18 October, 2017
Home / Διαφορα (Page 7)

Όταν βλέπω καινούριους ασθενείς, ΔΕΝ τους συνταγογραφώ φάρμακα. Οι ασθενείς που έρχονται σε μένα ξέρουν ότι σκοπεύω να τους βοηθήσω να κατανοήσουν ΓΙΑΤΙ βιώνουν «αυτό» που τους συμβαίνει. Αφού μειώσω τη φαρμακευτική αγωγή των ασθενών μου, αν τα συμπτώματα παρουσιαστούν ξανά εφαρμόζουμε εναλλακτικές θεραπείες.
Αν κι έχουν επίγνωση της βασικής θέσης μου στο θέμα της συνταγογράφησης φαρμάκων, αυτό δεν φαίνεται να εμποδίζει κάποιους ασθενείς από το να ζητήσουν αντικαταθλιπτικά χάπια πιστεύοντας ότι αυτό θα αποτελέσει μια γρήγορη λύση στο πρόβλημά τους. Από πού έμαθαν άραγε να σκέφτονται και να ζητούν κάτι τέτοιο; Ίσως αυτό να αντικατοπτρίζει το 49% των ασθενών που ζητούν φάρμακα επηρεασμένοι από τις διαφημίσεις των φαρμακευτικών εταιρειών. Με βάση αυτή τη ζήτηση, 7 στις 10 φορές οι γιατροί συνταγογραφούν φάρμακα, διότι οι ασθενείς έμαθαν από τις διαφημίσεις ότι έχουν κάποιο «πρόβλημα» που θα πρέπει να λύσουν με φαρμακευτική αγωγή.
Σε μια περίοδο 10 ετών από το 1999 έως το 2008, το ποσό που χρησιμοποιήθηκε για την άμεση διαφήμιση στον καταναλωτή τριπλασιάστηκε από το 1,3 στα 4,8 δισεκατομμύρια δολάρια, τα οποία διατέθηκαν για την ενημέρωση (ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΑ) των ασθενών σχετικά με την ανάγκη τους για ψυχιατρική φαρμακευτική αγωγή. Η «μαζική παροχή» Αναστολέων Επαναπρόσληψης Σεροτονίνης δεν οφείλεται στην καλή κατανόηση του τρόπου λειτουργίας τους, ούτε στην αποτελεσματικότητά τους ή την ασφαλή χρήση τους. Στην πραγματικότητα, δεν οφείλεται σε κανένα από τα παραπάνω. Όπως δήλωσε ο καθηγητής της Νευροεπιστήμης Elliot Valenstein, όσα διαβάζουν γιατροί και κοινό σχετικά με τις ψυχικές ασθένειες δεν είναι καθόλου αντιπροσωπευτικά όλων των διαθέσιμων πληροφοριών.
Αντίστροφος συλλογισμός
Tι ακριβώς θεραπεύουμε; Αν ρωτούσατε κάποιους ανθρώπους στο δρόμο για την αιτία της κατάθλιψης, είναι πολύ πιθανόν να απαντήσουν παπαγαλίζοντας τη φράση «οφείλεται στην έλλειψη σεροτονίνης». Η υπόθεση αυτή, που είναι γνωστή ως υπόθεση μονοαμίνης, προέκυψε από τις παρατηρήσεις των παρενεργειών που σχετίζονταν με τη διάθεση στη θεραπεία ασθενών που έπασχαν από φυματίωση με ιπρονιαζίδη, η οποία είχε κάποια ανασταλτική επίδραση στη διάσπαση των μονοαμινών.
Από την τυχαία παρατήρηση και τις διφορούμενες συζητήσεις για τον ρόλο της ρεζερπίνης στην πρόκληση και τη θεραπεία καταστάσεων κατάθλιψης, γεννήθηκε αυτή η θεωρία. Οι έξι δεκαετίες ερευνών που ακολούθησαν και πραγματοποιήθηκαν σε ασθενείς οι οποίοι δεν υποβλήθηκαν ποτέ σε φαρμακευτική αγωγή, ήταν αντικρουόμενες, μπερδεμένες και ασαφείς και μια κριτική επισκόπηση της υπόθεσης μονοαμίνης ανέφερε τα εξής: «… δεν υπάρχει άμεση απόδειξη ανεπάρκειας σεροτονίνης ή νορεπινεφρίνης παρά τις χιλιάδες έρευνες που έχουν διεξαχθεί για την επιβεβαίωση αυτής της αντίληψης».
Σε παρόμοια συμπεράσματα καταλήγει και μια ανάλυση στο ιατρικό περιοδικό «New England Journal of Medicine» για τη μείζονα κατάθλιψη, η οποία αναφέρει: «…πολυάριθμες μελέτες των μεταβολιτών νορεπινεφρίνης και σεροτονίνης στο πλάσμα, τα ούρα και το εγκεφαλονωτιαίο υγρό, καθώς και μεταθανάτιες μελέτες ασθενών με κατάθλιψη, δεν έχουν επιβεβαιώσει την υποτιθέμενη ανεπάρκεια».
Διερευνώντας αυτή την ενδιαφέρουσα κι απλή ιδέα για την ύπαρξη χημικής ανεπάρκειας, δεν είμαστε σε θέση να μετρήσουμε τις ποσότητες σεροτονίνης στο κεντρικό νευρικό σύστημα, ούτε να εξηγήσουμε τις εσωτερικές διεργασίες των 14 διαφορετικών τύπων υποδοχέων σεροτονίνης. Επίσης, δεν μπορούμε να γνωρίζουμε το τεράστιο ποσοστό των νευρώνων μεταφοράς σεροτονίνης ούτε και για την ασθενή αλληλεπίδραση μεταξύ των 100 νευροδιαβιβαστών που είναι ενεργοί στον εγκέφαλο.
Ο δρ Daniel Carlat, συγγραφέας του βιβλίου «Unhinged», γράφει τα εξής: «Έχουμε πείσει τον εαυτό μας ότι έχουμε ανακαλύψει θεραπείες για τις ψυχικές ασθένειες, όταν στην πραγματικότητα γνωρίζουμε τόσα λίγα για την υποκείμενη νευροβιολογία των αιτιών τους, οι θεραπείες μας συχνά αποτελούν απλώς μια σειρά από δοκιμές και λάθη».
Antidepressants no terrapapers 1 (2)
Πώς λειτουργούν τα φάρμακα;
Ακόμη κι αν δεχτούμε την υπόθεση ότι αυτά τα φάρμακα είναι πράγματι ωφέλιμα, το να κάνουμε ιατρική διάγνωση με βάση αυτή την παρατήρηση είναι το ίδιο με το να λέμε ότι όταν κάποιος είναι ντροπαλός φταίει η έλλειψη αλκοόλ ή ότι η ημικρανία οφείλεται στην έλλειψη κωδεΐνης και στους συναδέλφους μου που εφαρμόζουν ολιστική προσέγγιση και οι οποίοι δηλώνουν ενθουσιασμένοι από τη χορήγηση τρυπτοφάνης και υδροξυτρυπτοφάνης σε ασθενείς που δεν είχαν λάβει ποτέ πριν παρόμοια φαρμακευτική αγωγή, θέλω να υπενθυμίσω ότι η μοναδική φορά που η μειωμένη τρυπτοφάνη είχε συσχετιστεί με κακή διάθεση ήταν σε ασθενείς που είχαν λάβει προηγουμένως θεραπεία με Αναστολείς Επαναπρόσληψης Σεροτονίνης.
Έχουμε μάθει να συνδέουμε τη σεροτονίνη με την καλή διάθεση, αλλά στην πραγματικότητα η υψηλή σεροτονίνη έχει συνδεθεί με ασθένειες, όπως το καρκινοειδές σύνδρομο, τη νόσο του Αλτσχάιμερ, τον αυτισμό και τη σχιζοφρένεια. Η χαμηλή στάθμη των μεταβολιτών της σεροτονίνης (5H1AA) είναι ενδεικτική της ροής της σεροτονίνης καθώς και αποτέλεσμα της αυξημένης σεροτονίνης στη νευρική σύναψη. Η κατάσταση αυτή έχει συσχετιστεί με την τάση αυτοκτονίας, τα βίαια εγκλήματα, τον αλκοολισμό, τη βουλιμία και την επιδειξιομανία! Σαφώς λοιπόν και δεν έχουμε να κάνουμε με την απλή νοοτροπία του «όσο περισσότερο τόσο το καλύτερο» ούτε και ψάχνουμε να βρούμε μια «ισορροπημένη αναλογία».
Κυνηγώντας αυτό το μοτίβο και επιδιώκοντας να αλλάξουμε τα επίπεδα σεροτονίνης είναι σαν να προσπαθούμε να συνδέσουμε ένα σωρό από διάσπαρτες κουκίδες με μια μεγάλη ευθεία γραμμή – προφανώς θα πρέπει να αγνοήσουμε αυτές που δεν εφαρμόζουν σωστά. Και ποιός ο ρόλος των γονιδίων; Μήπως κάποιος έχει γεννηθεί με αυτό το ελάττωμα; Παρά τις συνεχείς προσπάθειες για τον εντοπισμό «του ελαττωματικού γονιδίου», μια λανθασμένη θεωρία που ξεκίνησε το 2003 και η οποία υποστήριζε ότι όσοι γεννιούνται με μια παραλλαγή του μεταφορέα της σεροτονίνης είχαν 3 φορές περισσότερες πιθανότητες να εμφανίσουν κατάθλιψη, αργότερα ανατράπηκε από μια μετα-ανάλυση 14.000 ασθενών η οποία διέψευσε αυτή τη σύνδεση.
Ο δρ Insel, επικεφαλής του Εθνικού Ινστιτούτο Ψυχικής Υγείας, δήλωσε τα εξής: «Παρά τις υψηλές προσδοκίες, ούτε η γονιδιωματική ούτε η μαγνητική τομογραφία επηρέασαν τη διάγνωση ή τη θεραπεία των 45 εκατομμυρίων Αμερικανών που υποφέρουν κάθε χρόνο από σοβαρές ή μέτριες ψυχικές παθήσεις». Ο δρ Daniel Carlat συνεχίζει λέγοντας: «Όπου υπάρχει κάποιο κενό στην επιστήμη, οι φαρμακευτικές εταιρείες σπεύδουν να δημιουργήσουν ένα μήνυμα μάρκετινγκ και να το ονομάσουν επιστήμη. Ως αποτέλεσμα, η ψυχιατρική έχει αποτελέσει πρόσφορο έδαφος για εξωφρενικούς χειρισμούς της επιστήμης στην υπηρεσία του κέρδους».
Οι μεγάλες φαρμακοβιομηχανίες πλέκουν έναν ελκυστικό μύθο.
Κάθε χρόνο δαπανώνται 11 δισεκατομμύρια δολάρια για αντικαταθλιπτικά φάρμακα, οι φαρμακευτικές εταιρείες διαθέτουν 625 λομπίστες, ενώ χρηματοδοτούν πάνω από το 70% των δοκιμών του Οργανισμού Τροφίμων και Φαρμάκων των ΗΠΑ. Καλοπιάνουν τους γιατρούς, τους δίνουν δείγματα, παροτρύνουν τους ασθενείς να «συμβουλευτούν τον γιατρό τους», δωροδοκούν συμβούλους προκειμένου να μιλήσουν σε επιστημονικά συνέδρια, διαφημίζονται σε ιατρικά περιοδικά, χρηματοδοτούν την ιατρική εκπαίδευση και προωθούν αφανείς συγγραφείς (ghostwriters), υποβάλουν επιλεκτικά και περιττά στοιχεία προς δημοσίευση.
Οι ψυχιατρικές μελέτες που χρηματοδοτούνται από φαρμακευτικές εταιρείες έχουν 4 φορές μεγαλύτερες πιθανότητες να δημοσιευτούν αν είναι θετικές, ενώ μόνο το 18% των ψυχιάτρων γνωστοποιούν τα αντικρουόμενα συμφέροντά τους όταν δημοσιεύουν στοιχεία.
Οι μελέτες τους επιτρέπουν:
*Τη διαδικασία έκπλυσης των εικονικών φαρμάκων, με σκοπό την απαλλαγή όσων είναι πιθανό να ανταποκριθούν στο εικονικό φάρμακο προτού το πόρισμα της μελέτης ενισχύσει τα αποτελέσματα.
*Την αντικατάσταση όσων δεν ανταποκρίθηκαν στο φάρμακο.
*Την αναίρεση της τυφλής κλινικής δοκιμής με τη χρήση αδρανών εικονικών φαρμάκων, έτσι ώστε οι συμμετέχοντες να γνωρίζουν ότι έχουν υποβληθεί σε θεραπεία.
*Τη χρήση ηρεμιστικών ταυτόχρονα με τη μελέτη της φαρμακευτικής αγωγής.
Σε μια διάσημη πλέον μελέτη που δημοσιεύτηκε το 2008 στο ιατρικό περιοδικό «New England Journal of Medicine», ο δρ Turner και άλλοι προσπάθησαν να εκθέσουν την έκταση της παραποίησης των δεδομένων. Ύστερα από γενναίες προσπάθειες να αποκαλύψουν αδημοσίευτα δεδομένα, διαπίστωσαν ότι στο χρονικό διάστημα 1987 – 2004, εγκρίθηκαν 12 είδη αντικαταθλιπτικών με βάση 74 μελέτες. Τα 38 ήταν θετικά και κυκλοφόρησαν τα 37 από αυτά.
Τα 37 ήταν αρνητικά (δεν είχαν κανένα όφελος) και 3 από αυτά κυκλοφόρησαν ως τέτοια, 11 ως σχετικά θετικά (με βάση πάντα τα δεδομένα κι όχι το συμπέρασμα του συγγραφέα!) και 22 δεν κυκλοφόρησαν καθόλου. Δεδομένου ότι ο Οργανισμός Τροφίμων και Φαρμάκων των ΗΠΑ απαιτεί 2 μελέτες για να εγκρίνει ένα φάρμακο, μπορείτε να δείτε τον τρόπο που οι εταιρείες αυτές στρίβουν το κέρμα επανειλημμένα έως ότου φέρουν κορώνα ελπίζοντας ότι κανείς δεν θα ψάξει το θέμα. Ο Robert Whitaker, συγγραφέας των βιβλίων «Anatomy of An Epidemic» και «Mad In America», αναφέρει ότι οι πρακτικές αυτές υπονομεύουν την ακρίβεια των στοιχείων και παρέχουν πληροφορίες που αλλοιώνουν την ιατρική φροντίδα των ασθενών θέτοντάς τους σε κίνδυνο.
Το κόστος αυτής της χειραγώγησης πληροφοριών είναι η απώλεια της συγκατάθεσης των ασθενών ύστερα από ενημέρωση από τον θεράποντα ιατρό, αφού οι γιατροί δεν είναι σε θέση να μοιραστούν με τους ασθενείς τους κινδύνους και τα οφέλη των φαρμάκων. Αυτό συμβαίνει διότι τα οφέλη κατασκευάζονται και οι κίνδυνοι δεν αποκαλύπτονται (ύστερα από δοκιμές μόλις 5-6 εβδομάδων) ή παραμένουν άγνωστοι.
Antidepressants -no terrapapers 1
Φάρμακα πλασέμπο: γιατί είναι τόσο «αποτελεσματικά».
Παρά τις προσπάθειες των μεγάλων φαρμακοβιομηχανιών, η αλήθεια σχετικά με αυτά τα φάρμακα-βόμβες για τον εγκέφαλο βγαίνει στην επιφάνεια. Το 1998, ο δρ Irving Kirsch, ένας εμπειρογνώμονας στο φαινόμενο πλασέμπο, δημοσίευσε μια μετα-ανάλυση 3.000 ασθενών που υποβλήθηκαν σε θεραπεία με αντικαταθλιπτικά, ψυχοθεραπεία, φάρμακα πλασέμπο ή καμία θεραπεία και διαπίστωσε ότι το 27% της ανταπόκρισης στη θεραπεία οφειλόταν στη δράση του κανονικού φαρμάκου.
Ακολούθησε επανεξέταση το 2008, για την οποία επικαλέστηκε τον Νόμο περί ελευθερίας των πληροφοριών προκειμένου να αποκτήσει πρόσβαση σε αδημοσίευτες μελέτες και διαπίστωσε ότι, συμπεριλαμβανόμενων αυτών, τα αντικαταθλιπτικά ξεπερνούσαν σε απόδοση το εικονικά φάρμακα μόνο σε 20 από τις 46 δοκιμές (λιγότερες από τις μισές!) και ότι η συνολική διαφορά ανάμεσα στα κανονικά και τα εικονικά φάρμακα ήταν 1,7 μονάδες στην Κλίµακα Κατάθλιψης του Hamilton. Αυτή η μικρή προσαύξηση ήταν κλινικά ασήμαντη και πιθανόν αναφερόταν στις παρενέργειες από τη χρήση του φαρμάκου (καταστολή ή εγρήγορση).
