22 August, 2017
Home / Διαφορα (Page 448)

Μια κυρία λοιπόν ψάχνει να βρει κάποια δασκάλα με πτυχίο για να βοηθήσει την κόρη της με τα μαθήματα.

‘Όλα καλά μέχρι εδώ.

Αφού λοιπόν περιγράφει στην αγγελία ότι χρειάζεται την δασκάλα για 3 ημέρες την εβδομάδα, φτάνει και στην… ταμπακιέρα.

Την αμοιβή.

Πόσα λοιπόν προσφέρει;

Κρατηθείτε.

10 ευρώ.

Την εβδομάδα! 10 ευρώ την εβδομάδα! Ναι καλά διαβάσατε. 10 ολόκληρα ευρώ την εβδομάδα, δηλαδή περίπου 3,3 ευρώ το μάθημα!

Και η δικαιολογία;

Λόγω κρίσης! Πραγματικά εξωφρενικό. Δείτε την αγγελία.

Μια εξοργιστική αγγελία για δουλειά στην Θεσσαλονίκη

Φέτος η ισημερία είναι στις 26 και όχι στις 22 Σεπτεμβρίου 
Η ισημερία συμβαίνει δύο φορές τον χρόνο, όταν ο άξονας της Γης ευθυγραμμίζεται παράλληλα και σε ορθή γωνία με τον άξονα του Ηλίου, με αποτέλεσμα η νύχτα και η ημέρα να έχουν ίση διάρκεια σε οποιοδήποτε σημείο της γήινης επιφάνειας.
Αυτό συμβαίνει γύρω στις 20 Μαρτίου και στις 22 Σεπτεμβρίου. Ωστόσο, φέτος ισημερία έχουμε στις 26 Σεπτεμβρίου.
Ο επίτιμος Διευθυντής στο Ευγενίδειο Πλανητάριο Διονύσης Σιμόπουλος, καταγράφει τα παράξενα των Ισημεριών και αναλύει το φαινόμενο.
«Ορισμένοι φίλοι κοιτάζοντας τα διάφορα επιτραπέζια ημερολόγια και την διάρκεια της ημέρας και της νύχτας, με ρώτησαν γιατί η ημέρα της ισημερίας δεν συμπίπτει με την ημέρα που έχουμε ίση ημέρα και ίση νύχτα.
Πρόκειται για μία πολύ σωστή παρατήρηση, γιατί μερικές φορές παίρνουμε ορισμένα πράγματα ως δεδομένα.
Πάρτε, για παράδειγμα, την παρατήρηση των φίλων μου για την Ανατολή και τη Δύση του Ήλιου.
Ξέρουμε, δηλαδή, ότι καθημερινά ο Ήλιος θα ανατείλει στην Ανατολή και θα δύσει στη Δύση, και ξέρουμε επίσης ότι η διάρκεια της ημέρας είναι μικρότερη το Χειμώνα και μεγαλύτερη το Καλοκαίρι, ενώ το αντίθετο συμβαίνει για την διάρκεια της νύχτας. Υπάρχουν, όμως, δύο ημέρες στη διάρκεια ενός έτους που η Ημέρα έχει την ίδια διάρκεια με την Νύχτα. Αυτές οι δύο ημέρες ονομάζονται Ισημερίες (ίση μέρα-ίση νύχτα) και σηματοδοτούν η μία την πρώτη μέρα της Άνοιξης και η άλλη την πρώτη μέρα του Φθινοπώρου.
Ας δούμε, όμως, τι ακριβώς συμβαίνει, γιατί αυτό που αποκαλούμε «Ισημερία» (Ανοιξιάτικη και Φθινοπωρινή) δεν είναι στην πραγματικότητα ακριβώς έτσι!
Όπως ξέρετε κάθε μέρα η Γη βρίσκεται σε διαφορετική θέση πάνω στην τροχιά της από αυτήν που βρισκόταν την προηγουμένη, και από κάθε νέα θέση εμείς πάνω στη Γη αντικρίζουμε τον Ήλιο από διαφορετική γωνία. Έτσι κάθε φορά που η Γη συμπληρώνει μία πλήρη περιφορά γύρω από τον Ήλιο, μας φαίνεται ότι ο Ήλιος ήταν αυτός που συμπλήρωσε έναν κύκλο γύρω από τη Γη, πάνω στην εκλειπτική.
Η εκλειπτική δηλαδή δεν είναι τίποτε άλλο παρά η απεικόνιση, ή η προέκταση πάνω στην ουράνια σφαίρα, της γήινης τροχιάς γύρω από τον Ήλιο.
Αν παρατηρήσουμε την εκλειπτική και τη συγκρίνουμε με τον ουράνιο ισημερινό (την προέκταση δηλαδή του ισημερινού της Γης και την αποτύπωσή του πάνω στον ουράνιο θόλο) θα δούμε ότι οι δύο αυτοί κύκλοι δε συμπίπτουν, αλλά αντίθετα τέμνονται, σχηματίζοντας γωνία ίση με 23 μοίρες και 27 πρώτα λεπτά, λόγω της κλίσης που έχει ο άξονας της Γης σε σχέση με το επίπεδο που σχηματίζει η εκλειπτική.
Η γωνία αυτή ονομάζεται «λόξωση της εκλειπτικής», και τα δύο αυτά σημεία στα οποία τέμνονται οι δύο κύκλοι ονομάζονται «ισημερινά σημεία».
Στο πρώτο σημείο ο ουράνιος ισημερινός τέμνει την εκλειπτική εκεί όπου ο Ήλιος βρίσκεται στις 20-21 Μαρτίου. Το σημείο αυτό ονομάζεται εαρινό ισημερινό σημείο, και από την ημέρα αυτή αρχίζει η Άνοιξη.
Εκ διαμέτρου αντίθετα η τομή γίνεται όταν ο Ήλιος βρίσκεται στις 22-23 Σεπτεμβρίου. Το σημείο αυτό ονομάζεται φθινοπωρινό ισημερινό σημείο, και από την ημέρα αυτή αρχίζει το Φθινόπωρο.
Θα θεωρούσε, λοιπόν, κάποιος ότι στις δύο αυτές ημέρες, σε ολόκληρη τη Γη, η νύχτα είναι ίση με την ημέρα, δηλαδή επί 12 ώρες ο Ήλιος βρίσκεται πάνω από τον ορίζοντα και επί 12 ώρες βρίσκεται κάτω από τον ορίζοντα, έχουμε δηλαδή ίση-μέρα: ισημερία.
Τα πράγματα, όμως, δεν είναι ακριβώς έτσι! Γιατί η «ίση μέρα-ίση νύχτα», όταν δηλαδή ο Ήλιος φτάνει στα ισημερινά σημεία, συμβαίνει μόνο στους τόπους που βρίσκονται ακριβώς πάνω στον γήινο ισημερινό. Στις περιοχές που βρίσκονται είτε πάνω είτε κάτω από τον ισημερινό η «ίση μέρα-ίση νύχτα» συμβαίνει μερικές ημέρες πριν ή μετά από την «ισημερία».
Πάρτε για παράδειγμα την Αθήνα που βρίσκεται 38 περίπου μοίρες βόρεια του ισημερινού, και παρόλο που ο Ήλιος θα φτάσει στο Φθινοπωρινό ισημερινό σημείο στις 17:21 [Θερινή ώρα Ελλάδος] της Πέμπτης, 22 Σεπτεμβρίου 2016, εντούτοις η «ίση μέρα-ίση νύχτα» για την Αθήνα θα συμβεί στις 26 Σεπτεμβρίου όταν η ημέρα και η νύχτα θα έχουν περίπου την ίδια διάρκεια!
Ημερομηνία Ανατολή Αθήνα Δύση Αθήνα Διάρκεια Ημέρας
20 Σεπ. 2016 07:11 19:24 12:13:31
21 Σεπ. 2016 07:12 19:23 12:11:05
22 Σεπ. 2016 07:13 19:21 12:08:39
23 Σεπ. 2016 07:14 19:20 12:06:14
24 Σεπ. 2016 07:15 19:18 12:03:48
25 Σεπ. 2016 07:16 19:16 12:01:22
26 Σεπ. 2016 07:16 19:15 11:58:57
27 Σεπ. 2016 07:17 19:13 11:56:31

Πηγή:  .iefimerida.gr/

Φέτος η ισημερία είναι στις 26 και όχι στις 22 Σεπτεμβρίου


Επιβεβαίωση της Λαλητρίς! Εφημερίδα ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ : Σενάριο πολέμου μεταξύ Ινδίας – Πακιστάν 



Σχόλιο Ζαχαρίας: Χαίρομαι ιδιαίτερα όταν μόλις 3 ώρες μετά την ανάρτηση του έκτακτου δελτίου για το πολεμικό κλίμα μεταξύ Ινδίας και Πακιστάν, ΜΟΝΟΝ η Καθημερινή έγραψε για το θέμα. 



