25 February, 2018
Home / Διαφορα (Page 161)

Για ισχυρό σεισμό που αναμένεται να πλήξει τη χώρα προειδοποιεί ο σεισμολόγος Κώστας Παπαζάχος. Σεισμούς θα έχουμε. Είτε το θέλουμε, είτε όχι… Μετά τον πρόσφατο καταστροφικό σεισμό στην Ιταλία ο καθηγητής Γεωφυσικής του ΑΠΘ Κώστας Παπαζάχος μίλησε στο περιοδικό του ΑΠΕ-ΜΠΕ, για τον άσπονδο φίλο της Ελλάδας, τον Εγκέλαδο. Ο καθηγητής συνιστά ψυχραιμία, δεδομένου ότι ο σεισμός και ειδικά στη χώρα μας “είναι ότι πιο φυσιολογικό”, ενώ διαβεβαιώνει ότι τα Ρίχτερ στη γείτονα δεν μπορούν να μας επηρεάσουν.

Κάθε μέρα οι Έλληνες… κουνιόμαστε. Τι ακριβώς εννοούμε; Περίπου 30-50 σεισμικές δονήσεις καταγράφονται στους σεισμολογικούς σταθμούς της χώρας και εντοπίζονται σε διάφορες περιοχές. Μόνο που ευτυχώς είναι μικρής έντασης, τις περισσότερες φορές ούτε τις αντιλαμβανόμαστε. Εξάλλου, «η σεισμικότητα στην Ελλάδα είναι σταθερά υψηλή εδώ και εκατομμύρια έτη. Αποτελεί επιστημονικό, αλλά και κοινωνικό παραλογισμό να νομίζουμε ότι αυτό θα αλλάξει τα επόμενα έτη» ξεκαθαρίζει ο καθηγητής Γεωφυσικής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, Κώστας Παπαζάχος.

«Είναι ό,τι πιο φυσιολογικό συμβαίνει» προσθέτει με απόλυτη ψυχραιμία και ηρεμία. Μπορεί για όλους εμάς ένας σεισμός να προκαλεί φόβο, άγνωστο, ανασφάλεια, να αισθανόμαστε απροστάτευτοι, ανυπεράσπιστοι και ευάλωτοι, ωστόσο οι ειδικοί επιστήμονες τον σεισμό τον ερμηνεύουν εντελώς διαφορετικά. Όπως μας εξηγεί ο καθηγητής Γεωφυσικής του ΑΠΘ, «με τον όρο σεισμό περιγράφουμε τον τρόπο που αντιλαμβάνεται ο άνθρωπος τη σεισμική κίνηση, δηλαδή τη σεισμική δόνηση ή αλλιώς σεισμικό κραδασμό που νοιώθουν οι άνθρωποι, όταν τα σεισμικά κύματα φτάνουν εκεί που κατοικούν. Από τις αρχές του 20ου αιώνα που γνωρίζουμε ότι οι σεισμοί οφείλονται στην απότομη κίνηση της Γης σε ρήγματα, δηλαδή σε μεγάλες «ρωγμές» κυρίως στα πρώτα 40χιλιόμετρα του φλοιού της Γης, ο όρος σεισμός καταχρηστικά χρησιμοποιείται για να περιγράψει τη σεισμική εστία, δηλαδή το σημείο που γεννιούνται τα σεισμικά κύματα στο ρήγμα. Η πραγματική έννοια, όμως, της λέξης αφορά τη δόνηση και όχι την αιτία. Έτσι όταν το σπίτι μας δονείται λόγω π.χ. μίας τεχνητής έκρηξης (π.χ. από τεχνικά έργα) ή ακόμα και όταν περνάει κοντά ένα μεγάλο όχημα (π.χ. φορτηγό) και αυτό είναι σεισμός! Φυσικά οι πιο ισχυροί σεισμοί γεννιούνται μόνο στα φυσικά ρήγματα, που σε ακραίες περιπτώσεις φτάνουν (π.χ. σεισμός Σουμάτρας) και τα 1000 χιλιόμετρα μήκος».

Ευτυχώς, ξεχνάμε!

Το θέμα, όμως, είναι αν εμείς έχουμε συνηθίσει να ζούμε με τους σεισμούς ή τα τελευταία χρόνια το έχουμε κάπως ξεχάσει; «Μάλλον το έχουμε ξεχάσει σε μεγάλο βαθμό» μας απαντά αμέσως, ο κ. Παπαζάχος. Κι αυτό όπως μας εξηγεί «αυτό οφείλεται σε δύο παράγοντες, ένα μόνιμο και ένα προσωρινό. Ο μόνιμος παράγοντας είναι το γεγονός ότι οι καταστρεπτικοί σεισμοί στη χώρα μας είναι μία φυσική καταστροφή, η οποία συμβαίνει ανά σχετικά μεγάλα χρονικά διαστήματα σε κάθε περιοχή, της τάξης των δεκαετιών ή και περισσότερο. Η συχνότητα αυτή είναι μεγαλύτερη από άλλα φυσικά φαινόμενα που μας απειλούν ή επηρεάζουν τη ζωή μας(π.χ. πλημμύρες, πυρκαγιές, κλπ.) με αποτέλεσμα να ‘’ξεχνάμε’’ τον υπαρκτό και σοβαρό σεισμικό κίνδυνο. Ο προσωρινός λόγος οφείλεται στην παρούσα οικονομική κρίση, η οποία θέτει άλλα, πιο πιεστικά θέματα στην πολιτεία και την κοινωνία, με αποτέλεσμα τα μέτρα και δράσεις πρόληψης να ξεχνιούνται, μπροστά στα πιο επείγοντα και άμεσα οικονομικά προβλήματα».

«Μεγάλους σεισμούς περιμένουμε πάντοτε στην Ελλάδα»

Εμείς μπορεί να ξεχνάμε και ορθώς πράττουμε βέβαια, οι σεισμολόγοι όμως τι κάνουν; Πολλοί είναι εκείνοι που θεωρούν ότι σεισμολόγοι παρατηρούν, κρίνουν, διαπιστώνουν και τέλος, ξέρουν. Γνωρίζουν το πότε, το πού, αλλά δεν μας το ανακοινώνουν, δεν μας το γνωστοποιούν. Κρύβεται κάτι πίσω από την καταγραφή ασθενών ή ισχυρών δονήσεων από τους σεισμογράφους; «Θα πρέπει να τονιστεί ότι σήμερα δεν υπάρχει η επιστημονική γνώση να ξέρουμε με την επιθυμητή ακρίβεια το πού και πότε θα γίνει σεισμός. Γνωρίζουμε όμως με αρκετή ακρίβεια τις αναμενόμενες βλάβες σε επίπεδο 50ετίας στον ελληνικό χώρο και η γνώση αυτή έχει ενσωματωθεί στους ισχύοντες αντισεισμικούς κανονισμούς. Άρα υπάρχει επαρκής προστασία από τους ισχυρούς σεισμούς, αρκεί να χτίζουμε σπίτια με τη σωστή αντισεισμική προστασία» διευκρινίζει ο κ. Παπαζάχος.

