24 June, 2018
Home / Διαφορα (Page 387)


Η μητέρα μου ξέσπασε σε αναφιλητά, όταν ένα πρωινό, γύρω στα είκοσί μου χρόνια, της ανακοίνωσα την απόφασή μου να φύγω από το σπίτι και να μείνω μόνος.

Ο πατέρας μου με σκυθρωπό ύφος μου έδωσε να καταλάβω πως δε θα με δεχόταν πίσω αν το έκανα. Δεν ενέδωσα στον πλάγιο εκβιασμό, ήμουν αποφασισμένος να πάρω τη ζωή στα χέρια μου.

Δεν θα ξεχάσω ποτέ το κλαμένο βλέμμα της μάνας, το πρωινό που μετακόμιζα. Από τη μία ήξερα πως έκανα το σωστό. Από την άλλη όμως μούδιαζα στην ιδέα της νέας προοπτικής. Εκείνο που δεν κατάλαβα ποτέ, ήταν γιατί η μητέρα έκανε τόσο μεγάλο θέμα το γεγονός πως μετακόμιζα στο δεύτερο σπίτι του κτήματος που βρισκόταν 20 μέτρα μακριά.

Για εκείνη, είτε πήγαινα στο διπλανό σπίτι, είτε σε διπλανό πλανήτη, η θλίψη ήταν ίδια. Έβλεπε ξεκάθαρα πλέον πως έκανα το πρώτο δειλό βήμα να ανοίξω τα φτερά μου και δε μπορούσε να συμφιλιωθεί με την ιδέα πως δεν θα την είχα πλέον ανάγκη. Ένας ανεξάρτητος άνδρας, θα έπαιρνε τη θέση του μικρού της που φρόντιζε και προστάτευε τόσα χρόνια. Κι αυτό την αποκαθήλωνε, εν μέρει, ως μητέρα, μηδένιζε το ρόλο της.

Ή έτσι νόμιζε.

Την πραγματική αλλαγή την ένιωσα όταν, μετά από λίγο καιρό, άφησα το νησί για να κυνηγήσω τα όνειρά μου. Στη μεγάλη πόλη που πήγα και που δυσκολεύτηκα να προσαρμοστώ, δεν θα μου έπλενε τα ρούχα η μαμά, ούτε θα μου είχε το φαγητό στο τραπέζι. Θα έπρεπε να ρυθμίζω μόνος μου την καθημερινότητά μου, όσα θεωρούσα δεδομένα. Εκείνοι θα έπαυαν να με φροντίζουν, να με συμβουλεύουν, να μου λένε τι να κάνω…

ΤΙ ΝΑ ΚΑΝΩ; Αυτή ήταν η μαγική φράση: Είτε ευθέως είτε πλαγίως, οι γονείς μου, πάντα με καλή πρόθεση, έλεγχαν τη συμπεριφορά μου με λέξεις, εκφράσεις, αλλά και πλάγιες επιδοκιμασίες και αποδοκιμασίες. Ακόμα και με το βλέμμα με έκαναν να σταματάω όταν υπήρχε κίνδυνος να πληγωθώ, όταν έκανα κάτι που δεν θα επιδοκίμαζε ο νησιώτικος μικρόκοσμος. Μου παρείχαν μια αρρωστημένη ασφάλεια που δεν με αντιπροσώπευε.

Σε αρκετά μέρη της επαρχίας, πολλά «σόγια» λαϊκών κυρίως στρωμάτων, καταλαμβάνουν ολόκληρες συνοικίες. Στην Αθήνα, αντίστοιχα, οι «οικογενειακές πολυκατοικίες» δίνουν και παίρνουν. Λόγω της ανεπάρκειας κοινωνικών παροχών του ελληνικού κράτους, τα μέλη αυτών των οικογενειών αλληλοπροστατεύονταν και εξακολουθούν, δυστυχώς, να το κάνουν μέχρι και σήμερα από ανάγκη.

Έτσι, εκτός από τους παραδοσιακούς ρόλους, καλούνται να παίξουν κι εκείνους του νοσοκόμου, του γηροκόμου, του νηπιαγωγού, του ψυχολόγου.

Αλλά δυστυχώς, μαζί με τους δυνατούς δεσμούς, φουντώνει και η εξάρτηση.

Έτσι, παράλληλα με αυτό το αξιέπαινο φαινόμενο, καλλιεργήθηκε κι εκείνο της καταπιεσμένης σκέψης και κοινωνικής συμπεριφοράς, που σε συνδυασμό με τις κακώς εννοούμενες παραδόσεις, δεν αφήνει πολλά νεότερα μέλη των οικογενειών αυτών να ανοίξουν τα φτερά τους και να τολμήσουν ή να υιοθετήσουν εύκολα οτιδήποτε νέο.

Η νοοτροπία των μελών της ευρύτερης οικογένειας, σφυρηλατείται καθημερινά με ένα πανομοιότυπο αναχρονιστικό τρόπο, από τους πρεσβύτερους, που έχουν το «αλάθητο». Τα παιδιά καταπίνουν τις απορίες τους, δε συγκρούονται με το παράλογο, γίνονται παθητικοί αποδέκτες της «αυθεντίας των σοφών», επικροτώντας, έτσι, άθελά τους τη συντήρηση.

