13 December, 2017
Home / Διαφορα (Page 219)

Ξεκινώντας απ’ την τραυματική για τον Ελληνισμό οθωμανική κατοχή των τεσσάρων αιώνων και διατρέχοντας άλλους δυο ιδιαίτερα οδυνηρούς αιώνες δυτικής επικυριαρχίας, οι Κοτζαμπάσηδες υπήρξαν σταθερά οι τοποτηρητές των αποικιοκρατικών και ιμπεριαλιστικών συμφερόντων, οι συνεργάτες κάθε ξένου κατακτητή, των Τούρκων, των Βαυαρών, των «Συμμάχων» της Αντάντ, των Γερμανών, των Άγγλων, των Αμερικάνων, των Δανειστών. Δεν είναι τυχαίο ότι η Ελλάδα κατέχει το θλιβερό προνόμιο να είναι το μόνο ευρωπαϊκό κράτος που μέσα σε δυο αιώνες έχει πτωχεύσει πέντε φορές, ενώ σε όλες αυτές τις περιπτώσεις οι Κοτζαμπάσηδες αύξησαν τον πλούτο τους και δεν θίχτηκε ούτε τρίχα των συμφερόντων τους.


Γράφει ο Κωστής Ανετάκης


Ο ταξικός κι εθνικός εχθρός έχει ήδη καταγγελθεί, αν και ακροθιγώς. Πρόκειται, όπως είπαμε, για την αντικοινωνική μειοψηφία που κατονομάζουμε ως Κοτζαμπάσηδες.


Είναι η ψευδεπίγραφη μεγαλοαστική τάξη της χώρας (η και λούμπεν αποκαλούμενη) που λυμαίνεται τον δημόσιο πλούτο καθ’ όλη την ιστορία του υποτελούς ελλαδικού κρατικού μορφώματος, το οποίο αξιώνει να παρουσιάζεται ως δήθεν Ελληνική Δημοκρατία.

Μια δράκα δέκα ως είκοσι παρασιτικών οικογενειών, μαζί με τους απαραίτητους υποτακτικούς τους, οι οποίοι ευημερούν μέσω της αρπαγής και της λεηλασίας της κρατικής περιουσίας, των δανείων της Αγγλίας, των κεφαλαίων του σχεδίου Μάρσαλ, των κονδυλίων της ΕΟΚ-ΕΕ κλπ, καταδικάζοντας τη χώρα σε μόνιμη υπανάπτυξη και υποταγή.

Μια κάστα «επιχειρηματιών» που ουδέποτε έχουν παράξει την παραμικρή οικονομική αξία, αλλά έχουν αποκτήσει τεράστιες περιουσίες, μέσω της δικαιωματικής διαχείρισης του κράτους, δηλαδή στην ουσία της απομύζησης του προϊόντος της εργασίας της Λειτουργικής Τάξης των Ελλήνων.

Όλα τούτα θα ήταν αρκετά για να στοιχειοθετήσουν την ανάδειξή τους ως ταξικού εχθρού. Όμως στο ελλαδικό παράδειγμα, τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά, όσο η παραδοσιακή αντίθεση των κομμουνιστών σε κάθε μορφή μεγαλοαστικής πλουτοκρατικής τάξης.

Είναι βεβαίως αλήθεια ότι όποιος καθίσταται τόσο πλούσιος, ώστε να μπορεί να «κρατεί», δηλαδή να διαθέτει εξουσία πάνω σε χιλιάδες άλλους πολίτες, αποτελεί αυταπόδεικτα ταξικό εχθρό.

Η ανταμοιβή του μόχθου, της αξίας, της ικανότητας, του κεφαλαιακού ρίσκου εντέλει, δεν μπορεί να υπερβαίνει το μέτρο του θεμιτού και να φτάνει στα όρια της αντικοινωνικής επιβολής, καταπατώντας τα δικαιώματα της πλειοψηφίας. Όμως γι’ αυτά θα μιλήσουμε εκτενέστερα στα παρακάτω.

Η παθογένεια ωστόσο που έχει επιφέρει στη χώρα μας η τάξη των Κοτζαμπάσηδων, προχωράει πολύ πιο πέρα από τούτη τη συζήτηση. Γιατί αυτή η τάξη κατέλαβε την προνομιακή της θέση μες στο ελλαδικό γίγνεσθαι, μ’ έναν τρόπο που δικαιολογεί απόλυτα το όνομά της και την αναδεικνύει σε απηνή εθνικό εχθρό.

Γιατί ο πλήρης έλεγχος μιας χώρας με τη γεωπολιτική αξία, την ιστορική σημασία και τον φυσικό πλούτο της Ελλάδας, είναι απόλυτα αναμενόμενο ν’ αποτελεί τον διακαή πόθο των Μεγάλων Δυνάμεων και κάθε λογής ιμπεριαλιστή και αποικιοκράτη.

Ξεκινώντας απ’ την τραυματική για τον Ελληνισμό οθωμανική κατοχή των τεσσάρων αιώνων και διατρέχοντας άλλους δυο ιδιαίτερα οδυνηρούς αιώνες δυτικής επικυριαρχίας, οι Κοτζαμπάσηδες υπήρξαν σταθερά οι τοποτηρητές των αποικιοκρατικών και ιμπεριαλιστικών συμφερόντων, οι συνεργάτες κάθε ξένου κατακτητή, των Τούρκων, των Βαυαρών, των «Συμμάχων» της Αντάντ, των Γερμανών, των Άγγλων, των Αμερικάνων, των Δανειστών.

Δεν είναι τυχαίο ότι η Ελλάδα κατέχει το θλιβερό προνόμιο να είναι το μόνο ευρωπαϊκό κράτος που μέσα σε δυο αιώνες έχει πτωχεύσει πέντε φορές, ενώ σε όλες αυτές τις περιπτώσεις οι Κοτζαμπάσηδες αύξησαν τον πλούτο τους και δεν θίχτηκε ούτε τρίχα των συμφερόντων τους. 


Ο Νίκος Μπελογιάννης, στο βιβλίο του «Το Ξένο Κεφάλαιο στην Ελλάδα», περιγράφει τους ληστρικούς όρους των δανείων και πώς οι επακόλουθες πτωχεύσεις του 1827, του 1843, του 1893 και του 1932 έγιναν πεδίο θησαυρισμού της πλουτοκρατίας μέσα από επιβολή συνθηκών αποστέρησης του λαού:

«…ο λαός υπόφερνε. Είχε γονατίσει από τους φόρους, κι η τοκογλυφία ερχότανε ύστερα να του δώσει τη χαριστική βολή. Αφήνω κατά μέρος κάθε δική μου περιγραφή και παίρνω ένα κομμάτι από την Ιστορία του Καρολίδη, καθηγητή στο Πανεπιστήμιο: «Την εποχή εκείνη η χώρα εσπαράζετο υπό της φυγοδικίας και των συμμοριών τοκογλύφων, οίτινες εν συνεργασία προς τους ταμίας του κράτους και αυτούς ακόμα τους δικαστάς είχον δημιουργήσει αλληλεγγύην και κατέτρωγαν τας σάρκας του λαού» (…). Κι έτσι, τοκογλύφοι, κομματάρχες, δικαστές, ταμίες, Εθνοτράπεζα, κράτος και ληστές – τούτοι οι τελευταίοι πολύ λιγότερο από τους άλλους – εκτελούσαν το ίδιο «εθνοφελές» έργο: Την ερήμωση της χώρας και τον αφανισμό του λαού. Και στο αντιλαϊκό τούτο όργιο, έρχονται και οι ξένοι κεφαλαιούχοι να πάρουν μία από τις καλύτερες θέσεις».