Ακολουθεί το ρεπορτάζ της Καθημερινής :

Οι δύο χώρες εδώ και δεκαετίες είναι πυρηνικές δυνάμεις και ο κίνδυνος αυτός απειλεί σχεδόν 1,4 δις ανθρώπων που κατοικούν στις δύο χώρες. Τα δύο κράτη έχουν απολαύσει σχετική ειρήνη στα σύνορά τους τα τελευταία χρόνια. Μια ειρήνη που αποτελεί διάλλειμα στους πολέμους μεταξύ των δύο χωρών κατά τον 20ο αιώνα

Παρόλα αυτά μερικές ώρες μετά τον θάνατο 18 ατόμων σε μια επίθεση σε βάση του ινδικού στρατού στο ελεγχόμενο από το Δελχί Κασμίρ, ο υπεύθυνος στρατιωτικών επιχειρήσεων του Ινδικού Στρατού ανακοίνωσε πως οι τρομοκράτες που έκαναν την επίθεση είχαν «Πακιστανικά εθνόσημα»


(adsbygoogle = window.adsbygoogle || []).push({});

Η κατηγορία αυτή ήταν αρκετή να ξεκινήσει μια θύελλα στα social media

Ο υπουργός εσωτερικών της Ινδίας Ραζναθ Σινχ έγραψε στο twitter «Το Πακιστάν είναι ένα κράτος τρομοκράτης και θα πρέπει να θεωρηθεί και να απομονωθεί ως τέτοιο»

Ο Γενικός Γραμματέας του κυβερνώντος κόμματος της Ινδίας Ραμ Μαντχαβ έγραψε στο Facebook «Για ένα δόντι την γνάθο» υπονοώντας δυσανάλογα μεγαλύτερα αντίποινα

Στην ινδική τηλεόραση ηχούν τύμπανα που καλούν σε πόλεμο

Ο Αρναμπ Γκοσβαμι, ο παρουσιαστής της αγγλόφωνης εκπομπής με την μεγαλύτερη τηλεθέαση στην Ινδία εξέφρασε με οργή πως «Πρέπει να τους σακατέψουμε, να τους γονατίσουμε»

Ο απόστρατος Ταγματάρχης Μπάκσι δήλωσε σε σχέση με τα πυρηνικά των δύο χωρών «Το Πακιστάν είναι το 1/5 της Ινδίας σε μέγεθος. Αν πυροδοτήσουμε έστω μέρος του πυρηνικού μας οπλοστασίου στόχος θα είναι στην περιοχή του Πουντζαμπ από όπου προέρχονται οι Πακιστανικές ένοπλες δυνάμεις. Δεν θα φυτρώσει καρπός εκεί για 800 χρόνια»

Κάλεσε δε να πάψει ο αυτοπεριορισμός

Από πλευράς Πακιστάν το υπουργείο Εξωτερικών εξέδωσε ανακοίνωση με τις οποίες απορρίπτει ως αβάσιμες και μη υπεύθυνες τις κατηγορίες



Επιβεβαίωση της Λαλητρίς! Εφημερίδα ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ : Σενάριο πολέμου μεταξύ Ινδίας – Πακιστάν

Λίγο προσοχή με το θέμα των αδειών των κυνηγετικών όπλων γιατί υπάρχει σοβαρός κίνδυνος αυτοφώρου και ΑΝΑΚΛΉΣΗΣ ΑΔΕΙΩΝ 

Αγαπητοί οπλόφιλοι και οπλοκάτοχοι, έστω και μη ηθελημένα (κληρονομιές κλπ) , σε συνέχεια τριών εξαιρετικά δυσάρεστων κατάστασεων που συνέβησαν σε φίλους οπλοκάτοχους την προηγούμενη εβδομάδα, αποφάσισα να σας γράψω το παρακάτω κείμενο.

Σας παρακαλώ να το διαβάσετε με μεγάλη προσοχή και αντίστοιχα να το προωθήσετε σε όλους όσους είχαν η έχουν κυνηγετικά όπλα.

Σύμφωνα με τον νόμο 4249/14 , όποιος α) έχει αδήλωτο κυνηγετικό όπλο, πρέπει να το δηλώσει , β) όποιος έχει κυνηγετικό όπλο με ληγμένη άδεια, πρέπει να την ανανεώσει.

Δίδεται 2 χρόνια περιθώριο για την σχετική διαδικασία κι εφόσον γίνει οικιοθελώς από τον πολίτη.
Kαθορίζεται παράβολο 30€.

την παρέλευση των 2 ετών , οπουδήποτε στη επικράτεια σας γίνει έλεγχος ( έστω και τροχαίος), αν ο τερματικός βγάλει ότι έχετε αδήλωτο κυνηγετικό όπλο ή κυνηγετικό όπλο με ληγμένη άδεια κατοχής,θα συμβούν τα εξής:

α) Συλλαμβάνεστε επιτόπου.

β) Γίνεται προσαγωγή στο κοντινότερο Τμήμα Ασφαλείας.

γ) Γίνεται δικογραφία.

δ) Το βράδυ θα μείνετε χωρίς κορδόνια κλειδωμένοι στο κρατητήριο παρέα με όποιον αληθινό κακοποιό έχει συλληφθεί για οποιοδήποτε αδίκημα, την συγκεκριμένη μέρα/νύχτα.

ε) Το πρωί θα γίνετε προσεσημασμένος ( έτσι θα ονομάζεστε), καθότι θα βγείτε φωτογραφίες και θα σας πάρουν αποτυπώματα, δείγμα γραφικού χαρακτήρα με κεφάλαια και μικρά γράμματα, και αν η Υπηρεσία κρίνει, και δείγμα DNA ( με την μπατονέτα από το στόμα, όπως στο CSI ). Mην γελάτε δεν είναι καθόλου αστείο…..


(adsbygoogle = window.adsbygoogle || []).push({});

ζ) Το μεσημέρι, το απόγευμα ή το βράδυ (ανάλογα με τον φόρτο εργασίας του τοπικού δικαστηρίου), θα σας βάλουν χειροπέδες ανά ζεύγη( μαζί με κάποιον από τους αληθινούς κακοποιούς που είπα πιο πάνω) και θα πάτε στον εισαγγελέα για να απολογηθείτε ή το ποιό πιθανό να ζητήσετε προθεσμία μερικών ημερών για να απολογηθείτε.

Αν είστε τυχεροί, γιατί αν συλληφθείτε Παρασκευή θα μείνετε και το Σ/Κ στο κρατητήριο.

ε) Όταν θα γίνει η δίκη, η ποινή θα είναι τουλάχιστον 6 μήνες και τα αποτελέσματα θα είναι:

Μέγιστη ψυχική φόρτιση και ταλαιπωρία, το ή τα όπλα κατάσχονται, ένα χρηματικό ποσό (παράβολα, δικηγόρος, μεροκάματα) χαμένο άδικα, αλλά και το κυριότερο:

Όταν έχετε ποινή σχετική με τον νόμο περί όπλων, γράφεται στο ποινικό σας μητρώο και αφενός ανακαλούνται αυτόματα όλες οι χορηγηθείσες άδειες όπλων, αφετέρου δεν θα σας ξαναχορηγηθούν νέες.

ανωτέρω ταλαιπωρία θα υποστείτε, ακόμα κι αν έχετε δηλώσει το ή τα όπλα σας κανονικά, αν είστε άτυχοι και !!!!!
Δεν έχει περαστεί η ανανεωθείσα άδεια στον τερματικό!

Εμφανίζεται στον τερματικό ο αριθμός του κυνηγετικού όπλου που κατέχετε ως αδήλωτο η ληγμένης αδείας, καθότι εκ παραδρομής κάποιος εκ των χειριστών έκανε ένα γράμμα ή ένα ψηφίο λάθος ή πέρασε το γραμματικό μέρος του αριθμού ως αριθμητικό πχ αντί Ο 56847 ως 056847 !!!!

Αν το έχετε πωλήσει στο παρελθόν και ο αγοραστής δεν το δήλωσε άρα φαίνεται ακόμα στην κατοχή σας ( πριν γίνει υποχρεωτική η αγοραπωλησία κυνηγετικών όπλων κατόπιν αδείας αγοράς-πώλησης).

Για να κλείσω, όσοι είχατε ή έχετε κυνηγετικά όπλα, ακόμα κι αν είστε απολύτως βέβαιοι ότι όλα είναι εντάξει, το σοφό θα είναι να το ελέγξετε, πηγαίνοντας και ζητώντας από τον χειριστή στο τοπικό Τμήμα Ασφαλείας της περιοχής της μονίμου κατοικίας σας, να στον τερματικό αν υπάρχει οποιαδήποτε εκκρεμότητα σχετική με όπλο, στο όνομά σας.

diversapress.com
http://katohika.gr/

Λίγο προσοχή με το θέμα των αδειών των κυνηγετικών όπλων γιατί υπάρχει σοβαρός κίνδυνος αυτοφώρου και ΑΝΑΚΛΉΣΗΣ ΑΔΕΙΩΝ

Για την μεγαλειώδη αντι-ισλαμική συγκέντρωση στη Γαλλία ακούσατε σε κανένα βοθροκάναλο; 

Πριν από λίγο ένας φίλος μου έστειλε δύο λινκ να τα δω και να τα σχολιάσω.

Και τα δύο λινκ είναι από μια τεράστια αντι-ισλαμική συγκέντρωση στη Γαλλία.

Θυμάμαι – και ανέβασα και στη σελίδα – συγκέντρωση για τα εργασιακά, αλλά για αντιισλαμική όχι…


(adsbygoogle = window.adsbygoogle || []).push({});

Στο δεύτερο λινκ μιλάει σαφώς για ενέργειες των Γάλλων προκειμένου να πάρουν πίσω την πατρίδα τους…

Όπως θα δείτε από τις φωτογραφίες μόνο για τα εργασιακά δεν ήταν η συγκέντρωση….

http://noscomunicamos.com/index.php/2016/09/15/massive-rally-islam-france/

https://conservativedailypost.com/french-now-preparing-for-civil-war-against-muslims-to-take-country-back/

Για την μεγαλειώδη αντι-ισλαμική συγκέντρωση στη Γαλλία ακούσατε σε κανένα βοθροκάναλο;


Με μια ΕΚΠΛΗΚΤΙΚΗ επιστολή το 1ο Δημοτικό Σχολείο Ωραιοκάστρου θέτει τους πάντες προ των ευθυνών τους. Επικαλείται και ενεργοποίηση του άρθρου 120 του Συντάγματος!!!

Σχόλιο Ζαχαρία :Όταν φίλος αναγνώστης μου έστειλε την ανακοίνωση – επιστολή του Συλλόγου Γονέων και Κηδεμόνων του 1ου Δημοτικού Σχολείου Ωραιοκάστρου ειλικρινά ΠΑΝΗΓΥΡΙΣΑ.

Πανηγύρισα γιατί οι νομικοί  – γονείς συνέταξαν ένα καταπληκτικό και υπερπλήρες κείμενο το οποίο πλέον αποτελεί μπούσουλα για όλους μας.


