θεού του νόμου Tiw. Η Τετάρτη ονομάζεται Mercoledi από το Dies Mercury (ημέρα του Ερμή), ενώ στα αγγλικά λέγεται Wednesday από τον αντίστοιχο θεό των Τευτόνων, τον Βόταν ή Οντίν. Η Πέμπτη ονομάζεται Giovedi από το Dies Jovis (ημέρα του Δία), ενώ στα αγγλικά λέγεται Thursday από τον σκανδιναβό θεό Θορ. Η Παρασκευή ονομάζεται Venerdi από το Dies Veneris (ημέρα της Αφροδίτης), ενώ στα αγγλικά λέγεται Friday και στα γερμανικά Freitag από την θεά του έρωτα Φρυγία, ταυτόσημη της Αφροδίτης. Οι Άγγλοι ονομάζουν το Σάββατο Saturday από το Saturn day (ημέρα του Κρόνου), και λένε την Κυριακή Sunday από το Sun day (ημέρα του Ηλίου).

ΟΙ ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΟΝΟΜΑΣΙΕΣ ΤΩΝ ΗΜΕΡΩΝ


Δευτέρα ……………………………ΗΜΕΡΑ ΣΕΛΗΝΗΣ ΑΡΤΕΜΙΔΟΣ
Τρίτη ……………………………….ΗΜΕΡΑ ΑΡΕΩΣ
Τετάρτη …………………………….ΗΜΕΡΑ ΕΡΜΟΥ
Πέμπτη …………………………….ΗΜΕΡΑ ΔΙΟΣ
Παρασκευή ………………………..ΗΜΕΡΑ ΑΦΡΟΔΙΤΗΣ
Σάββατο ……………………………ΗΜΕΡΑ ΚΡΟΝΟΥ
Κυριακή ……………………………ΗΜΕΡΑ ΗΛΙΟΥ ΑΠΟΛΛΩΝΟΣ


ΟΙ ΜΗΝΕΣ ΤΩΝ ΑΡΧΑΙΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΣΕ ΟΡΙΣΜΕΝΕΣ ΠΕΡΙΟΧΕΣΤΗΣ ΑΡΧΑΙΑΣ ΕΛΛΑΔΟΣ



ΣΥΓΧΡΟΝΟΙ ΑΤΤΙΚΗ ΣΠΑΡΤΗ ΔΕΛΦΟΙ
Ιανουάριος ΓΑΜΗΛΙΩΝ ΑΓΝΩΣΤΟΣ ΔΑΔΑΦΟΡΙΟΣ
Φεβρουάριος ΑΝΘΕΣΤΗΡΙΩΝ ΕΛΕΥΣΙΝΙΟΣ ΠΟΙΤΡΟΠΙΟΣ
Μάρτιος ΕΛΑΦΗΒΟΛΙΩΝ ΓΕΡΑΣΤΙΟΣ ΒΥΣΙΟΣ
Απρίλιος ΜΟΥΝΥΧΙΩΝ ΑΡΤΕΜΙΣΙΟΣ ΑΡΤΕΜΙΣΙΟΣ
Μάιος ΘΑΡΓΗΛΙΩΝ ΔΕΛΧΙΝΙΟΣ ΗΡΑΚΛΕΙΟΣ
Ιούνιος ΣΚΙΡΟΦΟΡΙΩΝ ΦΛΙΑΣΙΟΣ ΒΟΑΘΟΟΣ
Ιούλιος ΕΚΑΤΟΜΒΑΙΩΝ ΕΚΑΤΟΜΒΕΥΣ ΙΛΑΙΟΣ
Αύγουστος ΜΕΤΑΓΕΙΤΝΙΩΝ ΚΑΡΝΕΙΟΣ ΘΕΟΞΕΝΙΟΣ
Σεπτέμβριος ΒΟΗΔΡΟΜΙΩΝ ΠΑΝΑΜΟΣ ΒΟΥΚΑΤΙΟΣ
Οκτώβριος ΠΥΑΝΕΨΙΩΝ ΗΡΑΣΙΟΣ ΗΡΑΙΟΣ
Νοέμβριος ΜΑΙΜΑΚΤΗΡΙΩΝ ΑΠΕΛΛΑΙΟΣ ΑΠΕΛΛΑΙΟΣ
Δεκέμβριος ΠΟΣΕΙΔΕΩΝ ΔΙΟΣΘΥΟΣ ΑΓΝΩΣΤΟΣ


ΟΙ ΜΗΝΕΣ ΤΩΝ ΑΡΧΑΙΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

Οι αρχαίοι Έλληνες είχαν δώδεκα (12) μήνες, όπως έχουμε και εμείς σήμερα. Στην αρχαία Αθήνα κάθε μήνας είχε 30 ημέρες (πλήρης μήνας) ή 29 ημέρες (κοίλος μήνας).

Οι μήνες αυτοί και οι αντιστοιχίες τους με τους σημερινούς αναφέρονται παρακάτω:

ΑΤΤΙΚΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ


Εκατομβαίων (30 ημέρες) 16 Ιουλίου – 15 Αυγούστου

Μεταγειτνιών (29 ημέρες) 16 Αυγούστου – 15 Σεπτεμβρίου

Βοηοδρομιών (30 ημέρες) 16 Σεπτεμβρίου – 15 Οκτωβρίου

Πυανεψιών (29 ημέρες) 16 Οκτωβρίου – 15 Νοεμβρίου

Μαιμακτηριών (30 ημέρες) 16 Νοεμβρίου – 15 Δεκεμβρίου

Ποσειδεών (29 ημέρες) 16 Δεκεμβρίου – 15 Ιανουαρίου

Γαμηλιών (30 ημέρες) 16 Ιανουαρίου – 15 Φεβρουαρίου

Ανθεστηριών (29 ημέρες) 16 Φεβρουαρίου – 15 Μαρτίου

Ελαφηβολιών (30 ημέρες) 16 Μαρτίου – 15 Απριλίου

Μουνιχιών (29 ημέρες) 16 Απριλίου – 15 Μαϊου

Θαργηλιών (30 ημέρες) 16 Μαϊου – 15 Ιουνίου

Σκιροφοριών (29 ημέρες) 16 Ιουνίου – 15 Ιουλίου

Η πρώτη ημέρα κάθε μήνα ονομαζόταν νουμηνία.

ΠΗΓΗ Το Ημερολόγιο τών Αρχαίων Ελλήνων και η μέθοδος χρονολόγησης

https://i2.wp.com/www.bioathens.com/wp-content/uploads/2014/05/xhmika-sto-spiti-1728x800_c.jpg?resize=400%2C184Τα αόρατα Χημικά

Ο παρακάτω πίνακας δείχνει, κάποιες από τις τοξικές και επικίνδυνες ουσίες που πιθανώς φέραμε στο σπίτι μας αγοράζοντας κάποιο προϊόν και τις πιθανές επιπτώσεις στην υγεία μας.

Χημικές ενώσεις

πού βρίσκονται

Επιπτώσεις



Φθαλικές ενώσεις (ενδοκρινικοί αποδιοργανωτές)

Απορρυπαντικά, Καθαριστικά, Καλλυντικά, Σαμπουάν, Αποσμητικά χώρου, Αρώματα, Πλαστικά, Παιχνίδια, Στρώματα, Κινητά, Κραγιόν,Παπούτσια
Καρκίνος
Ενδοκρινολογικά προβλήματα
Προβλήματα αναπαραγωγής
Αλλεργίες
Χλώριο Καθαριστικά

Από απλές ευπάθειες μέχρι καρκινογενέσεις
triclosan Απορρυπαντικά, Καθαριστικά, Καλλυντικά, Οδοντόκρεμες, Φυτοφάρμακα
Βλάβες στο ήπαρ.
Εξασθένηση ανοσοποιητικού
Μοσχοξυλένιο (musk)σε Απορρυπαντικά, Καθαριστικά, Σαμπουάν Αποσμητικά χώρου, Αρώματα, Αφρός ξυρίσματος

Τοξικό, βιοσυσσωρεύσιμο
Οργανικές ενώσεις του κασσιτέρου

Αθλ. παπούτσια, Καλλυντικά, Στρώματα, Σεντόνια, Χαλιά, μοκέτες, Αφρός και gel
Τοξικές.
Βλάβες στο ενδοκρινικό και ανοσοποιητικό σύστημα
Φορμαλδεΰδη

Έπιπλα με καπλαμάδες, Στρώματα, Χαλιά – μοκέτες, Υφάσματα, Παπούτσια
Καρκίνος,Αλλεργίες,Βλάβες αναπνευστικού, ανοσοποιητικό σύστημα
Φυτοφάρμακα

Φυτά, λουλούδια, καλλιέργειες
Τοξικά,
βιοσυσσωρευτικά
Φαινόλες

Ξύλινα έπιπλα, αποσμητικά χώρου καθαριστικά, Πιτζάμες, Χρώματα
Βλάβες σε ήπαρ και νεφρούς
Φωσφορικά άλατα Απορρυπαντικά ρούχων
Ευτροφισμός
Βαρέα μέταλλα, κάδμιο, χρώμιο, μόλυβδος, αρσενικό
Πλαστικά, Χρώματα, Πλαστικά παιχνίδια Βαφές υφασμάτων, Παπούτσια, Κραγιόν

Νευρικό σύστημα,Άνοια,Διαβήτη Καρκίνο
Βρωμιούχοι επιβραδυντές καύσης (Β.Ε.Φ)

Έπιπλα, Πλαστικά, Ηλεκτρικές Συσκευές, Υπολογιστές, Κινητά τηλέφωνα, Στρώματα, Σεντόνια, Χαλιά – μοκέτες
Τοξικοί,βιοσυσσωρευτικοί

Πτητικές οργανικές ενώσεις (VOCs). Μπογιές, Βερνίκια, Διαλύτες, Απορρυπαντικά, Χαλιά – μοκέτες, Στρώματα, Παπούτσια
Καρκίνος,Νευρικό σύστημα.Δερματίτιδες,Ζάλη,Άσθμα
Ατμοσφαιρική ρύπανση.
Ενδοκρινικοί διαταράκτες

Καθαριστικά, Χρώματα, Έπιπλα, Στρώματα, Σεντόνια, Χαλιά – μοκέτες, Τηλεοράσεις, Κινητά τηλέφωνα
Καρκίνος του προστάτη,του μαστού,των όρχεων,και του θυρεοειδούς
Στυρένιο Πλαστικά
Καρκίνος
Αρωματικές χημ. ουσίες Αποσμητικά χώρου, Αρώματα

Αλλεργίες
Βουταδιένιο Στρώματα με αφρό λάτεξ
Καρκίνος
Νιτροζαμίνες Στρώματα με αφρό λάτεξ,toxic_550

Παπούτσια
Καρκίνος
BHT (butylated hydroxytoluene) Τρόφιμα, Καλλυντικά, Κραγιόν, Παιδικές πάνες
Τοξική αν φαγωθεί βιοσυσσωρευτική
Βλάπτει το περιβάλλον
lindane Εντομοκτόνα
Τοξική για συκώτι αίμα νευρικό σύστημα
Αρσενικό Μελαμίνες
Δηλητήριο
Παραβένες (Paraben) Οδοντόκρεμα, Σαμπουάν, Σαπούνι, Αποσμητικά, Ενυδατική κρέμα
Καρκίνος Ενδοκρινολογικά προβλήματα
Υδράργυρος Οθόνες , Θερμόμετρα, Λάμπες
Βλάβες εγκεφάλου
Βισφενόλη A (BPA) πλαστικές συσκευασίες τροφίμων, ποτών, θερμικό χαρτί, φαξ, αποδείξεις και εισιτήρια
Καρδιοπάθεια,διαβήτης,καρκίνος,
δυσλειτουργίες του αναπαραγωγικού συστήματος
Υπερφθοριωμένες χημ.ουσίες PFOA, PFOSA,PFOS αντικολλητικά σκεύη, αδιάβροχα ρούχα, χαλιά, ταπετσαρίες
Βλάβες στο ανοσοποιητικό σύστημα
παραφενυλονοδιαμίνηPPD βαφές μαλλιών
γενετικές βλάβες καρκίνος
Βενζόλιο κόλλες, βαφές, λούστρα, απορρυπαντικά
τοξικό για τα νεφρά
Πολυβρωμιωμένοι διφαινυλαιθέρες PBDEs Η/Υ, τηλεοράσεις, χαλιά, έπιπλα κ.ά
Υπογονιμότητα
Λαυρυλοθειικό νάτριο σαμπουάν, οδοντόπαστες, καλλυντικά
καρκίνος δερματίτιδεςchem-spiti

Χημικά, ένας αόρατος κίνδυνος Είναι αναρίθμητες, αόρατες και συχνά άοσμες. Πολλές απ’ αυτές όμως είναι εξαιρετικά επικίνδυνες. Οι χημικές ουσίες συνθέτουν τα χιλιάδες καταναλωτικά αγαθά που έχουμε στο σπίτι μας. Από 100.000 χημικά που υπάρχουν στην αγορά τα 30.000 παράγονται σε ποσότητες άνω του ενός τόνου ετησίως το καθένα και απ’ αυτά μόνο για τα 2.700 έχουν μελετηθεί επαρκώς οι επιπτώσεις τους στην ανθρώπινη υγεία και το οικοσύστημα.

Τεχνητές βιοσυσσωρευόμενες τοξικές ουσίες που έχουν απαγορευτεί εδώ και χρόνια (π.χ. DDT) εντοπίζονται σε όλους τους ανθρώπους, ορισμένες μάλιστα σε υψηλά επίπεδα.
Ένα υγιές σώμα είναι ένας αποτελεσματικός μηχανισμός εξάλειψης των τοξινών μέσω του συκωτιού, των απεκκρίσεων, των ιδρωτοποιών αδένων κλπ.