Ανέκαθεν οι Κοτζαμπάσηδες αντάλλασσαν τον παρασιτικό τους πλουτισμό παραδίδοντας εθνικό χώρο, σέρνοντας τη χώρα σε μόνιμη αποικιακή υποτέλεια. Μια τάξη πλιατσικολόγων βαθύτατα προδοτική, με όποιον τρόπο κι αν οριοθετήσει κανείς δικαιικά την έννοια της προδοσίας. Οι «φιλόδοξοι αχρείοι», που κατά τη ρήση του Α. Χίτλερ, πάντα θα βρίσκονται στις κατακτημένες χώρες, ώστε να υπερασπίζονται τα γερμανικά συμφέροντα με το αζημίωτο. Σήμερα είναι γνωστότεροι με τ’ όνομα Ολιγάρχες.
Βεβαίως στη χορεία των ταξικών και εθνικών εχθρών, όπως αναφέραμε παραπάνω, θα πρέπει να συμπεριληφθούν και οι μίσθαρνοι καλοθρεμμένοι υπηρέτες τους, μέσω των οποίων η διακριτή αυτή μειοψηφία κατάφερε να ελέγχει πλήρως τον κρατικό μηχανισμό και να χειραγωγεί τη λαϊκή βούληση μέχρι και τις μέρες μας.

Πρόκειται για το περιλάλητο ελλαδικό πολιτικό σύστημα, το νοσηρό σύμπλεγμα που νέμεται αποκλειστικά την εξουσία μέσω της αρπαγής, της λεηλασίας και της ανομίας, επιδαψιλεύοντας στον εαυτό του αδιανόητα προνόμια και ασυλίες. Οι ίδιοι που έσυραν τη χώρα στην πτώχευση κι επέβαλαν το σημερινό καθεστώς οικονομικού προτεκτοράτου κι αποικίας χρέους.

Μαζί τους και μια ονόματι Δικαιοσύνη (κυρίως η ανώτατη), η οποία έχει από καιρό αποκοπεί προκλητικά απ’ το κοινό περί δικαίου αίσθημα κι έχει απολέσει το τεκμήριο του αδέκαστου, μαζί με τη νομιμοποίησή της στη λαϊκή συνείδηση.

Στην ίδια δράκα ανήκει και το κατεστημένο των ΜΜΕ, παρέα με την πέμπτη φάλαγγα των «διαμορφωτών κοινής γνώμης» και της οσφυοκαμπτικής συστημικής διανόησης, που ανέλαβαν την πλύση εγκεφάλου και την ενοχοποίηση των λαϊκών στρωμάτων, τον ιδεολογικό, ψυχικό και πολιτικό πειθαναγκασμό του ελληνικού λαού, όπως και την εφαρμογή των μεθόδων πρόκλησης σοκ, για την εγκατάσταση του νεοκατοχικού καθεστώτος.

Αν θέλαμε να πάρουμε μια μικρή ιδέα για την ιδιαιτερότητα της τάξης των Κοτζαμπάσηδων και των πολιτικών τους λακέδων, σε σύγκριση με τις άλλες κοινωνικά αντιδραστικές, μεγαλοαστικές τάξεις του δυτικού κόσμου, θα μπορούσαμε να επικαλεστούμε την περίφημη Έκθεση Πόρτερ, του επικεφαλής της αμερικανικής αποστολής στην Ελλάδα, το 1947, ενόψει της οικονομικής βοήθειας του σχεδίου Μάρσαλ:

«Εδώ δεν υφίσταται κράτος σύμφωνα με τα δυτικά πρότυπα. Αντ’ αυτού υπάρχει μια χαλαρή ιεραρχία ατομιστών πολιτικών, μερικοί από τους οποίους είναι χειρότεροι από άλλους, που είναι τόσο απασχολημένοι με τον προσωπικό τους αγώνα για εξουσία, ώστε δεν έχουν τον χρόνο να αναπτύξουν οικονομική πολιτική, ακόμη κι αν υποθέσουμε ότι είχαν την ικανότητα.

Υπάρχει μεγάλη ανομοιομορφία εις το βιοτικόν έπίπεδον και τα εισοδήματα ανά την Ελλάδα. Οι κερδίζοντες, δηλαδή οι βιομήχανοι, οι έμποροι, οι κερδοσκόποι και οι μαυραγορίται, διάγουν εν πλούτω και χλιδή, το πρόβλημα δε αυτό ουδεμία κυβέρνησις το αντιμετώπισεν αποτελεσματικώς. Εν τω μεταξύ αι λαϊκαί μάζαι περνούν μιαν αθλίαν ζωή. Οι κερδίζοντες είναι σχετικώς ολίγοι τον αριθμόν και ο συνολικός πλούτος των, περιερχόμενος εις το σύνολον του πληθυσμού θα έπέφερεν ελάχιστην βελτίωσιν των γενικών συνθηκών διαβιώσεως. Αλλ’ ο πολυτελής τρόπος ζωής των εν μέσω της πτώχειας συντείνει εις το να εξοργίζη τας μάζας και να υπογραμμίζη την δυστυχίαν των πτωχών.»

Δυστυχώς, στα χρόνια που ακολούθησαν, οι Κοτζαμπάσηδες κατάφεραν να εκσυγχρονιστούν και ν’ αυγατίσουν τον συνολικό τους πλούτο σε ύψη δυσθεώρητα, εκχωρώντας ως αντάλλαγμα την Ελλάδα και τον λαό της, σιδηροδέσμιους στην γερμανική Ευρωκρατορία, μέσω του υπερδανεισμού, της απάτης και της διασπάθισης.
Ο Μπελογιάννης, στον επίλογο του βιβλίου του, σημειώνει:

«… Γενικά, η πολιτική ζωή της χώρας μας μέσα στα 120 χρόνια της ελεύθερης ύπαρξής της επηρεάστηκε σημαντικά από τις θελήσεις κι τα συμφέροντα των ξένων κεφαλαιούχων και των χωρών τους. Και τα συμφέροντα αυτά ήταν πάντοτε αντίθετα με τα συμφέροντα της Ελλάδας και του λαού της. Παρ’ όλα αυτά όμως, οι ελληνικές κυβερνητικές κλίκες, όταν έφταναν στο σταυροδρόμι που οδηγούσε ή στην υπεράσπιση της ανεξαρτησίας της πατρίδας τους ή στην υποταγή στις επιθυμίες και τους εκβιασμούς των ξένων, προτίμησαν πάντοτε, σχεδόν χωρίς εξαίρεση, το δεύτερο δρόμο.»

Απ’ όλο αυτό το διαπλεκόμενο συνονθύλευμα ολιγαρχών, πολιτικού και δικαστικού κατεστημένου, μεγαλοεκδοτών και τσάτσων δημοσιογράφων, εργολάβων του δημοσίου κλπ, δεν θα μπορούσε να εξαιρεθεί το διαβόητο ελλαδικό παρακράτος, έρμαιο φυσικά ξένων μυστικών υπηρεσιών, το οποίο κυριάρχησε απροκάλυπτα στα μετεμφυλιακά χρόνια, προκειμένου να παγιώσει μια εξόφθαλμη ιστορική λαθροχειρία.
Μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, οι ανάγκες της αγγλικής αρχικά κι έπειτα της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής, στα πλαίσια του ψυχρού πολέμου και της συνθήκης της Γιάλτας, επέβαλαν τη στρατολόγηση των δωσίλογων συνεργατών των ναζί και την άρον-άρον εμβάπτισή τους στην κολυμπήθρα του Σιλωάμ της εθνικοφροσύνης, προκειμένου να νομιμοποιήσουν την επιβολή της βούλησης του δυτικού μπλοκ επί των «δύστροπων» Ελλήνων, που είχαν το θράσος ν’ απαιτήσουν την εθνική τους ανεξαρτησία.

Με αυτόν τον τρόπο κατάφεραν να περιχαρακώσουν πλατειά κοινωνικά στρώματα συντηρητικών πατριωτών στα μαντριά της Δεξιάς και του Κέντρου, τάχα για τη διαφύλαξη της ακεραιότητας της πατρίδας από τους κομμουνιστές, που αναγορεύτηκαν σε πρόξενο κάθε κακού και φορέα πάσης αιρέσεως.

