12 December, 2017
Home / Διαφορα (Page 2)

 

Νεώτερες αρχαιολογικές έρευνες αποκαλύπτουν την παρουσία των Μυκηναίων στην Ιταλία από τον 16ο αι. π.Χ.«Το μυστήριο των ελληνικών μύθων κρυμμένο σε δύο αγαλματάκια» μια ανακάλυψη αρχαιολογική, μια ακόμη «παγκόσμια πρώτη», όπως λέγεται, που μπορεί να βοηθήσει να ξαναγραφτεί η αρχαία ιστορία, έγινε πριν λίγο καιρό  στην Τρινιτάπολη , κοντά στην εκβολή του ποταμού Οφάντου στην αρχαία Δαυνία ανάμεσα στο Μπάρι και το Γκαργκάνο.


   ΚΕΦΑΛΑΙΟ Α   

Α) Πρώιμη παρουσία Μυκηναίων – Ιταλία (16ος αι. π.Χ.).

Τα σημαντικά αυτά ευρήματα ήρθαν στο φως από την αρχαιολόγο Anna Maria Tunzi η οποία από το 1987 σκάβει στην περιοχή με τους αινιγματικούς υπόγειους ναούς που βγήκαν μέσα από ασβεστώδη βράχια και είναι ηλικίας 3.700 ετών.

Χάρτης της περιοχής

Αυτοί είναι χώροι πολύ ευρείς με ένα στενό διάδρομο για είσοδο και οι οποίοι χρησίμευαν μόνο για τελετές εξευμενισμού. Κάποια στιγμή σφραγίστηκαν, για να ξανανοίξουν μετά από γενεές ολόκληρες, γύρω στα 1.400 π.Χ. χρησιμεύοντας για τον ενταφιασμό των νεκρών.
Μέχρι τώρα βρέθηκαν τάφοι σε 2 υπόγεια : 200 άνθρωποι στον ένα και 150 στον άλλον, άνδρες, γυναίκες και παιδιά μαζί με τα στολίδια τους. Στολίδια από χαλκό, όμοια μ’ εκείνα από την απέναντι πλευρά της Αδριατικής, περιδέραια από ήλεκτρο από την Βαλτική, μυκηναϊκά κεραμικά και όπλα, τυπικά της κεντρο-ανατολικής Ευρώπης.


 Κι αυτά διότι οι κάτοικοι της περιοχής δεν ήσαν άλλοι από τους Μυκηναίους οι οποίοι υπήρξαν από τους πρώτους Έλληνες που έφτασαν στην δυτική Μεσόγειο ήδη από τον 16ο αι. π.Χ. (οκτώ αιώνες πριν δημιουργηθούν οι ελληνικές αποικίες).
Αυτοί λοιπόν οι κάτοικοι της περιοχής ήταν συνηθισμένοι να εμπορεύονται με όλο το γνωστό τότε κόσμο.

Η περιοχή της Απουλίας ήταν όπως και σήμερα η «πόρτα της Ευρώπης». Δια θαλασσίας οδού έφθαναν εδώ όλα τα αγαθά από την Ανατολή.
Έτσι ίσως έφθασαν και τα 2 αγάλματα ύψους μόλις λίγων εκατοστών που στόλιζαν τον τάφο ενός πολεμιστή (ή ίσως πρίγκιπα).
Το ελεφαντόδοντο είναι ευαίσθητο και μόνο στο Αιγαίο υπήρχαν χέρια ειδικά για να το δουλέψουν.
Μόνο εκεί υπήρχε κόσμος που μπορούσε να πραγματοποιήσει 2 τέτοια αγάλματα, από τα οποία το ένα έχει την μορφή ενός ανθρώπου τόσο ουσιώδη και σχηματική όσο και ανησυχητική, με τον φαλλό ίσιο, κι ένα στήριγμα στην θέση του κεφαλιού, όπου έμπαινε το κεφάλι ενός ταύρου, πρώτο πολιτισμικό μυστήριο…
Να είναι κατάλοιπο των Ελλήνων Κρητών που εγκαταστάθηκαν στο Σαλέντο και στην περιοχή του Δαύνου στην Ιταλία όταν, μετά τον θάνατο του Μίνωα που κυνηγούσε τον δραπέτη Δαίδαλο, δεν κατάφεραν να επιστρέψουν στην πατρίδα τους ; …

Το πρώτο άγαλμα


Το άλλο άγαλμα, με την μορφή ενός αγριογούρουνου τόσο ωραίο και κομψό, με αναλογίες τέλειες και με τις παραμικρές λεπτομέρειες, τις τρίχες και την ουρά, δεύτερο μυστήριο… Να είναι μήπως κάποιος από τους συντρόφους του Οδυσσέως που, σύμφωνα με τον μύθο, μεταμόρφωσε η Κίρκη σε χοίρους …;
Το μυστήριο της καταγωγής των δύο αυτών ευρημάτων λύθηκε με την παρουσίασή τους στις 22 Ιουνίου στο Μπάρι.

Το δεύτερο άγαλμα

Επιστημονική φαντασία, χαρακτήρισαν πριν 30 χρόνια το σύγγραμμα του Lorenzo Braccesi καθηγητή της Ελληνικής Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο της Πάδοβας, όταν μιλούσε για Μυκηναίους ναυτικούς που έπλεαν στην Αδριατική για ν’ αποκτήσουν ήλεκτρον και μέταλλα από την Β. Ευρώπη.


Τότε το «όπλο» του κ. Braccesi ήταν τα βιβλία με τους ελληνικούς μύθους, και τα κατορθώματα των ηρώων Διομήδη, Αντήνορα και Φείδωνα στις ακτές του Μεγάλου Κόλπου.


Αλλά μετά λίγα χρόνια, με την ανακάλυψη των πρώτων μυκηναϊκών κεραμικών σε όλες τις ακτές της Αδριατικής έως του βορειότερου σημείου της, οι μύθοι επιβεβαιώθηκαν.

Γιατί μύθος είναι τελικά «χίλιες φωνές αλήθειας».


ΤΑ ΕΥΡΗΜΑΤΑ


Trinitapoli (FG), Madonna di Loreto, Ipogeo degli Avori, idoletti dell’età del Bronzo (1500 a.C.)


Τρινακρία, Ερείπια στην Ηράκλεια Μινώα. 


Η Ηράκλεια – Μινώα είναι προϊστορική πόλη της νότιας ακτής της Τρινακρίας (έτσι ονομάζονταν η Σικελία στην αρχαιότητα από τους Έλληνες, λόγω του σχήματός της), 25 χιλιόμετρα από τον Ακράγαντα. Ιδρύθηκε από Κρήτες, όταν ο βασιλεύς Μίνωας ήρθε στο νησί ψάχνοντας να βρει τον Δαίδαλο. Λίγο πριν το 500 π.Χ. η πόλη κατελήφθη από τους Λακεδαιμόνιους, με αρχηγό τον Ευρυλέοντα, και μετονομάσθηκε σε Ηράκλεια. Ορισμένοι αρχαίοι συγγραφείς την αναφέρουν και με τα δύο ονόματά τους.

Β) Έναρξη Μυκηναϊκής παρουσίας στην Ιταλία – (16ος – 11ος αι. π.Χ.).

Νεώτερα ευρήματα τοποθετούν χρονολογικά την Μυκηναϊκή παρουσία στην Ιταλία στον 16ο αι. π.Χ.
Οι Μυκηναίοι, με τους Μινωΐτες να υπερισχύουν στην αγορά της ανατολικής Μεσογείου, θα στραφούν από τον 16ο αι. π.Χ. στην αγορά της Δύσης και συγκεκριμένα της Ιταλίας.
Πρωτοεμφανίζονται στο νότιο Τυρρηνικό Πέλαγος : Αιόλια Νησιά, Καλαβρία, Νάπολη, αλλά και στο Αδριατικό πέλαγος και ιδιαίτερα στην περιοχή της Απουλίας.
Στόχος τους το εμπόριο και η πρόσβαση και εκμετάλλευση των πρώτων υλών (και ιδιαίτερα του χαλκού) των περιοχών αυτών.
Την περίοδο μεταξύ 16ου και 15ου αι. π.Χ. θα επιλέξουν και θα εγκαταστήσουν εμπορικές θέσεις σε περιοχές προσπελάσιμες από ξηρά και θάλασσα, ώστε να είναι εύκολη η μεταφορά των πρώτων υλών από ξηράς, και των προς ανταλλαγή μυκηναϊκών εμπορευμάτων από θάλασσα.

ΘΕΣΕΙΣ ΟΠΟΥ Η ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΚΗ ΣΚΑΠΑΝΗ ΕΧΕΙ ΦΕΡΕΙ ΣΤΟ ΦΩΣ ΜΥΚΗΝΑΪΚΑ ΕΥΡΗΜΑΤΑ


Χάρτης της ιταλικής χερσονήσου με θέσεις μυκηναϊκών ευρημάτων

1. ΦΟΝΤΟ ΠΑΒΙΑΝΙ
2. ΦΑΜΠΡΙΚΑ ΝΤΕΙ ΣΟΤΣΙ
3. ΜΟΝΤΑΝΙΑΝΑ
4. ΦΡΑΤΕΖΙΝΑ
5. ΑΝΚΩΝΑ
6. ΤΡΕΤΣΑΝΟ
7. ΠΙΕΝΤΙΛΟΥΚΟ
8. ΛΟΥΝΙ ΣΟΥΛ ΜΙΝΙΟΝΕ
9. ΜΟΝΤΕ ΡΟΒΕΛΛΟ
10. ΣΑΝ ΤΖΙΟΒΕΝΑΛΕ
11. ΚΑΖΑΛΕ ΝΟΥΟΒΟ
12. ΒΙΒΑΡΑ
13. ΙΣΚΙΑ
14. ΕΜΠΟΛΙ
15. ΠΕΣΤΟΥΜ
16. ΠΟΛΛΑ
17. ΠΡΑΓΙΑ Α ΜΑΡΕ
18. ΣΑΝΤΑ ΝΤΟΜΕΝΙΚΑ ΝΤΙ ΡΙΚΑΡΝΤΙ
19. ΠΑΝΑΡΕΑ
20. ΛΙΠΑΡΕΣ
21. ΣΑΛΙΝΑ
22. ΦΙΛΙΚΟΥΝΤΙ
23. ΟΥΣΤΙΚΑ
24. ΜΑΝΑΚΟΡΕ
25. ΜΟΛΙΝΕΛΛΑ
26. ΚΟΠΠΑ ΝΕΒΙΓΚΑΤΑ
27. ΤΟΠΠΟ ΝΤΑΓΚΟΥΤΣΟ
28. ΤΡΑΝΙ
29. ΜΠΑΡΙ
30. ΤΖΙΟΒΙΝΑΤΣΟ
31. ΣΑΝΤΑ ΣΑΜΠΙΝΑ
32. ΠΟΥΝΤΑ ΛΕ ΤΕΡΡΑΡΕ
33. ΣΟΥΡΜΠΟ
34. ΟΤΡΑΝΤΟ
35. ΛΕΟΥΚΑ
36. ΠΑΡΑΜΠΙΤΑ
37. ΠΟΡΤΟ ΤΣΕΖΑΡΕΟ/ΣΚΑΛΟ ΝΤΙ ΦΟΥΡΝΟ
38. ΑΒΕΤΡΑΝΑ
39. ΟΡΙΑ
40. ΤΟΡΡΕ ΚΑΣΤΕΛΛΟΥΤΣΙΑ
41. ΠΟΡΤΟ ΠΕΡΟΝΕ
42. ΣΑΤΥΡΙΟΝ
43. ΤΑΡΑΝΤΑΣ (ΣΚΟΛΙΟ ΝΤΕΛ ΤΟΝΝΟ, ΣΑΝ ΝΤΟΜΕΝΙΚΟ)
44. ΚΟΤΣΟ ΜΑΡΤΖΙΟΤΤΑ
45. ΠΑΛΑΤΖΙΑΝΟ
46. ΤΙΜΜΑΡΙ
47. ΣΑΝ ΒΙΤΟ
48. ΤΕΡΜΙΤΙΟ
49. ΦΡΑΝΚΑΒΙΛΛΑ ΜΑΡΙΤΤΙΜΑ
50. ΜΠΡΟΛΙΟ ΝΤΙ ΤΡΕΜΠΙΖΑΤΣΕ
51. ΤΟΡΡΕ ΝΤΕΛ
52. ΚΑΠΟ ΠΙΚΚΟΛΟ
53. ΣΕΡΡΑ ΟΡΛΑΝΤΟ
54. ΒΑΛΣΑΒΟΪΑ
55. ΜΟΛΙΝΕΛΛΟ
56. ΘΑΨΟΣ
57. ΣΥΡΑΚΟΥΣΕΣ
58. ΠΛΗΜΜΥΡΙΟΝ
59. ΜΑΤΡΕΝΣΑ
60. ΚΟΤΣΟ ΝΤΕΛ ΠΑΝΤΑΝΟ
61. ΦΛΟΡΙΝΤΙΑ
62. ΠΑΝΤΑΛΙΚΑ
63. ΚΑΒΑ ΚΑΝΑ ΜΠΑΡΜΠΑΡΑ
64. ΜΟΝΤΕ ΣΑΛΛΙΑ
65. ΜΠΟΥΣΕΜΙ
66. ΚΑΝΑΤΕΛΛΟ
67. ΜΙΛΕΝΑ
68. ΚΑΛΝΤΑΡΕ
69. ΑΚΡΑΓΑΝΤΑΣ
70. ΜΠΟΡΓΚ’ ΙΝ-ΝΑΝΤΟΥΡ
71. ΑΛΜΠΟΥΤΣΙΟΥ
72. ΣΑ ΜΑΝΤΡΑ’ Ε ΣΑ ΤΖΙΟΥΑ
73. ΣΑΝΤ’ ΑΝΤΙΟΚΟ ΝΤΙ ΜΠΙΖΑΡΤΣΙΟ
74. ΠΟΤΣΟΜΑΤΖΙΟΡΕ
75. ΟΡΟΣΕΪ
76. ΡΙΟ ΛΟΚΟΥΛΑ
77. ΝΟΥΟΡΟ
78. ΠΕΡΝΤΑ’ Ε ΦΛΟΡΙΣ
79. ΤΕΡΤΕΝΙΑ
80. ΝΤΟΜΟΥ Σ’ ΟΡΚΟΥ
81. ΑΝΤΙΓΚΟΡΙ
82. ΚΑΠΟΤΕΡΡΑ
83. ΑΣΕΜΙΝΙ
84. ΝΕΤΣΙΜΟΠΟΥΤΣΟΥ
85. ΓΚΟΝΟΣΦΑΝΑΝΤΙΓΚΑ
86. ΜΠΑΡΟΥΜΙΝΙ
87. ΣΕΡΡΑ ΙΛΙΞΙ
88. ΑΜΠΙΝΙ
89. ΘΑΡΡΟΣ

Στο ανταλλακτικό εμπόριο που θα αναπτυχθεί, οι Μυκηναίοι θα εμπορευτούν και θα ανταλλάξουν προϊόντα μυκηναϊκής κατασκευής και αντικείμενα προερχόμενα από την Εγγύς Ανατολή με τις πολύτιμες πρώτες ύλες και τα μέταλλα από τις περιοχές αυτές.
Τον 14ο με 13ο αι. π.Χ. θα ελαττωθούν οι θέσεις τους στο Τυρρηνικό Πέλαγος, θα αυξηθούν στις περιοχές της Απουλίας της Καλαβρίας και της Σικελίας, ενώ θα ανακαλύψουν την Σαρδηνία : περιοχή πλούσια σε μεταλλεύματα.
Την εποχή αυτή θα καταρρεύσει η ηγεμονία των Μινωϊτών στο Αιγαίο και ο Μυκηναϊκός πολιτισμός θα γνωρίσει το μέγιστο της ακμής του.
Τον 12ο με 11ο αι. π.Χ. οι θέσεις όπου παρουσιάζονται μυκηναϊκά ευρήματα περιορίζονται στην περιοχή του κόλπου του Τάραντα και στην νότια Σαρδηνία, με ελάχιστα ίχνη στην Σικελία και στα Αιόλια Νησιά.

Πόλη της ΝΔ Τρινακρίας, ιδρύθηκε από τα Υβλαία Μέγαρα το 625 π.Χ. περίπου. Κατεστράφη από τους Καρχηδόνιους το 409 π.Χ., επανεκτίσθη και κατεστράφη ολοκληρωτικώς το 250 π.Χ. Οι κάτοικοί της μετεφέρθησαν στο Λιλύβαιο.
Η ανακάλυψη του σιδήρου, ως φθηνότερη και πιο διαδεδομένη πρώτη ύλη στην κατασκευή όπλων, θα γίνει η αιτία να χάσουν οι Μυκηναίοι το πλεονέκτημα του ανταλλακτικού εμπορίου, μιας και θα παύσει πλέον η σχέση εξάρτησης από την πρώτη ύλη που διακινούσαν μέχρι τότε.

Τα μυκηναϊκά ανάκτορα θα χάσουν την επιρροή τους πάνω στις μικρές πόλεις και θα περάσουν στο προσκήνιο οι πρώτες πόλεις-κράτη. Τον 10ο με 9ο αι. π.Χ., οι μεγάλοι πολιτισμοί της Εποχής του Χαλκού θα παραδοθούν στην λήθη. Η ιστορική αυτή περίοδος θα ονομαστεί αργότερα από τους «μελετητές των πολιτισμών» «ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΜΕΣΑΙΩΝΑΣ».

Τον 9ο με 8ο αι. π.Χ., οι Έλληνες θα ακολουθήσουν τα θαλάσσια μονοπάτια των Μυκηναίων και θα ξεχυθούν στο Αιγαίο, προς εύρεση σιδήρου αυτήν την φορά. Δεν θα περιοριστούν στις εμπορικές επισκέψεις των περιοχών αυτών, αλλά θα ιδρύσουν νέες πόλεις σε όλες τις ακτές της Μεσογείου : από Ισπανία και Ιταλία μέχρι Αφρική και Συροπαλαιστίνη.
Ως πρώτη ελληνική αποικία στην Δυτική Μεσόγειο, θεωρούνται οι Πιθηκούσες, η σημερινή Νήσος Ίσκια στον Κόλπο της Ν(ε)άπολης, από τους Χαλκιδείς της Εύβοιας το 760 με 750 π.Χ.

ΕΠΙ ΠΟΝΤΟΝ ΠΛΑΖΟΜΕΝΟΙ…

Τρινακρία, Σελινούς, θέα από την ακρόπολη της πόλεως.Τέμπερα με ακρυλικό σε ξύλο, 35 x 50 εκ. Έργο του ζωγράφου Αλέκου Λεβίδη


«Επί πόντον πλαζόμενοι » , περιπλανώμενοι στην θάλασσα : έτσι περιγράφει ο Όμηρος τους συντρόφους του Οδυσσέα ανάμεσα στα κύματα, στην προσπάθειά τους να επιστρέψουν στην πατρίδα. Έτσι ήταν πριν και μετά τον Οδυσσέα εκείνοι οι «οδύσσειοι» που, άφοβοι, αντιμετώπισαν τα πέλαγα στο ταξίδι τους προς την Δύση.
Πρώτα οι Κρητικοί που άφησαν εκεί, μαζί με το λείψανο του βασιλιά τους Μίνωα, και τα πλούσια ίχνη της παρουσίας τους στις ακτές της νότιας Σικελίας. Έπειτα οι Μυκηναίοι που, αναζητώντας μέταλλα, γέμισαν με σταθμούς τις ακτές τις Απουλίας, της Καλαβρίας, τις Σικελίας και, νικώντας την Σκύλλα και την Χάρυβδη, εισήλθαν στο Τυρρηνικό Πέλαγος.

Πρέπει να αναφέρουμε ότι ήδη αρκετούς αιώνες πριν να εγκατασταθούν μόνιμα οι Ευβοείς στην Πιθηκούσσα (Ίσκια), προσβλέποντας στην στυπτηρία και τον σίδηρο της Τοσκάνης, η Κάτω Ιταλία, οι νήσοι του Αιόλου και η Σικελία αποτέλεσαν την φυσική γέφυρα για τους ναυτικούς και τους εμπόρους, οι οποίοι έστρεφαν την ριψοκίνδυνη πλώρη τους από το Αιγαίο προς την πλούσια σε χαλκό Σαρδηνία και την μακρινή Ταρτησσό, στην ατλαντική ακτή της Ιβηρικής χερσονήσου, όπου έφτανε ο πολύτιμος κασσίτερος από τις Κασσιτερίδες (τα Βρετανικά νησιά).

Ως εκ τούτου ήταν φυσικό να είναι η Κάτω Ιταλία και η Σικελία οι πλησιέστεροι και προτιμότεροι σταθμοί όταν, στα μέσα περίπου του 8ου αι. π.Χ., η αύξηση του πληθυσμού, η ένδεια γης, οι κοινωνικές αντιθέσεις, η παρουσία αρχηγών που είχαν τα μέσα και το κύρος να οδηγήσουν εκστρατείες με ανθρώπους ριψοκίνδυνους, των οποίων είχαν κατορθώσει να εξάψουν την φαντασία, άρχισαν να «κτίζουν» τον Ελληνισμό της Δύσης.
Από την Εύβοια, τις Κυκλάδες, την Μεγαρίδα, την Κορινθία, την Αχαΐα, την δυτική Λοκρίδα και ακόμη και από την Κρήτη και την Ρόδο, Έλληνες κινήθηκαν, αυτήν την φορά για να «μεταφυτευτούν» πέρα από την Μεγάλη Θάλασσα και δεν γνώριζαν, ταξιδεύοντας, λίγοι μα θαρραλέοι, με τα μικρά τους άφρακτα πλοία, ότι θα δημιουργούσαν έναν από τους λαμπρότερους πολιτισμούς της Μεσογείου.

Τρινακρία, η αρχαία αγορά της Μοργαντίνα, αποικίας των Χαλκιδέων.Αυγοτέμπερα με λάδι σε ξύλο, 35 x 50 εκ. Έργο του ζωγράφου Αλέκου Λεβίδη


Θα έκτιζαν πόλεις, θα οικοδομούσαν μνημεία, θα δημιουργούσαν πλούτη που θα έκαναν αυτά της μικρής πατρίδας που είχαν αφήσει πίσω τους να μοιάζουν φτωχά, πατρίδες με τις οποίες, όμως, οι δεσμοί παρέμειναν πάντα πολύ στενοί και δεν χρειάζεται να θυμίσουμε εδώ τον Αισχύλο, τον Πίνδαρο ή τον Πλάτωνα.
Η διακίνηση ιδεών και ανθρώπων καθιστούσε πάντοτε ενιαίο τον ελληνισμό της πατρίδας, ανατολικό και δυτικό, και του έδωσε μια γλώσσα δική του, αν και με διαφορές στην προφορά.


Γι’ αυτό τα ερείπια που εικονίζονται σε αυτό το Ημερολόγιο, περισσότερο από Σικελικά ή της Μεγάλης Ελλάδας – και καμιά φορά και φοινικικά, αφού στην Σικελία η Καρχηδών, συχνά κυρίαρχη πολιτική δύναμη, ήταν υποταγμένη από πολιτιστική άποψη – είναι «ελληνικά».

Και δεν εξαφανίστηκε η ελληνικότητα με την κυριαρχία της Ρώμης, αφού ελληνικά συνέχισαν να μιλούν και στην Σικελία – και οι Συρακούσες υπήρξαν η πρωτεύουσα, έστω και για λίγα χρόνια, της βυζαντινής αυτοκρατορίας – και ακόμη αργότερα στα λεγόμενα «βασιλειανά» μοναστήρια της Καλαβρίας και είναι φυσικό που, κάτω από το βάρος της ημισελήνου, βρήκαν καταφύγιο στην Κάτω Ιταλία και την Σικελία από την εποχή του Σκενδέρμπεη (Γ. Καστριώτης), αυτά τα ελληνόφωνα κέντρα που κράτησαν ζωντανή την θύμηση της πατρίδας. Ακριβώς όπως εκείνοι που πολλούς αιώνες δίδαξαν στην Μεγάλη Ελλάδα και την Σικελία την τέχνη να κατασκευάζουν πόλεις και να υψώνουν μνημεία αιώνιων πολιτισμών.