(adsbygoogle = window.adsbygoogle || []).push({});

800 σχολεία  – που θα ανακοινωθούν την Δευτέρα που μας έρχεται – θα φιλοξενήσουν από την μεθεπόμενη εβδομάδα 22.000 παιδιά μεταναστών και προσφύγων.

Τονίζω την απειλή ενεργοποίησης του άρθρου 120 του Συντάγματος γιατί έχει ιδιαίτερη αξία, γιατί ουσιαστικά «απενεργοποιεί νομικά» το δικαίωμα σύλληψης για μια σειρά ποινικών αδικημάτων.

ΣΥΓΧΑΡΗΤΗΡΙΑ ΚΥΡΙΟΙ ΚΑΙ ΚΥΡΙΕΣ ΤΟΥ 1ΟΥ ΩΡΑΙΟΚΑΣΤΡΟΥ!!!

Με μια ΕΚΠΛΗΚΤΙΚΗ επιστολή το 1ο δημ. σχολείο Ωραιοκάστρου θέτει τους πάντες προ των ευθυνών τους. Επικαλείται και ενεργοποίηση του άρθρου 120 του Συντάγματος!!!


ΤΟΝ ΣΙΧΑΘΗΚΑΝ ΟΛΟΙ ΟΙ ΈΛΛΗΝΕΣ – Α.Ρέμος στη Hurriyet: «Είμαστε υπερήφανοι που στο χωριό μας γεννήθηκε ο Κεμάλ Ατατούρκ»! 

Σε συνέντευξη που παραχώρησε στην τουρκική εφημερίδα Hurriyet ο Αντώνης Ρέμος εξέφρασε την λατρεία του (!) για τον Κεμάλ Ατατούρκ και την προσήλωσή του στην ελληνοτουρκική φιλία μιλώντας για «κοινές αναμνήσεις»

Προφανώς αναφέρονταν στην εθνοκάθαρση του 1922 στην Μικρά Ασία, στην δεύτερη εθνοκάθαρση της Κωνσταντινούπολης του 1955 και στην εισβολή και τα εγκλήματα πολέμου του 1974 στην Κύπρο.

Όντως υπάρχουν πολλές «κοινές» αναμνήσεις με τους Τούρκους για να μην αναφερθούμε και στα «υπέροχα» 400 χρόνια της Τουρκοκρατίας.

Αξίζει να σημειωθεί ότι πολλές από αυτές τις «ευχάριστες» αναμνήσεις υπάρχουν ακόμα άνθρωποι που τις έζησαν και είναι ζωντανοί.

Και από την Σμύρνη το 1922 αλλά και τις άλλες μικρασιατικές εστίες και φυσικά και από τα Σεπτεμβριανά του 1955 αλλά και απο την εισβολή στην Κύπρο, είτε Κύπριοι είτε Έλληνες που πολέμησαν με την ΕΛΔΥΚ.

Προφανώς ο Α.Ρέμος ίσως έχει σκοπό να κυκλοφορήσει κάποιον δίσκο στην τουρκική αγορά καθώς η ελληνική είναι «πεθαμένη» εξ’ου και αυτές οι τουρκολαγνικές δηλώσεις.

Κεμάλ Ατατούρκ
«Δεν είμαι μόνο συμπολίτης, αλλά και συγχωριανός του. Όπως ξέρετε, στη Θεσσαλονίκη υπάρχει το σπίτι όπου μεγάλωσε ο Ατατούρκ. Υπάρχει όμως και το σπίτι στο οποίο γεννήθηκε, σε ένα χωριό έξω από τη Θεσσαλονίκη, τον Λαγκαδά. Από εκεί είναι η οικογένειά μου. Είμαστε περήφανοι που στο χωριό μας γεννήθηκε ένας από τους μεγαλύτερους παγκόσμιους ηγέτες».
Τα κοινά σημεία Ελλήνων και Τούρκων
«Πρέπει να διαφυλάξουμε αυτή την κληρονομιά και τις κοινές αναμνήσεις που μας ενώνουν με τον τουρκικό λαό. Όχι μόνο οι Τούρκοι, αλλά και εμείς. Γιατί δεν καταλαβαίνουμε πόσο σημαντικό είναι -και- για εμάς»;
Η ανάδειξη της οικίας του Κεμάλ από τον Γιάννη Μπουτάρη
«Ο δήμαρχος είναι επιχειρηματίας, βλέπει μπροστά και αγαπά πραγματικά την πόλη του. Και καταλαβαίνει ότι το μνημείο αυτό δεν είναι σημαντικό μόνο για τους Τούρκους, αλλά και για εμάς».
Οι ρίζες του από το Αϊβαλί
«Η οικογένειά μου ήρθε από το Αϊβαλί. Το αίμα μου είναι από αυτά τα χώματα, αυτά τα μέρη. Μοιάζετε με μένα, η συμπεριφορά σας είναι σαν τη δική μου, το χαμόγελό σας είναι σαν το χαμόγελό μου, θυμώνετε όπως και εγώ».

Ο Α.Ρέμος πάντως πριν από λίγο έκανε μια δήλωση επί του θέματος.
«Πριν από λίγο καιρό βρέθηκα στην Τουρκία και συγκεκριμένα στο Bodrum καλεσμένος μιας μεγάλης εταιρία για να δώσω δύο συναυλίες εκεί. Τα ΜΜΕ έδειξαν μεγάλο ενδιαφέρον και έδωσα κάποιες συνεντεύξεις. Διαβάζω σήμερα την ερμηνεία και την παρουσίαση μιας εκ των συνεντεύξεων μου. Μένω έκπληκτος με αυτά που διαβάζω και πιστεύω ότι ή έχει γίνει λάθος μετάφραση από τα Τούρκικα στα Ελληνικά, ή τα τούρκικα μέσα παρουσίασαν με λανθασμένο τρόπο τα λεγόμενά μου. Περήφανος είμαι μόνο για την καταγωγή μου που είμαι Έλληνας. Από εκεί και πέρα, έξω από τα πολιτικά παιχνίδια και τις ιστορικές αντιπαλότητες των δύο λαών, οι απλοί άνθρωποι και οι Έλληνες και οι Τούρκοι πραγματικά δεν έχουν να χωρίσουν πια τίποτα. Υπάρχει μεγάλη εκτίμηση και αγάπη των απλών ανθρώπων και από τις δύο πλευρές και είμαι σίγουρος γι’ αυτό. Όσον αφορά στο θέμα των δηλώσεών μου για τον Κεμάλ, η αλήθεια είναι ότι είπα, πως είμαι περήφανος που κατάγομαι από την Θεσσαλονίκη και στην ίδια συζήτηση αναφέρθηκε η καταγωγή του Κεμάλ από την Θεσσαλονίκη και προφανώς τοποθετήθηκαν όλα μαζί. Κλείνοντας δεν έχω διάθεση να απολογηθώ σε κανέναν, από εκεί και πέρα ο καθένας είναι ελεύθερος να βγάλει τα συμπεράσματά του. Σας ευχαριστώ όλους. Καλημέρα.»

Τα φρικώδη βασανιστήρια και η κρατική καταστολή στα χρόνια της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας περιγράφονται αναλυτικά στο άρθρο του istorikathemata.com
«Σε ένα δεσποτικό κράτος όπως το Οσμανικό, είναι επόμενο τα βασανιστήρια να καταλαμβάνουν πολύ σημαντική θέση στο σύνολο των κατασταλτικών μηχανισμών που διαθέτει η εξουσία. Στη
στρατοκρατούμενη οσμανική κοινωνία όπου η υπεροχή θεωρείται επακόλουθο της ωμής βίας και της ισχύος, τα βασανιστήρια νομιμοποιούνται από τη συλλογική συνείδηση και μετατρέπονται σε αποδεκτή πρακτική που έχει σχέση προς την άσκηση οποιασδήποτε εξουσίας.

Με τον τρόπο αυτό εκτονώνεται και ταυτόχρονα αυξάνεται η σωρευμένη επιθετικότητα, δηλαδή δημιουργείται ένας φαύλος κύκλος στον οποίο η βία προκαλεί τη βία ή την επιβάλλει. Έτσι και η ελληνική εθνική κοινότητα, στα πλαίσια της οσμανικής πραγματικότητας δεν υπέστη μόνο βασανιστήρια, αλλά στο μέτρο που μπόρεσε τα ανταπέδωσε. Γι’ αυτό δεν πρέπει να μας εκπλήσσουν οι φρικαλεότητες που διέπραξαν ως όργανα της εθνικής κοινότητας όχι μόνο κατέναντι της οσμανικής εξουσίας αλλά και κατά των ομοεθνών τους. Ειδικά η απάνθρωπη συμπεριφορά των αγωνιστών του 1821 στον τουρκικό πληθυσμό της επαναστατημένης Ελλάδας, η επέκταση τις ίδιας συμπεριφοράς και στους αντιφρονούντες και η συνέχεια της παράδοσης στο νεοπαγές Ελληνικό κράτος οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στην επαχθή οσμανική κληρονομιά κληρονομιά»

1. Το παλούκωμα ή διοβελισμός (σούβλισμα)
Πρόκειται για πρωτότυπη μέθοδο μαρτυρικού θανάτου και δεν έχει σχέση με τον ανασκολωπισμό των αρχαίων (ο οποίος ήταν παραλλαγή του σταυρικού θανάτου) ούτε έχει προηγούμενο στην παράδοση του Βυζαντίου. Ο θάνατος με παλούκωμα (kaziklamak) προοριζόταν για τους στασιαστές, για τους δράστες ειδεχθών κακουργημάτων και γενικά για όσους αμφισβητούσαν την κρατική εξουσία. Η γενετική της μεθόδου ανατρέχει στις συνήθειες της νομαδικής πατριάς κτηνοτρόφων να ψήνουν τα πρόβατα ή τα θηράματά τους στη σούβλα. Το επιχείρημα αυτό γίνεται πιο πειστικό αν αναλογιστούμε ότι το σημαινόμενο της λέξης ρεαγιάς που αποδίδει τον υποτελή είναι πρόβατο.
Εύστοχη είναι η παρατήρηση κατά την οποία ο πάσσαλος ή το παλούκι ήταν «παντού και πάντοτε το σύμβολο του οθωμανικού δεσποτισμού. Στηνόταν σε εμφανή σημεία, υψώματα, πλατείες και άλλους δημόσιους χώρους για να προκαλεί δέος και να εμπνέει τυφλή υποταγή στο δυνάστη».