Ο Kirsch ανακάλυψε ότι οι ασθενείς που υπέφεραν από σοβαρή κατάθλιψη είχαν μικρότερη ανταπόκριση στα εικονικά φάρμακα, ενδεχομένως δίνοντας την εντύπωση κάποιας αυξημένης αποτελεσματικότητας των φαρμάκων, όπως βρέθηκε από τον δρα Fournier και άλλους. Όταν χρησιμοποιήθηκε ενεργό ψευδοφάρμακο, η Βάση Δεδομένων Κοχρέιν βρήκε ότι οι διαφορές ανάμεσα στα κανονικά φάρμακα και τα εικονικά εξαφανίστηκε, προσδίδοντας αξιοπιστία στον ισχυρισμό ότι το αδρανές ψευδοφάρμακο ενισχύει την αποτελεσματικότητα των κανονικών.
Σε απάντηση των συστάσεων που δόθηκαν το 2005 από το Εθνικό Ινστιτούτο Υγείας και Κλινικής Αριστείας (NICE) ότι οι Αναστολείς Επαναπρόσληψης Σεροτονίνης πρέπει να χορηγούνται πρώτοι στη θεραπευτική αγωγή κατά της κατάθλιψης, οι Kirsch και Moncrieff επισήμαναν ότι τα δεδομένα της NICE έδειχναν διαφορά 1 μονάδας στην Κλίµακα Κατάθλιψης του Hamilton ανάμεσα στα κανονικά και τα εικονικά φάρμακα κι ότι το εύρημα δεν αφορούσε τους ασθενείς που έπασχαν από πιο βαριά κατάθλιψη.
Η διαπίστωση της τεράστιας επίδρασης των εικονικών φαρμάκων αναφέρθηκε επίσης και σε δύο διαφορετικές μετα-αναλύσεις του δρος Khan και άλλων που βρήκαν διαφορά 10% ανάμεσα στην αποτελεσματικότητα των εικονικών φαρμάκων και των αντικαταθλιπτικών καθώς και παρεμφερή ποσοστά αυτοκτονιών. Η μεγαλύτερη μη χρηματοδοτούμενη από τη βιομηχανία των φαρμάκων μελέτη κόστισε στο δημόσιο 35.000.000 δολάρια, συμμετείχαν 4000 ασθενείς που έλαβαν θεραπεία με Celexa (η έρευνα δεν ήταν τυφλή, οπότε γνώριζαν τι φάρμακο είχαν λάβει) και οι μισοί από αυτούς παρουσίασαν βελτίωση σε 8 εβδομάδες. Εκείνοι που δεν βελτιώθηκαν άλλαξαν αγωγή κι έλαβαν Wellbutrin, Effexor ή Zoloft ή «ενισχύθηκαν» με Buspar ή Wellbutrin.
Μπορείτε να μαντέψετε τη συνέχεια; Ανεξάρτητα από την αγωγή που ακολούθησαν, παρουσίασαν ύφεση των συμπτωμάτων στο ίδιο εντυπωσιακό ποσοστό 18-30%. Μόνο το 3% των ασθενών βρισκόταν σε ύφεση για 12 μήνες. Τι πειράζει αν η ύφεση οφείλεται στο φαινόμενο πλασέμπο;
Αποτελέσματα υπάρχουν, τουλάχιστον για κάποιο χρονικό διάστημα, οπότε ποιός ενδιαφέρεται; Σε αυτό το σημείο πάντως, εγώ κι άλλοι ψυχίατροι και επαγγελματίες υγείας ενδιαφερόμαστε: για πρώτη φορά συνειδητοποίησα την εξαρτησιογόνα φύση αυτών των φαρμάκων όταν διέκοψα τη λήψη του Zoloft σε μια ασθενή εν αναμονή μιας εγκυμοσύνης, η οποία βίωσε για περίπου 6 μήνες παρατεταμένο στερητικό σύνδρομο που ξεκίνησε δύο μήνες μετά την τελευταία δόση. Αυτό ήταν κάτι του οποίου η αντιμετώπιση δεν συμπεριλαμβανόταν στην εκπαίδευσή μου.
Τι ακριβώς κάνουν αυτά τα φάρμακα;
Η αλήθεια είναι ότι γνωρίζουμε ελάχιστα.
Μας αρέσει να προσκολλόμαστε σε απλές εξηγήσεις, αλλά ακόμη και τα ονόματα των διαφόρων αντικαταθλιπτικών και των εκλεκτικών αναστολέων επαναπρόσληψης σεροτονίνης και της νορεπινεφρίνης είναι παραπλανητικά. Τα φάρμακα αυτά απέχουν πολύ από τον προσδιορισμό «επιλεκτικά». Σε μια σημαντική ανάλυσή του ο πρώην διευθυντής του Εθνικού Ινστιτούτου Ψυχικής Υγείας (NIMH) ισχυρίστηκε ότι τα αντικαταθλιπτικά «δημιουργούν διαταραχές στη λειτουργία των νευροδιαβιβαστών» αναγκάζοντας τον οργανισμό να αντισταθμίσει την αλλαγή μέσω μιας σειράς προσαρμογών που επέρχονται μετά από «χρόνια χορήγηση» και που οδηγούν τον εγκέφαλο να λειτουργεί, μετά από μερικές εβδομάδες, με έναν τρόπο «ποιοτικά και ποσοτικά διαφορετικό από τη φυσιολογική του κατάσταση».
Οι αλλαγές στην πυκνότητα των β-αδρενεργικών υποδοχέων, η ευαισθησία του αυτοϋποδοχέως σεροτονίνης και η ροή της σεροτονίνης συμβαίνουν στην προσπάθεια του οργανισμού να ανταποδώσει την επίθεση του φαρμάκου. Ο δρ Andrews και άλλοι το ονόμασαν αυτό «αντιθετική ανοχή» και μέσα από μια προσεκτική μετα-ανάλυση 46 μελετών απέδειξαν ότι ο κίνδυνος υποτροπής του ασθενούς είναι ευθέως ανάλογος με το πόσο «δραστική» είναι η φαρμακευτική αγωγή και ο οποίος βέβαια θα είναι πάντα υψηλότερος σε σχέση με τα εικονικά φάρμακα (44,6% έναντι 24,7%). Αμφισβήτησαν τα συμπεράσματα της μειωμένης υποτροπής που οφειλόταν στη συνεχή φαρμακευτική αγωγή θεωρώντας ότι αντιπροσωπεύουν οτιδήποτε άλλο εκτός από την αντίδραση που προκαλείται από τη διακοπή μιας ουσίας στην οποία ο οργανισμός έχει αναπτύξει ανοχή.
Πηγαίνοντας ένα βήμα παραπέρα αναφέρουν τα εξής: «Για παράδειγμα, σε φυσικές μελέτες ασθενείς που δεν υποβλήθηκαν σε φαρμακευτική αγωγή είχαν πολύ μικρότερα επεισόδια κατάθλιψης και καλύτερες μακροπρόθεσμες προοπτικές συγκριτικά με τους ασθενείς που έπαιρναν φάρμακα (Coryell et al., 1995, Goldberg et al., 1998, Posternak et al., 2006). Πολλές από αυτές τις μελέτες έχουν δείξει ότι η μέση διάρκεια ενός επεισοδίου μείζονος κατάθλιψης χωρίς θεραπεία είναι 12-13 εβδομάδες (Coryell et al., 1995, Posternak et al., 2006). Δεδομένου ότι η άμεση αντικαταθλιπτική αγωγή της μείζονος κατάθλιψης απαιτεί αρκετές εβδομάδες προκειμένου να μειώσει τα συμπτώματα, η διάρκεια των επεισοδίων χωρίς αγωγή είναι πολύ μικρότερη από τη συνιστώμενη διάρκεια της θεραπείας με φάρμακα. Αυτό σημαίνει ότι η θεραπεία με φάρμακα μπορεί να καθυστερήσει τη θεραπεία των καταθλιπτικών επεισοδίων».
Οι ερευνητές του Χάρβαρντ κατέληξαν επίσης στο συμπέρασμα ότι τουλάχιστον το 50% των ασθενών που διέκοψαν τα φάρμακα υποτροπίασαν μέσα σε 14 μήνες. Για του λόγου το αληθές: «Η μακροχρόνια χρήση αντικαταθλιπτικών μπορεί να προκαλέσει κατάθλιψη, είναι πιθανόν οι αντικαταθλιπτικοί παράγοντες να τροποποιήσουν τη σύνδεση των νευρωνικών συνάψεων, πράγμα το οποίο όχι μόνο καθιστά αναποτελεσματικά τα αντικαταθλιπτικά, αλλά μπορεί επίσης να προκαλέσει μια μόνιμη, μη αντιμετωπίσιμη καταθλιπτική κατάσταση».
terrapapers.com_Vitamins and Herbs End
Καταναλωτές Προσοχή!
Σε αυτό το σημείο θα πούμε για τα μικρά γνωστά άσχημα αποτελέσματα που σχετίζονται με τη μακροχρόνια φαρμακευτική θεραπεία. Δεν θα επικεντρωθούμε στον κίνδυνο αυτοκτονίας και χρήσης βίας, αιμορραγίας ή ακόμη και καταστολής της λίμπιντο και σεξουαλικής δυσλειτουργίας ή απάθειας (ή της εξάρτησης από τη «μαγευτική γοητεία των φαρμάκων», όπως την αποκαλεί ο δρ Peter Breggin), την αύξηση του σωματικού βάρους και τη δυσγλυκαιμία. Ας επικεντρωθούμε στα στοιχεία που δείχνουν τον τρόπο που η ικανότητά σας να λειτουργήσετε μακροπρόθεσμα έχοντας κατάθλιψη σαμποτάρεται σε σημαντικό βαθμό λαμβάνοντας φαρμακευτική αγωγή για τη θεραπεία του πρώτου επεισοδίου κατάθλιψης.
Το ζήτημα αυτό διερευνήθηκε από τον Robert Whitaker και μπορεί να συνοψιστεί στις ακόλουθες μελέτες. Μακροχρόνιες μελέτες απέδειξαν κακή έκβαση λειτουργικότητας για όσους έλαβαν φαρμακευτική θεραπεία με το 60% των ασθενών να εξακολουθούν να πληρούν τα διαγνωστικά κριτήρια για ένα χρόνο (παρ’ όλο που παρουσίασαν παροδική βελτίωση μέσα στους πρώτους 3 μήνες).
Δύο μελέτες υποστηρίζουν ότι αν μια σοβαρή ψυχολογική κατάσταση ελεγχθεί από την αρχή, είναι πιθανότερη η ύπαρξη χειρότερης έκβασης για όσους λαμβάνουν φάρμακα με συνταγή γιατρού:
*Η μία υποστήριξε ότι ασθενείς που δεν ακολούθησαν ποτέ φαρμακευτική αγωγή παρουσίασαν βελτίωση σε ποσοστό 62% σε 6 μήνες, ενώ ασθενείς που έλαβαν φάρμακα παρουσίασαν μείωση των συμπτωμάτων μόνο κατά 33%.
*Η δεύτερη μελέτη πραγματοποίησε έρευνα σε ασθενείς με κατάθλιψη σε 15 πόλεις και διαπιστώθηκε ότι στο τέλος του έτους εκείνοι που δεν είχαν εκτεθεί σε ψυχοτρόπα φάρμακα διέθεταν πολύ καλύτερη γενική υγεία κι ότι τα συμπτώματά τους ήταν πολύ πιο ήπια, ενώ ταυτόχρονα είχαν λιγότερες πιθανότητες να εξακολουθούν να είναι «ψυχικά άρρωστοι».
Οι αποκαλύψεις δεν τελείωσαν ακόμα. Σε μια αναδρομική έρευνα 10 ετών που έγινε στην Ολλανδία, το 76% των ατόμων με κατάθλιψη που δεν έλαβε φάρμακα συνήλθε χωρίς υποτροπή συγκριτικά με το 50% των ασθενών που υποβλήθηκαν σε αγωγή. Σε αντίθεση με το χάος των αντιφατικών μελετών γύρω από τις βραχυπρόθεσμες επιπτώσεις, δεν υπάρχουν συγκρίσιμες μελέτες που να δείχνουν μακροπρόθεσμα θετικότερα αποτελέσματα σε όσους έλαβαν αντικαταθλιπτικά.
Ίσως εκείνο που απασχολεί περισσότερο έναν γιατρό ολιστικής προσέγγισης είναι τα στοιχεία που υποδηλώνουν ότι η μακροχρόνια θεραπεία με αντικαταθλιπτικά υπονομεύει στην πραγματικότητα τα γνωστά και προφανή οφέλη της άσκησης! Τα οφέλη της άσκησης στη θεραπεία της κατάθλιψης ήταν παρόμοια με αυτά από τη χρήση του Zoloft αλλά μειώνονταν όταν συνδυάζονταν με το Zoloft, ενώ οι ασθενείς υποτροπίασαν σε υψηλότερα ποσοστά συγκριτικά με τότε που ασκούνταν χωρίς λήψη φαρμάκων.
Η εμπορική εκμετάλλευση της ασθένειας
Ο Robert Whitaker μας βοηθά να θυμηθούμε κάτι: πριν από την ευρεία χρήση των αντικαταθλιπτικών, το Εθνικό Ινστιτούτο Ψυχικής Υγείας είχε ενημερώσει το ευρύ κοινό ότι οι άνθρωποι συχνά επανέρχονται ύστερα από ένα καταθλιπτικό επεισόδιο και συνήθως δεν το παθαίνουν και δεύτερη φορά. Τώρα πλέον έχουμε ραγδαία αύξηση του ποσοστού δυσκολίας στη χορήγηση των ραγδαία αυξανόμενων ιατρικών συνταγών. Ο Whitaker συγκέντρωσε και ανέλυσε στοιχεία που αποδεικνύουν ότι οι ημέρες εργασίας που χάνονται αυξάνονται με τη φαρμακευτική αγωγή, όπως επίσης και το ποσοστό μακροχρόνιας αναπηρίας (19% έναντι 9%), ενώ η συχνότητα απώλειας του «κύριου κοινωνικού ρόλου» και «ανικανότητας» είναι 3-7 φορές μεγαλύτερη με τη χορήγηση φαρμακευτικής αγωγής.
Αντίθετα, το 85% των ασθενών που δεν υποβλήθηκαν σε φαρμακευτική αγωγή ανάρρωσαν μέσα σε έναν χρόνο, με το 67% να το καταφέρνει σε 6 μήνες, πραγματικά αξιοζήλευτη στατιστική.
Τι συμβαίνει λοιπόν σε αυτή την περίπτωση; Από το ξεκίνημά του το 1952 και την περιβόητη ένταξη της ομοφυλοφιλίας ως ένα διαγνώσιμο σύνδρομο, το Διαγνωστικό και Στατιστικό Εγχειρίδιο των Ψυχικών Διαταραχών έχει πλέον προσθέσει περισσότερες από 300 διαγνώσεις στην πέμπτη έκδοσή του, όλες κατόπιν γενικής συναίνεσης μιας επιτροπής αποτελούμενης από επαγγελματίες με αντικρουόμενα συμφέροντα και εμπλοκή φαρμακευτικών εταιρειών.
O Allen Frances από το Πανεπιστήμιο της Κολούμπια αναφέρει: «Η μαζική ιατρικοποίηση της κανονικότητας ευτελίζει τις ψυχικές διαταραχές και οδηγεί σε έναν κατακλυσμό από περιττές φαρμακευτικές αγωγές – ένα πραγματικό χρυσωρυχείο για τη φαρμακευτική βιομηχανία, αλλά ένα τεράστιο κόστος για τους νέους ψευδώς θετικούς ασθενείς που πιάνονται στο τεράστιο δίχτυ του Διαγνωστικού και Στατιστικού Εγχειριδίου των Ψυχικών Διαταραχών».
Πρέπει να απελευθερώσουμε το ευρύ κοινό από τα «μάγια», να απορρίψουμε το μιμίδιο της σεροτονίνης και να αρχίσουμε να αντιμετωπίζουμε την κατάθλιψη (όπως επίσης και το άγχος, τη διπολική διαταραχή, τη σχιζοφρένεια, την ιδεοψυχαναγκαστική διαταραχή κλπ) γι’ αυτό που είναι στην πραγματικότητα – μια απελπισμένη έκφραση του οργανισμού που αγωνίζεται να προσαρμοστεί σε κάποιον στρεσογόνο παράγοντα. Πρέπει να εντοπίζουμε τα τρωτά σημεία, τις στάσεις ζωής που μπορούν να τροποποιηθούν, να ενισχύσουμε τη βασική κυτταρική λειτουργία, την αποτοξίνωση και το ανοσοποιητικό σύστημα.
Στην εξατομικευμένη φαρμακευτική αγωγή, αυτές οι αφηρημένες έννοιες χάνουν το νόημά τους, διότι εστιάζουν μόνο στο «τι» των συμπτωμάτων με έναν ιμπρεσιονιστικό, μη ακριβή τρόπο. Τόσο χρήσιμο όσο το να ισχυριζόμαστε ότι ο πυρετός είναι η ασθένεια και το παυσίπονο η θεραπεία. Η Ψυχιατρική έχει τραγουδήσει το κύκνειο άσμα της κι ο γοερός θρήνος της ακούγεται ακόμα.
@Dr Kelly Brogan /ψυχίατρος
Μετάφραση/Επιμέλεια: Σωτηρία Κακαγιά

