17 December, 2017
Home / Διαφορα (Page 29)


Πάμε για λίγη εθνική αναπτέρωση. Το έχουμε τόσο ανάγκη γιατί οι ημέρες που έρχονται είναι περίεργες…

«Η Ελλάδα αργά ή γρήγορα ξερνάει τα ξένα σώματα που πάνε να κολλήσουν πάνω της»

Νίκος Κούρκουλος – Η Δίκη των Δικαστών
(Από απόσπασμα ταινίας σχετική με το 1821 και πάντα επίκαιρη)





Τhe Secret Real TruthΒΑΛΤΕ ΤΟ ΚΑΛΑ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΜΥΑΛΟ ΣΑΣ – Η ΕΛΛΑΔΑ ΔΕΝ ΠΩΛΕΙΤΑΙ ΓΙΑΤΙ ΦΡΟΥΡΕΙΤΑΙ


Πάμε για λίγη εθνική αναπτέρωση. Το έχουμε τόσο ανάγκη γιατί οι ημέρες που έρχονται είναι περίεργες…

«Η Ελλάδα αργά ή γρήγορα ξερνάει τα ξένα σώματα που πάνε να κολλήσουν πάνω της»

Νίκος Κούρκουλος – Η Δίκη των Δικαστών
(Από απόσπασμα ταινίας σχετική με το 1821 και πάντα επίκαιρη)





Τhe Secret Real TruthΒΑΛΤΕ ΤΟ ΚΑΛΑ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΜΥΑΛΟ ΣΑΣ – Η ΕΛΛΑΔΑ ΔΕΝ ΠΩΛΕΙΤΑΙ ΓΙΑΤΙ ΦΡΟΥΡΕΙΤΑΙ


Πάμε για λίγη εθνική αναπτέρωση. Το έχουμε τόσο ανάγκη γιατί οι ημέρες που έρχονται είναι περίεργες…

«Η Ελλάδα αργά ή γρήγορα ξερνάει τα ξένα σώματα που πάνε να κολλήσουν πάνω της»

Νίκος Κούρκουλος – Η Δίκη των Δικαστών
(Από απόσπασμα ταινίας σχετική με το 1821 και πάντα επίκαιρη)





Τhe Secret Real TruthΒΑΛΤΕ ΤΟ ΚΑΛΑ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΜΥΑΛΟ ΣΑΣ – Η ΕΛΛΑΔΑ ΔΕΝ ΠΩΛΕΙΤΑΙ ΓΙΑΤΙ ΦΡΟΥΡΕΙΤΑΙ


Πάμε για λίγη εθνική αναπτέρωση. Το έχουμε τόσο ανάγκη γιατί οι ημέρες που έρχονται είναι περίεργες…

«Η Ελλάδα αργά ή γρήγορα ξερνάει τα ξένα σώματα που πάνε να κολλήσουν πάνω της»

Νίκος Κούρκουλος – Η Δίκη των Δικαστών
(Από απόσπασμα ταινίας σχετική με το 1821 και πάντα επίκαιρη)





Τhe Secret Real TruthΒΑΛΤΕ ΤΟ ΚΑΛΑ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΜΥΑΛΟ ΣΑΣ – Η ΕΛΛΑΔΑ ΔΕΝ ΠΩΛΕΙΤΑΙ ΓΙΑΤΙ ΦΡΟΥΡΕΙΤΑΙ

Ο ύμνος της Κινέζας Χου – Κάι για τον Ελληνισμό, που καταστρέφουν εδώ και αιώνες οι “άρειοι” ούνοι.

Η Κινέζα Χου Κάι αποκρυπτογραφεί τον Ελληνική πνοή του Εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα του Προέδρου Μάο:
Ναι, Κίνα και Ελλάδα, δύο χώρες που έχουν την ίδια μεγάλη ιστορία…. 

΄Οταν σήμερα γυρίζουμε το κεφάλι μας να κοιτάξουμε πίσω, όχι τόσο μακριά, όχι πιο πολλά από 2500 χρόνια, τι μπορούμε να δούμε;

Εγώ, ως μια κινέζα, βλέπω την κορυφαία σοφία, την βαθιά αγάπη για όλα τα ωραιότατα πράγματα, την ακούραστη αναζήτηση ψυχικής αρετής, τον… πόνο και την δίψα για την ελευθερία, τον σκληρό αγώνα για την εθνική απελευθέρωση από τη ξένη εισβολή, γενικά, το πνεύμα της αναζήτησης της καλύτερης ανθρωπότητας, και όλα αυτά τα βλέπω στην Κίνα, την πατρίδα μου, και στην Ελλάδα, και όλα αυτά είναι, νομίζω, τα μεγαλύτερα κοινά σημεία και η κοινή ουσία στον πολιτισμό των δύο χωρών μας στην αρχαία εποχή.
Και αφιερώνει αυτό το ποίημα – ύμνο στον Ελληνισμό:
Από την πρώτη μέρα που πάτησα στο έδαφος σου, εγώ μια ονειροπόλα Κινέζα, Ελλάδα αισθάνθηκα να βυθίζομαι στην κληρονομιά σου.
Όταν σήκωσα το κεφάλι ένας λαμπερός κεραυνός χτύπησε τα μάτια μου. Ήταν η Ακρόπολη !!!
Στον ουρανό της Αθήνας, το μεγαλοπρεπές σώμα της στέκεται ορθό σαν ένας ουράνιος βασιλιάς.
Μήπως αυτός ο βασιλιάς μεταφέρει το πνεύμα από τον ουρανό στους ανθρώπους;
Μήπως αυτό το πνεύμα καλλιεργεί την ψυχή του λαού σου δημιουργώντας αδιάκοπα το μεγάλο πολιτισμό σου από την δύση στην ανατολή, από την Ελλάδα στην Κίνα;
Όταν χαμήλωσα το βλέμμα μου ένας άλλος λαμπρός κεραυνός χτύπησε τα μάτια μου.
Ήταν οι τάφοι της Βεργίνας με τους απίστευτους θησαυρούς σου, τα αφάνταστα αριστουργήματά σου !!!
Θα ήθελα να σηκώσω το βλέμμα ξανά και ξανά, να χαμηλώσω το βλέμμα ξανά και ξανά, να ψάξω κάθε γωνιά σου, θα ήθελα να θαυμάσω κάθε κομμάτι του πολιτισμού σου.
Σε παρακαλώ Ελλάδα, εγώ μια Ελληνολάτρισσα Κινέζα, πές μου πόσους ακόμη θησαυρούς κρύβεις;
Ελλάδα δε θέλω να σου πω αντίο. Ήρθα Ελλάδα στην αγκαλιά σου, στην βαθιά θάλασσά σου, είναι η θάλασσα της αγάπης, η θάλασσα της φιλίας, είναι η θάλασσα της καρδιάς με τα συναρπαστικά της κύματα, ποτέ πια δεν θα μπορέσω να την αποχωριστώ, χωρίς αυτήν το σώμα μου θα χαθεί για πάντα !!!
Ήρθα Ελλάδα στην αγκαλιά σου, στην απέραντη ομορφιά σου, στην ομορφιά της Ιστορίας σου, στην ομορφιά της ψυχής, ποτέ πια δεν θα μπορέσω να ζήσω μακριά από την ομορφιά σου.
Ήρθα Ελλάδα στην αγκαλιά σου, στο μεγάλο σου πνεύμα, είναι το πνεύμα του πολιτισμού, το πνεύμα της Ελευθερίας, είναι το πνεύμα της δημιουργίας, δίχως αυτό η ψυχή μου θα μαραθεί.
Ελλάδα δεν θέλω να σου πω ποτέ αντίο, θα ζούμε μαζί για πάντα, με την αγάπη μας, με τις αναζητήσεις μας, με τα όνειρά μας.