«Οι τόποι του Ελληνισμού της Δύσης» – μπορούμε να κλείσουμε με τα λόγια του Roger Peyrefitte – «μας δίνουν, εκτός από τις αναμνήσεις, και μαθήματα. Σε μια εποχή που μας επαναλαμβάνουν συνεχώς ότι οι πολιτισμοί είναι θνητοί, οι τόποι αυτοί μας αποδεικνύουν ότι υπάρχουν πολιτισμοί αθάνατοι.
Αυτά τα μνημεία που γλίτωσαν μετά από τόσους αιώνες και από τόσες γενεές ανθρώπων, θα διαρκέσουν ίσως όσο και η ανθρωπότητα. Θα της θυμίζουν τις αρετές της ομορφιάς, του μέτρου, της σιωπής».

   ΚΕΦΑΛΑΙΟ Β   

Τρινιτάπολη- Αρχαιολογικό Πάρκο Εποχής του Χαλκού, 1500 π.Χ. 
 Η περιοχή με τους αινιγματικούς υπόγειους ναούς που βγήκαν μέσα από ασβεστώλιθικά βράχια και είναι ηλικίας 3.700 ετών.


Η έννοια του χώρου θυμίζει τις σύγχρονες μυκηναϊκές δομές που δημιουργήθηκαν στην  Ελλάδα οι οποίες περιλαμβάνουν ένα διάδρομο με απότομη πρόσβαση ( δρόμος ), που ακολουθείται από ένα στενό πέρασμα (Στόμιο ), που οδηγούν στο κεντρικό περιβάλλον, μια μεγάλη αίθουσα που δίνει πρόσβαση σε ένα κάτω διαμέρισμα.Επιπλέον, πολλά είναι τα  Ίχνη που υπάρχουν των επαφών μεταξύ των Ανθρώπων της περιοχής και Μυκηναίων στις  Ακτές, αυτές δε πολύ πριν Από τον πρώτο ελληνικό αποικισμό .






Η έννοια του  χώρου θυμίζει τις σύγχρονες τους μυκηναϊκές δομές που δημιουργήθηκαν στην Ελλάδα , οι οποίες περιλαμβάνουν ένα διάδρομο με κεκλιμένη ημι-απότομη πρόσβαση ( δρόμος ), που ακολουθείται από ένα στενό πέρασμα ( Στόμιο -stomion ), ο οποίος δρόμος οδηγεί στο κεντρικό περιβάλλον, μια μεγάλη αίθουσα που δίνει πρόσβαση σε ένα  διαμέρισμα από κάτω .

Επιπλέον, είναι πολλά  τα  ίχνη επαφών που υπάρχουν μεταξύ των πληθυσμών των  εκεί κατοίκων  και των Μυκηναίων στον παράκτιο κυρίως χώρο της ανατολικής Ιταλικής χερσονήσου  πολύ πριν από τον λεγόμενο πρώτο ελληνικό αποικισμό .


Σε αυτά τα υπόγεια (hypogea) έχουν εντοπιστεί και εννέα ταφικά στοιχεία αυτού  του οικισμού  και  είναι ακόμα ένα μυστήριο, όπου, δεδομένου ότι οι μέχρι τώρα χώροι που έχουν βρεθεί έχουν εκπληρώσει, σε διαφορετικά χρονικά στάδια, μια μόνον  χρήση που είναι αποκλειστικά τελετουργική ή ταφική .


Συνεχίζοντας το θέμα της Εποχής του Χαλκού του πολιτισμού, στην Trinitapoli – ακριβώς μέσα στην υγρή ζώνη του Saline – υπάρχει ένα από τα πιο σημαντικά ιστορικά στοιχεία για την περιοχή στην οποία η παραγωγή σε θαλασσινό αλάτι είναι ένα από τα κύρια παραγωγικά επαγγέλματα.




Ταφικό σκάμμα με διάδρομο και πλάγιο θαλαμίσκο στην ανατολική θέση του θαλάμου του τάφου μυκηναϊκής μορφής στην Ιταλική



ΜΥΚΗΝΑΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΑΠΟ ΤΑ ΕΥΡΗΜΑΤΑ ΤΗΣ ΠΕΡΙΟΧΗΣ



Οι βασικοί διάδρομοι από το Αιγαίο στην ιταλική χερσόνησο 


Μυκηναϊκά ευρήματα από την νήσο Ισχία ( Πιθυκούσες)-Μουσείο του Λίπαρι Το Λίπαρι (ιταλικά Lipari, αρχ. ελληνικά Μελιγουνίς και Λιπάρα μία από τις Αιολίδες νήσους ) είναι ηφαιστειογενές νησί της νότιας Ιταλίας ευρισκόμενο στη νότια Τυρρηνική Θάλασσα, 16 ναυτικά μίλια βόρεια της Σικελίας.

Μυκηναϊκά ευρήματα από την νήσο Ισχία ( Πιθυκούσα )


Μυκηναϊκά ευρήματα από την ανατολική ακτή της Ιταλικής χερσονήσου 

Μυκηναϊκά ευρήματα κοντά στο Λέτσε περιοχή ROCA VECCHIA 

Εισηγμένη κεραμική με τροχό στην περιοχή ROCA VECCHIA



Εύρημα από την περιοχή από κάποιο είδος σκεύους με κεφαλή πάπιας
Μία μυκηναϊκή κύμβη με κεφαλή πάπιας από ορεία κρύσταλλο  μινωϊκή λιθοτεχνία από τις Μυκήνες Ταφικός Κύκλος Β 16ος αι. π.Χ.  Ε.Α.Μ.
Μυκηναϊκά ευρήματα κοντά στο Λέτσε περιοχή ROCA VECCHIA 



Μυκηναϊκά ευρήματα κοντά στο Λέτσε περιοχή ROCA VECCHIA 




Περιοχές με Μυκηναϊκά  ευρήματα της Εποχής του Χαλκού 
Μυκηναϊκά Εύρηματα από μπρούτζο από την Τρινιτάπολη







 Trinitapoli – ακριβώς μέσα στην υγρή ζώνη του Saline 


Αυτός είναι ο αρχαιολογικός χώρος των δεξαμενών στα δυτικά της, όπου, μόλις τρία μέτρα κάτω από την επιφάνεια της θάλασσας, βρέθηκαν κάποια εγκύκλιες πλατφόρμες διαφορετικού πλάτους συνοδευόμενες από οπές τρύπες, ίσια κανάλια και τάφρους οριοθέτησης, κάτι το οποίο ερμηνεύεται από τους μελετητές ως δομές από μέρος ενός εργοστασίου εκμετάλλευσης θαλασσινού αλατιού που χρονολογείται στην Εποχή του Χαλκού, αν και – σύμφωνα με επιφανειακά ευρήματα – η περιοχή έχει αποκαλύψει τέσσερις φάσεις κατοίκησης που αναφέρονται επίσης σε προγενέστερες εποχές ,Νεολιθική , 6-5 η χιλιετία και μετά και εν συνεχεία έως την ελληνιστική εποχή .


Τρινιτάπολη 


 Η σύνδεση αυτού του τόπου με την παραγωγή αλατιού είναι ιδιαίτερα σημαντική γιατί αποδεικνύει για άλλη μια φορά τη σημασία της διατροφής στην πιο απομακρυσμένη αρχαιότητα :

Ήδη από τα 10.000 χρόνια πριν, το αλάτι είχε πράγματι ένα σημαντικό ρόλο στη διατήρηση της σπουδαιότητος αυτής καθώς και να αναγνωρίζεται ως οικονομική αξία στις συναλλαγές της οποίας ήταν πρωταγωνιστής, από την πρωτοπορία, στις εμπορικές οδούς της Μέσης Ανατολής και της Μεσογείου.

ΤΕΛΟΣ 

 ΓΙΑ ΤΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ Α :
– Καθηγητής Antonino Di Vita. Διευθυντής της Ιταλικής Αρχαιολογικής Σχολής Αθηνών (Από τον πρόλογο του Ημερολογίου του έτους 2000 του Ομίλου Εταιριών ΗΡΑΚΛΗΣ).

ΠΗΓΗ κειμένων, φωτογραφιών και σχεδίων :Α

ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΑΓΓΕΛΟΠΟΥΛΟΣ : «ΠΡΟΪΣΤΟΡΙΚΕΣ ΑΠΟΙΚΙΕΣ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ – ΤΟΜΟΣ Α’ : ΕΥΡΩΠΗ» εκδ. ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΣΚΕΨΙΣ 1999,
Ημερολόγιο του έτους 2000 του Ομίλου Εταιριών ΗΡΑΚΛΗΣ,
ΓΕΩΓΡΑΦΙΚΟΣ ΑΤΛΑΣ ΗΠΕΙΡΩΝ εκδόσεις Ι. Ρέκου & Σία και
άρθρο του Tsao Cevoli (Αρχαιολόγος) – μετάφραση Βιολέττας Ζεύκη – στο περιοδικό «CORPUS» τ. 28 (Ιούνιος 2001) σελ. 40.
Ευχαριστώ την Στέλλα Τόπακα της «ΑΓΕΤ ΗΡΑΚΛΗΣ» για την βοήθεια και την ευγενική προσφορά της. (ΟΙ ΠΙΝΑΚΕΣ ΖΩΓΡΑΦΙΚΗΣ από το Ημερολόγιο του έτους 2000 του Ομίλου Εταιριών ΗΡΑΚΛΗΣ)

ΠΗΓΗ κειμένων, εικόνας και φωτογραφιών :Β

ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΑΓΓΕΛΟΠΟΥΛΟΣ : «ΠΡΟΪΣΤΟΡΙΚΕΣ ΑΠΟΙΚΙΕΣ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ – ΤΟΜΟΣ Α’ : ΕΥΡΩΠΗ» εκδόσεις ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΣΚΕΨΙΣ 1999,
Ημερολόγιο του έτους 2000 του Ομίλου Εταιριών ΗΡΑΚΛΗΣ,
άρθρο στο περιοδικό «ΙΣΤΟΡΙΟΓΝΩΣΙΑ» τ. 39 (Ιουλ. – Αυγ. 2001) σελ. 82 και
άρθρο στην εφημερίδα «La Repubblica» φ. 21/6/2001,
ενώ ο χάρτης της περιοχής προέρχεται από τον Microsoft® ENCARTA Interactive World Atlas 2003.
ΚΑΙ WWW.ARCHEOPUGLIA.BENICULTURALI.IT

ΝΙΚΟΛΤΣΗΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ ΕΡΕΥΝΗΤΗΣ-ΝΑΟΥΣΑ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ-2008
ΟΙ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ ΜΟΥ ΣΤΟ ΠΑΡΟΝ ΘΕΜΑ ΑΠΟΤΕΛΟΥΝ ΜΕΡΟΣ ΜΙΑΣ ΣΕΙΡΑΣ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΩΝ ΜΕ ΤΙΤΛΟ Ο ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΣ ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ,

ΠΡΩΤΗ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΕΛΛΗΝΩΝ ΔΙΚΤΥΟ 2011
ΠΡΟΣΘΗΚΗ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΩΝ ΑΡΧΑΙΟΓΝΩΜΩΝ


ΓΙΑ ΤΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ Β:

  • www.famedisud.it
  • Ομάδα ανασκαφής Trinitapoli  Αρχαιολογικό Πάρκο  Hypogeum
  • ΥΠ.ΠΟ ΙΤΑΛΙΑΣ 
  • www.archeobo.arti.beniculturali.it

Πηγή έρευνας από: http://ellinondiktyo.blogspot.gr/2017/12/blog-post_7.htmlΜΥΚΗΝΑΙΟΙ ΣΤΗΝ ΙΤΑΛΙΑ ΚΑΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΚΡΗΤΕΣ

 

Νεώτερες αρχαιολογικές έρευνες αποκαλύπτουν την παρουσία των Μυκηναίων στην Ιταλία από τον 16ο αι. π.Χ.«Το μυστήριο των ελληνικών μύθων κρυμμένο σε δύο αγαλματάκια» μια ανακάλυψη αρχαιολογική, μια ακόμη «παγκόσμια πρώτη», όπως λέγεται, που μπορεί να βοηθήσει να ξαναγραφτεί η αρχαία ιστορία, έγινε πριν λίγο καιρό  στην Τρινιτάπολη , κοντά στην εκβολή του ποταμού Οφάντου στην αρχαία Δαυνία ανάμεσα στο Μπάρι και το Γκαργκάνο.


   ΚΕΦΑΛΑΙΟ Α   

Α) Πρώιμη παρουσία Μυκηναίων – Ιταλία (16ος αι. π.Χ.).

Τα σημαντικά αυτά ευρήματα ήρθαν στο φως από την αρχαιολόγο Anna Maria Tunzi η οποία από το 1987 σκάβει στην περιοχή με τους αινιγματικούς υπόγειους ναούς που βγήκαν μέσα από ασβεστώδη βράχια και είναι ηλικίας 3.700 ετών.

Χάρτης της περιοχής

Αυτοί είναι χώροι πολύ ευρείς με ένα στενό διάδρομο για είσοδο και οι οποίοι χρησίμευαν μόνο για τελετές εξευμενισμού. Κάποια στιγμή σφραγίστηκαν, για να ξανανοίξουν μετά από γενεές ολόκληρες, γύρω στα 1.400 π.Χ. χρησιμεύοντας για τον ενταφιασμό των νεκρών.
Μέχρι τώρα βρέθηκαν τάφοι σε 2 υπόγεια : 200 άνθρωποι στον ένα και 150 στον άλλον, άνδρες, γυναίκες και παιδιά μαζί με τα στολίδια τους. Στολίδια από χαλκό, όμοια μ’ εκείνα από την απέναντι πλευρά της Αδριατικής, περιδέραια από ήλεκτρο από την Βαλτική, μυκηναϊκά κεραμικά και όπλα, τυπικά της κεντρο-ανατολικής Ευρώπης.


 Κι αυτά διότι οι κάτοικοι της περιοχής δεν ήσαν άλλοι από τους Μυκηναίους οι οποίοι υπήρξαν από τους πρώτους Έλληνες που έφτασαν στην δυτική Μεσόγειο ήδη από τον 16ο αι. π.Χ. (οκτώ αιώνες πριν δημιουργηθούν οι ελληνικές αποικίες).
Αυτοί λοιπόν οι κάτοικοι της περιοχής ήταν συνηθισμένοι να εμπορεύονται με όλο το γνωστό τότε κόσμο.

Η περιοχή της Απουλίας ήταν όπως και σήμερα η «πόρτα της Ευρώπης». Δια θαλασσίας οδού έφθαναν εδώ όλα τα αγαθά από την Ανατολή.
Έτσι ίσως έφθασαν και τα 2 αγάλματα ύψους μόλις λίγων εκατοστών που στόλιζαν τον τάφο ενός πολεμιστή (ή ίσως πρίγκιπα).
Το ελεφαντόδοντο είναι ευαίσθητο και μόνο στο Αιγαίο υπήρχαν χέρια ειδικά για να το δουλέψουν.
Μόνο εκεί υπήρχε κόσμος που μπορούσε να πραγματοποιήσει 2 τέτοια αγάλματα, από τα οποία το ένα έχει την μορφή ενός ανθρώπου τόσο ουσιώδη και σχηματική όσο και ανησυχητική, με τον φαλλό ίσιο, κι ένα στήριγμα στην θέση του κεφαλιού, όπου έμπαινε το κεφάλι ενός ταύρου, πρώτο πολιτισμικό μυστήριο…
Να είναι κατάλοιπο των Ελλήνων Κρητών που εγκαταστάθηκαν στο Σαλέντο και στην περιοχή του Δαύνου στην Ιταλία όταν, μετά τον θάνατο του Μίνωα που κυνηγούσε τον δραπέτη Δαίδαλο, δεν κατάφεραν να επιστρέψουν στην πατρίδα τους ; …

Το πρώτο άγαλμα


Το άλλο άγαλμα, με την μορφή ενός αγριογούρουνου τόσο ωραίο και κομψό, με αναλογίες τέλειες και με τις παραμικρές λεπτομέρειες, τις τρίχες και την ουρά, δεύτερο μυστήριο… Να είναι μήπως κάποιος από τους συντρόφους του Οδυσσέως που, σύμφωνα με τον μύθο, μεταμόρφωσε η Κίρκη σε χοίρους …;
Το μυστήριο της καταγωγής των δύο αυτών ευρημάτων λύθηκε με την παρουσίασή τους στις 22 Ιουνίου στο Μπάρι.

Το δεύτερο άγαλμα

Επιστημονική φαντασία, χαρακτήρισαν πριν 30 χρόνια το σύγγραμμα του Lorenzo Braccesi καθηγητή της Ελληνικής Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο της Πάδοβας, όταν μιλούσε για Μυκηναίους ναυτικούς που έπλεαν στην Αδριατική για ν’ αποκτήσουν ήλεκτρον και μέταλλα από την Β. Ευρώπη.


Τότε το «όπλο» του κ. Braccesi ήταν τα βιβλία με τους ελληνικούς μύθους, και τα κατορθώματα των ηρώων Διομήδη, Αντήνορα και Φείδωνα στις ακτές του Μεγάλου Κόλπου.


Αλλά μετά λίγα χρόνια, με την ανακάλυψη των πρώτων μυκηναϊκών κεραμικών σε όλες τις ακτές της Αδριατικής έως του βορειότερου σημείου της, οι μύθοι επιβεβαιώθηκαν.

Γιατί μύθος είναι τελικά «χίλιες φωνές αλήθειας».


ΤΑ ΕΥΡΗΜΑΤΑ


Trinitapoli (FG), Madonna di Loreto, Ipogeo degli Avori, idoletti dell’età del Bronzo (1500 a.C.)


Τρινακρία, Ερείπια στην Ηράκλεια Μινώα. 


Η Ηράκλεια – Μινώα είναι προϊστορική πόλη της νότιας ακτής της Τρινακρίας (έτσι ονομάζονταν η Σικελία στην αρχαιότητα από τους Έλληνες, λόγω του σχήματός της), 25 χιλιόμετρα από τον Ακράγαντα. Ιδρύθηκε από Κρήτες, όταν ο βασιλεύς Μίνωας ήρθε στο νησί ψάχνοντας να βρει τον Δαίδαλο. Λίγο πριν το 500 π.Χ. η πόλη κατελήφθη από τους Λακεδαιμόνιους, με αρχηγό τον Ευρυλέοντα, και μετονομάσθηκε σε Ηράκλεια. Ορισμένοι αρχαίοι συγγραφείς την αναφέρουν και με τα δύο ονόματά τους.

Β) Έναρξη Μυκηναϊκής παρουσίας στην Ιταλία – (16ος – 11ος αι. π.Χ.).

Νεώτερα ευρήματα τοποθετούν χρονολογικά την Μυκηναϊκή παρουσία στην Ιταλία στον 16ο αι. π.Χ.
Οι Μυκηναίοι, με τους Μινωΐτες να υπερισχύουν στην αγορά της ανατολικής Μεσογείου, θα στραφούν από τον 16ο αι. π.Χ. στην αγορά της Δύσης και συγκεκριμένα της Ιταλίας.
Πρωτοεμφανίζονται στο νότιο Τυρρηνικό Πέλαγος : Αιόλια Νησιά, Καλαβρία, Νάπολη, αλλά και στο Αδριατικό πέλαγος και ιδιαίτερα στην περιοχή της Απουλίας.
Στόχος τους το εμπόριο και η πρόσβαση και εκμετάλλευση των πρώτων υλών (και ιδιαίτερα του χαλκού) των περιοχών αυτών.
Την περίοδο μεταξύ 16ου και 15ου αι. π.Χ. θα επιλέξουν και θα εγκαταστήσουν εμπορικές θέσεις σε περιοχές προσπελάσιμες από ξηρά και θάλασσα, ώστε να είναι εύκολη η μεταφορά των πρώτων υλών από ξηράς, και των προς ανταλλαγή μυκηναϊκών εμπορευμάτων από θάλασσα.

ΘΕΣΕΙΣ ΟΠΟΥ Η ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΚΗ ΣΚΑΠΑΝΗ ΕΧΕΙ ΦΕΡΕΙ ΣΤΟ ΦΩΣ ΜΥΚΗΝΑΪΚΑ ΕΥΡΗΜΑΤΑ


Χάρτης της ιταλικής χερσονήσου με θέσεις μυκηναϊκών ευρημάτων

1. ΦΟΝΤΟ ΠΑΒΙΑΝΙ
2. ΦΑΜΠΡΙΚΑ ΝΤΕΙ ΣΟΤΣΙ
3. ΜΟΝΤΑΝΙΑΝΑ
4. ΦΡΑΤΕΖΙΝΑ
5. ΑΝΚΩΝΑ
6. ΤΡΕΤΣΑΝΟ
7. ΠΙΕΝΤΙΛΟΥΚΟ
8. ΛΟΥΝΙ ΣΟΥΛ ΜΙΝΙΟΝΕ
9. ΜΟΝΤΕ ΡΟΒΕΛΛΟ
10. ΣΑΝ ΤΖΙΟΒΕΝΑΛΕ
11. ΚΑΖΑΛΕ ΝΟΥΟΒΟ
12. ΒΙΒΑΡΑ
13. ΙΣΚΙΑ
14. ΕΜΠΟΛΙ
15. ΠΕΣΤΟΥΜ
16. ΠΟΛΛΑ
17. ΠΡΑΓΙΑ Α ΜΑΡΕ
18. ΣΑΝΤΑ ΝΤΟΜΕΝΙΚΑ ΝΤΙ ΡΙΚΑΡΝΤΙ
19. ΠΑΝΑΡΕΑ
20. ΛΙΠΑΡΕΣ
21. ΣΑΛΙΝΑ
22. ΦΙΛΙΚΟΥΝΤΙ
23. ΟΥΣΤΙΚΑ
24. ΜΑΝΑΚΟΡΕ
25. ΜΟΛΙΝΕΛΛΑ
26. ΚΟΠΠΑ ΝΕΒΙΓΚΑΤΑ
27. ΤΟΠΠΟ ΝΤΑΓΚΟΥΤΣΟ
28. ΤΡΑΝΙ
29. ΜΠΑΡΙ
30. ΤΖΙΟΒΙΝΑΤΣΟ
31. ΣΑΝΤΑ ΣΑΜΠΙΝΑ
32. ΠΟΥΝΤΑ ΛΕ ΤΕΡΡΑΡΕ
33. ΣΟΥΡΜΠΟ
34. ΟΤΡΑΝΤΟ
35. ΛΕΟΥΚΑ
36. ΠΑΡΑΜΠΙΤΑ
37. ΠΟΡΤΟ ΤΣΕΖΑΡΕΟ/ΣΚΑΛΟ ΝΤΙ ΦΟΥΡΝΟ
38. ΑΒΕΤΡΑΝΑ
39. ΟΡΙΑ
40. ΤΟΡΡΕ ΚΑΣΤΕΛΛΟΥΤΣΙΑ
41. ΠΟΡΤΟ ΠΕΡΟΝΕ
42. ΣΑΤΥΡΙΟΝ
43. ΤΑΡΑΝΤΑΣ (ΣΚΟΛΙΟ ΝΤΕΛ ΤΟΝΝΟ, ΣΑΝ ΝΤΟΜΕΝΙΚΟ)
44. ΚΟΤΣΟ ΜΑΡΤΖΙΟΤΤΑ
45. ΠΑΛΑΤΖΙΑΝΟ
46. ΤΙΜΜΑΡΙ
47. ΣΑΝ ΒΙΤΟ
48. ΤΕΡΜΙΤΙΟ
49. ΦΡΑΝΚΑΒΙΛΛΑ ΜΑΡΙΤΤΙΜΑ
50. ΜΠΡΟΛΙΟ ΝΤΙ ΤΡΕΜΠΙΖΑΤΣΕ
51. ΤΟΡΡΕ ΝΤΕΛ
52. ΚΑΠΟ ΠΙΚΚΟΛΟ
53. ΣΕΡΡΑ ΟΡΛΑΝΤΟ
54. ΒΑΛΣΑΒΟΪΑ
55. ΜΟΛΙΝΕΛΛΟ
56. ΘΑΨΟΣ
57. ΣΥΡΑΚΟΥΣΕΣ
58. ΠΛΗΜΜΥΡΙΟΝ
59. ΜΑΤΡΕΝΣΑ
60. ΚΟΤΣΟ ΝΤΕΛ ΠΑΝΤΑΝΟ
61. ΦΛΟΡΙΝΤΙΑ
62. ΠΑΝΤΑΛΙΚΑ
63. ΚΑΒΑ ΚΑΝΑ ΜΠΑΡΜΠΑΡΑ
64. ΜΟΝΤΕ ΣΑΛΛΙΑ
65. ΜΠΟΥΣΕΜΙ
66. ΚΑΝΑΤΕΛΛΟ
67. ΜΙΛΕΝΑ
68. ΚΑΛΝΤΑΡΕ
69. ΑΚΡΑΓΑΝΤΑΣ
70. ΜΠΟΡΓΚ’ ΙΝ-ΝΑΝΤΟΥΡ
71. ΑΛΜΠΟΥΤΣΙΟΥ
72. ΣΑ ΜΑΝΤΡΑ’ Ε ΣΑ ΤΖΙΟΥΑ
73. ΣΑΝΤ’ ΑΝΤΙΟΚΟ ΝΤΙ ΜΠΙΖΑΡΤΣΙΟ
74. ΠΟΤΣΟΜΑΤΖΙΟΡΕ
75. ΟΡΟΣΕΪ
76. ΡΙΟ ΛΟΚΟΥΛΑ
77. ΝΟΥΟΡΟ
78. ΠΕΡΝΤΑ’ Ε ΦΛΟΡΙΣ
79. ΤΕΡΤΕΝΙΑ
80. ΝΤΟΜΟΥ Σ’ ΟΡΚΟΥ
81. ΑΝΤΙΓΚΟΡΙ
82. ΚΑΠΟΤΕΡΡΑ
83. ΑΣΕΜΙΝΙ
84. ΝΕΤΣΙΜΟΠΟΥΤΣΟΥ
85. ΓΚΟΝΟΣΦΑΝΑΝΤΙΓΚΑ
86. ΜΠΑΡΟΥΜΙΝΙ
87. ΣΕΡΡΑ ΙΛΙΞΙ
88. ΑΜΠΙΝΙ
89. ΘΑΡΡΟΣ

Στο ανταλλακτικό εμπόριο που θα αναπτυχθεί, οι Μυκηναίοι θα εμπορευτούν και θα ανταλλάξουν προϊόντα μυκηναϊκής κατασκευής και αντικείμενα προερχόμενα από την Εγγύς Ανατολή με τις πολύτιμες πρώτες ύλες και τα μέταλλα από τις περιοχές αυτές.
Τον 14ο με 13ο αι. π.Χ. θα ελαττωθούν οι θέσεις τους στο Τυρρηνικό Πέλαγος, θα αυξηθούν στις περιοχές της Απουλίας της Καλαβρίας και της Σικελίας, ενώ θα ανακαλύψουν την Σαρδηνία : περιοχή πλούσια σε μεταλλεύματα.
Την εποχή αυτή θα καταρρεύσει η ηγεμονία των Μινωϊτών στο Αιγαίο και ο Μυκηναϊκός πολιτισμός θα γνωρίσει το μέγιστο της ακμής του.
Τον 12ο με 11ο αι. π.Χ. οι θέσεις όπου παρουσιάζονται μυκηναϊκά ευρήματα περιορίζονται στην περιοχή του κόλπου του Τάραντα και στην νότια Σαρδηνία, με ελάχιστα ίχνη στην Σικελία και στα Αιόλια Νησιά.