Το παρακράτος, που συμπεριέλαβε στους κόλπους του τους πλέον απεχθείς εκ των ταγματασφαλιτών, συνέδραμε στην κατατρομοκράτηση του πληθυσμού, έστησε τις προβοκάτσιες και τις πολιτικές δολοφονίες, στήριξε τον υποτιθέμενο εθνάρχη Καραμανλή στο «εθνικό» του έργο και στελέχωσε πρόθυμα τη χούντα.

Το κατά πόσον τούτο το έργο υπήρξε εθνικό, το καταμαρτυρεί η υπόθεση της σύλληψης και ταπεινωτικής για την Ελλάδα απελευθέρωσης του Μαξ Μέρτεν, του ναζί χασάπη της Θεσσαλονίκης, μαζί με τις αποκαλύψεις περί της δράσης του «εθνάρχη» κατά την κατοχή, οι οποίες ακόμα μέχρι σήμερα έρχονται στην επιφάνεια, μέσα από έγγραφα της CIA.

Στη σύγχρονη συγκυρία, το νοσηρό σύστημα των Κοτζαμπάσηδων, βρέθηκε στην ανάγκη να παίξει και πάλι το ίδιο χαρτί, της απροκάλυπτης ανάμιξης του παρακράτους του στο πολιτικό προσκήνιο, τούτη τη φορά υπό το έμεσμα της Χρυσής Αυγής. Κατάφεραν και πάλι να εγκλωβίσουν ένα πατριωτικό μεν, όμως απολίτικο κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας, το οποίο περισσότερο καθοδηγήθηκε από τα ΜΜΕ και την τυφλή οργή, παρά από κάποια στοιχειώδη πολιτική ανάλυση.

Είναι περιττό να πούμε ότι αυτό το νόθο παρακρατικό μόρφωμα αποτελεί ταξικό εχθρό κατά την ανάλυση των Κοινωνιστών. Θα πρέπει όμως σίγουρα να τονίσουμε ότι αποτελούν ταυτόχρονα κι εθνικό εχθρό, ως πολιτικοί απόγονοι των γερμανοτσολιάδων.
Σε τελική ανάλυση, ο ναζισμός είναι ξένος από κάθε άποψη στον ελληνικό πολιτισμό και στην ορθοδοξία. Δεν αναγνωρίζουμε σε τούτα τα προδοτικά αποβράσματα το δικαίωμα ν’ αρθρώνουν τη λέξη Πατρίδα και ν’ αμαυρώνουν το Ταξικό Έθνος.

Για τούτα τα θέματα μπορούν και πρέπει να γίνουν πολύ ευρύτερες πολιτικές αναλύσεις, που δεν είναι της παρούσης. Η κριτική της τάξης των Κοτζαμπάσηδων και των πολυπλόκαμων απολήξεών της, έχει ήδη γίνει μες στη συνείδηση του ελληνικού λαού και η αυθόρμητη απέχθεια που προκαλούν όλοι αυτοί στην συντριπτική πλειοψηφία των Ελλήνων, είναι περισσότερο εύγλωττη από κάθε άλλο επιχείρημα.

Θα περιοριστούμε λοιπόν να υπογραμμίσουμε ότι η καταπολέμηση του σάπιου ελλαδικού συστήματος εξουσίας, το γκρέμισμά του, αποτελεί βασική προϋπόθεση για την απελευθέρωση του τόπου και της κοινωνίας. Ο αγώνας ενάντια στο διαπλεκόμενο σύστημα των Κοτζαμπάσηδων, είναι η κύρια και κατεξοχήν μορφή του πολιτικού αγώνα στις μέρες μας.
Θα κλείσουμε τούτο το κεφάλαιο με μερικές γραμμές του Παπαδιαμάντη, τόσο επίκαιρες ακόμα, μετά από άνω των εκατό χρόνων από τότε που γράφηκαν:

«Αυτοί οι πολιτικοί, αυτοί οι βουλεπταί, εκατάστρεψαν το έθνος, ανάθεμά τους. Κάψιμο θέλουν όλοι τους! Τότε σ’ εξεθέωναν οι προεστοί κ’ οι “γυφτοχαρατζήδες”, τώρα σε “αθεώνουν” οι βουλευταί κ’ οι δήμαρχοι. Αυτοί που είχαν το λύειν και το δεσμείν εις τα δύο κόμματα, τους έταζαν φούρνους με καρβέλια[…] Το τέρας το καλούμενον επιφανής τρέφει τη φυγοπονίαν, την θεσιθηρίαν, τον τραμπουκισμόν, τον κουτσαβακισμόν, την εις τους νόμους απείθειαν. Πλάττει αυλήν εξ αχρήστων ανθρώπων, στοιχείων φθοροποιών τα οποία τον περιστοιχίζουσι, παρασίτων τα οποία αποζώσιν εξ αυτού…»


logiosermis.netΟι Κοτζαμπάσηδες…

Τα κορίτσια του Soros έπιασαν δουλειά. Και οι πράκτορες δημοσιογράφοι που βρίσκονται σε όλα τα ΜΜΕ… αγωνιούν να μαθευτεί σε όλον τον κόσμο και να γίνει viral η γελοιότητα.
Αντίθετα ο Obama που κατέστρεψε την οικονομία της Αμερικής και η Goldman Sachs τον λατρεύει… ήταν τόσο γλυκούλης και καμία διαμαρτυρία δεν έγινε ποτέ εναντίον του.

antizitro.blogspot.gr

Και η γελοιότητα της Νέας Τάξης κατά του Trump

Είτε επειδή ξεμείνατε στο δρόμο, είτε επειδή είχατε ατύχημα, είτε επειδή κάτι άλλο σας συνέβη, τα παρακάτω πράγματα πρέπει να είναι στο αυτοκίνητό σας. Καλύτερα να είστε έτοιμοι για όλα!

  • Σακίδιο πλάτης σε περίπτωση που χρειαστεί να εγκαταλείψετε το όχημα
  • Φακός αν μείνετε νύχτα
  • Ρούχα και παπούτσια έκτακτης ανάγκης για κάθε ατύχημα ή πρόβλημα
  • Μπουκαλάκι νερό γιατί μπορεί να αποδειχτεί σωτήριο
  • Φαρμακείο για πρώτες βοήθειες για οποιοδήποτε τραυματισμό
  • Μια μικρή κουβέρτα αν μείνετε νύχτα με το αυτοκίνητο
  • Ρεζέρβα για αλλαγή ρόδας
  • Ξηρά τροφή αν είστε απομονωμένοι 
  • Εργαλεία προβολής και επικοινωνίας LED για να κάνετε σήμα στους οδηγούς
  • Αδιάβροχο αν βρέχει και πρέπει να μετακινηθείτε.
  • PLUS- Ένας χάρτης.

10+1 σωτήρια πράγματα που δεν πρέπει να λείπουν από το αυτοκίνητό σας

Η οικογένεια Αμάτι είναι μία από τις πλουσιότερες στην Ιταλία. Ο πατέρας Αμάτι εμφανίζεται σπάνια σε κοινωνικές εκδηλώσεις, λατρεύει την οικογενειακή ζωή, και έχει ιδιαίτερη λατρεία στη κόρη του Τζοβάνα Αμάτι. 15 ετών η Τζοβάνα, ιδιαίτερα ανήσυχο πνεύμα, συχνά καρδιοχτυπά τους γονείς της, με πολύωρες απουσίες, χωρίς να γνωρίζει κανείς που βρίσκεται. 

Το Φεβρουάριο του 1978 όμως, η οικογένεια Αμάτι έχει έναν πραγματικό λόγο να ανησυχεί. Η Τζοβάνα πέφτει θύμα απαγωγής από μια επικίνδυνη σπείρα κακοποιών, με στόχο να πιεστεί ο πατέρας της να δώσει λύτρα 10 δις λιρέτες. 

75 μέρες η Τζοβάνα, είναι φυλακισμένη σε ένα μικρό ξύλινο κλουβί, ξυλοκοπείται καθημερινά, ενώ κακοποιείται σεξουαλικά από τα μέλη της σπείρας. Μέσα στη κόλαση που ζούσε όμως ερωτεύτηκε έναν από τους κακοποιούς, τον Ζαν Ντανιέλ Νιετό. 