Για το παλούκωμα χρειάζονταν ειδικευμένοι και έμπειροι δήμιοι. Το παλούκι (kazik) ήταν ένα ευθύ χοντροράβδι μακρύ δυο και παραπάνω μέτρα, συνήθως ξύλινο και αιχμηρό στη μια άκρη που έπρεπε να μπηχθεί στα οπίσθια του θύματος, ακριβώς όπως γίνεται με το σούβλισμα των αρνιών, έτσι που η αιχμή να βγει κοντά στον αυχένα, πλάι στους ώμους, κάτω από τον λαιμό, δίπλα στην κλείδα ή κάπου στο στέρνο. Υπογραμμίζεται ότι «η δεξιοτεχνία ήταν απαραίτητη για να μην καταστραφούν ζωτικά όργανα και προκληθεί θάνατος κατά τη διάρκεια του βασανισμού». Το θύμα έπρεπε να επιζήσει για να παραταθεί το μαρτύριό του. Πραγματικά, αναφέρονται πολλές περιπτώσεις κατά τις οποίες καρφωμένο κατά τον παραπάνω τρόπο στον πάσσαλο θύμα επέζησε τρεις μέρες. Παραλλαγή της μεθόδου ήταν εκείνη κατά την οποία η μελλοθάνατοι ψήνονταν σε σιγανή φωτιά (συχνά εξαναγκάζονταν και οι γονείς ή συγγενείς του θύματος να τροφοδοτούν τη φωτιά), όπως και εκείνη με την οποία άλειφαν το θύμα με πίσσα καιτο λαμπάδιαζαν.
Η μέθοδος του παλουκώματος που περιγράφουν λεπτομερώς πολλοί ταξιδιώτες και αυτόπτες μάρτυρες και με την οποία θανατώθηκε όπως είναι γνωστό και ο αγωνιστής του 1821 Αθανάσιος Διάκος, αποκαλύπτει τη σαδιστική πλευρά της εξουσίας ως προέκταση ή ως υποκατάστατο της γενετήσιας κυριαρχίας η οποία στην πατριαρχική και φαλλοκρατούμενη οσμανική κοινωνία θεωρείται πρωταρχικής σημασίας. Δεν είναι τυχαίο ότι ακόμη κα σήμερα στην τουρκική τα ανδρικά γεννητικά όργανα αποκαλούνται με τη λέξη που για αιώνες σήμαινε όπλο (yarak). Η συνήθεια βιασμού των ηττημένων από τους νικητές βρίσκεται στην ίδια ευθεία με το παλούκωμα και άλλα βασανιστήρια που έχουν ως άξονα τον πρωκτό του κρατουμένου. Είναι πρόδηλο ότι όλα αυτά αποτελούν εκδηλώσεις μιας εξουσίας που παριστά το ομοφυλοφιλικό στοιχείο το οποίο διαποτίζει υποσυνείδητα το πολιτικό και κοινωνικό συγκείμενο.
Σχετικά πρέπει να μη διαλάθει από την προσοχή μας ότι η σκαιή συμπεριφορά των τοπικών διοικητών κατά των ραγιάδων της περιφέρειάς τους κατά τις επίσημες πηγές περιλάμβανε την τυράγνια (ζουλούμ) με τις τρεις χαρακτηριστικές εκφάνσεις: την απόσπαση παρανόμως χρημάτων, τις αυθαίρετες δολοφονίες και τη συστηματική αρπαγή και βιασμό των αγοριών (ογλάν) των υπηκόων (Dursum, 1989: 375). Ο σοδομισμός, η ομοφυλόφιλη σεξουαλική κατάχρηση, στο οσμανικό σύστημα προσλαμβάνει χαρακτήρα πολιτικής σημειολογίας.
2. Η εκδορά του θύματος
Αριστοτέχνες εκδορείς έγδερναν το μελλοθάνατο ζωντανό. Σχετικά παρατηρούμε ότι το γνωστό από την αρχαιότητα βασανιστήριο που έχει ασιατική προέλευση, προσιδιάζει σε μια κτηνοτροφική κοινωνία όπως ήταν εκείνη από την οποία πήγασε η οσμανική. Το μαρτύριο της εκδοράς επιβαλλόταν συνήθως στους περιφρονητές της κρατικής εξουσίας. Με αυτό θανατώθηκε το 1611 ο μητροπολίτης Τρίκκης-Λαρίσης Διονύσιος Β’ ο επονομαζόμενος Φιλόσοφος ή Σκυλόσοφος, ύστερα από την αποτυχία του ένοπλου επαναστατικού κινήματος της αγροτιάς και τη σύλληψή του. Αφού τον έγδαραν μπροστά στο πλήθος, ειδικευμένοι δήμιοι σε μια πλατεία των Ιωαννίνων, παραγέμισαν το δέρμα του με άχερα και υπό τους ήχους μουσικών οργάνων, το διαπόμπευσαν στους δρόμους ντυμένο με τα αρχιερατικά άμφια. Ενάμιση αιώνα μετά, το 1772 το ίδιο μαρτύριο επιβλήθηκε στον Ιωάννη Δασκαλάκη ή Δασκαλογιάννη που είχε ηγηθεί της επανάστασης στα Σφακιά της Κρήτης
3. Ο βασανισμός στα τσεγκέλια ή τους γάντζους
Το σώμα του μελλοθανάτου υψωνόταν με τροχαλία και αφηνόταν να πέσει πάνω σε τσεγκέλια (cengel) στερεωμένα σε μόνιμο ικρίωμα, σε τοίχο ή σε ειδική βάση. Σε περίπτωση που τα τραύματα δεν ήταν καίρια έμενε καρφωμένος πολλές μέρες και πέθαινε από την αγωνία και την κακοπάθεια. Τον 16ο αιώνα αναφέρεται περίπτωση Έλληνα που είχε συνάψει σχέσεις με Ελληνίδα σύζυγο μουσουλμάνου εμπόρου ο οποίος επειδή δε δέχτηκε να αλλαξοπιστήσει ρίχτηκε στους γάντζους όπου επέζησε τρεις μέρες, οπότε κάποιος τον λυπήθηκε και τον πυροβόλησε στο κεφάλι.
Δεν χωρεί καμιά αμφιβολία ότι και τα τσεγκέλια προσιδιάζουν και αυτά περισσότερο σε μια
κτηνοτροφική κοινωνία. Η παρεμφερής όμως βασανιστική εκτέλεση του διαμελισμού του μελλοθανάτου και η επίδειξη των σπαραγμάτων σε δημόσιο χώρο για καταπτόηση εχθρών και αντιπάλων, απαντάται πολύ συχνότερα στη μεσαιωνική Δύση απ’ ό,τι στους Οσμανούς. Οι τελευταίοι την επιφύλασσαν κυρίως σε αιχμαλώτους πολέμου, κατασκόπους και αρνητές της ισλαμικής θρησκείας κατά τη διάρκεια επίσημης και πανηγυρικής τελετής. Έτσι θανατώθηκε το 1808 ο Παπαθύμιος Βλαχάβας, αρχηγός του επαναστατικού κινήματος στη Θεσσαλία.

4. Το σταύρωμα
Η ρωμαϊκή ποινή του σταυρικού θανάτου επιβίωσε στους Οσμανούς. Θεωρούνταν όπως και στην αρχαιότητα ατιμωτική ποινή. Σε προηγούμενες σελίδες είδαμε στις αρχές του 15ου αιώνα να εκτελείται με αυτό τον τρόπο ο Μποκρουτζέ Μουσταφά ηγέτης του λαϊκού κινήματος που έθετε σε κίνδυνο την οσμανική εξουσία. Την άνοιξη του 1821 στην Κωνσταντινούπολη, κατά τις οργανωμένες από την κυβέρνηση οχλοκρατικές ταραχές που ακολούθησαν την είδηση για την επανάσταση που είχε ξεσπάσει, φανατικοί μουσουλμάνοι σταύρωναν πολλούς Έλληνες στα δέντρα, όπου και πέθαιναν από την αιμορραγία και τους φρικτούς πόνους (Streit, 1822: 42).
5. Το σφυροκόπημα των αρθρώσεων
Το θύμα, με συντριπτικά κατάγματα στους αρμούς των ποδιών και των χεριών, ένας πολτός οστών και σαρκών «κειτόταν εκτάδην αβοήθητο, βασανιζόταν μέρες πολλές και ξεψυχούσε από ατελείωτο
μαρτύριο». Ο θρυμματισμός των αρθρώσεων γινόταν συνήθως με την πίσω πλευρά του μπαλτά (balta) δηλαδή του τσεκουριού που ήταν εργαλείο βασανισμού και θανάτου, σύμβολο της οσμανικής εξουσίας, όπως τα παλούκια που κουβαλούσαν τα τουρκικά καταδιωκτικά αποσπάσματα. Οι οσμανοί
αξιωματούχοι στερέωναν στο ζωνάρι τους και έναν μπαλτά, υπόμνηση και απειλή βασανισμών και μαρτυρικών θανάτων.

