24 April, 2017
Home / Διαφορα (Page 128)

Πέτυχε τον στόχο τον οποίο είχε θέσει εδώ και κάποιους μήνες ο Dow Jones, καθώς ξεπέρασε το ορόσημο των 20.000 μονάδων, φθάνοντας σε ένα νέο ιστορικό υψηλό, με σημαντικό μερίδιο «ευθύνης» γι’ αυτήν την πορεία να αποδίδεται στην κατάκτηση του Λευκού Οίκου από τον Ντόναλντ Τραμπ.

Όπως σημειώνουν κορυφαίοι αναλυτές της Wall Street, το γεγονός ότι ο κ. Τραμπ εφαρμόζει -όπως δείχνουν οι πρώτες του κινήσεις – τις προεκλογικές του δεσμεύσεις είναι αρκετό για να γεμίσει με αισιοδοξία τους επενδυτές και να τους πείθει (τουλάχιστον προς το παρόν) ότι η οικονομική του πολιτική θα είναι υποστηρικτική τόσο ως προς την ανάπτυξη όσο και ως προς τις επιχειρήσεις.

Κέρδη 147 μονάδων ή 0,74% για τον Dow Jones στις 20.060 μονάδες, με τις μετοχές των Boeing (4,09%) και IBM (1,69%) να εμφανίζουν τη μεγαλύτερη άνοδο. Στο 0,69% η άνοδος για τον Dow Jones στις 2.295 μονάδες, ενώ κατά 0,83% υψηλότερα κινείται ο Nasdaq στις 5.647 μονάδες.

«Κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει ότι κάποια εκ των διαταγμάτων που υπέγραψε ο Τραμπ είναι θετικά, κυρίως αυτό που αφορά τις αρχές ελέγχου», εκτιμά ο Peter Cardillo, κορυφαίος οικονομολόγος της First Standard Financial.

Ο Τραμπ «εκτόξευσε» τον Dow Jones πάνω από τις 20.000 μονάδες

Το 1932 έρχεται στη ζωή ένα μικρό αγοράκι, σε μια φτωχή καλύβα της Αιθιοπίας. Το όνομα του Αμπέμπε Μπικίλα, με μέλλον προδιαγεγραμμένο, θα ακολουθήσει το επάγγελμα του πατέρα του, θα γίνει βοσκός όπως και τα υπόλοιπα αγόρια της οικογένειας.

Καθημερινά περπατάει σε υψόμετρο 20 χιλιόμετρα, σε δύσκολες συνθήκες, καθώς σε αυτό το ύψος το οξυγόνο είναι ελάχιστο. Έτσι χωρίς να το ξέρει αποκτάει αντοχές που δεν φαντάζεται που θα του χρησιμεύσουν στο μέλλον.

Στα 19 του μεταφέρεται αυτός και τα υπόλοιπα παιδία της επαρχίας, στη πρωτεύουσα με εντολή του αυτοκράτορα. Μπαίνει στην αυτοκρατορική φρουρά και εκεί τον εντοπίζει ένας προπονητής στίβου που πρόσεξε ότι ο Αμπέμπε δεν κουράζεται με τις βαριές εργασίες στο παλάτι, και ότι αναπνέει περίεργα. 

Ξεκινάει προπονήσεις και γίνεται μέλος της εθνικής ομάδας στίβου της χώρας του. Η μοίρα συνομωτεί, ο αυτοκράτορας Σελασιέ θέλει να δοξαστεί το όνομα της Αιθιοπίας και το δικό του φυσικά στα πέρατα του κόσμου. Μια χώρα που πεινάει, αλλά οι αθλητές τρέφονται καθημερινά και έχουν προνόμια. Ο Αμπέμπε κερδίζει τον τίτλο στη χώρα του, αφήνοντας άφωνους τους άλλους αθλητές, αφού είναι υπερβολικά αδύνατος και απέχει από το παραδοσιακό μοντέλο αθλητή. Πηγαίνει στη Ρώμη, στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1960, χωρίς καμία ελπίδα να διακριθεί, αφού απέχει πολύ από τους χρόνους των συναθλητών του.