Οποιαδήποτε δυσλειτουργία αυτών των συστημάτων μπορεί να προκαλέσει συσσώρευση τοξινών και αρρώστια. Επιπλέον τα συστήματα αυτά, δεν μπορούν να αποβάλλουν τις συνθετικές χημικές ουσίες. Το έμβρυο και το παιδί είναι πιο ευάλωτα γιατί ο οργανισμός τους αναπτύσσεται συνεχώς. Αυτό οδηγεί σε τριπλάσια λήψη τοξικών ουσιών που μπορεί να υπάρχουν στον αέρα, το νερό και τα τρόφιμα.
Συνέπειες στον άνθρωπο. Η αλόγιστη και ανεξέλεγκτη παραγωγή χημικών ουσιών που απελευθερώνονται στο περιβάλλον και απορροφώνται από το ανθρώπινο σώμα, μπορεί να έχει μακροχρόνιες συνέπειες. Από απλές αλλεργίες και παθήσεις του αναπνευστικού μέχρι βλάβες στο νευρικό, ενδοκρινικό, ανοσολογικό, αναπαραγωγικό σύστημα κ.α. Οι συνθετικές χημικές τοξικές ουσίες που συσσωρεύονται στον οργανισμό είναι υπεύθυνες για την πρόκληση καρκινογενέσεων σε διάφορα όργανα.
Συνέπειες στο περιβάλλον. Ατμοσφαιρική ρύπανση, τρύπα του όζοντος, ρύπανση των υπόγειων υδάτων, ευτροφισμός.
Όρια ασφαλείας. Τα “όρια ασφαλείας” των χημικών ουσιών που επικαλούνται οι επιχειρήσεις καθορίστηκαν αυθαίρετα μέσω της πολιτικής διαπλοκής με τις κυβερνήσεις. Για τις τοξικές ουσίες δεν υπάρχουν επίπεδα που να θεωρούνται ασφαλή.
Κατηγορίες τοξικών ουσιών ανάλογα με τις συνέπειες. Τοξικές, πολύ τοξικές, καρκινογόνες, ερεθιστικές, μεταλλαξιγόνες, τοξικές στην αναπαραγωγή, αλλεργιογόνες, επιβλαβείς, διαβρωτικές.
Οδοί εισόδου: Αναπνευστικό σύστημα (η κυριότερη οδός), το δέρμα, τα μάτια και το πεπτικό σύστημα.

Ποιες επικίνδυνες χημικές ουσίες υπάρχουν στα προϊόντα καθημερινής χρήσης. Τι μπορούμε να κάνουμε ώστε να ελαττώσουμε την έκθεσή μας σ’ αυτές;

Καθαριστικά, απορρυπαντικά. Μπορεί να περιέχουν πτητικές οργανικές ενώσεις (VOCs), φωσφορικά άλατα, βενζόλιο, αντιμικροβιακό Triclosan και μικροβιοκτόνες Φαινόλες. Δεν αγοράζουμε καθαριστικά που έχουν «αντιμικροβιακή» δράση ή περιέχουν χλώριο. Χρησιμοποιούμε παρασκευάσματα όπως ξύδι, σόδα και οινόπνευμα για καθαρισμό. Πλένουμε με ειδικά αγνά σαπούνια πλυντηρίου ή αγοράζουμε καθαριστικά και απορρυπαντικά, με το σήμα Eco-label της Ε.Ε.
Οι καλλιέργειες τροφίμων ψεκάζονται με εντομοκτόνα και παρασιτοκτόνα. Τα δηλητηριώδη κατάλοιπα των φυτοφαρμάκων συσσωρεύονται στα όργανα και τους λιπώδεις ιστούς των ζώων και καταλήγουν στον τελικό καταναλωτή, τον άνθρωπο με μακροπρόθεσμες τοξικές επιπτώσεις.

Πλένουμε τις φυσικές τροφές και τα χέρια μας, σχολαστικά, πριν το φαγητό. Προτιμούμε βιολογικά τρόφιμα, ώστε να αποφεύγουμε τα χημικά λιπάσματα και τα εντομοκτόνα.
Έπιπλα, Χαλιά. Τα έπιπλα με καπλαμάδες περιέχουν φορμαλδεΰδη, η μελαμίνη περιέχει αρσενικό, ενώ όλα περιέχουν μικροβιοκτόνες φαινόλες, και συντηρητικά. Τα καινούργια χαλιά, τα φρεσκοβαμμένα έπιπλα και οι ταπετσαρίες, μπορεί να περιέχουν τοξικές ουσίες γι’ αυτό τα αφήνουμε να αεριστούν για μέρες, πριν τα χρησιμοποιήσουμε. Προτιμάμε έπιπλα από ατόφιο ξύλο χωρίς τοξικά βερνίκια (και όχι συνθετικά έπιπλα από MDF), ειδικά για τα βρέφη που συνηθίζουν να τα δαγκώνουν ή να τα γλείφουν.
Ηλεκτρικές και ηλεκτρονικές συσκευές. Μπορεί να περιέχουν βρωμιούχα επιβραδυντικά φλόγας (B.Ε.Φ.), που μπορεί να διαρρεύσουν και να τις εισπνεύσουμε. Οι οθόνες των υπολογιστών μπορεί να περιέχουν υδράργυρο. Αγοράζουμε έπιπλα και ηλεκτρικές συσκευές, που δεν περιέχουν B.Ε.Φ ή που φέρουν το οικολογικό σήμα eco-label της Ε.Ε.
Αποσμητικά χώρου. Τα αποσμητικά χώρου, δεν καθαρίζουν τον αέρα, αλλά αντίθετα τον μολύνουν. Περιέχουν χημικές αρωματικές ουσίες και πτητικές οργανικές ενώσεις (VOCs). Αερίζουμε καλά τους χώρους και χρησιμοποιούμε φυσικά υλικά όπως λουλούδια, λεβάντα κ.α για να αρωματίσουμε τους χώρους
Στρώματα, Υφάσματα. Μπορεί να περιέχουν φορμαλδεΰδη και βαρέα μέταλλα που χρησιμοποιούνται, στις βαφές υφασμάτων. Ένα στρώμα (κυρίως με αφρό λατέξ), μπορεί να περιέχει υπολείμματα βουταδιενίου και νιτροζαμινών, υψηλό ποσοστό Β.Ε.Φ., πτητικές οργανικές ενώσεις (VOCs) και φορμαλδεΰδη.
Αγοράζουμε προϊόντα με το σήμα eco-label. Φροντίζουμε για τον συχνό αερισμό της κρεβατοκάμαράς μας.
Τα καλλυντικά μπορεί να περιέχουν BHT (butylated hydroxytoluene), οι οδοντόκρεμες Triclosan, οι βαφές μαλλιών παρα-φενυλονοδιαμίνη PPD, τα βερνίκια νυχιών φθαλικούς εστέρες. Η οδοντόκρεμα, το σαμπουάν, το σαπούνι ή η ενυδατική κρέμα μπορεί να περιέχουν το μικροβιοκτόνο parabens, χημικές αρωματικές ουσίες, λαυρυλοθειικό νάτριο. Προτιμάμε φυτικές βαφές μαλλιών ή χρωμοσαμπουάν. Αγοράζουμε βιολογικά καλλυντικά.
Αρώματα (perfume) – Πάνω από 300 διαφορετικά χημικά συστατικά χρησιμοποιούνται για τη δημιουργία τους. Από αυτά, περίπου 100 είναι αλλεργιογόνα. Μπορεί να περιέχουν φθαλικούς εστέρες και συνθετικά musk.

Τα αντηλιακά περιέχουν τουλάχιστον επτά επικίνδυνες χημικές ουσίες. Τα τατουάζ γίνονται με συνθετικά χρώματα που περιέχουν βαρέα μέταλλα. Αγοράζουμε φυτικά και βιολογικά καλλυντικά. Αποφεύγουμε την έκθεση μικρών παιδιών σε αρωματισμένα προϊόντα.
Οικιακά εντομοκτόνα. Μπορεί να περιέχουν 20% lindane και άλλες τοξικές ουσίες. Για αποφύγουμε τα εντομοκτόνα δεν αφήνουμε εκτεθειμένα τρόφιμα, κλείνουμε τις χαραμάδες, αερίζουμε καλά τα ντουλάπια, χρησιμοποιούμε φυτά που απωθούν τα έντομα (βασιλικός). Για την καταπολέμηση του σκώρου χρησιμοποιούμε φυσική λεβάντα αντί για ναφθαλίνη και για τις κατσαρίδες (ορυκτό) βόρακα.
Μπογιές, βερνίκια. Περιέχουν διαλύτες δηλ. πτητικές οργανικές ενώσεις (VOCs), βενζόλιο κ.α. Όταν χρησιμοποιούμε διαλυτικά ή σπρέι ανοίγουμε τα παράθυρα. Οι παλιές βαφές μπορεί να περιέχουν μόλυβδο. Δεν καίμε στο τζάκι βαμμένα ή βερνικωμένα ξύλα ή συμπιεσμένα υποκατάστατα ξύλου ή άλλα συνθετικά υλικά.
Πλαστικά για τρόφιμα. Τα διάφορα είδη πλαστικών (PVC, PC, HDPE, PET.), οι διαφανείς μεμβράνες τροφίμων, φελιζόλ συσκευασίας, μπιμπερό, μπουκάλια νερού ή λαδιών κ.α., μπορεί να μεταφέρουν στα τρόφιμα τοξικές χημικές ουσίες (φθαλικά, αδιπικά).
Αγοράζουμε ποτά, αναψυκτικά, λάδια κλπ. σε γυάλινες φιάλες. Προτιμούμε τα γυάλινα σκεύη ιδίως για τα ζεστά τρόφιμα ή για να τα θερμάνουμε σε φούρνο μικροκυμάτων. Δεν βάζουμε ζεστά ροφήματα σε πλαστικά ποτήρια. Δεν ξαναχρησιμοποιούμε τις πλαστικές συσκευασίες π.χ μπουκάλια νερού.
Πλαστικά παιχνίδια
Προσοχή στα πλαστικά παιχνίδια, τη γραφική ύλη και τους μαρκαδόρους που αγοράζουμε για τα παιδιά. Μπορεί να είναι από PVC που περιέχει φθαλικούς εστέρες, κάδμιο, μόλυβδο κ.α. ή να περιέχουν άλλες τοξικές ουσίες. Αποφεύγουμε τα παιχνίδια από PVC. Διαβάζουμε τα συστατικά. Προτιμάμε προϊόντα από την Ευρ. Ένωση που τηρούν τις κατάλληλες προδιαγραφές. Δεν επιτρέπουμε στα παιδιά να τα βάζουν στο στόμα.
Πρόσθετα τροφίμων Ε. Τα έτοιμα γεύματα και οι επεξεργασμένες τροφές, είναι φορτωμένες συνθετικές χημικές ουσίες, με τη μορφή χρωστικών, αρωματικών και συντηρητικών, βιοσυσσωρεύονται και αυξάνουν επικίνδυνα την τοξικότητα του οργανισμού μας. Τα light προϊόντα περιέχουν τοξική ασπαρτάμη. Τα αντικολλητικά σκεύη ελευθερώνουν 15 τοξικές ουσίες από τη θέρμανση του τεφλόν. Αποφεύγουμε τα κονσερβοποιημένα και τα επεξεργασμένα τρόφιμα. Επιλέγουμε τρόφιμα βιολογικής καλλιέργειας.
Κάπνισμα. Υπάρχουν πάνω από 12.000 χημικές ουσίες σε κάθε τσιγάρο. Ο καπνός περιέχει περίπου 4.000 τοξικές ουσίες όπως αμμωνία, πίσσα, μονοξείδιο του άνθρακα, νικοτίνη, βενζόλιο. Περίπου 40 από αυτές προκαλούν καρκίνο (βενζοπυρένιο κ.α).
Δεν καπνίζουμε, δεν επιτρέπουμε σε κανένα να καπνίζει μέσα στο σπίτι, δεν συχνάζουνε σε χώρους που καπνίζουν.
Ατμοσφαιρικοί ρύποι, σπιτική σκόνη. Τα καυσαέρια των αυτοκινήτων και των βιομηχανιών δημιουργούν χημικούς ρύπους τους οποίους αναπνέουμε καθημερινά. Αναθυμιάσεις από χημικές ουσίες που υπάρχουν στο σπίτι από μικροβιοκτόνα και εντομοκτόνα αναμιγνύονται με τη σκόνη. Αποφεύγουμε τους πολυσύχναστους δρόμους τις ώρες μεγάλης κυκλοφορίας. Καθαρίζουμε τη σκόνη με υγρό ύφασμα ή με σκούπα κενού και δεν τη διασκορπίζουμε. Το συχνό μπάνιο είναι απαραίτητο διότι το δέρμα μας είναι διαπερατό από τους ρύπους.
Νερό. Το χλώριο στο πόσιμο νερό, αντιδρά με οργανικές ουσίες που υπάρχουν φυσιολογικά στο νερό. Η χρήση φίλτρων ενεργού άνθρακα, μπορεί να μειώνει την έκθεση των ανθρώπων στα τοξικά παράγωγα της χλωρίωσης αλλά και βαρέων μετάλλων που πιθανόν μολύνουν το νερό. Δεν πίνουμε νερό από ψύκτες κτιρίων.
Πολυφαρμακία. Τα φάρμακα αποτελούνται κυρίως από χημικές ουσίες. Το 70% των ανθρώπων παίρνουν φάρμακα, χωρίς τη συνταγή ή την υπόδειξη του γιατρού. Το 20% απ’ αυτούς εισάγονται στα νοσοκομεία λόγω ανεπιθύμητων παρενεργειών των φαρμάκων.
Χώροι εργασίας. Αγρότες εκτεθειμένοι σε εντομοκτόνα και ζιζανιοκτόνα, ηλεκτροσυγκολλητές σε αναθυμιάσεις μαγγανίου, κομμώτριες σε βαφές μαλλιών και διαλυτικές ουσίες, ελαιοχρωματιστές σε διαλύτες κ.α. Τηρούμε τους κανόνες ασφαλείας στην εργασία (μάσκες, φίλτρα κλπ).
Απορρίμματα. Τα χημικά είναι επικίνδυνα απορρίμματα. Αποθέτουμε τα χημικά όπως χρώματα, διαλύτες, φάρμακα, υλικά καθαρισμού και μπαταρίες με ασφαλή τρόπο.
Μερικά από αυτά τα επικίνδυνα υλικά, πρέπει να συλλέγονται ξεχωριστά.
Ακολουθούμε αυστηρά τις οδηγίες χρήσης/αποθήκευσης & ασφαλούς απόρριψης χημικών παρασκευασμάτων.
Πράσινη Χημεία είναι ο σχεδιασμός Χημικών Προϊόντων και χημικών διεργασιών που μειώνουν ή εξαλείφουν την χρήση και την δημιουργία επικίνδυνων χημικών ουσιών και αποβλήτων. Η πράσινη χημεία δίνει λύσεις σε παγκόσμια προβλήματα της κοινωνίας μας που έχουν σχέση με την υγεία του ανθρώπου, το περιβάλλον και τη βιωσιμότητα του πλανήτη.
Προτάσεις σε Πολιτεία και Ε.Ε
Να εκτιμηθεί άμεσα η ασφάλεια όλων των χημικών, στην αγορά.
Να υπάρχει ετικέτα προειδοποίησης για τα χημικά που υπάρχουν στα προϊόντα.
Απόσυρση των τοξικών, σταθερών ή βιοσυσσωρευόμενων χημικών.
Να σταματήσουν όλες οι εκπομπές επικίνδυνων ουσιών στο περιβάλλον, μέχρι το 2020.
Να σταματήσουν τα πειράματα με τις «χημικές ουρές» των αεροπλάνων.
Απαγόρευση χρήσης χημικών ουσιών από τις αστυνομικές δυνάμεις.
Έλεγχος στην αλόγιστη χρήση φυτοφαρμάκων, απαγόρευση αεροψεκασμών.
Σε ατομικό επίπεδο
Πρέπει να ενημερωνόμαστε περισσότερο για τα προϊόντα, που αγοράζουμε.
Ελέγχουμε προσεκτικά τις ετικέτες, επιλέγοντας τα λιγότερο τοξικά προϊόντα.
Χρησιμοποιούμε ηλεκτρονικά και όχι υδραργυρικά θερμόμετρα.
Διατηρούμε τα απορρυπαντικά σε ασφαλείς, καλά αεριζόμενους και μη προσιτούς στα παιδιά χώρους. Επιλέγουμε προϊόντα που φέρουν κάποια οικολογική σήμανση.