«Η σχέση μας στην αρχή ήταν θυελλώδης. Με χτυπούσε και τον χτυπούσα. Σύντομα όμως τα συναισθήματά μου άρχισαν να αλλάζουν. Άρχισα να τον συμπαθώ. Όταν με έβλεπε να κλαίω, μου χάιδευε τα μαλλιά. Συχνά μου έλεγε πως μπλέχτηκε στον υπόκοσμο χωρίς να το θέλει και χωρίς πια να μπορεί να ξεφύγει. Όταν άρχισε να γίνεται τρυφερός μαζί μου, το δέχτηκα», έλεγε αργότερα η 15χρονη στην κατάθεσή της. 

Ο πατέρας Αμάτι πληρώνει τελικά τα λύτρα και η 15χρονη αφέθηκε ελεύθερη σε τραγική κατάσταση, με εμφανή τα σημάδια κακοποίησης πάνω στο κορμί της. Ένα πολυμελές ιατρικό επιτελείο αναλαμβάνει την φροντίδα της. Σύντομα θα αντιληφθούν, ότι η Τζοβάνα, είναι παράφορα ερωτευμένη με τον κακοποιό που τη κρατούσε αιχμάλωτη, και το μόνο που την ενδιαφέρει είναι να τον ξαναδεί.

Όμως δεν είναι μόνο η Τζοβάνα ερωτευμένη, αλλά και ο Νιέτο. Καθημερινά φθάνουν ανώνυμες ανθοδέσμες και γράμματα στο σπίτι τους. Η Τζοβάνα ξέρει, και απλά περιμένει το κάλεσμα του Νιέτο για να φύγει μαζί του. 

Το ραντεβού κλείνεται στη Via Veneto, όμως όταν έφτασε η Τζοβάνα είχε ήδη συλληφθεί ο γόης κακοποιός. Η 15χρονη παρακαλάει τους αστυνομικούς να τον αφήσουν ελεύθερο, λιποθυμά και καταλήγει στο νοσοκομείο.«Σας παρακαλώ, αφήστε με να τον αγκαλιάσω, αφήστε με να τον αγκαλιάσω για ακόμα μια φορά»Για εβδομάδες περιφερόταν έξω από τις φυλακές που κρατούνταν ο Νιέτο.

Ο Νιετό, αν και δεν δέχτηκε ποτέ την ενοχή του, ούτε για την απαγωγή, ούτε για το βιασμό της Τζοβάνα, κρίθηκε ένοχος και καταδικάστηκε σε 18 χρόνια φυλακή. Δραπέτευσε το 1989 και ήταν φυγάς μέχρι και τον Απρίλιο του 2010 οπότε συνελήφθη ξανά. Δεν ήρθε σε επαφή με την Αμάτι ποτέ ξανά.

Η Τζοβάνα έγινε πετυχημένη οδηγός φόρμουλα και έφτιαξε χρόνια μετά τη δική της οικογένεια.

ΙΩΑΝΝΗΣ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ

Ερωτεύτηκε παράφορα τον απαγωγέα της και βιαστή της

1973 – Πέθανε ο γιος του Αριστοτέλη Ωνάση, Αλέξανδρος, σε ηλικία 25 ετών

Η διαβόητη κατάρα της οικογένειας Ωνάση λέγεται πως ξεκίνησε από το 1968, όταν και ο ζάμπλουτος Αριστοτέλης Ωνάσης παντρεύτηκε την Τζακι Κένεντι και «κόλλησε» από την κατάρα της αμερικανικής οικογένειας των πολιτικών. Ο πρώτος θάνατος, ένας θάνατος που ποτέ δεν ξεπέρασε ο Αριστοτέλης Ωνάσης, ήταν του μοναχογιού του στις 23 Ιανουαρίου του 1973. Η συντριβή του αεροπλάνου του, αποδόθηκε σε λάθος χειρισμό, αλλά οι θεωρίες συνωμοσίας που δημιουργήθηκαν γύρω από το ατύχημα ήταν ουκ ολίγες.

Ο γιός του Αλέξανδρος γεννήθηκε το 1948, καρπός του γάμου του Ωνάση με την Αθηνά Λιβανού. Δυο χρόνια αργότερα, γεννήθηκε και η αδελφή του Χριστίνα Ωνάση, που και αυτή έφυγε νωρίς από την ζωή. Τον πατέρα του δεν τον έβλεπε και πολύ. Αγαπούσε πολύ την μητέρα του και ο χωρισμός των γονιών του τον πείραξε. Και ακόμα περισσότερο ο δεύτερος γάμος του πατέρα του.

Είχε πάθος με την ταχύτητα. Ερωτεύτηκε την κατά 16 χρόνια μεγαλύτερη του Φιόνα Κάμπελ – Τίσεν, μοντέλο από τη Νέα Ζηλανδία. Ο πατέρας του τον προόριζε για διάδοχό του, γι’ αυτό και τον έπαιρνε συχνά μαζί του στις δουλειές του. Μάλιστα, λίγο μετά που έκλεισε τα 20, ο Αλέξανδρος ανέλαβε την γενική διεύθυνση της Ολυμπιακής Αεροπορίας.

Του άρεσαν τα αεροπλάνα. Αλλά αυτά έμελλε να τον σκοτώσουν. Το αεροπλάνο που πιλοτάριζε στις 22 Ιανουαρίου το 1973, κατέπεσε στο αεροδρόμιο του Ελληνικού. Ο Αλέξανδρος Ωνάσης μεταφέρθηκε στο ΚΑΤ, όπου στις 7 το πρωί της 23 Ιανουαρίου άφησε την τελευταία του πνοή σε ηλικία 25 ετών.

Ο πατέρας του βρισκόταν στην νέα Υόρκη. Δεν μπόρεσε να δεχθεί τα άσχημα μαντάτα. Ήταν σίγουρος πως το δυστύχημα δεν ήταν τυχαίο κι ότι επρόκειτο περί εγκληματικής ενέργειας. Τα τρία πρίσματα που βγήκαν για τις συνθήκες του ατυχήματος επιβεβαίωσαν το ένστικτό του. Το αεροπλάνο δεν μπορούσε να υπακούσει στις εντολές του πιλότου επειδή τα πηδάλια κλίσεως είχαν τοποθετηθεί ανάποδα. Ο Ωνάσης είπε πως όποιος βρει τους δολοφόνους του γιού του θα αμειφθεί με 1.000.000 δολάρια. Η «επικήρυξη» αυτή κρατάει μέχρι και σήμερα.

Οι θεωρίες συνωμοσίας έδιναν και έπαιρναν. Ως δολοφόνοι παρουσιάστηκαν η CIA, ο Σταύρος Νιάρχος, η χούντα ακόαμ ακια οι εργαζόμενοι στην Ολυμπιακή. Ο Αλέξανδρος τάφηκε στον Σκορπίο. Δυο χρόνια αργότερα την ίδια διαδρομή ακολούθησε και ο πα΄τερας3 του που δεν συνήλθε ποτέ ύστερα από τις 23 Ιανουαρίου του 1973. Στη μνήμη του μοναχογιού του, ο Αριστοτέλης Ωνάσης συνέστησε το ίδρυμα «Αλέξανδρος Ωνάσης» με έδρα το Βαντούζ του Λιχτενστάιν και κεντρικά γραφεία στην Αθήνα. Από τα κέρδη της οικονομικής αυτοκρατορίας Ωνάση, το ίδρυμα χορηγεί υποτροφίες και χρηματοδοτεί διάφορα έργα κοινωφελούς χαρακτήρα.

1989 – Πέθανε σε ηλικία ο «σουρεάλ» ζωγράφος, Σαλβαντόρ Νταλί

Ένας από τους μεγαλύτερους ζωγράφους του 20ου αιώνα και ο σημαντικότερος του κινήματος του σουρεαλισμού, ο Σαλβαντόρ Νταλί έγινε γνωστός όχι μόνο από τους πίνακές του αλλά και από τον ιδιαίτερο τρόπο σκέψης του, που ακροβατούσε μεταξύ της ιδιοφυίας και της παράνοιας. Έζησε 85 χρόνια γεμάτα τρέλα και άφησε το στίγμα του και εν ζωή και μετά θάνατον.