supplements
Η δρ Brogan ασχολείται με την Ψυχιατρική, την Ψυχοσωματική Ιατρική, την Ψυχιατρική της Αναπαραγωγής και την Ολιστική Ιατρική και εφαρμόζει τη Λειτουργική Ιατρική, η οποία προσεγγίζει την ασθένεια ως μια εκδήλωση στα αλληλένδετα συστήματα του οργανισμού. Ολοκληρώνοντας τις σπουδές της στη Γνωστική Νευροεπιστήμη στο Ινστιτούτο Τεχνολογίας της Μασαχουσέτης (MIT), πήρε διδακτορικό από το Πανεπιστήμιο Κορνέλ, σπούδασε και πήρε υποτροφία στο Μπελιβό / Πανεπιστήμιο Νέας Υόρκης. Είναι μία από τους λίγους γιατρούς με εκπαίδευση στην Περιγεννητική Ψυχιατρική εφαρμόζοντας ολιστική προσέγγιση κατά τη διάρκεια θεραπείας των ασθενών με έμφαση στην περιβαλλοντική ιατρική και τη διατροφή.
Είναι μητέρα δύο παιδιών και ενεργή υποστηρίκτρια της εμπειρίας του τοκετού, των δικαιωμάτων γεννήσεων των γυναικών καθώς και του περιορισμού των περιττών παρεμβάσεων, γεγονός που πηγάζει από την εμπειρία της στην ανάλυση δεδομένων ασφαλείας και τη συγκατάθεση των ασθενών ύστερα από ενημέρωσή τους σχετικά με τις ιατρικές πρακτικές. Είναι ιατρική διευθύντρια της εκπομπής «Fearless Parent» και μέλος της συμβουλευτικής επιτροπής «GreenMedInfo.com» και «Pathways to Family Wellness». Εργάζεται στη Νέα Υόρκη και διδάσκει στο Μπελιβό / Πανεπιστήμιο Νέας Υόρκης.
Παραπομπές
1 J Am Board Fam Med November 1, 2003 vol. 16 no. 6 513-524
2 Consum Rep. 1992 Feb;57(2):87-94.
3 Mad in America
4 N Engl J Med 2008; 358:252-260
5 Prevention & Treatment, Vol 1(2), Jun 1998
6 PLOS Medicine February 26, 2008
7 JAMA. 2010 Jan 6;303(1):47-53.
8 Cochrane Database Syst Rev. 2004;(1):CD003012.
9 BMJ 2005; 331
10 Arch Gen Psychiatry. 2000 Apr;57(4):311-7.
11 STARD November 1, 2006
12 PLOS Medicine November 8, 2005
13 Am J Psychiatry. 1996 Feb;153(2):151-62.
14 Front Psychol. 2011 Jul 7;2:159.
15 Harvard Medical School 1998
16 Mad in America November 2011
17 Br J Gen Pract. 1998 December; 48(437): 1840–1844.
18 Mad in America December 2011
19 British Journal of General Practice 1998, 48, 1840-1844
20 J Clin Pharm Ther. 2000 Feb;25(1):61-6.
21 Psychosom Med. 2000 Sep-Oct;62(5):633-8.22 KellyBroganMD.com November 20, 2013
23 Journal of Clinical Psychopharmacology December 2007, Volume 27, Number 6
24 Mad in America November 22, 2011
25 British Journal of Psychiatry 2009, 183, 587-593
26 British Journal of Psychiatry 2009, 183, 587-593
27 J Nerv Ment Dis 2006:194: 324-329
28 Psychother Psychosom. 2006;75(3):154-60.
29 Nat Rev Neurosci. 2005 Mar;6(3):241-6.
30 N Engl J Med 2008; 358:55-68
31 Science July 18, 2003
32 JAMA. 2009;301(23):2462-2471.
33 Psychology Today February 20, 2012
34 Public Citizen July 23, 2001

terrapapers.comAντικαταθλιπτικά & Παρενέργειες – Η εμπορική εκμετάλλευση της ασθένειας