Η Αιθιοπία μπορεί να είχε αθλητισμό, αλλά δεν είχε ούτε τα απαραίτητα για να να σταθεί σε επαγγελματικό επίπεδο. Οι αθλητές της δεν είχαν ούτε παπούτσια. Στη Ρώμη για πρώτη φορά φορούν αθλητικά παπούτσια για να μην ντροπιαστεί η χώρα στους ξένους. Όμως δεν είναι συνηθισμένοι σε τέτοιες πολυτέλειες και τους δημιουργούν προβλήματα. Πόνους και κάλους ποδιών. Ο Αμπέμπε όταν μπαίνει μέσα στο πλήθος των αθλητών βγάζει τα παπούτσια του και ξεκινάει τον αγώνα. Στα πρώτα χιλιόμετρα δεν είναι μέσα στους πρώτους, αλλά όσο περνάει η ώρα και οι υπόλοιποι αθλητές κουράζονται αυτός συνεχίζει χωρίς ίχνος κόπωσης.

Τερματίζει πρώτος, το κοινό μένει με το στόμα ανοιχτό, καθώς δεν πανηγυρίζει, αλλά κάνει διατάσεις και δείχνει έτοιμος να τρέξει και άλλο. Σε δηλώσεις του είπε ότι μπορούσε να τρέξει και άλλα δέκα χιλιόμετρα. Ένας νέος ήρωας για τους φιλάθλους έχει γεννηθεί. 

Στη χώρα του τον υποδέχονται με τιμές αυτοκράτορα. Ο κόσμος μιλάει για αυτόν και την Αιθιοπία. Όμως στο εσωτερικό της χώρας γίνεται πραξικόπημα, το οποίο αποτυγχάνει, ο Αμπέμπε ως στρατιώτης φυλακίζεται και θα οδηγηθεί στο εκτελεστικό απόσπασμα, όπως και όλοι οι στρατιώτες. Τελευταία στιγμή του δίνεται χάρη, καθώς η παγκόσμια κοινότητα πιέζει για αυτόν. 

Στους Ολυμπιακούς του Τόκιο, 40 μέρες πριν παθαίνει κρίση σκωληκοειδίτιδας και χρειάζεται επέμβαση. Όχι μόνο αναρρώνει, και παίρνει μέρος στους αγώνες, αλλά κερδίζει και το χρυσό μετάλλιο. Γίνεται θρύλος.

‘Ομως η ζωή παίζει περίεργα παιχνίδια. Το 1968 καθώς οδηγούσε το αυτοκίνητό του, χρειάστηκε να στρίψει απότομα για να αποφύγει κάτι διαδηλωτές και έπεσε μέσα σε ένα χαντάκι. Μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο, όπου διαγνώστηκε ότι είχε μείνει τετραπληγικός. Μετά από φυσικοθεραπείες, απέκτησε τον έλεγχο των χεριών του και ο Νισκάνεν προσπάθησε να τον πείσει να συμμετέχει στους Ολυμπιακούς στους αγώνες τοξοβολίας. Τελικά απλά εμφανίστηκε το 1972, στους Ολυμπιακούς του Μόναχο για να τον τιμήσει ο κόσμος. Πέθανε στις 25 Οκτωβρίου του 1973, μετά από εγκεφαλική αιμορραγία που προκλήθηκε από τους τραυματισμούς του ’69. Ήταν μόλις 41 ετών. Στην κηδεία του παρευρέθηκαν 75 χιλιάδες πολίτες και ο αυτοκράτορας Σελασιέ τον ανακήρυξε και επισήμως εθνικό ήρωα.

ΙΩΑΝΝΗΣ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ

Ο ξυπόλητος θρύλος των Ολυμπιακών Αγώνων

Το 1932 έρχεται στη ζωή ένα μικρό αγοράκι, σε μια φτωχή καλύβα της Αιθιοπίας. Το όνομα του Αμπέμπε Μπικίλα, με μέλλον προδιαγεγραμμένο, θα ακολουθήσει το επάγγελμα του πατέρα του, θα γίνει βοσκός όπως και τα υπόλοιπα αγόρια της οικογένειας.

Καθημερινά περπατάει σε υψόμετρο 20 χιλιόμετρα, σε δύσκολες συνθήκες, καθώς σε αυτό το ύψος το οξυγόνο είναι ελάχιστο. Έτσι χωρίς να το ξέρει αποκτάει αντοχές που δεν φαντάζεται που θα του χρησιμεύσουν στο μέλλον.

Στα 19 του μεταφέρεται αυτός και τα υπόλοιπα παιδία της επαρχίας, στη πρωτεύουσα με εντολή του αυτοκράτορα. Μπαίνει στην αυτοκρατορική φρουρά και εκεί τον εντοπίζει ένας προπονητής στίβου που πρόσεξε ότι ο Αμπέμπε δεν κουράζεται με τις βαριές εργασίες στο παλάτι, και ότι αναπνέει περίεργα. 