6. Το θάψιμο του καταδίκου ζωντανού
Οι μελλοθάνατοι θάβονταν όρθιοι ώς το λαιμό σε λάκκους που ανοίγονταν ειδικά γι’ αυτό το σκοπό. Έτσι, μισοπεθαμένους τους τάιζαν και τους πότιζαν με τη βία. «Τα περιττώματα και το χώμα προκαλούσαν μολύνσεις στο κορμί και ο άνθρωπος σάπιζε ζωντανός». Αναφέρεται περίπτωση που ο κατάδικος έζησε 14 μέρες (Guer, 1747: 161-162).
7. Ο αποκεφαλισμός
Ήταν η πιο αξιοπρεπής θανάτωση με την προϋπόθεση ότι ο δήμιος θα τοποθετούσε το κεφάλι στα χέρια του νεκρού αν ήταν χριστιανός και στη μασχάλη του πτώματος αν ήταν Τούρκος. Ακόμη και σήμερα στην Τουρκία η ανάληψη από κάποιον τολμηρής πρωτοβουλίας ιδιαίτερα στο πεδίο της πολιτικής αποδίδεται με την έκφραση ότι ο ενδιαφερόμενος «έλαβε το κεφάλι του παραμάσχαλα» (kellesini koltugu altinda aldi). Οι αποκεφαλισμοί γίνονταν μεμονωμένα όταν επρόκειτο για αξιωματούχους του κράτους ή για κοινούς καταδίκους και ομαδικά όταν επρόκειτο για μαζικού μέσου καταστολής δηλαδή σφαγή. Αμέτρητοι αποκεφαλισμοί Ελλήνων έγιναν στην Κωνσταντινούπολη την άνοιξη του 1821 ως αντίποινα για την ελληνική επανάσταση που είχε ξεσπάσει. Ο Άγγλος κληρικός έβλεπε κάθε μέρα ακέφαλα πτώματα κυλισμένα στο βόρβορο. Την ημέρα κατασπαράζονταν από τα όρνια και τη νύχτα από κοπάδια πειναλέων αγριόσκυλων (Walsh R., 1828: 321-322).
Τα κεφάλια των ληστών, στασιαστών, γενικότερα εχθρών του κράτους αλλά και επαρχιακών παραγόντων όπως τοπαρχών και άλλων αξιωματούχων που θανατώνονταν με σουλτανική εντολή αποστέλλονταν στην Κωνσταντινούπολη όπου εκτίθονταν στο χώρο μπροστά από την κύρια είσοδο (πύλη) των ανακτόρων. Συχνά τα κεφάλια συγκροτούσαν μακάβρια πυραμίδα από την οποία αναδυόταν απαίσια οσμή. Αναφέρεται πως καθημερινά υπήρχαν εκτεθειμένα 10-15 κομμένα κεφάλια ή και πτώματα. Περί τα μέσα του 17ου αιώνα υπήρξε περίοδος που ο αριθμός αυτός ανήλθε σε 500 κεφάλια, καρφωμένα στην άκρη λόγχης ή στοιβαγμένα με τρόπο ώστε να σχηματίζουν ένα μικρό λοφίσκο (Kocu, 1960: 13). Τα κομμένα στην επαρχία κεφάλια αποστέλλονταν στην Κωνσταντινούπολη για έκθεση σε τρίχινο τουρβά (torba) δηλαδή ταγάρι γεμάτο μέλι για να αποφευχθεί η σήψη, συνήθεια από την οποία προέρχεται και η έκφραση στη νεοελληνική «ότι έβαλε το κεφάλι του στον τορβά».
Σε περίπτωση που τα κεφάλια δεν αποστέλλονταν στην Κωνσταντινούπολη, οι Οσμανοί συνήθιζαν να τα εντοιχίζουν, περιχυμένα με ασβέστη, κατασκευάζονταν μ’ αυτά μνημείο στρατιωτικής νίκης, παραδειγματισμού ή εκδίκησης. Αυτό συνέβαινε κυρίως ύστερα από βίαιη κατίσχυση της οσμανικής εξουσίας. Για παράδειγμα το 1779 εξοντώθηκαν στην Πελοπόννησο χιλιάδες Αλβανοί που λυμαίνονταν και καταδυνάστευαν την περιοχή σχεδόν επί μία δεκαετία. Μετά από την εξολόθρευσή τους έξω από την ανατολική έξοδο της Τριπολιτσάς, «έκτισαν ένα είδος πύργου» με τα κεφάλια «θέσαντες έξωθεν τα πρόσωπα», δηλαδή κατά τρόπο ώστε να διακρίνονται οι μορφές τους. Ο αριθμός των κεφαλιών αυτών ήταν τέσσερεις χιλιάδες. Παρόμοια μνημεία έχουν κατασκευαστεί και σε άλλα σημεία της Αυτοκρατορίας, όπως αυτό που διατηρείται και σήμερα στη Νήσσα της Γιουγκοσλαβίας.
8. Απαγχονισμός και στραγγαλισμός
Το πτώμα έπρεπε να παραμείνει κρεμασμένο επί τριήμερο. Έτσι οι περίοικοι αναγκάζονταν να συγκεντρώσουν μεγάλα ποσά προκειμένου να απομακρυνθούν τα κουφάρια. Απαγχονισμοί γίνονταν και σε δέντρα, οπότε μπορούσαν να είναι ομαδικοί και από κάθε κλαδί ενός μεγάλου δέντρου να απαγχονιστεί ένας κατάδικος. Για παράδειγμα το 1673 από έναν τεράστιο πλάτανο στην πλατεία του Εντιρνέκαπου στην Κων/πολη απαγχονίστηκαν 120 γενίτσαροι που είχαν στασιάσει. Το μακάβριο αυτό δέντρο ονομάστηκε βακ-βακ που είναι μυθικό δέντρο του Ισλάμ το οποίο αντί για καρπούς έχει ανθρώπινα μέλη.
9. Ειδικά βασανιστήρια
Η αυθαιρεσία που χαρακτήριζε την οσμανική πραγματικότητα φαίνεται και από το γεγονός ότι είναι πολύ δύσκολη η απαρίθμηση όλων των ειδικών βασανιστηρίων που έχουν εφαρμοστεί. Για παράδειγμα το 1821 στην Κωνσταντινούπολη εφάρμοζαν στο μέτωπο των (Ελλήνων) κρατουμένων, ένα μεταλλικό στεφάνι και το συμπίεζαν βιδώνοντάς το σιγά-σιγά πάνω στους κροτάφους. Στο τέλος τα μάτια του θύματος έβγαιναν έξω από τις κόγχες. Στη Θεσσαλία το εργαλείο βασανισμού πυρακτωνόταν πριν εφαρμοσθεί στο κεφάλι.
Εάν η μορφή του Αλή πασά από το Τεπελένι έχει αποκτήσει για την ελληνική κοινωνία διαστάσεις θρύλου δυσανάλογη ως προς τη σημασία που είχε για την οσμανική και την ελληνική ιστορία, τούτο οφείλεται στο ότι ο τοπάρχης της Ηπείρου είχε δημιουργήσει στη διοικητική του περιφέρεια επί τρεις περίπου δεκαετίες ένα καθεστώς τρόμου, φρίκης και πανικού με τα συστηματικά και πολυποίκιλα βασανιστήρια και τις μαρτυρικές εκτελέσεις των εχθρών του. Έτσι, για παράδειγμα το ζεμάτισμα με καυτό λάδι αποτελούσε καθημερινό βασανιστήριο.
10. Ο φάλαγγας και ο ξυλοδαρμός
Η πιο κοινή σωματική ποινή ή βασανισμός ήταν ο φάλαγγας (falaka) εφαρμοζόταν σε άντρες και μάλιστα των πενέστερων κοινωνικών στρωμάτων, εφόσον οι εύποροι συνήθως εξαγόραζαν τις ποινές. Παρομοίως η νεοελληνική είναι αφάνταστα πλούσια σε λέξεις όπως βρομόξυλο, μαγκουριά, μπαγλάρωμα (από το τουρκικό baglamak, δένο), περντάχι (από το περσικόperdaht =γυάλισμα), μερεμέτιασμα (από το τουρκικό meremet= επισκευή) (τ. 1, σ. 315 κ.ε.)

http://blablaworldnews.blogspot.gr/2016/09/hurriyet.html

ΤΟΝ ΣΙΧΑΘΗΚΑΝ ΟΛΟΙ ΟΙ ΈΛΛΗΝΕΣ – Α.Ρέμος στη Hurriyet: «Είμαστε υπερήφανοι που στο χωριό μας γεννήθηκε ο Κεμάλ Ατατούρκ»!


ΤΟΝ ΣΙΧΑΘΗΚΑΝ ΟΛΟΙ ΟΙ ΈΛΛΗΝΕΣ – Α.Ρέμος στη Hurriyet: «Είμαστε υπερήφανοι που στο χωριό μας γεννήθηκε ο Κεμάλ Ατατούρκ»! 

Σε συνέντευξη που παραχώρησε στην τουρκική εφημερίδα Hurriyet ο Αντώνης Ρέμος εξέφρασε την λατρεία του (!) για τον Κεμάλ Ατατούρκ και την προσήλωσή του στην ελληνοτουρκική φιλία μιλώντας για «κοινές αναμνήσεις»

Προφανώς αναφέρονταν στην εθνοκάθαρση του 1922 στην Μικρά Ασία, στην δεύτερη εθνοκάθαρση της Κωνσταντινούπολης του 1955 και στην εισβολή και τα εγκλήματα πολέμου του 1974 στην Κύπρο.

Όντως υπάρχουν πολλές «κοινές» αναμνήσεις με τους Τούρκους για να μην αναφερθούμε και στα «υπέροχα» 400 χρόνια της Τουρκοκρατίας.

Αξίζει να σημειωθεί ότι πολλές από αυτές τις «ευχάριστες» αναμνήσεις υπάρχουν ακόμα άνθρωποι που τις έζησαν και είναι ζωντανοί.

Και από την Σμύρνη το 1922 αλλά και τις άλλες μικρασιατικές εστίες και φυσικά και από τα Σεπτεμβριανά του 1955 αλλά και απο την εισβολή στην Κύπρο, είτε Κύπριοι είτε Έλληνες που πολέμησαν με την ΕΛΔΥΚ.