Όταν βλέπω καινούριους ασθενείς, ΔΕΝ τους συνταγογραφώ φάρμακα. Οι ασθενείς που έρχονται σε μένα ξέρουν ότι σκοπεύω να τους βοηθήσω να κατανοήσουν ΓΙΑΤΙ βιώνουν «αυτό» που τους συμβαίνει. Αφού μειώσω τη φαρμακευτική αγωγή των ασθενών μου, αν τα συμπτώματα παρουσιαστούν ξανά εφαρμόζουμε εναλλακτικές θεραπείες.
Αν κι έχουν επίγνωση της βασικής θέσης μου στο θέμα της συνταγογράφησης φαρμάκων, αυτό δεν φαίνεται να εμποδίζει κάποιους ασθενείς από το να ζητήσουν αντικαταθλιπτικά χάπια πιστεύοντας ότι αυτό θα αποτελέσει μια γρήγορη λύση στο πρόβλημά τους. Από πού έμαθαν άραγε να σκέφτονται και να ζητούν κάτι τέτοιο; Ίσως αυτό να αντικατοπτρίζει το 49% των ασθενών που ζητούν φάρμακα επηρεασμένοι από τις διαφημίσεις των φαρμακευτικών εταιρειών. Με βάση αυτή τη ζήτηση, 7 στις 10 φορές οι γιατροί συνταγογραφούν φάρμακα, διότι οι ασθενείς έμαθαν από τις διαφημίσεις ότι έχουν κάποιο «πρόβλημα» που θα πρέπει να λύσουν με φαρμακευτική αγωγή.
Σε μια περίοδο 10 ετών από το 1999 έως το 2008, το ποσό που χρησιμοποιήθηκε για την άμεση διαφήμιση στον καταναλωτή τριπλασιάστηκε από το 1,3 στα 4,8 δισεκατομμύρια δολάρια, τα οποία διατέθηκαν για την ενημέρωση (ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΑ) των ασθενών σχετικά με την ανάγκη τους για ψυχιατρική φαρμακευτική αγωγή. Η «μαζική παροχή» Αναστολέων Επαναπρόσληψης Σεροτονίνης δεν οφείλεται στην καλή κατανόηση του τρόπου λειτουργίας τους, ούτε στην αποτελεσματικότητά τους ή την ασφαλή χρήση τους. Στην πραγματικότητα, δεν οφείλεται σε κανένα από τα παραπάνω. Όπως δήλωσε ο καθηγητής της Νευροεπιστήμης Elliot Valenstein, όσα διαβάζουν γιατροί και κοινό σχετικά με τις ψυχικές ασθένειες δεν είναι καθόλου αντιπροσωπευτικά όλων των διαθέσιμων πληροφοριών.
Αντίστροφος συλλογισμός
Tι ακριβώς θεραπεύουμε; Αν ρωτούσατε κάποιους ανθρώπους στο δρόμο για την αιτία της κατάθλιψης, είναι πολύ πιθανόν να απαντήσουν παπαγαλίζοντας τη φράση «οφείλεται στην έλλειψη σεροτονίνης». Η υπόθεση αυτή, που είναι γνωστή ως υπόθεση μονοαμίνης, προέκυψε από τις παρατηρήσεις των παρενεργειών που σχετίζονταν με τη διάθεση στη θεραπεία ασθενών που έπασχαν από φυματίωση με ιπρονιαζίδη, η οποία είχε κάποια ανασταλτική επίδραση στη διάσπαση των μονοαμινών.
Από την τυχαία παρατήρηση και τις διφορούμενες συζητήσεις για τον ρόλο της ρεζερπίνης στην πρόκληση και τη θεραπεία καταστάσεων κατάθλιψης, γεννήθηκε αυτή η θεωρία. Οι έξι δεκαετίες ερευνών που ακολούθησαν και πραγματοποιήθηκαν σε ασθενείς οι οποίοι δεν υποβλήθηκαν ποτέ σε φαρμακευτική αγωγή, ήταν αντικρουόμενες, μπερδεμένες και ασαφείς και μια κριτική επισκόπηση της υπόθεσης μονοαμίνης ανέφερε τα εξής: «… δεν υπάρχει άμεση απόδειξη ανεπάρκειας σεροτονίνης ή νορεπινεφρίνης παρά τις χιλιάδες έρευνες που έχουν διεξαχθεί για την επιβεβαίωση αυτής της αντίληψης».
Σε παρόμοια συμπεράσματα καταλήγει και μια ανάλυση στο ιατρικό περιοδικό «New England Journal of Medicine» για τη μείζονα κατάθλιψη, η οποία αναφέρει: «…πολυάριθμες μελέτες των μεταβολιτών νορεπινεφρίνης και σεροτονίνης στο πλάσμα, τα ούρα και το εγκεφαλονωτιαίο υγρό, καθώς και μεταθανάτιες μελέτες ασθενών με κατάθλιψη, δεν έχουν επιβεβαιώσει την υποτιθέμενη ανεπάρκεια».
Διερευνώντας αυτή την ενδιαφέρουσα κι απλή ιδέα για την ύπαρξη χημικής ανεπάρκειας, δεν είμαστε σε θέση να μετρήσουμε τις ποσότητες σεροτονίνης στο κεντρικό νευρικό σύστημα, ούτε να εξηγήσουμε τις εσωτερικές διεργασίες των 14 διαφορετικών τύπων υποδοχέων σεροτονίνης. Επίσης, δεν μπορούμε να γνωρίζουμε το τεράστιο ποσοστό των νευρώνων μεταφοράς σεροτονίνης ούτε και για την ασθενή αλληλεπίδραση μεταξύ των 100 νευροδιαβιβαστών που είναι ενεργοί στον εγκέφαλο.
Ο δρ Daniel Carlat, συγγραφέας του βιβλίου «Unhinged», γράφει τα εξής: «Έχουμε πείσει τον εαυτό μας ότι έχουμε ανακαλύψει θεραπείες για τις ψυχικές ασθένειες, όταν στην πραγματικότητα γνωρίζουμε τόσα λίγα για την υποκείμενη νευροβιολογία των αιτιών τους, οι θεραπείες μας συχνά αποτελούν απλώς μια σειρά από δοκιμές και λάθη».
Antidepressants no terrapapers 1 (2)
Πώς λειτουργούν τα φάρμακα;
Ακόμη κι αν δεχτούμε την υπόθεση ότι αυτά τα φάρμακα είναι πράγματι ωφέλιμα, το να κάνουμε ιατρική διάγνωση με βάση αυτή την παρατήρηση είναι το ίδιο με το να λέμε ότι όταν κάποιος είναι ντροπαλός φταίει η έλλειψη αλκοόλ ή ότι η ημικρανία οφείλεται στην έλλειψη κωδεΐνης και στους συναδέλφους μου που εφαρμόζουν ολιστική προσέγγιση και οι οποίοι δηλώνουν ενθουσιασμένοι από τη χορήγηση τρυπτοφάνης και υδροξυτρυπτοφάνης σε ασθενείς που δεν είχαν λάβει ποτέ πριν παρόμοια φαρμακευτική αγωγή, θέλω να υπενθυμίσω ότι η μοναδική φορά που η μειωμένη τρυπτοφάνη είχε συσχετιστεί με κακή διάθεση ήταν σε ασθενείς που είχαν λάβει προηγουμένως θεραπεία με Αναστολείς Επαναπρόσληψης Σεροτονίνης.
Έχουμε μάθει να συνδέουμε τη σεροτονίνη με την καλή διάθεση, αλλά στην πραγματικότητα η υψηλή σεροτονίνη έχει συνδεθεί με ασθένειες, όπως το καρκινοειδές σύνδρομο, τη νόσο του Αλτσχάιμερ, τον αυτισμό και τη σχιζοφρένεια. Η χαμηλή στάθμη των μεταβολιτών της σεροτονίνης (5H1AA) είναι ενδεικτική της ροής της σεροτονίνης καθώς και αποτέλεσμα της αυξημένης σεροτονίνης στη νευρική σύναψη. Η κατάσταση αυτή έχει συσχετιστεί με την τάση αυτοκτονίας, τα βίαια εγκλήματα, τον αλκοολισμό, τη βουλιμία και την επιδειξιομανία! Σαφώς λοιπόν και δεν έχουμε να κάνουμε με την απλή νοοτροπία του «όσο περισσότερο τόσο το καλύτερο» ούτε και ψάχνουμε να βρούμε μια «ισορροπημένη αναλογία».
Κυνηγώντας αυτό το μοτίβο και επιδιώκοντας να αλλάξουμε τα επίπεδα σεροτονίνης είναι σαν να προσπαθούμε να συνδέσουμε ένα σωρό από διάσπαρτες κουκίδες με μια μεγάλη ευθεία γραμμή – προφανώς θα πρέπει να αγνοήσουμε αυτές που δεν εφαρμόζουν σωστά. Και ποιός ο ρόλος των γονιδίων; Μήπως κάποιος έχει γεννηθεί με αυτό το ελάττωμα; Παρά τις συνεχείς προσπάθειες για τον εντοπισμό «του ελαττωματικού γονιδίου», μια λανθασμένη θεωρία που ξεκίνησε το 2003 και η οποία υποστήριζε ότι όσοι γεννιούνται με μια παραλλαγή του μεταφορέα της σεροτονίνης είχαν 3 φορές περισσότερες πιθανότητες να εμφανίσουν κατάθλιψη, αργότερα ανατράπηκε από μια μετα-ανάλυση 14.000 ασθενών η οποία διέψευσε αυτή τη σύνδεση.
Ο δρ Insel, επικεφαλής του Εθνικού Ινστιτούτο Ψυχικής Υγείας, δήλωσε τα εξής: «Παρά τις υψηλές προσδοκίες, ούτε η γονιδιωματική ούτε η μαγνητική τομογραφία επηρέασαν τη διάγνωση ή τη θεραπεία των 45 εκατομμυρίων Αμερικανών που υποφέρουν κάθε χρόνο από σοβαρές ή μέτριες ψυχικές παθήσεις». Ο δρ Daniel Carlat συνεχίζει λέγοντας: «Όπου υπάρχει κάποιο κενό στην επιστήμη, οι φαρμακευτικές εταιρείες σπεύδουν να δημιουργήσουν ένα μήνυμα μάρκετινγκ και να το ονομάσουν επιστήμη. Ως αποτέλεσμα, η ψυχιατρική έχει αποτελέσει πρόσφορο έδαφος για εξωφρενικούς χειρισμούς της επιστήμης στην υπηρεσία του κέρδους».
Οι μεγάλες φαρμακοβιομηχανίες πλέκουν έναν ελκυστικό μύθο.
Κάθε χρόνο δαπανώνται 11 δισεκατομμύρια δολάρια για αντικαταθλιπτικά φάρμακα, οι φαρμακευτικές εταιρείες διαθέτουν 625 λομπίστες, ενώ χρηματοδοτούν πάνω από το 70% των δοκιμών του Οργανισμού Τροφίμων και Φαρμάκων των ΗΠΑ. Καλοπιάνουν τους γιατρούς, τους δίνουν δείγματα, παροτρύνουν τους ασθενείς να «συμβουλευτούν τον γιατρό τους», δωροδοκούν συμβούλους προκειμένου να μιλήσουν σε επιστημονικά συνέδρια, διαφημίζονται σε ιατρικά περιοδικά, χρηματοδοτούν την ιατρική εκπαίδευση και προωθούν αφανείς συγγραφείς (ghostwriters), υποβάλουν επιλεκτικά και περιττά στοιχεία προς δημοσίευση.
Οι ψυχιατρικές μελέτες που χρηματοδοτούνται από φαρμακευτικές εταιρείες έχουν 4 φορές μεγαλύτερες πιθανότητες να δημοσιευτούν αν είναι θετικές, ενώ μόνο το 18% των ψυχιάτρων γνωστοποιούν τα αντικρουόμενα συμφέροντά τους όταν δημοσιεύουν στοιχεία.
Οι μελέτες τους επιτρέπουν:
*Τη διαδικασία έκπλυσης των εικονικών φαρμάκων, με σκοπό την απαλλαγή όσων είναι πιθανό να ανταποκριθούν στο εικονικό φάρμακο προτού το πόρισμα της μελέτης ενισχύσει τα αποτελέσματα.
*Την αντικατάσταση όσων δεν ανταποκρίθηκαν στο φάρμακο.
*Την αναίρεση της τυφλής κλινικής δοκιμής με τη χρήση αδρανών εικονικών φαρμάκων, έτσι ώστε οι συμμετέχοντες να γνωρίζουν ότι έχουν υποβληθεί σε θεραπεία.
*Τη χρήση ηρεμιστικών ταυτόχρονα με τη μελέτη της φαρμακευτικής αγωγής.
Σε μια διάσημη πλέον μελέτη που δημοσιεύτηκε το 2008 στο ιατρικό περιοδικό «New England Journal of Medicine», ο δρ Turner και άλλοι προσπάθησαν να εκθέσουν την έκταση της παραποίησης των δεδομένων. Ύστερα από γενναίες προσπάθειες να αποκαλύψουν αδημοσίευτα δεδομένα, διαπίστωσαν ότι στο χρονικό διάστημα 1987 – 2004, εγκρίθηκαν 12 είδη αντικαταθλιπτικών με βάση 74 μελέτες. Τα 38 ήταν θετικά και κυκλοφόρησαν τα 37 από αυτά.
Τα 37 ήταν αρνητικά (δεν είχαν κανένα όφελος) και 3 από αυτά κυκλοφόρησαν ως τέτοια, 11 ως σχετικά θετικά (με βάση πάντα τα δεδομένα κι όχι το συμπέρασμα του συγγραφέα!) και 22 δεν κυκλοφόρησαν καθόλου. Δεδομένου ότι ο Οργανισμός Τροφίμων και Φαρμάκων των ΗΠΑ απαιτεί 2 μελέτες για να εγκρίνει ένα φάρμακο, μπορείτε να δείτε τον τρόπο που οι εταιρείες αυτές στρίβουν το κέρμα επανειλημμένα έως ότου φέρουν κορώνα ελπίζοντας ότι κανείς δεν θα ψάξει το θέμα. Ο Robert Whitaker, συγγραφέας των βιβλίων «Anatomy of An Epidemic» και «Mad In America», αναφέρει ότι οι πρακτικές αυτές υπονομεύουν την ακρίβεια των στοιχείων και παρέχουν πληροφορίες που αλλοιώνουν την ιατρική φροντίδα των ασθενών θέτοντάς τους σε κίνδυνο.
Το κόστος αυτής της χειραγώγησης πληροφοριών είναι η απώλεια της συγκατάθεσης των ασθενών ύστερα από ενημέρωση από τον θεράποντα ιατρό, αφού οι γιατροί δεν είναι σε θέση να μοιραστούν με τους ασθενείς τους κινδύνους και τα οφέλη των φαρμάκων. Αυτό συμβαίνει διότι τα οφέλη κατασκευάζονται και οι κίνδυνοι δεν αποκαλύπτονται (ύστερα από δοκιμές μόλις 5-6 εβδομάδων) ή παραμένουν άγνωστοι.
Antidepressants -no terrapapers 1
Φάρμακα πλασέμπο: γιατί είναι τόσο «αποτελεσματικά».
Παρά τις προσπάθειες των μεγάλων φαρμακοβιομηχανιών, η αλήθεια σχετικά με αυτά τα φάρμακα-βόμβες για τον εγκέφαλο βγαίνει στην επιφάνεια. Το 1998, ο δρ Irving Kirsch, ένας εμπειρογνώμονας στο φαινόμενο πλασέμπο, δημοσίευσε μια μετα-ανάλυση 3.000 ασθενών που υποβλήθηκαν σε θεραπεία με αντικαταθλιπτικά, ψυχοθεραπεία, φάρμακα πλασέμπο ή καμία θεραπεία και διαπίστωσε ότι το 27% της ανταπόκρισης στη θεραπεία οφειλόταν στη δράση του κανονικού φαρμάκου.
Ακολούθησε επανεξέταση το 2008, για την οποία επικαλέστηκε τον Νόμο περί ελευθερίας των πληροφοριών προκειμένου να αποκτήσει πρόσβαση σε αδημοσίευτες μελέτες και διαπίστωσε ότι, συμπεριλαμβανόμενων αυτών, τα αντικαταθλιπτικά ξεπερνούσαν σε απόδοση το εικονικά φάρμακα μόνο σε 20 από τις 46 δοκιμές (λιγότερες από τις μισές!) και ότι η συνολική διαφορά ανάμεσα στα κανονικά και τα εικονικά φάρμακα ήταν 1,7 μονάδες στην Κλίµακα Κατάθλιψης του Hamilton. Αυτή η μικρή προσαύξηση ήταν κλινικά ασήμαντη και πιθανόν αναφερόταν στις παρενέργειες από τη χρήση του φαρμάκου (καταστολή ή εγρήγορση).
Ο Kirsch ανακάλυψε ότι οι ασθενείς που υπέφεραν από σοβαρή κατάθλιψη είχαν μικρότερη ανταπόκριση στα εικονικά φάρμακα, ενδεχομένως δίνοντας την εντύπωση κάποιας αυξημένης αποτελεσματικότητας των φαρμάκων, όπως βρέθηκε από τον δρα Fournier και άλλους. Όταν χρησιμοποιήθηκε ενεργό ψευδοφάρμακο, η Βάση Δεδομένων Κοχρέιν βρήκε ότι οι διαφορές ανάμεσα στα κανονικά φάρμακα και τα εικονικά εξαφανίστηκε, προσδίδοντας αξιοπιστία στον ισχυρισμό ότι το αδρανές ψευδοφάρμακο ενισχύει την αποτελεσματικότητα των κανονικών.
Σε απάντηση των συστάσεων που δόθηκαν το 2005 από το Εθνικό Ινστιτούτο Υγείας και Κλινικής Αριστείας (NICE) ότι οι Αναστολείς Επαναπρόσληψης Σεροτονίνης πρέπει να χορηγούνται πρώτοι στη θεραπευτική αγωγή κατά της κατάθλιψης, οι Kirsch και Moncrieff επισήμαναν ότι τα δεδομένα της NICE έδειχναν διαφορά 1 μονάδας στην Κλίµακα Κατάθλιψης του Hamilton ανάμεσα στα κανονικά και τα εικονικά φάρμακα κι ότι το εύρημα δεν αφορούσε τους ασθενείς που έπασχαν από πιο βαριά κατάθλιψη.
Η διαπίστωση της τεράστιας επίδρασης των εικονικών φαρμάκων αναφέρθηκε επίσης και σε δύο διαφορετικές μετα-αναλύσεις του δρος Khan και άλλων που βρήκαν διαφορά 10% ανάμεσα στην αποτελεσματικότητα των εικονικών φαρμάκων και των αντικαταθλιπτικών καθώς και παρεμφερή ποσοστά αυτοκτονιών. Η μεγαλύτερη μη χρηματοδοτούμενη από τη βιομηχανία των φαρμάκων μελέτη κόστισε στο δημόσιο 35.000.000 δολάρια, συμμετείχαν 4000 ασθενείς που έλαβαν θεραπεία με Celexa (η έρευνα δεν ήταν τυφλή, οπότε γνώριζαν τι φάρμακο είχαν λάβει) και οι μισοί από αυτούς παρουσίασαν βελτίωση σε 8 εβδομάδες. Εκείνοι που δεν βελτιώθηκαν άλλαξαν αγωγή κι έλαβαν Wellbutrin, Effexor ή Zoloft ή «ενισχύθηκαν» με Buspar ή Wellbutrin.
Μπορείτε να μαντέψετε τη συνέχεια; Ανεξάρτητα από την αγωγή που ακολούθησαν, παρουσίασαν ύφεση των συμπτωμάτων στο ίδιο εντυπωσιακό ποσοστό 18-30%. Μόνο το 3% των ασθενών βρισκόταν σε ύφεση για 12 μήνες. Τι πειράζει αν η ύφεση οφείλεται στο φαινόμενο πλασέμπο;
Αποτελέσματα υπάρχουν, τουλάχιστον για κάποιο χρονικό διάστημα, οπότε ποιός ενδιαφέρεται; Σε αυτό το σημείο πάντως, εγώ κι άλλοι ψυχίατροι και επαγγελματίες υγείας ενδιαφερόμαστε: για πρώτη φορά συνειδητοποίησα την εξαρτησιογόνα φύση αυτών των φαρμάκων όταν διέκοψα τη λήψη του Zoloft σε μια ασθενή εν αναμονή μιας εγκυμοσύνης, η οποία βίωσε για περίπου 6 μήνες παρατεταμένο στερητικό σύνδρομο που ξεκίνησε δύο μήνες μετά την τελευταία δόση. Αυτό ήταν κάτι του οποίου η αντιμετώπιση δεν συμπεριλαμβανόταν στην εκπαίδευσή μου.
Τι ακριβώς κάνουν αυτά τα φάρμακα;
Η αλήθεια είναι ότι γνωρίζουμε ελάχιστα.
Μας αρέσει να προσκολλόμαστε σε απλές εξηγήσεις, αλλά ακόμη και τα ονόματα των διαφόρων αντικαταθλιπτικών και των εκλεκτικών αναστολέων επαναπρόσληψης σεροτονίνης και της νορεπινεφρίνης είναι παραπλανητικά. Τα φάρμακα αυτά απέχουν πολύ από τον προσδιορισμό «επιλεκτικά». Σε μια σημαντική ανάλυσή του ο πρώην διευθυντής του Εθνικού Ινστιτούτου Ψυχικής Υγείας (NIMH) ισχυρίστηκε ότι τα αντικαταθλιπτικά «δημιουργούν διαταραχές στη λειτουργία των νευροδιαβιβαστών» αναγκάζοντας τον οργανισμό να αντισταθμίσει την αλλαγή μέσω μιας σειράς προσαρμογών που επέρχονται μετά από «χρόνια χορήγηση» και που οδηγούν τον εγκέφαλο να λειτουργεί, μετά από μερικές εβδομάδες, με έναν τρόπο «ποιοτικά και ποσοτικά διαφορετικό από τη φυσιολογική του κατάσταση».
Οι αλλαγές στην πυκνότητα των β-αδρενεργικών υποδοχέων, η ευαισθησία του αυτοϋποδοχέως σεροτονίνης και η ροή της σεροτονίνης συμβαίνουν στην προσπάθεια του οργανισμού να ανταποδώσει την επίθεση του φαρμάκου. Ο δρ Andrews και άλλοι το ονόμασαν αυτό «αντιθετική ανοχή» και μέσα από μια προσεκτική μετα-ανάλυση 46 μελετών απέδειξαν ότι ο κίνδυνος υποτροπής του ασθενούς είναι ευθέως ανάλογος με το πόσο «δραστική» είναι η φαρμακευτική αγωγή και ο οποίος βέβαια θα είναι πάντα υψηλότερος σε σχέση με τα εικονικά φάρμακα (44,6% έναντι 24,7%). Αμφισβήτησαν τα συμπεράσματα της μειωμένης υποτροπής που οφειλόταν στη συνεχή φαρμακευτική αγωγή θεωρώντας ότι αντιπροσωπεύουν οτιδήποτε άλλο εκτός από την αντίδραση που προκαλείται από τη διακοπή μιας ουσίας στην οποία ο οργανισμός έχει αναπτύξει ανοχή.
Πηγαίνοντας ένα βήμα παραπέρα αναφέρουν τα εξής: «Για παράδειγμα, σε φυσικές μελέτες ασθενείς που δεν υποβλήθηκαν σε φαρμακευτική αγωγή είχαν πολύ μικρότερα επεισόδια κατάθλιψης και καλύτερες μακροπρόθεσμες προοπτικές συγκριτικά με τους ασθενείς που έπαιρναν φάρμακα (Coryell et al., 1995, Goldberg et al., 1998, Posternak et al., 2006). Πολλές από αυτές τις μελέτες έχουν δείξει ότι η μέση διάρκεια ενός επεισοδίου μείζονος κατάθλιψης χωρίς θεραπεία είναι 12-13 εβδομάδες (Coryell et al., 1995, Posternak et al., 2006). Δεδομένου ότι η άμεση αντικαταθλιπτική αγωγή της μείζονος κατάθλιψης απαιτεί αρκετές εβδομάδες προκειμένου να μειώσει τα συμπτώματα, η διάρκεια των επεισοδίων χωρίς αγωγή είναι πολύ μικρότερη από τη συνιστώμενη διάρκεια της θεραπείας με φάρμακα. Αυτό σημαίνει ότι η θεραπεία με φάρμακα μπορεί να καθυστερήσει τη θεραπεία των καταθλιπτικών επεισοδίων».
Οι ερευνητές του Χάρβαρντ κατέληξαν επίσης στο συμπέρασμα ότι τουλάχιστον το 50% των ασθενών που διέκοψαν τα φάρμακα υποτροπίασαν μέσα σε 14 μήνες. Για του λόγου το αληθές: «Η μακροχρόνια χρήση αντικαταθλιπτικών μπορεί να προκαλέσει κατάθλιψη, είναι πιθανόν οι αντικαταθλιπτικοί παράγοντες να τροποποιήσουν τη σύνδεση των νευρωνικών συνάψεων, πράγμα το οποίο όχι μόνο καθιστά αναποτελεσματικά τα αντικαταθλιπτικά, αλλά μπορεί επίσης να προκαλέσει μια μόνιμη, μη αντιμετωπίσιμη καταθλιπτική κατάσταση».
terrapapers.com_Vitamins and Herbs End
Καταναλωτές Προσοχή!
Σε αυτό το σημείο θα πούμε για τα μικρά γνωστά άσχημα αποτελέσματα που σχετίζονται με τη μακροχρόνια φαρμακευτική θεραπεία. Δεν θα επικεντρωθούμε στον κίνδυνο αυτοκτονίας και χρήσης βίας, αιμορραγίας ή ακόμη και καταστολής της λίμπιντο και σεξουαλικής δυσλειτουργίας ή απάθειας (ή της εξάρτησης από τη «μαγευτική γοητεία των φαρμάκων», όπως την αποκαλεί ο δρ Peter Breggin), την αύξηση του σωματικού βάρους και τη δυσγλυκαιμία. Ας επικεντρωθούμε στα στοιχεία που δείχνουν τον τρόπο που η ικανότητά σας να λειτουργήσετε μακροπρόθεσμα έχοντας κατάθλιψη σαμποτάρεται σε σημαντικό βαθμό λαμβάνοντας φαρμακευτική αγωγή για τη θεραπεία του πρώτου επεισοδίου κατάθλιψης.
Το ζήτημα αυτό διερευνήθηκε από τον Robert Whitaker και μπορεί να συνοψιστεί στις ακόλουθες μελέτες. Μακροχρόνιες μελέτες απέδειξαν κακή έκβαση λειτουργικότητας για όσους έλαβαν φαρμακευτική θεραπεία με το 60% των ασθενών να εξακολουθούν να πληρούν τα διαγνωστικά κριτήρια για ένα χρόνο (παρ’ όλο που παρουσίασαν παροδική βελτίωση μέσα στους πρώτους 3 μήνες).
Δύο μελέτες υποστηρίζουν ότι αν μια σοβαρή ψυχολογική κατάσταση ελεγχθεί από την αρχή, είναι πιθανότερη η ύπαρξη χειρότερης έκβασης για όσους λαμβάνουν φάρμακα με συνταγή γιατρού:
*Η μία υποστήριξε ότι ασθενείς που δεν ακολούθησαν ποτέ φαρμακευτική αγωγή παρουσίασαν βελτίωση σε ποσοστό 62% σε 6 μήνες, ενώ ασθενείς που έλαβαν φάρμακα παρουσίασαν μείωση των συμπτωμάτων μόνο κατά 33%.
*Η δεύτερη μελέτη πραγματοποίησε έρευνα σε ασθενείς με κατάθλιψη σε 15 πόλεις και διαπιστώθηκε ότι στο τέλος του έτους εκείνοι που δεν είχαν εκτεθεί σε ψυχοτρόπα φάρμακα διέθεταν πολύ καλύτερη γενική υγεία κι ότι τα συμπτώματά τους ήταν πολύ πιο ήπια, ενώ ταυτόχρονα είχαν λιγότερες πιθανότητες να εξακολουθούν να είναι «ψυχικά άρρωστοι».
Οι αποκαλύψεις δεν τελείωσαν ακόμα. Σε μια αναδρομική έρευνα 10 ετών που έγινε στην Ολλανδία, το 76% των ατόμων με κατάθλιψη που δεν έλαβε φάρμακα συνήλθε χωρίς υποτροπή συγκριτικά με το 50% των ασθενών που υποβλήθηκαν σε αγωγή. Σε αντίθεση με το χάος των αντιφατικών μελετών γύρω από τις βραχυπρόθεσμες επιπτώσεις, δεν υπάρχουν συγκρίσιμες μελέτες που να δείχνουν μακροπρόθεσμα θετικότερα αποτελέσματα σε όσους έλαβαν αντικαταθλιπτικά.
Ίσως εκείνο που απασχολεί περισσότερο έναν γιατρό ολιστικής προσέγγισης είναι τα στοιχεία που υποδηλώνουν ότι η μακροχρόνια θεραπεία με αντικαταθλιπτικά υπονομεύει στην πραγματικότητα τα γνωστά και προφανή οφέλη της άσκησης! Τα οφέλη της άσκησης στη θεραπεία της κατάθλιψης ήταν παρόμοια με αυτά από τη χρήση του Zoloft αλλά μειώνονταν όταν συνδυάζονταν με το Zoloft, ενώ οι ασθενείς υποτροπίασαν σε υψηλότερα ποσοστά συγκριτικά με τότε που ασκούνταν χωρίς λήψη φαρμάκων.
Η εμπορική εκμετάλλευση της ασθένειας
Ο Robert Whitaker μας βοηθά να θυμηθούμε κάτι: πριν από την ευρεία χρήση των αντικαταθλιπτικών, το Εθνικό Ινστιτούτο Ψυχικής Υγείας είχε ενημερώσει το ευρύ κοινό ότι οι άνθρωποι συχνά επανέρχονται ύστερα από ένα καταθλιπτικό επεισόδιο και συνήθως δεν το παθαίνουν και δεύτερη φορά. Τώρα πλέον έχουμε ραγδαία αύξηση του ποσοστού δυσκολίας στη χορήγηση των ραγδαία αυξανόμενων ιατρικών συνταγών. Ο Whitaker συγκέντρωσε και ανέλυσε στοιχεία που αποδεικνύουν ότι οι ημέρες εργασίας που χάνονται αυξάνονται με τη φαρμακευτική αγωγή, όπως επίσης και το ποσοστό μακροχρόνιας αναπηρίας (19% έναντι 9%), ενώ η συχνότητα απώλειας του «κύριου κοινωνικού ρόλου» και «ανικανότητας» είναι 3-7 φορές μεγαλύτερη με τη χορήγηση φαρμακευτικής αγωγής.
Αντίθετα, το 85% των ασθενών που δεν υποβλήθηκαν σε φαρμακευτική αγωγή ανάρρωσαν μέσα σε έναν χρόνο, με το 67% να το καταφέρνει σε 6 μήνες, πραγματικά αξιοζήλευτη στατιστική.
Τι συμβαίνει λοιπόν σε αυτή την περίπτωση; Από το ξεκίνημά του το 1952 και την περιβόητη ένταξη της ομοφυλοφιλίας ως ένα διαγνώσιμο σύνδρομο, το Διαγνωστικό και Στατιστικό Εγχειρίδιο των Ψυχικών Διαταραχών έχει πλέον προσθέσει περισσότερες από 300 διαγνώσεις στην πέμπτη έκδοσή του, όλες κατόπιν γενικής συναίνεσης μιας επιτροπής αποτελούμενης από επαγγελματίες με αντικρουόμενα συμφέροντα και εμπλοκή φαρμακευτικών εταιρειών.
O Allen Frances από το Πανεπιστήμιο της Κολούμπια αναφέρει: «Η μαζική ιατρικοποίηση της κανονικότητας ευτελίζει τις ψυχικές διαταραχές και οδηγεί σε έναν κατακλυσμό από περιττές φαρμακευτικές αγωγές – ένα πραγματικό χρυσωρυχείο για τη φαρμακευτική βιομηχανία, αλλά ένα τεράστιο κόστος για τους νέους ψευδώς θετικούς ασθενείς που πιάνονται στο τεράστιο δίχτυ του Διαγνωστικού και Στατιστικού Εγχειριδίου των Ψυχικών Διαταραχών».
Πρέπει να απελευθερώσουμε το ευρύ κοινό από τα «μάγια», να απορρίψουμε το μιμίδιο της σεροτονίνης και να αρχίσουμε να αντιμετωπίζουμε την κατάθλιψη (όπως επίσης και το άγχος, τη διπολική διαταραχή, τη σχιζοφρένεια, την ιδεοψυχαναγκαστική διαταραχή κλπ) γι’ αυτό που είναι στην πραγματικότητα – μια απελπισμένη έκφραση του οργανισμού που αγωνίζεται να προσαρμοστεί σε κάποιον στρεσογόνο παράγοντα. Πρέπει να εντοπίζουμε τα τρωτά σημεία, τις στάσεις ζωής που μπορούν να τροποποιηθούν, να ενισχύσουμε τη βασική κυτταρική λειτουργία, την αποτοξίνωση και το ανοσοποιητικό σύστημα.
Στην εξατομικευμένη φαρμακευτική αγωγή, αυτές οι αφηρημένες έννοιες χάνουν το νόημά τους, διότι εστιάζουν μόνο στο «τι» των συμπτωμάτων με έναν ιμπρεσιονιστικό, μη ακριβή τρόπο. Τόσο χρήσιμο όσο το να ισχυριζόμαστε ότι ο πυρετός είναι η ασθένεια και το παυσίπονο η θεραπεία. Η Ψυχιατρική έχει τραγουδήσει το κύκνειο άσμα της κι ο γοερός θρήνος της ακούγεται ακόμα.
@Dr Kelly Brogan /ψυχίατρος
Μετάφραση/Επιμέλεια: Σωτηρία Κακαγιά