Η υπερπροστασία των παιδιών, τα καταδικάζει σε μελλοντικό διανοητικό μαρασμό. Οι γονείς εξασφαλίζοντάς τους ένα αποστειρωμένο από μικρόβια περιβάλλον, δεν λαμβάνουν υπόψιν πως τα παιδιά τους δεν θα χρησιμοποιήσουν χειρουργική μάσκα βγαίνοντας εκεί έξω. Το απαίδευτο μυαλό τους δεν θα τους βοηθήσει να διακρίνουν τα εχθρικά από τα ωφέλιμα και απαραίτητα «μικρόβια» που ολοκληρώνουν την προσωπικότητα.

Και οι αμήχανοι γονείς που το γνωρίζουν καλά αυτό, δεν τολμούν να αφήσουν τα παιδιά τους, επειδή ξέρουν μέσα τους πως δεν μπορούν να σταθούν μόνα, ακόμα και με διακριτική επίβλεψη. Ακόμα και όταν φεύγουν για σπουδές για λίγα χρόνια, σε άλλη πόλη, η επιρροή τους εξακολουθεί να κάνει ζημιά.

Οι κακουχίες των περασμένων δεκαετιών, έκανε πολλούς Έλληνες να θεωρήσουν ιερό καθήκον και απόδειξη αγάπης, να μην λείψει τίποτα στα παιδιά τους. Όμως αυτή η αγάπη-μπούμερανγκ τα πνίγει, μεταλλάσσοντας τα, μελλοντικά, σε ανώριμους πολίτες, που μαθαίνουν στην ακάματη επιβίωση.

Σε κάποιες περιπτώσεις εύπορων οικογενειών, τα παιδιά σπαταλούν το πατρικό χρήμα χωρίς να κοπιάζουν για την απόκτησή του, αφού δεν τα ενθάρρυναν ποτέ οι γονείς τους να δουλέψουν, έστω έναν από τους μήνες των θερινών διακοπών του σχολείου, ώστε να μάθουν να κολυμπούν στα ρηχά, με ασφάλεια. Και να πηγαίνουν σε πιο βαθιά νερά από μόνα τους, σαν πρόκληση.

Δυστυχώς τα περισσότερα ελληνόπουλα πνίγονται από τα πολλά σωσίβια που τους τυλίγουν οι γονείς τους και περιφέρονται σαν ζόμπι διεκδικώντας δικαιώματα, χωρίς υποχρεώσεις. Και που πολύ σύντομα θα βρεθούν αδύναμοι και θλιβεροί σε κάποια διαδήλωση για την αδικία που τους επιβάλλει ο νέος πατερούλης, που λέγεται κράτος.

Το κακό όμως, δεν σταματάει εδώ.

Έχοντας μάθει να λειτουργούν με αδύναμη κρίση, θα κληθούν να αποφασίσουν για τη χώρα τους πληγώνοντας ανεπανόρθωτα το συμπολίτη τους, με την ψήφο τους. Και ο αισχρός συνειρμός λέει πως αν η γενιά του πολυτεχνείου, που ήταν η γενιά της διανόησης, οδήγησε τη χώρα σε μια αδυσώπητη κρίση, τί επιφυλάσσει το μέλλον από τη σημερινή γενιά του I-PHONE, τη γενιά του «Γρηγορόπουλου», όπου παιδιά εύπορων οικογενειών επαναστατούν μόνο και μόνο επειδή τα έχουν όλα.

Όπου δεν υπάρχει χώρος για προσωπικά επιτεύγματα, που δεν τους επιτρέπουν να ταλαιπωρηθούν στη ζωή τους, να αγωνιστούν. Που οι γονείς τους κλείνουν γλυκά την πόρτα κρατώντας τα, όμως, μέσα. Που δεν τα αφήνουν να μάθουν από τα λάθη τους. Που τα αναγκάζουν να δημιουργήσουν δικούς τους δαίμονες ώστε να μπορέσουν να διοχετεύσουν την νεανική τους ενέργεια πολεμώντας τους.

Κάντε ένα δώρο ζωής στα παιδιά σας. Επικοινωνήστε μαζί τους, δείτε τις ανάγκες τους, βάλτε τα να δουλέψουν κάπου από νωρίς, δώστε τους τροφή για σκέψη.

Στείλτε τα να μείνουν για λίγο σε άλλες χώρες. Όχι για να γυρνάνε και να κοιτάζουν τα αξιοθέατα, αλλά να μείνουν σε οικογένειες, να δουν πως ζουν οι άνθρωποι, πώς σκέφτονται. Να καταλάβουν μια απλή αλήθεια. Πως η ανθρώπινη φύση είναι ίδια, πως υπάρχουν άπειρες νοοτροπίες, χιλιάδες απόψεις, δεκάδες όψεις του ίδιου νομίσματος.

Αφήστε τα να τσαλακωθούν, να ταλαιπωρηθούν, να μάθουν πως η ευτυχία αποκτιέται με καθημερινό αγώνα. Πως το χρήμα έχει ουσιαστική αξία όταν κερδίζεται κι όχι όταν χαρίζεται.

Δώστε τους ένα μάθημα ζωής. Και όταν επιστρέψουν διώχτε τα από το σπίτι, αλλά όχι από τη ζωή σας. Βοηθήστε τα να γίνουν ώριμοι και υπεύθυνοι άνθρωποι, να είναι κύριοι του εαυτού τους και όχι να περιμένουν από εσάς τα πάντα και κατά συνέπεια αργότερα από το κράτος, κυνηγώντας τη χίμαιρα του δημοσίου.

Μην τους στερείτε το πιο όμορφο παιχνίδι που έχουν πραγματικά ανάγκη, αλλά δεν το γνωρίζουν.