Προφανώς ο Α.Ρέμος ίσως έχει σκοπό να κυκλοφορήσει κάποιον δίσκο στην τουρκική αγορά καθώς η ελληνική είναι «πεθαμένη» εξ’ου και αυτές οι τουρκολαγνικές δηλώσεις.

Κεμάλ Ατατούρκ
«Δεν είμαι μόνο συμπολίτης, αλλά και συγχωριανός του. Όπως ξέρετε, στη Θεσσαλονίκη υπάρχει το σπίτι όπου μεγάλωσε ο Ατατούρκ. Υπάρχει όμως και το σπίτι στο οποίο γεννήθηκε, σε ένα χωριό έξω από τη Θεσσαλονίκη, τον Λαγκαδά. Από εκεί είναι η οικογένειά μου. Είμαστε περήφανοι που στο χωριό μας γεννήθηκε ένας από τους μεγαλύτερους παγκόσμιους ηγέτες».
Τα κοινά σημεία Ελλήνων και Τούρκων
«Πρέπει να διαφυλάξουμε αυτή την κληρονομιά και τις κοινές αναμνήσεις που μας ενώνουν με τον τουρκικό λαό. Όχι μόνο οι Τούρκοι, αλλά και εμείς. Γιατί δεν καταλαβαίνουμε πόσο σημαντικό είναι -και- για εμάς»;
Η ανάδειξη της οικίας του Κεμάλ από τον Γιάννη Μπουτάρη
«Ο δήμαρχος είναι επιχειρηματίας, βλέπει μπροστά και αγαπά πραγματικά την πόλη του. Και καταλαβαίνει ότι το μνημείο αυτό δεν είναι σημαντικό μόνο για τους Τούρκους, αλλά και για εμάς».
Οι ρίζες του από το Αϊβαλί
«Η οικογένειά μου ήρθε από το Αϊβαλί. Το αίμα μου είναι από αυτά τα χώματα, αυτά τα μέρη. Μοιάζετε με μένα, η συμπεριφορά σας είναι σαν τη δική μου, το χαμόγελό σας είναι σαν το χαμόγελό μου, θυμώνετε όπως και εγώ».

Ο Α.Ρέμος πάντως πριν από λίγο έκανε μια δήλωση επί του θέματος.
«Πριν από λίγο καιρό βρέθηκα στην Τουρκία και συγκεκριμένα στο Bodrum καλεσμένος μιας μεγάλης εταιρία για να δώσω δύο συναυλίες εκεί. Τα ΜΜΕ έδειξαν μεγάλο ενδιαφέρον και έδωσα κάποιες συνεντεύξεις. Διαβάζω σήμερα την ερμηνεία και την παρουσίαση μιας εκ των συνεντεύξεων μου. Μένω έκπληκτος με αυτά που διαβάζω και πιστεύω ότι ή έχει γίνει λάθος μετάφραση από τα Τούρκικα στα Ελληνικά, ή τα τούρκικα μέσα παρουσίασαν με λανθασμένο τρόπο τα λεγόμενά μου. Περήφανος είμαι μόνο για την καταγωγή μου που είμαι Έλληνας. Από εκεί και πέρα, έξω από τα πολιτικά παιχνίδια και τις ιστορικές αντιπαλότητες των δύο λαών, οι απλοί άνθρωποι και οι Έλληνες και οι Τούρκοι πραγματικά δεν έχουν να χωρίσουν πια τίποτα. Υπάρχει μεγάλη εκτίμηση και αγάπη των απλών ανθρώπων και από τις δύο πλευρές και είμαι σίγουρος γι’ αυτό. Όσον αφορά στο θέμα των δηλώσεών μου για τον Κεμάλ, η αλήθεια είναι ότι είπα, πως είμαι περήφανος που κατάγομαι από την Θεσσαλονίκη και στην ίδια συζήτηση αναφέρθηκε η καταγωγή του Κεμάλ από την Θεσσαλονίκη και προφανώς τοποθετήθηκαν όλα μαζί. Κλείνοντας δεν έχω διάθεση να απολογηθώ σε κανέναν, από εκεί και πέρα ο καθένας είναι ελεύθερος να βγάλει τα συμπεράσματά του. Σας ευχαριστώ όλους. Καλημέρα.»

Τα φρικώδη βασανιστήρια και η κρατική καταστολή στα χρόνια της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας περιγράφονται αναλυτικά στο άρθρο του istorikathemata.com
«Σε ένα δεσποτικό κράτος όπως το Οσμανικό, είναι επόμενο τα βασανιστήρια να καταλαμβάνουν πολύ σημαντική θέση στο σύνολο των κατασταλτικών μηχανισμών που διαθέτει η εξουσία. Στη
στρατοκρατούμενη οσμανική κοινωνία όπου η υπεροχή θεωρείται επακόλουθο της ωμής βίας και της ισχύος, τα βασανιστήρια νομιμοποιούνται από τη συλλογική συνείδηση και μετατρέπονται σε αποδεκτή πρακτική που έχει σχέση προς την άσκηση οποιασδήποτε εξουσίας.

Με τον τρόπο αυτό εκτονώνεται και ταυτόχρονα αυξάνεται η σωρευμένη επιθετικότητα, δηλαδή δημιουργείται ένας φαύλος κύκλος στον οποίο η βία προκαλεί τη βία ή την επιβάλλει. Έτσι και η ελληνική εθνική κοινότητα, στα πλαίσια της οσμανικής πραγματικότητας δεν υπέστη μόνο βασανιστήρια, αλλά στο μέτρο που μπόρεσε τα ανταπέδωσε. Γι’ αυτό δεν πρέπει να μας εκπλήσσουν οι φρικαλεότητες που διέπραξαν ως όργανα της εθνικής κοινότητας όχι μόνο κατέναντι της οσμανικής εξουσίας αλλά και κατά των ομοεθνών τους. Ειδικά η απάνθρωπη συμπεριφορά των αγωνιστών του 1821 στον τουρκικό πληθυσμό της επαναστατημένης Ελλάδας, η επέκταση τις ίδιας συμπεριφοράς και στους αντιφρονούντες και η συνέχεια της παράδοσης στο νεοπαγές Ελληνικό κράτος οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στην επαχθή οσμανική κληρονομιά κληρονομιά»

1. Το παλούκωμα ή διοβελισμός (σούβλισμα)
Πρόκειται για πρωτότυπη μέθοδο μαρτυρικού θανάτου και δεν έχει σχέση με τον ανασκολωπισμό των αρχαίων (ο οποίος ήταν παραλλαγή του σταυρικού θανάτου) ούτε έχει προηγούμενο στην παράδοση του Βυζαντίου. Ο θάνατος με παλούκωμα (kaziklamak) προοριζόταν για τους στασιαστές, για τους δράστες ειδεχθών κακουργημάτων και γενικά για όσους αμφισβητούσαν την κρατική εξουσία. Η γενετική της μεθόδου ανατρέχει στις συνήθειες της νομαδικής πατριάς κτηνοτρόφων να ψήνουν τα πρόβατα ή τα θηράματά τους στη σούβλα. Το επιχείρημα αυτό γίνεται πιο πειστικό αν αναλογιστούμε ότι το σημαινόμενο της λέξης ρεαγιάς που αποδίδει τον υποτελή είναι πρόβατο.
Εύστοχη είναι η παρατήρηση κατά την οποία ο πάσσαλος ή το παλούκι ήταν «παντού και πάντοτε το σύμβολο του οθωμανικού δεσποτισμού. Στηνόταν σε εμφανή σημεία, υψώματα, πλατείες και άλλους δημόσιους χώρους για να προκαλεί δέος και να εμπνέει τυφλή υποταγή στο δυνάστη».