Πόλη της ΝΔ Τρινακρίας, ιδρύθηκε από τα Υβλαία Μέγαρα το 625 π.Χ. περίπου. Κατεστράφη από τους Καρχηδόνιους το 409 π.Χ., επανεκτίσθη και κατεστράφη ολοκληρωτικώς το 250 π.Χ. Οι κάτοικοί της μετεφέρθησαν στο Λιλύβαιο.
Η ανακάλυψη του σιδήρου, ως φθηνότερη και πιο διαδεδομένη πρώτη ύλη στην κατασκευή όπλων, θα γίνει η αιτία να χάσουν οι Μυκηναίοι το πλεονέκτημα του ανταλλακτικού εμπορίου, μιας και θα παύσει πλέον η σχέση εξάρτησης από την πρώτη ύλη που διακινούσαν μέχρι τότε.

Τα μυκηναϊκά ανάκτορα θα χάσουν την επιρροή τους πάνω στις μικρές πόλεις και θα περάσουν στο προσκήνιο οι πρώτες πόλεις-κράτη. Τον 10ο με 9ο αι. π.Χ., οι μεγάλοι πολιτισμοί της Εποχής του Χαλκού θα παραδοθούν στην λήθη. Η ιστορική αυτή περίοδος θα ονομαστεί αργότερα από τους «μελετητές των πολιτισμών» «ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΜΕΣΑΙΩΝΑΣ».

Τον 9ο με 8ο αι. π.Χ., οι Έλληνες θα ακολουθήσουν τα θαλάσσια μονοπάτια των Μυκηναίων και θα ξεχυθούν στο Αιγαίο, προς εύρεση σιδήρου αυτήν την φορά. Δεν θα περιοριστούν στις εμπορικές επισκέψεις των περιοχών αυτών, αλλά θα ιδρύσουν νέες πόλεις σε όλες τις ακτές της Μεσογείου : από Ισπανία και Ιταλία μέχρι Αφρική και Συροπαλαιστίνη.
Ως πρώτη ελληνική αποικία στην Δυτική Μεσόγειο, θεωρούνται οι Πιθηκούσες, η σημερινή Νήσος Ίσκια στον Κόλπο της Ν(ε)άπολης, από τους Χαλκιδείς της Εύβοιας το 760 με 750 π.Χ.

ΕΠΙ ΠΟΝΤΟΝ ΠΛΑΖΟΜΕΝΟΙ…

Τρινακρία, Σελινούς, θέα από την ακρόπολη της πόλεως.Τέμπερα με ακρυλικό σε ξύλο, 35 x 50 εκ. Έργο του ζωγράφου Αλέκου Λεβίδη


«Επί πόντον πλαζόμενοι » , περιπλανώμενοι στην θάλασσα : έτσι περιγράφει ο Όμηρος τους συντρόφους του Οδυσσέα ανάμεσα στα κύματα, στην προσπάθειά τους να επιστρέψουν στην πατρίδα. Έτσι ήταν πριν και μετά τον Οδυσσέα εκείνοι οι «οδύσσειοι» που, άφοβοι, αντιμετώπισαν τα πέλαγα στο ταξίδι τους προς την Δύση.
Πρώτα οι Κρητικοί που άφησαν εκεί, μαζί με το λείψανο του βασιλιά τους Μίνωα, και τα πλούσια ίχνη της παρουσίας τους στις ακτές της νότιας Σικελίας. Έπειτα οι Μυκηναίοι που, αναζητώντας μέταλλα, γέμισαν με σταθμούς τις ακτές τις Απουλίας, της Καλαβρίας, τις Σικελίας και, νικώντας την Σκύλλα και την Χάρυβδη, εισήλθαν στο Τυρρηνικό Πέλαγος.

Πρέπει να αναφέρουμε ότι ήδη αρκετούς αιώνες πριν να εγκατασταθούν μόνιμα οι Ευβοείς στην Πιθηκούσσα (Ίσκια), προσβλέποντας στην στυπτηρία και τον σίδηρο της Τοσκάνης, η Κάτω Ιταλία, οι νήσοι του Αιόλου και η Σικελία αποτέλεσαν την φυσική γέφυρα για τους ναυτικούς και τους εμπόρους, οι οποίοι έστρεφαν την ριψοκίνδυνη πλώρη τους από το Αιγαίο προς την πλούσια σε χαλκό Σαρδηνία και την μακρινή Ταρτησσό, στην ατλαντική ακτή της Ιβηρικής χερσονήσου, όπου έφτανε ο πολύτιμος κασσίτερος από τις Κασσιτερίδες (τα Βρετανικά νησιά).

Ως εκ τούτου ήταν φυσικό να είναι η Κάτω Ιταλία και η Σικελία οι πλησιέστεροι και προτιμότεροι σταθμοί όταν, στα μέσα περίπου του 8ου αι. π.Χ., η αύξηση του πληθυσμού, η ένδεια γης, οι κοινωνικές αντιθέσεις, η παρουσία αρχηγών που είχαν τα μέσα και το κύρος να οδηγήσουν εκστρατείες με ανθρώπους ριψοκίνδυνους, των οποίων είχαν κατορθώσει να εξάψουν την φαντασία, άρχισαν να «κτίζουν» τον Ελληνισμό της Δύσης.
Από την Εύβοια, τις Κυκλάδες, την Μεγαρίδα, την Κορινθία, την Αχαΐα, την δυτική Λοκρίδα και ακόμη και από την Κρήτη και την Ρόδο, Έλληνες κινήθηκαν, αυτήν την φορά για να «μεταφυτευτούν» πέρα από την Μεγάλη Θάλασσα και δεν γνώριζαν, ταξιδεύοντας, λίγοι μα θαρραλέοι, με τα μικρά τους άφρακτα πλοία, ότι θα δημιουργούσαν έναν από τους λαμπρότερους πολιτισμούς της Μεσογείου.

Τρινακρία, η αρχαία αγορά της Μοργαντίνα, αποικίας των Χαλκιδέων.Αυγοτέμπερα με λάδι σε ξύλο, 35 x 50 εκ. Έργο του ζωγράφου Αλέκου Λεβίδη


Θα έκτιζαν πόλεις, θα οικοδομούσαν μνημεία, θα δημιουργούσαν πλούτη που θα έκαναν αυτά της μικρής πατρίδας που είχαν αφήσει πίσω τους να μοιάζουν φτωχά, πατρίδες με τις οποίες, όμως, οι δεσμοί παρέμειναν πάντα πολύ στενοί και δεν χρειάζεται να θυμίσουμε εδώ τον Αισχύλο, τον Πίνδαρο ή τον Πλάτωνα.
Η διακίνηση ιδεών και ανθρώπων καθιστούσε πάντοτε ενιαίο τον ελληνισμό της πατρίδας, ανατολικό και δυτικό, και του έδωσε μια γλώσσα δική του, αν και με διαφορές στην προφορά.


Γι’ αυτό τα ερείπια που εικονίζονται σε αυτό το Ημερολόγιο, περισσότερο από Σικελικά ή της Μεγάλης Ελλάδας – και καμιά φορά και φοινικικά, αφού στην Σικελία η Καρχηδών, συχνά κυρίαρχη πολιτική δύναμη, ήταν υποταγμένη από πολιτιστική άποψη – είναι «ελληνικά».

Και δεν εξαφανίστηκε η ελληνικότητα με την κυριαρχία της Ρώμης, αφού ελληνικά συνέχισαν να μιλούν και στην Σικελία – και οι Συρακούσες υπήρξαν η πρωτεύουσα, έστω και για λίγα χρόνια, της βυζαντινής αυτοκρατορίας – και ακόμη αργότερα στα λεγόμενα «βασιλειανά» μοναστήρια της Καλαβρίας και είναι φυσικό που, κάτω από το βάρος της ημισελήνου, βρήκαν καταφύγιο στην Κάτω Ιταλία και την Σικελία από την εποχή του Σκενδέρμπεη (Γ. Καστριώτης), αυτά τα ελληνόφωνα κέντρα που κράτησαν ζωντανή την θύμηση της πατρίδας. Ακριβώς όπως εκείνοι που πολλούς αιώνες δίδαξαν στην Μεγάλη Ελλάδα και την Σικελία την τέχνη να κατασκευάζουν πόλεις και να υψώνουν μνημεία αιώνιων πολιτισμών.

«Οι τόποι του Ελληνισμού της Δύσης» – μπορούμε να κλείσουμε με τα λόγια του Roger Peyrefitte – «μας δίνουν, εκτός από τις αναμνήσεις, και μαθήματα. Σε μια εποχή που μας επαναλαμβάνουν συνεχώς ότι οι πολιτισμοί είναι θνητοί, οι τόποι αυτοί μας αποδεικνύουν ότι υπάρχουν πολιτισμοί αθάνατοι.
Αυτά τα μνημεία που γλίτωσαν μετά από τόσους αιώνες και από τόσες γενεές ανθρώπων, θα διαρκέσουν ίσως όσο και η ανθρωπότητα. Θα της θυμίζουν τις αρετές της ομορφιάς, του μέτρου, της σιωπής».

   ΚΕΦΑΛΑΙΟ Β   

Τρινιτάπολη- Αρχαιολογικό Πάρκο Εποχής του Χαλκού, 1500 π.Χ. 
 Η περιοχή με τους αινιγματικούς υπόγειους ναούς που βγήκαν μέσα από ασβεστώλιθικά βράχια και είναι ηλικίας 3.700 ετών.


Η έννοια του χώρου θυμίζει τις σύγχρονες μυκηναϊκές δομές που δημιουργήθηκαν στην  Ελλάδα οι οποίες περιλαμβάνουν ένα διάδρομο με απότομη πρόσβαση ( δρόμος ), που ακολουθείται από ένα στενό πέρασμα (Στόμιο ), που οδηγούν στο κεντρικό περιβάλλον, μια μεγάλη αίθουσα που δίνει πρόσβαση σε ένα κάτω διαμέρισμα.Επιπλέον, πολλά είναι τα  Ίχνη που υπάρχουν των επαφών μεταξύ των Ανθρώπων της περιοχής και Μυκηναίων στις  Ακτές, αυτές δε πολύ πριν Από τον πρώτο ελληνικό αποικισμό .






Η έννοια του  χώρου θυμίζει τις σύγχρονες τους μυκηναϊκές δομές που δημιουργήθηκαν στην Ελλάδα , οι οποίες περιλαμβάνουν ένα διάδρομο με κεκλιμένη ημι-απότομη πρόσβαση ( δρόμος ), που ακολουθείται από ένα στενό πέρασμα ( Στόμιο -stomion ), ο οποίος δρόμος οδηγεί στο κεντρικό περιβάλλον, μια μεγάλη αίθουσα που δίνει πρόσβαση σε ένα  διαμέρισμα από κάτω .

Επιπλέον, είναι πολλά  τα  ίχνη επαφών που υπάρχουν μεταξύ των πληθυσμών των  εκεί κατοίκων  και των Μυκηναίων στον παράκτιο κυρίως χώρο της ανατολικής Ιταλικής χερσονήσου  πολύ πριν από τον λεγόμενο πρώτο ελληνικό αποικισμό .


Σε αυτά τα υπόγεια (hypogea) έχουν εντοπιστεί και εννέα ταφικά στοιχεία αυτού  του οικισμού  και  είναι ακόμα ένα μυστήριο, όπου, δεδομένου ότι οι μέχρι τώρα χώροι που έχουν βρεθεί έχουν εκπληρώσει, σε διαφορετικά χρονικά στάδια, μια μόνον  χρήση που είναι αποκλειστικά τελετουργική ή ταφική .


Συνεχίζοντας το θέμα της Εποχής του Χαλκού του πολιτισμού, στην Trinitapoli – ακριβώς μέσα στην υγρή ζώνη του Saline – υπάρχει ένα από τα πιο σημαντικά ιστορικά στοιχεία για την περιοχή στην οποία η παραγωγή σε θαλασσινό αλάτι είναι ένα από τα κύρια παραγωγικά επαγγέλματα.




Ταφικό σκάμμα με διάδρομο και πλάγιο θαλαμίσκο στην ανατολική θέση του θαλάμου του τάφου μυκηναϊκής μορφής στην Ιταλική



ΜΥΚΗΝΑΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΑΠΟ ΤΑ ΕΥΡΗΜΑΤΑ ΤΗΣ ΠΕΡΙΟΧΗΣ



Οι βασικοί διάδρομοι από το Αιγαίο στην ιταλική χερσόνησο 


Μυκηναϊκά ευρήματα από την νήσο Ισχία ( Πιθυκούσες)-Μουσείο του Λίπαρι Το Λίπαρι (ιταλικά Lipari, αρχ. ελληνικά Μελιγουνίς και Λιπάρα μία από τις Αιολίδες νήσους ) είναι ηφαιστειογενές νησί της νότιας Ιταλίας ευρισκόμενο στη νότια Τυρρηνική Θάλασσα, 16 ναυτικά μίλια βόρεια της Σικελίας.

Μυκηναϊκά ευρήματα από την νήσο Ισχία ( Πιθυκούσα )


Μυκηναϊκά ευρήματα από την ανατολική ακτή της Ιταλικής χερσονήσου 

Μυκηναϊκά ευρήματα κοντά στο Λέτσε περιοχή ROCA VECCHIA 

Εισηγμένη κεραμική με τροχό στην περιοχή ROCA VECCHIA



Εύρημα από την περιοχή από κάποιο είδος σκεύους με κεφαλή πάπιας
Μία μυκηναϊκή κύμβη με κεφαλή πάπιας από ορεία κρύσταλλο  μινωϊκή λιθοτεχνία από τις Μυκήνες Ταφικός Κύκλος Β 16ος αι. π.Χ.  Ε.Α.Μ.
Μυκηναϊκά ευρήματα κοντά στο Λέτσε περιοχή ROCA VECCHIA 



Μυκηναϊκά ευρήματα κοντά στο Λέτσε περιοχή ROCA VECCHIA 




Περιοχές με Μυκηναϊκά  ευρήματα της Εποχής του Χαλκού 
Μυκηναϊκά Εύρηματα από μπρούτζο από την Τρινιτάπολη







 Trinitapoli – ακριβώς μέσα στην υγρή ζώνη του Saline 


Αυτός είναι ο αρχαιολογικός χώρος των δεξαμενών στα δυτικά της, όπου, μόλις τρία μέτρα κάτω από την επιφάνεια της θάλασσας, βρέθηκαν κάποια εγκύκλιες πλατφόρμες διαφορετικού πλάτους συνοδευόμενες από οπές τρύπες, ίσια κανάλια και τάφρους οριοθέτησης, κάτι το οποίο ερμηνεύεται από τους μελετητές ως δομές από μέρος ενός εργοστασίου εκμετάλλευσης θαλασσινού αλατιού που χρονολογείται στην Εποχή του Χαλκού, αν και – σύμφωνα με επιφανειακά ευρήματα – η περιοχή έχει αποκαλύψει τέσσερις φάσεις κατοίκησης που αναφέρονται επίσης σε προγενέστερες εποχές ,Νεολιθική , 6-5 η χιλιετία και μετά και εν συνεχεία έως την ελληνιστική εποχή .


Τρινιτάπολη 


 Η σύνδεση αυτού του τόπου με την παραγωγή αλατιού είναι ιδιαίτερα σημαντική γιατί αποδεικνύει για άλλη μια φορά τη σημασία της διατροφής στην πιο απομακρυσμένη αρχαιότητα :

Ήδη από τα 10.000 χρόνια πριν, το αλάτι είχε πράγματι ένα σημαντικό ρόλο στη διατήρηση της σπουδαιότητος αυτής καθώς και να αναγνωρίζεται ως οικονομική αξία στις συναλλαγές της οποίας ήταν πρωταγωνιστής, από την πρωτοπορία, στις εμπορικές οδούς της Μέσης Ανατολής και της Μεσογείου.

ΤΕΛΟΣ 

 ΓΙΑ ΤΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ Α :
– Καθηγητής Antonino Di Vita. Διευθυντής της Ιταλικής Αρχαιολογικής Σχολής Αθηνών (Από τον πρόλογο του Ημερολογίου του έτους 2000 του Ομίλου Εταιριών ΗΡΑΚΛΗΣ).

ΠΗΓΗ κειμένων, φωτογραφιών και σχεδίων :Α

ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΑΓΓΕΛΟΠΟΥΛΟΣ : «ΠΡΟΪΣΤΟΡΙΚΕΣ ΑΠΟΙΚΙΕΣ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ – ΤΟΜΟΣ Α’ : ΕΥΡΩΠΗ» εκδ. ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΣΚΕΨΙΣ 1999,
Ημερολόγιο του έτους 2000 του Ομίλου Εταιριών ΗΡΑΚΛΗΣ,
ΓΕΩΓΡΑΦΙΚΟΣ ΑΤΛΑΣ ΗΠΕΙΡΩΝ εκδόσεις Ι. Ρέκου & Σία και
άρθρο του Tsao Cevoli (Αρχαιολόγος) – μετάφραση Βιολέττας Ζεύκη – στο περιοδικό «CORPUS» τ. 28 (Ιούνιος 2001) σελ. 40.
Ευχαριστώ την Στέλλα Τόπακα της «ΑΓΕΤ ΗΡΑΚΛΗΣ» για την βοήθεια και την ευγενική προσφορά της. (ΟΙ ΠΙΝΑΚΕΣ ΖΩΓΡΑΦΙΚΗΣ από το Ημερολόγιο του έτους 2000 του Ομίλου Εταιριών ΗΡΑΚΛΗΣ)

ΠΗΓΗ κειμένων, εικόνας και φωτογραφιών :Β

ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΑΓΓΕΛΟΠΟΥΛΟΣ : «ΠΡΟΪΣΤΟΡΙΚΕΣ ΑΠΟΙΚΙΕΣ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ – ΤΟΜΟΣ Α’ : ΕΥΡΩΠΗ» εκδόσεις ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΣΚΕΨΙΣ 1999,
Ημερολόγιο του έτους 2000 του Ομίλου Εταιριών ΗΡΑΚΛΗΣ,
άρθρο στο περιοδικό «ΙΣΤΟΡΙΟΓΝΩΣΙΑ» τ. 39 (Ιουλ. – Αυγ. 2001) σελ. 82 και
άρθρο στην εφημερίδα «La Repubblica» φ. 21/6/2001,
ενώ ο χάρτης της περιοχής προέρχεται από τον Microsoft® ENCARTA Interactive World Atlas 2003.
ΚΑΙ WWW.ARCHEOPUGLIA.BENICULTURALI.IT

ΝΙΚΟΛΤΣΗΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ ΕΡΕΥΝΗΤΗΣ-ΝΑΟΥΣΑ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ-2008
ΟΙ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ ΜΟΥ ΣΤΟ ΠΑΡΟΝ ΘΕΜΑ ΑΠΟΤΕΛΟΥΝ ΜΕΡΟΣ ΜΙΑΣ ΣΕΙΡΑΣ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΩΝ ΜΕ ΤΙΤΛΟ Ο ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΣ ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ,

ΠΡΩΤΗ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΕΛΛΗΝΩΝ ΔΙΚΤΥΟ 2011
ΠΡΟΣΘΗΚΗ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΩΝ ΑΡΧΑΙΟΓΝΩΜΩΝ


ΓΙΑ ΤΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ Β:

  • www.famedisud.it
  • Ομάδα ανασκαφής Trinitapoli  Αρχαιολογικό Πάρκο  Hypogeum
  • ΥΠ.ΠΟ ΙΤΑΛΙΑΣ 
  • www.archeobo.arti.beniculturali.it

Πηγή έρευνας από: http://ellinondiktyo.blogspot.gr/2017/12/blog-post_7.htmlΜΥΚΗΝΑΙΟΙ ΣΤΗΝ ΙΤΑΛΙΑ ΚΑΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΚΡΗΤΕΣ


Μερικοί άνθρωποι έχουν μια τάση να μας βλάψουν, ανεξάρτητα από το πόσο προσπαθούμε να είμαστε ειρηνικοί μαζί τους. Είτε το κάνουν σκοπίμως είτε όχι, τους επιστρέφει…

Είναι ακριβώς ο τρόπος που ενεργούμε σε τέτοιες καταστάσεις που φιλτράρουν τους αδύναμους ανθρώπους από τους ισχυρούς.

Οι αδύναμοι σχεδιάζουν αυτόματα την εκδίκησή τους επειδή ενεργούν από το κύμα των συναισθημάτων τους.

Οι ισχυροί άνθρωποι, από την άλλη πλευρά, σκέφτονται πριν ενεργήσουν. Όταν καταλάβουν ότι η άνοδος ενός δακτύλου σε κάποιον δεν αξίζει τον κόπο, ενεργούν ανάλογα.