Γράφει ο Γιάννης Τζίτζης


Πηγή: themamagers.grΈνα μάθημα για όλους τους γονείς … Αφήστε τα παιδιά σας να «ταλαιπωρηθούν» γιατί τίποτα δεν χαρίζεται στη ζωή


Η μητέρα μου ξέσπασε σε αναφιλητά, όταν ένα πρωινό, γύρω στα είκοσί μου χρόνια, της ανακοίνωσα την απόφασή μου να φύγω από το σπίτι και να μείνω μόνος.

Ο πατέρας μου με σκυθρωπό ύφος μου έδωσε να καταλάβω πως δε θα με δεχόταν πίσω αν το έκανα. Δεν ενέδωσα στον πλάγιο εκβιασμό, ήμουν αποφασισμένος να πάρω τη ζωή στα χέρια μου.

Δεν θα ξεχάσω ποτέ το κλαμένο βλέμμα της μάνας, το πρωινό που μετακόμιζα. Από τη μία ήξερα πως έκανα το σωστό. Από την άλλη όμως μούδιαζα στην ιδέα της νέας προοπτικής. Εκείνο που δεν κατάλαβα ποτέ, ήταν γιατί η μητέρα έκανε τόσο μεγάλο θέμα το γεγονός πως μετακόμιζα στο δεύτερο σπίτι του κτήματος που βρισκόταν 20 μέτρα μακριά.

Για εκείνη, είτε πήγαινα στο διπλανό σπίτι, είτε σε διπλανό πλανήτη, η θλίψη ήταν ίδια. Έβλεπε ξεκάθαρα πλέον πως έκανα το πρώτο δειλό βήμα να ανοίξω τα φτερά μου και δε μπορούσε να συμφιλιωθεί με την ιδέα πως δεν θα την είχα πλέον ανάγκη. Ένας ανεξάρτητος άνδρας, θα έπαιρνε τη θέση του μικρού της που φρόντιζε και προστάτευε τόσα χρόνια. Κι αυτό την αποκαθήλωνε, εν μέρει, ως μητέρα, μηδένιζε το ρόλο της.

Ή έτσι νόμιζε.

Την πραγματική αλλαγή την ένιωσα όταν, μετά από λίγο καιρό, άφησα το νησί για να κυνηγήσω τα όνειρά μου. Στη μεγάλη πόλη που πήγα και που δυσκολεύτηκα να προσαρμοστώ, δεν θα μου έπλενε τα ρούχα η μαμά, ούτε θα μου είχε το φαγητό στο τραπέζι. Θα έπρεπε να ρυθμίζω μόνος μου την καθημερινότητά μου, όσα θεωρούσα δεδομένα. Εκείνοι θα έπαυαν να με φροντίζουν, να με συμβουλεύουν, να μου λένε τι να κάνω…

ΤΙ ΝΑ ΚΑΝΩ; Αυτή ήταν η μαγική φράση: Είτε ευθέως είτε πλαγίως, οι γονείς μου, πάντα με καλή πρόθεση, έλεγχαν τη συμπεριφορά μου με λέξεις, εκφράσεις, αλλά και πλάγιες επιδοκιμασίες και αποδοκιμασίες. Ακόμα και με το βλέμμα με έκαναν να σταματάω όταν υπήρχε κίνδυνος να πληγωθώ, όταν έκανα κάτι που δεν θα επιδοκίμαζε ο νησιώτικος μικρόκοσμος. Μου παρείχαν μια αρρωστημένη ασφάλεια που δεν με αντιπροσώπευε.

Σε αρκετά μέρη της επαρχίας, πολλά «σόγια» λαϊκών κυρίως στρωμάτων, καταλαμβάνουν ολόκληρες συνοικίες. Στην Αθήνα, αντίστοιχα, οι «οικογενειακές πολυκατοικίες» δίνουν και παίρνουν. Λόγω της ανεπάρκειας κοινωνικών παροχών του ελληνικού κράτους, τα μέλη αυτών των οικογενειών αλληλοπροστατεύονταν και εξακολουθούν, δυστυχώς, να το κάνουν μέχρι και σήμερα από ανάγκη.

Έτσι, εκτός από τους παραδοσιακούς ρόλους, καλούνται να παίξουν κι εκείνους του νοσοκόμου, του γηροκόμου, του νηπιαγωγού, του ψυχολόγου.

Αλλά δυστυχώς, μαζί με τους δυνατούς δεσμούς, φουντώνει και η εξάρτηση.

Έτσι, παράλληλα με αυτό το αξιέπαινο φαινόμενο, καλλιεργήθηκε κι εκείνο της καταπιεσμένης σκέψης και κοινωνικής συμπεριφοράς, που σε συνδυασμό με τις κακώς εννοούμενες παραδόσεις, δεν αφήνει πολλά νεότερα μέλη των οικογενειών αυτών να ανοίξουν τα φτερά τους και να τολμήσουν ή να υιοθετήσουν εύκολα οτιδήποτε νέο.

Η νοοτροπία των μελών της ευρύτερης οικογένειας, σφυρηλατείται καθημερινά με ένα πανομοιότυπο αναχρονιστικό τρόπο, από τους πρεσβύτερους, που έχουν το «αλάθητο». Τα παιδιά καταπίνουν τις απορίες τους, δε συγκρούονται με το παράλογο, γίνονται παθητικοί αποδέκτες της «αυθεντίας των σοφών», επικροτώντας, έτσι, άθελά τους τη συντήρηση.