πηγή : Ένωση καταναλωτών Βόλου

ΒΑΣΙΛΑΚΑΚΗΣ ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ – Γεωπόνος ΑΠΘ

bioathens.com ΤΟΞΙΚΕΣ ΚΑΙ ΘΑΝΑΣΙΜΕΣ ΟΥΣΙΕΣ ΠΟΥ ΦΕΡΑΜΕ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ ΜΑΣ

https://i2.wp.com/adapokrites.gr/media/k2/items/cache/5e3ab6716bd8398458d9d90929dc40fd_L.jpg?resize=400%2C221Μιχάλης Καλογεράκης: Στην τελική ευθεία η χρήση του καθαρού, ασφαλούς και ΔΩΡΕΑΝ υδρογόνου

Σας έχουμε μιλήσει για αυτόν τον υπέροχο άνθρωπο και εφευρέτη σε παλαιότερη δημοσίευση εδώ:
Μιχάλης Καλογεράκης : Δωρεάν ενέργεια και καύσιμη ύλη απ’ το υδρογόνο!

Με το πέρασμα του χρόνου έχει γίνει σημαντική πρόοδος και η εφεύρεση οδηγείται σε τελειοποίηση, παρακολουθείστε το παρακάτω βίντεο και διαδώστέ το, όπως φαίνεται η Ελλάς δεν παρέδωσε τα όπλα ακόμη..

Εύγε!

Σημείωση του uploader:
Μπήκε πια για τα καλά ο Μιχάλης Καλογεράκης στην τελική ευθεία για την χρήση του καθαρού και ασφαλούς υδρογόνου που παράγει ο ίδιος με δωρεάν ενέργεια από τον ήλιο, τον αέρα και το νερό της βροχής! Αρκεί να βρεθεί χορηγός να του προσφέρει ένα αυτοκίνητο μικρού κυβισμού (500-800 cc) και ένα κομπρεσέρ υψηλής πίεσης, σαν αυτά που χρησιμοποιούν οι δύτες για την πλήρωση των φιαλών τους.
Περισσότερα μπορείτε να διαβάσετε εδώ: ribandsea.com



mousaios

Διαβάστε επίσης:

M.ΚΑΛΟΓΕΡΑΚΗΣ: Αυτός είναι ο Έλληνας εφευρέτης που 22 χρονιά δεν πληρώνει ΔΕΗ & καύσιμα και…”τον έχουν στην απομόνωση”.Η φοβερή εφεύρεση του Μιχάλη Καλογεράκη σε τελική ευθεία… (vid)

https://i0.wp.com/im.ziffdavisinternational.com/pcmag_gr/photo/default/ena-megales-elikias-bug-sta-dns-mporei-na-khresimo_md3k.png?resize=400%2C335Ένα ‘μεγάλης ηλικίας’ bug στα DNS μπορεί να χρησιμοποιηθεί για την εξάπλωση malware.

Ένα bug οκτώ χρονών στο σύστημα DNS του Internet μπορεί να χρησιμοποιηθεί για τη διασπορά malware, σύμφωνα με τη φίρμα ασφαλείας Dan Kaminsky.

Η εταιρεία λέει ότι ένα σφάλμα στην βιβλιοθήκη Gnu C, ή «glibc», μπορεί να ξεγελάσει τους browsers ώστε να ψάχνουν σε «σκιώδη» domain names.
Οι servers μπορούν να απαντήσουν στις αιτήσεις με μεγάλα ονόματα DNS και να προκαλέσουν overflow στο software ενός θύματος.

Αυτή η συμπεριφορά θα μπορούσε να επιτρέψει σε χάκερ να εκτελέσουν κώδικα απομακρυσμένα και να πάρουν τον έλεγχο ενός συστήματος.
Το σφάλμα έχει διορθωθεί, όπως λέει η εταιρεία ασφαλείας, αλλά ο κώδικας με το σφάλμα είναι διαθέσιμος από τον Μάιο του 2008, κάτι που σημαίνει ότι μπορεί να πάρει χρόνο μέχρι η διόρθωση να εφαρμοστεί παντού.


gr.pcmag.comΣοβαρό κενό ασφαλείας επηρεάζει σχεδόν όλο το Internet

ανθρωπος φωνή τοπίο άνδρας άντρας
Του Κωνσταντίνου Σμιξιώτη

Θα έχουμε ακούσει πολλές φορές τη φράση: «Αυτός ζει στο κόσμο του» υποδηλώνοντας ότι βρίσκεται εκτός πραγματικότητας. Το θέμα είναι βέβαια ότι με την λέξη πραγματικότητα εννοούμε αυτό που έχουμε ορίσει εμείς, ως ένα μεγάλο τμήμα της κοινωνίας, ως πραγματικότητα γιατί απ’ τη πλευρά του ο άνθρωπος για τον οποίο μιλάμε, πιθανόν να έχει τον δικό του ορισμό γι αυτή τη λέξη, ο οποίος μπορεί να απέχει παρασάγγας απ’ τον δικό μας.

Πώς γίνεται όμως να ζούμε όλοι στην ίδια διάσταση, να συνευρισκόμαστε, να συνδιαλεγόμαστε, να συνομιλούμε με συνανθρώπους μας κι εν τούτοις να διαπιστώνουμε ότι πολλές φορές κάποιοι απ’ αυτό το σύνολο βρίσκονται κυριολεκτικά εκτός τόπου και χρόνου, φαινομενικά όμως πάλι, γιατί έχουμε ορίσει αυθαίρετα και τον τόπο και τον χρόνο ως διαστάσεις.

Φυσικά πρέπει να επισημάνουμε ότι στη πορεία, η διάρκεια αυτών των συναντήσεων κι αλληλεπιδράσεων ολοένα και μειώνεται, μέχρις ότου κάποια στιγμή άνθρωποι και φαινόμενα να χαθούν εντελώς απ τον προσωπικό μας ορίζοντα. Μ’ αυτό τον τρόπο δημιουργούνται πολλοί μικρόκοσμοι μέσα στον μεγαλύτερο μικρόκοσμο της τρίτης διάστασης στην οποία ζούμε.

Ωστόσο υπάρχουν «περάσματα», πύλες δηλαδή που οδηγούν από τον έναν κόσμο στον άλλο, που είναι εύκολο να τα διαβεί κανείς αρκεί να το επιθυμήσει. Το διαβατήριο γι’ αυτό το ταξίδι είναι η αποδοχή, μια λέξη μαγική ή καλύτερα μια συμπεριφορά γιατί δεν αρκεί να την εκφωνήσουμε, αλλά είναι απαραίτητο να βιώσουμε το νόημα της, ωστόσο συνήθως απαγγέλλοντας μια λέξη συνειδητά διαβιβάζουμε μέσα απ’ αυτήν μια εντολή κι έτσι γίνεται πραγματικά ξόρκι.

Ακριβώς τη στιγμή που θα αποδεχθούμε τον κόσμο των άλλων δημιουργείται μια ενεργειακή δίνη που μας ρουφάει και μας εκβάλει στην άλλη πλευρά, απ’ το σημείο αυτό κι έπειτα βιώνουμε κι εμείς την πραγματικότητα εκείνων και, παρόλο που μπορούμε να επιστρέψουμε στον δικό μας κόσμο, τα πράγματα συχνά περιπλέκονται.

Η αποδοχή δεν είναι απλά ένα κλειδί που μας παρασύρει ή επιτρέπει να εισχωρήσουμε στον κόσμο ενός συνανθρώπου μας ή ενός κοινωνικού συνόλου, μπορεί να χρησιμοποιηθεί ποικιλοτρόπως και σε ότι αφορά τα φαινόμενα του δικού μας μικρόκοσμου. Μπορεί επίσης να μας βοηθήσει να γνωρίσουμε καλύτερα την προσωπικότητα μας, αφού για να την κατανοήσουμε πρέπει πρώτα να την αποδεχθούμε και κατόπιν, ανάλογα με τη συνειδητότητα που έχουμε, να επιλέξουμε την αλλαγή και την εξέλιξη της ή την διατήρηση και την στασιμότητα της.

Συνεπώς η σημασία της λέξης είναι διττή: Αφενός υποδηλώνει εκχώρηση, πτώση του αμυντικού τείχους που διαθέτουμε, το οποίο δεν είναι πάντα προστατευτικό αλλά πολλές φορές αποτελεί φυλακή που μας κρατά καλά κλεισμένους μέσα σε μια αυταπάτη κι αφετέρου σημαίνει προσκλητήριο που απευθύνεται τόσο σε φαινόμενα όσο και σε ανθρώπους, ώστε να εισβάλουν στη καθημερινότητα μας.

Στη πρώτη περίπτωση με τον αφοπλισμό των αντιστάσεων μας, επιτρέπουμε στον μικρό εαυτό μας να συμφιλιωθεί μαζί μας, να έρθει πιο κοντά να γνωριστούμε καλύτερα, αλλά και να τον αναγνωρίσουμε και να χαράξουμε μια νέα πορεία από κοινού με γνώμονα φυσικά την αυτοβελτίωση μας. Αυτό που πετυχαίνουμε κατ’ αυτόν τον τρόπο, είναι μια αυτό- θεραπεία , κλείνουμε έτσι χρόνιες πληγές που αιμορραγούν.

Πολλές φορές τα λιμνάζοντα νερά που δημιουργούνται μέσα μας από τα τοξικά συναισθήματα, δε μπορούν να στερέψουν επειδή ηθελημένα προσποιούμαστε την ανυπαρξία τους. Η υποκριτική αγνόηση έχει κάποιο όφελος αλλά περισσότερο για μελλοντικές συμπεριφορές, ωστόσο συνεχίζουμε να κουβαλάμε τα σκουπίδια εντός μας. Αν θέλουμε να «εξαϋλωθούν» ή να «ανακυκλωθούν» είναι πιο χρήσιμο να σκύψουμε πάνω στην επιφάνεια αυτών των υδάτων και να καθρεφτιστούμε, να δούμε το είδωλο μας και να αποδεχθούμε, ότι αυτό που παρατηρούμε είναι δικό μας.

Είναι περισσότερο επώδυνο να το συντηρούμε καταχωνιασμένο στο υποσυνείδητο μας, απ’ το να το αποδεχθούμε, γιατί έτσι το απελευθερώνουμε και μόνο τότε μπορούμε πραγματικά να το μετουσιώσουμε σε κάτι ανώτερο κι ωφέλιμο. Αλήθεια πως μπορεί να αλλάξει ένας άνθρωπος που δεν γνωρίζει ποιος είναι; Κι αν όντως έχει πραγματική άγνοια, τότε έχει ένα άλλοθι, αν όμως εθελοτυφλεί τότε πράττει θανάσιμο αδίκημα σε βάρος του.

Η αποδοχή γίνεται έτσι μια γέφυρα που ενώνει ένα αποδιωγμένο δικό μας παιδί με την προσωπικότητα μας, γίνεται αγάπη, έστω κι υποσυνείδητα, κι αυτή η αλλαγή των εσωτερικών ενεργειών προκαλεί μια αθέατη εν αρχή μεταμόρφωση. Το πληγωμένο και θυμωμένο παιδί που κάποτε απομονώσαμε σε μια σκοτεινή φυλακή του εαυτού μας, μαλακώνει, δακρύζει από χαρά και τα δάκρυα της μετάνοιας και της συγχώρεσης χύνονται μέσα στα τοξικά απόβλητα και τα καθαγιάζουν. Η αρχή της αναδόμησης του εαυτού μας έγινε, κι η αρχή είναι το ήμισυ του παντός, αρκεί φυσικά να μη καθηλωθούμε βολικά σε τούτη την αφετηρία.

Χρειάζεται όμως προσοχή και περιφρούρηση στη πρώτη περίπτωση, είναι απαραίτητο να έχουμε έτοιμο ένα φίλτρο που ενόσω είμαστε «ανοιχτοί» δε θα επιτρέψει να εισχωρήσουν νέα σκουπίδια, αυτό θα μας το προσφέρει ο ορθολογισμός, όχι η στείρα λογική, αλλά η ορθή λογική, αυτή που βρίσκεται σε αρμονία με τη φωνή της καρδιάς.

Στη δεύτερη περίπτωση οι δικλείδες ασφαλείας γίνονται ακόμη πιο χρήσιμες κι απαραίτητες, καθώς οι δονήσεις μας την ώρα της αποδοχής συντονίζονται με όσα πάλλονται όμοια κι αυτό είναι πολύ επικίνδυνο. Αποδεχόμενοι τον κόσμο των άλλων ή μια κατάσταση ως γεγονός, αυτόματα το επιτρέπουμε να γίνει βίωμα μας. Τι είναι αυτό που προσκαλούμε στη ζωή μας; Το έχουμε ερευνήσει καλά; Έχουμε παρατηρήσει σφαιρικά την επιφάνεια του; Εισχωρήσαμε στα ενδότερα προς αποφυγή δυσάρεστων μελλοντικών εκπλήξεων; Είμαστε σε θέση να διαγνώσουμε τυχόν παρενέργειες; Άρα η αποδοχή δε πρέπει να γίνεται συνώνυμο της ταύτισης.