Δεν είναι ότι ένα ισχυρό πρόσωπο επιτρέπει σε άλλους να βάλουν επάνω τους ή αποφεύγει εκδίκηση με οποιοδήποτε κόστος. Είναι αρκετά ισχυροί ώστε να μην αφήσουν ένα εύθραυστο εγώ να πάρει αποφάσεις γι ‘αυτούς.

Ισχυροί άνθρωποι κατανοούν ένα βαθύτερο στρώμα εκδίκησης που οι αδύναμοι άνθρωποι είναι τυφλοί επειδή είτε δεν θέλουν να το γνωρίζουν είτε είναι πολύ προκλημένοι από τα πυρκαγιές των πληγών τους.

Οι δυνατοί άνθρωποι συνειδητοποιούν επίσης ότι αυτό που δίνουν στον κόσμο, θα λάβουν πίσω. Ως εκ τούτου, δεν θέλουν να προσθέσουν περισσότερη αρνητικότητα.

Αυτοί είναι οι 5 κύριοι λόγοι για τους οποίους ισχυροί άνθρωποι αποφεύγουν να επιλέξουν το βρώμικο τέχνασμα της εκδίκησης.

1. Ένας ισχυρός άνθρωπος είναι ικανοποιημένος με το να αφήσει το Κάρμα να το φροντίσει.

Το Κάρμα είναι νόμος του σύμπαντος που κανείς δεν μπορεί να ξεφύγει. Όταν κάποιος σας πονάει, γνωρίζετε πολύ καλά ότι το άτομο θα μάθει καλά τα μαθήματά του εξαιτίας του Κάρμα.

Και οι ισχυροί άνθρωποι δεν ενδιαφέρονται ακόμη και αν το άτομο υποφέρει ή όχι, εφ ‘όσον μαθαίνουν το μάθημα. Δεν αφήνουν το εγώ τους να μείνει στο κακό έως ότου θεραπεύσουν το εγώ τους, συγχωρέσουν, αλλά δεν θα ξεχάσουν.

Μετά από κάποιο χρονικό διάστημα δεν το βλέπουν ούτε καν προσωπικά, είναι απαλλαγμένοι από το μίσος και ζουν τη ζωή τους, ενώ το άλλο πρόσωπο περπατά σε κύκλους μέχρι να πάρει το μάθημά τους.

Κάθε ενέργεια έχει αντίδραση. Επομένως, οι εσωτερικές δυνάμεις που κάνουν κάποιον να κάνει κάτι, θα τον οδηγήσουν να μάθει το μάθημα.

Αν προσπαθήσετε να κάνετε εκδίκηση σε κάποιον που οδηγείτε από τις δικές σας εσωτερικές δυνάμεις και πληγές, και αυτό είναι ένα Κάρμα που κάνετε για τον εαυτό σας.


Ένα ισχυρό πρόσωπο ξεπερνά την ανάγκη να κάνει εκδίκηση, θεραπεύοντας τον εαυτό του και μαθαίνοντας. Ξοδεύει το χρόνο του σε πράγματα που τον κάνουν να μεγαλώνει, αντί να τα σπαταλά για να διευθετήσει το φανταστικό αποτέλεσμα!


2. Ένα ισχυρό πρόσωπο αξίζει καθαρή συνείδηση ​​και την εσωτερική ειρήνη περισσότερο από το να διευθετήσει ένα αποτέλεσμα.

Όταν επιτρέπετε στο Κάρμα να αναλάβει, εστιάζετε περισσότερο στο πώς να κάνετε τον εαυτό σας καλύτερο. Είναι το πιο αγαπητό πράγμα που μπορείτε να κάνετε για σας. Κάνετε τη συνείδησή σας καθαρή.

Όπως αναφέρθηκε προηγουμένως, η εκδίκηση είναι ένα βρώμικο τέχνασμα. Όταν το παίρνετε στα χέρια σας, κάνετε τα χέρια σας βρώμικα καθώς και τη συνείδησή σας.


Αφήνοντας να πάει ο κακός διατηρεί επίσης την ειρήνη στην καρδιά και το μυαλό σας. Ένα ειρηνικό μυαλό είναι το καλύτερο όπλο ισχυρό και ισχυρό άτομο.

3. Ένα ισχυρό άτομο εκτιμά την ενέργειά του.

Ένα ισχυρό πρόσωπο είναι ένας σοφός άνθρωπος. Ξέρει ότι η επιθυμία για εκδίκηση οδηγεί σε κραυγές. Αν κρατήσει μνησικακίες, ξοδεύει την ενέργειά του σε θέματα που δεν αξίζει να αγωνιστεί.

Γνωρίζει ότι η σωστή μάχη για την καταπολέμηση είναι αυτή που μπορεί να γίνει καλύτερο ως άτομο. Η ενέργειά σας δαπανάται καλύτερα σε αυτές τις δραστηριότητες παρά σε κακίες ή προηγούμενες αδικίες.


Μετά από όλα, η λήψη πάρα πολλών μαχών είναι αντιπαραγωγική και ανθυγιεινή. Οι ισχυροί άνθρωποι γνωρίζουν ότι ο πόλεμος δεν είναι κάτι που μετρά το μεγαλείο τους, αλλά την ικανότητα να μεγαλώνουν χωρίς να χρειάζονται να πάνε στον πόλεμο.

4. Ένας ισχυρός άνθρωπος γνωρίζει τις εκδικητικές προθέσεις αλλά δεν τις βλέπει με υπερηφάνεια.

Ακόμα κι αν κάποιος θα καταλάβει ότι το άτομο που έχει κάνει αδικία αξίζει να τιμωρηθεί, ισχυροί άνθρωποι γνωρίζουν ότι η εκδίκηση θα εξακολουθήσει να προκαλεί ανεπιθύμητες συνέπειες από την πλευρά τους.

Οι περισσότεροι άνθρωποι κοιτάζουν αυτές τις προθέσεις με υπερηφάνεια επειδή αποκαλύπτουν ένα άγριο κομμάτι του εαυτού τους που η κοινωνία έχει καταστείλει.

Αλλά οι ισχυροί άνθρωποι γνωρίζουν αυτό το άγριο κομμάτι σε κάθε έναν από μας, δεν χρειάζεται να επικυρώσουν τον εαυτό τους ή να αποδείξουν τίποτα σε κανέναν. Αποδέχονται αυτό το άγριο κομμάτι από μόνο του αλλά δεν το αφήνουν να ελέγξει τις ενέργειές τους.

Πρέπει να αναλάβετε την πλήρη ευθύνη των ενεργειών σας και των συνεπειών τους. Ο Καρμικός νόμος δεν συγχωρεί κανέναν. Αλλά αν θέλετε να κάνετε τον κόσμο έναν καλύτερο και πιο πολιτισμένο χώρο, αρχίσετε με τον εαυτό σας.


Έτσι, κρατάτε το θετικό κάρμα σας πιο σημαντικό από οποιαδήποτε ιδέα εκδίκησης.

5. Ένα ισχυρό πρόσωπο ακολουθεί έναν ισχυρό σκοπό που κάνει την εκδίκηση ασήμαντη.

Μια καλά ζωντανή ζωή κάνει τους ανθρώπους που σας αδίκησαν να εκπλαγούν με το πόσο απίστευτα έχουν διαχειριστεί τη ζωή τους. Μπορεί ακόμη και να σας ζηλέψουν ή να μετανιώσουν ότι δεν το μοιράζεστε μαζί τους.

Δείχνοντας πόσο ισχυρή και θετική στάση έχετε κάνει το άλλο πρόσωπο να ντρέπεται για την αδικία που έχει κάνει σε σας.

Τους δείχνει έναν καλύτερο τρόπο, έναν που μπορούν να πάρουν αν αφαιρέσουν το εγώ τους για μια στιγμή για να μάθουν από εσάς.

Αλλά οι περισσότεροι άνθρωποι που σας ζηλεύουν δεν θα το κάνουν αυτό επειδή δεν είναι τόσο ισχυροί.

Οι ισχυροί άνθρωποι γνωρίζουν ότι οι ίδιες εσωτερικές δυνάμεις που οδήγησαν τους άλλους ανθρώπους να βλάψουν είναι οι ίδιες δυνάμεις που τους κρατούν κλειδωμένους στην άθλια πραγματικότητά τους.


Ωστόσο, δεν τους νοιάζει καν. Οι ισχυροί άνθρωποι ακολουθούν έναν ισχυρό σκοπό που καθιστά τους άλλους παρωχημένους. Ο σκοπός τους είναι πολύ πιο σημαντικός από το να ξοδεύουν χρόνο και ενέργεια για εκδίκηση για μερικές ασήμαντες καθημερινές λεπτομέρειες. [A Strong Person Has 5 Good Reasons For Not Doing Revenge!] [kavalarissa.eu] Ένας δυνατός άνθρωπος έχει 5 καλούς λόγους για να μην είναι εκδικητικός!


Μερικοί άνθρωποι έχουν μια τάση να μας βλάψουν, ανεξάρτητα από το πόσο προσπαθούμε να είμαστε ειρηνικοί μαζί τους. Είτε το κάνουν σκοπίμως είτε όχι, τους επιστρέφει…

Είναι ακριβώς ο τρόπος που ενεργούμε σε τέτοιες καταστάσεις που φιλτράρουν τους αδύναμους ανθρώπους από τους ισχυρούς.

Οι αδύναμοι σχεδιάζουν αυτόματα την εκδίκησή τους επειδή ενεργούν από το κύμα των συναισθημάτων τους.

Οι ισχυροί άνθρωποι, από την άλλη πλευρά, σκέφτονται πριν ενεργήσουν. Όταν καταλάβουν ότι η άνοδος ενός δακτύλου σε κάποιον δεν αξίζει τον κόπο, ενεργούν ανάλογα.

Δεν είναι ότι ένα ισχυρό πρόσωπο επιτρέπει σε άλλους να βάλουν επάνω τους ή αποφεύγει εκδίκηση με οποιοδήποτε κόστος. Είναι αρκετά ισχυροί ώστε να μην αφήσουν ένα εύθραυστο εγώ να πάρει αποφάσεις γι ‘αυτούς.

Ισχυροί άνθρωποι κατανοούν ένα βαθύτερο στρώμα εκδίκησης που οι αδύναμοι άνθρωποι είναι τυφλοί επειδή είτε δεν θέλουν να το γνωρίζουν είτε είναι πολύ προκλημένοι από τα πυρκαγιές των πληγών τους.

Οι δυνατοί άνθρωποι συνειδητοποιούν επίσης ότι αυτό που δίνουν στον κόσμο, θα λάβουν πίσω. Ως εκ τούτου, δεν θέλουν να προσθέσουν περισσότερη αρνητικότητα.

Αυτοί είναι οι 5 κύριοι λόγοι για τους οποίους ισχυροί άνθρωποι αποφεύγουν να επιλέξουν το βρώμικο τέχνασμα της εκδίκησης.

1. Ένας ισχυρός άνθρωπος είναι ικανοποιημένος με το να αφήσει το Κάρμα να το φροντίσει.

Το Κάρμα είναι νόμος του σύμπαντος που κανείς δεν μπορεί να ξεφύγει. Όταν κάποιος σας πονάει, γνωρίζετε πολύ καλά ότι το άτομο θα μάθει καλά τα μαθήματά του εξαιτίας του Κάρμα.

Και οι ισχυροί άνθρωποι δεν ενδιαφέρονται ακόμη και αν το άτομο υποφέρει ή όχι, εφ ‘όσον μαθαίνουν το μάθημα. Δεν αφήνουν το εγώ τους να μείνει στο κακό έως ότου θεραπεύσουν το εγώ τους, συγχωρέσουν, αλλά δεν θα ξεχάσουν.

Μετά από κάποιο χρονικό διάστημα δεν το βλέπουν ούτε καν προσωπικά, είναι απαλλαγμένοι από το μίσος και ζουν τη ζωή τους, ενώ το άλλο πρόσωπο περπατά σε κύκλους μέχρι να πάρει το μάθημά τους.

Κάθε ενέργεια έχει αντίδραση. Επομένως, οι εσωτερικές δυνάμεις που κάνουν κάποιον να κάνει κάτι, θα τον οδηγήσουν να μάθει το μάθημα.

Αν προσπαθήσετε να κάνετε εκδίκηση σε κάποιον που οδηγείτε από τις δικές σας εσωτερικές δυνάμεις και πληγές, και αυτό είναι ένα Κάρμα που κάνετε για τον εαυτό σας.


Ένα ισχυρό πρόσωπο ξεπερνά την ανάγκη να κάνει εκδίκηση, θεραπεύοντας τον εαυτό του και μαθαίνοντας. Ξοδεύει το χρόνο του σε πράγματα που τον κάνουν να μεγαλώνει, αντί να τα σπαταλά για να διευθετήσει το φανταστικό αποτέλεσμα!


2. Ένα ισχυρό πρόσωπο αξίζει καθαρή συνείδηση ​​και την εσωτερική ειρήνη περισσότερο από το να διευθετήσει ένα αποτέλεσμα.

Όταν επιτρέπετε στο Κάρμα να αναλάβει, εστιάζετε περισσότερο στο πώς να κάνετε τον εαυτό σας καλύτερο. Είναι το πιο αγαπητό πράγμα που μπορείτε να κάνετε για σας. Κάνετε τη συνείδησή σας καθαρή.

Όπως αναφέρθηκε προηγουμένως, η εκδίκηση είναι ένα βρώμικο τέχνασμα. Όταν το παίρνετε στα χέρια σας, κάνετε τα χέρια σας βρώμικα καθώς και τη συνείδησή σας.


Αφήνοντας να πάει ο κακός διατηρεί επίσης την ειρήνη στην καρδιά και το μυαλό σας. Ένα ειρηνικό μυαλό είναι το καλύτερο όπλο ισχυρό και ισχυρό άτομο.

3. Ένα ισχυρό άτομο εκτιμά την ενέργειά του.

Ένα ισχυρό πρόσωπο είναι ένας σοφός άνθρωπος. Ξέρει ότι η επιθυμία για εκδίκηση οδηγεί σε κραυγές. Αν κρατήσει μνησικακίες, ξοδεύει την ενέργειά του σε θέματα που δεν αξίζει να αγωνιστεί.

Γνωρίζει ότι η σωστή μάχη για την καταπολέμηση είναι αυτή που μπορεί να γίνει καλύτερο ως άτομο. Η ενέργειά σας δαπανάται καλύτερα σε αυτές τις δραστηριότητες παρά σε κακίες ή προηγούμενες αδικίες.


Μετά από όλα, η λήψη πάρα πολλών μαχών είναι αντιπαραγωγική και ανθυγιεινή. Οι ισχυροί άνθρωποι γνωρίζουν ότι ο πόλεμος δεν είναι κάτι που μετρά το μεγαλείο τους, αλλά την ικανότητα να μεγαλώνουν χωρίς να χρειάζονται να πάνε στον πόλεμο.

4. Ένας ισχυρός άνθρωπος γνωρίζει τις εκδικητικές προθέσεις αλλά δεν τις βλέπει με υπερηφάνεια.

Ακόμα κι αν κάποιος θα καταλάβει ότι το άτομο που έχει κάνει αδικία αξίζει να τιμωρηθεί, ισχυροί άνθρωποι γνωρίζουν ότι η εκδίκηση θα εξακολουθήσει να προκαλεί ανεπιθύμητες συνέπειες από την πλευρά τους.

Οι περισσότεροι άνθρωποι κοιτάζουν αυτές τις προθέσεις με υπερηφάνεια επειδή αποκαλύπτουν ένα άγριο κομμάτι του εαυτού τους που η κοινωνία έχει καταστείλει.

Αλλά οι ισχυροί άνθρωποι γνωρίζουν αυτό το άγριο κομμάτι σε κάθε έναν από μας, δεν χρειάζεται να επικυρώσουν τον εαυτό τους ή να αποδείξουν τίποτα σε κανέναν. Αποδέχονται αυτό το άγριο κομμάτι από μόνο του αλλά δεν το αφήνουν να ελέγξει τις ενέργειές τους.

Πρέπει να αναλάβετε την πλήρη ευθύνη των ενεργειών σας και των συνεπειών τους. Ο Καρμικός νόμος δεν συγχωρεί κανέναν. Αλλά αν θέλετε να κάνετε τον κόσμο έναν καλύτερο και πιο πολιτισμένο χώρο, αρχίσετε με τον εαυτό σας.


Έτσι, κρατάτε το θετικό κάρμα σας πιο σημαντικό από οποιαδήποτε ιδέα εκδίκησης.

5. Ένα ισχυρό πρόσωπο ακολουθεί έναν ισχυρό σκοπό που κάνει την εκδίκηση ασήμαντη.

Μια καλά ζωντανή ζωή κάνει τους ανθρώπους που σας αδίκησαν να εκπλαγούν με το πόσο απίστευτα έχουν διαχειριστεί τη ζωή τους. Μπορεί ακόμη και να σας ζηλέψουν ή να μετανιώσουν ότι δεν το μοιράζεστε μαζί τους.

Δείχνοντας πόσο ισχυρή και θετική στάση έχετε κάνει το άλλο πρόσωπο να ντρέπεται για την αδικία που έχει κάνει σε σας.

Τους δείχνει έναν καλύτερο τρόπο, έναν που μπορούν να πάρουν αν αφαιρέσουν το εγώ τους για μια στιγμή για να μάθουν από εσάς.

Αλλά οι περισσότεροι άνθρωποι που σας ζηλεύουν δεν θα το κάνουν αυτό επειδή δεν είναι τόσο ισχυροί.

Οι ισχυροί άνθρωποι γνωρίζουν ότι οι ίδιες εσωτερικές δυνάμεις που οδήγησαν τους άλλους ανθρώπους να βλάψουν είναι οι ίδιες δυνάμεις που τους κρατούν κλειδωμένους στην άθλια πραγματικότητά τους.


Ωστόσο, δεν τους νοιάζει καν. Οι ισχυροί άνθρωποι ακολουθούν έναν ισχυρό σκοπό που καθιστά τους άλλους παρωχημένους. Ο σκοπός τους είναι πολύ πιο σημαντικός από το να ξοδεύουν χρόνο και ενέργεια για εκδίκηση για μερικές ασήμαντες καθημερινές λεπτομέρειες. [A Strong Person Has 5 Good Reasons For Not Doing Revenge!] [kavalarissa.eu] Ένας δυνατός άνθρωπος έχει 5 καλούς λόγους για να μην είναι εκδικητικός!


Η ιστορία της Ακρόπολης είναι σχετικά γνωστή. Τόσο τα σχολικά βιβλία, όσο και τα ταξιδιωτικά εγχειρίδια και οι αρχαιολογικές πραγματείες αναφέρονται συνήθως 

ευρύτατα στον χρόνο και τον τρόπο κατασκευής του συγκροτήματος των λαμπρών κτηρίων του Ιερού Βράχου.
Ωστόσο, ελάχιστες έως ανύπαρκτες είναι οι αναφορές στη φύση του και στα λιγότερο θεατά σημεία του, που πάντοτε αγνοούνται ή παρασιωπούνται απ’ όλους.
Η άποψη ότι η Ακρόπολη στο σύνολό της, αλλά και ειδικότερα ο Παρθενώνας βρίθει από μυστικά είναι η πιο κοντινή στην πραγματικότητα. Ο αείμνηστος καθηγητής αρχαιολογίας Παναγής Καββαδίας υπήρξε ο πρώτος που εισηγήθηκε τη θεωρία περί μη συμπαγούς θεμελιώσεως του Παρθενώνα.
Οι γενικές ανασκαφές που είχαν αρχίσει να συντελούνται στον χώρο του επιβλητικού μνημείου κατά τα έτη 1885 – 1890, αλλά και οι προηγούμενες από το 1844 ενίσχυσαν στο έπακρον την θεωρία αυτή. Έκτοτε η εικόνα της επιφάνειας της Ακρόπολης υπέστη αλλεπάλληλες μεταβολές.
Σήμερα το πλέον σοβαρό και το μοναδικό ορατό τεκμήριο για τη γνώμη του Καββαδία βρίσκεται στον πυθμένα ενός βαράθρου στη νοτιοδυτική πλευρά της κρηπίδας του Παρθενώνα. Εκεί υπάρχει μια αρχαία στενή κλίμακα από μάρμαρο, η φορά της οποίας οδηγεί σαφώς κάτω από τον ναό της Αθηνάς.
Ο καθένας μπορεί να φανταστεί σε τι καταλήγει χωρίς να βλέπει την άλλη άκρη της, αφού άλλωστε οι υπεύθυνοι εργολάβοι έχουν προνοήσει να φράξουν τη συνέχεια του διαδρόμου με κυβόσχημους όγκους από μπετόν.

Ένα ακόμη βάραθρο που βρίσκεται πίσω από το Ερεχθείο (προς νότον, όπου διασώζεται και το αρχαίο κεκλιμένο επίπεδο που χρησίμευε ως είσοδος στην Ακρόπολη), φέρει στο κατώτερο σημείο του, μεταξύ του Πελασγικού και του μεταγενέστερου τείχους, ένα ακόμη αινιγματικό κάθετο άνοιγμα κλεισμένο με βαριά οξειδωμένα πια κάγκελα, όπως οι αεραγωγοί των υπογείων χώρων.
Ως προς το Ερεχθείο, ο χώρος στον οποίο εκτίσθη έχει τη δική του μυστηριώδη ιστορία. Στο σημείο εκείνο κατά την παράδοση ο Ποσειδών χτύπησε με την τρίαινά του το έδαφος και αμέσως ανέβλυσε νερό. Τον θρύλο αυτό έρχεται να επιβεβαιώσει στους ιστορικούς πλέον χρόνους ο Παυσανίας. Στα «Αττικά» του αναφέρει ότι στην εποχή κατά την οποία έζησε ο ίδιος, κάθε φορά που φυσούσαν στην Αθήνα άνεμοι από νότιες διευθύνσεις, στην Ακρόπολη και συγκεκριμένα από ένα φρέαρ κάτω από το Ερεχθείο ακούγονταν παφλασμοί νερού.
Το περίεργο στην μαρτυρία αυτή είναι ότι το νερό του πηγαδιού εκείνου δεν προερχόταν από κάποια πηγή, αλλά κατ’ευθείαν από τη θάλασσα. Αν μη τι άλλο, η πληροφορία αυτή ενδεικνύει την ύπαρξη κάποιας υπόγειας σήραγγας που οδηγούσε στα νότια παράλια της Αττικής. Ποια άλλη εξήγηση άλλωστε θα μπορούσε να δοθεί για την παρουσία, ακόμα και σήμερα, μικρών κοχυλιών και αχιβάδων (!) στις σχισμές των βράχων και στις μικρές τάφρους κάτω από το σημείο όπου δεσπόζει το Ερεχθείο;
Σύμφωνα με άλλες πληροφορίες το κρυφό αυτό τούνελ άρχεται από την Μουνιχία (Καστέλλα) και καταλήγει στον Ιερό Βράχο. Υπάρχει και η μαρτυρία ότι επί Τουρκοκρατίας, όταν το Ερεχθείο εχρησιμοποιήτο ως κατοικία του δισδάρη (Οθωμανού διοικητή) της Ακροπόλεως, το εν λόγω φρέαρ λειτουργούσε ως αποχετευτικός αγωγός. Ας μην λησμονείται δε, ότι οι δοξασίες των αρχαίων ήθελαν το Ερεχθείο να κατοικείται από τον Ερεχθέα, τον Εριχθόνιο και τον «Οικουρόν Όφιν» της Αθηνάς. Παράλληλα στο εσωτερικό του βρίσκονταν ο τάφος του Κέκροπος και το «διηπετές» ξόανο της Αθηνάς. Όλα αυτά είναι μυθεύματα ή μήπως συγκεκαλυμμένη γνώση;

Έξω από τα Προπύλαια στο δυτικό μέρος παρατηρούμε μια πέτρινη σκάλα που οδηγεί σε χαμηλότερο επίπεδο μπροστά από μια ξύλινη πόρτα. Μέσα απ’ αυτήν υπάρχει ένας μακρόστενος θάλαμος του οποίου το αριστερό τοίχωμα κι ένα μέρος του δαπέδου έχουν καταρρεύσει.
Είναι προφανές ότι πρόκειται για τον διάδρομο που οδηγούσε υπογείως στην αποθήκη του ελαίου που χρησιμοποιούσαν οι αρχαίοι ιερείς για να διατηρούν άσβεστη τη φλόγα της Αθηνάς στο Ερεχθείο. Πιθανότατα όμως να ήταν και η είσοδος προς ενδότερα διαμερίσματα. Ομοίως στην ανατολική πλευρά της εισόδου των Προπυλαίων ο αμφίστηλος και αμφιπρόστηλος ναός της Απτέρου Νίκης δεν στερείται μυστηρίου, καθώς είναι άγνωστο τι έκρυβε στους υπόγειους χώρους του, από τους οποίους σήμερα μόνο δύο μισοσφραγισμένα με μάρμαρα ανοίγματα μπορεί να δει κανείς.
Η περιέργεια οξύνεται περισσότερο από την ύπαρξη μιας χοάνης με τριγωνικά λαξευμένο στόμιο επάνω στο βράχο λίγα μέτρα παρακάτω. Το μικρό αυτό όρυγμα με διαστάσεις ανθρωποθυρίδας εντοπίζεται στην ίδια νοητή ευθεία με τον ναό της Απτέρου Νίκης και η φορά του κατευθύνεται κάτω απ’ αυτόν. Δεν είναι βέβαια το μοναδικό, αφού περιμετρικά του Ιερού Βράχου υπάρχει πλήθος σπηλαιωμάτων διαφόρων διαστάσεων που το καθένα κρύβει τα δικά του μυστικά….