Η υπερπροστασία των παιδιών, τα καταδικάζει σε μελλοντικό διανοητικό μαρασμό. Οι γονείς εξασφαλίζοντάς τους ένα αποστειρωμένο από μικρόβια περιβάλλον, δεν λαμβάνουν υπόψιν πως τα παιδιά τους δεν θα χρησιμοποιήσουν χειρουργική μάσκα βγαίνοντας εκεί έξω. Το απαίδευτο μυαλό τους δεν θα τους βοηθήσει να διακρίνουν τα εχθρικά από τα ωφέλιμα και απαραίτητα «μικρόβια» που ολοκληρώνουν την προσωπικότητα.

Και οι αμήχανοι γονείς που το γνωρίζουν καλά αυτό, δεν τολμούν να αφήσουν τα παιδιά τους, επειδή ξέρουν μέσα τους πως δεν μπορούν να σταθούν μόνα, ακόμα και με διακριτική επίβλεψη. Ακόμα και όταν φεύγουν για σπουδές για λίγα χρόνια, σε άλλη πόλη, η επιρροή τους εξακολουθεί να κάνει ζημιά.

Οι κακουχίες των περασμένων δεκαετιών, έκανε πολλούς Έλληνες να θεωρήσουν ιερό καθήκον και απόδειξη αγάπης, να μην λείψει τίποτα στα παιδιά τους. Όμως αυτή η αγάπη-μπούμερανγκ τα πνίγει, μεταλλάσσοντας τα, μελλοντικά, σε ανώριμους πολίτες, που μαθαίνουν στην ακάματη επιβίωση.

Σε κάποιες περιπτώσεις εύπορων οικογενειών, τα παιδιά σπαταλούν το πατρικό χρήμα χωρίς να κοπιάζουν για την απόκτησή του, αφού δεν τα ενθάρρυναν ποτέ οι γονείς τους να δουλέψουν, έστω έναν από τους μήνες των θερινών διακοπών του σχολείου, ώστε να μάθουν να κολυμπούν στα ρηχά, με ασφάλεια. Και να πηγαίνουν σε πιο βαθιά νερά από μόνα τους, σαν πρόκληση.

Δυστυχώς τα περισσότερα ελληνόπουλα πνίγονται από τα πολλά σωσίβια που τους τυλίγουν οι γονείς τους και περιφέρονται σαν ζόμπι διεκδικώντας δικαιώματα, χωρίς υποχρεώσεις. Και που πολύ σύντομα θα βρεθούν αδύναμοι και θλιβεροί σε κάποια διαδήλωση για την αδικία που τους επιβάλλει ο νέος πατερούλης, που λέγεται κράτος.

Το κακό όμως, δεν σταματάει εδώ.

Έχοντας μάθει να λειτουργούν με αδύναμη κρίση, θα κληθούν να αποφασίσουν για τη χώρα τους πληγώνοντας ανεπανόρθωτα το συμπολίτη τους, με την ψήφο τους. Και ο αισχρός συνειρμός λέει πως αν η γενιά του πολυτεχνείου, που ήταν η γενιά της διανόησης, οδήγησε τη χώρα σε μια αδυσώπητη κρίση, τί επιφυλάσσει το μέλλον από τη σημερινή γενιά του I-PHONE, τη γενιά του «Γρηγορόπουλου», όπου παιδιά εύπορων οικογενειών επαναστατούν μόνο και μόνο επειδή τα έχουν όλα.

Όπου δεν υπάρχει χώρος για προσωπικά επιτεύγματα, που δεν τους επιτρέπουν να ταλαιπωρηθούν στη ζωή τους, να αγωνιστούν. Που οι γονείς τους κλείνουν γλυκά την πόρτα κρατώντας τα, όμως, μέσα. Που δεν τα αφήνουν να μάθουν από τα λάθη τους. Που τα αναγκάζουν να δημιουργήσουν δικούς τους δαίμονες ώστε να μπορέσουν να διοχετεύσουν την νεανική τους ενέργεια πολεμώντας τους.

Κάντε ένα δώρο ζωής στα παιδιά σας. Επικοινωνήστε μαζί τους, δείτε τις ανάγκες τους, βάλτε τα να δουλέψουν κάπου από νωρίς, δώστε τους τροφή για σκέψη.

Στείλτε τα να μείνουν για λίγο σε άλλες χώρες. Όχι για να γυρνάνε και να κοιτάζουν τα αξιοθέατα, αλλά να μείνουν σε οικογένειες, να δουν πως ζουν οι άνθρωποι, πώς σκέφτονται. Να καταλάβουν μια απλή αλήθεια. Πως η ανθρώπινη φύση είναι ίδια, πως υπάρχουν άπειρες νοοτροπίες, χιλιάδες απόψεις, δεκάδες όψεις του ίδιου νομίσματος.

Αφήστε τα να τσαλακωθούν, να ταλαιπωρηθούν, να μάθουν πως η ευτυχία αποκτιέται με καθημερινό αγώνα. Πως το χρήμα έχει ουσιαστική αξία όταν κερδίζεται κι όχι όταν χαρίζεται.

Δώστε τους ένα μάθημα ζωής. Και όταν επιστρέψουν διώχτε τα από το σπίτι, αλλά όχι από τη ζωή σας. Βοηθήστε τα να γίνουν ώριμοι και υπεύθυνοι άνθρωποι, να είναι κύριοι του εαυτού τους και όχι να περιμένουν από εσάς τα πάντα και κατά συνέπεια αργότερα από το κράτος, κυνηγώντας τη χίμαιρα του δημοσίου.

Μην τους στερείτε το πιο όμορφο παιχνίδι που έχουν πραγματικά ανάγκη, αλλά δεν το γνωρίζουν.