Γεννήθηκε το 1904 στην πόλη Φιγέρες της Ισπανίας. Η οικογένεια του ήταν ευκατάστατη , κι έτσι ο Σαλβαντόρ μεγάλωσε χωρίς στερήσεις. Από μικρός είχε μια κλήση στην ζωγραφική, αφού το χέρι του είχε αυτή την χάρη που πολλοί ζηλεύουν. Όμως ο πατέρας του, συμβολαιογράφος στο επάγγελμα δεν το είδε και με πολύ καλό μάτι. Η μητέρα του από την άλλη τον ενθάρρυνε, κι έτσι ήρθε το πρώτο σεμινάριο ζωγραφικής.

Μεγαλώνοντας, ο Νταλί συνέχισε να ζωγραφίζει. Ευτυχώς, την πρώτη του έκθεση την έκανε το 1919, ώστε να προλάβει να δει η μητέρα του να έκανε καλά που τον υποστήριζε τόσο. Και μάλλον το κατάλαβε. Δυο χρόνια μετά όμως πέθανε από καρκίνο. Ο Νταλί το πήρε βαριά, πόσο μάλλον όταν ο πατέρας του παντρεύτηκε την αδελφή της μητέρας του.

Όταν έκλεισε τα 18 εγκαταστάθηκε στην Μαδρίτη, όπου ξεκίνησε σπουδές στην Ακαδημία Καλών Τεχνών. Πειραματίζεται με τον κυβισμό, έρχεται σε επαφή με τον ριζοσπαστικό ντανταϊσμό και ξεκινά τις διάσημες φιλίες του, με τον ποιητή Φεντερίκο Γκαρσία Λόρκα και τον σκηνοθέτη Λουίς Μπουνιουέλ. Λίγο πριν δώσει εξετάσεις στην ακαδημία το 1926, αποβάλλεται. Αιτία ήταν η δήλωση του ότι κανένας από τους καθηγητές του είναι άξιος για να τον κρίνει.

Η πρωτεύουσα των τεχνών τότε ήταν το Παρίσι, η «Πόλη του Φωτός». Ο Νταλί το επισκέφτηκε για πρώτη φορά στα 22 του χρόνια. Εκεί θα γνωρίσει τον Πικάσο, ο οποίος και θα σημαδέψει τα μετέπειτα έργα του.

Το 1929 θα γυρίσει μαζί με τον Μπουνιουέλ την ταινία «Ανδαλουσιανός σκύλος», με τον Νταλί να υπογράφει το μικρού μήκους σενάριο. Η ταινία είναι μέχρι και σήμερα, η έννοια του υπερρεαλισμού στον κινηματογράφο. Εκείνη την περίοδο θα γνωρίσει και την μετέπειτα σύζυγό του και μούσα του, την ρωσικής καταγωγής Γκαλά.

Στις αρχές της δεκαετίας του ’30, αφού έχει ενταχθεί στο σουρεαλιστικό κίνημα, θα επινοήσει την δικιά του μέθοδο, που θα ονομάσει Παρανοϊκο-κριτική. Η μέθοδός του αποτελεί ένα είδος υπερρεαλιστικής τεχνικής με σκοπό την πρόσβαση στο ασυνείδητο προς όφελος της καλλιτεχνικής δημιουργίας. Στηρίζει δε αυτή την σκέψη του, στο ότι οι άνθρωποι κάποιες φορές λειτουργούν συνειρμικά συνδέοντας εικόνες μεταξύ τους χωρίς λογική. Εμπνεύστηκε πολύ από την θεωρία του Φρόιντ για τα όνειρα.

Η πρώτη του έκθεση στην Αμερική παίρνει διθυραμβικά σχόλια. Ο Μπρετόν όμως θα τον διαγράψει από το υπερρεαλιστικό κίνημα λόγω των πολιτικών του πεποιθήσεων. Τότε ο Νταλί χαρακτηριζόταν από πολλούς ως υποστηρικτής του Φράνκο στην Ισπανία, αν και η εκκεντρικότητά του δεν μπορούσε να κλειστεί σε μια ιδεολογία, ενώ στο ισπανικό εμφύλιο δεν διάλεξε καμία από τις δυο πλευρές. Η στήριξη του στον απαγορευμένο Λόρκα ήταν όμως η μόνη ανοικτή εναντίωση του στο καθεστώς.

Με το ξέσπασμα του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, ο Νταλί εγκαθίσταται με την σύζυγό του στις ΗΠΑ, όπου θα ζήσει για 8 χρόνια. Εργάζεται για την Walt Disney και γράφει την αυτοβιογραφία του με τίτλο «Η κρυφή ζωή του Σαλβαδόρ Νταλί». Επέστρεψε στο Φιγέρες, όπου έζησε όλη την υπόλοιπη ζωή του, ζωγραφίζοντας και δουλεύοντας πάνω στην δημιουργία του Θεάτρου-Μουσείου Γκαλά-Σαλβαντόρ Νταλί.

Το 1982 πεθαίνει η Γκαλά. Το γεγονός προκαλεί θλίψη στον Νταλί και αποπειράται να αυτοκτονήσει. Όμως, θα ζήσει για ακόμα 7 χρόνια. Πέθανε από καρδιακό επεισόδιο στις 23 Ιανουαρίου του 1989 στην πόλη που γεννήθηκε και αγάπησε όσο καμία άλλη. Το γεγονός πως ήταν από τους λίγους καλλιτέχνες που δέχονταν να μένουν στην Ισπανία επί Φράνκο, ίσως να οφειλόταν στην αγάπη του για την πόλη του, όπου έζησε και πέθανε η μητέρα του.

Σαν σήμερα: Πέθανε σε ηλικία 85 ετών ο «σουρεάλ» ζωγράφος, Σαλβαντόρ Νταλί

ΚΡΙΟΣ

 Η τέχνη και η γνώση αν προστεθούν στη ζωή σας θα σας κάνουν πολύ καλό.

ΤΑΥΡΟΣ

Η σεξουαλική σας ορμή είναι αρκετά δυνατή. Για αυτό αναζητάτε να έχετε άμεση επαφή με το πρόσωπο που είστε μαζί, κυρίως για να ανταλλάξετε τα συναισθήματά σας που μερικές φορές νιώθετε ότι είστε στην άκρη. 

ΔΙΔΥΜΟΙ

Ένας Υδροχόος μπορεί να σας αποκαλύψει κάτι για την ερωτική σας ζωή.

ΚΑΡΚΙΝΟΣ

Η σχέση με έναν νεώτερο πρόσωπο ίσως να βγει ξαφνικά, κυρίως για τους γεννημένους το πρώτο δεκαήμερο.

ΛΕΩΝ

Όσο επιμένετε και είστε σταθεροί σε μια πορεία και κυρίως με θέματα που έχουν να κάνουν με πρωτοπορία και καινούργιες και φρέσκες ιδέες θα έχετε άμεσα αποτελέσματα.

ΠΑΡΘΕΝΟΣ

 Το θέμα με ένα ακίνητο μπορεί να λυθεί με την παρέμβαση ενός συγγενικού προσώπου.

ΖΥΓΟΣ

Είστε αρκετά εσωστρεφείς και αυτό που θα καταφέρετε την Κυριακή είναι να δείτε τις καταστάσεις με πιο ανοιχτό μυαλό. 

ΣΚΟΡΠΙΟΣ

Στην εργασία μας προτιμάμε να κινούμαστε με έναν τρόπο ώστε να μην αποκαλύπτουμε τις προθέσεις μας.

ΤΟΞΟΤΗΣ

Το συνετό είναι στις συνεργασίες να αφήνουμε όλα τα ενδεχόμενα ανοιχτά. Μη βιάζεστε να κρίνετε.