Βαδίζοντας γύρω από τις πλαγιές του Ιερού Βράχου φθάνουμε στη βόρεια πλευρά του, όπου την προσοχή μας αποσπά ένα φατνείο με διαστάσεις περιπτέρου, τόσο αριστοτεχνικά λαξευμένο, όσο και το ημικυκλικό, επίσης λαξευμένο στον βράχο, κάθισμα στο εσωτερικό του. Προφανώς, στην αρχαία εποχή χρησίμευε ως φυλάκιο ή ως χώρος ανάπαυσης των οδοιπόρων. Δεξιά και αριστερά από το φατνείο υπάρχουν ακόμη δύο φραγμένα με λαμαρίνες ανοίγματα.
Πρόκειται για σπήλαια ανεξακρίβωτου βάθους που χρησιμοποιούνται στις μέρες μας ως αποθήκες υλικών και εργαλείων για τα εργοτάξια που δραστηριοποιούνται εκεί.
Παρακάτω, ανεβαίνοντας μια αρχαία ελικοειδή κλίμακα, φθάνουμε στο σπήλαιο της Αγλαύρου με το χαρακτηριστικό θυρεοειδές άνοιγμα. μέσα στο οποίο – και κατά περίεργο τρόπο, μόνο εκεί – φωλιάζουν κατά εκατοντάδες τα περιστέρια..
Η παράδοση λέει ότι η Άγλαυρος (ή ΄Αγραυλος), κόρη του βασιλιά Κέκροπα, όταν η πόλη των Αθηνών επολιορκείτο από τις δυνάμεις του βασιλέως της Ελευσίνας Ευμόλπου, αυτοκτόνησε πέφτοντας από τα τείχη της Ακρόπολης σ’ εκείνο το σημείο, προκειμένου να επαληθεύσει τον χρησμό, σύμφωνα με τον οποίο η αυτοθυσία μιας βασιλοκόρης θα έσωζε την Αθήνα από την κατάκτηση. Οι πολίτες για να τιμήσουν την μνήμη της αφιέρωσαν το σπήλαιο σ΄αυτήν.
Ο χώρος του σπηλαίου βρίσκεται ακριβώς κάτω από το οίκημα των Αρρηφόρων, δηλαδή των νεαρών παρθένων που ελάμβαναν μέρος στην απονομή τιμών στο μεγαλείο της Αθηναίας ηρωίδας κατά τη διάρκεια ειδικών εκδηλώσεων που είχαν πλέον θεσμοθετηθεί..
Η στενότητα του πλάτους του σπηλαίου αντιδιαστελλόμενη με το εντυπωσιακό ύψος, αλλά και το μεγάλο βάθος του, του προσδίδουν ένα σχισμοειδές σχήμα, δίδοντας την εντύπωση ότι πρόκειται για ένα μεγάλο υπόγειο φαράγγι. Στο βαθύτερο μέρος του εντοπίζεται η αρχή μιας σκοτεινής τάφρου.

Το σπήλαιο της Αγλαύρου είναι ένα από τα πλέον μυστηριώδη σημεία της Ακρόπολης. Αυτό συμβαίνει κατά πρώτον μεν επειδή οι γνώμες για την ταυτότητά του διίστανται, κατά δεύτερον δε λόγω του μεγάλου βάθους του και της σηραγγώδους προεκτάσεώς του πέρα από τους πρόποδες της Ακρόπολης. Σε πολλά εγχειρίδια που έχουν γραφεί για την ιστορία της Ακρόπολης των Αθηνών κατά τους 19ο και 20ο αιώνες, αλλά και σε μερικά σύγχρονα, το συγκεκριμένο σπήλαιο με την θυρεόσχημη κτιστή είσοδο αναφέρεται χωρίς ιδιαίτερη ονομασία, ενώ ως «Σπήλαιο της Αγραύλου» φέρεται το μεγάλο σπήλαιο που δεσπόζει στην βορειοανατολική πλευρά.
Ωστόσο, ο συνδυασμός των υπαρχόντων στοιχείων και των ιστορικών πληροφοριών δεν φαίνεται να συνηγορεί σθεναρά υπέρ αυτής της απόψεως. Το μεγάλο αυτό σπήλαιο γνώριζαν μάλλον ως «Σπήλαιο της Αγλαύρου» ο Μανώλης Γλέζος και ο Απόστολος Σάντας, όταν καταθέτοντας τις μαρτυρίες τους για την αφαίρεση της ναζιστικής σημαίας από την Ακρόπολη τη νύχτα της 31ηςΜαϊου 1941, είπαν ότι την πέταξαν μέσα σ’ ένα βάραθρο, το οποίο συνέδεαν με το «σπήλαιο της Αγλαύρου, απ’ όπου κατά την παράδοση εισερχόταν το ιερό φίδι της Αθηνάς». Με δεδομένα όμως ότι ο «Οικουρός Όφις» της Παλλάδας κατοικούσε στο Ερεχθείο (που είναι πλησιέστερο στο θυρεοειδές σπήλαιο) και ότι το οίκημα των «Αρρηφόρων», που τιμούσαν την μνήμη της Αγλαύρου, είναι ωσαύτως πλησιέστερο στο ίδιο σπήλαιο, τα συμπεράσματα είναι εύλογα και οφθαλμοφανή.

Το εσωτερικό του σπηλαίου έχει επιπλέον ενδιαφέρον καθώς από το βαθύτερο σημείο του πυθμένος του ξεκινά ένα μακρύ τούνελ που περνώντας κάτω από τους πρόποδες του Ιερού Βράχου ενώνεται με μια άλλη σήραγγα. Με αφετηρία το σημείο αυτό, η διεύθυνση προς τ’ αριστερά (βορειοδυτικά) οδηγεί υπογείως προς τον Άρειο Πάγο και την Πνύκα, ενώ προς τα δεξιά (ανατολικά) η στοά φθάνει μέχρι την οδό Μητροπόλεως και συγκεκριμένα κάτω από το εκκλησάκι της Αγίας Δύναμης στην είσοδο του Υπουργείου Παιδείας.
Στο υπόγειο του μικρού αυτού ναού υφίσταται ακόμη η παμπάλαια «κατακόμβη», ενώ η έξοδος από την σήραγγα δεν είναι άλλη από την Αγία Τράπεζα του ναού, κάτω από το κάλυμμα της οποίας βρίσκονται ακόμη οι μεταλλικοί κρίκοι για το τράβηγμα της μαρμάρινης θυρίδας προς τα έξω. Η στοά αυτή – μη προσβάσιμη πλέον – έχει μοναδική ιστορική σπουδαιότητα καθώς την χρησιμοποιούσαν οι αγωνιστές της Επανάστασης και οι μοναχοί και λαϊκοί σύντροφοί τους προκειμένου να μεταφέρουν, χωρίς να γίνονται αντιληπτοί, της ποσότητες πυρίτιδος που έκλεβαν από τους Τούρκους κατακτητές.

Βγαίνοντας από το σπήλαιο και κατεβαίνοντας από δεξιά τα φθαρμένα σκαλοπάτια της μαρμάρινης κλίμακας, παρατηρούμε μερικά μέτρα πιο πέρα τα απομεινάρια μιας άλλης κλίμακας μεγαλύτερης, αλλά κατεστραμμένης στο μέσον της, που οδηγεί ψηλότερα στο βορειανατολικό μέρος του τείχους καταλήγοντας σε μία μονίμως σφραγισμένη σιδερένια πόρτα, την «Πύλιδα», όπως την ονόμαζαν κάποτε.
Υπολογίζοντας την απόσταση καταλαβαίνουμε ότι μέσα από την απρόσιτη αυτή είσοδο εντοπίζεται η δίοδος που οδηγεί επάνω, στον χώρο πίσω από το Ερεχθείο, όπου και το κεκλιμένο επίπεδο, που άγει στην επιφάνεια της Ακρόπολης. Όπως χαρακτηριστικά αναφέρει σε σχετικό έργο του ο ερευνητής – συγγραφέας Γιάννης Γιαννόπουλος, η εν λόγω θύρα παραμένει σε αχρηστία κατά τα τελευταία εξήντα χρόνια, αφού οι μόνοι που τη χρησιμοποιούσαν κάποτε ήταν οι Ιταλοί επί Κατοχής για να φέρνουν από το μέρος αυτό ιερόδουλες προς τέρψιν των ανδρών της Ιταλικής φρουράς…
Ακολουθώντας ξανά το ίδιο μονοπάτι στη βορειοδυτική πλευρά οδηγούμεθα λίγο παρακάτω σ’ ένα άλλο υπόγειο πέρασμα, η αρχή του οποίου εντοπίζεται πίσω από ένα ψηλό βραχώδες πέτασμα. Στο σημείο εκείνο σύμφωνα με τις αρχαιολογικές πληροφορίες βρισκόταν η πηγή της «Κλεψύδρας». Εκτός από την ηλεκτροκίνητη αντλία που λειτουργεί ακόμη, εύκολα παρατηρεί κανείς και τους λαστιχένιους και πλαστικούς σωλήνες που κρέμονται και εκτείνονται εδώ κι εκεί, προσβάλλοντας την αισθητική του χώρου.
Σε μικρή απόσταση από ‘κει κάνει την εμφάνισή του ένα εν μέρει κτιστό κελί με δύο ικανού μεγέθους οπές στην οροφή του, ενώ πιο πέρα άλλο ένα παραπλήσιο κτίσμα φράζει με τον μικρό όγκο του ένα κοίλωμα στη ρίζα των βράχων, που δεν είναι τίποτε άλλο από την είσοδο μιας άλλης μεγάλου βάθους γαλαρίας που φθάνει μέχρι κάτω από τον διάδρομο που οδηγούσε στην πάλαι ποτέ αποθήκη του λαδιού κάτω από το δώμα στα αριστερά των Προπυλαίων.

Τα τελευταία μεγάλα και ορατά σπηλαιώματα εντοπίζονται στη δυτική πλευρά του Βράχου. Πρόκειται για τα τα σπήλαια «του Πανός» και «του Απόλλωνος», όπως είναι γνωστά. Μορφολογικά μοιάζουν αρκετά μεταξύ τους και το βάθος τους είναι ελάχιστο. Όμως δίπλα ακριβώς από το σπήλαιο του Πανός υφίσταται η μόλις διακρινόμενη – κάτω από ένα φυσικό φατνίο με σκόρπια μαρμάρινα και πήλινα τεμάχια αρχαίων αντικειμένων – η είσοδος μίας χαμηλού ύψους σήραγγας που οδηγεί στα έγκατα του Βράχου με άγνωστη κατάληξη….
Φαινόμενα συνυφασμένα με τις διαστάσεις του χώρου και του χρόνου, αλλά’ ίσως και με άλλες, άγνωστες στον κοινό νου πραγματικότητες, έχουν παρατηρηθεί και καταγραφεί στον Ιερό Βράχο των Αθηνών με επίκεντρο φυσικά τον Παρθενώνα, την «μαρμάρινη βίβλο του Πνεύματος», όπως πολύ εύστοχα τον είχε χαρακτηρίσει ο αείμνηστος μαθηματικός και ερευνητής Θεοφ. Μανιάς.
Για μια επιτυχημένη και στο μέτρο του δυνατού πλήρη επαφή με τον ανυπερβλήτου κάλλους Ναό της Παλλάδας, τον πρώτο λόγο έχει η Γεωμετρία. Αποτελεί πλέον αναμφισβήτητο γεγονός ότι οι αποστάσεις μεταξύ των κιόνων του Παρθενώνα δεν είναι όλες ίσες. Οι τελευταίες από δεξιά και αριστερά είναι ελαφρώς μικρότερες από τις άλλες. Οι κιονοστοιχίες του Ναού εσωτερικά είναι κάθετες.
Εξωτερικά όμως κλίνουν προς τα μέσα, ώστε στην πραγματικότητα το σχήμα του οικοδομήματος να μην είναι παραλληλεπίπεδο, αλλά πυραμιδοειδές. Έχει υπολογιστεί ότι οι κίονες του Παρθενώνα, εκτεινόμενοι προοπτικά με αφετηρία το δάπεδό του, συναντώνται στα 3.024,26 μέτρα σχηματίζοντας πυραμίδα (με μία αιχμή στην κορυφή). Ο όγκος της πυραμίδας αυτής ισούται ακριβώς με το ήμισυ του όγκου της Πυραμίδας του Χέοπος (!)

Οι εκπλήξεις όμως δεν σταματούν εδώ. Παρατηρώντας κανείς τον Παρθενώνα από κοντά και από διαφορετικές οπτικές γωνίες έχει την αίσθηση ότι ο Ναός τείνει να αγγίξει τον ουρανό. Εάν πάλι τον δει από μακρινή απόσταση, λ.χ. από τα Χαυτεία ή από το Λυκαβηττό, του δημιουργείται η εντύπωση ότι ο Ναός είναι υπερβολικά μεγάλος σε σχέση με τον Βράχο.
Αντιθέτως, από τα Τουρκοβούνια ή απ’ το Αιγάλεω, φαίνεται πολύ μικρός. Πρόκειται ασφαλώς για οφθαλμαπάτη ανάλογη μ’ αυτήν που συμβαίνει όταν παρατηρούμε την Σελήνη σε διαδοχικές φάσεις κατά τις νυκτερινές ώρες. Στην περίπτωση του Παρθενώνα ωστόσο, το φαινόμενο οφείλεται στις αναλογίες μεταξύ των διαστάσεών του, οι οποίες είναι 4:9 ως προς τη σχέση μήκους και πλάτους, αλλά και ως προς τη σχέση μήκους και ύψους.
Από πλευράς γεωγραφικής θέσεως ο Παρθενώνας βρίσκεται σε 37ο58΄27΄΄ βόρειο γεωγραφικό πλάτος που είναι και το ιδεώδες για άριστες καιρικές συνθήκες. Όμως η παρατήρηση των συντεταγμένων του είναι μάλλον δύσκολη υπόθεση. Ο ερευνητής Γ. Κασσιμάτης περιγράφει (περιοδ. «Τρίτο Μάτι» – Οκτώβριος 2000) τις προσπάθειες του καθηγητή Τάκη Παππά και των συνεργατών του να καταγράψουν τις ακριβείς συντεταγμένες του Μνημείου πριν από δεκατέσσερα χρόνια.
Οι εκπλήξεις που αντιμετώπισε η επιστημονική ομάδα ήταν πολλές και διαδοχικές, αφού οι συσκευές GPS που διέθεταν έπαυαν να λαμβάνουν δορυφορικό σήμα όταν τα μέλη που τις χειρίζονταν πλησίαζαν τον Παρθενώνα. Σε άλλες χρονικές στιγμές ωστόσο, λειτούργησαν κανονικά, αλλά όχι σε όλα τα σημεία πλησίον του Ναού….

Όλα τα παραπάνω θα μπορούσαν να είναι απλές συμπτώσεις. Στην συμπαντική αρμονία όμως τίποτα δεν είναι συμπτωματικό, πόσο μάλλον όταν η αρμονία αυτή αντικατοπτρίζεται σ’ ένα καθόλου τυχαίο οικοδόμημα κατασκευασμένο σ’ ένα επίσης διόλου τυχαίο χώρο. Η έρευνα αποδεικνύει πλέον περίτρανα ότι η Ακρόπολη των Αθηνών και ιδιαιτέρως ο Παρθενώνας αποτελεί έναν πανίσχυρο ενεργειακό πόλο του πλανήτη.
Είναι γνωστό ότι η Γη δέχεται κύματα διαφόρων ειδών και διαθέτει εσωτερικά ρεύματα ενεργείας που η μοναδική γεωγραφική και σχηματική υφή του Παρθενώνα συγκεντρώνει. Ας ληφθεί δε υπ’ όψη ότι ότι το δομικό υλικό του Ναού προέρχεται από τα λατομεία της Πεντέλης και ειδικά από τα πέριξ του Σπηλαίου του Πανός (ή «Σπηλιάς του Νταβέλη»), ενός ετέρου ισχυρού ενεργειακού σημείου. Οι πρόγονοί μας δεν φείδονταν κόπου και χρημάτων προκειμένου να μεταφέρουν, λαξευμένα ήδη, τεμάχια από το «κατάλληλο» μάρμαρο (βάρους μέχρι και 18 τόνων) για να κτίσουν το Τέμενος της «Θεάς της Σοφίας».
Η «Άορνος Πέτρα», όπως ονομάστηκε ο Βράχος της Ακρόπολης – επειδή τα πτηνά δεν πετούν πάνω απ’ αυτήν – είναι κόμβος συνεχούς κινήσεως ενεργείας και κέντρο ενός δικτύου που εκτείνεται σε μήκη και πλάτη του ευρωπαϊκού, εγγύς ασιατικού και βορειοαφρικανικού κόσμου. Το σχήμα δε του Παρθενώνα με τον ανεπαίσθητα κυρτό σχεδιασμό των μελών του συσσωρεύει και απελευθερώνει στο έδαφος και στον αιθέρα την ενέργεια αυτή. Το κατά πόσον είναι κανείς δεκτικός στη συγκεκριμένη παραδοχή είναι κάτι το εντελώς υποκειμενικό. Το αντικειμενικό είναι αυτό που εδώ και χιλιάδες χρόνια συμβαίνει….

Μάριος Κ. Μαμανέας

Αποκάλυψη , arxaia-ellinikaΈρευνα: Η "απαγορευμένη" Ακρόπολη των Αθηνών – Κρυφές Είσοδοι


Η ιστορία της Ακρόπολης είναι σχετικά γνωστή. Τόσο τα σχολικά βιβλία, όσο και τα ταξιδιωτικά εγχειρίδια και οι αρχαιολογικές πραγματείες αναφέρονται συνήθως 

ευρύτατα στον χρόνο και τον τρόπο κατασκευής του συγκροτήματος των λαμπρών κτηρίων του Ιερού Βράχου.
Ωστόσο, ελάχιστες έως ανύπαρκτες είναι οι αναφορές στη φύση του και στα λιγότερο θεατά σημεία του, που πάντοτε αγνοούνται ή παρασιωπούνται απ’ όλους.
Η άποψη ότι η Ακρόπολη στο σύνολό της, αλλά και ειδικότερα ο Παρθενώνας βρίθει από μυστικά είναι η πιο κοντινή στην πραγματικότητα. Ο αείμνηστος καθηγητής αρχαιολογίας Παναγής Καββαδίας υπήρξε ο πρώτος που εισηγήθηκε τη θεωρία περί μη συμπαγούς θεμελιώσεως του Παρθενώνα.
Οι γενικές ανασκαφές που είχαν αρχίσει να συντελούνται στον χώρο του επιβλητικού μνημείου κατά τα έτη 1885 – 1890, αλλά και οι προηγούμενες από το 1844 ενίσχυσαν στο έπακρον την θεωρία αυτή. Έκτοτε η εικόνα της επιφάνειας της Ακρόπολης υπέστη αλλεπάλληλες μεταβολές.
Σήμερα το πλέον σοβαρό και το μοναδικό ορατό τεκμήριο για τη γνώμη του Καββαδία βρίσκεται στον πυθμένα ενός βαράθρου στη νοτιοδυτική πλευρά της κρηπίδας του Παρθενώνα. Εκεί υπάρχει μια αρχαία στενή κλίμακα από μάρμαρο, η φορά της οποίας οδηγεί σαφώς κάτω από τον ναό της Αθηνάς.
Ο καθένας μπορεί να φανταστεί σε τι καταλήγει χωρίς να βλέπει την άλλη άκρη της, αφού άλλωστε οι υπεύθυνοι εργολάβοι έχουν προνοήσει να φράξουν τη συνέχεια του διαδρόμου με κυβόσχημους όγκους από μπετόν.

Ένα ακόμη βάραθρο που βρίσκεται πίσω από το Ερεχθείο (προς νότον, όπου διασώζεται και το αρχαίο κεκλιμένο επίπεδο που χρησίμευε ως είσοδος στην Ακρόπολη), φέρει στο κατώτερο σημείο του, μεταξύ του Πελασγικού και του μεταγενέστερου τείχους, ένα ακόμη αινιγματικό κάθετο άνοιγμα κλεισμένο με βαριά οξειδωμένα πια κάγκελα, όπως οι αεραγωγοί των υπογείων χώρων.
Ως προς το Ερεχθείο, ο χώρος στον οποίο εκτίσθη έχει τη δική του μυστηριώδη ιστορία. Στο σημείο εκείνο κατά την παράδοση ο Ποσειδών χτύπησε με την τρίαινά του το έδαφος και αμέσως ανέβλυσε νερό. Τον θρύλο αυτό έρχεται να επιβεβαιώσει στους ιστορικούς πλέον χρόνους ο Παυσανίας. Στα «Αττικά» του αναφέρει ότι στην εποχή κατά την οποία έζησε ο ίδιος, κάθε φορά που φυσούσαν στην Αθήνα άνεμοι από νότιες διευθύνσεις, στην Ακρόπολη και συγκεκριμένα από ένα φρέαρ κάτω από το Ερεχθείο ακούγονταν παφλασμοί νερού.
Το περίεργο στην μαρτυρία αυτή είναι ότι το νερό του πηγαδιού εκείνου δεν προερχόταν από κάποια πηγή, αλλά κατ’ευθείαν από τη θάλασσα. Αν μη τι άλλο, η πληροφορία αυτή ενδεικνύει την ύπαρξη κάποιας υπόγειας σήραγγας που οδηγούσε στα νότια παράλια της Αττικής. Ποια άλλη εξήγηση άλλωστε θα μπορούσε να δοθεί για την παρουσία, ακόμα και σήμερα, μικρών κοχυλιών και αχιβάδων (!) στις σχισμές των βράχων και στις μικρές τάφρους κάτω από το σημείο όπου δεσπόζει το Ερεχθείο;
Σύμφωνα με άλλες πληροφορίες το κρυφό αυτό τούνελ άρχεται από την Μουνιχία (Καστέλλα) και καταλήγει στον Ιερό Βράχο. Υπάρχει και η μαρτυρία ότι επί Τουρκοκρατίας, όταν το Ερεχθείο εχρησιμοποιήτο ως κατοικία του δισδάρη (Οθωμανού διοικητή) της Ακροπόλεως, το εν λόγω φρέαρ λειτουργούσε ως αποχετευτικός αγωγός. Ας μην λησμονείται δε, ότι οι δοξασίες των αρχαίων ήθελαν το Ερεχθείο να κατοικείται από τον Ερεχθέα, τον Εριχθόνιο και τον «Οικουρόν Όφιν» της Αθηνάς. Παράλληλα στο εσωτερικό του βρίσκονταν ο τάφος του Κέκροπος και το «διηπετές» ξόανο της Αθηνάς. Όλα αυτά είναι μυθεύματα ή μήπως συγκεκαλυμμένη γνώση;

Έξω από τα Προπύλαια στο δυτικό μέρος παρατηρούμε μια πέτρινη σκάλα που οδηγεί σε χαμηλότερο επίπεδο μπροστά από μια ξύλινη πόρτα. Μέσα απ’ αυτήν υπάρχει ένας μακρόστενος θάλαμος του οποίου το αριστερό τοίχωμα κι ένα μέρος του δαπέδου έχουν καταρρεύσει.
Είναι προφανές ότι πρόκειται για τον διάδρομο που οδηγούσε υπογείως στην αποθήκη του ελαίου που χρησιμοποιούσαν οι αρχαίοι ιερείς για να διατηρούν άσβεστη τη φλόγα της Αθηνάς στο Ερεχθείο. Πιθανότατα όμως να ήταν και η είσοδος προς ενδότερα διαμερίσματα. Ομοίως στην ανατολική πλευρά της εισόδου των Προπυλαίων ο αμφίστηλος και αμφιπρόστηλος ναός της Απτέρου Νίκης δεν στερείται μυστηρίου, καθώς είναι άγνωστο τι έκρυβε στους υπόγειους χώρους του, από τους οποίους σήμερα μόνο δύο μισοσφραγισμένα με μάρμαρα ανοίγματα μπορεί να δει κανείς.
Η περιέργεια οξύνεται περισσότερο από την ύπαρξη μιας χοάνης με τριγωνικά λαξευμένο στόμιο επάνω στο βράχο λίγα μέτρα παρακάτω. Το μικρό αυτό όρυγμα με διαστάσεις ανθρωποθυρίδας εντοπίζεται στην ίδια νοητή ευθεία με τον ναό της Απτέρου Νίκης και η φορά του κατευθύνεται κάτω απ’ αυτόν. Δεν είναι βέβαια το μοναδικό, αφού περιμετρικά του Ιερού Βράχου υπάρχει πλήθος σπηλαιωμάτων διαφόρων διαστάσεων που το καθένα κρύβει τα δικά του μυστικά….