Ποίημα της Κινέζας, Χου Κάϊ, για τον Ελληνικό ΠολιτισμόΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΜΕΓΑΛΕΙΟ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ ΠΟΥ ΔΕΝ ΘΑ ΣΥΛΛΑΒΕΙ ΠΟΤΕ Ο ΥΠΑΝΘΡΩΠΟΣ ΡΑΤΣΙΣΤΗΣ ΟΥΝΟΣ – ΣΕΛΤΖΟΥΚΟΣ. ΓΙ’ ΑΥΤΟ ΚΑΙ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙ ΝΑ ΤΟ ΚΑΠΗΛΕΥΘΕΙ, ΝΑ ΤΟ ΚΑΤΑΣΤΡΕΨΕΙ.


Τριανταρίζω σιγά-σιγά, έτσι που λες· τριανταρίζω όπως τριαντάρισαν κι άλλοι πριν από εμένα, ακριβώς όπως θα τριανταρίσουν κι οι υπόλοιποι κάποια στιγμή. Θυμάμαι κάπου-κάπου τοn δεκαεξάχρονο εαυτό μου να αναφέρεται στα τριάντα ως την «αρχή του τέλους» κι έπειτα την κρίση που έπαθα στα εικοσιπέντε σκεπτόμενη πως το τέλος αυτό παραείναι πλέον κοντά, και πως κάτι πρέπει να γίνει για να σταματήσει αυτό το αστείο με τα χρόνια που περνάνε καθώς μόνο αστείο δεν ήταν πια.

Και καθώς κυλάει η τελευταία πενταετία, πολύ γρηγορότερα απ’ τις προηγούμενες πενταετίες οφείλω να ομολογήσω, προς έκπληξή μου το άγχος μετατράπηκε σε στωικότητα. Θα γίνω τριάντα, ναι, όπως κάποτε έγινα είκοσι, όπως ευελπιστώ να γίνω κι εκατό, κι αυτό –όλως παραδόξως- δε με τρομοκρατεί πια ούτε στο ελάχιστο. Ξέρεις γιατί; Γιατί κάποια στιγμή μέσα σε αυτήν την πενταετία μαγικά συνειδητοποίησα πως είναι ευλογία να μεγαλώνεις και προνόμιο που πολλοί βάναυσα στερούνται για τον έναν ή τον άλλο λόγο.

Παρατηρούσα, που λες κατά καιρούς, γέρους ετών είκοσι και νεαρούς ετών πενήντα, συνομήλικούς μου να φυτοζωούν σε πεθαμένες σχέσεις, μικρότερους από εμένα να έχουν το «βαριέμαι» προσευχή και τη γιαγιά μου να λάμπει σαν πεντάχρονο από υπερηφάνεια όταν κατάφερε επιτέλους (οκ, νόμιζε πως κατάφερε) να λύνει Sudoku. Είδα νέους ανθρώπους να χάνονται στα καλά καθούμενα και μεσήλικες με ζωές στρωμένες να κάνουν νέες αρχές απ’ το πουθενά και ξαφνικά αρνήθηκα πως ένας αριθμός είναι ικανός να μου καθορίσει τι μπορώ και τι δεν μπορώ να κάνω στη ζωή μου από εδώ και πέρα.

Αν ήταν όσο εύκολο ακούγεται; Όχι φυσικά, ήθελε δουλειά, πάντα θα θέλει. Ξέρεις, όταν αποφασίζεις να ζήσεις σαν οντότητα κι όχι σαν αριθμός, έχεις διαρκώς να αντιμετωπίζεις ένα στρατό ηλιθίων που αγχώνεται για εσένα που μεγαλώνεις και δεν έχεις βρει το άλλο σου μισό, που παντρεύτηκες και δεν έκανες ακόμα παιδιά, που δεν παντρεύτηκες, που δεν έχεις γυρίσει αρκετά τον κόσμο τώρα που είσαι νέος, που γυρίζεις όλη την ώρα και «πότε θα νοικοκυρευτείς, όταν δε θα σε παίρνει κανένας;» κι άλλους τόσους πρόθυμους να σου υποδείξουν τι κάνεις λάθος, πολύ απλά επειδή επέλεξες να ζεις τη ζωή σου διαφορετικά από αυτούς.