Ξεκινάει προπονήσεις και γίνεται μέλος της εθνικής ομάδας στίβου της χώρας του. Η μοίρα συνομωτεί, ο αυτοκράτορας Σελασιέ θέλει να δοξαστεί το όνομα της Αιθιοπίας και το δικό του φυσικά στα πέρατα του κόσμου. Μια χώρα που πεινάει, αλλά οι αθλητές τρέφονται καθημερινά και έχουν προνόμια. Ο Αμπέμπε κερδίζει τον τίτλο στη χώρα του, αφήνοντας άφωνους τους άλλους αθλητές, αφού είναι υπερβολικά αδύνατος και απέχει από το παραδοσιακό μοντέλο αθλητή. Πηγαίνει στη Ρώμη, στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1960, χωρίς καμία ελπίδα να διακριθεί, αφού απέχει πολύ από τους χρόνους των συναθλητών του.

Η Αιθιοπία μπορεί να είχε αθλητισμό, αλλά δεν είχε ούτε τα απαραίτητα για να να σταθεί σε επαγγελματικό επίπεδο. Οι αθλητές της δεν είχαν ούτε παπούτσια. Στη Ρώμη για πρώτη φορά φορούν αθλητικά παπούτσια για να μην ντροπιαστεί η χώρα στους ξένους. Όμως δεν είναι συνηθισμένοι σε τέτοιες πολυτέλειες και τους δημιουργούν προβλήματα. Πόνους και κάλους ποδιών. Ο Αμπέμπε όταν μπαίνει μέσα στο πλήθος των αθλητών βγάζει τα παπούτσια του και ξεκινάει τον αγώνα. Στα πρώτα χιλιόμετρα δεν είναι μέσα στους πρώτους, αλλά όσο περνάει η ώρα και οι υπόλοιποι αθλητές κουράζονται αυτός συνεχίζει χωρίς ίχνος κόπωσης.

Τερματίζει πρώτος, το κοινό μένει με το στόμα ανοιχτό, καθώς δεν πανηγυρίζει, αλλά κάνει διατάσεις και δείχνει έτοιμος να τρέξει και άλλο. Σε δηλώσεις του είπε ότι μπορούσε να τρέξει και άλλα δέκα χιλιόμετρα. Ένας νέος ήρωας για τους φιλάθλους έχει γεννηθεί. 

Στη χώρα του τον υποδέχονται με τιμές αυτοκράτορα. Ο κόσμος μιλάει για αυτόν και την Αιθιοπία. Όμως στο εσωτερικό της χώρας γίνεται πραξικόπημα, το οποίο αποτυγχάνει, ο Αμπέμπε ως στρατιώτης φυλακίζεται και θα οδηγηθεί στο εκτελεστικό απόσπασμα, όπως και όλοι οι στρατιώτες. Τελευταία στιγμή του δίνεται χάρη, καθώς η παγκόσμια κοινότητα πιέζει για αυτόν. 

Στους Ολυμπιακούς του Τόκιο, 40 μέρες πριν παθαίνει κρίση σκωληκοειδίτιδας και χρειάζεται επέμβαση. Όχι μόνο αναρρώνει, και παίρνει μέρος στους αγώνες, αλλά κερδίζει και το χρυσό μετάλλιο. Γίνεται θρύλος.

‘Ομως η ζωή παίζει περίεργα παιχνίδια. Το 1968 καθώς οδηγούσε το αυτοκίνητό του, χρειάστηκε να στρίψει απότομα για να αποφύγει κάτι διαδηλωτές και έπεσε μέσα σε ένα χαντάκι. Μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο, όπου διαγνώστηκε ότι είχε μείνει τετραπληγικός. Μετά από φυσικοθεραπείες, απέκτησε τον έλεγχο των χεριών του και ο Νισκάνεν προσπάθησε να τον πείσει να συμμετέχει στους Ολυμπιακούς στους αγώνες τοξοβολίας. Τελικά απλά εμφανίστηκε το 1972, στους Ολυμπιακούς του Μόναχο για να τον τιμήσει ο κόσμος. Πέθανε στις 25 Οκτωβρίου του 1973, μετά από εγκεφαλική αιμορραγία που προκλήθηκε από τους τραυματισμούς του ’69. Ήταν μόλις 41 ετών. Στην κηδεία του παρευρέθηκαν 75 χιλιάδες πολίτες και ο αυτοκράτορας Σελασιέ τον ανακήρυξε και επισήμως εθνικό ήρωα.

ΙΩΑΝΝΗΣ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ

Ο ξυπόλητος θρύλος των Ολυμπιακών Αγώνων

Μια ταινία που όσοι αγαπούν τα 80s την ξέρουν ήδη. Μια προσπάθεια επιστημονικής φαντασίας πίσω στη δεκαετία του 80 εν Ελλάδι! 