Όσο για το τι θα συμβεί στην Ελλάδα και τι πρέπει να περιμένουμε ο καθηγητής Γεωφυσικής υπογραμμίζει ότι «στην Ελλάδα έχουμε κατά μέσο όρο ένα σεισμό με μέγεθος 6.3 ή μεγαλύτερο. Λέγοντας κατά μέσο όρο, εννοούμε ότι μπορεί ένα και δύο έτη να έχουμε μικρότερους μέγιστους σεισμούς και σε μία επόμενη χρονιά να έχουμε 2 ή και 3 ισχυρούς σεισμούς. Υπήρχαν περίοδοι στον ελληνικό χώρο με μειωμένη ή αυξημένη σεισμικότητα, π.χ. η δεκαετία 1950-1960 είχε μερικούς από τους καταστρεπτικότερους σεισμούς του 20ου αιώνα στην Ελλάδα, όπως π.χ. το μεγαλύτερο σεισμό της Ευρώπης τον 20ο αιώνα (Αμοργός, μεγέθους 7.5 Ρίχτερ). Όμως, στο επίπεδο της ανθρώπινης ζωής (75-80 έτη σήμερα στην Ελλάδα) η μέση σεισμικότητα είναι πρακτικά αμετάβλητη. Άρα, η προφανής απάντηση είναι ότι μεγάλους σεισμούς περιμένουμε πάντοτε στην Ελλάδα, και θα συμβούν είτε το θέλουμε είτε όχι».

Όσο για το ποιες περιοχές όμως βρίσκονται στο «κόκκινο» όσον αφορά μιας μικρής ή μεγαλύτερης έντασης σεισμικής δόνησης ο κ. Παπαζάχος δηλώνει ότι «η έρευνα πάνω στα θέματα της πρόγνωσης των σεισμών, κατά συνέπεια και των συνεπειών τους, έχει δείξει ότι παραμένει προς το παρόν εντελώς ανέφικτος ο στόχος της βραχυπρόθεσμης πρόγνωσης, δηλαδή δεν μπορούμε να ξέρουμε τις επόμενες ημέρες ή εβδομάδες το που, πότε και πόσο μεγάλος σεισμός θα συμβεί στην Ελλάδα ή οπουδήποτε αλλού. Η γνώση αυτή δεν υπάρχει, ούτε στην Ελλάδα, ούτε σε παγκόσμιο επίπεδο. Η μακροπρόθεσμη πρόγνωση (επίπεδο δεκαετιών) έχει επιτευχθεί εδώ και πολλά χρόνια και (αν και έχει ακόμα προβλήματα) έχει ενσωματωθεί στους αντισεισμικούς κανονισμούς». Όπως συμπληρώνει «τα τελευταία έτη γίνεται μία προσπάθεια για την μεσοπρόθεσμη πρόγνωση (πρόγνωση με αβεβαιότητα λίγων ετών), με στόχο να βοηθήσει την πολιτεία να οργανώσει καλύτερα τα μέτρα ετοιμότητας. Όμως αυτή η γνώση είναι ακόμα σε ερευνητικό και όχι επιχειρησιακό επίπεδο, έχει αβεβαιότητες και δεν μπορεί να αξιοποιηθεί από τους πολίτες για την προσωπική τους προστασία. Κατά συνέπεια η αναφορά από ορισμένους σε «κόκκινες περιοχές», «ώριμα ρήγματα» και άλλες παρόμοιες εκφράσεις όχι μόνο στερείται επιστημονικής βάσης (σε παγκόσμιο επίπεδο), αλλά και αποπροσανατολίζει την κοινωνία και την πολιτεία από το πραγματικό πρόβλημα, δηλαδή την ανάγκη αποτελεσματικής αντισεισμικής πρόληψης και προστασίας».

Οι μεγαλύτεροι σεισμοί στην χώρα μας

Μπορεί ο σεισμός της Αθήνας να μην ήταν ιδιαίτερα μεγάλος, καθώς ήταν έντασης 5,9 της κλίμακας Ρίχτερ, ωστόσο ήταν ο πιο καταστρεπτικός στην ιστορία του ελληνικού κράτους, αφού χτύπησε το μεγαλύτερο αστικό και οικονομικό συγκρότημα της χώρας μας, δηλαδή την πρωτεύουσα, εξηγεί ο κ. Παπαζάχος. Ως αποτέλεσμα, τόσο οι άμεσες ανθρώπινες (θύματα, τραυματίες) και οικονομικές (καταρρεύσεις, καταστροφές) συνέπειες, όσο και οι έμμεσες συνέπειες (διακοπή οικονομικής και παραγωγικής δραστηριότητας, κατάρρευση λειτουργίας εμπορικού ιστού, κλπ.) ήταν εξαιρετικά επώδυνες.

«Το παραπάνω παράδειγμα δείχνει πόσο λίγη σημασία έχει (σε ορισμένες περιπτώσεις) το μέγεθος του σεισμού. Για παράδειγμα, κανείς δε θυμάται τον πολύ μεγαλύτερο (μέγεθος 6.8 της κλίμακας Ρίχτερ) μεταγενέστερο σεισμό του Βορείου Αιγαίου το 2014, αφού οι συνέπειές του ήταν πολύ μικρότερες. Αντίθετα πολύ μικροί σεισμοί της τάξης του μεγέθους 5.5-5.9 της κλίμακας Ρίχτερ όπως της Αθήνας το 1999 είχαν σημαντικές επιπτώσεις σε κοντινά αστικά κέντρα, π.χ. Πύργος 1993, Κόνιτσα 1996, κλπ.».