Αν θέλουμε να κατανοήσουμε τον κόσμο που βιώνουν οι συνάνθρωποι μας μπορούμε να το πράξουμε δίχως να τον αποδεχθούμε. Είναι φυσικό να υπάρχουν μυριάδες μικρόκοσμοι, είναι επίσης λογικό οι άνθρωποι να μπαινοβγαίνουν ασταμάτητα σ’ αυτούς Αυτή η συνειδητοποίηση αρκεί για να αντιληφθούμε πως νιώθουν οι άλλοι και τι περνούν, μπορούμε λοιπόν να βοηθήσουμε όποιον μας το ζητά, δίχως να συντονίσουμε μόνιμα την εσωτερική μας δόνηση με τον παλμό του κόσμου του, γιατί η μαγνητική έλξη είναι ισχυρή και κατόπιν θα χρειαστεί γενναία προσπάθεια ώστε να μην βυθιστούμε σε μια κινούμενη άμμο.

Το ξόρκι της αποδοχής, είναι ένα ακόμη δίκοπο μαχαίρι στο κόσμο της διττότητας που βρισκόμαστε, και ναι μεν είναι χρήσιμο ως εργαλείο αλλά συγχρόνως μπορεί και να μας τραυματίσει. Αν θέλουμε να κρυφοκοιτάξουμε σε έναν άλλο κόσμο είναι φρονιμότερο αλλά κι απαραίτητο, να δονηθούμε σκοπίμως μ’ αυτόν δίχως όμως να τον αποδεχθούμε, γιατί η αποδοχή εμπεριέχει κάτι από την δύναμη της πίστης-πεποίθησης και μπορεί να μας υπνωτίσει και να μας αιχμαλωτίσει.

Όπως καταλαβαίνετε ο συντονισμός είναι μια αναγκαία προϋπόθεση για την θέαση των φαινομένων μέσα στο σύμπαν, κι αρκεί και μόνο η συζήτηση για ένα θέμα για να δημιουργηθεί ένας δεσμός με το περιεχόμενο του, ως εκ τούτου αυτή η διαδικασία καθίσταται εξαιρετικά δύσκολη κι επισφαλής.

Αφουγκράσου, βοήθησε και φύγε, «βάλτο στα πόδια» νοητικά, δε χρειάζεται να απομακρυνθείς από ανθρώπους και μέρη, αν βέβαια υπάρχει αυτή η ψυχική δύναμη, αλλά στρέψε τη σκέψη σου και πάλι αμέσως στο φως κι αυτόματα μια αόρατη ασπίδα θα σε προστατέψει από αόρατα εχθρικά βέλη.

Η αποδοχή μπορεί να χρησιμοποιηθεί κι από την άλλη της όψη: Αυτή που μας δίνει το δικαίωμα να εισβάλουμε σε- ή να φανερώσουμε- κόσμους, που διαφορετικά θα παραμένανε για μας υπαρκτοί μεν αλλά αόρατοι δε, γιατί το «γνωρίζω» δεν είναι ταυτόσημο με το «αποδέχομαι» Για παράδειγμα, δε μπορούμε να βιώσουμε στη καθημερινότητα μας κάτι που επιθυμούμε, αν μέσα μας δεν δηλώσουμε συνειδητά ότι αποδεχόμαστε αυτό το γεγονός.

Προσωπικά συμπεράσματα, τροφή για διαλογισμό:

► «Αποδέχομαι τον εαυτό μου». Είναι ευνόητο, μια αντίθετη δήλωση στην ουσία σημαίνει διαμελισμό, μια οδυνηρή «εξωσωμάτωση», ένα γήινο φάντασμα με σάρκα κι οστά, αλλά δίχως ψυχή. Μια προσωπικότητα διηρημένη σε χίλια κομμάτια, τόσα όσα μας ανήκουν αλλά τα αρνηθήκαμε. Τι νόημα έχει όλο αυτό; Αποδέχομαι! Αυτή η φράση είναι το άμπρα-κατάμπρα της αυτογνωσίας, αλλά δεν δέχομαι να μείνω έτσι, αν αυτό που αποδέχθηκα δεν είναι το θέλημα του ανώτερου μου Εαυτού.

► Αποδέχομαι ότι αξίζω και δικαιούμαι αυτό που ζήτησα να λάβω, εφόσον είναι χρήσιμο κι ωφέλιμο για την εξέλιξη μου.

► Απορρίπτω τον κόσμο των άλλων, αν δεν είναι σύμφωνος με τις επιταγές του ανώτερου μου εαυτού, αλλά δέχομαι να τους βοηθήσω να βγουν απ’ αυτόν αν κι εφόσον κι οι ίδιοι το επιθυμούν, ωστόσο δε παραμένω στην ίδια συχνότητα μ’ εκείνους, επιλέγω να ακούω το δικό μου εσωτερικό τραγούδι.

► Αποδέχομαι έναν κόσμο που θα με κάνει καλύτερο άνθρωπο και θα μου προσφέρει ευδαιμονία κι έτσι τον αποκαλύπτω μπροστά στα μάτια μου και τον φέρνω στη ζωή μου.

► Αποδέχομαι τον δρόμο της Ευτυχίας και συντονίζομαι πλήρως μ’ αυτόν και παρόλο που η ευτυχία είναι ένα συμπαντικό μονοπάτι στο οποίο βαδίζουν πολλοί, εγώ θ’ ακολουθώ μόνο την δική μου εσωτερική φωνή.

► Αποδέχομαι όλα τα όντα, δεν αποφεύγω κανέναν και τίποτε, αλλά αποτρέπω, ορθώνω τείχος προστασίας σε οτιδήποτε αρνητικό κατευθύνεται προς τη ψυχή μου. Έτσι η αποδοχή δεν γίνεται συνώνυμο της υποχώρησης ούτε της αποχώρησης, αλλά της εσωτερικής επανάστασης και της παράδοσης σε μια άνευ όρων Αγάπη.

► Δεν αποδέχομαι ότι υπάρχουν καλοί ή κακοί κόσμοι, ωστόσο δέχομαι ότι υπάρχουν διαφορετικοί κόσμοι, τόσοι όσα είναι και τα αποτελέσματα των αιτιών που εμείς προκαλέσαμε.

► Αποδέχομαι ότι: αλλάζοντας τον εαυτό μου στο Τώρα αλλάζει και το Τώρα, άλλος χρόνος δεν υπάρχει.

ΠΗΓΗ Αποδοχή – Διαβατήριο για άλλους κόσμους

Τις διατροφικές συνήθειες των αρχαίων Ελλήνων χαρακτήριζε η λιτότητα, κάτι που αντικατόπτριζε τις δύσκολες συνθήκες υπό τις οποίες διεξάγετο η ελληνική γεωργική δραστηριότητα. Θεμέλιο τους ήταν η λεγόμενη «μεσογειακή τριάδα»: σιτάρι, λάδι και κρασί.

Στη βάση της διατροφής των αρχαίων Ελλήνων συναντούμε τα δημητριακά, ζεία και σε περιπτώσεις ανάγκης μείγμα κριθαριού με σιτάρι, από το οποίο παρασκευαζόταν ο άρτος. Με το σιτάρι που χρησιμοποιείται σήμερα οι αρχαίοι τάιζαν τα ζώα.Τα δημητριακά συνοδεύονταν συνήθως από οπωροκηπευτικά (λάχανα, κρεμμύδια, φακές και ρεβύθια). Η κατανάλωση κρέατος και θαλασσινών σχετιζόταν με την οικονομική κατάσταση της οικογένειας, αλλά και με το αν κατοικούσε στην πόλη, στην ύπαιθρο ή κοντά στη θάλασσα. Οι Έλληνες κατανάλωναν ιδιαιτέρως τα γαλακτοκομικά και κυρίως το τυρί. Το βούτυρο ήταν γνωστό, αλλά αντί αυτού γινόταν χρήση κυρίως του ελαιόλαδου. Το φαγητό συνόδευε κρασί (κόκκινο, λευκό ή ροζέ) αναμεμειγμένο με νερό.

Πληροφορίες για τις διατροφικές συνήθειες των αρχαίων Ελλήνων παρέχουν τόσο οι γραπτές μαρτυρίες όσο και διάφορες καλλιτεχνικές απεικονίσεις: οι κωμωδίες του Αριστοφάνη και το έργο του γραμματικού Αθήναιου από τη μία πλευρά, τα κεραμικά αγγεία και τα αγαλματίδια από ψημένο πηλό από την άλλη.

 Γεύματα Ιδιωτικά

Για τους αρχαίους Έλληνες τα γεύματα της ημέρας ήταν τρία στον αριθμό. Το πρώτο από αυτά (ἀκρατισμός) αποτελούσε κριθαρένιο ψωμί βουτηγμένο σε κρασί (ἄκρατος), συνοδευόμενο από σύκα ή ελιές.Το δεύτερο (ἄριστον) λάμβανε χώρα το μεσημέρι ή νωρίς το απόγευμα.Το τρίτο (δεῖπνον), το οποίο ήταν και το σημαντικότερο της ημέρας, σε γενικές γραμμές καταναλωνόταν αφού η νύχτα είχε πλέον πέσει. Σε αυτά μπορεί να προστεθεί ένα επιπλέον ελαφρύ γεύμα (ἑσπέρισμα) αργά το απόγευμα. Τέλος το ἀριστόδειπνον ήταν ένα κανονικό γεύμα που μπορούσε να σερβιριστεί αργά το απόγευμα στη θέση του δείπνου.

Φαίνεται πως, στις περισσότερες περιστάσεις, οι γυναίκες γευμάτιζαν χωριστά από τους άνδρες.Εάν το μέγεθος του σπιτιού το καθιστούσε αδύνατο, οι άνδρες κάθονταν στο τραπέζι πρώτοι, με τις γυναίκες να τους ακολουθούν μόνο αφού οι τελευταίοι είχαν ολοκληρώσει το γεύμα τους.Ρόλο υπηρετών διατηρούσαν οι δούλοι. Στις φτωχές οικογένειες, σύμφωνα με το φιλόσοφο Αριστοτέλη, τις υπηρεσίες τους προσέφεραν οι γυναίκες και τα παιδιά, καλύπτοντας την απουσία δούλων.

Χάρις στο έθιμο της τοποθέτησης στους τάφους μικρών μοντέλων επίπλων από ψημένο πηλό, σήμερα κατέχουμε σημαντικές πληροφορίες για το πώς έμοιαζαν. Οι Έλληνες έτρωγαν καθιστοί, ενώ οι πάγκοι χρησιμοποιούνταν κυρίως στα συμπόσια.Τα τραπέζια, υψηλά για καθημερινή χρήση και χαμηλά για τα συμπόσια, είχαν συνήθως ορθογώνιο σχήμα. Κατά τον 4ο αιώνα π.Χ. ιδιαίτερα διαδεδομένα ήταν τα στρογγυλά τραπέζια, συχνά με ζωόμορφα πόδια.

Κομμάτια πεπλατυσμένου ψωμιού μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν ως πιάτα, ωστόσο τα πήλινα δοχεία ήταν και τα πιο διαδεδομένα. Τα πιάτα με την πάροδο του χρόνου κατασκευάζονταν με περισσότερο γούστο και επιμέλεια, με αποτέλεσμα να συναντά κανείς κατά τη ρωμαϊκή περίοδο πιάτα από πολύτιμα μέταλλα ή ακόμη και γυαλί. Η χρήση μαχαιροπήρουνων δεν ήταν και πολύ συχνή: η χρήση του πηρουνιού ήταν άγνωστη και ο σύνηθης τρόπος λήψης του φαγητού ήταν με τα δάχτυλα.Εντούτοις μαχαίρια χρησιμοποιούνταν για την κοπή του κρέατος, καθώς και κάποια μορφή κουταλιών για σούπες και ζωμούς.Κομμάτια ψωμιού (ἀπομαγδαλία) μπορούσαν να χρησιμεύσουν για τη λήψη τροφής  ή ακόμη και ως πετσέτα για τα δάχτυλα.

Συμπόσιον

Στην ελληνική αρχαιότητα εκτός από το καθημερινό δείπνο (βραδυνό γεύμα) υπήρχε και το δειπνούμενο γεύμα με φίλους ή γνωστούς που ονομάζονταν «συμπόσιο» ή «εστίαση» που σήμερα λέγεται συνεστίαση. Υπήρχαν και δείπνα όπου οι συμμετέχοντες συνεισέφεραν ή οικονομικά, ή με τρόφιμα, τα οποία και λέγονταν «συμβολές». Ο Όμηρος τα αποκαλεί «εράνους», ενώ γνωστές είναι οι αρχαίες σχετικές φράσεις «δειπνείν από συμβολών», ή «δείπνον από σπυρίδος».

Το συμπόσιον (λέξη που σημαίνει «συνάθροιση ανθρώπων που πίνουν») αποτελούσε έναν από τους πιο αγαπημένους τρόπους διασκέδασης των Ελλήνων. Περιελάμβανε δύο στάδια: το πρώτο ήταν αφιερωμένο στο φαγητό, που σε γενικές γραμμές ήταν λιτό, ενώ το δεύτερο στην κατανάλωση ποτού. Στην πραγματικότητα, οι αρχαίοι έπιναν κρασί και μαζί με το γεύμα, ενώ τα διάφορα ποτά συνοδεύονταν από μεζέδες (τραγήματα): κάστανα, κουκιά, ψημένοι κόκκοι σίτου ή ακόμη γλυκίσματα από μέλι, που είχαν ως στόχο την απορρόφηση του οινοπνεύματος ώστε να επιμηκυνθεί ο χρόνος της συνάθροισης.Το δεύτερο μέρος ξεκινούσε με σπονδή, τις περισσότερες φορές προς τιμή του Διονύσου. Κατόπιν οι παριστάμενοι συζητούσαν ή έπαιζαν διάφορα επιτραπέζια παιχνίδια, όπως ο κότταβος. Συνεπώς τα άτομα έμεναν ξαπλωμένα σε ανάκλιντρα (κλίναι), ενώ χαμηλά τραπέζια φιλοξενούσαν τα φαγώσιμα και τα παιχνίδια. Χορεύτριες, ακροβάτες και μουσικοί συμπλήρωναν την ψυχαγωγία των παρευρισκομένων. Ένας «βασιλιάς του συμποσίου» ο οποίος εκλεγόταν στην τύχη αναλάμβανε να υποδεικνύει στους δούλους την αναλογία κρασιού και νερού κατά την προετοιμασία των ποτών.Εντελώς απαγορευμένο στις γυναίκες, με εξαίρεση τις χορεύτριες και τις εταίρες, το συμπόσιο ήταν ένα σημαντικότατο μέσο κοινωνικοποίησης στην Αρχαία Ελλάδα. Μπορούσε να διοργανωθεί από έναν ιδιώτη για τους φίλους ή για τα μέλη της οικογένειάς του, όπως ακριβώς συμβαίνει και σήμερα με τις προσκλήσεις σε δείπνο. Μπορούσε επίσης να αφορά τη μάζωξη μελών μιας θρησκευτικής ομάδας ή μιας εταιρείας (ενός είδος κλειστού κλαμπ για αριστοκράτες). Τα πολυτελή συμπόσια προφανώς προορίζονταν για τους πλούσιους, ωστόσο στα περισσότερα σπιτικά θρησκευτικές ή οικογενειακές γιορτές αποτελούσαν αφορμή για δείπνο, έστω και μετριοπαθέστερο.