Γράφει ο Γιάννης Τζίτζης


Πηγή: themamagers.grΈνα μάθημα για όλους τους γονείς … Αφήστε τα παιδιά σας να «ταλαιπωρηθούν» γιατί τίποτα δεν χαρίζεται στη ζωή

Η Δούκισσα Νομικού και ο Δημήτρης Θεοδωρίδης, μετά από τρία χρόνια σχέσης, παντρεύονται. Πριν από λίγες μέρες ο εκλεκτός της καρδιάς της, ο γοητευτικός επιχειρηματίας, της έκανε πρόταση γάμου στις εξωτικές Μαλδίβες.

Σύμφωνα με το ρεπορτάζ της Σάσας Σταμάτη στο «Secret» των Παραπολιτικών, το ζευγάρι θα ανέβει τα σκαλιά της εκκλησίας το ερχόμενο καλοκαίρι, στο αγαπημένο του νησί, τη Μύκονο. Το μυστήριο θα γίνει τον Αύγουστο και οι προετοιμασίες αναμένεται να ξεκινήσουν το επόμενο χρονικό διάστημα.

Η οικογένεια του Δημήτρη διατηρεί εδώ και πολλά χρόνια εξοχική κατοικία στο νησί των ανέμων, στην περιοχή του Αγίου Στεφάνου. Αρκετοί από τους καλεσμένους θα διαμείνουν στην ξενοδοχειακή μονάδα που ετοιμάζει ο Δημήτρης Θεοδωρίδης.

Όσον αφορά στο νυφικό που θα φορέσει η Δούκισσα, δεν θα χρειαστεί να σκεφτεί, αφού θα αφεθεί στα μαγικά χέρια της διεθνούς φήμης σχεδιάστριας Σήλιας Κριθαριώτη.

Παντρεύεται διάσημη Ελληνίδα καλλονή

Τα καλάθια έπαιρναν φωτιά, ο κόσμος απολάμβανε μπάσκετ και οι αμυντικοί έβλεπαν εφιάλτες. Σε κάθε παιχνίδι τους ο Νίκος Γκάλης και ο Ντέιβιντ Ίγκραμ έκαναν πάρτι, όταν δε έπαιζαν αντίπαλοι οι άμυνες πήγαιναν περίπατο.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι το συγκεκριμένο παιχνίδι στο Ιβανώφειο όπου ο μεν Γκάλη σταμάτησε στους 46 πόντους και ο Αμερικανός στους 54.

[youtube https://www.youtube.com/watch?v=S6fNm9K9owo]

Το ιστορικό παιχνίδι όπου Γκάλης και Ίγκραμ έβαλαν μαζί 100 πόντους

Ενας χρόνος πέρασε από τον θάνατο του συζύγου της Celine Dion και η τραγουδίστρια ανέβασε ένα συγκινητικό ποστ στο facebook.

O αγαπημένος της Ρενιέ Ανζελίλ έφυγε από τη ζώη σαν σήμερα πριν από ένα χρόνο, μετά από σκληρή μάχη που έδωσε με τον καρκίνο.

Η διάσημη τραγουδίστρια έγραψε στο facebook ανεβάζοντας ένα βίντεο μέσα από το σπίτι τους:

«Το μυαλό μου σε αγαπά, σε αναζητά όλη την ώρα. Ειδικά σήμερα… Ένα χρόνο αργότερα, εύχομαι το R.I.P. (rest in peace) να σήμαινε Return If Possible (επέστρεψε αν είναι δυνατόν). Για πάντα δική σου, Celine…».

Η ίδια μια μέρα νωρίτερα, δημοσίευσε και ένα video στη μνήμη του νεκρού άντρα της, με τις καλύτερες στιγμές της κοινής τους ζωής, τις χαρές, το γάμο, την εγκυμοσύνη της και τα παιδιά τους.

Το σπαρακτικό μήνυμά της Celine Dion για την επέτειο θανάτου του Ρενιέ

1998 – Πέθανε ο κορυφαίος ηθοποιός, Δημήτρης Χορν

Γεννήθηκε στις 9 Μαρτίου του 1921 στην Αθήνα και ήταν γιος του γνωστού θεατρικού συγγραφέα Παντελή Χορν. Μεγάλωσε για να γίνει ένας εκ των κορυφαίων ηθοποιών της Ελλάδας, με μεγάλους ρόλους και παραστάσεις στο θέατρο αλλά και στον κινηματογράφο.

Σπούδασε στην Δραματική Σχολή του Βασιλικού θεάτρου (μεταγενέστερα Εθνικού) και εκέι έκανε το ντεμπούτο του σε ηλικία μόλις 19 ετών το 1940, με την οπερέτα του Στράους «Η Νυχτερίδα».

Λίγο αργότερα εντάχθηκε στον θίασο της Μαρίκας Κοτοπούλη στο «Θέατρο Ρεξ». Πρωταγωνίστησε σε μεγάλα έργα όπως «Η Κυρία με τις Καμέλιες». Το 1944 έφτιαξε δικό του θίασο μαζί με την Μαίρη Αρώνη και αργότερα με την Βάσω Μανωλίδου. Το 1946 έπαιξε μαζί με την Μελίνα Μερκούρη και την επόμενη πενταετία, πρωταγωνίστησε σε παραστάσεις του Βασιλικού Θεάτρου.