Να σου πω ένα μυστικό; Δεν είσαι γιαούρτι για να λήξεις, μπορείς να κάνεις ό,τι θέλεις, στην ηλικία που θέλεις να το κάνεις. Δεν είσαι αναγκασμένος να κάνεις τη σωστή επαγγελματική επιλογή στα δεκαεπτά σου, κάτι τέτοιο είναι ουτοπικό και βάρβαρο. Δεν είσαι υποχρεωμένη να κάνεις παιδιά πριν τα τριάντα αν δε νιώθεις έτοιμη, υπάρχουν γυναίκες εκεί έξω που τεκνοποιούν στα σαρανταφεύγα, υιοθετούν ή δεν κάνουν και καθόλου παιδιά, λόγος δεν πέφτει σε κανέναν στενόμυαλο βλάκα εκεί έξω που αν έχει ήδη κάνει παιδιά πρέπει να λυπάσαι που πιθανότατα θα τα κάνει σαν τα μούτρα του.

Ούτε εσύ είσαι υποχρεωμένος να είσαι επαγγελματικά φτασμένος στα τριάντα σου, τόσο ώστε να ζεις μια ολόκληρη φαμίλια, δεν είσαι καν αναγκασμένος να έχεις αποφασίσει τι δουλειά θέλεις να κάνεις. Δεν πρέπει σώνει και ντε να γίνεις οικογενειάρχης αν γουστάρεις να ξεπαρταλιάζεσαι, ίσα-ίσα, τιμή σου και καμάρι σου που δεν έγινες από εκείνους τους γαμπρούληδες που φοράνε τη βέρα τους με τιμή και δόξα και «φλερτάρουν» γκομενάκια σε τουαλέτες και πίσω καθίσματα αυτοκινήτων όταν βγαίνουν για «ένα χαλαρό ποτό με τα παιδιά».

Κι αν θέλεις να γίνεις νοικοκυρά, γίνε -αρκεί να είναι επιλογή δική σου. Κι αν θέλεις να παντρευτείς τον παιδικό σου έρωτα, παντρέψου τον. Κι αν θέλεις να γυρίσεις τον κόσμο ξυπόλητος με μια κιθάρα, κάνε το. Κι αν σιχάθηκες την πόλη, τράβα σε ένα χωριό να ηρεμήσεις, κι αν το μετανιώσεις ξαναγύρισε πίσω στο καυσαέριο. Κι αν θέλεις να κάνεις τσουλήθρα στα σαράντα σου, κάνε (σ.σ όχι στις πολύ στενές παιδιά, μια φορά σφήνωσα και την κατέβηκα περπατητό), κι αν θέλεις να παίξεις μπουγέλο με τα παιδιά σου, παίξε, κι αν θέλεις να γίνεις ηθοποιός, στείλε στο διάολο τη Νομική και το γραφείο της μαμάς σου και γίνε.

Πες «όχι», πες «ναι», πες «συγγνώμη», πες «σε θέλω», πες «τράβα γαμήσου», μόνο ζήσε τα χρόνια σου όπως θέλεις εσύ, όχι όπως σου είπαν πως πρέπει να τα ζήσεις. Να αγαπάς τα κεράκια στην τούρτα σου, τις γραμμές στο πρόσωπό σου, τα σημάδια στο σώμα σου και τις ουλές στην ψυχή σου και να ψάχνεσαι πάντα για εκείνο το βήμα που θα σε πάει παραπέρα. Δεν είναι τρομακτικές οι ηλικίες, τρομακτικά είναι αυτά τα βάναυσα χρονοδιαγράμματα που επιβάλει στους ανθρώπους η κοινωνία για να τους βάζει σε κουτάκια και να μην αποτελούν απειλή για τη σιχαμερά στοιχισμένη της δομή.

Δεν έχεις να φοβάσαι ούτε τα «-άντα» ούτε τα «-ήντα», τα χαμένα χρόνια έχεις να φοβάσαι, παρ’ το χαμπάρι τώρα που είναι νωρίς. Βασικά πάντα νωρίς θα είναι, ξέρεις γιατί; Γιατί όσο φροντίζεις να κρατάς την ψυχή σου νεαρή, δεν θα είναι δυνατόν να είναι αργά.

Συντάκτης: Φρόσω Μαγκαφοπούλου
Επιμέλεια κειμένου: Πωλίνα Πανέρη


Πηγή: pillowfights.grΜη φοβάσαι την ηλικία σου αλλά τα χαμένα χρόνια που σου έχουν στερήσει


Τριανταρίζω σιγά-σιγά, έτσι που λες· τριανταρίζω όπως τριαντάρισαν κι άλλοι πριν από εμένα, ακριβώς όπως θα τριανταρίσουν κι οι υπόλοιποι κάποια στιγμή. Θυμάμαι κάπου-κάπου τοn δεκαεξάχρονο εαυτό μου να αναφέρεται στα τριάντα ως την «αρχή του τέλους» κι έπειτα την κρίση που έπαθα στα εικοσιπέντε σκεπτόμενη πως το τέλος αυτό παραείναι πλέον κοντά, και πως κάτι πρέπει να γίνει για να σταματήσει αυτό το αστείο με τα χρόνια που περνάνε καθώς μόνο αστείο δεν ήταν πια.

Και καθώς κυλάει η τελευταία πενταετία, πολύ γρηγορότερα απ’ τις προηγούμενες πενταετίες οφείλω να ομολογήσω, προς έκπληξή μου το άγχος μετατράπηκε σε στωικότητα. Θα γίνω τριάντα, ναι, όπως κάποτε έγινα είκοσι, όπως ευελπιστώ να γίνω κι εκατό, κι αυτό –όλως παραδόξως- δε με τρομοκρατεί πια ούτε στο ελάχιστο. Ξέρεις γιατί; Γιατί κάποια στιγμή μέσα σε αυτήν την πενταετία μαγικά συνειδητοποίησα πως είναι ευλογία να μεγαλώνεις και προνόμιο που πολλοί βάναυσα στερούνται για τον έναν ή τον άλλο λόγο.