Βαδίζοντας γύρω από τις πλαγιές του Ιερού Βράχου φθάνουμε στη βόρεια πλευρά του, όπου την προσοχή μας αποσπά ένα φατνείο με διαστάσεις περιπτέρου, τόσο αριστοτεχνικά λαξευμένο, όσο και το ημικυκλικό, επίσης λαξευμένο στον βράχο, κάθισμα στο εσωτερικό του. Προφανώς, στην αρχαία εποχή χρησίμευε ως φυλάκιο ή ως χώρος ανάπαυσης των οδοιπόρων. Δεξιά και αριστερά από το φατνείο υπάρχουν ακόμη δύο φραγμένα με λαμαρίνες ανοίγματα.
Πρόκειται για σπήλαια ανεξακρίβωτου βάθους που χρησιμοποιούνται στις μέρες μας ως αποθήκες υλικών και εργαλείων για τα εργοτάξια που δραστηριοποιούνται εκεί.
Παρακάτω, ανεβαίνοντας μια αρχαία ελικοειδή κλίμακα, φθάνουμε στο σπήλαιο της Αγλαύρου με το χαρακτηριστικό θυρεοειδές άνοιγμα. μέσα στο οποίο – και κατά περίεργο τρόπο, μόνο εκεί – φωλιάζουν κατά εκατοντάδες τα περιστέρια..
Η παράδοση λέει ότι η Άγλαυρος (ή ΄Αγραυλος), κόρη του βασιλιά Κέκροπα, όταν η πόλη των Αθηνών επολιορκείτο από τις δυνάμεις του βασιλέως της Ελευσίνας Ευμόλπου, αυτοκτόνησε πέφτοντας από τα τείχη της Ακρόπολης σ’ εκείνο το σημείο, προκειμένου να επαληθεύσει τον χρησμό, σύμφωνα με τον οποίο η αυτοθυσία μιας βασιλοκόρης θα έσωζε την Αθήνα από την κατάκτηση. Οι πολίτες για να τιμήσουν την μνήμη της αφιέρωσαν το σπήλαιο σ΄αυτήν.
Ο χώρος του σπηλαίου βρίσκεται ακριβώς κάτω από το οίκημα των Αρρηφόρων, δηλαδή των νεαρών παρθένων που ελάμβαναν μέρος στην απονομή τιμών στο μεγαλείο της Αθηναίας ηρωίδας κατά τη διάρκεια ειδικών εκδηλώσεων που είχαν πλέον θεσμοθετηθεί..
Η στενότητα του πλάτους του σπηλαίου αντιδιαστελλόμενη με το εντυπωσιακό ύψος, αλλά και το μεγάλο βάθος του, του προσδίδουν ένα σχισμοειδές σχήμα, δίδοντας την εντύπωση ότι πρόκειται για ένα μεγάλο υπόγειο φαράγγι. Στο βαθύτερο μέρος του εντοπίζεται η αρχή μιας σκοτεινής τάφρου.

Το σπήλαιο της Αγλαύρου είναι ένα από τα πλέον μυστηριώδη σημεία της Ακρόπολης. Αυτό συμβαίνει κατά πρώτον μεν επειδή οι γνώμες για την ταυτότητά του διίστανται, κατά δεύτερον δε λόγω του μεγάλου βάθους του και της σηραγγώδους προεκτάσεώς του πέρα από τους πρόποδες της Ακρόπολης. Σε πολλά εγχειρίδια που έχουν γραφεί για την ιστορία της Ακρόπολης των Αθηνών κατά τους 19ο και 20ο αιώνες, αλλά και σε μερικά σύγχρονα, το συγκεκριμένο σπήλαιο με την θυρεόσχημη κτιστή είσοδο αναφέρεται χωρίς ιδιαίτερη ονομασία, ενώ ως «Σπήλαιο της Αγραύλου» φέρεται το μεγάλο σπήλαιο που δεσπόζει στην βορειοανατολική πλευρά.
Ωστόσο, ο συνδυασμός των υπαρχόντων στοιχείων και των ιστορικών πληροφοριών δεν φαίνεται να συνηγορεί σθεναρά υπέρ αυτής της απόψεως. Το μεγάλο αυτό σπήλαιο γνώριζαν μάλλον ως «Σπήλαιο της Αγλαύρου» ο Μανώλης Γλέζος και ο Απόστολος Σάντας, όταν καταθέτοντας τις μαρτυρίες τους για την αφαίρεση της ναζιστικής σημαίας από την Ακρόπολη τη νύχτα της 31ηςΜαϊου 1941, είπαν ότι την πέταξαν μέσα σ’ ένα βάραθρο, το οποίο συνέδεαν με το «σπήλαιο της Αγλαύρου, απ’ όπου κατά την παράδοση εισερχόταν το ιερό φίδι της Αθηνάς». Με δεδομένα όμως ότι ο «Οικουρός Όφις» της Παλλάδας κατοικούσε στο Ερεχθείο (που είναι πλησιέστερο στο θυρεοειδές σπήλαιο) και ότι το οίκημα των «Αρρηφόρων», που τιμούσαν την μνήμη της Αγλαύρου, είναι ωσαύτως πλησιέστερο στο ίδιο σπήλαιο, τα συμπεράσματα είναι εύλογα και οφθαλμοφανή.

Το εσωτερικό του σπηλαίου έχει επιπλέον ενδιαφέρον καθώς από το βαθύτερο σημείο του πυθμένος του ξεκινά ένα μακρύ τούνελ που περνώντας κάτω από τους πρόποδες του Ιερού Βράχου ενώνεται με μια άλλη σήραγγα. Με αφετηρία το σημείο αυτό, η διεύθυνση προς τ’ αριστερά (βορειοδυτικά) οδηγεί υπογείως προς τον Άρειο Πάγο και την Πνύκα, ενώ προς τα δεξιά (ανατολικά) η στοά φθάνει μέχρι την οδό Μητροπόλεως και συγκεκριμένα κάτω από το εκκλησάκι της Αγίας Δύναμης στην είσοδο του Υπουργείου Παιδείας.
Στο υπόγειο του μικρού αυτού ναού υφίσταται ακόμη η παμπάλαια «κατακόμβη», ενώ η έξοδος από την σήραγγα δεν είναι άλλη από την Αγία Τράπεζα του ναού, κάτω από το κάλυμμα της οποίας βρίσκονται ακόμη οι μεταλλικοί κρίκοι για το τράβηγμα της μαρμάρινης θυρίδας προς τα έξω. Η στοά αυτή – μη προσβάσιμη πλέον – έχει μοναδική ιστορική σπουδαιότητα καθώς την χρησιμοποιούσαν οι αγωνιστές της Επανάστασης και οι μοναχοί και λαϊκοί σύντροφοί τους προκειμένου να μεταφέρουν, χωρίς να γίνονται αντιληπτοί, της ποσότητες πυρίτιδος που έκλεβαν από τους Τούρκους κατακτητές.

Βγαίνοντας από το σπήλαιο και κατεβαίνοντας από δεξιά τα φθαρμένα σκαλοπάτια της μαρμάρινης κλίμακας, παρατηρούμε μερικά μέτρα πιο πέρα τα απομεινάρια μιας άλλης κλίμακας μεγαλύτερης, αλλά κατεστραμμένης στο μέσον της, που οδηγεί ψηλότερα στο βορειανατολικό μέρος του τείχους καταλήγοντας σε μία μονίμως σφραγισμένη σιδερένια πόρτα, την «Πύλιδα», όπως την ονόμαζαν κάποτε.
Υπολογίζοντας την απόσταση καταλαβαίνουμε ότι μέσα από την απρόσιτη αυτή είσοδο εντοπίζεται η δίοδος που οδηγεί επάνω, στον χώρο πίσω από το Ερεχθείο, όπου και το κεκλιμένο επίπεδο, που άγει στην επιφάνεια της Ακρόπολης. Όπως χαρακτηριστικά αναφέρει σε σχετικό έργο του ο ερευνητής – συγγραφέας Γιάννης Γιαννόπουλος, η εν λόγω θύρα παραμένει σε αχρηστία κατά τα τελευταία εξήντα χρόνια, αφού οι μόνοι που τη χρησιμοποιούσαν κάποτε ήταν οι Ιταλοί επί Κατοχής για να φέρνουν από το μέρος αυτό ιερόδουλες προς τέρψιν των ανδρών της Ιταλικής φρουράς…
Ακολουθώντας ξανά το ίδιο μονοπάτι στη βορειοδυτική πλευρά οδηγούμεθα λίγο παρακάτω σ’ ένα άλλο υπόγειο πέρασμα, η αρχή του οποίου εντοπίζεται πίσω από ένα ψηλό βραχώδες πέτασμα. Στο σημείο εκείνο σύμφωνα με τις αρχαιολογικές πληροφορίες βρισκόταν η πηγή της «Κλεψύδρας». Εκτός από την ηλεκτροκίνητη αντλία που λειτουργεί ακόμη, εύκολα παρατηρεί κανείς και τους λαστιχένιους και πλαστικούς σωλήνες που κρέμονται και εκτείνονται εδώ κι εκεί, προσβάλλοντας την αισθητική του χώρου.
Σε μικρή απόσταση από ‘κει κάνει την εμφάνισή του ένα εν μέρει κτιστό κελί με δύο ικανού μεγέθους οπές στην οροφή του, ενώ πιο πέρα άλλο ένα παραπλήσιο κτίσμα φράζει με τον μικρό όγκο του ένα κοίλωμα στη ρίζα των βράχων, που δεν είναι τίποτε άλλο από την είσοδο μιας άλλης μεγάλου βάθους γαλαρίας που φθάνει μέχρι κάτω από τον διάδρομο που οδηγούσε στην πάλαι ποτέ αποθήκη του λαδιού κάτω από το δώμα στα αριστερά των Προπυλαίων.

Τα τελευταία μεγάλα και ορατά σπηλαιώματα εντοπίζονται στη δυτική πλευρά του Βράχου. Πρόκειται για τα τα σπήλαια «του Πανός» και «του Απόλλωνος», όπως είναι γνωστά. Μορφολογικά μοιάζουν αρκετά μεταξύ τους και το βάθος τους είναι ελάχιστο. Όμως δίπλα ακριβώς από το σπήλαιο του Πανός υφίσταται η μόλις διακρινόμενη – κάτω από ένα φυσικό φατνίο με σκόρπια μαρμάρινα και πήλινα τεμάχια αρχαίων αντικειμένων – η είσοδος μίας χαμηλού ύψους σήραγγας που οδηγεί στα έγκατα του Βράχου με άγνωστη κατάληξη….
Φαινόμενα συνυφασμένα με τις διαστάσεις του χώρου και του χρόνου, αλλά’ ίσως και με άλλες, άγνωστες στον κοινό νου πραγματικότητες, έχουν παρατηρηθεί και καταγραφεί στον Ιερό Βράχο των Αθηνών με επίκεντρο φυσικά τον Παρθενώνα, την «μαρμάρινη βίβλο του Πνεύματος», όπως πολύ εύστοχα τον είχε χαρακτηρίσει ο αείμνηστος μαθηματικός και ερευνητής Θεοφ. Μανιάς.
Για μια επιτυχημένη και στο μέτρο του δυνατού πλήρη επαφή με τον ανυπερβλήτου κάλλους Ναό της Παλλάδας, τον πρώτο λόγο έχει η Γεωμετρία. Αποτελεί πλέον αναμφισβήτητο γεγονός ότι οι αποστάσεις μεταξύ των κιόνων του Παρθενώνα δεν είναι όλες ίσες. Οι τελευταίες από δεξιά και αριστερά είναι ελαφρώς μικρότερες από τις άλλες. Οι κιονοστοιχίες του Ναού εσωτερικά είναι κάθετες.
Εξωτερικά όμως κλίνουν προς τα μέσα, ώστε στην πραγματικότητα το σχήμα του οικοδομήματος να μην είναι παραλληλεπίπεδο, αλλά πυραμιδοειδές. Έχει υπολογιστεί ότι οι κίονες του Παρθενώνα, εκτεινόμενοι προοπτικά με αφετηρία το δάπεδό του, συναντώνται στα 3.024,26 μέτρα σχηματίζοντας πυραμίδα (με μία αιχμή στην κορυφή). Ο όγκος της πυραμίδας αυτής ισούται ακριβώς με το ήμισυ του όγκου της Πυραμίδας του Χέοπος (!)

Οι εκπλήξεις όμως δεν σταματούν εδώ. Παρατηρώντας κανείς τον Παρθενώνα από κοντά και από διαφορετικές οπτικές γωνίες έχει την αίσθηση ότι ο Ναός τείνει να αγγίξει τον ουρανό. Εάν πάλι τον δει από μακρινή απόσταση, λ.χ. από τα Χαυτεία ή από το Λυκαβηττό, του δημιουργείται η εντύπωση ότι ο Ναός είναι υπερβολικά μεγάλος σε σχέση με τον Βράχο.
Αντιθέτως, από τα Τουρκοβούνια ή απ’ το Αιγάλεω, φαίνεται πολύ μικρός. Πρόκειται ασφαλώς για οφθαλμαπάτη ανάλογη μ’ αυτήν που συμβαίνει όταν παρατηρούμε την Σελήνη σε διαδοχικές φάσεις κατά τις νυκτερινές ώρες. Στην περίπτωση του Παρθενώνα ωστόσο, το φαινόμενο οφείλεται στις αναλογίες μεταξύ των διαστάσεών του, οι οποίες είναι 4:9 ως προς τη σχέση μήκους και πλάτους, αλλά και ως προς τη σχέση μήκους και ύψους.
Από πλευράς γεωγραφικής θέσεως ο Παρθενώνας βρίσκεται σε 37ο58΄27΄΄ βόρειο γεωγραφικό πλάτος που είναι και το ιδεώδες για άριστες καιρικές συνθήκες. Όμως η παρατήρηση των συντεταγμένων του είναι μάλλον δύσκολη υπόθεση. Ο ερευνητής Γ. Κασσιμάτης περιγράφει (περιοδ. «Τρίτο Μάτι» – Οκτώβριος 2000) τις προσπάθειες του καθηγητή Τάκη Παππά και των συνεργατών του να καταγράψουν τις ακριβείς συντεταγμένες του Μνημείου πριν από δεκατέσσερα χρόνια.
Οι εκπλήξεις που αντιμετώπισε η επιστημονική ομάδα ήταν πολλές και διαδοχικές, αφού οι συσκευές GPS που διέθεταν έπαυαν να λαμβάνουν δορυφορικό σήμα όταν τα μέλη που τις χειρίζονταν πλησίαζαν τον Παρθενώνα. Σε άλλες χρονικές στιγμές ωστόσο, λειτούργησαν κανονικά, αλλά όχι σε όλα τα σημεία πλησίον του Ναού….

Όλα τα παραπάνω θα μπορούσαν να είναι απλές συμπτώσεις. Στην συμπαντική αρμονία όμως τίποτα δεν είναι συμπτωματικό, πόσο μάλλον όταν η αρμονία αυτή αντικατοπτρίζεται σ’ ένα καθόλου τυχαίο οικοδόμημα κατασκευασμένο σ’ ένα επίσης διόλου τυχαίο χώρο. Η έρευνα αποδεικνύει πλέον περίτρανα ότι η Ακρόπολη των Αθηνών και ιδιαιτέρως ο Παρθενώνας αποτελεί έναν πανίσχυρο ενεργειακό πόλο του πλανήτη.
Είναι γνωστό ότι η Γη δέχεται κύματα διαφόρων ειδών και διαθέτει εσωτερικά ρεύματα ενεργείας που η μοναδική γεωγραφική και σχηματική υφή του Παρθενώνα συγκεντρώνει. Ας ληφθεί δε υπ’ όψη ότι ότι το δομικό υλικό του Ναού προέρχεται από τα λατομεία της Πεντέλης και ειδικά από τα πέριξ του Σπηλαίου του Πανός (ή «Σπηλιάς του Νταβέλη»), ενός ετέρου ισχυρού ενεργειακού σημείου. Οι πρόγονοί μας δεν φείδονταν κόπου και χρημάτων προκειμένου να μεταφέρουν, λαξευμένα ήδη, τεμάχια από το «κατάλληλο» μάρμαρο (βάρους μέχρι και 18 τόνων) για να κτίσουν το Τέμενος της «Θεάς της Σοφίας».
Η «Άορνος Πέτρα», όπως ονομάστηκε ο Βράχος της Ακρόπολης – επειδή τα πτηνά δεν πετούν πάνω απ’ αυτήν – είναι κόμβος συνεχούς κινήσεως ενεργείας και κέντρο ενός δικτύου που εκτείνεται σε μήκη και πλάτη του ευρωπαϊκού, εγγύς ασιατικού και βορειοαφρικανικού κόσμου. Το σχήμα δε του Παρθενώνα με τον ανεπαίσθητα κυρτό σχεδιασμό των μελών του συσσωρεύει και απελευθερώνει στο έδαφος και στον αιθέρα την ενέργεια αυτή. Το κατά πόσον είναι κανείς δεκτικός στη συγκεκριμένη παραδοχή είναι κάτι το εντελώς υποκειμενικό. Το αντικειμενικό είναι αυτό που εδώ και χιλιάδες χρόνια συμβαίνει….

Μάριος Κ. Μαμανέας

Αποκάλυψη , arxaia-ellinikaΈρευνα: Η "απαγορευμένη" Ακρόπολη των Αθηνών – Κρυφές Είσοδοι


Η ιστορία της Ακρόπολης είναι σχετικά γνωστή. Τόσο τα σχολικά βιβλία, όσο και τα ταξιδιωτικά εγχειρίδια και οι αρχαιολογικές πραγματείες αναφέρονται συνήθως 

ευρύτατα στον χρόνο και τον τρόπο κατασκευής του συγκροτήματος των λαμπρών κτηρίων του Ιερού Βράχου.
Ωστόσο, ελάχιστες έως ανύπαρκτες είναι οι αναφορές στη φύση του και στα λιγότερο θεατά σημεία του, που πάντοτε αγνοούνται ή παρασιωπούνται απ’ όλους.
Η άποψη ότι η Ακρόπολη στο σύνολό της, αλλά και ειδικότερα ο Παρθενώνας βρίθει από μυστικά είναι η πιο κοντινή στην πραγματικότητα. Ο αείμνηστος καθηγητής αρχαιολογίας Παναγής Καββαδίας υπήρξε ο πρώτος που εισηγήθηκε τη θεωρία περί μη συμπαγούς θεμελιώσεως του Παρθενώνα.
Οι γενικές ανασκαφές που είχαν αρχίσει να συντελούνται στον χώρο του επιβλητικού μνημείου κατά τα έτη 1885 – 1890, αλλά και οι προηγούμενες από το 1844 ενίσχυσαν στο έπακρον την θεωρία αυτή. Έκτοτε η εικόνα της επιφάνειας της Ακρόπολης υπέστη αλλεπάλληλες μεταβολές.
Σήμερα το πλέον σοβαρό και το μοναδικό ορατό τεκμήριο για τη γνώμη του Καββαδία βρίσκεται στον πυθμένα ενός βαράθρου στη νοτιοδυτική πλευρά της κρηπίδας του Παρθενώνα. Εκεί υπάρχει μια αρχαία στενή κλίμακα από μάρμαρο, η φορά της οποίας οδηγεί σαφώς κάτω από τον ναό της Αθηνάς.
Ο καθένας μπορεί να φανταστεί σε τι καταλήγει χωρίς να βλέπει την άλλη άκρη της, αφού άλλωστε οι υπεύθυνοι εργολάβοι έχουν προνοήσει να φράξουν τη συνέχεια του διαδρόμου με κυβόσχημους όγκους από μπετόν.

Ένα ακόμη βάραθρο που βρίσκεται πίσω από το Ερεχθείο (προς νότον, όπου διασώζεται και το αρχαίο κεκλιμένο επίπεδο που χρησίμευε ως είσοδος στην Ακρόπολη), φέρει στο κατώτερο σημείο του, μεταξύ του Πελασγικού και του μεταγενέστερου τείχους, ένα ακόμη αινιγματικό κάθετο άνοιγμα κλεισμένο με βαριά οξειδωμένα πια κάγκελα, όπως οι αεραγωγοί των υπογείων χώρων.
Ως προς το Ερεχθείο, ο χώρος στον οποίο εκτίσθη έχει τη δική του μυστηριώδη ιστορία. Στο σημείο εκείνο κατά την παράδοση ο Ποσειδών χτύπησε με την τρίαινά του το έδαφος και αμέσως ανέβλυσε νερό. Τον θρύλο αυτό έρχεται να επιβεβαιώσει στους ιστορικούς πλέον χρόνους ο Παυσανίας. Στα «Αττικά» του αναφέρει ότι στην εποχή κατά την οποία έζησε ο ίδιος, κάθε φορά που φυσούσαν στην Αθήνα άνεμοι από νότιες διευθύνσεις, στην Ακρόπολη και συγκεκριμένα από ένα φρέαρ κάτω από το Ερεχθείο ακούγονταν παφλασμοί νερού.
Το περίεργο στην μαρτυρία αυτή είναι ότι το νερό του πηγαδιού εκείνου δεν προερχόταν από κάποια πηγή, αλλά κατ’ευθείαν από τη θάλασσα. Αν μη τι άλλο, η πληροφορία αυτή ενδεικνύει την ύπαρξη κάποιας υπόγειας σήραγγας που οδηγούσε στα νότια παράλια της Αττικής. Ποια άλλη εξήγηση άλλωστε θα μπορούσε να δοθεί για την παρουσία, ακόμα και σήμερα, μικρών κοχυλιών και αχιβάδων (!) στις σχισμές των βράχων και στις μικρές τάφρους κάτω από το σημείο όπου δεσπόζει το Ερεχθείο;
Σύμφωνα με άλλες πληροφορίες το κρυφό αυτό τούνελ άρχεται από την Μουνιχία (Καστέλλα) και καταλήγει στον Ιερό Βράχο. Υπάρχει και η μαρτυρία ότι επί Τουρκοκρατίας, όταν το Ερεχθείο εχρησιμοποιήτο ως κατοικία του δισδάρη (Οθωμανού διοικητή) της Ακροπόλεως, το εν λόγω φρέαρ λειτουργούσε ως αποχετευτικός αγωγός. Ας μην λησμονείται δε, ότι οι δοξασίες των αρχαίων ήθελαν το Ερεχθείο να κατοικείται από τον Ερεχθέα, τον Εριχθόνιο και τον «Οικουρόν Όφιν» της Αθηνάς. Παράλληλα στο εσωτερικό του βρίσκονταν ο τάφος του Κέκροπος και το «διηπετές» ξόανο της Αθηνάς. Όλα αυτά είναι μυθεύματα ή μήπως συγκεκαλυμμένη γνώση;

Έξω από τα Προπύλαια στο δυτικό μέρος παρατηρούμε μια πέτρινη σκάλα που οδηγεί σε χαμηλότερο επίπεδο μπροστά από μια ξύλινη πόρτα. Μέσα απ’ αυτήν υπάρχει ένας μακρόστενος θάλαμος του οποίου το αριστερό τοίχωμα κι ένα μέρος του δαπέδου έχουν καταρρεύσει.
Είναι προφανές ότι πρόκειται για τον διάδρομο που οδηγούσε υπογείως στην αποθήκη του ελαίου που χρησιμοποιούσαν οι αρχαίοι ιερείς για να διατηρούν άσβεστη τη φλόγα της Αθηνάς στο Ερεχθείο. Πιθανότατα όμως να ήταν και η είσοδος προς ενδότερα διαμερίσματα. Ομοίως στην ανατολική πλευρά της εισόδου των Προπυλαίων ο αμφίστηλος και αμφιπρόστηλος ναός της Απτέρου Νίκης δεν στερείται μυστηρίου, καθώς είναι άγνωστο τι έκρυβε στους υπόγειους χώρους του, από τους οποίους σήμερα μόνο δύο μισοσφραγισμένα με μάρμαρα ανοίγματα μπορεί να δει κανείς.
Η περιέργεια οξύνεται περισσότερο από την ύπαρξη μιας χοάνης με τριγωνικά λαξευμένο στόμιο επάνω στο βράχο λίγα μέτρα παρακάτω. Το μικρό αυτό όρυγμα με διαστάσεις ανθρωποθυρίδας εντοπίζεται στην ίδια νοητή ευθεία με τον ναό της Απτέρου Νίκης και η φορά του κατευθύνεται κάτω απ’ αυτόν. Δεν είναι βέβαια το μοναδικό, αφού περιμετρικά του Ιερού Βράχου υπάρχει πλήθος σπηλαιωμάτων διαφόρων διαστάσεων που το καθένα κρύβει τα δικά του μυστικά….