supplements
Η δρ Brogan ασχολείται με την Ψυχιατρική, την Ψυχοσωματική Ιατρική, την Ψυχιατρική της Αναπαραγωγής και την Ολιστική Ιατρική και εφαρμόζει τη Λειτουργική Ιατρική, η οποία προσεγγίζει την ασθένεια ως μια εκδήλωση στα αλληλένδετα συστήματα του οργανισμού. Ολοκληρώνοντας τις σπουδές της στη Γνωστική Νευροεπιστήμη στο Ινστιτούτο Τεχνολογίας της Μασαχουσέτης (MIT), πήρε διδακτορικό από το Πανεπιστήμιο Κορνέλ, σπούδασε και πήρε υποτροφία στο Μπελιβό / Πανεπιστήμιο Νέας Υόρκης. Είναι μία από τους λίγους γιατρούς με εκπαίδευση στην Περιγεννητική Ψυχιατρική εφαρμόζοντας ολιστική προσέγγιση κατά τη διάρκεια θεραπείας των ασθενών με έμφαση στην περιβαλλοντική ιατρική και τη διατροφή.
Είναι μητέρα δύο παιδιών και ενεργή υποστηρίκτρια της εμπειρίας του τοκετού, των δικαιωμάτων γεννήσεων των γυναικών καθώς και του περιορισμού των περιττών παρεμβάσεων, γεγονός που πηγάζει από την εμπειρία της στην ανάλυση δεδομένων ασφαλείας και τη συγκατάθεση των ασθενών ύστερα από ενημέρωσή τους σχετικά με τις ιατρικές πρακτικές. Είναι ιατρική διευθύντρια της εκπομπής «Fearless Parent» και μέλος της συμβουλευτικής επιτροπής «GreenMedInfo.com» και «Pathways to Family Wellness». Εργάζεται στη Νέα Υόρκη και διδάσκει στο Μπελιβό / Πανεπιστήμιο Νέας Υόρκης.
Παραπομπές
1 J Am Board Fam Med November 1, 2003 vol. 16 no. 6 513-524
2 Consum Rep. 1992 Feb;57(2):87-94.
3 Mad in America
4 N Engl J Med 2008; 358:252-260
5 Prevention & Treatment, Vol 1(2), Jun 1998
6 PLOS Medicine February 26, 2008
7 JAMA. 2010 Jan 6;303(1):47-53.
8 Cochrane Database Syst Rev. 2004;(1):CD003012.
9 BMJ 2005; 331
10 Arch Gen Psychiatry. 2000 Apr;57(4):311-7.
11 STARD November 1, 2006
12 PLOS Medicine November 8, 2005
13 Am J Psychiatry. 1996 Feb;153(2):151-62.
14 Front Psychol. 2011 Jul 7;2:159.
15 Harvard Medical School 1998
16 Mad in America November 2011
17 Br J Gen Pract. 1998 December; 48(437): 1840–1844.
18 Mad in America December 2011
19 British Journal of General Practice 1998, 48, 1840-1844
20 J Clin Pharm Ther. 2000 Feb;25(1):61-6.
21 Psychosom Med. 2000 Sep-Oct;62(5):633-8.22 KellyBroganMD.com November 20, 2013
23 Journal of Clinical Psychopharmacology December 2007, Volume 27, Number 6
24 Mad in America November 22, 2011
25 British Journal of Psychiatry 2009, 183, 587-593
26 British Journal of Psychiatry 2009, 183, 587-593
27 J Nerv Ment Dis 2006:194: 324-329
28 Psychother Psychosom. 2006;75(3):154-60.
29 Nat Rev Neurosci. 2005 Mar;6(3):241-6.
30 N Engl J Med 2008; 358:55-68
31 Science July 18, 2003
32 JAMA. 2009;301(23):2462-2471.
33 Psychology Today February 20, 2012
34 Public Citizen July 23, 2001

terrapapers.comAντικαταθλιπτικά & Παρενέργειες – Η εμπορική εκμετάλλευση της ασθένειας


Χειμώνας 326 π.χ. Νότια του ποταμού Υδραώτη (παραπόταμου του Υδάσπη, οι Έλληνες του Μέγα Αλέξανδρου πολιορκούν το ισχυρό φρούριο των Μαλλών (πιθανότατα σημερινό Multan). Και ενώ έχουν περάσει το εξωτερικό τείχος, ο Αλέξανδρος διαπιστώνει ολιγωρία και καθυστέρηση στην συνέχιση της πολιορκίας με την ταχύτητα και την ορμή που επιθυμεί ο ίδιος. Το να κυριεύσεις μια οχυρή θέση (πόσο μάλλον ένα οργανωμένο φρούριο) είναι πολύ δύσκολη υπόθεση. Ο αμυνόμενος συνήθως έχει το πλεονέκτημα μιας και περιμένει πίσω από το τείχος και από πλεονεκτική θέση.