Παρατηρούσα, που λες κατά καιρούς, γέρους ετών είκοσι και νεαρούς ετών πενήντα, συνομήλικούς μου να φυτοζωούν σε πεθαμένες σχέσεις, μικρότερους από εμένα να έχουν το «βαριέμαι» προσευχή και τη γιαγιά μου να λάμπει σαν πεντάχρονο από υπερηφάνεια όταν κατάφερε επιτέλους (οκ, νόμιζε πως κατάφερε) να λύνει Sudoku. Είδα νέους ανθρώπους να χάνονται στα καλά καθούμενα και μεσήλικες με ζωές στρωμένες να κάνουν νέες αρχές απ’ το πουθενά και ξαφνικά αρνήθηκα πως ένας αριθμός είναι ικανός να μου καθορίσει τι μπορώ και τι δεν μπορώ να κάνω στη ζωή μου από εδώ και πέρα.

Αν ήταν όσο εύκολο ακούγεται; Όχι φυσικά, ήθελε δουλειά, πάντα θα θέλει. Ξέρεις, όταν αποφασίζεις να ζήσεις σαν οντότητα κι όχι σαν αριθμός, έχεις διαρκώς να αντιμετωπίζεις ένα στρατό ηλιθίων που αγχώνεται για εσένα που μεγαλώνεις και δεν έχεις βρει το άλλο σου μισό, που παντρεύτηκες και δεν έκανες ακόμα παιδιά, που δεν παντρεύτηκες, που δεν έχεις γυρίσει αρκετά τον κόσμο τώρα που είσαι νέος, που γυρίζεις όλη την ώρα και «πότε θα νοικοκυρευτείς, όταν δε θα σε παίρνει κανένας;» κι άλλους τόσους πρόθυμους να σου υποδείξουν τι κάνεις λάθος, πολύ απλά επειδή επέλεξες να ζεις τη ζωή σου διαφορετικά από αυτούς.

Να σου πω ένα μυστικό; Δεν είσαι γιαούρτι για να λήξεις, μπορείς να κάνεις ό,τι θέλεις, στην ηλικία που θέλεις να το κάνεις. Δεν είσαι αναγκασμένος να κάνεις τη σωστή επαγγελματική επιλογή στα δεκαεπτά σου, κάτι τέτοιο είναι ουτοπικό και βάρβαρο. Δεν είσαι υποχρεωμένη να κάνεις παιδιά πριν τα τριάντα αν δε νιώθεις έτοιμη, υπάρχουν γυναίκες εκεί έξω που τεκνοποιούν στα σαρανταφεύγα, υιοθετούν ή δεν κάνουν και καθόλου παιδιά, λόγος δεν πέφτει σε κανέναν στενόμυαλο βλάκα εκεί έξω που αν έχει ήδη κάνει παιδιά πρέπει να λυπάσαι που πιθανότατα θα τα κάνει σαν τα μούτρα του.

Ούτε εσύ είσαι υποχρεωμένος να είσαι επαγγελματικά φτασμένος στα τριάντα σου, τόσο ώστε να ζεις μια ολόκληρη φαμίλια, δεν είσαι καν αναγκασμένος να έχεις αποφασίσει τι δουλειά θέλεις να κάνεις. Δεν πρέπει σώνει και ντε να γίνεις οικογενειάρχης αν γουστάρεις να ξεπαρταλιάζεσαι, ίσα-ίσα, τιμή σου και καμάρι σου που δεν έγινες από εκείνους τους γαμπρούληδες που φοράνε τη βέρα τους με τιμή και δόξα και «φλερτάρουν» γκομενάκια σε τουαλέτες και πίσω καθίσματα αυτοκινήτων όταν βγαίνουν για «ένα χαλαρό ποτό με τα παιδιά».

Κι αν θέλεις να γίνεις νοικοκυρά, γίνε -αρκεί να είναι επιλογή δική σου. Κι αν θέλεις να παντρευτείς τον παιδικό σου έρωτα, παντρέψου τον. Κι αν θέλεις να γυρίσεις τον κόσμο ξυπόλητος με μια κιθάρα, κάνε το. Κι αν σιχάθηκες την πόλη, τράβα σε ένα χωριό να ηρεμήσεις, κι αν το μετανιώσεις ξαναγύρισε πίσω στο καυσαέριο. Κι αν θέλεις να κάνεις τσουλήθρα στα σαράντα σου, κάνε (σ.σ όχι στις πολύ στενές παιδιά, μια φορά σφήνωσα και την κατέβηκα περπατητό), κι αν θέλεις να παίξεις μπουγέλο με τα παιδιά σου, παίξε, κι αν θέλεις να γίνεις ηθοποιός, στείλε στο διάολο τη Νομική και το γραφείο της μαμάς σου και γίνε.

Πες «όχι», πες «ναι», πες «συγγνώμη», πες «σε θέλω», πες «τράβα γαμήσου», μόνο ζήσε τα χρόνια σου όπως θέλεις εσύ, όχι όπως σου είπαν πως πρέπει να τα ζήσεις. Να αγαπάς τα κεράκια στην τούρτα σου, τις γραμμές στο πρόσωπό σου, τα σημάδια στο σώμα σου και τις ουλές στην ψυχή σου και να ψάχνεσαι πάντα για εκείνο το βήμα που θα σε πάει παραπέρα. Δεν είναι τρομακτικές οι ηλικίες, τρομακτικά είναι αυτά τα βάναυσα χρονοδιαγράμματα που επιβάλει στους ανθρώπους η κοινωνία για να τους βάζει σε κουτάκια και να μην αποτελούν απειλή για τη σιχαμερά στοιχισμένη της δομή.

Δεν έχεις να φοβάσαι ούτε τα «-άντα» ούτε τα «-ήντα», τα χαμένα χρόνια έχεις να φοβάσαι, παρ’ το χαμπάρι τώρα που είναι νωρίς. Βασικά πάντα νωρίς θα είναι, ξέρεις γιατί; Γιατί όσο φροντίζεις να κρατάς την ψυχή σου νεαρή, δεν θα είναι δυνατόν να είναι αργά.