Την διετία 1950-1952 θα φύγει για το εξωτερικό. Θα επιστρέψει στην Ελλάδα και τον επόμενο χρόνο θα γνωρίσει την Έλλη Λαμπέτη, μια ακόμα μεγάλη ηθοποιό του ελληνικού θεάτρου. Η Λαμπέτη είναι τότε παντρεμένη με τον μεγάλο θεατράνθρωπο Μάριο Πλωρίτη. Πρωταγωνιστούν μαζί στο έργο «Αγαπούλα» και είναι σε όλο το έργο μαζί αγκαλιά. Έπρεπε να φιλιούνται πολλές φορές και η Λαμπέτη μισούσε τα ψεύτικα φιλιά επί σκηνής. Έδιναν λοιπόν αληθινά φιλιά και από εκεί ξεκίνησε ο δεσμός τους. Η Λαμπέτη χώρισε με τον Πλωρίτη και μαζί με τον Χορν, φτιάχνουν τον δικό τους θίασο που θα αφήσει εποχή. Παίζουν μαζί τον «Βροχοποιό», το «Νυφικό Κρεβάτι» και πολλά άλλα μεγάλα έργα.

Όμως όπως όλοι οι παθιασμένοι και θυελλώδεις έρωτες, έτσι και ο δικό τους δεν κράτησε για πολύ. Έμειναν μαζί μόλις επτά χρόνια και το 1959 χώρισαν, για να μην ξανασυναντηθούν ποτέ επί σκηνής. Οι άνθρωποι του περιβάλλοντός τους έλεγαν πως ζήλευε ο ένας τον άλλον σχεδόν αρρωστημένα.

Το πέρασμα του Χορν από τον κινηματογράφο δεν ήταν τόσο συχνό, αλλά φρόντισε να είναι ηχηρό. Πρωταγωνίστησε σε μόλις 10 ταινίες, που όμως όλες τους έχουν αφήσει εποχή. Από αυτές ξεχωρίζουν οι «Κάλπικη λίρα», «Μια ζωή την έχουμε», «Κυριακάτικο ξύπνημα» και «Αλίμονο στους νέους» μιας παραλλαγής του μύθου του Φάουστ. Ο Χορν είχε αγάπη για το θέατρο και έτσι το πέρασμα από τον κινηματογράφο κράτησε μέχρι το 1962. Από τότε αφιερώθηκε στο σανίδι.

Το 1967 παντρεύτηκε την κόρη του μεγαλοεφοπλιστή Νικόλα Γουλανδρή Άννα, χήρα του στρατηγού Αλέξανδρου Παπάγου και μητέρα δυο παιδιών. Έζησαν μαζί για 31 χρόνια μέχρι τον θάνατό του. Ίδρυσαν μαζί το «Ίδρυμα Γουλανδρή – Χορν», που έχει ως σκοπό την μελέτη και προώθηση του ελληνικού πολιτισμού.

Την διετία 1974-1975 υπήρξε Διευθυντής της ΕΡΤ, ενώ ήταν στενός φίλος του τότε πρωθυπουργού Κωνσταντίνου Καραμανλή.

Το 1994 προσβλήθηκε από την νόσο του Αλτσχάιμερ. Πέθανε τέσσερα χρόνια αργότερα, στις 16 Ιανουαρίου του 1998, από καρκίνο. Δυο χρόνια αργότερα, καθιερώθηκε το «Βραβείο Χορν», βραβείο που απονέμεται στους καλύτερους πρωτοεμφανιζόμενους ηθοποιούς της χρονιάς. Ο Χορν άφησε εποχή στο θέατρο αλλά και γενικότερα στην τέχνη της υποκριτικής, με ταλέντο που πολλοί ισχυρίζονται πως δεν υπάρξει ποτέ όμοιό του στον ελληνικό καλλιτεχνικό χώρο.

2014 – Το Τριμελές Πρωτοδικείο Αθηνών καταδικάζει τον «Γέροντα Παστίτσιο», κατά κόσμον Φίλιππο Λοΐζο, σε 10 μήνες φυλάκιση

Ο Γέροντας Παστίτσιος ήταν μια σατιρική φιγούρα, η οποία εμφανίστηκε ως σατιρική σελίδα στο κοινωνικό δίκτυο του Facebook. Σατίριζε κυρίως την θρησκοληψία που είχε δημιουργηθεί από μέσα και ανθρώπους, γύρω από τον αγιορείτη μοναχό, γέροντα Παΐσιο.

Ο γέροντας Παΐσιος, κατά κόσμον Ευγένιος Ενζεπίδης, απεβίωσε το 1994. Μετά τον θάνατό του, δημοσιεύτηκαν διάφορα βιβλία για την ζωή του, που έκαναν λόγο για προφητείες, για θεωρίες για το τέλος του κόσμου και διατροφικές συμβουλές. Δημοσιεύματα μιλούσαν και για θαύματα.

Ο διαχειριστής της σελίδας, θέλοντας να καυτηριάσει τα δημοσιεύματα περί θαυμάτων, δημοσίευσε ως φάρσα (ως τρολάρισμα), ένα νέο θαύμα του Γέροντα Παΐσιου που το έβγαλε από το μυαλό του και στη συνέχεια το έστειλε σε διάφορες ιστοσελίδες και μπλογκ.

Στο λεγόμενο «τρολάρισμα», ο Γέροντας Παΐσιος παρουσιάζεται πως θεράπευσε έναν 18χρονο που ήταν ετοιμοθάνατος στο νοσοκομείο ύστερα από ατύχημα με μηχανή και ενώ αντιμετώπιζε πρόβλημα με τα ναρκωτικά. Η μητέρα επισκέφθηκε την ιερά Μονή στην Σουρωτή και πήρε λίγο χώμα από τον τάφο του Γέροντα Παΐσιου και το πήγε στον πνευματικό της. Εκείνος έφτιαξε ένα φυλαχτό που η μητέρα το έβαλε κάτω από το μαξιλάρι του γιού της. Την επόμενη μέρα, ο 18χρονος ανάρρωσε από «θαύμα».