Με το θάρρος και την τόλμη που τον διέκρινε, όρμηξε, βάζοντας μια σκάλα στο τείχος και με γοργές κινήσεις σκαρφάλωσε πρώτος πάνω στο τείχος. Τρεις από του υπασπιστές του (Πευκέστας, Αβράος και Λεοννάτος) ανέβηκαν ξοπίσω του, να τον βοηθήσουν και να τον προστατέψουν, μιας και διέτρεχε μεγάλο και άμεσο κίνδυνο. Οι τέσσερις άνδρες βρέθηκαν να πολεμούν μόνοι εναντίον των Μαλλών, εκτεθειμένοι πάνω στα τείχη. Οι υπόλοιποι πολεμιστές, βλέποντας τον αρχηγό τους να πολεμάει γενναία αλλά σε εξαιρετικά επικίνδυνη θέση, βιάστηκαν να σκαρφαλώσουν τα τείχη για να βοηθήσουν. Οι κλίμακες (σκάλες) όμως έσπασαν από το βάρος τους και έτσι ο Μέγας Αλέξανδρυς με τους τρεις γενναίους άνδρες τους, συνέχισαν να πολεμούν δεχόμενοι δεκάδες βέλη, ακόντια και πέτρες.

Η στιγμή είναι άκρως κρίσιμη, η ζωή του Μεγάλου ηγέτη κινδυνεύει άμεσα. Οι στρατιώτες του (κάτω από το τείχος) του φωνάζουν να πηδήξει προς τα έξω και αυτοί θα τον έπιαναν με τα χέρια τους και τις κουβέρτες που κρατούσαν.
Εδώ όμως για άλλη μια φορά μίλησε το θάρρος και η καρδιά του λέοντα που έκρυβε στα στήθια του ο μεγάλος ηγέτης. Αντί να πηδήξει προς τα έξω, να υποχωρήσει για να σωθεί, πήδηξε προς τα μέσα, πρώτος και μόνος. Πήγε μπρος, δεν έκανε πίσω. Δεν θέλησε να φανεί δειλός, προτίμησε να ηγηθεί. «Ριψοκίνδυνο και ηλίθιο», θα έλεγαν πολλοί. Όμως ας δούμε τι θα έκαναν οι σημερινοί ηγέτες. Δεν θα ήταν καν στο πεδίο της μάχης. Θα ήταν καθισμένοι σε κάποιο μακρινό δωμάτιο, καλά προστατευμένο, καθισμένοι γύρω από το τραπέζι επιχειρήσεων, δίνοντας εντολές μέσω δορυφορικής επικοινωνίας. Πόσοι από αυτούς θα έβγαιναν μπροστά, όταν τα πράγματα σκουραίνουν; Πόσοι θα ρίσκαραν περισσότερα από αυτούς που ζητούν να κάνουν θυσίες; Πόσοι από αυτούς θα ρίσκαραν τη ζωή τους πρώτοι;
Και τι είδους ηγέτη θα θέλαμε να έχουμε; Αυτόν που μοιράζεται τους κίνδυνους και τις δυσκολίες μαζί μας ή κάποιον που κοιτάζει πρώτα να σώσει το τομάρι του, ζητώντας από τους άλλους να ορθώσουν τα στήθη τους στον εχθρό;

Αυτή η «μικρή» διαφορά, το πήδημα προς τα μέσα ή προς τα έξω, έκανε τον Αλέξανδρο μοναδικό. Ξοπίσω του πήδηξαν και οι άλλοι τρεις ανδριομένοι. Ο ένας εξ αυτών, ο Πευκέστας, κρατούσε την ασπίδα του Αχιλλέα (πρότυπο για τον Αλέξανδρο), που είχε πάρει ο ο Αλέξανδρος από την Τροία. Με αυτή κάλυψε τον αρχηγό του, όταν αυτός έπεσε κτυπημένος από ένας βέλος, λίγο πάνω από την καρδιά. Από την άλλη μεριά πήρε θέση ο Λεοννάτος. Ο Αβρέας έπεσε νεκρός, κτυπημένος από βέλος στο πρόσωπο. Αυτή η αυτοθυσία των τεσσάρων, αυτό το παράδειγμα ηγεσίας έκανε όλο το στράτευμα να κινηθεί προς τα μπρος, σπάζοντας στις πύλες και σκαρφαλώνοντας από τα τείχη, πατώντας ο ένας στην πλάτη του άλλου. Για έναν τέτοιο ηγέτη, όλοι ήταν έτοιμοι να θυσιαστούν. Ο Αλέξανδρος είχε περισσότερες πληγές από τους στρατιώτες του. Πολεμούσε πρώτος και αναλάμβανε το πιο δύσκολο κομμάτι της μάχης. Δεν ζητούσε κάτι από τους στρατιώτες του, που δεν έκανε πρώτα αυτός. Υπέφερε εξίσου με όλους. Έτρωγε στο ίδιο τραπέζι, το ίδιο φαγητό. Πώς ήταν δυνατόν να μην εμπνεύσει, να μην τον θαυμάζουν, να μην θέλουν να είναι μαζί του;

Ποιος από τους σημερινούς «ηγέτες» μας κερδίζει τον σεβασμό και τον θαυμασμό μας; Ποιον μπορούμε να αγαπήσουμε ή να πιστέψουμε; Ποιος από αυτούς κάνει τις θυσίες που ζητάει από εμάς; Ποιος ρισκάρει να χάσει, όσα καθημερινά χάνει ο λαός; Ποιος μπορεί να γίνει το πρότυπό μας, έστω και σε πολύ μικρότερο βαθμό, από αυτό που ήταν ο Αλέξανδρος για τους άντρες του; Ποιος πείθει με τις πράξεις του; Ποιος αξίζει να γραφτεί στην ιστορία ως άξιος; Κανείς. Γιατί κανείς δεν έχει όραμα και καρδιά. Γιατί αυτό που τους ενδιαφέρει είναι η καρέκλα και η κουτάλα.

Ο Αλέξανδρος ρίσκαρε τα πάντα με το να εκτίθεται συνεχώς πρώτος. Είχε να χάσει πολλά, την ίδια του τη ζωή. Κοσμοκράτορας ήταν ήδη. Και όμως δεν δίστασε στιγμή. Πήγε μπρος, αντιμετώπισε τον μεγαλύτερο κίνδυνο, δεν σκέφτηκε το προσωπικό κόστος, δεν γαντζώθηκε στο θρόνο του, ζητώντας από τους άλλους να παίζουν κορώνα γράμματα το κεφάλι τους. Μπορεί η πράξη του να μην έστεκε στην σύγχρονη λογική. Όμως κέρδισε τις καρδιές των αντρών του. Έκανε τους άλλους να θέλουν να του μοιάσουν, να παλέψουν και να υπομείνουν κάθε θυσία στο πλευρό του. Αν είσαι ηγέτης πρέπει να εμπνέεις, να δίνεις το παράδειγμα, να ανεβαίνεις πρώτος τον ανήφορο, που ζητάς να ανέβουν οι άλλοι. Τότε, ναι, αξίζει να ηγείσαι. Αλλιώς πήγαινε σπίτι σου, όπως και να σε λένε, όποια θέση και αν έχεις.

successmentor.grΟ ηγέτης πηγαίνει ΠΑΝΤΑ μπροστά και δείχνει πρώτος το δρόμο!


Χειμώνας 326 π.χ. Νότια του ποταμού Υδραώτη (παραπόταμου του Υδάσπη, οι Έλληνες του Μέγα Αλέξανδρου πολιορκούν το ισχυρό φρούριο των Μαλλών (πιθανότατα σημερινό Multan). Και ενώ έχουν περάσει το εξωτερικό τείχος, ο Αλέξανδρος διαπιστώνει ολιγωρία και καθυστέρηση στην συνέχιση της πολιορκίας με την ταχύτητα και την ορμή που επιθυμεί ο ίδιος. Το να κυριεύσεις μια οχυρή θέση (πόσο μάλλον ένα οργανωμένο φρούριο) είναι πολύ δύσκολη υπόθεση. Ο αμυνόμενος συνήθως έχει το πλεονέκτημα μιας και περιμένει πίσω από το τείχος και από πλεονεκτική θέση.

Με το θάρρος και την τόλμη που τον διέκρινε, όρμηξε, βάζοντας μια σκάλα στο τείχος και με γοργές κινήσεις σκαρφάλωσε πρώτος πάνω στο τείχος. Τρεις από του υπασπιστές του (Πευκέστας, Αβράος και Λεοννάτος) ανέβηκαν ξοπίσω του, να τον βοηθήσουν και να τον προστατέψουν, μιας και διέτρεχε μεγάλο και άμεσο κίνδυνο. Οι τέσσερις άνδρες βρέθηκαν να πολεμούν μόνοι εναντίον των Μαλλών, εκτεθειμένοι πάνω στα τείχη. Οι υπόλοιποι πολεμιστές, βλέποντας τον αρχηγό τους να πολεμάει γενναία αλλά σε εξαιρετικά επικίνδυνη θέση, βιάστηκαν να σκαρφαλώσουν τα τείχη για να βοηθήσουν. Οι κλίμακες (σκάλες) όμως έσπασαν από το βάρος τους και έτσι ο Μέγας Αλέξανδρυς με τους τρεις γενναίους άνδρες τους, συνέχισαν να πολεμούν δεχόμενοι δεκάδες βέλη, ακόντια και πέτρες.

Η στιγμή είναι άκρως κρίσιμη, η ζωή του Μεγάλου ηγέτη κινδυνεύει άμεσα. Οι στρατιώτες του (κάτω από το τείχος) του φωνάζουν να πηδήξει προς τα έξω και αυτοί θα τον έπιαναν με τα χέρια τους και τις κουβέρτες που κρατούσαν.
Εδώ όμως για άλλη μια φορά μίλησε το θάρρος και η καρδιά του λέοντα που έκρυβε στα στήθια του ο μεγάλος ηγέτης. Αντί να πηδήξει προς τα έξω, να υποχωρήσει για να σωθεί, πήδηξε προς τα μέσα, πρώτος και μόνος. Πήγε μπρος, δεν έκανε πίσω. Δεν θέλησε να φανεί δειλός, προτίμησε να ηγηθεί. «Ριψοκίνδυνο και ηλίθιο», θα έλεγαν πολλοί. Όμως ας δούμε τι θα έκαναν οι σημερινοί ηγέτες. Δεν θα ήταν καν στο πεδίο της μάχης. Θα ήταν καθισμένοι σε κάποιο μακρινό δωμάτιο, καλά προστατευμένο, καθισμένοι γύρω από το τραπέζι επιχειρήσεων, δίνοντας εντολές μέσω δορυφορικής επικοινωνίας. Πόσοι από αυτούς θα έβγαιναν μπροστά, όταν τα πράγματα σκουραίνουν; Πόσοι θα ρίσκαραν περισσότερα από αυτούς που ζητούν να κάνουν θυσίες; Πόσοι από αυτούς θα ρίσκαραν τη ζωή τους πρώτοι;
Και τι είδους ηγέτη θα θέλαμε να έχουμε; Αυτόν που μοιράζεται τους κίνδυνους και τις δυσκολίες μαζί μας ή κάποιον που κοιτάζει πρώτα να σώσει το τομάρι του, ζητώντας από τους άλλους να ορθώσουν τα στήθη τους στον εχθρό;

Αυτή η «μικρή» διαφορά, το πήδημα προς τα μέσα ή προς τα έξω, έκανε τον Αλέξανδρο μοναδικό. Ξοπίσω του πήδηξαν και οι άλλοι τρεις ανδριομένοι. Ο ένας εξ αυτών, ο Πευκέστας, κρατούσε την ασπίδα του Αχιλλέα (πρότυπο για τον Αλέξανδρο), που είχε πάρει ο ο Αλέξανδρος από την Τροία. Με αυτή κάλυψε τον αρχηγό του, όταν αυτός έπεσε κτυπημένος από ένας βέλος, λίγο πάνω από την καρδιά. Από την άλλη μεριά πήρε θέση ο Λεοννάτος. Ο Αβρέας έπεσε νεκρός, κτυπημένος από βέλος στο πρόσωπο. Αυτή η αυτοθυσία των τεσσάρων, αυτό το παράδειγμα ηγεσίας έκανε όλο το στράτευμα να κινηθεί προς τα μπρος, σπάζοντας στις πύλες και σκαρφαλώνοντας από τα τείχη, πατώντας ο ένας στην πλάτη του άλλου. Για έναν τέτοιο ηγέτη, όλοι ήταν έτοιμοι να θυσιαστούν. Ο Αλέξανδρος είχε περισσότερες πληγές από τους στρατιώτες του. Πολεμούσε πρώτος και αναλάμβανε το πιο δύσκολο κομμάτι της μάχης. Δεν ζητούσε κάτι από τους στρατιώτες του, που δεν έκανε πρώτα αυτός. Υπέφερε εξίσου με όλους. Έτρωγε στο ίδιο τραπέζι, το ίδιο φαγητό. Πώς ήταν δυνατόν να μην εμπνεύσει, να μην τον θαυμάζουν, να μην θέλουν να είναι μαζί του;

Ποιος από τους σημερινούς «ηγέτες» μας κερδίζει τον σεβασμό και τον θαυμασμό μας; Ποιον μπορούμε να αγαπήσουμε ή να πιστέψουμε; Ποιος από αυτούς κάνει τις θυσίες που ζητάει από εμάς; Ποιος ρισκάρει να χάσει, όσα καθημερινά χάνει ο λαός; Ποιος μπορεί να γίνει το πρότυπό μας, έστω και σε πολύ μικρότερο βαθμό, από αυτό που ήταν ο Αλέξανδρος για τους άντρες του; Ποιος πείθει με τις πράξεις του; Ποιος αξίζει να γραφτεί στην ιστορία ως άξιος; Κανείς. Γιατί κανείς δεν έχει όραμα και καρδιά. Γιατί αυτό που τους ενδιαφέρει είναι η καρέκλα και η κουτάλα.