Συντάκτης: Φρόσω Μαγκαφοπούλου
Επιμέλεια κειμένου: Πωλίνα Πανέρη


Πηγή: pillowfights.grΜη φοβάσαι την ηλικία σου αλλά τα χαμένα χρόνια που σου έχουν στερήσει


Γράφει ο Σπύρος Μακρής

Ο Έλληνας, από αρχαιοτάτων χρόνων, είναι φύλο γηγενές και αυτόχθων…….
Δηλαδή, είναι ιθαγενής, ανέκαθεν ντόπιος δεν προήλθε από άλλη χώρα ή περιοχή ως έποικος, αλλά ευθύς εξ αρχής γεννήθηκε, έζησε και οι απόγονοί του εξακολουθούν να ζουν στην γεωγραφική περιοχή που σήμερα ονομάζουμε Ελλάδα.

Ο πρώτος άνθρωπος ήταν ο Πελασγός που ξεπήδησε από το έδαφος της Αρκαδίας (Παυσανίας Η 1,2). Οι απόγονοί του και μετέπειτα κάτοικοι της περιοχής θεωρούνται ως Προσέληνοι. Δηλαδή, προΰπαρχαν της Σελήνης!


Η Ελλοπία –μία περιοχή γύρω από την Δωδώνη (Σοφοκλή, Τραχινίαι 1174)– θεωρείται κοιτίδα των αυτόχθονων Ελλήνων. Την ίδια περιοχή ο Αριστοτέλης αποκαλεί ως «Ελλάς» όπου «κατοικούσαν οι Σελλοί και οι τότε ονομαζόμενοι Γραικοί τώρα δε Έλληνες» (Αριστοτέλης, Μετεωρολογικά Ι-352). Οι «Σελλοί» ήταν ιερείς του Δωδωναίου Πελασγικού Δία (Ομήρου, Ιλιάς, Π 233-235). Είναι, μάλιστα, προφανής η γλωσσική παραφθορά που δημιουργεί και παράγει τα «Ελλοί» και «Έλληνες», οπότε λογικά αναρωτιέται ο Στράβων (Γεωγραφικά, Ζ΄ VI 10) πως θα έπρεπε να λέγονται τα ονόματα σωστότερα.

Ο λαός (λάας=πέτρα) που δημιούργησαν ο Δευκαλίων και η Πύρρα, μετά τον κατακλυσμό, πετώντας πίσω τους πέτρες ήταν οι Λέλεγες και υποδεικνύει ανθρώπους που γεννήθηκαν από την γη (Στράβων, Γεωγραφικά, Ζ΄ VI, 2). Υπονοεί, όμως, και την συγκέντρωση ή σύνθεση των Πελασγών που επέζησαν από τον εν λόγω κατακλυσμό (Στράβων, Γεωγραφικά, Ζ΄VII, 2).


«Μετά από όλα αυτά (ο Κροίσος) θέλησε να μάθει, ποιοι από τους Έλληνες είναι οι ισχυρότεροι, ώστε να μπορέσει να τους κάνει φίλους. Ερευνώντας βρήκε, ότι την πρώτη θέση είχαν οι Λακεδαιμόνιοι και οι Αθηναίοι, οι πρώτοι από την φυλή των Δωριέων, οι δεύτεροι των Ιώνων. Πράγματι, αυτοί οι λαοί ήσαν οι πλέον εξέχοντες, οι δεύτεροι μεν καταγωγής πελασγικής, οι πρώτοι δε καταγωγής ελληνικής.

»Ο ένας μέχρι των ημερών μας δεν άλλαζε τόπο διαμονής, ο άλλος όμως έκανε πολλές μεταναστεύσεις: επί βασιλέως Δευκαλίωνος κατοικούσε στην Φθιώτιδα, επί Δώρου, γιου του Έλληνα, στην περιοχή γύρω από την Όσσα και τον Όλυμπο η οποία ονομάζεται Ιστιαιώτιδα· και όταν οι Καδμείοι τους σήκωσαν από εκεί, κατοίκησαν στην Πίνδο (πιθανότατα πόλη την Δωρικής τετράπολης) με το όνομα Μακεδνοί (δηλαδή οι Μακεδόνες είναι δωρικό φύλο)· από εκεί πάλι μετανάστευσαν και ήρθαν στην Δρυοπίδα· και όταν τέλος από την Δρυοπίδα ήρθαν στην Πελοπόννησο (κάθοδος των Δωριέων) πήραν το όνομα Δωριείς. […]

»Η ελληνική φυλή όμως, από τότε που εμφανίστηκε, χρησιμοποιεί πάντα την ίδια γλώσσα. Αυτή είναι η αλήθεια μου φαίνεται εμένα. Αλλά όταν αποσχίστηκε –ασθενής ακόμη από την φυλή των Πελασγών– από μικρή και ασήμαντη που ήταν στην αρχή, μεγάλωσε ώστε αποτέλεσε το πλήθος των σημερινών λαών, διότι προσχώρησαν πολυάριθμοι Πελασγοί, αλλά και άλλοι πολλοί βάρβαροι λαοί. Εκτός τούτου εγώ τουλάχιστον νομίζω πως η φυλή των Πελασγών, καθώς εξακολουθούσε να παραμένει βάρβαρη (μη ελληνική), δεν κατόρθωσε ποτέ να μεγαλώσει πολύ.» (Ηρόδοτος, Ιστορίαι, Κλειώ 56-58)



«Διότι εμείς (οι Αθηναίοι) που κατοικούμε σ’ αυτή την πόλη, δεν διώξαμε από δω τους κατοίκους ούτε την βρήκαμε έρημη ούτε συγκεντρωθήκαμε πολλών εθνών μιγάδες και ήρθαμε να την καταλάβουμε. Η καταγωγή μας είναι τόσο καλή και γνήσια, ώστε η ίδια η γη, στην οποία γεννηθήκαμε, βρίσκεται στην κατοχή μας χωρίς καμία διακοπή. Εμείς είμαστε αυτόχθονες και μπορούμε να ονομάσουμε την πόλη με τα ίδια ονόματα που δίνει κανείς στους πλησιέστερους συγγενείς του. Μόνο εμείς από όλους τους Έλληνες έχουμε το δικαίωμα να την αποκαλούμε τροφό, πατρίδα και μητέρα.» (Ισοκράτης, Πανηγυρικός, 24-25)