Κτίρια χωρίς εγγύηση αντισεισμικής επάρκειας

Η επόμενη ερώτησή μας εύλογα είναι αν από τότε μέχρι σήμερα έχει αλλάξει κάτι; Έχουν μείνει ελλιπή κάποια μέτρα προστασίας που είχαν εντοπιστεί τότε και τελικά έμειναν στο συρτάρι; Τι απαντά ο καθηγητής Γεωφυσικής του ΑΠΘ; Ναι, μεν αλλά…

«Σίγουρα κάποια πράγματα άλλαξαν μετά το σεισμό της Αθήνας. Για παράδειγμα επικαιροποιήθηκαν (ειδικότερα αυστηροποιήθηκαν) οι σεισμικές δράσεις για τις οποίες πρέπει να χτίζουμε τα σπίτια μας με μεταγενέστερη αναθεώρηση του αντισεισμικού κανονισμού. Η αναθεώρηση αυτή (Ελληνικός Αντισεισμικός Κανονισμός 2000) «προκλήθηκε» ουσιαστικά από το σεισμό της Αθήνας. Όμως, πολλά θέματα έχουν μείνει στα συρτάρια, ακόμα και όταν έχουν εξαιρετικά περιορισμένο οικονομικό κόστος. Έτσι, το πρόγραμμα προσεισμικού ελέγχου δημοσίων κτιρίων ουσιαστικά είναι τελματωμένο, οι προτάσεις για παροχή κινήτρων για ενίσχυση ιδιωτικών κτιρίων που αποδεδειγμένα έχουν προβλήματα αντισεισμικής επάρκειας (π.χ. παλαιά κτίρια με πυλωτές) δεν προχωράνε. Ειδικά στο θέμα των σεισμολογικών δικτύων υπάρχει ένα φαινόμενο κατάρρευσης, αφού ο ΟΑΣΠ έχει να χρηματοδοτήσει τη λειτουργία τους από το 2014, με αποτέλεσμα να έχει σταματήσει η λειτουργία περίπου του 40% των σεισμολογικών σταθμών της χώρας».

Όσον αφορά στο «καυτό» θέμα της προστασίας κτιρίων, ο κ. Παπαζάχος επισημαίνει ότι « αν και η Ελλάδα έχει κάνει μεγάλα βήματα στο θέμα της αντισεισμικής προστασίας των κατασκευών, κυρίως με την ανάπτυξη και επικαιροποίηση των Αντισεισμικών Κανονισμών που επηρεάζουν τις νέες κατασκευές, αλλά και ειδικών κανονισμών όπως ο Κανονισμός Επεμβάσεων (ένας από τους λίγους παγκοσμίως) που αφορούν τις κατασκευές που έχουν πληγεί από σεισμό, ελάχιστα πράγματα γίνονται για τον υφιστάμενο δομικό ιστό, δηλαδή τα παλαιά κτίρια. Τα κτίρια αυτά είναι χτισμένα με παλαιούς κανονισμούς ή και χωρίς κανένα κανονισμό ή επίβλεψη από μηχανικό(τα περισσότερα κτίρια της επαρχίας). Για τα κτίρια αυτά δεν υπάρχει καμία συστηματική μέριμνα».

Μάλιστα, προσθέτει ότι «νομοθετικές παρεμβάσεις όπως η νομιμοποίηση αυθαιρέτων, χωρίς κανένα έλεγχο αντισεισμικής επάρκειας των κτιρίων που νομιμοποιούνται, οδηγεί στην επιδείνωση της κατάστασης». Επιπλέον, πρόσθεσε ότι, «όπως είπα και πριν, η πρόληψη είναι το μεγάλο θύμα της οικονομικής κρίσης και βρίσκεται σήμερα σε εξαιρετικά χαμηλό επίπεδο».

Τέλος, όσο για τους φόβους μας αν ο πρόσφατος καταστροφικός σεισμός στην Ιταλία πόσο επηρεάζει και μπορεί να προκαλέσει μια σεισμική δραστηριότητα και στην Ελλάδα, ο κ. Παπαζάχος δηλώνει κατηγορηματικά: «Η Ιταλία ανήκει σε μία εντελώς διαφορετική σεισμοτεκτονική ενότητα, με εντελώς ανεξάρτητη σεισμικότητα. Σεισμοί της τάξης μεγέθους 6.0 ως 6.5 της κλίμακας Ρίχτερ, όπως ο πρόσφατος σεισμός στην Ιταλία, δεν μπορούν να επηρεάσουν παρά μόνο την κοντινή περιοχή της κεντρικής ιταλικής χερσονήσου».

tro-ma-ktiko.blogspot.gr

Δήλωση σοκ: "Έρχεται ισχυρός σεισμός στην Ελλάδα…"

Οι οπαδοί της Μαρσέιγ, πιστοί στην Ελληνική τους καταγωγή όπως δηλώνουν, αντέταξαν μία τεράστια ανθρώπινη Ελληνική σημαία, με αφορμή την κόντρα με την τουρκική Φενέρμπαχτσε στο «Βελοντρόμ» στον αγώνα του Europa League το 2012!

Οι Μαρσεγιέζοι στον αγώνα σήκωσαν σημαία του PKK γεγονός που εξαγρίωσε τους Τούρκους εκδρομείς με αποτέλεσμα να σημειωθούν εκτεταμένα επεισόδια εντός και εκτός γηπέδου. Επεισόδια με σαφή πολιτική χροιά. Δεκάδες τουρκικές σημαίες κάηκαν πανηγυρικά από τους Μαρσεγιέζους. «Εμείς δεν αρνούμαστε την καταγωγή μας» έλεγε σύνθημα που ήταν γραμμένο σε ένα τεράστιο πανό με την ελληνική σημαία στο κέντρο, το οποίο αναρτήθηκε υπό μορφήν σπόντας προς τους Τούρκους και στο τελευταίο παιχνίδι της Μαρσέιγ, κόντρα στην Λιλ. Η πόλη της Μασσαλίας δημιουργήθηκε το 600 π.χ. από Φωκαείς της Μικράς Ασίας και μέχρι την μικρασιατική καταστροφή διατηρούσε άρρηκτους δεσμούς με την γενέτηρά της…




eleysis-ellinwnΑπίστευτο βίντεο: Η τεράστια Ελληνική Σημαία των Μαρσεγιέζων κόντρα στους Τούρκους!


Ταπί και ψύχραιμοι οι Έλληνες εντυπωσιάζουν με τη φαινομενική τους απάθεια.

Στρατιές ειδικών αναλύουν εμπεριστατωμένα τα μυστήρια της Κοινωνικής μας καθίζησης και υποτιμούν τον μέσο Έλληνα που με μάτι μισόκλειστο από τη τσατίλα παρακολουθεί τα πάντα αλλά δε μιλά.