Το «θαύμα»-φάρσα, άρχισε να δημοσιεύεται σε ιστοσελίδες θρησκευτικού περιεχομένου και όχι μόνο, μέχρι που έγινε και πρωτοσέλιδο στην εφημερίδα «Ελεύθερη Ώρα», στο φύλλο της 10ης Αυγούστου 2012. Η σελίδα στο Facebook «Γέροντας Παστίτσιος» είχε αποκαλύψει το «τρολάρισμα» από τις 26 Ιουλίου.

Ύστερα από ερώτηση του βουλευτή της Χρυσής Αυγής στην Βουλή, Χρήστου Παππά, που υποστήριξε πως ο διαχειριστής της σελίδας «υβρίζει, ειρωνεύεται και προσπαθεί να ευτελίσει την ιερή μορφή της Ελληνορθοδοξίας, τον Γέροντα Παΐσιο», έγινε άρση του απορρήτου των τηλεπικοινωνιών και στις 21 Σεπτεμβρίου, ο διαχειριστής Φίλιππος Λοΐζος συνελήφθη.

Του ασκήθηκαν κατηγορίες για βλασφημία και για κατ’ εξακολούθησης εξύβρισης θρησκεύματος. Η αστυνομία ισχυρίστηκε πως γνώριζε για την σελίδα και είχε δεχθεί πολλές καταγγελίες.

Πολλοί ήταν εκείνοι που αντέδρασαν με την άμεση σύλληψη του Φίλιππου Λοΐζου. Η Ελληνική Ένωση για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου τάχθηκε κατά του αδικήματος της βλασφημίας ανακοινώνοντας ότι «Η Ελλάδα τοποθετεί τον εαυτό της στα θεοκρατικά καθεστώτα», ενώ η «Ένωση άθεων» άνοιξε λογαριασμό για την κάλυψη των νομικών εξόδων του. Αντιδράσεις υπήρξαν και από το εξωτερικό.

Στην απολογία του, ο Λοΐζος υποστήριξε πως δεν ήθελε να χλευάσει τον γέροντα, αλλά την παραποίηση των διδαχών του από τρίτους για ιδιοτελείς σκοπούς, που ήταν αντίθετες από την διδασκαλία του Γέροντα Παΐσιου.

Το Τριμελές Πρωτοδικείο Αθηνών, καταδίκασε στις 16 Ιανουαρίου του 2014, τον Φίλιππο Λοΐζο, σε 10 μήνες φυλάκιση με αναστολή και δυνατότητα εξαγοράς της ποινής. Ο εισαγγελέας είχε ζητήσει μικρότερη ποινή. Ασκήθηκε έφεση κατά της ποινής από την πλευρά του κατηγορούμενου. Η καταδίκη έφερε πολλές αντιδράσει σε Ελλάδα και εξωτερικό, με την «Διεθνή Αμνηστία» να χαρακτηρίζει τον νόμο περί βλασφημίας (νόμος του 1951) αναχρονιστικό, ζητώντας από την Ελλάδα να τον καταργήσει. Η έφεση δεν έχει ακόμα εκδικαστεί.

Σαν σήμερα: Πέθανε ο κορυφαίος ηθοποιός Δημήτρης Χορν

Στην Ελλάδα και στο ενδεχόμενο αποχώρησης του ΔΝΤ από το ελληνικό πρόγραμμα αναφέρθηκε για άλλη μια φορά ο Γερμανός υπουργός Οικονομικών Βόλφγκανγκ Σόιμπλε σε συνέντευξή του στη Wall street Journal.

Όπως επισημαίνει, σε αυτή την περίπτωση το τρέχον πρόγραμμα θα καταστεί άνευ αντικειμένου και θα πρέπει να επανασχεδιαστεί ένα νέο πρόγραμμα, αφού πρώτα εγκριθεί από τη γερμανική βουλή.

«Σε περίπτωση που δεν καταλήξουμε σε μια επιτυχημένη δεύτερη αξιολόγηση και σε περίπτωση που το ΔΝΤ εφαρμόσει τις συνέπειες που απορρέουν από αυτό , τότε το τρέχον πρόγραμμα θα είναι παρωχημένο. Το πρόγραμμα συμφωνήθηκε μόνο με την προσδοκία ότι θα συμμετάσχει το ΔΝΤ», είπε.

«Αν το πρόγραμμα καταστεί παρωχημένο, τότε θα έχουμε μια κατάσταση κατά την οποία κάποιος θα πρέπει να δημιουργήσει κάτι νέο. Δεν θα το συνιστούσα στην ελληνική κυβέρνηση. Αλλά εγώ θα ήμουν εντελώς χαλαρός. Η γερμανική ομοσπονδιακή βουλή θα πρέπει πρώτα να συζητήσει και να συμφωνήσει σχετικά με την έγκριση ή μη της διαπραγμάτευσης ενός νέου προγράμματος» πρόσθεσε ο Σόιμπλε.