«Όσο για την αρχαιότητα του γένους, όχι μόνο οι Έλληνες αλλά και πολλοί βάρβαροι θεωρούν τους εαυτούς τους αυτόχθονες…»
(Διόδωρος ο Σικελιώτης, Ιστορική Βιβλιοθήκη, Α΄, 9.3)

«Ποιος άλλος έχει πει για την πατρίδα του τόσο ωραίο εγκώμιο όσο ο Ευριπίδης: Στ’ αλήθεια, λαός που δεν ήρθε απ’ αλλού, αλλά γεννηθήκαμε αυτόχθονες».
(Πλούταρχος, Περί Φυγής, 604D-E, 13)

«Του Θησέα το πατρικό γένος φτάνει ως τον Ερεχθέα και τους πρώτους αυτόχθονες».
(Πλούταρχος, Βίοι Παράλληλοι, Θησεύς 3)

Τα παραπάνω δεν είναι τα μοναδικά αποσπάσματα σχετικά με το θέμα μας. Απλά συγκεντρώσαμε τα πιο χαρακτηριστικά που μας παρέδωσαν οι αρχαίοι Έλληνες προγονοί μας.

Το συμπέρασμα είναι ένα και δεν επιδέχεται αντιρρήσεις: Οι Έλληνες είναι αυτόχθονες, δεν προέρχονται από άλλη γη, ξένη, γειτονική, μακρινή ή οποιαδήποτε άλλη.

Με όλα αυτά καταρρίπτεται κάθε είδους ανθελληνική θεωρία, όπως η ινδοευρωπαϊκή.

Ωστόσο πέρα από τους αυτόχθονες Έλληνες, δηλαδή, αυτούς που δεν προήλθαν από ξένη γη, υπάρχει και η περίπτωση των κυριολεκτικά αυτόχθονων Ελλήνων, δηλαδή αυτών που γεννήθηκαν μέσα από την ίδια την γη, ως γνήσιοι καρποί αυτής.


diadrastikaΟ Αρχαίοι Έλληνας φύλο γηγενές και αυτόχθων!!!


Γράφει ο Σπύρος Μακρής

Ο Έλληνας, από αρχαιοτάτων χρόνων, είναι φύλο γηγενές και αυτόχθων…….
Δηλαδή, είναι ιθαγενής, ανέκαθεν ντόπιος δεν προήλθε από άλλη χώρα ή περιοχή ως έποικος, αλλά ευθύς εξ αρχής γεννήθηκε, έζησε και οι απόγονοί του εξακολουθούν να ζουν στην γεωγραφική περιοχή που σήμερα ονομάζουμε Ελλάδα.

Ο πρώτος άνθρωπος ήταν ο Πελασγός που ξεπήδησε από το έδαφος της Αρκαδίας (Παυσανίας Η 1,2). Οι απόγονοί του και μετέπειτα κάτοικοι της περιοχής θεωρούνται ως Προσέληνοι. Δηλαδή, προΰπαρχαν της Σελήνης!


Η Ελλοπία –μία περιοχή γύρω από την Δωδώνη (Σοφοκλή, Τραχινίαι 1174)– θεωρείται κοιτίδα των αυτόχθονων Ελλήνων. Την ίδια περιοχή ο Αριστοτέλης αποκαλεί ως «Ελλάς» όπου «κατοικούσαν οι Σελλοί και οι τότε ονομαζόμενοι Γραικοί τώρα δε Έλληνες» (Αριστοτέλης, Μετεωρολογικά Ι-352). Οι «Σελλοί» ήταν ιερείς του Δωδωναίου Πελασγικού Δία (Ομήρου, Ιλιάς, Π 233-235). Είναι, μάλιστα, προφανής η γλωσσική παραφθορά που δημιουργεί και παράγει τα «Ελλοί» και «Έλληνες», οπότε λογικά αναρωτιέται ο Στράβων (Γεωγραφικά, Ζ΄ VI 10) πως θα έπρεπε να λέγονται τα ονόματα σωστότερα.

Ο λαός (λάας=πέτρα) που δημιούργησαν ο Δευκαλίων και η Πύρρα, μετά τον κατακλυσμό, πετώντας πίσω τους πέτρες ήταν οι Λέλεγες και υποδεικνύει ανθρώπους που γεννήθηκαν από την γη (Στράβων, Γεωγραφικά, Ζ΄ VI, 2). Υπονοεί, όμως, και την συγκέντρωση ή σύνθεση των Πελασγών που επέζησαν από τον εν λόγω κατακλυσμό (Στράβων, Γεωγραφικά, Ζ΄VII, 2).


«Μετά από όλα αυτά (ο Κροίσος) θέλησε να μάθει, ποιοι από τους Έλληνες είναι οι ισχυρότεροι, ώστε να μπορέσει να τους κάνει φίλους. Ερευνώντας βρήκε, ότι την πρώτη θέση είχαν οι Λακεδαιμόνιοι και οι Αθηναίοι, οι πρώτοι από την φυλή των Δωριέων, οι δεύτεροι των Ιώνων. Πράγματι, αυτοί οι λαοί ήσαν οι πλέον εξέχοντες, οι δεύτεροι μεν καταγωγής πελασγικής, οι πρώτοι δε καταγωγής ελληνικής.