Ως ζωντανό απολίθωμα προς εξαφάνιση ο μέσος Έλληνας εξετάζεται μεθοδικά από εξειδικευμένους επιστήμονες και δημοσιογράφους και δωρεάν ψυχαναλύεται η αιτία της παθητικότητάς του.


Κανείς – σχεδόν – δε σκέφτηκε μιαν άλλη ερμηνεία.


Όλοι τα ίδια σχεδόν αναμασούν … κάτι για το σοκ … κάτι για την ενοχή … κάτι για το βόλεμα και άλλα γνωστά …


Φαινομενική απάθεια του αποδίδουν γιατί πριν το τσουνάμι χτυπήσει, τα νερά τραβιούνται σε μια παρανοϊκή Γαλήνη, τη Γαλήνη που φορτώνει άσχημα.

Το κακό πάντα ξεσπάει απότομα δια ασήμαντον αφορμή από ανθρώπους των μεσαίων ηλικιών, γιατί αυτοί είναι που έχουνε βαλτώσει και ειδικά οι άνω των 35, με επίκεντρο τις ηλικίες 45-55 που βιώνουν τον απόλυτο Γολγοθά και το δούλεμα ψιλό γαζί.

Ξέρεις πως είναι να γυρνάς σπίτι για 5 ώρες ύπνο, κατάκοπος, άπλυτος, χωρίς ελπίδα για ένα 3ήμερο ηρεμίας, φορτωμένος χρέη και ταπεινώσεις, επειδή κάποιοι παίξανε τη χώρα στο μπαρμπούτι?

Ξέρεις πως είναι να βλέπεις φάκελο με λογαριασμό και να σε πιάνει σφίξιμο μετά από 12ωρο στον πόλεμο της αγοράς?

… να τρέχεις και τον χρόνο να μην προλαβαίνεις που σα σκιά σου κατατρώει τα λίγα σου λεφτά?

… το παιδί να ζητάει πραγματάκια και εσύ μια να κοιτάς τα ψιλά και μια τη μπουκωμένη σου πιστωτική?

Ο μέσος Έλληνας έχει μέσα του σοφία και θυμάται πως ο έλεγχος μπορεί να χαθεί και να σαρώσει τα πάντα σα θερισμός. Τα ’χει ακούσει από τους παλιούς τα δεινά που πέρασε ο τόπος και κανείς δεν είχε κάτι καλό να μεταφέρει για τις ασχήμιες που εκτυλίχθηκαν ΤΟΤΕ.

Θυμάται μια χαρά, γι’ αυτό κρατιέται σπίτι.

Μια χαρά θυμούνται – ειδικά οι παλιότεροι – πως αν το αρνητικό συναίσθημα κερδίσει θα πέσει μαύρο δάκρυ, ενώ τώρα διαχέουν την απογοήτευση ρίχνοντας μαύρη πέτρα πίσω τους – όσοι μπορούνε.

Ας έχουμε υπόψη, όμως, ότι ο θυμός έχει αρχίσει να φορτώνει από τις ταπεινώσεις. ΠΡΟΣΟΧΗ ακριβώς σε αυτό το σημείο: Η Ταπείνωση είναι το πιο επικίνδυνο εκρηκτικό και όχι η Πείνα.

Η ταπείνωση είναι που δημιουργεί την ανάγκη για αντίδραση γιατί δίνει βαθειά ανακούφιση στον προσβεβλημένο, αυτόν που είχε περηφάνια και τώρα τα έχασε όλα. Και από νοικοκυραίος έγινε διακονιάρης …

Διακονιαρέματα του ’μείναν, συσσίτια, πρόνοιες και επιδόματα για να ζήσει άλλα 20-30 χρόνια, έτσι?

Να βλέπει τις Κυκλάδες με το τηλεσκόπιο και να μετράει τις διακοπές του με το Που-Σου-Κου, ενώ οι ξένοι τουρίστες τον κοιτάνε για μπαταχτσή την ώρα που τους σερβίρει?

Του ’ράψανε κοστούμι φίνο που του ’γινε στενός κορσές κι ανεβάζει το αίμα στο κεφάλι.

… και δε σκέφτεται καλά, πάει να χάσει την ψυχραιμία του.

Αν τα πράγματα ξεφύγουν δια ασήμαντον αφορμή, δε θα υπάρχουν οι πολυτέλειες της πολιτισμένης συζήτησης γιατί ο θυμός ΔΕΝ αγορεύει, η ταπείνωση ΔΕ φιλοσοφεί και η κοροϊδία ΔΕΝ ξεχνιέται.

Η φτώχεια σε τέτοιες καταστάσεις είναι απλά η αφορμή, το φυτίλι. Το εκρηκτικό μίγμα το στρώνει η ταπείνωση.

Η ΤΑΠΕΙΝΩΣΗ πάντοτε βάζει τη φωτιά.

Και αν το πρόβλημα δε βρει ένα αποδεκτό τέλος, τότε με την ταχύτητα που το βιοτικό μας επίπεδο καθελίσσεται είναι εξαιρετικά πιθανό να ακούσουμε τον Ήχο της Οργής.

Ήδη μεγάλα τμήματα της κοινωνίας τον σιγοτραγουδάνε και ο κίνδυνος να μετατραπεί σε Χορό Αρχαίας Τραγωδίας είναι υπαρκτός όσο αυτός που ψάχνει λίγη ποιότητα ζωής και στοιχειώδη αξιοπρέπεια, ταπεινώνεται κατά συρροή και κατ’ εξακολούθηση.

Ενδεικτικά, σα βάση του επιχειρήματος, να θυμίσουμε πως η Ελλάδα στο παρελθόν έχει περάσει τρομερή φτώχεια και πείνα χωρίς να απειλείται από ένα τέτοιο ξέσπασμα.

Άλλο είναι να είσαι φτωχός και να υποφέρεις όταν όλη η χώρα παλεύει για έναν εθνικό σκοπό, όταν έχει εμπλακεί για παράδειγμα σε έναν πόλεμο όπως το ‘40 ή όταν βλέπεις πως υπάρχει μια Προοπτική βελτίωσης και άλλο να αισθάνεσαι ταπεινωμένος χωρίς προοπτική, χωρίς μέλλον και θύμα εμπαιγμού.

Αυτό είναι το συναίσθημα που απειλεί να χτυπήσει σαν Τσουνάμι και όχι οι δείκτες, τα ποσοστά και τα επιτόκια δανεισμού. Αυτά θα μπορούσε και να τα αντέξει ένας λαός αν είχε λόγο, αν είχε όραμα για κάτι σημαντικό, για κάτι καλύτερο.