Το συμπόσιο ως πρακτική εισήγαγε κι ένα πραγματικό λογοτεχνικό ρεύμα: το «Συμπόσιον» του Πλάτωνα, το ομώνυμο έργο του Ξενοφώντα, «Το Συμπόσιον των Επτά Σοφών» του Πλουτάρχου και οι «Δειπνοσοφισταί» του Αθήναιου αποτελούν χαρακτηριστικά έργα.

Συσσίτια

Τα συσσίτια αποτελούσαν κοινά γεύματα στα οποία συμμετείχαν υποχρεωτικά άνδρες κάθε ηλικίας στα πλαίσια κοινωνικού ή θρησκευτικού εθιμοτυπικού. Οι χαρακτηριστικότερες περιπτώσεις εντοπίζονται στην Κρήτη και τη Σπάρτη, αν και ορισμένες πηγές κάνουν αναφορά σε ανάλογες πρακτικές και σε άλλα μέρη. Άλλες γνωστές ονομασίες της πρακτικής αυτής είναι φειδίτια και ὰνδρεῖα.Συγκεκριμένα στην Αρχαία Σπάρτη, η συμμετοχή στα συσσίτια ήταν υποχρεωτική. Ανάμεσα στις υποχρεώσεις των Ομοίων, δηλαδή των μελών της σπαρτιατικής κοινωνίας με πλήρη πολιτικά δικαιώματα, ήταν η συνεισφορά τροφίμων (ή έτερης αποζημίωσης) για τη διατροφή που τους παρείχε το κράτος. Η αποτυχία ανταπόκρισης στον κανόνα αυτό ήταν ατιμωτική. Αντίθετα με τα συμπόσια, τα συσσίτια χαρακτήριζε η λιτότητα και η μετριοπάθεια.
Τρόφιμα

Δημητριακά και ψωμί

Τα δημητριακά αποτελούσαν τη βάση της διατροφής των αρχαίων Ελλήνων, κατά τη μινωική, τη μυκηναϊκή  και την κλασική περίοδο. Χαρακτηριστικό είναι πως η Αθήνα του Περικλή, αποτελούσε το μεγαλύτερο εισαγωγέα σιτηρών του αρχαίου κόσμου: τα φορτία που κατέφθαναν από τη Μαύρη Θάλασσα και τον Ελλήσποντο ανέρχονταν κατά μέσο όρο σε 17.000 τόνους ετησίως.

Κύρια προϊόντα ήταν το σκληρό σιτάρι (πύρος), η όλυρα (ζειά) και το κριθάρι (κριθαί).

Το σιτάρι μουσκευόταν προκειμένου να γίνει μαλακό και κατόπιν επεξεργαζόταν με δύο πιθανούς τρόπους: πρώτη περίπτωση ήταν το άλεσμά του προκειμένου να γίνει χυλός, ώστε να αποτελέσει συστατικό του λαπά. Η άλλη περίπτωση ήταν να μετατραπεί σε αλεύρι (ἀλείατα) από το οποίο προέκυπτε το ψωμί (ἄρτος) ή διάφορες πίττες, σκέτες ή γεμιστές με τυρί ή μέλι.Η μέθοδος «φουσκώματος» του ψωμιού ήταν γνωστή. Κατά τη ρωμαϊκή εποχή οι Έλληνες χρησιμοποίησαν κάποιο αλκαλικό συστατικό ή μαγιά σαν καταλύτη της διαδικασίας.

Η ζύμη ψηνόταν στο σπίτι σε υπερυψωμένους φούρνους από άργιλο (ἰπνός). Μια απλούστερη μέθοδος προέβλεπε την τοποθέτηση αναμμένων κάρβουνων στο έδαφος και την κάλυψη του σκεύους με καπάκι σε σχήμα θόλου (πνιγεὐς). Όταν το έδαφος ήταν αρκετά ζεστό, τα κάρβουνα απομακρύνονταν και στη θέση τους τοποθετούταν η ζύμη, η οποία καλυπτόταν και πάλι από το καπάκι. Κατόπιν τα κάρβουνα αποθέτονταν πάνω ή γύρω από το καπάκι για διατήρηση της θερμοκρασίας.  Οι πέτρινοι φούρνοι έκαναν την εμφάνισή τους κατά τη ρωμαϊκή πια περίοδο. Ο Σόλων, ο Αθηναίος νομοθέτης του 6ου αιώνα π.Χ., όρισε πως το ψωμί από σιτάρι έπρεπε να καταναλώνεται μόνο κατά τις εορταστικές ημέρες. Από την κλασική εποχή και έπειτα, και μόνο για εκείνους που είχαν τα οικονομικά μέσα, το εν λόγω ψωμί ήταν διαθέσιμο καθημερινά στα αρτοπωλεία.Το κριθάρι ήταν απλούστερο στην παραγωγή, μα αρκετά πιο δύσχρηστο στην παραγωγή ψωμιού. Το ψωμί που προκύπτει από το κριθάρι είναι θρεπτικό αλλά και βαρύτερο.Συνεπώς συνήθως ψηνόταν προτού αλεστεί για να προκύψει αλεύρι (ἄλφιτα), το οποίο χρησίμευε στην παραγωγή (τις περισσότερες φορές άνευ ψησίματος καθώς οι σπόροι ήταν ήδη ψημμένοι) του βασικού πιάτου της ελληνικής κουζίνας, που ονομαζόταν μᾶζα.

Γενικά το σιταρένιο ψωμί λεγόταν «άρτος», το κριθαρένιο «άλφιτον», το προερχόμενο με ζύμη που ψηνόταν σε χαμηλούς κλιβάνους (είδος γάστρας) λεγόταν «ζυμίτης», ενώ το προερχόμενο χωρίς ζύμη που ψηνόταν σε ανθρακιά λεγόταν «άζυμος» και ιδιαίτερα «σποδίτης». Οτιδήποτε τρώγονταν με ψωμί (προσφάγιο) λεγόταν «όψον». Ο άρτος ή το άλφιτο που τρώγονταν βουτηγμένο σε άκρατο οίνο (ανέρωτο) λεγόταν «ακράτισμα». Το ακράτισμα τρώγονταν κυρίως το πρωί, εξ ου και το πρωινό γεύμα λέγονταν ομοίως ακράτισμα.Χαρακτηριστικά οι Ρωμαίοι αποκαλούσαν τους Έλληνες «κριθαροφάγους», ενώ στην κωμωδία «Ειρήνη» ο Αριστοφάνης χρησιμοποιεί την έκφραση «ἔσθειν κριθὰς μόνας», που μεταφράζεται «το να ζει κανείς μονάχα με κριθάρι» ή κατά τη νεοελληνική έκφραση «τη βγάζω με νερό και ψωμί».Στις μέρες μας επιβιώνουν διάφορες συνταγές για την παρασκευή μάζας. Σερβιριζόταν ψημένη ή ωμή, με τη μορφή χυλού ή ζυμαρικών ή ακόμη και πίττας.Επίσης μπορούσε να νοστιμίσει με τυρί ή μέλι.
Φρούτα, λαχανικά και όσπρια

Τα δημητριακά σερβίρονταν συνήθως με ένα συνοδευτικό γνωστό με τη γενική ονομασία ὄψον. Αρχικά η ονομασία αναφερόταν σε ό,τι μαγειρευόταν στη φωτιά, και, κατ’ επέκταση, σε ο,τιδήποτε συνόδευε το ψωμί. Από την κλασική εποχή και μετά, πρόκειται για ψάρι και λαχανικά: λάχανα, κρεμμύδια (κρόμμυον), γλυκομπίζελα, πράσα, βολβούς, μαρούλια, βλίτα, ραδίκια κ.ά. Σερβίρονταν ως σούπα, βραστά ή πολτοποιημένα (ἔτνος), καρυκευμένα με ελαιόλαδο, ξύδι, χόρτα ή μια σάλτσα ψαριού γνωστή με την ονομασία γάρον. Αν πιστέψουμε τον Αριστοφάνη,  ο πουρές ήταν ένα από τα αγαπημένα πιάτα του Ηρακλή, ο οποίος στις κωμωδίες πάντα παρουσιαζόταν ως μεγάλος λιχούδης. Οι πιο φτωχές οικογένειες κατανάλωναν βελανίδια (βάλανοι). Οι ελιές ήταν πολύ συνηθισμένο συνοδευτικό, ωμές ή συντηρημένες.Ειδικά οι λαϊκές τάξεις κατανάλωναν πολύ και όσπρια. Προτιμούσαν τους φασίολους, τις φακές, τα ρεβίθια, τα κουκιά (κύαμοι) και τους θέρμους(λούπινα).

Για τους κατοίκους των πόλεων τα φρέσκα οπωροκηπευτικά ήταν πολύ ακριβά κι έτσι καταναλώνονταν σπάνια. Οι φτωχότεροι πολίτες προτιμούσαν τα ξηρά λαχανικά. Το τυπικό φαγητό του μέσου εργάτη ήταν η φακή. Μια τυπική στρατιωτική μερίδα περιελάμβανε τυρί, σκόρδο και κρεμμύδια.Ο Αριστοφάνης συχνά συνδέει την κατανάλωση κρεμμυδιών με τους στρατιώτες, για παράδειγμα στην κωμωδία του, «Ειρήνη», ο χορός που πανηγυρίζει για τη λήξη των πολέμων εκφράζει την χαρά του που απαλλάχτηκε πλέον «από το κράνος, το τυρί και τα κρεμμύδια». Ο πικρός βίκος θεωρούταν φαγητό λιμού.

Τα φρούτα, φρέσκα ή ξηρά, τρώγονταν ως επιδόρπιο. Πρόκειται κυρίως για σύκα, σταφίδες, καρύδια και φουντούκια. Τα ξηρά σύκα χρησίμευαν επίσης ως ορεκτικό, πίνοντας παράλληλα κρασί. Στην περίπτωση αυτή, συνοδεύονταν συχνά από ψητά κάστανα, στραγάλια ή ψημένους καρπούς οξιάς.

Κρέας

Η κατανάλωση ψαριών και κρεατικών σχετίζεται με την οικονομική επιφάνεια του σπιτικού αλλά και τη γεωγραφική του θέση: οι αγροτικές οικογένειες μέσω του κυνηγιού και της τοποθέτησης μικροπαγίδων είχαν πρόσβαση σε πτηνά και λαγούς, ενώ μπορούσαν να μεγαλώνουν πουλερικά και χήνες στις αυλές τους. Οι ελαφρώς πλουσιότεροι μπορούσαν να διατηρούν κοπάδια με πρόβατα, κατσίκες και γουρούνια. Στις πόλεις το κρέας κόστιζε πάρα πολύ με εξαίρεση το χοιρινό: κατά την εποχή του Αριστοφάνη, ένα γουρουνάκι γάλακτος κόστιζε τρεις δραχμές,ποσό που αντιστοιχεί σε τρία ημερομίσθια ενός δημοσίου υπαλλήλου. Στην κλασική Αθήνα, οι περισσότεροι έτρωγαν κρέας, αρνίσιο ή κατσικίσιο, μονάχα στις γιορτές. Μολαταύτα, τόσο οι πλούσιοι όσο και οι φτωχοί κατανάλωναν λουκάνικα.

Κατά τη μυκηναϊκή περίοδο είναι γνωστό πως κατανάλωναν αρνίσιο, βοδινό και μοσχαρίσιο κρέας.Κατά τον 8ο αιώνα π.Χ. ο Ησίοδος, περιγράφει στο «Έργα και Ημέραι» την ιδανική αγροτική γιορτή:

«…εἴη πετραίη τε σκιὴ καὶ Βίβλινος οἶνος, μάζα τ᾽ ἀμολγαίη γάλα τ᾽ αἰγῶν σβεννυμενάων, καὶ βοὸς ὑλοφάγοιο κρέας μή πω τετοκυίης πρωτογόνων τ᾽ ἐρίφων·»

        «…θα μπορούσα να έχω τη σκιά ενός βράχου και Βίβλινο κρασί, πέτσα και γάλα από κατσίκες που έχουν στερέψει και κρέας δαμάλιδος η οποία τράφηκε στα δάση και που δεν γέννησε ποτέ ή εριφίων από πρώτη γέννα…»

Το κρέας αναφέρεται πολύ λιγότερο στα κείμενα της κλασικής εποχής σε σύγκριση με την ποίηση της αρχαϊκής εποχής. Κατά πάσα πιθανότητα αυτό δεν οφείλεται σε αλλαγή των διατροφικών συνηθειών, μα μόνο στους άτυπους κανόνες που διέπουν τα δύο αυτά είδη γραμματείας.

Η κατανάλωση κρέατος έχει εξέχοντα ρόλο στα πλαίσια θρησκευτικών εθιμοτυπικών: η μερίδα των θεών (λίπη και οστά) παραδίδονται στις φλόγες, ενώ η μερίδα των ανθρώπων (το ψαχνό κρέας) μοιράζεται στους παρευρισκομένους. Παράλληλα παρατηρούμε την ακμή ενός εμπορικού κλάδου, εκείνου των ψημένων ή παστών κρεάτων, που φαίνονται επίσης να σχετίζονται με θρησκευτικές τελετές και θυσίες. Χαρακτηριστικό της τεχνικής του Έλληνα χασάπη είναι πως το σφάγιο δεν διαμελιζόταν ανάλογα με τον τύπο των μελών του, μα σε κομμάτια ίσου βάρους. Στην Κρήτη τα καλύτερα από αυτά αποδίδονταν στους φρονιμότερους πολίτες ή στους καλύτερους πολεμιστές. Σε άλλες περιοχές όπως στη Χαιρώνεια, οι μερίδες μοιράζονταν τυχαία με αποτέλεσμα να είναι θέμα τύχης για τον καθένα το αν θα λάμβανε καλό ή κακό κομμάτι.