»Ο ένας μέχρι των ημερών μας δεν άλλαζε τόπο διαμονής, ο άλλος όμως έκανε πολλές μεταναστεύσεις: επί βασιλέως Δευκαλίωνος κατοικούσε στην Φθιώτιδα, επί Δώρου, γιου του Έλληνα, στην περιοχή γύρω από την Όσσα και τον Όλυμπο η οποία ονομάζεται Ιστιαιώτιδα· και όταν οι Καδμείοι τους σήκωσαν από εκεί, κατοίκησαν στην Πίνδο (πιθανότατα πόλη την Δωρικής τετράπολης) με το όνομα Μακεδνοί (δηλαδή οι Μακεδόνες είναι δωρικό φύλο)· από εκεί πάλι μετανάστευσαν και ήρθαν στην Δρυοπίδα· και όταν τέλος από την Δρυοπίδα ήρθαν στην Πελοπόννησο (κάθοδος των Δωριέων) πήραν το όνομα Δωριείς. […]

»Η ελληνική φυλή όμως, από τότε που εμφανίστηκε, χρησιμοποιεί πάντα την ίδια γλώσσα. Αυτή είναι η αλήθεια μου φαίνεται εμένα. Αλλά όταν αποσχίστηκε –ασθενής ακόμη από την φυλή των Πελασγών– από μικρή και ασήμαντη που ήταν στην αρχή, μεγάλωσε ώστε αποτέλεσε το πλήθος των σημερινών λαών, διότι προσχώρησαν πολυάριθμοι Πελασγοί, αλλά και άλλοι πολλοί βάρβαροι λαοί. Εκτός τούτου εγώ τουλάχιστον νομίζω πως η φυλή των Πελασγών, καθώς εξακολουθούσε να παραμένει βάρβαρη (μη ελληνική), δεν κατόρθωσε ποτέ να μεγαλώσει πολύ.» (Ηρόδοτος, Ιστορίαι, Κλειώ 56-58)



«Διότι εμείς (οι Αθηναίοι) που κατοικούμε σ’ αυτή την πόλη, δεν διώξαμε από δω τους κατοίκους ούτε την βρήκαμε έρημη ούτε συγκεντρωθήκαμε πολλών εθνών μιγάδες και ήρθαμε να την καταλάβουμε. Η καταγωγή μας είναι τόσο καλή και γνήσια, ώστε η ίδια η γη, στην οποία γεννηθήκαμε, βρίσκεται στην κατοχή μας χωρίς καμία διακοπή. Εμείς είμαστε αυτόχθονες και μπορούμε να ονομάσουμε την πόλη με τα ίδια ονόματα που δίνει κανείς στους πλησιέστερους συγγενείς του. Μόνο εμείς από όλους τους Έλληνες έχουμε το δικαίωμα να την αποκαλούμε τροφό, πατρίδα και μητέρα.» (Ισοκράτης, Πανηγυρικός, 24-25)

«Όσο για την αρχαιότητα του γένους, όχι μόνο οι Έλληνες αλλά και πολλοί βάρβαροι θεωρούν τους εαυτούς τους αυτόχθονες…»
(Διόδωρος ο Σικελιώτης, Ιστορική Βιβλιοθήκη, Α΄, 9.3)

«Ποιος άλλος έχει πει για την πατρίδα του τόσο ωραίο εγκώμιο όσο ο Ευριπίδης: Στ’ αλήθεια, λαός που δεν ήρθε απ’ αλλού, αλλά γεννηθήκαμε αυτόχθονες».
(Πλούταρχος, Περί Φυγής, 604D-E, 13)

«Του Θησέα το πατρικό γένος φτάνει ως τον Ερεχθέα και τους πρώτους αυτόχθονες».
(Πλούταρχος, Βίοι Παράλληλοι, Θησεύς 3)

Τα παραπάνω δεν είναι τα μοναδικά αποσπάσματα σχετικά με το θέμα μας. Απλά συγκεντρώσαμε τα πιο χαρακτηριστικά που μας παρέδωσαν οι αρχαίοι Έλληνες προγονοί μας.

Το συμπέρασμα είναι ένα και δεν επιδέχεται αντιρρήσεις: Οι Έλληνες είναι αυτόχθονες, δεν προέρχονται από άλλη γη, ξένη, γειτονική, μακρινή ή οποιαδήποτε άλλη.

Με όλα αυτά καταρρίπτεται κάθε είδους ανθελληνική θεωρία, όπως η ινδοευρωπαϊκή.

Ωστόσο πέρα από τους αυτόχθονες Έλληνες, δηλαδή, αυτούς που δεν προήλθαν από ξένη γη, υπάρχει και η περίπτωση των κυριολεκτικά αυτόχθονων Ελλήνων, δηλαδή αυτών που γεννήθηκαν μέσα από την ίδια την γη, ως γνήσιοι καρποί αυτής.


diadrastikaΟ Αρχαίοι Έλληνας φύλο γηγενές και αυτόχθων!!!


Ιστορικό πρόσωπο που έφτασε ως τον Καναδά ήταν ο Ηρακλής της Ελληνικής μυθολογίας, σύμφωνα με τον καθηγητή Γεωλογίας Ηλία Μαριολάκο.

Έφτασε χίλια χρόνια πριν από τον Μεγάλο Αλέξανδρο στον Ινδό ποταμό. Πέρασε από την Αιθιοπία, έφτασε ως τη Γροιλανδία και ίσως να πάτησε πρώτος το πόδι του στην Αμερική. Ένας από τους πιο γνωστούς ήρωες της παγκόσμιας μυθολογίας- ο Ηρακλής- δεν ήταν μόνο ένας σπουδαίος υδραυλικός, μηχανικός και υδρογεωλόγος, όπως μαρτυρούν πολλοί από τους δώδεκα άθλους του, αλλά και ο πρώτος που έκανε πράξη την παγκοσμιοποίηση και ο αρχιτέκτονας της μυκηναϊκής κοσμοκρατορίας, όπως υποστήριξε χθες το βράδυ σε ομιλία του, στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, ο ομότιμος καθηγητής Γεωλογίας και μέλος του Κεντρικού Αρχαιολογικού Συμβουλίου Ηλίας Μαριολάκος.

«Ο Ηρακλής δεν είναι ένα πρόσωπο για να διασκεδάζουν τα παιδιά. Ούτε η ελληνική μυθολογία ένα παραμύθι για έναν φανταστικό κόσμο», λέει στα «ΝΕΑ» ο Ηλίας Μαριολάκος.