ΑΙΓΟΚΕΡΩΣ

Έχετε αναπτύξει ένα πολύ καλό φιλικό περιβάλλον γύρω σας και αυτό το βλέπετε όταν έχετε ανάγκη ένα πρόσωπο να σας στηρίξει λέγοντας ένα καλό λόγο ή να σας δώσει ένα χέρι βοήθειας.

ΥΔΡΟΧΟΟΣ

Είστε σε μια φάση που έχετε ανάγκη να σας προστατέψει το πρόσωπο που είστε μαζί. 

ΙΧΘΕΙΣ

 Η συμμετοχή σας  σε μια ομάδα μπορεί να είναι σοβαρή υπόθεση.

Τα ζώδια σήμερα: 23 Ιανουαρίου

Ειρωνία ή απλά σκληρή πραγματικότητα θα μπορούσε κάποιος να χαρακτηρίσει την φετινή συνάντηση – 17 με 20 Ιανουαρίου –  στο Νταβός της Ελβετίας, όπου πλούσιοι και ισχυροί συγκεντρώθηκαν μιλώντας για την ανισότητα, τον λαϊκισμό και την έλλειψη χρημάτων. Ή τον Τραμπ που απειλεί τους πάντες, αλλά και τον ψηφιακό -τέταρτο παγκόσμιο; – πόλεμο ανάμεσα στις υπερδυνάμεις Αμερική και Ρωσία.

Θέματα δηλαδή που δεν ταιριάζουν απόλυτα με τις ροζ σαμπάνιες που ρέουν αφειδώς στα κρυστάλλινα ποτήρια στα πριβέ πάρτυ ή στις κυριλέ συζητήσεις ανάμεσα σε εχέφρονες φιλελεύθερους και γραβατωμένους. Ωστόσο ο κόσμος που καταρρέει και οι πολιτικές ανατροπές που λαμβάνουν χώρα σε παγκόσμιο επίπεδο ανάγκασαν ακόμα και τους πιο σνομπ προνομιακούς επισκέπτες του Νταβός να μιλήσουν για την ενδεχόμενη αποτυχία του πλούτου να ανταποκριθεί στα σημεία των καιρών. Ακόμα και η Κριστίν Λαγκάρντ, φορώντας ένα πιο ταπεινό παλτό αντί για το αχώριστο πλέον για εκείνη Chanel, παραδέχτηκε ότι «ο λαϊκισμός είναι πλέον φαινόμενο των ημερών. Προσωπικά μιλώντας, γνώρισα ισχυρές αντιδράσεις από διάφορους οικονομολόγους που μου έλεγαν ότι δεν είναι δικό τους θέμα να μιλάνε για την ανισότητα ή τέτοιου είδους θέματα, ενώ τώρα προσπαθούν να προσαρμόσουν την πολιτική τους σε σχέση με αυτά».

Η ίδια, όμως, δεν αποκάλυψε τη στάση που θα κρατήσει το ΔΝΤ απέναντι σε μια σειρά από κράτη που κλυδωνίζονται όπως, μεταξύ άλλων, η Ελλάδα. Το παρασκήνιο θέλει την ισχυρή κυρία του ΔΝΤ να αρνείται προσωπική συνάντηση στον Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, ο οποίος την αναζητούσε εναγωνίως αλλά δεν κατάφερε να ανταλλάξει μαζί της ούτε μια κουβέντα – και ίσως ήταν ο μόνος που δεν φαινόταν να τον αγγίζουν λέξεις όπως «ανισότητα». Οι μόνιμοι επισκέπτες του ελβετικού χωριού, πάντως, το οποίο έγινε καταρχάς διάσημο χάρη στο σπουδαίο βιβλίο του Τόμαν Μαν «Μαγικό Βουνό» και κατόπιν χάρη στη συνήθεια των ισχυρών να λύνουν εδώ τα ζητήματά τους και να κλείνουν συμφωνίες, φέτος είχαν παραπάνω λόγους για να εκπλαγούν: Ρώσοι κροίσοι είχαν γεμίσει ασφυχτικά τα μικρά καφέ και ξενοδοχεία ενώ τα ελικόπτερά τους μετέφεραν διαρκώς ψηλές καλλονές και έξτρα αποσκευές. Ειδικοί μπάτλερ κυκλοφορούσαν μαζί τους για να τους μάθουν το άγραφο πρωτόκολλο, ενώ νέα ξενοδοχεία, όπως το «InterContinental», έκαναν πρόσφατα εγκαίνια προκειμένου να ικανοποιήσουν τα παράξενα γούστα των ισχυρών του Βορρά.

Είναι γνωστό επισης ότι στο Νταβός υπάρχουν ειδικοί σύμβουλοι, όπως ο παλιός επαγγελματίας παίκτης του χόκεϊ Ριτς Στρόμπακ, οι οποίοι έχουν αναγάγει τις συμβουλές τους σε πηγή πλούτου, καθώς θεωρείται ο πιο παλιός «σύμβουλος συμπεριφοράς στα μέρη ετούτα».

Μάλιστα έχει αποκτήσει δικαιωματικά το ψευδώνυμο «Ultimate Davos» για τις συμβουλές που προσφέρει σε επιχειρηματικά στελέχη, αλλά και σε αρχηγούς κρατών, για την ομαλή «προσγείωσή» τους στο κλειστό κλαμπ των πλουσίων. Σταδιακά δε τα καθήκοντά του φαίνεται να ανελίχθηκαν, και αυτή τη στιγμή διοργανώνει και κορυφαία πάρτυ για διάφορους CEO, με αυτό που οργάνωσε φέτος για λογαριασμό Αραβα ιδιοκτήτη πετρελαϊκής εταιρείας να έχει ήδη γράψει ιστορία – για ένα και μόνο πάρτυ κατέφτασαν τουλάχιστον τρεις DJs και ένα αεροπλάνο γεμάτο προσωπικό και έμπειρους μπάρμεν για να ανταποκριθούν στις απαιτήσεις των καλεσμένων, οι οποίοι μαζεύτηκαν νωρίς στο piano bar του «Europa Hotel». Πέρυσι ο Στρόμπακ είχε προτιμήσει έναν ιδιωτικό χώρο σε ένα τεράστιο οροφοδιαμέρισμα, αλλά οι γείτονες φρόντισαν να χαλάσουν το πάρτυ καλώντας την Αστυνομία. Η αλήθεια είναι ότι γι’ αυτό τον λόγο τα περισσότερα πάρτυ διοργανώθηκαν σχετικά νωρίς, με αυτό της μεγάλης πετρελαϊκής εταιρείας Saudi Aramco να κλέβει τις εντυπώσεις, αφού όλοι έλεγαν ότι προσέλκυσε τα πιο όμορφα και περίοπτα μοντέλα -οι κακές φήμες λένε κατευθείαν φερμένα από τη Βουλγαρία-, ενώ ο πρώην εκτελεστικός διευθυντής της JP Morgan Ελληνοαμερικανός Τζέιμι Ντάιμον φρόντισε στο δικό του να καλέσει όχι μόνο τον πρώην πρωθυπουργό της Μεγάλης Βρετανίας Ντέιβιντ Κάμερον, αλλά και το υπέροχο μοντέλο από τη Βραζιλία Ανα-Μπεατρίς Μπάρος.

Αμερικανοί κατά Τραμπ

Ηταν πάντως αξιοθαύμαστη η συσπείρωση των Αμερικανών Δημοκρατικών, Ρεπουμπλικανών ή μη κατά της εκλογής Τραμπ, στον οποίο αφιέρωσαν και τον ειδικό κύκλο συζητήσεων για τον λαϊκισμό: «Σκοπός όλων μας πρέπει να είναι ένας κόσμος πιο δίκαιος, καθώς και η άνοδος του μέσου βιωτικού επιπέδου», είπε ο απερχόμενος ή μάλλον απελθών Αμερικανός αντιπρόεδρος Τζο Μπάιντεν, επισημαίνοντας με αυτό τον τρόπο τις λάθος εκτιμήσεις των ισχυρών όσον αφορά τις αντιδράσεις του κόσμου.