Κύρια τροφή των Σπαρτιατών πολεμιστών ήταν ένας ζωμός από χοιρινό, γνωστός με την ονομασία μέλας ζωμός. Ο Πλούταρχος υποστηρίζει πως «ανάμεσα στα πιάτα, αυτό που έχαιρε της μεγαλύτερης εκτίμησης ήταν ο μέλας ζωμός, μάλιστα σε τέτοιο σημείο που οι ηλικιωμένοι δεν αναζητούσαν καθόλου το κρέας. Το άφηναν για τους νεότερους και δειπνούσαν μονάχα με το ζωμό που τους παρείχαν».  Για τους υπόλοιπους Έλληνες πρόκειται για αξιοπερίεργο φαινόμενο. «Φυσικά και οι Σπαρτιάτες είναι οι γενναιότεροι ανάμεσα σε όλους», αστειεύεται ένας Συβαρίτης, «ο οποιοσδήποτε λογικός άνθρωπος θα προτιμούσε να πεθάνει χίλιους θανάτους παρά να διάγει τόσο λιτό βίο».Το πιάτο αυτό αποτελούταν από χοιρινό, αλάτι, ξύδι και αίμα.  Συνοδευόταν από τη γνωστή μάζα, σύκα, τυρί και καμία φορά από θηράματα ή ψάρι. Ο Αιλιανός, συγγραφέας του 2ου και 3ου αιώνα μ.Χ., υποστηρίζει πως στους Λακεδαιμόνιους μάγειρες απαγορευόταν να προετοιμάζουν ο,τιδήποτε άλλο εκτός από κρέας.

Ψάρι

Η στάση των Ελλήνων απέναντι στο ψάρι ποικίλλει ανάλογα με την εποχή. Στο έπος της Ιλιάδας δεν γίνεται κατανάλωση ιχθύων παρά μόνο ψητού κρέατος.Ο Πλάτων το αποδίδει στην αυστηρότητα των εθίμων της εποχής, εντούτοις μοιάζει πως το ψάρι θεωρούταν φαγητό για φτωχούς. Στην Οδύσσεια αναφέρεται πως οι σύντροφοι του Οδυσσέα κατέφυγαν στο ψάρι, αλλά μόνο γιατί υπέφεραν από την πείνα αφού πέρασαν από τα στενά της Σκύλλας και της Χάρυβδης κι έτσι αναγκάστηκαν να φάνε ό,τι υπήρχε διαθέσιμο.

Αντιθέτως, κατά την κλασική εποχή, το ψάρι μετατρέπεται σε προϊόν πολυτελείας, το οποίο αναζητούν για το τραπέζι τους οι γευσιγνώστες. Μάλιστα κατά την ελληνιστική περίοδο συναντούμε και σχετική βιβλιογραφία, όπως ένα σύγγραμα του Λυγκέως από τη Σάμο το οποίο πραγματεύεται την τέχνη του να αγοράζει κανείς ψάρι σε χαμηλές τιμές.  Άλλα ειδικά συγγράματα της αρχαίας ελληνικής γραμματείας με έξοχες και λεπτομερείς περιγραφές ψαριών είναι: το «Περί Ιχθύων» του Αριστοτέλη, ο «Αλιευτικός» του Νουμηνίου, η «Αλιευομένη», του Αντιφάνους, ο «Ιχθύς» του Αρχίππου.

Πάντως όλα τα προϊόντα αλιείας δεν κόστιζαν το ίδιο. Μια στήλη που ανάγεται στα τέλη του 3ου αιώνα π.Χ. και που προέρχεται από τη βοιωτική πόλη Ακραιφνία, στη λίμνη της Κωπαΐδας, εμπεριέχει έναν τιμοκατάλογο ψαριών, ίσως για την προστασία των καταναλωτών από την κερδοσκοπία. Οικονομικότεροι όλων είναι οι σκάροι, ενώ η κοιλιά του κόκκινου τόννου κοστίζει τρεις φορές περισσότερο. Οι σαρδέλλες, οι αντζούγιες και οι μαρίδες είναι οικονομικές και αποτελούν φαγητά της καθημερινότητας για τους αρχαίους Αθηναίους. Επίσης στην ίδια κατηγορία μπορούν να αναφερθούν ο λευκός τόνος, το λυθρίνι, το σαλάχι, ο ξιφίας και ο οξύρρυγχος, ο οποίος καταναλώνεται αλατισμένος. Η λίμνη Κωπαϊδα φημιζόταν για τα χέλια της, ξακουστά σε ολόκληρη την Ελλάδα, τα οποία εξαίρονται και στην κωμωδία «Αχαρνείς». Ανάμεσα στα ψάρια του γλυκού νερού μπορούν να σημειωθούν το λαβράκι, ο κυπρίνος και το υποτιμημένο γατόψαρο.

Οι Έλληνες απολάμβαναν εξίσου και τα υπόλοιπα θαλασσινά. Σουπιές (σηπία), χταπόδια (πολύπους) και καλαμάρια (τευθίς) μαγειρεύονταν ψητά ή τηγανητά και σερβίρονταν ως ορεκτικά, ως συνοδευτικά ή ακόμη και στα συμπόσια αν ήταν μικρού μεγέθους. Τα θαλασσινά μεγαλύτερου μεγέθους συγκαταλέγονταν στα πιάτα της υψηλής μαγειρικής.Ο ποιητής Έριφος κατατάσσει τις σουπιές, την κοιλιά του τόνου και τον γόγγρο στα εδέσματα των θεών, απλησίαστα για τους θνητούς με περιορισμένα οικονομικά μέσα.Οι σουπιές και τα χταπόδια αποτελούσαν παραδοσιακά δώρα κατά τον εορτασμό των Αμφιδρομίων, όταν οι γονείς έδιναν ονόματα στα παιδιά τους. Όσον αφορά τα οστρακοειδή, οι αρχαίες πηγές αναφέρουν την κατανάλωση σπειροειδών κοχυλιών, μυδιών, πίννας, αυτιών της θάλασσας, αχιβάδων, πεταλίδων και χτενιών.Ο Γαληνός είναι ο πρώτος που αναφέρει την κατανάλωση ψητών στρειδιών (ὄστρεον).Τέλος εκτίμησης έχαιραν τα καβούρια (καρκίνος), οι αστακοί (ἀστακός), οι αχινοί (ἐχῖνος) και οι καραβίδες (κάραϐος).

Οι ψαράδες στην πλειοψηφία των περιπτώσεων έβγαιναν στη θάλασσα μόνοι και παρέμεναν κοντά στην ακτή. Χρησιμοποιούσαν άγκιστρα, κυρίως χάλκινα, τα οποία έδεναν με ορμιά (πετονιά), φτιαγμένη από τρίχες ζώων ή φυτικές ίνες. Για να βυθίζεται το άγκιστρο, του έδεναν μολύβδινο βαρίδι. Συνηθισμένο ήταν το ψάρεμα με δίχτυα διαφόρων ειδών ανάλογα με το είδος των ψαριών, εφοδιασμένα με φελλούς και βαρίδια, αλλά και το ψάρεμα με καμάκι (κάμαξ) ή τρίαινα. Χρησιμοποιούσαν επίσης κύρτους πλεγμένους από βέργες. Πιο κατάλληλες ώρες για ψάρεμα θεωρούσαν το σούρουπο και το χάραμα. Ψάρευαν επίσης τη νύχτα με φως πυρσών.

Το μεγαλύτερο μέρος της ψαριάς πρέπει να πωλούταν στις αγορές των πόλεων σε ειδικούς χώρους. Το ψάρι εμφανίζεται συχνά διατηρημένο στην άλμη. Πρόκειται για μια διαδικασία πολύ διαδεδομένη στα ψάρια μικρού μεγέθους, ωστόσο απαντάται και σε μεγαλύτερα όπως η παλαμίδα, ο τόνος, το σκουμπρί, η πεσκαντρίτσα και ο οξύρρυγχος, ακόμη στα καβούρια και τους αχινούς.

Αυγά και γαλακτοκομικά

Οι Έλληνες ανέτρεφαν πάπιες, χήνες, ορτύκια και κότες για να εξασφαλίζουν αυγά. Ορισμένοι συγγραφείς κάνουν ακόμη αναφορά σε αυγά φασιανού και αιγυπτιακής χήνας, εντούτοις μπορούμε να υποθέσουμε πως επρόκειτο για σπάνια εδέσματα. Τα αυγά καταναλώνονταν είτε μελάτα είτε σφικτά ως ορεκτικό ή επιδόρπιο. Επιπλέον τόσο ο κρόκος όσο και το ασπράδι του αυγού αποτελούσαν συστατικά διάφορων συνταγών.

Το γάλα ήταν αρκετά διαδεδομένο, ωστόσο σπάνια χρησιμοποιούταν στη μαγειρική. Το βούτυρο ήταν γνωστό, αλλά χρησιμοποιούταν σπάνια: γενικώς θεωρούταν χαρακτηριστικό της διατροφής των κατοίκων της Θράκης τους οποίους ο κωμικός ποιητής Αναξανδρίδας αποκαλεί «βουτυροφάγους».  Παρόλα αυτά τα γαλακτοκομικά προϊόντα έχαιραν εκτίμησης. Η πυριατή ,ήταν ένα είδος παχύρρευστου γάλακτος, το οποίο συχνά συγχέεται με το γιαούρτι. Βασικό συστατικό της ελληνικής διατροφής ήταν το τυρί, είτε από γάλα κατσίκας είτε από γάλα προβάτου. Γινόταν διάκριση ανάμεσα στο φρέσκο και το σκληρό τυρί που πωλούταν σε διαφορετικά καταστήματα: το πρώτο κόστιζε τα δύο τρίτα της τιμής του δεύτερου. Καταναλώνονταν σκέτα ή με μέλι ή με λαχανικά. Επίσης αποτελούσε συστατικό διάφορων συνταγών, ανάμεσα στα οποία συναντούμε και το ψάρι.

Άλλα φαγητά

Άλλα εδέσματα των αρχαίων Ελλήνων ήταν γλυκά όπως η «σησαμίς» (είτε με τη μορφή που έχει το σημερινό παστέλι, είτε σε σφαιροειδή μορφή), οι «πλακούντες», η «άμμιλος» (τούρτα), η «μελιττούτα» (είδος γαλατόπιττας) καθώς και τα «αρτοκρέατα» (κρεατόπιττες), οι «τηγανίτες» ή τα «τήγανα» (τηγανήτες ή λουκουμάδες).

Ποτά

Στη πόση των αρχαίων Ελλήνων με την ευρύτερη κατανάλωση ήταν προφανώς το νερό. Η αναζήτηση νερού υπαγόταν στις εργασίες που έπρεπε να διεκπεραιώσουν καθημερινά οι γυναίκες. Αν και η χρήση πηγαδιού συχνά ήταν αναπόφευκτη, όπως είναι φυσικό υπήρχε προτίμηση σε νερό «από πηγή πάντα ρέουσα και αναβλύζουσα». Το νερό θεωρείται θρεπτικό – κάνει τα δέντρα και τα φυτά να αναπτύσσονται – αλλά και επιθυμητό. Ο Πίνδαρος ονομάζει το νερό μιας πηγής «ευχάριστο σαν μέλι».  Οι πηγές περιγράφουν κατά καιρούς το νερό ως βαρύ (βαρυσταθμότερος), ξηρό (κατάξηρος), όξινο (Ὀξύς), να θυμίζει κρασί (Οἰνώδης) κ.ά. Ένας από τους χαρακτήρες του κωμικού ποιητή Αντιφάνη υποστηρίζει πως θα μπορούσε να αναγνωρίσει ανάμεσα σε όλο το νερό του κόσμου εκείνο της Αττικής από την καλή του γεύση. Τέλος, ο Αθήναιος αναφέρει μια σειρά από φιλοσόφους που κατανάλωναν παρά μόνο νερό, συνήθεια που συνοδεύεται συνήθως από αυστηρή χορτοφαγία.Άλλα ποτά που καταναλώνονται συχνότατα ήταν το γάλα κατσίκας και το υδρόμελι.

Το σκεύος που χρησιμοποιούταν για την πόση ήταν ο σκύφος, κατασκευασμένος από ξύλο, πηλό ή μέταλλο. Ο Κριτίας αναφέρει δια μέσου του έργου του Πλουτάρχου ένα λακωνικής καταγωγής κυκλικό αγγείο, που ονομαζόταν κώθων. Θεωρούνταν από τους αρχαίους το πιο κατάλληλο για στρατιωτική χρήση, γιατί λόγω του χρώματος του δοχείου εμποδίζονταν εκείνος που έπινε να αντιληφθεί τις τυχόν ακαθαρσίες του νερού και χώματα, ενώ παράλληλα είχε αρκετά γυριστό χείλος, ώστε να μένουν σε αυτό οι ακαθαρσίες κατά την πόση. Ένα άλλο διαδεδομένο σκεύος ήταν η κύλικα, ένα ποτήρι κυκλικού σχήματος, βαθύ, αλλά τελείως ανοιχτό, με βάση και δύο λαβές. Επίσης, ο κάνθαρος, αγγείο με δύο, συνήθως ψηλές, κάθετες λαβές και το ρυτόν που ήταν συχνά ζωόμορφο και που χρησιμοποιούταν συνήθως ως κρασοπότηρο σε συμπόσια.

Κατά την αρχαιότητα υπήρχαν πολλά είδη κρασιού: λευκό, κόκκινο, ροζέ. Υπάρχουν μαρτυρίες για όλα τα είδη καλλιέργειας, από το καθημερινό κρασί μέχρι εκλεκτές ποικιλίες. Ξακουστοί αμπελώνες υπήρχαν στη Νάξο, τη Θάσο, τη Λέσβο και τη Χίο. Δευτερεύον κρασί παραγόταν από νερό και μούστο, αναμεμειγμένο με κατακάθια, το οποίο και διατηρούσαν οι χωρικοί για προσωπική τους χρήση. Ορισμένες φορές το κρασί γινόταν γλυκύτερο με μέλι, ενώ μπορούσε να χρησιμοποιηθεί και για φαρμακευτικούς σκοπούς αν ανακατευόταν με θυμάρι, κανέλλα και άλλα βότανα.