«Ο Ηρακλής είναι ένα ιστορικό- και όχι μυθικό- πρόσωπο, ένας άγνωστος μεγάλος κατακτητής, ήρωας- ιδρυτής πόλεων, πρώτος συνδετικός κρίκος του κοινού πολιτισμικού υποστρώματος των Ευρωπαίων, του μυκηναϊκού και κατά συνέπεια του ελληνικού πολιτισμού. Και η μυθολογία είναι η ιστορία του απώτερου παρελθόντος των κατοίκων αυτού του τόπου, που πολύ αργότερα θα ονομαστεί Ελλάς».

Πρώτος στο μικροσκόπιο του καθηγητή μπήκε ο άθλος με την αρπαγή των βοδιών του Γηρυόνη, του τρικέφαλου και τρισώματου γίγαντα που ζούσε στα Γάδειρα, το σημερινό Κάντιθ της Ισπανίας, κοντά στο στενό του Γιβραλτάρ.

«Οι περισσότεροι πιστεύουν πως ο Ηρακλής ταξίδεψε ως την Ιβηρική Χερσόνησο για να φέρει μια καλή ράτσα βοδιών στην Πελοπόννησο», εξηγεί ο κ. Μαριολάκος. «Αν διαβάσουμε με προσοχή τον Στράβωνα, που έζησε τον 1ο αι. π.Χ. όμως, θα διαπιστώσουμε πως σε κανένα άλλο μέρος του κόσμου δεν έχει βρεθεί τόσος πολύς χρυσός, άργυρος, χαλκός και σίδηρος. Και τα βόδια δικαιολογούνται διότι υπήρχαν μαρτυρίες ότι το “κοσκίνισμα” του χρυσού από την άμμο γινόταν πάνω σε δέρματα βοδιών».

Η ίδρυση δε της πόλης από τον Ηρακλή μνημονεύεται στον θυρεό της πόλης και σήμερα. Ο Ηρακλής ολοκληρώνει τον άθλο του και συνεχίζει βόρεια προς την Κελτική και ιδρύει την Αλέσια (γνωστή και ως πόλη του Αστερίξ), το όνομα της οποίας προέρχεται από τη λέξη άλυς (= περιπλάνηση). Πόλη με στρατηγική σημασία, καθώς συνδέεται μέσω πλωτών ποταμών προς τη Μεσόγειο, τον Ατλαντικό, τη Μάγχη και τη Βόρεια Θάλασσα, όπου ο Ιούλιος Καίσαρας κατατρόπωσε τους Γαλάτες. Ακόμη ιδρύει το Μονακό και την Αλικάντε – η ποδοσφαιρική της ομάδα ονομάζεται Ηρακλής.

Τι γύρευε στη Γαλατία ο Ηρακλής; «Χρυσό», απαντά ο κ. Μαριολάκος, «αφού ο Διόδωρος μας λέει πως στη Γαλατία υπάρχουν πλούσια χρυσοφόρα κοιτάσματα». Ο Ηρακλής όμως φέρεται- σύμφωνα με τον Πλούταρχο- να έφτασε και ώς την Ωγυγία που απέχει πέντε ημέρες δυτικά της Βρετανίας. «Πέντε ημέρες ισοδυναμούν με 120 ώρες. Αν η μέση ταχύτητα ενός πλεούμενου της εποχής ήταν 4 μίλια την ώρα, τότε η απόσταση είναι 890 χλμ., άρα πρόκειται για τη σημερινή Ισλανδία και συνέχισε ως τη Γροιλανδία, ενώ το Κρόνιο Πέλαγος, που αναφέρεται, σύμφωνα με τους υπολογισμούς ταυτίζεται με τον Βόρειο Ατλαντικό»

«Για να φέρει τα χρυσά μήλα των Εσπερίδων (ήτοι τον χρυσό) ο Ηρακλής από την Αίγυπτο έφτασε ως την Αιθιοπία κι έπειτα στον Καύκασο- για να ζητήσει τη βοήθεια του Προμηθέα- και στη Λιβύη προτού επιστρέψει στις Μυκήνες»

Ο Ηρακλής έφτασε, σύμφωνα με τον καθηγητή Ηλία Μαριολάκο, ώς την Αμερική. «Στις πηγές διαβάζουμε πως εγκατέστησε ακολούθους του “ώς τον κόλπο που το στόμιό του βρίσκεται στην ίδια ευθεία με το στόμιο της Κασπίας”. Ένας κόλπος μόνον καλύπτει αυτές τις προϋποθέσεις: του Αγίου Λαυρεντίου στο Τορόντο του Καναδά». Μαρτυράται δε πως έμειναν «σε νησιά που βλέπουν τον ήλιο να κρύβεται για λιγότερο από μία ώρα για 30 ημέρες»- δηλαδή στον πολικό κύκλο.

Τι γύρευε εκεί;

Η απάντηση βρίσκεται στα ευρήματα των ανασκαφών που γίνονται γύρω από τη λίμνη Σουπίριορ στο Μίτσιγκαν. Αρκεί να σκεφτείτε πως έχουν εξορυχθεί πάνω από 500.000 τόνοι χαλκού στην περιοχή, όταν στην κατ΄ εξοχήν πηγή χαλκού- την Κύπρο- εξορύχθηκαν 200.000 τόνοι.

Η εξόρυξη έγινε την περίοδο 2.450 π.Χ.- 1050 π.Χ., σταματάει ξαφνικά, όταν καταρρέει ο μυκηναϊκός πολιτισμός. Και όλα αυτά σε μια περιοχή όπου οι γηγενείς βρίσκονταν στη λίθινη εποχή!

http://www.tanea.gr/PrintArticle/?article=4557236&iid=2

μέσω enwmeniellada, diadrastikaΟ Ηρακλής Έφτασε ως τον Βόρειο Πολικό Κύκλο. Δεν Φαντάζεστε τι Γύρευε!!!

Γραμματοσειρά
Αντίθεση