Την προσοχή του επικέντρωσε στους ολοένα αυξανόμενους φόρους, αλλά και στα λάθη των πολιτικών, ειδικά αναφορικά με το φαινόμενο του λαϊκισμού: «Ενώ πρόκειται φέτος να διεξαχθούν εκλογές σε πολλές χώρες της Ευρώπης, θα πρέπει να αναμένουμε νέες απόπειρες από τη Ρωσία να παρέμβει στη δημοκρατική διαδικασία. Θα γίνει ξανά, σας το υπόσχομαι. Και ξανά ο σκοπός είναι ξεκάθαρος: να καταστραφεί η φιλελεύθερη παγκόσμια τάξη», είπε κρούοντας τον κώδωνα του κινδύνου αναφορικά με την υπερδύναμη που εκπροσωπεί ο Βλαντιμίρ Πούτιν, ο οποίος -τόνισε- εξακολουθεί να αποτελεί τον Νο 1 κοινό εχθρό Αμερικής, Ευρώπης και ΝΑΤΟ. Και όχι μόνο. Αντίστοιχες σκέψεις κατέθεσε και ο βραβευμένος οικονομολόγος Τζόζεφ Στίγκλιτς, ενώ στο ίδιο μήκος κύματος κινήθηκε με τις δηλώσεις του και ο απελθών υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ Τζον Κέρι, λέγοντας: «Είναι ανάρμοστο για έναν εκλεγμένο πρόεδρο των ΗΠΑ να εμπλέκεται στην πολιτική άλλων χωρών με έναν τόσο άμεσο τρόπο και θα πρέπει να απαντήσει σε αυτό». Αντίστοιχα δήλωσε σε συνέντευξή του στο CNN για τις δηλώσεις του Ντόναλντ Τραμπ σχετικά με την πολιτική που ακολουθεί η Γερμανίδα καγκελάριος Ανγκελα Μέρκελ στην Ευρώπη, ενώ προηγουμένως είχε φροντίσει να καταδικάσει τις προθέσεις του νέου πλανητάρχη να ακυρώσει τις πυρηνικές συμφωνίες με το Ιράν: «Δείτε για παράδειγμα το Ιράν. Είμαι σίγουρος ότι όλες οι χώρες, οι φίλοι μας και οι σύμμαχοί μας, θέλουν αυτή τη συμφωνία, ακόμα και η Ρωσία, η Κίνα ή η Βρετανία». Απαισιόδοξος σχετικά με τις επιλογές ήταν και ο Τζορτζ Σόρος, ο οποίος είναι γνωστό ότι επένδυσε ένα σημαντικό ποσόν στην εκστρατεία της Χίλαρι Κλίντον.

Celebrities

Αρκετά δηκτικοί και επιθετικοί όμως δεν ήταν μόνο οι πολιτικοί, αλλά και οι διάσημοι που παραβρέθηκαν στο ελβετικό θέρετρο, όπως ο Ματ Ντέιμον. Ο διάσημος ηθοποιός ειρωνεύτηκε στην αρχή του λόγου του τον νέο πλανητάρχη και τις πρόσφατες δηλώσεις του, λέγοντας ότι «είναι σίγουρα πολύ υπερτιμημένη ηθοποιός η Μέριλ Στριπ». Ωστόσο του ευχήθηκε «καλή επιτυχία», γιατί είναι «προς το συμφέρον όλων να πετύχει», αν και δεν φάνηκε ιδιαίτερα αισιόδοξος σχετικά με την πολιτική του πορεία. Βέβαια, επειδή το θέμα του διάσημου ηθοποιού ήταν το νερό, καθώς συμμετείχε σε ένα φόρουμ για την εξευρεση λύσεων για την παροχή πόσιμου νερού σε όλο τον κόσμο, δεν θέλησε να δώσει έντονο πολιτικό χρώμα στον λόγο του. Ως συνιδρυτής της οργάνωσης Water.org, ο Γκάρι Γουάιτ θύμισε πόσο δύσκολο είναι «για κάποιον που έχει γεννηθεί στην Αμερική να σκεφτεί ότι κάποιοι άνθρωποι πραγματικά πεθαίνουν από τη δίψα, ενώ το νερό που πίνουν σε πολλές περιπτώσεις είναι πιο βρώμικο και από αυτό της τουαλέτας». Εκτός όμως από τον Μάτ Ντέιμον, ήταν αρκετοί οι διάσημοι που πέρασαν από το χειμωνιάτικο μίτινγκ των ισχυρών, όπως ο Τζέιμι Ολιβερ που μαγείρεψε για το κλειστό πάρτυ ενός πλουσίου, ο παγκόσμιος πρωταθλητής της Formula 1 Νίκο Ρόσμπεργκ ο οποίος αποσύρθηκε μόλις τον προηγούμενο Δεκέμβριο από τις πίστες και κατέθεσε την εμπειρία του μαζί με έναν ακόμα παγκόσμιο πρωταθλητή, τον Μίκα Χάκινεν. Παρούσα ήταν επίσης η τραγουδίστρια και πρέσβειρα της UNICEF Σακίρα, η οποία μίλησε σε κοινό πάνελ μαζί με τη Γερμανίδα βιολίστρια Αν-Σόφι Μούτερ και τον Αμερικανό ηθοποιό Φόρεστ Γουίτακερ.

Ωστόσο αυτός που έκλεψε τις εντυπώσεις δεν ήταν κάποιος διάσημος, αλλά ένας πολιτικός, ο Κινέζος πρόεδρος Σι Τζινπίνγκ. Ισως μάλιστα ο ηγέτης της παγκόσμιας κομμουνιστικής υπερδύναμης να ήταν ο μόνος αισιόδοξος του φόρουμ, καθώς και ο μοναδικός που έμπλεξε την… ωδή στον καπιταλισμό, σε έναν λόγο που θα ζήλευαν όλοι οι Αμερικανοί πρόεδροι και διευθυντικά στελέχη εταιρειών μαζί. Ακρως απαισιόδοξος, αλλά όχι λόγω των πολιτικών που έχει εξαγγείλει του Τραμπ, φάνηκε πάντως να είναι ο τέως διευθυντής της JP Morgan Ελληνοαμερικανός Τζέιμι Ντάιμον, που οι φήμες τον θέλουν να αναλαμβάνει και σημαντικό πόστο στη νέα κυβέρνηση. Ο Ντάιμον θεωρεί πηγή όλων των κακών «το κράτος των Βρυξελλών που συγκεντρώνει εξουσίες και δεν αντιλαμβάνεται την κατάσταση. Δεν θεωρώ ότι το ευρώ μπορεί να επιβιώσει εύκολα».