Για το παλούκωμα χρειάζονταν ειδικευμένοι και έμπειροι δήμιοι. Το παλούκι (kazik) ήταν ένα ευθύ χοντροράβδι μακρύ δυο και παραπάνω μέτρα, συνήθως ξύλινο και αιχμηρό στη μια άκρη που έπρεπε να μπηχθεί στα οπίσθια του θύματος, ακριβώς όπως γίνεται με το σούβλισμα των αρνιών, έτσι που η αιχμή να βγει κοντά στον αυχένα, πλάι στους ώμους, κάτω από τον λαιμό, δίπλα στην κλείδα ή κάπου στο στέρνο. Υπογραμμίζεται ότι «η δεξιοτεχνία ήταν απαραίτητη για να μην καταστραφούν ζωτικά όργανα και προκληθεί θάνατος κατά τη διάρκεια του βασανισμού». Το θύμα έπρεπε να επιζήσει για να παραταθεί το μαρτύριό του. Πραγματικά, αναφέρονται πολλές περιπτώσεις κατά τις οποίες καρφωμένο κατά τον παραπάνω τρόπο στον πάσσαλο θύμα επέζησε τρεις μέρες. Παραλλαγή της μεθόδου ήταν εκείνη κατά την οποία η μελλοθάνατοι ψήνονταν σε σιγανή φωτιά (συχνά εξαναγκάζονταν και οι γονείς ή συγγενείς του θύματος να τροφοδοτούν τη φωτιά), όπως και εκείνη με την οποία άλειφαν το θύμα με πίσσα καιτο λαμπάδιαζαν.
Η μέθοδος του παλουκώματος που περιγράφουν λεπτομερώς πολλοί ταξιδιώτες και αυτόπτες μάρτυρες και με την οποία θανατώθηκε όπως είναι γνωστό και ο αγωνιστής του 1821 Αθανάσιος Διάκος, αποκαλύπτει τη σαδιστική πλευρά της εξουσίας ως προέκταση ή ως υποκατάστατο της γενετήσιας κυριαρχίας η οποία στην πατριαρχική και φαλλοκρατούμενη οσμανική κοινωνία θεωρείται πρωταρχικής σημασίας. Δεν είναι τυχαίο ότι ακόμη κα σήμερα στην τουρκική τα ανδρικά γεννητικά όργανα αποκαλούνται με τη λέξη που για αιώνες σήμαινε όπλο (yarak). Η συνήθεια βιασμού των ηττημένων από τους νικητές βρίσκεται στην ίδια ευθεία με το παλούκωμα και άλλα βασανιστήρια που έχουν ως άξονα τον πρωκτό του κρατουμένου. Είναι πρόδηλο ότι όλα αυτά αποτελούν εκδηλώσεις μιας εξουσίας που παριστά το ομοφυλοφιλικό στοιχείο το οποίο διαποτίζει υποσυνείδητα το πολιτικό και κοινωνικό συγκείμενο.
Σχετικά πρέπει να μη διαλάθει από την προσοχή μας ότι η σκαιή συμπεριφορά των τοπικών διοικητών κατά των ραγιάδων της περιφέρειάς τους κατά τις επίσημες πηγές περιλάμβανε την τυράγνια (ζουλούμ) με τις τρεις χαρακτηριστικές εκφάνσεις: την απόσπαση παρανόμως χρημάτων, τις αυθαίρετες δολοφονίες και τη συστηματική αρπαγή και βιασμό των αγοριών (ογλάν) των υπηκόων (Dursum, 1989: 375). Ο σοδομισμός, η ομοφυλόφιλη σεξουαλική κατάχρηση, στο οσμανικό σύστημα προσλαμβάνει χαρακτήρα πολιτικής σημειολογίας.
2. Η εκδορά του θύματος
Αριστοτέχνες εκδορείς έγδερναν το μελλοθάνατο ζωντανό. Σχετικά παρατηρούμε ότι το γνωστό από την αρχαιότητα βασανιστήριο που έχει ασιατική προέλευση, προσιδιάζει σε μια κτηνοτροφική κοινωνία όπως ήταν εκείνη από την οποία πήγασε η οσμανική. Το μαρτύριο της εκδοράς επιβαλλόταν συνήθως στους περιφρονητές της κρατικής εξουσίας. Με αυτό θανατώθηκε το 1611 ο μητροπολίτης Τρίκκης-Λαρίσης Διονύσιος Β’ ο επονομαζόμενος Φιλόσοφος ή Σκυλόσοφος, ύστερα από την αποτυχία του ένοπλου επαναστατικού κινήματος της αγροτιάς και τη σύλληψή του. Αφού τον έγδαραν μπροστά στο πλήθος, ειδικευμένοι δήμιοι σε μια πλατεία των Ιωαννίνων, παραγέμισαν το δέρμα του με άχερα και υπό τους ήχους μουσικών οργάνων, το διαπόμπευσαν στους δρόμους ντυμένο με τα αρχιερατικά άμφια. Ενάμιση αιώνα μετά, το 1772 το ίδιο μαρτύριο επιβλήθηκε στον Ιωάννη Δασκαλάκη ή Δασκαλογιάννη που είχε ηγηθεί της επανάστασης στα Σφακιά της Κρήτης
3. Ο βασανισμός στα τσεγκέλια ή τους γάντζους
Το σώμα του μελλοθανάτου υψωνόταν με τροχαλία και αφηνόταν να πέσει πάνω σε τσεγκέλια (cengel) στερεωμένα σε μόνιμο ικρίωμα, σε τοίχο ή σε ειδική βάση. Σε περίπτωση που τα τραύματα δεν ήταν καίρια έμενε καρφωμένος πολλές μέρες και πέθαινε από την αγωνία και την κακοπάθεια. Τον 16ο αιώνα αναφέρεται περίπτωση Έλληνα που είχε συνάψει σχέσεις με Ελληνίδα σύζυγο μουσουλμάνου εμπόρου ο οποίος επειδή δε δέχτηκε να αλλαξοπιστήσει ρίχτηκε στους γάντζους όπου επέζησε τρεις μέρες, οπότε κάποιος τον λυπήθηκε και τον πυροβόλησε στο κεφάλι.
Δεν χωρεί καμιά αμφιβολία ότι και τα τσεγκέλια προσιδιάζουν και αυτά περισσότερο σε μια
κτηνοτροφική κοινωνία. Η παρεμφερής όμως βασανιστική εκτέλεση του διαμελισμού του μελλοθανάτου και η επίδειξη των σπαραγμάτων σε δημόσιο χώρο για καταπτόηση εχθρών και αντιπάλων, απαντάται πολύ συχνότερα στη μεσαιωνική Δύση απ’ ό,τι στους Οσμανούς. Οι τελευταίοι την επιφύλασσαν κυρίως σε αιχμαλώτους πολέμου, κατασκόπους και αρνητές της ισλαμικής θρησκείας κατά τη διάρκεια επίσημης και πανηγυρικής τελετής. Έτσι θανατώθηκε το 1808 ο Παπαθύμιος Βλαχάβας, αρχηγός του επαναστατικού κινήματος στη Θεσσαλία.

4. Το σταύρωμα
Η ρωμαϊκή ποινή του σταυρικού θανάτου επιβίωσε στους Οσμανούς. Θεωρούνταν όπως και στην αρχαιότητα ατιμωτική ποινή. Σε προηγούμενες σελίδες είδαμε στις αρχές του 15ου αιώνα να εκτελείται με αυτό τον τρόπο ο Μποκρουτζέ Μουσταφά ηγέτης του λαϊκού κινήματος που έθετε σε κίνδυνο την οσμανική εξουσία. Την άνοιξη του 1821 στην Κωνσταντινούπολη, κατά τις οργανωμένες από την κυβέρνηση οχλοκρατικές ταραχές που ακολούθησαν την είδηση για την επανάσταση που είχε ξεσπάσει, φανατικοί μουσουλμάνοι σταύρωναν πολλούς Έλληνες στα δέντρα, όπου και πέθαιναν από την αιμορραγία και τους φρικτούς πόνους (Streit, 1822: 42).
5. Το σφυροκόπημα των αρθρώσεων
Το θύμα, με συντριπτικά κατάγματα στους αρμούς των ποδιών και των χεριών, ένας πολτός οστών και σαρκών «κειτόταν εκτάδην αβοήθητο, βασανιζόταν μέρες πολλές και ξεψυχούσε από ατελείωτο
μαρτύριο». Ο θρυμματισμός των αρθρώσεων γινόταν συνήθως με την πίσω πλευρά του μπαλτά (balta) δηλαδή του τσεκουριού που ήταν εργαλείο βασανισμού και θανάτου, σύμβολο της οσμανικής εξουσίας, όπως τα παλούκια που κουβαλούσαν τα τουρκικά καταδιωκτικά αποσπάσματα. Οι οσμανοί
αξιωματούχοι στερέωναν στο ζωνάρι τους και έναν μπαλτά, υπόμνηση και απειλή βασανισμών και μαρτυρικών θανάτων.