Κατά τη ρωμαϊκή εποχή, ίσως και λίγο νωρίτερα, ήταν γνωστό ένας πρόγονος της σημερινής ρετσίνας και του βερμούτ. Ο Αιλιανός επίσης αναφέρει έναν οίνο που αναμιγνυόταν με άρωμα.Επίσης παρασκευαζόταν και ζεστό κρασί,ενώ στη Θάσο ένα είδος «γλυκού κρασιού»

Το κρασί στις περισσότερες περιπτώσεις αραιωνόταν με νερό, καθώς ο «άκρατος οίνος» (μη αραιωμένο κρασί) δεν ενδεικνυόταν για καθημερινή χρήση. Το κρασί αναμιγνυόταν σε έναν κρατήρα από τον οποίο οι δούλοι γέμιζαν τα ποτήρια με τη βοήθεια μιας οινοχόης. Το κρασί επίσης είχε θέση και στη γενική ιατρική, καθώς του αποδίδονταν φαρμακευτικές ιδιότητες. Ο Αιλιανός αναφέρει πως το κρασί της Ηραίας στην Αρκαδία μπορεί να επιφέρει τρέλλα στους άνδρες, αλλά και πως καθιστούσε τις γυναίκες γόνιμες. Αντιθέτως ένα κρασί από την Αχαΐα είχε τη φήμη πως μπορούσε να επιφέρει αποβολή στις εγκύους.Εκτός από τις ιατρικές περιστάσεις, η ελληνική κοινωνία αποδοκίμαζε τις γυναίκες που έπιναν κρασί. Σύμφωνα με τον Αιλιανό ένας νόμος στη Μασσαλία απαγόρευε στις γυναίκες να πίνουν ο,τιδήποτε εκτός από νερό.Η Σπάρτη ήταν η μοναδική πόλη όπου επιτρεπόταν στις γυναίκες να καταναλώνουν ό,τι ήθελαν.

Τα κρασιά που προορίζονταν για τοπική χρήση διατηρούνταν σε ασκιά. Εκείνα που επρόκειτο να πουληθούν τοποθετούνταν σε πίθους, μεγάλα αποθηκευτικά αγγεία από πηλό. Κατόπιν μεταφέρονταν σε σφραγισμένους αμφορείς για να πωληθούν ανεξάρτητα, είτε στον ίδιο τόπο, είτε σε άλλο, μεταφερόμενοι με πλοία. Τα επώνυμα κρασιά έφεραν ετικέτες με το όνομα του παραγωγού ή των αρχόντων μιας πόλης που εγγυόντουσαν την καταγωγή του.Αποτελεί το πρώτο παράδειγμα στην ιστορία μιας πρακτικής που επιβιώνει ως τις ημέρες μας.

Κυκεών και Πτισάνη

Ο Έλληνες παρασκεύαζαν επίσης ένα τρόφιμο ανάμεσα στο φαγητό και το ποτό που ονομαζόταν κυκεών (προέρχεται από το ρήμα κυκάω που σημαίνει «ανακατεύω»). Πρόκειται για πληγούρι κριθαριού στο οποίο προσέθεταν νερό και βότανα. Στην Ιλιάδα περιελάμβανε επίσης τριμμένο κατσικίσιο τυρί. Στην Οδύσσεια, η μάγισσα Κίρκη του προσέθεσε μέλι κι ένα μαγικό φίλτρο.Στον Ομηρικό Ύμνο της Δήμητρας,  η θεά απορρίπτει το κόκκινο κρασί, ωστόσο δέχεται κυκεώνα από νερό, αλεύρι και βλήχονα. Χρήσιμος και ως ιερό ποτό στα Ελευσίνια Μυστήρια, ο κυκεώνας αποτελεί και λαϊκή τροφή ιδίως στην ύπαιθρο: ο Θεόφραστος στους «Χαρακτήρες» του παρουσιάζει έναν αγρότη που ήπιε δυνατό κυκεώνα προκαλώντας δυσφοριά στους διπλανούς του στην Εκκλησία του Δήμου με την αναπνοή του.Το ποτό αυτό είναι επίσης φημισμένο για την ιδιότητά του να βοηθά στην πέψη. Έτσι, στην «Ειρήνη», ο θεός Ερμής το συνιστά στον πρωταγωνιστή που το παράκανε τρώγοντας ξηρά φρούτα.

Στην ίδια λογική, η πτισάνη ήταν ένα αφέψημα από κριθάρι που χρησίμευε ως τροφή για αρρώστους. Ο Ιπποκράτης το συνιστά σε ασθενείς που υποφέρουν από οξείες παθήσεις.

Καλοφαγάδες και μάγειροι

Κατά την αρχαϊκή και κλασική εποχή, η λιτότητα, την οποία επέβαλλαν οι φυσικές και κλιματικές συνθήκες της Ελλάδας, αναγνωρίζεται ως αρετή. Οι Έλληνες δεν αγνοούν την καθαρή απόλαυση που μπορεί να προσφέρει το φαγητό, εντούτοις το τελευταίο ώφειλε να παραμένει απλό. Ο Ησίοδος, ως άνθρωπος της υπαίθρου, θεωρεί πραγματικό τσιμπούσι μια μερίδα κρέατος ψημμένη στη σχάρα, το γάλα και τις γαλέττες, όλα αυτά στα πλαίσια μιας ηλιόλουστης ημέρας. Ακόμη καλύτερο γεύμα θεωρείται το δωρεάν γεύμα: «ξεφάντωμα χωρίς πληρωμή είναι κάτι που δεν πρέπει να αφήνει κανείς να πάει χαμένο», σημειώνει ο φιλόσοφος Χρύσιππος.

Η επιδίωξη της γαστρονομικής υπερβολής θεωρούταν, αντίθετα, απαράδεκτη, το δίχως άλλο ένα σημάδι ανατολίτικης μαλθακότητας: οι Πέρσες ήταν πρότυπο παρακμής εξαιτίας της αγάπης τους για την πολυτέλεια, η οποία εκδηλώνεται φυσικά και στο τραπέζι. Οι αρχαίοι συγγραφείς αρέσκονταν στο να περιγράφουν το γεύμα του Μεγάλου Βασιλέως των Αχαιμενιδών: ο Ηρόδοτος, ο Κλέαρχος ο Σολεύς, ο Στράβων και ακόμη περισσότερο ο Κτησίας συμφωνούν στις περιγραφές τους.

Από την άλλη πλευρά, οι Έλληνες τόνιζαν με υπερηφάνεια την αυστηρότητα των διατροφικών τους συνηθειών. Ο Πλούταρχος αφηγείται πως ένας από τους βασιλείς του Πόντου, περίεργος να δοκιμάσει τον περίφημο «μέλανα ζωμό» των Λακεδαιμονίων, αγόρασε έναν μάγειρα από τη Λακωνία. Δοκιμάζοντάς το διαπίστωσε πως ήταν πολύ άνοστο για τα γούστα του. Ο μάγειράς του, ωστόσο, απεφάνθη: «Ω βασιλιά, για να εκτιμήσει κάποιος αυτό το ζωμό, πρέπει αρχικά να κολυμπήσει στον ποταμό Ευρώτα». Σύμφωνα με τον Πολύαινο, ο Αλέξανδρος ο Μέγας, ανακαλύπτοντας την αίθουσα όπου παρατίθονταν τα γεύματα της περσικής αυλής, ειρωνεύτηκε το γούστο τους στο φαγητό και σε αυτό απέδωσε την ήττα τους. Ο Παυσανίας από τη Σπάρτη, μαθαίνοντας τις διατροφικές συνήθειες του Πέρση Μαρδόνιου, ειρωνεύτηκε τους Πέρσες που επιθυμούσαν να κατακτήσουν τους Έλληνες τη στιγμή που ζούσαν τόσο απλά.

Αποτέλεσμα αυτής της λατρείας για την αυστηρότητα, ήταν η κουζίνα παραμένει για αιώνιες βασίλειο των γυναικών, είτε ελεύθερων είτε δούλων. Μολαταύτα, στην κλασική περίοδο κάνουν την εμφάνισή τους στην αρχαία γραμματεία ειδικοί στη μαγειρική. Τόσο ο Αιλιανός, όσο και ο Αθήναιος αναφέρουν τους χίλιους μάγειρες που συνόδευαν το Σμινδυρίδη από τη Σύβαρη στο ταξίδι του στην Αθήνα κατά την εποχή του Κλεισθένη, αν και με αποδοκιμασία. Ο Πλάτων στο έργο του «Γοργίας» αναφέρει το Θεαρίωνα τον αρτοποιό, το Μίθαικο που συνέγραψε μια πραγματεία για τη μαγειρική των Σικελών και το Σάραμβο που πωλούσε κρασιά. Τρεις εξέχοντες γνώστες των γλυκισμάτων, της κουζίνας κα του οίνου. Και διάφοροι άλλοι μάγειρες συνέγραψαν έργα σχετικά με την τέχνη τους.

Με το πέρασμα του χρόνου, οι Έλληνες όλο και πιο πολύ εξελίσσονται σε καλοφαγάδες. Ο Αιλιανός σημειώνει: «στη Ρόδο, εκείνος που προσέχει ιδιαίτερα τα ψάρια και τα εκτιμά κι εκείνος που ξεπερνά τους πάντες σε γευσιγνωσία εγκωμιάζεται, θα λέγαμε, από τους συμπολίτες του ως ευγενικό πνεύμα». Κατά την ελληνιστική και κατόπιν κατά τη ρωμαϊκή περίοδο, οι Έλληνες – τουλάχιστον οι εύποροι – χάνουν σιγά σιγά την εμμονή στη λιτότητα. Οι συνδαιτημόνες του συμποσίου το οποίο αφηγείται ο Αθήναιος κατά το 2ο – 3ο αιώνα μ.Χ. αφιερώνουν μεγάλο μέρος της συζήτησής τους σε απόψεις για το κρασί και τη γαστρονομία. Αναφέρονται στις ιδιότητες κάποιων ποικιλιών κρασιού, λαχανικών και κρεάτων, καθώς και σε ξακουστά πιάτα (γεμιστό καλαμάρι, κοιλιά κόκκινου τόνου, καραβίδες, μαρούλια ποτισμένα με οίνο και μέλι). Επικαλούνται ακόμη μεγάλους μάγειρες όπως ο Σωτηρίδης, σεφ του βασιλέως Νικομήδη Α’ της Βιθυνίας. Όταν ο αφέντης του Σωτηρίδη βρισκόταν βαθειά στην ενδοχώρα πεθύμησε να φάει αντζούγιες. Εκείνος τότε προσομοίασε τη γεύση τους χρησιμοποιώντας ραπανάκια προσεκτικά τυλιγμένα ώστε να θυμίζουν αντζούγιες, λαδωμένα και αλατισμένα, πασπαλισμένα με σπόρους παπαρούνας. Το κατόρθωμα αυτό η Σούδα, μια βυζαντινή εγκυκλοπαίδεια, το αποδίδει λανθασμένα στο διάσημο Ρωμαίο γευσιγνώστη Απίκιο (1ος αιώνας π.Χ.), απόδειξη πως οι Έλληνες δεν υπολείπονταν πλέον σε τίποτα από τους Ρωμαίους.
Ιδιαίτερες διατροφικές συνήθειες

Ο ορφισμός και ο πυθαγορισμός, δύο αρχαιοελληνικά θρησκευτικά ρεύματα, πρότειναν ένα διαφοροποιημένο τρόπο ζωής, βασισμένο στην αγνότητα και την κάθαρση – στην πραγματικότητα πρόκειται για μία μορφή άσκησης. Στο πλαίσιο αυτό η χορτοφαγία αποτελεί κεντρικό σημείο στην ιδεολογία του ορφισμού, καθώς και σε μερικές από τις παραλλαγές του πυθαγορισμού.Ο Εμπεδοκλής τον 5ο αιώνα π.Χ. πλαισιώνει τη χορτοφαγία στην πεποίθηση της μετεμψύχωσης: ποιος μπορεί να εγγυηθεί ότι ένα ζώο που θανατώνεται δεν αποτελεί το καταφύγιο μιας ανθρώπινης ψυχής; Οφείλουμε να παρατηρήσουμε, ωστόσο, πως ο Εμπεδοκλής, αν ήθελε να είναι συνεπής με την ίδια του τη λογική, θα έπρεπε να αρνείται επίσης να καταναλώνει και φυτά για τον ίδιο λόγο. Η χορτοφαγία πιθανώς επίσης εκπορεύεται από την απέχθεια προς τη θανάτωση ζωντανών οργανισμών, καθώς ο ορφισμός δίδασκε την αποχή απο αιματοχυσίες.

Η διδασκαλία του Πυθαγόρα τον 4ο αιώνα π.Χ. είναι ακόμη δυσκολότερο να οριοθετηθεί με ακρίβεια. Οι ποιητές της Μέσης Κωμωδίας, όπως ο Άλεξις ή ο Αριστοφών, περιγράφουν τους πυθαγόρειους ως αυστηρά χορτοφάγους: μάλιστα ορισμένοι περιορίζονταν μονάχα στην κατανάλωση ψωμιού και νερού. Ωστόσο, άλλα ρεύματα περιορίζονταν στην απαγόρευση συγκεκριμένων φυτικών τροφών όπως τα κουκιά  ή ιερών ζώων όπως ο λευκός κόκκορας ή ακόμη συγκεκριμένων σημείων του σώματος των ζώων. Τέλος, ακόμη και οι οπαδοί της χορτοφαγίας σε συγκεκριμένες θρησκευτικές περιστάσεις κατανάλωναν θυσιασμένα ζώα, κατά την άσκηση των θρησκευτικών τους καθηκόντων.

Η χορτοφαγία και η ιδέα της αγνότητας παρέμειναν στενά συνδεδεμένες και ορισμένες φορές συνοδεύονταν κι από την αποχή από τη σεξουαλική πράξη. Στο έργο του «Περί σαρκοφαγίας» ο Πλούταρχος (1ος – 2ος αιώνας μ.Χ.) αναβιώνει την αντίληψη πως η αιματοχυσία αποτελεί βάρβαρη πράξη και ζητά από τον άνθρωπο που καταναλώνει σάρκα να δικαιολογήσει την προτίμησή του.