Βρετανοί κατά Ευρωπαϊκής Ενωσης

Εντονο αντιευρωπαϊσμό επέδειξαν, όπως ήταν αναμενόμενο, οι πολιτικοί εκπρόσωποι της Μεγάλης Βρετανίας που έδωσαν το «παρών» όπως ο υπουργός Οικονομικών Φίλιπ Χάμοντ, ο οποίος προειδοποίησε την Ευρωπαϊκή Ενωση ότι εάν δεν υπάρξει μία «ολοκληρωμένη εμπορική σχέση μετά το Brexit, η κυβέρνηση θα αναγκαστεί να βρει τρόπους ώστε η χώρα να παραμείνει ανταγωνιστική». Και όχι μόνο αυτό, αλλά είπε ότι «πρώτιστη υποχρέωση της κυβέρνησής του είναι να διασφαλίσει ένα βιοτικό επίπεδο ανώτερο από αυτό των ευρωπαϊκών κρατών». Στο ίδιο μήκος κύματος κινήθηκε και η πρωθυπουργός της χώρας Τερέζα Μέι, η οποία τόνισε ότι «το Brexit θα δώσει την ευκαιρία στη Βρετανία να αρθεί σε έναν νέο ηγετικό ρόλο, ως ο πιο ισχυρός και πιο πιεστικός συνήγορος των επιχειρήσεων, των ελεύθερων αγορών και του ελεύθερου εμπορίου οπουδήποτε στον κόσμο», δίνοντας έτσι το στίγμα της απόφασής της να σταθεί στο πλευρό των επιχειρήσεων και της ελεύθερης αγοράς αντί της Ευρώπης. Παραδέχτηκε, ωστόσο, ότι η διαπραγμάτευση με την Ευρώπη αναμένεται να είναι ιδιαίτερα σκληρή καθώς η Βρετανία αποφάσισε να πάρει ρίσκο και να ακολουθήσει έναν αβέβαιο, εν πολλοίς, δρόμο, γι’ αυτό «και δεν πρέπει να υποτιμάμε τις ποικίλες διαστάσεις αυτή της απόφασης», τόνισε, προειδοποιώντας ότι αυτός θα είναι αρκετά δύσβατος. Σε αυτό πάντως συμφώνησαν -για διαφορετικούς λόγους- όλοι σχεδόν οι αρχηγοί των κρατών, οι οποίοι κοίταζαν αμήχανα τα animal prints υποδήματα της πρωθυπουργού της Μεγάλης Βρετανίας. Η ανυπάκοη παραδοξότητα των Βρετανών ωστόσο δεν είναι η μόνη που τους προβληματίζει, αφού στην άλλη άκρη της υδρογείου παραμονεύει ένας πλανητάρχης με πορτοκαλί μαλλιά και ανεξιχνίαστες προθέσεις.

Νταβός: Με Louboutin και ροζ σαμπάνιες συζήτησαν για τις ανισότητες

Να πάρουν ιδέες από τον τρόπο που η Ελβετία χειρίζεται τις σχέσεις της με την Ευρωπαϊκή Ένωση προτρέπει ο Γερμανός υπουργός Οικονομικών Βόλφγκανγκ Σόιμπλε τους Βρετανούς, αφήνοντας μάλιστα και αιχμές κατά του Λονδίνου, δηλώνοντας ότι «κάποιος πρέπει να πει στη βρετανική κυβέρνηση ότι ζούμε στο 2017».

Σύμφωνα με δημοσίευμα του Reuters, ο Γερμανός ΥΠΟΙΚ, σε συνέντευξη του στην ελβετική εφημερίδα Neue Zuercher Zeitung, επισημαίνει ότι «οι Βρετανοί θα πρέπει να παραδειγματιστούν από το πόσο έξυπνα η Ελβετία συνέδεσε την εθνική κυριαρχία με την στενή συνεργασία με την Ευρωπαϊκή Ένωση».

Υπενθυμίζεται ότι η Ελβετία έχει πρόσβαση στην ενιαία ευρωπαϊκή αγορά μέσω μιας σειράς διμερών συμφωνιών και σε δημοψήφισμα του 2014 αποφασίστηκε οι Ελβετοί πολίτες να έχουν τον «πρώτο λόγο» σε μια θέση εργασίας, αντί επιβολής ποσοστώσεων σε αλλοδαπούς εργαζομένους.

Σόιμπλε: Κάποιος να πει στη βρετανική κυβέρνηση ότι ζούμε στο 2017

Αποτελεί ίσως το αγαπημένο σπορ των Ελλήνων ανδρών στις καλοκαιρινές τους διακοπές, το να χαζεύουν τις τουρίστριες και να μαντεύουν την εθνικότητα τους ανάλογα με την εμφάνιση. 

Η αλήθεια είναι πως τα στερεότυπα στην ομορφιά των γυναικών ανάλογα με την προέλευση τους έχουν μια βάση, αν και πολύ συχνά δεν λείπουν οι εξαιρέσεις.

Παρακάτω ακολουθεί μια λίστα με τις δέκα χώρες του κόσμου που είναι γνωστές για τις πανέμορφες γυναίκες τους.

10. Φιλιππίνες

Στην ασιατική αυτή χώρα, οι γυναίκες είναι λεπτές, με όμορφα χαρακτηριστικά και πάντα χαμογελαστές.

Κάπως έτσι σαρώνουν και στους διαγωνισμούς ομορφιάς.

9. Μεγάλη Βρετανία

Απρόσμενο για πολλούς, αλλά οι Βρετανίδες, που είναι αρκετά διαφορετικές μεταξύ τους ανάλογα με τον τόπο καταγωγής τους, 

θεωρούνται από τις ωραιότερες γυναίκες του κόσμου.

8. ΗΠΑ και Καναδάς

Ένα μείγμα από πολλά έθνη, έφτιαξαν το Αμερικανικό αλλά και το Καναδικό. Χαρακτηριστικά από Ευρώπη, Αφρική και φυσικά ιθαγενείς, έδωσαν στις Αμερικανές και Καναδέζες μια ξεχωριστή ομορφία.

7. Ολλανδία

Ίσως οι ψηλότερες γυναίκες του κόσμου, ξανθές και με υπέροχη επιδερμία. 

6. Ιταλία

Φινέτσα, γοητεία, απαράμιλλο στυλ. Αυτές είναι οι Ιταλίδες.

5. Βενεζουέλα

Το ότι η χώρα αυτή έχει τις περισσότερες εστεμμένες στα Μις Κόσμος και Μις Υφήλιος σε αναλογία με τον πληθυσμό της,

είναι κάτι που λέει πολλά από μόνο του.

4. Ρωσία

Ψυχρή ομορφιά που όμως δεν αφήνει κανέναν ασυγκίνητο με τα υπέροχα χαρακτηριστικά.

3. Ουκρανία

Ισχύει λίγο πολύ ο,τι και για την Ρωσία, σε ακόμα μεγαλύτερο βαθμό.

Οι συμμετοχές της χώρας στην Eurovision άλλωστε έχουν αφήσει δείγματα γραφής.

2. Τουρκία

Όσοι έχουν επισκεφτεί την γείτονα χώρα και παρακολουθούν τα τουρκικά σίριαλ, ξέρουν!

Οι σύγχρονες Τουρκάλες προσέχουν τον ευατό τους και ξεχωρίζουν.

1. Βραζίλια

Δεν χρειάζονται ιδιαίτερες εξηγήσεις για την χώρα που έχει βγάλει μερικά από τα κορυφαία μοντέλα παγκοσμίως.

Οι 10 χώρες με τις ωραιότερες γυναίκες στον κόσμο

Αίσθηση προκάλεσε μια φωτογραφία που τις τελευταίες ώρες εμφανίστηκε στο διαδίκτυο και έδειχνε μαι ομάδα νεοσύλλεκτων στρατιωτών. Οι στρατιώτες ποζάρουν σχηματίζοντας με τα χέρια τον «αλβανικό αετό», εθνικιστικό σύμβολο της θεωρίας περί μεγάλης Αλβανίας.  

Η φωτογραφία φέρεται να έχει τραβηχτεί μέσα σε θάλαμο στρατιωτών χωρίς να υπάρχουν περισσότερες λεπτομέρειες για την τοποθεσία και το χρόνο.  

Ωστόσο την Κυριακή το απόγευμα, το ΓΕΣ ανακοίνωσε πως οι στρατιώτες εντοπίσθηκαν.  

Όπως ανακοινώθηκε από το Γενικό Επιτελείο Στρατού, πρόκειται για νεοσύλλεκτους που παρουσιάσθηκαν την προηγούμενη εβδομάδα στο 2/39 Σύνταγμα Ευζώνων (κέντρο εκπαιδεύσεως).  

«Η ενέργεια αυτή θα διερευνηθεί περαιτέρω, ενώ θα ληφθεί υπόψη τόσο κατά την απόδοση των ειδικοτήτων όσο και κατά τις προσεχείς τοποθετήσεις τους στις μονάδες εκστρατείας. Συναφώς διερευνώνται διοικητικές ευθύνες», προστίθεται στην ανακοίνωση του ΓΕΣ.

Σάλος με φωτογραφία νεοσυλλέκτων που σχηματίζουν τον αλβανικό αετό με τα χέρια τους

Γραμματοσειρά
Αντίθεση