Η ντροπή της ταπείνωσης είναι η μεγάλη απειλή: Το να μην μπορείς να κοιτάξεις τους άλλους στα μάτια και στο τέλος τον εαυτό σου στον καθρέφτη.

Εκεί φωλιάζει η πυρκαγιά.

macroskopio.gr Το Ξέσπασμα


Ταπί και ψύχραιμοι οι Έλληνες εντυπωσιάζουν με τη φαινομενική τους απάθεια.

Στρατιές ειδικών αναλύουν εμπεριστατωμένα τα μυστήρια της Κοινωνικής μας καθίζησης και υποτιμούν τον μέσο Έλληνα που με μάτι μισόκλειστο από τη τσατίλα παρακολουθεί τα πάντα αλλά δε μιλά.


Ως ζωντανό απολίθωμα προς εξαφάνιση ο μέσος Έλληνας εξετάζεται μεθοδικά από εξειδικευμένους επιστήμονες και δημοσιογράφους και δωρεάν ψυχαναλύεται η αιτία της παθητικότητάς του.


Κανείς – σχεδόν – δε σκέφτηκε μιαν άλλη ερμηνεία.


Όλοι τα ίδια σχεδόν αναμασούν … κάτι για το σοκ … κάτι για την ενοχή … κάτι για το βόλεμα και άλλα γνωστά …


Φαινομενική απάθεια του αποδίδουν γιατί πριν το τσουνάμι χτυπήσει, τα νερά τραβιούνται σε μια παρανοϊκή Γαλήνη, τη Γαλήνη που φορτώνει άσχημα.

Το κακό πάντα ξεσπάει απότομα δια ασήμαντον αφορμή από ανθρώπους των μεσαίων ηλικιών, γιατί αυτοί είναι που έχουνε βαλτώσει και ειδικά οι άνω των 35, με επίκεντρο τις ηλικίες 45-55 που βιώνουν τον απόλυτο Γολγοθά και το δούλεμα ψιλό γαζί.

Ξέρεις πως είναι να γυρνάς σπίτι για 5 ώρες ύπνο, κατάκοπος, άπλυτος, χωρίς ελπίδα για ένα 3ήμερο ηρεμίας, φορτωμένος χρέη και ταπεινώσεις, επειδή κάποιοι παίξανε τη χώρα στο μπαρμπούτι?

Ξέρεις πως είναι να βλέπεις φάκελο με λογαριασμό και να σε πιάνει σφίξιμο μετά από 12ωρο στον πόλεμο της αγοράς?

… να τρέχεις και τον χρόνο να μην προλαβαίνεις που σα σκιά σου κατατρώει τα λίγα σου λεφτά?

… το παιδί να ζητάει πραγματάκια και εσύ μια να κοιτάς τα ψιλά και μια τη μπουκωμένη σου πιστωτική?

Ο μέσος Έλληνας έχει μέσα του σοφία και θυμάται πως ο έλεγχος μπορεί να χαθεί και να σαρώσει τα πάντα σα θερισμός. Τα ’χει ακούσει από τους παλιούς τα δεινά που πέρασε ο τόπος και κανείς δεν είχε κάτι καλό να μεταφέρει για τις ασχήμιες που εκτυλίχθηκαν ΤΟΤΕ.

Θυμάται μια χαρά, γι’ αυτό κρατιέται σπίτι.

Μια χαρά θυμούνται – ειδικά οι παλιότεροι – πως αν το αρνητικό συναίσθημα κερδίσει θα πέσει μαύρο δάκρυ, ενώ τώρα διαχέουν την απογοήτευση ρίχνοντας μαύρη πέτρα πίσω τους – όσοι μπορούνε.

Ας έχουμε υπόψη, όμως, ότι ο θυμός έχει αρχίσει να φορτώνει από τις ταπεινώσεις. ΠΡΟΣΟΧΗ ακριβώς σε αυτό το σημείο: Η Ταπείνωση είναι το πιο επικίνδυνο εκρηκτικό και όχι η Πείνα.

Η ταπείνωση είναι που δημιουργεί την ανάγκη για αντίδραση γιατί δίνει βαθειά ανακούφιση στον προσβεβλημένο, αυτόν που είχε περηφάνια και τώρα τα έχασε όλα. Και από νοικοκυραίος έγινε διακονιάρης …

Διακονιαρέματα του ’μείναν, συσσίτια, πρόνοιες και επιδόματα για να ζήσει άλλα 20-30 χρόνια, έτσι?

Να βλέπει τις Κυκλάδες με το τηλεσκόπιο και να μετράει τις διακοπές του με το Που-Σου-Κου, ενώ οι ξένοι τουρίστες τον κοιτάνε για μπαταχτσή την ώρα που τους σερβίρει?

Του ’ράψανε κοστούμι φίνο που του ’γινε στενός κορσές κι ανεβάζει το αίμα στο κεφάλι.

… και δε σκέφτεται καλά, πάει να χάσει την ψυχραιμία του.

Αν τα πράγματα ξεφύγουν δια ασήμαντον αφορμή, δε θα υπάρχουν οι πολυτέλειες της πολιτισμένης συζήτησης γιατί ο θυμός ΔΕΝ αγορεύει, η ταπείνωση ΔΕ φιλοσοφεί και η κοροϊδία ΔΕΝ ξεχνιέται.

Η φτώχεια σε τέτοιες καταστάσεις είναι απλά η αφορμή, το φυτίλι. Το εκρηκτικό μίγμα το στρώνει η ταπείνωση.

Η ΤΑΠΕΙΝΩΣΗ πάντοτε βάζει τη φωτιά.

Και αν το πρόβλημα δε βρει ένα αποδεκτό τέλος, τότε με την ταχύτητα που το βιοτικό μας επίπεδο καθελίσσεται είναι εξαιρετικά πιθανό να ακούσουμε τον Ήχο της Οργής.

Ήδη μεγάλα τμήματα της κοινωνίας τον σιγοτραγουδάνε και ο κίνδυνος να μετατραπεί σε Χορό Αρχαίας Τραγωδίας είναι υπαρκτός όσο αυτός που ψάχνει λίγη ποιότητα ζωής και στοιχειώδη αξιοπρέπεια, ταπεινώνεται κατά συρροή και κατ’ εξακολούθηση.