Ο νεοπλατονικός Πορφύριος από την Τύρο (3ος αιώνας), στο έργο του «De abstinentia ab esu animalium» συνδέει τη χορτοφαγία με τα κρητικά μυστήρια και παρέχει έναν κατάλογο με διάσημους χορτοφάγους του παρελθόντος, ξεκινώντας από τον Επιμενίδη. Για εκείνον, είναι ο ήρωας Τριπτόλεμος, που δέχτηκε από το θεά Δήμητρα ένα στάχυ ως δώρο, εκείνος που εισήγαγε τη χορτοφαγία. Οι τρεις εντολές του ήταν: «Τίμα τους γονείς σου», «Τίμα τους θεούς με καρπούς» και «Δείξε οίκτο στα ζώα».

Διατροφή των αρρώστων

Οι αρχαίοι Έλληνες ιατροί συμφωνούν για την αναγκαιότητα ιδιαίτερης διατροφής για τους αρρώστους, εντούτοις οι απόψεις τους για το ποια τρόφιμα πρέπει να περιλαμβάνει δεν συμφωνούν. Στο έργο του «Περί Διαίτης Οξέων» ο Ιπποκράτης αναφέρεται στις ευεργετικές ιδιότητες της πτισάνης, η οποία αφομοιώνεται εύκολα από τον οργανισμό και προκαλεί πτώση του πυρετού. Εντούτοις, άλλοι τη θεωρούν βαρειά, καθώς εμπεριέχει σπόρους κριθαριού, ενώ άλλοι την συνιστούν με την προϋπόθεση να μην τοποθετούνται οι σπόροι αυτοί κατά την προετοιμασία της. Ορισμένοι ιατροί δεν επιτρέπουν παρά μόνο υγρές τροφές μέχρι και την έβδομη ημέρα, και μετά επιτρέπουν την πτισάνη. Τέλος μια μερίδα εξ αυτών υποστηρίζει πως δεν θα πρέπει να καταναλώνονται στερεές τροφές καθ’ όλη τη διάρκεια της ασθένειας.

Οι ίδιες οι μέθοδοι του Ιπποκράτη αποτελούν αντικείμενο διχογνωμίας ανάμεσα στους διάφορους ιατρούς: άλλοι κατηγορούν το μεγάλο ιατρό πως υποσιτίζει τους ασθενείς του, ενώ άλλοι πως τους τρέφει υπερβολικά. Κατά την ελληνιστική εποχή, ο αλεξανδρινός Ερασίστρατος προσάπτει στον Ιπποκράτη ότι απαγόρευε στους αρρώστους να τρώνε ο,τιδήποτε παρά λίγο νερό, χωρίς να λαμβάνουν κανένα άλλο θρεπτικό στοιχείο: πρόκειται πράγματι για την πρακτική των μεθοδικών που δεν επέτρεπαν στους ασθενείς τη λήψη τροφής κατά το πρώτο 48ωρο. Αντίθετα, κάποιος Πετρονάς συνιστά την κατανάλωση χοιρινού και τη λήψη ανόθευτου οίνου.

Διατροφή των αθλητών

Αν θεωρήσουμε τον Αιλιανό αξιόπιστη πηγή, ο πρώτος αθλητής που ακολούθησε ποτέ ειδική διατροφή ήταν ο Ίκκος από τον Τάραντα, που έζησε κατά τον 5ο αιώνα π.Χ. Ο Πλάτων επιβεβαιώνει πως ακολουθούσε πολύ πειθαρχημένο πρόγραμμα, με την έκφραση «γεύμα του Ίκκου» να γίνεται παροιμιώδης. Ωστόσο, ο Μίλων από τον Κρότωνα, ολυμπιονίκης της πάλης, κατείχε τη φήμη πως κατανάλωνε 7,5 λίτρα κρασιού, 9 κιλά ψωμί και κάμποσο κρέας καθημερινά.  Πριν από αυτόν, οι αθλητές της κλασικής εποχής ακολουθούσαν δίαιτα στηριγμένη στις ξηρές τροφές (ξηροφαγία), όπως για παράδειγμα στα ξηρά σύκα, το τυρί και το ψωμί.Ο Πυθαγόρας (είτε ο γνωστός φιλόσοφος είτε κάποιος προπονητής αθλητών) είναι ο πρώτος που συμβουλεύει τους αθλητές να καταναλώνουν κρέας.

Ακολούθως, οι προπονητές συνιστούν μια προκαθορισμένη διατροφή: για να κατακτήσει κάποιος έναν ολυμπιακό τίτλο «πρέπει να ακολουθεί ιδιαίτερη διατροφή, να μην τρώει επιδόρπια, να μην πίνει παγωμένο νερό και να μην καταναλώνει ποτήρια κρασιού όποτε του κάνει κέφι».Η διατροφή αυτή πρέπει να είχε ως βάση το κρέας, πληροφορία που επιβεβαιώνει ο Παυσανίας.Ο ιατρός Γαληνός αποδοκιμάζει τους συγχρόνους του αθλητές επειδή καταναλώνουν ωμό κρέας που ακόμη στάζει αίμα. Θεωρεί πως η συνήθεια αυτή προκάλεί πύκνωση της σαρκικής μάζας εξαφανίζοντας την εσωτερική θερμότητα του σώματος, οδηγώντας σταδιακά τον αθλητή στο θάνατο. Αντίθετα, υποστηρίζει πως η διατροφή πρέπει να προσαρμόζεται στις ιδιαίτερες ανάγκες του κάθε αθλητή και να βασίζεται στις συμβουλές εξειδικευμένου ιατρού.

Πηγές για την αρχαιοελληνική διατροφή

Για τις τροφές και τις διατροφικές συνήθειες των Αρχαίων Ελλήνων, αντλούμε πληροφορίες από διαφορετικές πηγές, ανάλογα με την εκάστοτε εποχή. Ειδικά, για τις πρώτες χιλιετίες, σημαντική θεωρείται η συμβολή της αρχαιολογίας. Έτσι, από πινακίδες της Πύλου και της Κνωσού, πληροφορούμαστε για τη διατροφή των Μυκηναίων και των Μινωιτών. Για τη Γεωμετρική εποχή (1100-800 π.Χ.) χρησιμοποιούνται τα έπη του Ομήρου, τα οποία και απεικονίζουν την πραγματικότητα.Αντίθετα, ωστόσο, με τις προηγούμενες περιόδους, για την Κλασική εποχή η σπουδαιότερη πηγή είναι η αρχαία ελληνική γραμματεία,όπως οι κωμωδίες του Αριστοφάνη και τα έργα του Αθήναιου. Σε γενικές γραμμές, πάντως, πληροφορίες μας παρέχουν και τα αγγεία και τα αγαλματίδια.

Aρχαιοελληνική διατροφή


https://i0.wp.com/www.diaforetiko.gr/wp-content/uploads/2015/03/SXOLEIO-612x382-600x382.jpg?resize=400%2C254“Πώς πήγε το σχολείο σήμερα;” – “Καλά.”

“Πες και κάτι ακόμη βρε παιδάκι μου!” – “Ε, τι άλλο να σου πω, καλά.”

“Μια χαρά.”

Σας φαίνεται γνώριμος αυτός ο διάλογος; Αν όχι, είστε από τους “τυχερούς”. Πολλά είναι τα παιδιά που με το γυρίζουν σπίτι αναμεταδίδουν με λεπτομέρειες όλη την ημέρα τους. Αν κάτι σας θυμίζει όμως τότε προφανώς τα παιδιά σας είναι στην κατηγορία εκείνων που θεωρούν το σχολείο προσωπική τους υπόθεση και δε μοιράζονται λεπτομέρειες, ή απλά ο τρόπος που πέφτει αυτή η ερώτηση είναι τόσο γενικός και αόριστος που πραγματικά δεν έχουν τι να πουν, ενώ κατά τα άλλα θα ήταν πρόθυμα!

Η blogger Liz Evans, εκπαιδευτικός η ίδια, ήρθε αντιμέτωπη αρκετές φορές με τις μονολεκτικές, άδειες απαντήσεις “καλά”, “μια χαρά” και άλλες παρόμοιες και αποφάσισε να κάνει μια λίστα πρωτότυπων και απρόσμενων ερωτήσεων που θα δελέαζαν τα παιδιά της να απαντήσουν.

Έτσι, εκείνα θα το έβρισκαν διασκεδαστικό, θα της μετέφεραν πληροφορίες χωρίς να εχουν την αίσθηση ότι δίνουν αναφορά κι εκείνη σίγουρα θα γινόταν πιο ευχάριστη απέναντί τους. Συγχρόνως θα μάθαινε και όλα όσα θα ήθελε τόσο για την καθημερινότητά τους όσο όμως και για τον τρόπο που σκέφτονται και πράττουν τα παιδιά της όταν εκείνη δε θα ήταν παρούσα – ποιος ξέρει, ίσως και πολλά παραπάνω! Δείτε τη λίστα!

1. Ποιό ήταν το καλύτερο πράγμα που έγινε στο σχολείο σήμερα; (ποιό ήταν το χειρότερο;)

2. Πες μου κάτι που σήμερα σε έκανε να γελάσεις.

3. Αν μπορούσες να διαλέξεις, με ποιον θα καθόσουν μαζί στην τάξη; (με ποιον δε θα καθόσουν με τίποτα; Γιατί

4. Ποιο σημείο (χώρος) του σχολείου είναι το πιο σούπερ;

5. Πες μου μια περίεργη λέξη που άκουσες σήμερα. (Ή κάτι περίεργο που είπε κάποιος)

6. Αν έπαιρνα τηλέφωνο τη δασκάλα σου απόψε, τι θα μου έλεγε για σένα;

7. Με ποιον τρόπο βοήθησες κάποιον σήμερα;

8. Με ποιον τρόπο σε βοήθησε κάποιος σήμερα;

9. Πες μου κάτι καινούργιο που έμαθες σήμερα.

10. Ποια στιγμή ήσουν πιο χαρούμενος σήμερα;

11. Ποια στιγμή βαρέθηκες πιο πολύ σήμερα;

12. Αν εμφανιζόταν ένα εξωγήινο διαστημόπλοιο στην τάξη σου για να πάρει κάποιον, ποιος θα ήθελες να ήταν αυτός; (Γιατί;)

13. Με ποιον θα ήθελες να παίξεις στο διάλειμμα που δεν έχεις παίξει ποτέ ξανά μαζί του;

14. Πες μου κάτι καλό που έγινε σήμερα!

15. Ποια λέξη είπε πιο πολλές φορές η δασκάλα σου σήμερα;

16. Τι πιστεύεις οτι θα έπρεπε να κάνετε ή να μαθαίνετε για πιο πολλές ώρες στο σχολείο;

17. Τι θα έπρεπε να κάνετε ή να μαθαίνετε λιγότερο; Γιατί;

18. Σε ποιον πιστεύεις οτι θα μπορούσες να φερθείς καλύτερα μέσα στην τάξη σου; (ενώ δεν το έχεις κάνει ενδεχομένως)

19. Πού κυρίως παίζεις στα διαλείμματα;

20. Ποιος είναι ο πιο αστείος μέσα στην τάξη σου; Γιατί;

21. Τι σου άρεσε πιο πολύ στο κολατσιό σου;

22. Αν ήσουν εσύ ο δάσκαλος αύριο, τι θα έκανες;

23. Υπάρχει κάποιος στην τάξη που θα χρειαζόταν λίγο χρόνο εκτός ομάδας;

24. Αν μπορούσες να αλλάξεις θέση με κάποιον μέσα στην τάξη, με ποιον θα το διαπραγματευόσουν; Γιατί;

25. Πες μου 3 διαφορετικές στιγμές που χρειάστηκε να χρησιμοποιήσεις το μολύβι σου σήμερα!

Όπως είναι φανερό, η λίστα μπορεί να μην τελειώσει ποτέ κι αυτό είναι σίγουρα καλό! Ας προσπαθήσουμε να είμαστε πιο κοντά στα παιδιά μας χωρίς κριτική, χωρίς (φανερό) έλεγχο, χωρίς κυνήγι και απόδοση ευθυνών. Ας γίνουμε λίγο πιο διασκεδαστικοί και ευχάριστοι και μέσα από αυτή μας τη στάση σίγουρα έχουμε μόνο να κερδίσουμε, εμείς, τα παιδιά μας και η σχέση μας με αυτά. Και θα δείτε οτι το παιχνίδι αυτό των ερωτήσεων θα τα εξιτάρει και θα το αποζητούν από μόνα τους! Οι απαντήσεις τους μπορεί να σας ξαφνιάσουν, να σας συγκινήσουν, να σας καταπλήξουν! Έως και να σας σοκάρουν, να είστε έτοιμοι!

Φροντίστε να τα κοιτάτε στα μάτια, να μην ασχολείστε παράλληλα με κάτι άλλο και να μη ρίχνετε κλεφτές ματιές στο ρολόι γιατί η προσπάθεια θα καταλήξει σε παταγώδη αποτυχία. Τα παιδιά θέλουν, αποζητούν, έχουν ανάγκη την προσοχή μας. Όπως και οι μεγάλοι άλλωστε, έτσι δεν είναι; Αν δείτε ότι δεν ανταποκρίνονται, μην τα παρατήσετε! Δοκιμάστε πάλι με κάποια πιο ενδιαφέρουσα ερώτηση και προτιμήστε την ώρα λίγο πριν τον ύπνο. Τότε που είναι στιγμές χαλάρωσης, εξομολογήσεων, αγκαλιάς και φιλιών.

Προτρέψτε τα να κάνουν το ίδιο, να βρουν αντίστοιχες ερωτήσεις για εσάς. Τα παιδιά, όπως και ο καθένας ίσως, ανοίγονται πιο εύκολα όταν κάνουμε την αρχή εμείς. Αν τους πούμε πως πέρασε η δική μας μέρα, έχουμε πολύ περισσότερες πιθανότητες να μάθουμε για τη δική τους. Τι λέτε; Θα το δοκιμάσουμε; Και αλήθεια, τι άλλες ερωτήσεις θα προσθέτατε στη λίστα;


Μετάφραση – επιμέλεια: Όλγα Χατζηχρήστου για το mikroimegaloi.gr25 ερωτήσεις που σας «μαρτυρούν» τι γίνεται στο σχολείο του παιδιού σας

Γραμματοσειρά
Αντίθεση