Βαδίζοντας γύρω από τις πλαγιές του Ιερού Βράχου φθάνουμε στη βόρεια πλευρά του, όπου την προσοχή μας αποσπά ένα φατνείο με διαστάσεις περιπτέρου, τόσο αριστοτεχνικά λαξευμένο, όσο και το ημικυκλικό, επίσης λαξευμένο στον βράχο, κάθισμα στο εσωτερικό του. Προφανώς, στην αρχαία εποχή χρησίμευε ως φυλάκιο ή ως χώρος ανάπαυσης των οδοιπόρων. Δεξιά και αριστερά από το φατνείο υπάρχουν ακόμη δύο φραγμένα με λαμαρίνες ανοίγματα.
Πρόκειται για σπήλαια ανεξακρίβωτου βάθους που χρησιμοποιούνται στις μέρες μας ως αποθήκες υλικών και εργαλείων για τα εργοτάξια που δραστηριοποιούνται εκεί.
Παρακάτω, ανεβαίνοντας μια αρχαία ελικοειδή κλίμακα, φθάνουμε στο σπήλαιο της Αγλαύρου με το χαρακτηριστικό θυρεοειδές άνοιγμα. μέσα στο οποίο – και κατά περίεργο τρόπο, μόνο εκεί – φωλιάζουν κατά εκατοντάδες τα περιστέρια..
Η παράδοση λέει ότι η Άγλαυρος (ή ΄Αγραυλος), κόρη του βασιλιά Κέκροπα, όταν η πόλη των Αθηνών επολιορκείτο από τις δυνάμεις του βασιλέως της Ελευσίνας Ευμόλπου, αυτοκτόνησε πέφτοντας από τα τείχη της Ακρόπολης σ’ εκείνο το σημείο, προκειμένου να επαληθεύσει τον χρησμό, σύμφωνα με τον οποίο η αυτοθυσία μιας βασιλοκόρης θα έσωζε την Αθήνα από την κατάκτηση. Οι πολίτες για να τιμήσουν την μνήμη της αφιέρωσαν το σπήλαιο σ΄αυτήν.
Ο χώρος του σπηλαίου βρίσκεται ακριβώς κάτω από το οίκημα των Αρρηφόρων, δηλαδή των νεαρών παρθένων που ελάμβαναν μέρος στην απονομή τιμών στο μεγαλείο της Αθηναίας ηρωίδας κατά τη διάρκεια ειδικών εκδηλώσεων που είχαν πλέον θεσμοθετηθεί..
Η στενότητα του πλάτους του σπηλαίου αντιδιαστελλόμενη με το εντυπωσιακό ύψος, αλλά και το μεγάλο βάθος του, του προσδίδουν ένα σχισμοειδές σχήμα, δίδοντας την εντύπωση ότι πρόκειται για ένα μεγάλο υπόγειο φαράγγι. Στο βαθύτερο μέρος του εντοπίζεται η αρχή μιας σκοτεινής τάφρου.

Το σπήλαιο της Αγλαύρου είναι ένα από τα πλέον μυστηριώδη σημεία της Ακρόπολης. Αυτό συμβαίνει κατά πρώτον μεν επειδή οι γνώμες για την ταυτότητά του διίστανται, κατά δεύτερον δε λόγω του μεγάλου βάθους του και της σηραγγώδους προεκτάσεώς του πέρα από τους πρόποδες της Ακρόπολης. Σε πολλά εγχειρίδια που έχουν γραφεί για την ιστορία της Ακρόπολης των Αθηνών κατά τους 19ο και 20ο αιώνες, αλλά και σε μερικά σύγχρονα, το συγκεκριμένο σπήλαιο με την θυρεόσχημη κτιστή είσοδο αναφέρεται χωρίς ιδιαίτερη ονομασία, ενώ ως «Σπήλαιο της Αγραύλου» φέρεται το μεγάλο σπήλαιο που δεσπόζει στην βορειοανατολική πλευρά.
Ωστόσο, ο συνδυασμός των υπαρχόντων στοιχείων και των ιστορικών πληροφοριών δεν φαίνεται να συνηγορεί σθεναρά υπέρ αυτής της απόψεως. Το μεγάλο αυτό σπήλαιο γνώριζαν μάλλον ως «Σπήλαιο της Αγλαύρου» ο Μανώλης Γλέζος και ο Απόστολος Σάντας, όταν καταθέτοντας τις μαρτυρίες τους για την αφαίρεση της ναζιστικής σημαίας από την Ακρόπολη τη νύχτα της 31ηςΜαϊου 1941, είπαν ότι την πέταξαν μέσα σ’ ένα βάραθρο, το οποίο συνέδεαν με το «σπήλαιο της Αγλαύρου, απ’ όπου κατά την παράδοση εισερχόταν το ιερό φίδι της Αθηνάς». Με δεδομένα όμως ότι ο «Οικουρός Όφις» της Παλλάδας κατοικούσε στο Ερεχθείο (που είναι πλησιέστερο στο θυρεοειδές σπήλαιο) και ότι το οίκημα των «Αρρηφόρων», που τιμούσαν την μνήμη της Αγλαύρου, είναι ωσαύτως πλησιέστερο στο ίδιο σπήλαιο, τα συμπεράσματα είναι εύλογα και οφθαλμοφανή.

Το εσωτερικό του σπηλαίου έχει επιπλέον ενδιαφέρον καθώς από το βαθύτερο σημείο του πυθμένος του ξεκινά ένα μακρύ τούνελ που περνώντας κάτω από τους πρόποδες του Ιερού Βράχου ενώνεται με μια άλλη σήραγγα. Με αφετηρία το σημείο αυτό, η διεύθυνση προς τ’ αριστερά (βορειοδυτικά) οδηγεί υπογείως προς τον Άρειο Πάγο και την Πνύκα, ενώ προς τα δεξιά (ανατολικά) η στοά φθάνει μέχρι την οδό Μητροπόλεως και συγκεκριμένα κάτω από το εκκλησάκι της Αγίας Δύναμης στην είσοδο του Υπουργείου Παιδείας.
Στο υπόγειο του μικρού αυτού ναού υφίσταται ακόμη η παμπάλαια «κατακόμβη», ενώ η έξοδος από την σήραγγα δεν είναι άλλη από την Αγία Τράπεζα του ναού, κάτω από το κάλυμμα της οποίας βρίσκονται ακόμη οι μεταλλικοί κρίκοι για το τράβηγμα της μαρμάρινης θυρίδας προς τα έξω. Η στοά αυτή – μη προσβάσιμη πλέον – έχει μοναδική ιστορική σπουδαιότητα καθώς την χρησιμοποιούσαν οι αγωνιστές της Επανάστασης και οι μοναχοί και λαϊκοί σύντροφοί τους προκειμένου να μεταφέρουν, χωρίς να γίνονται αντιληπτοί, της ποσότητες πυρίτιδος που έκλεβαν από τους Τούρκους κατακτητές.

Βγαίνοντας από το σπήλαιο και κατεβαίνοντας από δεξιά τα φθαρμένα σκαλοπάτια της μαρμάρινης κλίμακας, παρατηρούμε μερικά μέτρα πιο πέρα τα απομεινάρια μιας άλλης κλίμακας μεγαλύτερης, αλλά κατεστραμμένης στο μέσον της, που οδηγεί ψηλότερα στο βορειανατολικό μέρος του τείχους καταλήγοντας σε μία μονίμως σφραγισμένη σιδερένια πόρτα, την «Πύλιδα», όπως την ονόμαζαν κάποτε.
Υπολογίζοντας την απόσταση καταλαβαίνουμε ότι μέσα από την απρόσιτη αυτή είσοδο εντοπίζεται η δίοδος που οδηγεί επάνω, στον χώρο πίσω από το Ερεχθείο, όπου και το κεκλιμένο επίπεδο, που άγει στην επιφάνεια της Ακρόπολης. Όπως χαρακτηριστικά αναφέρει σε σχετικό έργο του ο ερευνητής – συγγραφέας Γιάννης Γιαννόπουλος, η εν λόγω θύρα παραμένει σε αχρηστία κατά τα τελευταία εξήντα χρόνια, αφού οι μόνοι που τη χρησιμοποιούσαν κάποτε ήταν οι Ιταλοί επί Κατοχής για να φέρνουν από το μέρος αυτό ιερόδουλες προς τέρψιν των ανδρών της Ιταλικής φρουράς…
Ακολουθώντας ξανά το ίδιο μονοπάτι στη βορειοδυτική πλευρά οδηγούμεθα λίγο παρακάτω σ’ ένα άλλο υπόγειο πέρασμα, η αρχή του οποίου εντοπίζεται πίσω από ένα ψηλό βραχώδες πέτασμα. Στο σημείο εκείνο σύμφωνα με τις αρχαιολογικές πληροφορίες βρισκόταν η πηγή της «Κλεψύδρας». Εκτός από την ηλεκτροκίνητη αντλία που λειτουργεί ακόμη, εύκολα παρατηρεί κανείς και τους λαστιχένιους και πλαστικούς σωλήνες που κρέμονται και εκτείνονται εδώ κι εκεί, προσβάλλοντας την αισθητική του χώρου.
Σε μικρή απόσταση από ‘κει κάνει την εμφάνισή του ένα εν μέρει κτιστό κελί με δύο ικανού μεγέθους οπές στην οροφή του, ενώ πιο πέρα άλλο ένα παραπλήσιο κτίσμα φράζει με τον μικρό όγκο του ένα κοίλωμα στη ρίζα των βράχων, που δεν είναι τίποτε άλλο από την είσοδο μιας άλλης μεγάλου βάθους γαλαρίας που φθάνει μέχρι κάτω από τον διάδρομο που οδηγούσε στην πάλαι ποτέ αποθήκη του λαδιού κάτω από το δώμα στα αριστερά των Προπυλαίων.

Τα τελευταία μεγάλα και ορατά σπηλαιώματα εντοπίζονται στη δυτική πλευρά του Βράχου. Πρόκειται για τα τα σπήλαια «του Πανός» και «του Απόλλωνος», όπως είναι γνωστά. Μορφολογικά μοιάζουν αρκετά μεταξύ τους και το βάθος τους είναι ελάχιστο. Όμως δίπλα ακριβώς από το σπήλαιο του Πανός υφίσταται η μόλις διακρινόμενη – κάτω από ένα φυσικό φατνίο με σκόρπια μαρμάρινα και πήλινα τεμάχια αρχαίων αντικειμένων – η είσοδος μίας χαμηλού ύψους σήραγγας που οδηγεί στα έγκατα του Βράχου με άγνωστη κατάληξη….
Φαινόμενα συνυφασμένα με τις διαστάσεις του χώρου και του χρόνου, αλλά’ ίσως και με άλλες, άγνωστες στον κοινό νου πραγματικότητες, έχουν παρατηρηθεί και καταγραφεί στον Ιερό Βράχο των Αθηνών με επίκεντρο φυσικά τον Παρθενώνα, την «μαρμάρινη βίβλο του Πνεύματος», όπως πολύ εύστοχα τον είχε χαρακτηρίσει ο αείμνηστος μαθηματικός και ερευνητής Θεοφ. Μανιάς.
Για μια επιτυχημένη και στο μέτρο του δυνατού πλήρη επαφή με τον ανυπερβλήτου κάλλους Ναό της Παλλάδας, τον πρώτο λόγο έχει η Γεωμετρία. Αποτελεί πλέον αναμφισβήτητο γεγονός ότι οι αποστάσεις μεταξύ των κιόνων του Παρθενώνα δεν είναι όλες ίσες. Οι τελευταίες από δεξιά και αριστερά είναι ελαφρώς μικρότερες από τις άλλες. Οι κιονοστοιχίες του Ναού εσωτερικά είναι κάθετες.
Εξωτερικά όμως κλίνουν προς τα μέσα, ώστε στην πραγματικότητα το σχήμα του οικοδομήματος να μην είναι παραλληλεπίπεδο, αλλά πυραμιδοειδές. Έχει υπολογιστεί ότι οι κίονες του Παρθενώνα, εκτεινόμενοι προοπτικά με αφετηρία το δάπεδό του, συναντώνται στα 3.024,26 μέτρα σχηματίζοντας πυραμίδα (με μία αιχμή στην κορυφή). Ο όγκος της πυραμίδας αυτής ισούται ακριβώς με το ήμισυ του όγκου της Πυραμίδας του Χέοπος (!)

Οι εκπλήξεις όμως δεν σταματούν εδώ. Παρατηρώντας κανείς τον Παρθενώνα από κοντά και από διαφορετικές οπτικές γωνίες έχει την αίσθηση ότι ο Ναός τείνει να αγγίξει τον ουρανό. Εάν πάλι τον δει από μακρινή απόσταση, λ.χ. από τα Χαυτεία ή από το Λυκαβηττό, του δημιουργείται η εντύπωση ότι ο Ναός είναι υπερβολικά μεγάλος σε σχέση με τον Βράχο.
Αντιθέτως, από τα Τουρκοβούνια ή απ’ το Αιγάλεω, φαίνεται πολύ μικρός. Πρόκειται ασφαλώς για οφθαλμαπάτη ανάλογη μ’ αυτήν που συμβαίνει όταν παρατηρούμε την Σελήνη σε διαδοχικές φάσεις κατά τις νυκτερινές ώρες. Στην περίπτωση του Παρθενώνα ωστόσο, το φαινόμενο οφείλεται στις αναλογίες μεταξύ των διαστάσεών του, οι οποίες είναι 4:9 ως προς τη σχέση μήκους και πλάτους, αλλά και ως προς τη σχέση μήκους και ύψους.
Από πλευράς γεωγραφικής θέσεως ο Παρθενώνας βρίσκεται σε 37ο58΄27΄΄ βόρειο γεωγραφικό πλάτος που είναι και το ιδεώδες για άριστες καιρικές συνθήκες. Όμως η παρατήρηση των συντεταγμένων του είναι μάλλον δύσκολη υπόθεση. Ο ερευνητής Γ. Κασσιμάτης περιγράφει (περιοδ. «Τρίτο Μάτι» – Οκτώβριος 2000) τις προσπάθειες του καθηγητή Τάκη Παππά και των συνεργατών του να καταγράψουν τις ακριβείς συντεταγμένες του Μνημείου πριν από δεκατέσσερα χρόνια.
Οι εκπλήξεις που αντιμετώπισε η επιστημονική ομάδα ήταν πολλές και διαδοχικές, αφού οι συσκευές GPS που διέθεταν έπαυαν να λαμβάνουν δορυφορικό σήμα όταν τα μέλη που τις χειρίζονταν πλησίαζαν τον Παρθενώνα. Σε άλλες χρονικές στιγμές ωστόσο, λειτούργησαν κανονικά, αλλά όχι σε όλα τα σημεία πλησίον του Ναού….

Όλα τα παραπάνω θα μπορούσαν να είναι απλές συμπτώσεις. Στην συμπαντική αρμονία όμως τίποτα δεν είναι συμπτωματικό, πόσο μάλλον όταν η αρμονία αυτή αντικατοπτρίζεται σ’ ένα καθόλου τυχαίο οικοδόμημα κατασκευασμένο σ’ ένα επίσης διόλου τυχαίο χώρο. Η έρευνα αποδεικνύει πλέον περίτρανα ότι η Ακρόπολη των Αθηνών και ιδιαιτέρως ο Παρθενώνας αποτελεί έναν πανίσχυρο ενεργειακό πόλο του πλανήτη.
Είναι γνωστό ότι η Γη δέχεται κύματα διαφόρων ειδών και διαθέτει εσωτερικά ρεύματα ενεργείας που η μοναδική γεωγραφική και σχηματική υφή του Παρθενώνα συγκεντρώνει. Ας ληφθεί δε υπ’ όψη ότι ότι το δομικό υλικό του Ναού προέρχεται από τα λατομεία της Πεντέλης και ειδικά από τα πέριξ του Σπηλαίου του Πανός (ή «Σπηλιάς του Νταβέλη»), ενός ετέρου ισχυρού ενεργειακού σημείου. Οι πρόγονοί μας δεν φείδονταν κόπου και χρημάτων προκειμένου να μεταφέρουν, λαξευμένα ήδη, τεμάχια από το «κατάλληλο» μάρμαρο (βάρους μέχρι και 18 τόνων) για να κτίσουν το Τέμενος της «Θεάς της Σοφίας».
Η «Άορνος Πέτρα», όπως ονομάστηκε ο Βράχος της Ακρόπολης – επειδή τα πτηνά δεν πετούν πάνω απ’ αυτήν – είναι κόμβος συνεχούς κινήσεως ενεργείας και κέντρο ενός δικτύου που εκτείνεται σε μήκη και πλάτη του ευρωπαϊκού, εγγύς ασιατικού και βορειοαφρικανικού κόσμου. Το σχήμα δε του Παρθενώνα με τον ανεπαίσθητα κυρτό σχεδιασμό των μελών του συσσωρεύει και απελευθερώνει στο έδαφος και στον αιθέρα την ενέργεια αυτή. Το κατά πόσον είναι κανείς δεκτικός στη συγκεκριμένη παραδοχή είναι κάτι το εντελώς υποκειμενικό. Το αντικειμενικό είναι αυτό που εδώ και χιλιάδες χρόνια συμβαίνει….

Μάριος Κ. Μαμανέας

Αποκάλυψη , arxaia-ellinikaΈρευνα: Η "απαγορευμένη" Ακρόπολη των Αθηνών – Κρυφές Είσοδοι



«Οποιοσδήποτε μπορεί να γίνει πρόεδρος των ΗΠΑ, πολλοί λίγοι έχουν όμως την παραμικρή ελπίδα να γίνουν ποτέ πρόεδροι του Bohemian Club», ομολογούσε …

ο ίδιος ο Ρίτσαρντ Νίξον το 1972, πρόεδρος των ΗΠΑ μεν, αλλά όχι και του σκοτεινού κλαμπ που άλλοι θέλουν κλειστή λέσχη της πλουτοκρατίας και άλλοι τον Νο 1 μοχλό της νέας τάξης πραγμάτων.
Κάθε Ιούλιο λοιπόν οι λίγοι και εκλεκτοί μαζεύονται για 17 μέρες σε ένα απομονωμένο «ιερό δάσος» με περίφραξη και καγκελόπορτες, ένα δάσος με πελώρια ερυθρόδεντρα που βρίσκεται στην καρδιά της πυκνής βλάστησης που περιβάλλει το Σαν Φρανσίσκο.
Παρά τους περίπου 1.500 νοματαίους της κλειστής λέσχης, η κάρτα μέλους αποτελούσε άλλοτε επτασφράγιστο μυστικό. Μυστικό είναι και σήμερα, αν και πλέον γνωρίζουμε ότι περιλαμβάνει την επιχειρηματική ελίτ, την παλιά αριστοκρατία, τους κορπορατικούς κολοσσούς, αλλά και υψηλόβαθμα στελέχη κυβερνήσεων και διεθνών φορέων.
Στα πόδια τους συνεχίζουν να περιφέρονται αστέρες του Χόλιγουντ, παραγωγοί του Μπρόντγουεϊ, καλλιτέχνες, μουσικοί και ποιητές, ακόμα και άνθρωποι του πνεύματος ή ανώτατοι πολιτειακοί παράγοντες. Δεν είναι εξάλλου παρά ένα κλειστό κάμπινγκ για να χαλαρώνει, να παρεκτρέπεται και να κλείνει τις συμφωνίες της η αφρόκρεμα της οικονομικής και πολιτικής ελίτ. Ή μήπως είναι και κάτι παραπάνω;
bbhhoownmiiggennfdsfsdf1
Τα ονόματα άλλωστε που έχουν υπάρξει μέλη του Bohemian Club τα αναγνωρίζουν όλοι. Θέλετε μερικά; Οι αμερικανοί πρόεδροι, πρώτα απ’ όλα, Γουίλιαμ Ταφτ, Κάλβιν Κούλιτζ, Χέρμπερτ Χούβερ, Ντουάιτ Αϊζενχάουερ, Ρίτσαρντ Νίξον, Τζέραλντ Φορντ, Ρόναλντ Ρίγκαν, Τζορτζ Μπους μπαμπάς και γιος. Και μιας και μιλάμε για τον γιο, όλοι μα όλοι οι υπουργοί της κυβέρνησής του!
Επίσης, κάθε διευθυντής που πέρασε ποτέ από το FBI και τη CIA, αλλά και ο ίδιος ο Χένρι Κίσινγκερ. Αλλά και πλήθος μεγαλοτραπεζιτών, πρόεδροι πετρελαϊκών κολοσσών, διευθύνοντες σύμβουλοι επιχειρηματικών γιγάντων. Μέσα σε αυτούς και μερικά από τα φωτεινότερα πνεύματα της Ιστορίας, ονόματα δηλαδή όπως ο Μαρκ Τουέιν, ο Τζακ Λόντον, ο Τσάρλι Τσάπλιν και τόσοι ακόμα.
Ακόμα και η βασίλισσα της Αγγλίας εμφανίστηκε εκεί το 1983. Ως προσκεκλημένη, πάντα. Γιατί παρά το γεγονός ότι την υποδέχτηκαν με πανάκριβες διονυσιακές τελετές και παγανιστικές λατρείες του παρελθόντος (μέχρι και αιγυπτιακές πυραμίδες έστησαν στο δάσος για τις ιεροτελεστίες τους!), ακόμα και η Ελισάβετ δεν θα μπορούσε ποτέ να γίνει μέλος του κλαμπ που έχει ριζώσει στο Bohemian Grove. Κι όχι μόνο γιατί είναι γυναίκα (το Bohemian Club δέχεται μόνο άντρες).
Τι είναι λοιπόν αυτή η περίκλειστη λέσχη που ιδρύθηκε το 1873 και περιλαμβάνει ακόμα παγανιστικές τελετές, δρυΐδες, κοστούμια και μάσκες, αλλά και παρασκηνιακές διαβουλεύσεις που όταν γίνονται τελικά γνωστές, είναι παγκόσμιες ειδήσεις…