Ενδεικτικά, σα βάση του επιχειρήματος, να θυμίσουμε πως η Ελλάδα στο παρελθόν έχει περάσει τρομερή φτώχεια και πείνα χωρίς να απειλείται από ένα τέτοιο ξέσπασμα.

Άλλο είναι να είσαι φτωχός και να υποφέρεις όταν όλη η χώρα παλεύει για έναν εθνικό σκοπό, όταν έχει εμπλακεί για παράδειγμα σε έναν πόλεμο όπως το ‘40 ή όταν βλέπεις πως υπάρχει μια Προοπτική βελτίωσης και άλλο να αισθάνεσαι ταπεινωμένος χωρίς προοπτική, χωρίς μέλλον και θύμα εμπαιγμού.

Αυτό είναι το συναίσθημα που απειλεί να χτυπήσει σαν Τσουνάμι και όχι οι δείκτες, τα ποσοστά και τα επιτόκια δανεισμού. Αυτά θα μπορούσε και να τα αντέξει ένας λαός αν είχε λόγο, αν είχε όραμα για κάτι σημαντικό, για κάτι καλύτερο.

Η ντροπή της ταπείνωσης είναι η μεγάλη απειλή: Το να μην μπορείς να κοιτάξεις τους άλλους στα μάτια και στο τέλος τον εαυτό σου στον καθρέφτη.

Εκεί φωλιάζει η πυρκαγιά.

macroskopio.gr Το Ξέσπασμα

Μια σπάνια λόιμωξη κατά τη διάρκεια της γέννησής του κράτησε στα σκοτάδια τον μικρό Reagan Caldwell. Ο πατέρας του έφυγε για υπηρεσία στην Ανταρκτική, και ο μικρός δεν είχε αντικρύσει ποτέ την πατρική φιγούρα.

Μετά από πολύμηνη θεραπεία και με αρκετή επιμονή των γιατρών, ο Reagan Caldwell κατάφερε να ανακτήσει μέρος της όρασής του με ειδικά γυαλιά. 

Δείτε την συγκινητική στιγμή που βλέπει για πρώτη φορά τον πατέρα του:

Είδε για πρώτη φορά τον πατέρα του μετά την θεραπεία για την όρασή του

Απίστευτο φινάλε είχε το ματς του ΠΑΟΚ με τον Πανιώνιο στην Τούμπα. Την ώρα που «κυανέρυθροι» πίστεψαν ότι θα έφευγαν αήττητοι από μία ακόμη έδρα μεγάλου αντιπάλου (μετά το ΟΑΚΑ και το Καραϊσκάκη) και θα παραμείνει για ένατο σερί ματς αήττητος, ήρθε ένα γκολ του Δημήτρη Πέλκα στο 94’, μετά από σέντρα του Μάτος και κεφαλιά-πάσα του Μυστακίδη για το 1-0 του ΠΑΟΚ κόντρα στον Πανιώνιο.

Οι δύο ομάδες είχαν ευκαιρίες για νίκη, ο ΠΑΟΚ όμως, ήταν αρκετά πιεστικός στο φινάλε όταν ο Πανιώνιος έπαιζε με δέκα παίκτες λόγω της αποβολής του Οικονόμου στο 77’.

Ο ΠΑΟΚ είχε δύο δοκάρια με Μπίσεσβαρ και Σάχοβ (κυρίως αυτή η φάση που συνοδεύτηκε από εντυπωσιακή επέμβαση του Γιαννιώτη) και ο Πανιώνιος μία κεφαλιά του Κόρμπου (μόνος ανενόχλητος στην καρδιά της περιοχής) και ένα τετ-α-τετ. του Γεσίλ. Ήρθε, όμως, η φάση στο φινάλε με τον Πέλκα να σκοράρει και να αποβάλλεται (έπιασε τα γεννητικά όργανά του στους πανηγυρισμούς).

Ο ΠΑΟΚ έφτασε μετά την κατάκτηση των τριών βαθμών στους 46 και πλησίασε τον Πανιώνιο που έμεινε στους 48 βαθμούς.

Κέρδισε τον Πανιώνιο ο ΠΑΟΚ

Η περιοχή της Βοημίας είναι μια ιστορική περιοχή της κεντρικής Ευρώπης. Κατά την διάρκεια των αιώνων άλλαξε πολλά χέρια μέχρι να καταλήξει σήμερα να αποτελεί τα 2/3 περίπου του κράτους της Δημοκρατίας της Τσεχίας.

To 1347 o 11ος βασιλιάς της Βοημίας και αυτοκράτορας της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας (Α’ Ράιχ), από την δυναστεία των Λουξεμβούργων, ο Κάρολος ο 4ος, έδωσε παραγγελία να του φτιάξουν ένα στέμμα που θα φορούσε κατά την τελετή της στέψης του. Το αφιέρωσε στον πρώτο άγιο προστάτη της περιοχής τον Saint Wenceslas, και το στέμμα από τότε φέρει το όνομα του αγίου.

Το στέμμα φτιάχτηκε από χρυσό 22 καρατιών, και στολιζόταν με 19 ζαφείρια, 30 σμαράγδια, 20 μαργαριτάρια, 1 ρουμπίνι και άλλα πολύτιμα αντικείμενα, έχοντας βάρος 2, 5 περίπου κιλών. Από το 1791 και αφού είχε αλλάξει διάφορες τοποθεσίες, το στέμμα έπρεπε να αποθηκεύεται μόνιμα στον καθεδρικό ναό του Saint Vitus και να δανειζόταν στους βασιλιάδες μόνο για την ημέρα της στέψης τους, ενώ έπρεπε να γυρίσει την επόμενη κιόλας μέρα στον ναό.

Μετά τον Α’ παγκόσμιο Πόλεμο η Βοημία συμπεριλήφθηκε στο κράτος της Τσεχοσλοβακίας. Το στέμμα έπαψε να έχει την παλιά του σημασία αλλά παρέμεινε ένα πολύ σημαντικό σύμβολο εθνικής ανεξαρτησίας και αυτονομίας.