Ο Αλέξανδρος ρίσκαρε τα πάντα με το να εκτίθεται συνεχώς πρώτος. Είχε να χάσει πολλά, την ίδια του τη ζωή. Κοσμοκράτορας ήταν ήδη. Και όμως δεν δίστασε στιγμή. Πήγε μπρος, αντιμετώπισε τον μεγαλύτερο κίνδυνο, δεν σκέφτηκε το προσωπικό κόστος, δεν γαντζώθηκε στο θρόνο του, ζητώντας από τους άλλους να παίζουν κορώνα γράμματα το κεφάλι τους. Μπορεί η πράξη του να μην έστεκε στην σύγχρονη λογική. Όμως κέρδισε τις καρδιές των αντρών του. Έκανε τους άλλους να θέλουν να του μοιάσουν, να παλέψουν και να υπομείνουν κάθε θυσία στο πλευρό του. Αν είσαι ηγέτης πρέπει να εμπνέεις, να δίνεις το παράδειγμα, να ανεβαίνεις πρώτος τον ανήφορο, που ζητάς να ανέβουν οι άλλοι. Τότε, ναι, αξίζει να ηγείσαι. Αλλιώς πήγαινε σπίτι σου, όπως και να σε λένε, όποια θέση και αν έχεις.

successmentor.grΟ ηγέτης πηγαίνει ΠΑΝΤΑ μπροστά και δείχνει πρώτος το δρόμο!

Ενδείξεις από αναφορές σε αρχαία ελληνικά κείμενα μας λένε ότι κάποτε η Σελήνη δεν υπήρχε στον ουρανό. Και μάλιστα για να δηλώσουν την πανάρχαια εποχή που ιδρύθηκε η Λυκόσουρα, στην ορεινή Αρκαδία της Ελλάδας, η πρώτη πόλη που είδε το φως του ήλιου στη Γη, λένε ότι «ιδρύθηκε τότε που δεν υπήρχε Σελήνη στον Ουρανό».

Γενικά τους αρχαίους Αρκάδες τους αποκαλούσαν «προσέληνους», επειδή υπήρξαν στην περιοχή αυτή πριν εμφανιστεί η Σελήνη στον ουρανό.

-«Προσέληνοι οι Αρκάδες και προσεληνίς το θηλυκόν», γράφει ο Στέφανος Βυζάντιος.

-«Αι νύμφαι της Αρκαδίας απεκαλούντο και αυτές προσελήνιδες», αναφέρει το λεξικό του Ησυχίου Αλεξανδρέως.

-«Προσέληνοι Ηρόδοτος τους Αρκάδας ούτω λέγει, τουτέστιν αρχαίους προ της σελήνης», γράφει το λεξικό του Σουίδα.

-Αργοναυτικά του Απολλώνιου του Ρόδιου: «Αρκάδες οι και πρόσθε σεληναίης υδέονται ζώειν, φηγόν έδοντες εν ούρεσιν…».

Ο Απολλώνιος αναφέρεται σε μία εποχή στην οποία «δεν υπήρχαν όλες οι ουράνιες τροχιές», πριν από τη γενιά του Δευκαλίωνα και της Πύρρας, δηλαδή πριν τον κατακλυσμό. Τότε που δεν υπήρχε Σελήνη, οι μόνοι άνθρωποι που υπήρχαν ήταν οι Πελασγοί οι οποίοι ζούσαν στα βουνά της Αρκαδίας.

-Ο Δημόκριτος και ο Αναξαγόρας δίδασκαν ότι υπήρξε εποχή όπου η Γη δεν είχε τη Σελήνη!

-Ευστάθιος, εκκλησιαστικός συγγραφέας και φιλόσοφος: «Δοκεί δε φασί, παλαιότατα έθνη Ελλήνων είναι τα Αρκαδικά, διό και προσέληνοι ελέγοντο οι Αρκάδες, όπερ, φασίν, Ίππυς ο Ρηγίνος πρώτον αυτούς εκάλεσε».

-Οβίδιος «… οι Αρκάδες κατείχαν τη χώρα τους πριν από τη γέννηση του Διός» και «το γένος τους είναι παλαιότερο από την Σελήνη».

-Ο Πλούταρχος που αφήνει υπόνοιες για πανάρχαια κατοίκηση της Σελήνης: «Διά τι τας εν τοις υποδήμασι σεληνίδας, οι διαφέρειν δοκούντες ευγένεια φορούσιν; πότερον, ως Κάστωρ φησί, σύμβολον έστι τούτο της λεγόμενης οικήσεως επί της σελήνης και ότι μετά την τελευτήν αύθις αι ψυχαί την σελήνην υπό πόδας έξουσιν, ή τοις παλαιοτάτοις τουθ’ υπήρχε, εξαίρετον, ούτοι δ’ήσαν Αρκάδες των απ’ Ευάνδρου Προσελήνων λεγομένων».



epistiton μέσω siriusanews,diadrastikaΌταν δεν υπήρχε η Σελήνη… Υπήρχαν Οι προσΈλληνες ! ! !

ΣΗΜΑΝΤΙΚΑ Θέματα που μόνο στην Ομάδα φυσικής καλλιέργειας Σητεία μπορείτε να διαβάσετε
Τα πρώτα περιστατικά ΕΞΟΝΤΩΤΙΚΗΣ Υπέρ-φορολόγησης για τους παραγωγούς ελαιολάδου , είναι εδώ

Το Ελληνικό κράτος ( Τα δικά μας παιδιά αυτά που μαζί τα φάγανε και τα τρώνε ) χτυπούν και πάλι , σε συνεργασία με τους αγαπημένους μας Εβροπαίους ( Αυτούς που παράδωσαν τη Σμύρη και την Κύπρο στους Τούρκους ) στόχος η εξαφάνιση της παραγωγής ελαιολάδου , Όπλο η Υπερ-φορολόγιση

  • Μετά την καταστροφή της Ελληνικής βιομηχανίας 
  • Μετά την καταστροφή της Οικοδομικής δραστηριότητας
  • Μετά την καταστροφή των μικρομεσαίων επιχρίσεων 
  • Μετά την εξαθλίωση των μισθωτών και συνταξιούχων
  • Μετά την εκτόξευση της ανεργίας στο 55% ( Τα στοιχεία ανεργίας είναι πλαστά καταμετρούν ΟΛΟ τον Ελληνικό πληθυσμό και ΌΧΙ τον παραγωγικό , Δηλαδή θεωρούν εργαζόμενους τους συνταξιούχους , τους μετανάστες στο εξωτερικό , και τα παιδιά )


Στόχος ότι έχει απομείνει δηλαδή οι Αγρότες και οι έχοντες αγροτικό εισόδημα. ΑΣΥΜΦΟΡΗ είναι πλέον η Ελαιοσυλογή για ΣΥΝΤΑΞΙΟΥΧΟΥΣ , ΑΝΕΡΓΟΥΣ , ΜΙΣΘΟΤΟΥΣ , ΜΙΚΡΟΜΕΣΑΙΟΥΣ

ΚΑΤΑΓΡΑΦΕΣ

1τη) Περίπτωση Μαίρη Τερ***** , Συνταξιούχος , Γειτόνισά και Συγγενής , Για τιμολόγιο Ελαιολάδου 5000 ευρό στο όνομα της της ήλθε συνολικός φόρος 3000 ευρό

2η ) Περίπτωσης Ελπινίκη Τσε**** Συνταξιούχος , Γειτόνισά , για τιμολόγιο 550 ευρό Ελαιόλαδο της ήλθε συνολικός φόρος 440 ευρό

3τη) Περίπτωση Αντώνης Μαρ*** Άνεργος ,  Συγγενής Για τιμολόγιο Ελαιολάδου 450 ευρό  ( Μοναδικό εισόδημα τα 450 Ευρό ) στο όνομα του , ήλθε συνολικός φόρος 640 ευρό , λόγο τεκμηρίων διαβίωσης ( Έμενε στη μάνα του και όχι σε ΧΑΡΤΟΚΟΥΤΟ !!! )

Η ΔΙΚΙΑ ΣΑΣ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΕΔΩ ΑΝΩΝΥΜΑ ………………………………….

ΠΑΡΑΚΑΛΟΥΜΕ ΝΑ ΜΑΣ ΑΝΑΦΕΡΕΤΕ ΠΕΡΙΣΤΑΤΙΚΑ ΓΙΑ ΝΑ ΕΝΗΜΕΡΩΘΕΊ Ο ΚΟΣΜΟΣ ΓΙΑ ΤΟ ΤΙ ΤΟΝ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙ !!!

Οι δηλώσεις του ΦΟΒΙΣΜΕΝΟΥ κόσμου εδώ είναι να μαζέψω 250 κιλά λάδι για το σπίτι και το άλλο να το αφήσω να πέσει κάτω , Δε με συμφέρει να το μαζέψω.

Φορολογηση αγροτικων μοναδων Ι.Α. ΑΕΙ Πειραιά Τ.Τ

Διαβάστε Σχετικό άρθρο σε αυτόν το ιστότοπο :
 

Πηγές και περισσότερες πληροφορίες
http://www.ethnos.gr/
http://www.agronews.gr/agora/forologia/
http://epixeirisi.gr/
https://www.taxheaven.gr/laws/circular/view/id/25290
https://www.taxheaven.gr/laws/circular/view/id/23835
http://www.ypaithros.gr/pws-dilwnontai-kai-forologountai-agrotikes-epidotiseis-apozimiwseis-egkyklios/
http://www.dikaiologitika.gr/eidhseis/oikonomia/136532/sok-gia-xiliades-agrotes-apo-1-1-2017-poioi-ypoxreonontai-na-tiroyn-vivlia
http://www.dikaiologitika.gr/eidhseis/agrotika/106086/opekepe-pos-tha-forologoyntai-oi-agrotikes-epidotiseis
http://www.agro24.gr/agrotika/symvoyles/forologia/oloi-osoi-ehoyn-georgiko-eisodima-tha-forologithoyn-me-ton-idio-tropo
https://www.forin.gr/articles/article/10866/elaiotribeia-kai-agrotes-forologika-stoixeia
http://www.tilegrafima.gr/agrotika-nea/forologisi-agroton-odigos-gia-tis-epidotiseis/
http://amaliadanews.gr/
https://www.artion.gr/
https://www.taxsolution.gr/blog/2017-05/26162.html
http://radiolasithi.gr/analysi-h-forologia-ton-agroton-apo-1-1-2017/
http://www.skai.gr/news/business/article/281113/peristasiako-agrotiko-eisodima-theoreitai-pia-epiheirimatiki-drastiriotita/
http://www.olivenews.gr/

naturalife.siteΠΡΟΣΟΧΗ !!! Απογοητευτικά ψηλή φορολόγηση Ελαιολάδου – Χιλιάδες στρέμματα υποψήφια για εγκατάλειψη


Το αγαπάμε για την υφή, την ποικιλία συνταγών και την γνώριμη γεύση του. Το κοτόπουλο είναι ένα από πιο δημοφιλή ήδη κρέατος σε όλο τον κόσμο. Μάλιστα, πολλοί επιλέγουν να τρώνε μόνο κοτόπουλο και καθόλου κόκκινο κρέας, επειδή πιστεύουν, ότι είναι πιο υγιεινό.

Αλλά η αλήθεια με το κοτόπουλο είναι κάπως διαφορετική. Ως αποτέλεσμα των διαρκώς μεταβαλλόμενων πρακτικών στην πτηνοτροφία, αποδεικνύεται ότι το κοτόπουλο δεν είναι πλέον τόσο καλό για την υγεία μας, όσο ήταν κάποτε.

Ένα νέο βίντεο από την Compassion in World Farming έχει κυκλοφορήσει, με στόχο να εκπαιδεύσει το κοινό σχετικά με τις “άσπρες ραβδώσεις” στην σάρκα του φρέσκου κοτόπουλου.



Έχει παρατηρηθεί, ότι ολοένα και περισσότερα στήθη κοτόπουλου έχουν τώρα τελευταία αυτές τις λευκές ραβδώσεις. Πρόκειται για λωρίδες λίπους που εμφανίζονται ως αποτέλεσμα των μεθόδων διατροφής στην σύγχρονη πτηνοτροφία μεγάλης κλίμακας. Αυτή έχει μοναδικό στόχο την μεγιστοποίηση της παραγωγής σε όγκο και την ταυτόχρονη ελαχιστοποίηση του χρόνου που απαιτείται για να φτάσει ένα κοτόπουλο σε “ηλικία σφαγής”.

Το πραγματικά άπαχο στήθος από κοτόπουλο δεν έχει καθόλου λευκές ραβδώσεις, αλλά αρκεί να ρίξετε μια πιο προσεκτική ματιά την επόμενη φορά που θα πάτε στο σούπερ μάρκετ για να δείτε πόσο συνηθισμένο είναι πλέον να πωλούνται στα ράφια κομμάτια κοτόπουλου με αυτές τις άσπρες ραβδώσεις.

Αυτό σημαίνει ότι το κοτόπουλο που τρώμε μπορεί να είναι πολύ πιο λιπαρό και λιγότερο θρεπτικό από το παρελθόν.

27067kotopoulo-625×399

Μια μελέτη που έγινε στο Πανεπιστήμιο του Αρκάνσας και Τέξας A&M κατέληξε στο συμπέρασμα ότι “η σοβαρότητα των λευκών ραβδώσεων έχει αυξηθεί τα τελευταία χρόνια”, και αναφέρει ότι εντοπίστηκε στο 96% των 285 πουλερικών που εξέτασαν.

Επιπλέον, οι ερευνητές ανακάλυψαν ότι οι λευκές ραβδώσεις στο κοτόπουλο “επηρεάζουν αρνητικά την ποιότητα του κρέατος” και έχουν ως αποτέλεσμα το κοτόπουλο να είναι τελικά λιγότερο τρυφερό και να απορροφά τις μαρινάδες στο μαγείρεμα λιγότερο εύκολα.



Μια μελέτη του 2013 επίσης διαπίστωσε ότι το στήθος κοτόπουλου με λευκές ραβδώσεις μπορεί να περιέχει έως και 224% περισσότερο λίπος από το κανονικό.