Ένα καλοκαιρινό κάμπινγκ αλλιώτικο από τα άλλα

bbhhoownmiiggennfdsfsdf6
«Bohemians» τους αποκαλούν, από το επίσημο όνομα της λέσχης τους «Bohemian Club». Και κατέχουν πρακτικά τη δική τους χώρα στα βόρεια του Σαν Φρανσίσκο, ένα ιδιωτικό δάσος 2.700 στρεμμάτων όπου ακόμα και οι ομοσπονδιακοί νόμοι των ΗΠΑ δεν περνούν την καγκελόπορτά του.
Από τη δεκαετία του 1890, όταν καθιερώθηκαν οι ετήσιες αυτές μαζώξεις, οι «Grovers» (όπως αποκαλούνται οι ίδιοι μεταξύ τους) συγκεντρώνονταν στο «ιερό δάσος» για να ξεφύγουν από όλους και από όλα. Να απολαύσουν λίγες στιγμές ξενοιασιάς και ανεμελιάς δηλαδή μακριά από τις σκοτούρες των υψηλόβαθμων καθηκόντων τους. Κατά την επίσημη εκδοχή τουλάχιστον.
Γιατί υπάρχουν πολλές ιστορίες και οκάδες αποκαλύψεις στον έναν και πλέον αυτό αιώνα της ύπαρξής τους και κάποιες από αυτές παραείναι παράξενες για τις πιστέψεις. Ιστορίες με παγκόσμιους ηγέτες να εξυφαίνουν τις τύχες του κοσμάκη δηλαδή σε μυστικά «καταφύγια πολέμου». Ιστορίες με συνωμοσίες που εγκαθίδρυαν στην κεφαλή των ΗΠΑ μέλη της κλειστής λέσχης.
Αλλά και ιστορίες με αποκρυφιστικές τελετές που εκτελούνταν από τους ίδιους τους πανίσχυρους άντρες, ενδεδυμένους με πορφυρούς, λευκούς και μαύρους χιτώνες, οι οποίοι επιδίδονταν σε κάψιμο ανδρείκελων και άλλες τελετουργικές θυσίες μπροστά στη θεόρατη πυρά του εμβλήματός τους.
bbhhoownmiiggennfdsfsdf10
Την πέτρινη αυτή γλαύκα που αν προσέξει κάποιος καλά θα τη δει όσο πιο μικροσκοπική παίρνει να φιγουράρει πάνω στο δολάριο! H «Μεγάλη Γλαύκα της Βοημίας», το σύμβολό τους, σήμαινε και σημαίνει κάτι πολύ δυνατό. Άλλοτε πάλι παρατούν τις τελετουργικές τους ρόμπες και παρελαύνουν με γυναικεία ρούχα πάνω στην ξύλινη σκηνή σε θεατρικές μασκαράτες. Κι όταν το κάνουν κέφι, εμφανίζονται ακόμα και γυμνοί!
Και τα πράγματα γίνονται μάλιστα ακόμα πιο παράξενα. Ιστορίες από ανθρώπους και δημοσιογράφους που κατάφεραν να διεισδύσουν στις καλοκαιρινές αυτές «λιτανείες» μας μιλούν για τρελά ομοφυλοφιλικά όργια, ομαδικές ερωτικές συνευρέσεις με ιερόδουλες και ζιγκολό που μόνο ως ακραίες μπορούν να χαρακτηριστούν, ακόμα και για παιδιά που τα εκμεταλλεύονταν σεξουαλικά με ανείπωτους τρόπους.
Μέχρι και για εν ψυχρώ τελετουργικούς φόνους έχουν μιλήσει κάποιοι, καθώς αυτές οι περιβόητες «καύσεις στην πυρά» που κάνουν στην κουκουβάγια τους περιλαμβάνουν ακόμα και ανθρωποθυσίες. Ιστορίες που ομολογουμένως γίνονται δύσκολα πιστευτές.
Υπάρχει όμως κάποια αλήθεια σε όλα αυτά; Λαμβάνουν χώρα στο Bohemian Grove πανάρχαια μυστήρια και λατρευτικές πρακτικές που συναντούσες στη Βαβυλώνα, τη Ρώμη, ακόμα και την αρχαία Ελλάδα; Θεοποιούν τα μέλη του κλαμπ δαίμονες και θεότητες όπως τον Μολόχ, την Αστάρτη, τη Λίλιθ, τον Μίθρα, τον Ζωροάστρη και τον Απόλλωνα;
bbhhoownmiiggennfdsfsdf3
Πολλά είναι αυτά που κάνουν το Bohemian Club να μοιάζει σαν όλες τις άλλες μυστικές εταιρίες, από τη μασονία μέχρι και τη Skull and Bones του Yale. Αν το κάνουν απλώς για να ξεφύγουν από τα χαλινάρια της κοινωνίας και να απολαύσουν απαγορευμένους καρπούς ή αν απεργάζονται αντιθέτως (και) σχέδια για πλανητική κυριαρχία, αυτό παραμένει αναγκαστικά θέμα προτίμησης.
Το ερώτημα που γεννάται όμως είναι γιατί οι πλούσιοι και ισχυροί των ΗΠΑ, αλλά και οι εκλεκτοί καλεσμένοι τους από τις τέσσερις γωνιές του πλανήτη, αποφασίζουν για 17 μέρες κάθε Ιούλιο να συγχρωτιστούν καλλιτέχνες και ανθρώπους του πνεύματος και να επιδοθούν σε μποέμ απολαύσεις; Και γιατί έχουν τόση μανία φυσικά με τα αποκρυφιστικά του παρελθόντος;
Αλλά και ο μεγάλος κόπος στον οποίο μπαίνουν για να κρατήσουν όσο πιο ιδιωτικές παίρνει τις μαζώξεις τους είναι άξιο διερεύνησης. Γιατί μιλάμε για σωστούς ιδιωτικούς στρατούς που περιφρουρούν την τεράστια έκταση, ελικόπτερα να πετούν από πάνω και ένοπλες σκοπιές ανά τακτά διαστήματα.
Σε ένα τόσο ασφαλές περιβάλλον όμως δεν υπάρχει αμφιβολία πως οι πανίσχυροι του πλανήτη μπορούν να κάνουν ό,τι σκεφτούν μακριά από τα αδιάκριτα μάτια του κόσμου. Είτε μιλάμε για συμφωνίες κάτω από το τραπέζι και σκάρωμα πολιτικών που μαθαίνουμε αργότερα ως γεγονότα είτε για εκστατικούς χορούς με ναρκωτικά και όργια έξω από τα συνηθισμένα. Αυτή η θωρακισμένη απομόνωση και η εξασφαλισμένη ιδιωτικότητα παρέχει όσο να πεις ένα βολικό κάλυμμα για κάθε ανήθικη, παράνομη ή συνωμοσιολογική πράξη.

Ένας παιδότοπος ενηλίκων και λίγη πλανητική κυριαρχία

bbhhoownmiiggennfdsfsdf5
Παρά την ύπαρξη του κλαμπ από τα τέλη του 19ου αιώνα, ελάχιστες μαρτυρίες υπάρχουν ακόμα και σήμερα ώστε να ρίξουν λίγο φως σε όσα τους καταμαρτυρούν. Οι ίδιοι συνεχίζουν να επιμένουν άλλωστε ότι μαζεύονται στο μποέμ κάμπινγκ τους για να ξεφύγουν απλώς από τον «κυρίαρχο πολιτισμό» και να απομακρυνθούν από τα «απολίτιστα ενδιαφέροντα του καθημερινού ανθρώπου».
Τα δικά τους ενδιαφέροντα περιλαμβάνουν πιθανότατα ολοήμερα μεθύσια, μυστικές συζητήσεις και λατρείες αρχαίων θρησκειών. Οι Grovers μας λένε πως οι τελετές τους τιμούν απλώς τα ερυθρόδεντρα, αν και αυτή δεν είναι πιθανότατα όλη η εικόνα.
Γιατί παρά το γεγονός ότι ο νεοεισερχόμενος ενημερώνεται μόλις περάσει την πύλη ότι «οι υφαντικές αράχνες δεν μπαίνουν εδώ», εννοώντας σιβυλλικά πως οι επιχειρηματικές δραστηριότητες πρέπει να μένουν απέξω, υπήρχε μία εξαίρεση που είναι καλά καταγραμμένη. Γιατί βλέπετε σε αυτό το δάσος πήρε το 1942 σάρκα και οστά ένα απόρρητο πρόγραμμα που θα γινόταν τελικά γνωστό ως «Manhattan Project», η δημιουργία της ατομικής βόμβας δηλαδή!

bbhhoownmiiggennfdsfsdf7

Τα τελευταία χρόνια, το Bohemian Grove έχει αποκτήσει και εκπρόσωπο Τύπου, καθώς είδαν πως οι δημόσιες σχέσεις είναι απαραίτητες ακόμα και γι’ αυτούς. Αυτός λοιπόν είπε πρόσφατα πως οι άνθρωποι που συρρέουν στην εξοχή του Σαν Φρανσίσκο «μοιράζονται το πάθος για την ύπαιθρο, τη μουσική και το θέατρο».
Ένας από τους ελάχιστους όμως που κατάφερε να παρεισφρήσει στο δάσος, ένας τεξανός κινηματογραφιστής ονόματι Alex Jones, κατέγραψε το 2000 με κρυφή κάμερα μια από τις περιβόητες τελετές καύσης του κλαμπ. Το υλικό μιλά από μόνο του, ειδικά όταν ξέρεις ότι δεν συμμετέχουν σε αυτό κάποιοι παρανοϊκοί ή αποκρυφιστές, αλλά μεγαλοτραπεζίτες, πρόεδροι εταιρικών κολοσσών και υψηλά ιστάμενοι κρατικοί και κυβερνητικοί παράγοντες. Ακόμα και πρόεδροι των ΗΠΑ!



Ο εκπρόσωπος Τύπου του κλαμπ βγήκε μετά τη δημοσιοποίηση του βίντεο να μας πει πως η τελετή δεν ήταν παρά «ένα παραδοσιακό μουσικό δρώμενο που γιόρταζε τη φύση και το καλοκαίρι». Κι ενώ είπε πως οι περιγραφές του Jones δεν είναι ακριβείς, χαρακτήρισε το υλικό «πραγματικό».
Άλλος ένας που τρύπωσε στο μαγικό δάσος ήταν ο συντάκτης του περιοδικού «Spy», Philip Weiss, ο οποίος καμώθηκε τον προσκεκλημένο και πέρασε μια βδομάδα στο Bohemian Grove το 1989, όταν πλέον η λέσχη αριθμούσε μερικές χιλιάδες μέλη και η λίστα αναμονής για τους καλεσμένους είχε εκτιναχθεί στα… 33 χρόνια!
Στο αποκαλυπτικό του άρθρο «Τα αφεντικά του Σύμπαντος πάνε κάμπινγκ», ο δημοσιογράφος διηγήθηκε πως το πιο ακραίο που είδε ήταν άντρες με ένα ποτήρι μπίρα στο χέρι να ουρούν στους θάμνους: «Αυτό είναι το πιο περίφημο τελετουργικό του οικισμού, η ελευθερία που απολαμβάνουν οι πανίσχυροι αυτοί άντρες να ουρούν όπου θελήσουν, ένα δικαίωμα που έχει επιστρατεύσει το κλαμπ για να μπορεί να μάχεται μετά τις κυβερνητικές διακρίσεις κατά του σεξ»…
bbhhoownmiiggennfdsfsdf4
Αλλά και ο πρώην πρόεδρος Μπιλ Κλίντον είχε πει κάποια στιγμή σε έναν ταραξία που διέκοψε μια ομιλία του: «Α, το Bohemian Club! Είπατε Bohemian Club; Αυτό δεν είναι εκεί που πάνε όλοι αυτοί οι πλούσιοι Ρεπουμπλικανοί για να περιφέρονται γυμνοί μέσα στα ερυθρόδεντρα, σωστά; Δεν έχω πάει ποτέ στο Bohemian Club, αλλά εσείς πρέπει να πάτε. Θα σας κάνει καλό. Θα πάρετε λίγο καθαρό αέρα!».
Μια τοπική εφημερίδα που διανέμεται δωρεάν, η «Sonoma County Free Press», έχει δημοσιεύσει κατά καιρούς αποκαλυπτικές ιστορίες για το δάσος της αμαρτίας, αν και το μόνο «ζουμί» που έχει βγάλει είναι το γεγονός των ομιλιών που διοργανώνονται και γίνονται γνωστές στα μέλη πληροφορίες και συμφωνίες που δεν είναι ακόμα είδηση. «Ομιλίες δημόσιου συμφέροντος» τις λένε και περιλαμβάνουν γνωστούς αξιωματούχους να βγάζουν στη φόρα πράγματα που θα μάθει ο πλανήτης στα επόμενα χρόνια. Μέσα σε όλα, διαμαρτυρίες πολιτών διοργανώνονται κάθε χρόνο έξω από το Bohemian Grove και τις τελευταίες δεκαετίες έχουν αυξηθεί κατά πολύ τα μέλη τους, περιλαμβάνοντας πια ακτιβιστές και σωματεία.
Κι έτσι ό,τι γίνεται ακόμα και σήμερα στο «ιερό δάσος» παραμένει αναγκαστικά αντικείμενο εικασίας, θρύλων και αληθειών που έχουν ειπωθεί μισές. Η πραγματικότητα ωστόσο παραμένει πως είναι άλλη μια μάζωξη της παγκόσμιας ελίτ, αυτών των λίγων και εκλεκτών που συνεχίζουν να φορούν τους μυστικιστικούς τους χιτώνες και να λατρεύουν πανάρχαιες θρησκευτικές παραδόσεις που δεν συνάδουν με τον σύγχρονο, λογικό, κόσμο μας.
Αν είναι απλώς ένα καταφύγιο για να βγάζουν τις γραβάτες τους τα μεγάλα κεφάλια του κόσμου και να συμπεριφέρονται σαν ξαναμμένα σχολιαρόπαιδα ή ο τόπος όπου στήνονται συνωμοτικά τα σκηνικά του αύριο, αυτό μένει να απαντηθεί…


newsbeast.gr


Δείτε επίσης:

Λέσχη Μποέμιανς – Bohemian club

Το Τάγμα του Bohemian Grove και οι Σκοτεινές τελετές

Το μυστήριο του δάσους Bohemian Grove Έρευνα Σοκ: Η κλειστή λέσχη της πλουτοκρατίας και οι φήμες που οργιάζουν για το τι γίνεται στο «ιερό δάσος»


Της Στεύης Τσούτση.

Είναι και κάποιες στιγμές που φουσκώνεις από περηφάνεια.
Όχι για τους άλλους, αλλά για σένα. Εγωιστικό μπορεί να ακουστεί, ίσως και δείγμα ψωνισμού.
Για τους άλλους, όχι για σένα.
Εσύ ξέρεις τι πέρασες και πώς.
Ξέρεις εκείνα τα ατέλειωτα μερόνυχτα που βουτηγμένος στα σκατά αναρωτιόσουν αν υπάρχει εν τέλει πάτος ή αν η δική σου κόλαση είναι μια αιώνια βύθιση.
Δίχως τέλος, δίχως έλεος.
Ξέρεις πόσο προσπάθησες. Πόσα αρνήθηκες από αυτά που σου προσέφεραν γιατί απλούστατα δεν ήσουν εσύ.
Θυμάσαι δάκρυα, θυμάσαι πίκρες. Νιώθεις ακόμη την αλμύρα τους να σου καίει το δέρμα.
Θυμάσαι να φλερτάρεις με ανοιχτές μπαλκονόπορτες στις πολύ μαύρες σου, θυμάσαι τις τάσεις φυγής σου, θυμάσαι τις κρίσεις πανικού.
Θυμάσαι την αμφισβήτηση και τις γυρισμένες πλάτες. Θυμάσαι τις προσβολές, την αδιαφορία κι ενίοτε την ταπείνωση.
Εύκολη ζωή δεν τη λες. Έφταιξες σε πολλά, δεν αρνιέσαι τα λάθη σου. Αλλά όχι όλα.
Και τώρα;
Τώρα ήρθε το πλήρωμα του χρόνου. Κι έφερε μαζί του τη δικαίωση. Μια δικαίωση που που πάντα θα φανεί σ’εκείνον που ξέρει να περιμένει.
Ήρθε και σε βρήκε έτοιμο από καιρό. Σε τράβηξε από τα σκατά και σε έκανε να αναπνεύσεις επιτέλους καθαρό αέρα.
Σου έδωσε αυτά για τα οποία πάλευες καιρό: αναγνώριση, σεβασμό, επιτυχία.
Δε στα χάρισε. Πάλεψες για δαύτα. Πάλεψες σκληρά, πάλεψες όταν όλοι οι υπόλοιποι σε είχαν για χαμένη υπόθεση.
Κι εσύ τους απέδειξες ότι δεν ήσουν χαμένη υπόθεση. Τους έδειξες τι αξίζεις, τι μπορείς να καταφέρεις.
Δεν εκδικείσαι. Δε σε νοιάζει να κάνεις κάτι τέτοιο. Άλλωστε από καιρό ξέρεις πως η καλύτερη εκδίκηση είναι η αναμονή.
Αλλά δε σε ενδιαφέρει κάτι τέτοιο. Αυτό που σε νοιάζει είναι το πώς ήσουν κάποτε και το πώς είσαι τώρα.
Θυμάσαι τα άσχημα και παίρνεις δύναμη για τα όμορφα που ήρθαν.
Κι όσο γι’αυτούς που σε αρνήθηκαν, γι’αυτούς που σε πρόσβαλλαν, σε πρόδωσαν, σε αμφισβήτησαν, τους αφήνεις στη μιζέρια τους. Τι νόημα έχει πια για σένα να ασχολείσαι; Τι νόημα έχει να προσπαθείς να τους κάνεις να καταλάβουν ποιος είσαι και τι μπορείς να κάνεις; Το ξέρουν κι ας μην το παραδεχτούν ποτέ. Κι αυτή η άρνησή τους να σε παραδεχτούν είναι και η μεγαλύτερη επιτυχία σου, είναι η ατράνταχτη απόδειξη ότι τα έχεις καταφέρει. Και προχωράς.
Έχεις μια ζωή που σου ανήκει. Τη διεκδίκησες και την κέρδισες. Κι έχεις κι άλλο δρόμο ακόμη. Έχεις μέλλον. Και θα παλέψεις για τα καλύτερα.
Θα παλέψεις με πείσμα, με αγάπη, με όνειρα.
Και ξέρεις όσο κανείς να κάνεις όνειρα. Βλέπεις εκεί, στα σκατά που ήσουν για χρόνια, έμαθες πώς δεν αναπνέεις με οξυγόνο. Δεν έχει οξυγόνο στον πάτο. Αναπνέεις μόνο με όνειρα, με πείσμα και με ελπίδα. Και με αυτά δίνεις ώθηση κι ανεβαίνεις.
Μόνο ανεβαίνεις…
Κι όταν πια ανέβεις, μπορείς και να καμαρώνεις.
Για την ακρίβεια μπορείς να ξεχειλίζεις από καμάρι.
Που να πάρει και να σηκώσει, το δικαιούσαι!



διαφορετικόΗ δικαίωση στο πλήρωμα του χρόνου έρχεται για αυτόν που ξέρει να περιμένει.


Της Στεύης Τσούτση.

Είναι και κάποιες στιγμές που φουσκώνεις από περηφάνεια.
Όχι για τους άλλους, αλλά για σένα. Εγωιστικό μπορεί να ακουστεί, ίσως και δείγμα ψωνισμού.
Για τους άλλους, όχι για σένα.
Εσύ ξέρεις τι πέρασες και πώς.
Ξέρεις εκείνα τα ατέλειωτα μερόνυχτα που βουτηγμένος στα σκατά αναρωτιόσουν αν υπάρχει εν τέλει πάτος ή αν η δική σου κόλαση είναι μια αιώνια βύθιση.
Δίχως τέλος, δίχως έλεος.
Ξέρεις πόσο προσπάθησες. Πόσα αρνήθηκες από αυτά που σου προσέφεραν γιατί απλούστατα δεν ήσουν εσύ.
Θυμάσαι δάκρυα, θυμάσαι πίκρες. Νιώθεις ακόμη την αλμύρα τους να σου καίει το δέρμα.
Θυμάσαι να φλερτάρεις με ανοιχτές μπαλκονόπορτες στις πολύ μαύρες σου, θυμάσαι τις τάσεις φυγής σου, θυμάσαι τις κρίσεις πανικού.
Θυμάσαι την αμφισβήτηση και τις γυρισμένες πλάτες. Θυμάσαι τις προσβολές, την αδιαφορία κι ενίοτε την ταπείνωση.
Εύκολη ζωή δεν τη λες. Έφταιξες σε πολλά, δεν αρνιέσαι τα λάθη σου. Αλλά όχι όλα.
Και τώρα;
Τώρα ήρθε το πλήρωμα του χρόνου. Κι έφερε μαζί του τη δικαίωση. Μια δικαίωση που που πάντα θα φανεί σ’εκείνον που ξέρει να περιμένει.
Ήρθε και σε βρήκε έτοιμο από καιρό. Σε τράβηξε από τα σκατά και σε έκανε να αναπνεύσεις επιτέλους καθαρό αέρα.
Σου έδωσε αυτά για τα οποία πάλευες καιρό: αναγνώριση, σεβασμό, επιτυχία.
Δε στα χάρισε. Πάλεψες για δαύτα. Πάλεψες σκληρά, πάλεψες όταν όλοι οι υπόλοιποι σε είχαν για χαμένη υπόθεση.
Κι εσύ τους απέδειξες ότι δεν ήσουν χαμένη υπόθεση. Τους έδειξες τι αξίζεις, τι μπορείς να καταφέρεις.
Δεν εκδικείσαι. Δε σε νοιάζει να κάνεις κάτι τέτοιο. Άλλωστε από καιρό ξέρεις πως η καλύτερη εκδίκηση είναι η αναμονή.
Αλλά δε σε ενδιαφέρει κάτι τέτοιο. Αυτό που σε νοιάζει είναι το πώς ήσουν κάποτε και το πώς είσαι τώρα.
Θυμάσαι τα άσχημα και παίρνεις δύναμη για τα όμορφα που ήρθαν.
Κι όσο γι’αυτούς που σε αρνήθηκαν, γι’αυτούς που σε πρόσβαλλαν, σε πρόδωσαν, σε αμφισβήτησαν, τους αφήνεις στη μιζέρια τους. Τι νόημα έχει πια για σένα να ασχολείσαι; Τι νόημα έχει να προσπαθείς να τους κάνεις να καταλάβουν ποιος είσαι και τι μπορείς να κάνεις; Το ξέρουν κι ας μην το παραδεχτούν ποτέ. Κι αυτή η άρνησή τους να σε παραδεχτούν είναι και η μεγαλύτερη επιτυχία σου, είναι η ατράνταχτη απόδειξη ότι τα έχεις καταφέρει. Και προχωράς.
Έχεις μια ζωή που σου ανήκει. Τη διεκδίκησες και την κέρδισες. Κι έχεις κι άλλο δρόμο ακόμη. Έχεις μέλλον. Και θα παλέψεις για τα καλύτερα.
Θα παλέψεις με πείσμα, με αγάπη, με όνειρα.
Και ξέρεις όσο κανείς να κάνεις όνειρα. Βλέπεις εκεί, στα σκατά που ήσουν για χρόνια, έμαθες πώς δεν αναπνέεις με οξυγόνο. Δεν έχει οξυγόνο στον πάτο. Αναπνέεις μόνο με όνειρα, με πείσμα και με ελπίδα. Και με αυτά δίνεις ώθηση κι ανεβαίνεις.
Μόνο ανεβαίνεις…
Κι όταν πια ανέβεις, μπορείς και να καμαρώνεις.
Για την ακρίβεια μπορείς να ξεχειλίζεις από καμάρι.
Που να πάρει και να σηκώσει, το δικαιούσαι!



διαφορετικόΗ δικαίωση στο πλήρωμα του χρόνου έρχεται για αυτόν που ξέρει να περιμένει.

Γραμματοσειρά
Αντίθεση