Κατά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο και την επέλαση των Ναζί, ο Χίτλερ κατάφερε να κατακτήσει τα εδάφη της Βοημίας και της Μοραβίας και ν α διορίσει ως «προστάτη» της τον Ράινχαρντ Χάιντριχ, το νούμερο δυο στην ιεραρχία των SS που ήταν από τους εμπνευστές και τους δημιουργούς του στρατοπέδου του Νταχάου. Ο Χάιντριχ, μεγαλομανής και παράφρων όπως ήταν (όπως και ο αρχηγός του), κατέλαβε το περίφημο Κάστρο της Πράγας και το μετέτρεψε σε σπίτι του. Τότε πήρε το στέμμα της Βοημίας και το τοποθέτησε μόνος του στο κεφάλι του, πιστεύοντας πως είναι ο μεγάλος βασιλιάς της Βοημίας. Αυτό ήταν το λάθος του…

Ένας παλιός τοπικός θρύλος έλεγε πως κάθε σφετεριστής που θα βάλει το στέμμα στο κεφάλι του είναι καταραμένος να πεθάνει μέσα σε έναν χρόνο. Κι αυτό, γιατί το στέμμα είναι προσωπική περιουσία του Saint Wenceslas και μπορεί να φορεθεί μόνο από τον νόμιμο βασιλιά της Βοημίας.

Τον επόμενο χρόνο ο Χάιντριχ αποκτά το προσωνύμιο ο «χασάπης της Πράγας». Η έπαρσή του έφτανε σε τέτοιο σημείο που κυκλοφορούσε στην Πράγα χωρίς στρατιωτική συνοδεία. Έναν χρόνο μετά την παράτυπη στέψη του, η Μερσεντές του κόβει ταχύτητα μετά από μια στροφή. Εκεί τον περίμενα οι άντρες της «Ελεύθερης Τσεχίας» που είχαν εκπαιδευτεί από τους Βρετανούς. Πέταξαν μια χειροβομβίδα στο αυτοκίνητο και ο Χαίντριχ τραυματίστηκε. Βγήκε σφαδάζοντας και πυροβολώντας με το πιστόλι του. Όμως ύστερα από λίγο κατέρρευσε. Στο νοσοκομείο οι γιατροί δεν μπορούν να κάνουν τίποτα.

Ο Ναζί «χασάπης της Πράγας», όπως πιστεύουν οι ντόπιοι, πέθανε έναν χρόνο αφότου φόρεσε το στέμμα της Βοημίας, όπως το έλεγε η θρυλική κατάρα. Σήμερα, πολλοί κάνουν λόγο για σύμπτωση, αλλά πάρα πολύς κόσμος πιστεύει πως ο θρύλος βγήκε αληθινός και η κατάρα ισχύει.

Πέτρος Καλογεράς

Η κατάρα του στέμματος της Βοημίας που «σκότωσε» τον Ναζί σφετεριστή του θρόνου

Μια σπάνια λόιμωξη κατά τη διάρκεια της γέννησής του κράτησε στα σκοτάδια τον μικρό Reagan Caldwell. Ο πατέρας του έφυγε για υπηρεσία στην Ανταρκτική, και ο μικρός δεν είχε αντικρύσει ποτέ την πατρική φιγούρα.

Μετά από πολύμηνη θεραπεία και με αρκετή επιμονή των γιατρών, ο Reagan Caldwell κατάφερε να ανακτήσει μέρος της όρασής του με ειδικά γυαλιά. 

Δείτε την συγκινητική στιγμή που βλέπει για πρώτη φορά τον πατέρα του:

Είδε για πρώτη φορά τον πατέρα του μετά την θεραπεία για την όρασή του

Ο αντίπαλος της καγκελαρίου Άγγελα Μέρκελ στις βουλευτικές εκλογές του Σεπτεμβρίου, ο Μάρτιν Σουλτς, εξελέγη σήμερα επικεφαλής του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος της Γερμανίας (SPD) με ποσοστό 100% των ψήφων, ένα αποτέλεσμα που επιτυγχάνεται για πρώτη φορά στην ιστορία του SPD.

Ενώ τα γερμανικά ΜΜΕ είχαν προβλέψει ότι θα κέρδιζε με ποσοστό πάνω από 90%, ο Σουλτς κατέρριψε ακόμη και το ιστορικό ρεκόρ του 99,71% που είχε εξασφαλίσει το 1948 ο Κουρτ Σουμάχερ. Εξασφάλισε το σύνολο των 605 ψήφων.
«Από αυτή τη στιγμή αρχίζει η μάχη για να γίνουμε το πρώτο κόμμα και να κατακτήσουμε την καγκελαρία», δήλωσε, «βαθιά συγκινημένος», ο πρώην πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, που είναι 61 ετών, μετά το τέλος της ψηφοφορίας των ακτιβιστών του SPD που συνήλθαν σε έκτακτο συνέδριο στο Βερολίνο.

Διαδέχεται τον επικεφαλής της γερμανικής διπλωματίας και αντικαγκελάριο Ζίγκμπαρ Γκάμπριελ, ο οποίος ήταν επικεφαλής του SPD από τον Νοέμβριο του 2009 αλλά δεν θέλησε να ηγηθεί της προεκλογικής εκστρατείας για τις εκλογές της 24ης Σεπτεμβρίου προς όφελος του Σουλτς, ο οποίος είναι πολύ πιο δημοφιλής.
«Θέλω να γίνω καγκελάριος», είπε ακόμη ο Μάρτιν Σουλτς, επαναλαμβάνοντας τη βούλησή του να εκτοπίσει τη Μέρκελ η οποία εκλέγεται συνεχώς από το 2005 και διεκδικεί τέταρτη θητεία σε αυτές τις εκλογές.

Ο Σουλτς, ο οποίος ορίστηκε τον Ιανουάριο υποψήφιος καγκελάριος του SPD, μάχεται στήθος με στήθος με τη Μέρκελ, σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις, με ορισμένες από αυτές μάλιστα να του δίνουν το προβάδισμα έναντι της καγκελαρίου, κάτι που ήταν αδιανόητο πριν από μερικούς μήνες, ακόμη και όταν η Μέρκελ υφίστατο κριτική από διάφορες πλευρές για την πολιτική ανοικτών θυρών προς τους πρόσφυγες.

Σήμερα ο Σουλτς επιβεβαίωσε τη στροφή προς τα αριστερά που φιλοδοξεί να προωθήσει στο κόμμα ώστε να κάνει πιο διακριτές τις διαφορές του από τη συντηρητική καγκελάριο: κοινωνική δικαιοσύνη, επενδύσεις στην εκπαίδευση, μισθολογική ισότητα ανδρών και γυναικών, μεγαλύτερη υποστήριξη στους μακροχρόνια ανέργους και στους μισθωτούς.