Αλλά σύμφωνα με την ερευνήτρια Jaclyn London, διευθύντρια Διατροφής στο αμερικανικό ινστιτούτο Good Housekeeping, δεν υπάρχει λόγος μεγάλης ανησυχίας: “Το κοτόπουλο, εφόσον δεν το μαγειρεύουμε πανέ ή/και σε βαθύ τηγάνισμα, είναι μια πολύ καλή πηγή άπαχης πρωτεΐνης, σιδήρου και βιταμίνης Β12”.

PS2646-f1-1024x584


Και ένας εκπρόσωπος του αμερικανικού Εθνικού Συμβουλίου Κοτόπουλου δήλωσε στο Buzzfeed, ότι οι λευκές ραβδώσεις στο κοτόπουλο επηρεάζουν μόνο ένα “μικρό ποσοστό κρέατος κοτόπουλου και δεν δημιουργεί ανησυχίες για την υγεία και την ασφάλεια των τροφίμων για τους ανθρώπους και η κατάσταση του ίδιου του κοτόπουλου δεν επηρεάζεται αρνητικά”.



medicalland.grΜεγάλη Προσοχή αν δείτε ΑΥΤΕΣ τις λευκές ραβδώσεις στο κοτόπουλο – Τι σημαίνουν!

Σύμφωνα με ισραηλινό δημοσίευμα ρωσικά πληρώματα και φυσικά τα πανίσχυρα μαχητικά τους αεροσκάφη στη Συρία είναι στην «υπηρεσία» Συρίας /Χεζμπολάχ αλλά και του Ιράν. Ετσι εξηγείται το μένος και οι απειλές Ισραήλ προς τη Ρωσία και προσωπικά του Β.Πούτιν.

Μετά από πρόσφατη συνάντηση και συμφωνία του Ρώσου ΥΠΑΜ Σ.Σοιγκού με τον Σύρο και Ιρανό ομολόγο του έχει δοθεί η εξουσιοδότηση σε αξιωματούχους της Συρίας και της Χεζμπολάχ στο έδαφος «να πάρουν τον πόλεμο στα χέρια τους».

Αυτοί θα κατευθύνουν πλέον απευθείας τα ρωσικά αεροσκάφη να βομβαρδίζουν την αποκαλούμενη συριακή αντιπολίτευση , η οποία στην ουσία είναι μία από τα ίδια με τους Τζιχαντιστές.


Αυτό πραγματοποιήθηκε ειδικά στον ισχυρό βομβαρδισμό κατά της συριακής αντιπολίτευσης στην επαρχία Deir ez-Zour στα ανατολικά της Συρίας το προηγούμενο Σάββατο.

Πριν, οποιαδήποτε αίτηση για βομβαρδισμό και ρωσική κάλυψη από αέρος περνούσε από τα κανάλια εντολών του Κρεμλίνου και της βάσης Hmeimim και δεν εγκρίνονταν αυτόματα.

Οι αιτήσεις τώρα υλοποιούνται από Σύρους αξιωματικούς και τους φιλο-ιρανούς διοικητές της Χεζμπολάχ, οι οποίοι επικοινωνούν απευθείας με τα αεροσκάφη και τις ρωσικές μοίρες χωρίς να υπάρχει «παρεμβολή» για παράδειγμα από την ρωσική αεροπορική βάση στο Hmeimim στη Λατάκια ή την Δαμασκό.

Αυτό σε στρατιωτικούς όρους σημαίνει «πολεμική αυτονομία κινήσεων» και αυξάνει δραματικά την αυτονομία των συριακών δυνάμεων και της Χεζμπολάχ εναντίον οποιουδήποτε, ακόμα και κατά τυχόν ισραηλινών .

Παρέχει επίσης την τεράστια δυνατότητα στην Συρία να θέσει ρωσικές και συριακές ομάδες εναέριας άμυνας υπό ενιαία εντολή.

Επίσης επισημαίνεται ότι ο Ρώσος υπουργός άμυνας Σεργκέι Σοιγκού συναντήθηκε με τον Σύρο ηγέτη Μπασάρ Άσαντ στη Δαμασκό την περασμένη Πέμπτη, και σύμφωνα με πηγές του DEBKAfile , εκεί αποφασίσθηκε να κατευθυνθούν προς τη στα σύνορα με το Ιράκ και να προετοιμαστούν για να καταλάβουν τις πόλεις Abu Kamal και Mayedin από το Ισλαμικό κράτος.

Ο Ρώσος υπουργός στη συνέχεια πέταξε στην Τεχεράνη , αυτή τη φορά στα κρυφά, για να συζητήσει με τους Ιρανούς τα νέα σχέδια της Ρωσίας για τη Συρία , αλλά και για τον νέο ρόλο των Φρουρών της Επανάστασης και των στρατιωτικών ηγετών του στην Συρία.

Οι στρατιωτικές πηγές του DEBKAfile ανέφεραν ότι ο Σοιγκού έχει επιταχύνει τη στρατιωτική συνεργασία της Ρωσίας στη Συρία και το Ιράν, στο συριακό έδαφος μαζί με την Χεζμπολάχ.

Η Ουάσινγκτον δεν έχει σαφώς κανένα πρακτικό σχέδιο για την αντιμετώπιση των ισχυρών ρωσο-ιρανικών κινήσεων στη Συρία και απλά παρακολουθεί.

Σύμφωνα δε, με αμερικανικό συντηρητικό ειδησεογραφικό πρακτορείο, η Ρωσία έχει προειδοποιήσει το Ισραήλ ότι δεν θα επιτρέψει καμία επιθετική κίνηση στις ιρανικές στρατιωτικές θέσεις στη Συρία.

Ο Ρώσος υπουργός Εξωτερικών Σεργκέι Λαβρόφ είχε δηλώσει πριν μερικές ημέρες στους δημοσιογράφους: «Αν κάποιος στη Μέση Ανατολή ή [η] άλλο μέρος του κόσμου σχεδιάζει να παραβιάσει το διεθνές δίκαιο, υπονομεύοντας την κυριαρχία ή την εδαφική ακεραιότητα οποιασδήποτε άλλης χώρας, συμπεριλαμβανομένων των χωρών της Μέσης Ανατολής και της Βόρειας Αφρικής, αυτό θα πρέπει να αποκλείσει κατηγορηματικά .»

Πρόσθεσε ο ίδιος επίσης:

«Σχετικά με την οποιαδήποτε συνεργασία μεταξύ του Ιράν και της Συρίας, η θέση μου είναι ότι, αν η συνεργασία αυτή δεν παραβιάζει τις βασικές διατάξεις του διεθνούς δικαίου, δεν θα πρέπει να είναι αιτία για καμία ερώτηση ή μομφή από οποιονδήποτε.»

Αυτή η γραμμή σκέψης από τη Ρωσία επιβεβαιώθηκε από τους Times of Israel σε άρθρο που ισχυρίζεται ότι ακόμη και οι Αμερικανοί αξιωματούχοι συμφώνησαν να επιτρέψουν στην Χεζμπολάχ να αναλάβει θέσεις στη Συρία, λιγότερο από δέκα χιλιόμετρα από τα Υψώματα του Γκολάν, τα οποία είναι τεχνικά υπό ισραηλινό έλεγχο.

Πηγή: pentapostagma

Γι αυτό απειλεί το Ισραήλ: Η πανίσχυρη ρωσική Αεροπορία τέθηκε στην «υπηρεσία» της Συρίας/ Χεζμπολάχ/Ιρανικών δυνάμεων

Σφοδρές αντιδράσεις αλλά και αποτροπιασμό έχουν προκαλέσει οι εικόνες από μία φάρμα στη Καμπότζη όπου εκτρέφονται μεταλλαγμένα γουρούνια.

Τα γουρούνια είναι αφύσικα μυώδη και πολλά από αυτά δεν μπορούν καν να περπατήσουν. Τα αποκρουστικά, σχεδόν τρομακτικά αυτά πλάσματα είναι σχεδόν βέβαιο πως είναι προϊόν μετάλλαξης και πως υποφέρουν λόγω της κατάστασής τους, όπως φαίνεται και στα διάφορα βίντεο που έχει δημοσιεύσει στο Facebook η φάρμα με την επωνυμία Duroc Cambodia.


Στα πλάνα φαίνονται τα υπερμεγέθη γουρούνια να μην μπορούν σχεδόν να περπατήσουν λόγω των μυών τους, με αποτέλεσμα τα χτυπούν με ξύλα για να βαδίσουν, ενώ όλα ανεξαιρέτως έχουν επίσης δυσανάλογους όρχεις.

Η Duroc Cambodia αναφέρει στις πληροφορίες πως τα γουρούνια ανήκουν σε μια πολύ συνηθισμένη ράτσα οικόσιτων χοίρων, που ξεκίνησε από τις ΗΠΑ και ο ιδιοκτήτης της φάρμας είναι πολύ περήφανος για το κοπάδι του, όπως φαίνεται και από τις πολλές αναρτήσεις του.

Ο ίδιος κοινοποιεί τακτικά φωτογραφίες και βίντεο από τα γουρούνια και την πορεία τους από την στιγμή που γεννιούνται μέχρι να φτάσουν στο απίστευτο μέγεθος που τελικά έχουν. Ο ιδιοκτήτης της φάρμας φαίνεται πως θεωρεί ότι πρόκειται για μια φυσιολογική κατάσταση αφού δεν διστάζει να πουλήσει το σπέρμα τους για πέντε ευρώ.

Σύμφωνα με δημοσιεύματα, η επιθυμία για τόσο μυώδη γουρούνια είναι αποτέλεσμα της αύξησης της τιμής για χοίρους ανάλογα με το βάρος τους. Η ζήτησή τους τα τελευταία χρόνια έχει αυξηθεί ραγδαία, ειδικά στην Κίνα που είναι η μεγαλύτερη αγορά κατανάλωσης χοιρινού παγκοσμίως.

Οι εικόνες έχουν προκαλέσει την οργή και καταδίκη ακτιβιστών και απλών πολιτών, που καταγγέλλουν την χρήση στεροϊδών και ορμονών στα ζώα προκειμένου να αποκτήσουν την συγκεκριμένη εμφάνιση. Έντονη ήταν και η αντίδραση της PETA, που σχολίασε σχετικά: «Γουρούνια που μοιάζουν με τον Hulk είναι σαν ζωντανός εφιάλτης κι εκτός αυτού επειδή είναι γενετικά μεταλλαγμένα πιθανότατα γεννιούνται με τρομερά επώδυνα προβλήματα υγείας».

Οι πρώτες αναφορές για εκτροφή τέτοιου είδους γουρουνιών ήρθαν στο φως το 2015 και τα πειράματα είχαν γίνει στη Νότια Κορέα και την Κίνα, όπου επιστήμονες προχώρησαν στη μετάλλαξη ενός γονιδίου. Ο σκοπός ήταν να παράγεται περισσότερο άπαχο κρέας υψηλής απόδοσης. Ωστόσο, από τα 32 γουρούνια που εκτράφηκαν μόνο τα 13 επέζησαν κι αυτά μόλις μέχρι να γίνουν 8 μηνών, ενώ μόνο ένα θεωρήθηκε υγιές.

[dailymail] [etypos]

Πηγή: hellas-now

Εικόνες-σοκ με υπερφυσικά μεταλλαγμένα γουρούνια σε φάρμα στην Ασία

Σφοδρές αντιδράσεις αλλά και αποτροπιασμό έχουν προκαλέσει οι εικόνες από μία φάρμα στη Καμπότζη όπου εκτρέφονται μεταλλαγμένα γουρούνια.

Τα γουρούνια είναι αφύσικα μυώδη και πολλά από αυτά δεν μπορούν καν να περπατήσουν. Τα αποκρουστικά, σχεδόν τρομακτικά αυτά πλάσματα είναι σχεδόν βέβαιο πως είναι προϊόν μετάλλαξης και πως υποφέρουν λόγω της κατάστασής τους, όπως φαίνεται και στα διάφορα βίντεο που έχει δημοσιεύσει στο Facebook η φάρμα με την επωνυμία Duroc Cambodia.


Στα πλάνα φαίνονται τα υπερμεγέθη γουρούνια να μην μπορούν σχεδόν να περπατήσουν λόγω των μυών τους, με αποτέλεσμα τα χτυπούν με ξύλα για να βαδίσουν, ενώ όλα ανεξαιρέτως έχουν επίσης δυσανάλογους όρχεις.

Η Duroc Cambodia αναφέρει στις πληροφορίες πως τα γουρούνια ανήκουν σε μια πολύ συνηθισμένη ράτσα οικόσιτων χοίρων, που ξεκίνησε από τις ΗΠΑ και ο ιδιοκτήτης της φάρμας είναι πολύ περήφανος για το κοπάδι του, όπως φαίνεται και από τις πολλές αναρτήσεις του.

Ο ίδιος κοινοποιεί τακτικά φωτογραφίες και βίντεο από τα γουρούνια και την πορεία τους από την στιγμή που γεννιούνται μέχρι να φτάσουν στο απίστευτο μέγεθος που τελικά έχουν. Ο ιδιοκτήτης της φάρμας φαίνεται πως θεωρεί ότι πρόκειται για μια φυσιολογική κατάσταση αφού δεν διστάζει να πουλήσει το σπέρμα τους για πέντε ευρώ.

Σύμφωνα με δημοσιεύματα, η επιθυμία για τόσο μυώδη γουρούνια είναι αποτέλεσμα της αύξησης της τιμής για χοίρους ανάλογα με το βάρος τους. Η ζήτησή τους τα τελευταία χρόνια έχει αυξηθεί ραγδαία, ειδικά στην Κίνα που είναι η μεγαλύτερη αγορά κατανάλωσης χοιρινού παγκοσμίως.

Οι εικόνες έχουν προκαλέσει την οργή και καταδίκη ακτιβιστών και απλών πολιτών, που καταγγέλλουν την χρήση στεροϊδών και ορμονών στα ζώα προκειμένου να αποκτήσουν την συγκεκριμένη εμφάνιση. Έντονη ήταν και η αντίδραση της PETA, που σχολίασε σχετικά: «Γουρούνια που μοιάζουν με τον Hulk είναι σαν ζωντανός εφιάλτης κι εκτός αυτού επειδή είναι γενετικά μεταλλαγμένα πιθανότατα γεννιούνται με τρομερά επώδυνα προβλήματα υγείας».

Οι πρώτες αναφορές για εκτροφή τέτοιου είδους γουρουνιών ήρθαν στο φως το 2015 και τα πειράματα είχαν γίνει στη Νότια Κορέα και την Κίνα, όπου επιστήμονες προχώρησαν στη μετάλλαξη ενός γονιδίου. Ο σκοπός ήταν να παράγεται περισσότερο άπαχο κρέας υψηλής απόδοσης. Ωστόσο, από τα 32 γουρούνια που εκτράφηκαν μόνο τα 13 επέζησαν κι αυτά μόλις μέχρι να γίνουν 8 μηνών, ενώ μόνο ένα θεωρήθηκε υγιές.

[dailymail] [etypos]

Πηγή: hellas-now

Εικόνες-σοκ με υπερφυσικά μεταλλαγμένα γουρούνια σε φάρμα στην Ασία

Γραμματοσειρά
Αντίθεση