Σόιμπλε: Παρωχημένο το ελληνικό πρόγραμμα αν αποχωρήσει το ΔΝΤ

Όχι σε επιδημιολογικές μελέτες ή σε καταγραφές χρηστών, αλλά στα υγρά λύματα που φθάνουν στην είσοδο της μονάδας επεξεργασίας της ΕΥΑΘ στη Σίνδο, έγιναν οι μετρήσεις που… καταδεικνύουν ότι ακόμη και σε περίοδο κρίσης η Θεσσαλονίκη είναι πρωταθλήτρια στη χρήση ναρκωτικών ουσιών, ενώ ιδιαίτερα… ενδιαφέρουσα είναι και η χρήση των ισχυρών ψυχωσικών, αντικαταθλιπτικών φαρμάκων.

Η έρευνα έγινε στο πλαίσιο της διπλωματικής εργασίας που εκπόνησε στο πλαίσιο του μεταπτυχιακού της στη Χημεία Περιβάλλοντος η Σοφία Βελούτσου που τώρα κάνει το διδακτορικό της στο Μόναχο.

Τα συμπεράσματα της πρωτότυπης αυτής μελέτης (αφού δεν υπήρξαν ποτέ ξανά σχετικά μετρήσεις) δείχνουν πως η Θεσσαλονίκη είναι πρωταθλήτρια στην κατανάλωση κάνναβης.

Σύμφωνα με τις μετρήσεις με όσα καταλήγουν δηλαδή στα λύματα της πόλης λαμβάνονται από 18.2-43.0 δόσεις κάνναβης ανά 1000 κατοίκους καθημερινά. Αντίστοιχα στο Μιλάνο της Ιταλίας με πληθυσμό 1.5 εκ κατοίκους οι δόσεις αυτές ημερησίως ανά 1000 κατοίκους είναι 24, ενώ στην Καταλονία της Ισπανίας με δύο εκατομμύρια περίπου πληθυσμό φτάνουν τις 27.

Κάτι ανάλογο συμβαίνει και στη χρήση ηρωίνης όπου οι δόσεις στη Θεσσαλονίκη είναι 2.9-5.5 ανά 1000 κατοίκους ενώ στο Μιλάνο 2.3 και στην Καταλονία 4.6.

Μπορεί λεφτά να μην υπάρχουν όμως όπως δείχνει πάντα η έρευνα το Σαββατοκύριακο αυξάνεται και η χρήση της κοκαΐνης.

Αυτή η μεγάλη ελληνική πόλη είναι πρώτη σε χρήση ναρκωτικών

Όχι σε επιδημιολογικές μελέτες ή σε καταγραφές χρηστών, αλλά στα υγρά λύματα που φθάνουν στην είσοδο της μονάδας επεξεργασίας της ΕΥΑΘ στη Σίνδο, έγιναν οι μετρήσεις που… καταδεικνύουν ότι ακόμη και σε περίοδο κρίσης η Θεσσαλονίκη είναι πρωταθλήτρια στη χρήση ναρκωτικών ουσιών, ενώ ιδιαίτερα… ενδιαφέρουσα είναι και η χρήση των ισχυρών ψυχωσικών, αντικαταθλιπτικών φαρμάκων.

Η έρευνα έγινε στο πλαίσιο της διπλωματικής εργασίας που εκπόνησε στο πλαίσιο του μεταπτυχιακού της στη Χημεία Περιβάλλοντος η Σοφία Βελούτσου που τώρα κάνει το διδακτορικό της στο Μόναχο.

Τα συμπεράσματα της πρωτότυπης αυτής μελέτης (αφού δεν υπήρξαν ποτέ ξανά σχετικά μετρήσεις) δείχνουν πως η Θεσσαλονίκη είναι πρωταθλήτρια στην κατανάλωση κάνναβης.

Σύμφωνα με τις μετρήσεις με όσα καταλήγουν δηλαδή στα λύματα της πόλης λαμβάνονται από 18.2-43.0 δόσεις κάνναβης ανά 1000 κατοίκους καθημερινά. Αντίστοιχα στο Μιλάνο της Ιταλίας με πληθυσμό 1.5 εκ κατοίκους οι δόσεις αυτές ημερησίως ανά 1000 κατοίκους είναι 24, ενώ στην Καταλονία της Ισπανίας με δύο εκατομμύρια περίπου πληθυσμό φτάνουν τις 27.

Κάτι ανάλογο συμβαίνει και στη χρήση ηρωίνης όπου οι δόσεις στη Θεσσαλονίκη είναι 2.9-5.5 ανά 1000 κατοίκους ενώ στο Μιλάνο 2.3 και στην Καταλονία 4.6.

Μπορεί λεφτά να μην υπάρχουν όμως όπως δείχνει πάντα η έρευνα το Σαββατοκύριακο αυξάνεται και η χρήση της κοκαΐνης.

Αυτή η μεγάλη ελληνική πόλη είναι πρώτη σε χρήση ναρκωτικών

Ένα απίστευτο χάος που οδήγησε τους εκδρομείς στο χιονοδρομικό κέντρο του Παρνασσού να φτάσουν μέχρι του σημείου να χειροδικήσουν ο ένας σε βάρος του άλλου ή να φωνάζουν «σκότωσέ τον» για μια θέση στην ουρά προκειμένου να κάνουν σκι.

Το βίντεο που είδε το φως της δημοσιότητας είναι αποκαλυπτικό του τι συνέβη μετά τη βλάβη των μισών λιφτ στις 12:30 το μεσημέρι της Κυριακής.

Σκιέρ σπρώχνονται με άλλους να προσπαθούν να τους ηρεμήσουν και άλλους να φωνάζουν σε βάρος όσων επιχειρούσαν να «κλέψουν» την ουρά που είχε σχηματιστεί.

Χάος στον Παρνασσό: Φώναζαν «σκότωσε τον» για μια θέση στην ουρά