Αυτός που θέλει να αλλάξει τις φιλελεύθερες μεταρρυθμίσεις της αγοράς εργασίας που εφάρμοσε ο πρώην καγκελάριος του SPD Γκέρχαρντ Σρέντερ από το 2003 έως το 2007 –ο οποίος ήταν απών από το σημερινό συνέδριο– δεν έχει δώσει ωστόσο τις αναμενόμενες λεπτομέρειες του προγράμματός του, παραπέμποντας εκ νέου στο συνέδριο του SPD τον Ιούνιο.

Στην τελευταία ομιλία του προς τους οπαδούς του κόμματος ως πρόεδρος, ο Ζίγκμπαρ Γκάμπριελ αναφέρθηκε με κολακευτικά λόγια στον Σουλτς και στη διαδρομή του.

«Οι άνθρωποι θέλουν τώρα μια καινούρια αρχή», είπε ο Γκάμπριελ.

Εξελέγη πρόεδρος του SPD με 100% ο Σουλτς

Η τελειά οικογενειακή ζωή ποικίλλει, αφού κάθε άνθρωπος την φαντάζεται διαφορετικά. Τι γίνεται όμως όταν διαφέρει πάρα πολύ από αυτά που έχουμε συνηθίσει; Και τι γίνεται όταν αυτή η οικογενειακή ζωή διχάζει, με μερικούς να την θεωρούν «μαγκιά» και άλλους να την θεωρούν κάτι εντελώς ανάρμοστο;

Η 45χρονη Suzanne Vickberg και ο 44χρονος Tim Reynolds περνάνε πολύ καλά σαν οικογένεια. Τρώνε μαζί με τα δυο τους παιδιά, που έχουν φτάσει τα 10 και τα 12 χρόνια αντίστοιχα, ταξιδεύουν, διασκεδάζουν στις γιορτές και έχουν ένα πολύ όμορφο σπίτι στο New Jersey των ΗΠΑ. Με μια μικρή διαφορά. Έχουν πάρει διαζύγιο.

Κι όμως. Αλλά συνυπάρχουν και μένουν, σχεδόν, μαζί. Η Suzanne μένει σε ένα διαμέρισμα που ενώνεται με το σπίτι που είχαν αγοράσει μαζί με τον σύζυγό της. Σπίτι το οποίο μοιράζεται με την καινούργια του σχέση, Ana De Archuleta. Και φυσικά, και οι τρείς ασκούν τα γονεϊκά τους καθήκοντα. Η Suzanne βάζει τα παιδιά για ύπνο, η Ana τα ξυπνάει και ο Tim τα πηγαίνει στο σχολείο. Στο ρεπορτάζ της, η New York Post αναφέρει πως πολλά ζευγάρια δεν θέλουν πια να έχουν τους κλασσικούς χωρισμούς με τσακωμούς και εχθρότητες αλλά αναζητούν νέους τρόπους ώστε να λύσουν τις διαφορές τους και να ζήσουν αρμονικά, ιδιαίτερα να υπάρχουν και παιδιά στην μέση, σεβόμενοι την αγάπη που κάποτε μοιράστηκαν. Ορισμένοι από αυτός, όπως η Suzanne και ο Tim αποφασίζουν να μείνουν κάτω από την ίδια στέγη.

Οι δυο τους, μετά το διαζύγιο τους το 2010, αποφάσισαν να μην λυπηθούν τα έξοδα και να ξοδέψουν περίπου 200.000 δολάρια για να χτίσουν έναν επιπλέον χώρο στο σπίτι το οποίο έμεναν όσο ήταν παντρεμένοι, ώστε να καταφέρουν να μείνουν όλοι μαζί, χωρίς τσακωμούς και φωνές.

«Πολλά ζευγάρια αποφασίζουν να χωρίσουν, αλλά δεν νιώθουν ούτε μίσος ούτε απέχθεια» λέει η Vickberg, που είναι ψυχολόγος στο επάγγελμα και που το επόμενο βήμα της θα είναι να γράψει ένα βιβλίο για παρόμοιες οικογενειακές καταστάσεις.

Όπως αυτή του 56χρονου Tore Kesicki, που από τότε που χώρισε η σχέση του με την σύζυγό του μετατράπηκε από εpωτική σε αδελφική. Ζουν χώρια για σχεδόν 17 χρόνια, αλλά για περίπου τέσσερα χρόνια είχαν αποφασίσει να μείνουν μαζί, ώστε να μην κάνουν κακό στα παιδιά τους και να μην στιγματίσουν την ζωή τους. Μέχρι και σήμερα, συνεχίζουν και πάνε μαζί διακοπές, με τα δυο τους παιδιά. «Είμαστε πολύ καλύτερα ως φίλοι παρά ως σύζυγοι» λέει με σιγουριά ο Kesicki.

Ακόμα μια περίπτωση είναι εκείνη της 51χρονης Lisa, την οποία επισκέπτεται καθημερινά ο πρώην σύζυγός της, ώστε να ετοιμάσουν μαζί την 13χρονη κόρη τους για το σχολείο. Το ζευγάρι χώρισε μόλις πριν από τρία χρόνια και μερικές φορές αγκαλιάζονται, αλλά η κόρη τους γνωρίζει πως το «αγόρι – κορίτσι» μέρος της σχέσης έχει τελειώσει.

Το ίδιο κάνουν και πολλά άλλα ζευγάρια. Κάποια χρησιμοποιούν την τεχνολογία, μιλώντας κάθε μέρα με μηνύματα. Οι περισσότεροι το κάνουν γιατί θέλουν τα παιδιά τους να έχουν ένα υγιές περιβάλλον μεγαλώνοντας. Αλλά από ένα σημείο και μετά, είναι και οι ίδιοι πιο ευτυχισμένοι, αφού λείπουν οι εντάσεις από την ζωή τους. H σύμβουλος γάμου Joanne Neiman υποστηρίζει πως «εξαρτάται αν τα πρώην ζευγάρια αγαπούν ακόμα ο ένας τον άλλο ως άνθρωποι. Αν ισχύει κάτι τέτοιο, τότε μπορούν να κάνουν πράγματα μαζί. Το μόνο που χρειάζεται είναι πολλές και ήρεμες συζητήσεις».

«Αν κάποιος από εμάς δεν βρισκόταν στην ίδια κατάσταση, δεν θα δούλευε» λέει ο Tim Reynolds. «Αλλά ταιριάζουμε και είμαστε καλοί φίλοι. Πιθανόν να είμαι ο πιο τυχερός διαζευγμένος άντρας στον πλανήτη», δηλώνει ο Tim. Πιθανόν…

Ο πιο τυχερός διαζευγμένος άντρας στον κόσμο

Γραμματοσειρά
Αντίθεση