6. Το θάψιμο του καταδίκου ζωντανού
Οι μελλοθάνατοι θάβονταν όρθιοι ώς το λαιμό σε λάκκους που ανοίγονταν ειδικά γι’ αυτό το σκοπό. Έτσι, μισοπεθαμένους τους τάιζαν και τους πότιζαν με τη βία. «Τα περιττώματα και το χώμα προκαλούσαν μολύνσεις στο κορμί και ο άνθρωπος σάπιζε ζωντανός». Αναφέρεται περίπτωση που ο κατάδικος έζησε 14 μέρες (Guer, 1747: 161-162).
7. Ο αποκεφαλισμός
Ήταν η πιο αξιοπρεπής θανάτωση με την προϋπόθεση ότι ο δήμιος θα τοποθετούσε το κεφάλι στα χέρια του νεκρού αν ήταν χριστιανός και στη μασχάλη του πτώματος αν ήταν Τούρκος. Ακόμη και σήμερα στην Τουρκία η ανάληψη από κάποιον τολμηρής πρωτοβουλίας ιδιαίτερα στο πεδίο της πολιτικής αποδίδεται με την έκφραση ότι ο ενδιαφερόμενος «έλαβε το κεφάλι του παραμάσχαλα» (kellesini koltugu altinda aldi). Οι αποκεφαλισμοί γίνονταν μεμονωμένα όταν επρόκειτο για αξιωματούχους του κράτους ή για κοινούς καταδίκους και ομαδικά όταν επρόκειτο για μαζικού μέσου καταστολής δηλαδή σφαγή. Αμέτρητοι αποκεφαλισμοί Ελλήνων έγιναν στην Κωνσταντινούπολη την άνοιξη του 1821 ως αντίποινα για την ελληνική επανάσταση που είχε ξεσπάσει. Ο Άγγλος κληρικός έβλεπε κάθε μέρα ακέφαλα πτώματα κυλισμένα στο βόρβορο. Την ημέρα κατασπαράζονταν από τα όρνια και τη νύχτα από κοπάδια πειναλέων αγριόσκυλων (Walsh R., 1828: 321-322).
Τα κεφάλια των ληστών, στασιαστών, γενικότερα εχθρών του κράτους αλλά και επαρχιακών παραγόντων όπως τοπαρχών και άλλων αξιωματούχων που θανατώνονταν με σουλτανική εντολή αποστέλλονταν στην Κωνσταντινούπολη όπου εκτίθονταν στο χώρο μπροστά από την κύρια είσοδο (πύλη) των ανακτόρων. Συχνά τα κεφάλια συγκροτούσαν μακάβρια πυραμίδα από την οποία αναδυόταν απαίσια οσμή. Αναφέρεται πως καθημερινά υπήρχαν εκτεθειμένα 10-15 κομμένα κεφάλια ή και πτώματα. Περί τα μέσα του 17ου αιώνα υπήρξε περίοδος που ο αριθμός αυτός ανήλθε σε 500 κεφάλια, καρφωμένα στην άκρη λόγχης ή στοιβαγμένα με τρόπο ώστε να σχηματίζουν ένα μικρό λοφίσκο (Kocu, 1960: 13). Τα κομμένα στην επαρχία κεφάλια αποστέλλονταν στην Κωνσταντινούπολη για έκθεση σε τρίχινο τουρβά (torba) δηλαδή ταγάρι γεμάτο μέλι για να αποφευχθεί η σήψη, συνήθεια από την οποία προέρχεται και η έκφραση στη νεοελληνική «ότι έβαλε το κεφάλι του στον τορβά».
Σε περίπτωση που τα κεφάλια δεν αποστέλλονταν στην Κωνσταντινούπολη, οι Οσμανοί συνήθιζαν να τα εντοιχίζουν, περιχυμένα με ασβέστη, κατασκευάζονταν μ’ αυτά μνημείο στρατιωτικής νίκης, παραδειγματισμού ή εκδίκησης. Αυτό συνέβαινε κυρίως ύστερα από βίαιη κατίσχυση της οσμανικής εξουσίας. Για παράδειγμα το 1779 εξοντώθηκαν στην Πελοπόννησο χιλιάδες Αλβανοί που λυμαίνονταν και καταδυνάστευαν την περιοχή σχεδόν επί μία δεκαετία. Μετά από την εξολόθρευσή τους έξω από την ανατολική έξοδο της Τριπολιτσάς, «έκτισαν ένα είδος πύργου» με τα κεφάλια «θέσαντες έξωθεν τα πρόσωπα», δηλαδή κατά τρόπο ώστε να διακρίνονται οι μορφές τους. Ο αριθμός των κεφαλιών αυτών ήταν τέσσερεις χιλιάδες. Παρόμοια μνημεία έχουν κατασκευαστεί και σε άλλα σημεία της Αυτοκρατορίας, όπως αυτό που διατηρείται και σήμερα στη Νήσσα της Γιουγκοσλαβίας.
8. Απαγχονισμός και στραγγαλισμός
Το πτώμα έπρεπε να παραμείνει κρεμασμένο επί τριήμερο. Έτσι οι περίοικοι αναγκάζονταν να συγκεντρώσουν μεγάλα ποσά προκειμένου να απομακρυνθούν τα κουφάρια. Απαγχονισμοί γίνονταν και σε δέντρα, οπότε μπορούσαν να είναι ομαδικοί και από κάθε κλαδί ενός μεγάλου δέντρου να απαγχονιστεί ένας κατάδικος. Για παράδειγμα το 1673 από έναν τεράστιο πλάτανο στην πλατεία του Εντιρνέκαπου στην Κων/πολη απαγχονίστηκαν 120 γενίτσαροι που είχαν στασιάσει. Το μακάβριο αυτό δέντρο ονομάστηκε βακ-βακ που είναι μυθικό δέντρο του Ισλάμ το οποίο αντί για καρπούς έχει ανθρώπινα μέλη.
9. Ειδικά βασανιστήρια
Η αυθαιρεσία που χαρακτήριζε την οσμανική πραγματικότητα φαίνεται και από το γεγονός ότι είναι πολύ δύσκολη η απαρίθμηση όλων των ειδικών βασανιστηρίων που έχουν εφαρμοστεί. Για παράδειγμα το 1821 στην Κωνσταντινούπολη εφάρμοζαν στο μέτωπο των (Ελλήνων) κρατουμένων, ένα μεταλλικό στεφάνι και το συμπίεζαν βιδώνοντάς το σιγά-σιγά πάνω στους κροτάφους. Στο τέλος τα μάτια του θύματος έβγαιναν έξω από τις κόγχες. Στη Θεσσαλία το εργαλείο βασανισμού πυρακτωνόταν πριν εφαρμοσθεί στο κεφάλι.
Εάν η μορφή του Αλή πασά από το Τεπελένι έχει αποκτήσει για την ελληνική κοινωνία διαστάσεις θρύλου δυσανάλογη ως προς τη σημασία που είχε για την οσμανική και την ελληνική ιστορία, τούτο οφείλεται στο ότι ο τοπάρχης της Ηπείρου είχε δημιουργήσει στη διοικητική του περιφέρεια επί τρεις περίπου δεκαετίες ένα καθεστώς τρόμου, φρίκης και πανικού με τα συστηματικά και πολυποίκιλα βασανιστήρια και τις μαρτυρικές εκτελέσεις των εχθρών του. Έτσι, για παράδειγμα το ζεμάτισμα με καυτό λάδι αποτελούσε καθημερινό βασανιστήριο.
10. Ο φάλαγγας και ο ξυλοδαρμός
Η πιο κοινή σωματική ποινή ή βασανισμός ήταν ο φάλαγγας (falaka) εφαρμοζόταν σε άντρες και μάλιστα των πενέστερων κοινωνικών στρωμάτων, εφόσον οι εύποροι συνήθως εξαγόραζαν τις ποινές. Παρομοίως η νεοελληνική είναι αφάνταστα πλούσια σε λέξεις όπως βρομόξυλο, μαγκουριά, μπαγλάρωμα (από το τουρκικό baglamak, δένο), περντάχι (από το περσικόperdaht =γυάλισμα), μερεμέτιασμα (από το τουρκικό meremet= επισκευή) (τ. 1, σ. 315 κ.ε.)

http://blablaworldnews.blogspot.gr/2016/09/hurriyet.html

ΤΟΝ ΣΙΧΑΘΗΚΑΝ ΟΛΟΙ ΟΙ ΈΛΛΗΝΕΣ – Α.Ρέμος στη Hurriyet: «Είμαστε υπερήφανοι που στο χωριό μας γεννήθηκε ο Κεμάλ Ατατούρκ»!


Μια ερώτηση για αυτή τη φωτογραφία ρε παιδιά γιατί στο τέλος θα τρελαθούμε

Αυτή είναι η φωτογραφία από τη συνάντηση Τσίπρα – Ερντογάν στη Νέα Υόρκη στο πλαίσιο της συνόδου κορυφής του ΟΗΕ για το μεταναστευτικό.

Δεν θα σταθώ στη συζήτηση την οποία θεωρώ του κώλου, αλλά στη φωτογραφία…

Η συζήτηση έγινε ή δεν έγινε στη Νέα Υόρκη, δλδ σε ουδέτερο έδαφος;

Τότε γιατί ρε ρεζίληδες δεν υπάρχει η Ελληνική Σημαία πίσω από τον Έλληνα πρωθυπουργό γαμώ το φελέκι μου μέσα;

Ζαχαρίας over and out 

Μια ερώτηση για αυτή τη φωτογραφία ρε παιδιά γιατί στο τέλος θα τρελαθούμε

Έκτακτο! Άκυρος ο διαγωνισμός για το πλοίο που θα διέμεναν οι μετανάστες στη Μυτιλήνη – Φοβούνται οι εφοπλιστές για τα πλοία τους και γυρίζουν την πλάτη στις 900.000 ευρώ το μήνα – Έτοιμοι δηλώνουν οι κάτοικοι ακόμα και για μάχη! 

Γράφει ο Ζαχαρίας ο Μυτιληνιός

Αν και το τίμημα ήταν ιδιαίτερα υψηλό (σχεδόν 30.000 ευρώ την ημέρα) τελικά ο πλειοδότης του διαγωνισμού δεν εμφανίστηκε για να υπογράψει τη σύμβαση και έτσι ο διαγωνισμός ακυρώθηκε και θα πραγματοποιηθεί καινούργιος.

Όμως αλήθεια τι ήταν αυτό που έκανε τον πλοιοκτήτη εν μέσω κρίσης να γυρίσει την πλάτη στο διόλου ευκαταφρόνητο ποσό του ενός σχεδόν εκατομμυρίων ευρώ;

Οι ψίθυροι στην ιδιαίτερη μου πατρίδα μιλάνε για φόβο. Ότι δηλαδή οι απειλές που εκτοξεύθηκαν τις προηγούμενες ώρες από μεγάλη μερίδα των πολιτών που είπαν ότι «θα βυθίζουν το πλοίο που θα πιάσει λιμάνι» ίσως τελικά να μην είναι και τόσο αβάσιμες και φαίνεται να έπιασαν τόπο. Δηλώνουν οι κάτοικοι ότι η άφιξη πλοίου θα σημάνει και την μόνιμη παραμονή των μεταναστών στο νησί και σε αυτό το σενάριο είναι πανέτοιμοι να αντιδράσουν ΜΕ ΚΑΘΕ ΤΡΟΠΟ!


(adsbygoogle = window.adsbygoogle || []).push({});

Η αλήθεια είναι ότι το νησί είναι στα κάγκελα. Κάτι το δεύτερο χοτ σποτ, κάτι η ύποπτη σιωπή των ΜΜΕ (τοπικών και εθνικών) κάτι οι ύβρεις που λαμβάνουν από τον δήμαρχο (που χαρακτήρισε χιλιάδες ψηφοφόρους του ακροδεξιούς)  και τις τοπικές του Σύριζα (που εδώ και 10 μέρες δεν τολμούν να βγουν από τα σπίτια τους και τις ανακοινώσεις τις βγάζουν από τα σπίτια και τα γραφεία τους) δεν αργεί το μείγμα να είναι άκρως εκρηκτικό.

Το σίγουρο είναι ότι στο επόμενο μπαμ με μετανάστες τα σιδερικά που αυτή τη φορά έμειναν πίσω από πόρτες για άμυνα, θα βγουν έξω και αυτό το ξέρουν πλέον ΟΛΟΙ και ας κάνουν την παλαβή.

Απ΄ότι μου μεταφέρουν ο γνωστός εκφωνητής ραδιοφωνικού σταθμού στη Μυτιλήνη (Παπούκας) πρωτοστατεί και πλέον έχει σηκώσει τη σημαία της πραγματικής ενημέρωσης του τι συμβαίνει στο νησί!

Έκτακτο! Άκυρος ο διαγωνισμός για το πλοίο που θα διέμεναν οι μετανάστες στη Μυτιλήνη – Φοβούνται οι εφοπλιστές για τα πλοία τους και γυρίζουν την πλάτη στις 900.000 ευρώ το μήνα – Έτοιμοι δηλώνουν οι κάτοικοι ακόμα και για μάχη!

Γραμματοσειρά
Αντίθεση