Ο Πάρης Βελής (Άκης Φλωρέντης) έχοντας βαρεθεί τα ίδια και τα ίδια παιχνίδια στον υπολογιστή του, προσπαθεί να κατασκευάσει κάτι επαναστατικό για την ανθρωπότητα. Αντί να παίζει τα παιχνίδια στον υπολογιστή, θα παίζει στην πραγματική ζωή με κάθε κίνδυνο! Ένα πραγματικό video game! 

Τo game over θα σημαίνει φυσικά…και τον πραγματικό θάνατο του παίκτη, ο οποίος αν θέλει να σώσει την ζωή του, καλείται να τερματίσει το παιχνίδι περνώντας δύσκολες πίστες, όπως «Βότκα Μέχρι Θανάτου», «Αντιμέτωπος Με Πανκς», «Το Καλύτερο Ανέκδοτο», «Στριπ Πόκερ» και λοιπά.

Ταινία μπροστά από την εποχή της, με 8μπιτο soundtrack όπως ο ήχος του game-boy, και τα ειδικά εφέ! Bέβαια αμφιβάλλουμε για το αν ήξεραν οι σεναριογράφοι του Matrix την ύπαρξή της, αλλά να πάρει, οφείλουμε να δώσουμε τα εύσημα στον Μιχάλη Λεφάκη για την σύλληψη της ιδέας 🙂

Η ελληνική βιντεοταινία που… αντέγραψαν οι σεναριογράφοι του Μatrix!

Σου έχει τύχει να ανταποκριθεί η κοπέλα που γουστάρεις αλλά σε λάθος χρονική στιγμή; Πριν ένα μήνα λοιπόν, έκανα τον γόη και κάλεσα την κοπέλα που θέλω καιρό τώρα, σε δείπνο που θα ετοιμάσω εγώ. Ναι, αλλά σε κάλεσα στην αρχή του μήνα, είχα πληρωθεί, και εσύ αποφάσισες να πεις το ναι στις 23 του μήνα; Λάθος, αλλά δεν το σκέφτηκα, είπα «σε περιμένω αύριο». Όταν ανακάλυψα ότι είχα ένα 5ευρω στη τσέπη μου, και μάλιστα φθαρμένο, με έπιασε άγχος, αλλά δεν το έβαλα κάτω! 

Επίσκεψη στο σούπερ μάρκετ της γειτονιάς, που πλέον η πινακίδα με τις προσφορές έχει καταντήσει εικόνισμα, μόνο που δεν το φιλάμε πια.

Η ουρά στο κρεοπωλείο με τη σπάλα σε προσφορά, σαν αυτή που δείχνουν τα δελτία ειδήσεων για να καταθέσεις πινακίδες στην εφορία. Έρχεται η σειρά μου, «μισό κιλό χοιρινή σπάλα», και του κλείνω το μάτι όταν του λέω «μισό κιλό», κάνοντας σήμα «και λιγότερο δεν πειράζει». Παίρνω το κρέας σαν να παραλαμβάνω την δάδα με την ολυμπιακή φλόγα, το χαρτάκι πάνω γράφει 1,75 ευρώ. 

Σειρά έχει το ψυγείο, 80 λεπτά το γάλα, «Φρέσκο» μου λέει η συσκευασία, με 5 ευρώ στη τσέπη δεν το αμφισβητώ, το βάζω στο καλάθι. Περιττό να σας πω πως τα καλάθια των υπολοίπων στο σούπερ μάρκετ δεν είχαν καμία σχέση με το δικό μου. Εμένα ήταν ωραίο, κόκκινο, άδειο, των άλλων ξεχείλιζε από προιόντα, ούτε που έβλεπες καλάθι!

Πλησιάζω το μανάβη, του χαμογελάω, παίρνω μια σακούλα, βάζω 5 πατάτες μέσα, του τις δίνω, κοιτάζω με αγωνία τι θα πατήσει στη ζυγαριά, και το μαγικό χαρτάκι γράφει 40 λεπτά.

Εκείνη την ώρα έρχεται sms »Το κρασί το βάζω εγώ, δεν το συζητώ». Ρισκάρω να το παίξω παραδοσιακό αρσενικό, απαντάω »Είμαι ήδη στο δρόμο για την κάβα, κόκκινο ή λευκό;» »Εσύ θα μας χορτάσεις, εγώ θα μας χαλαρώσω» απαντάει. Το τι φαντάστηκα μετά από αυτό το sms σε άλλο θέμα.

Κόκκινο κρασί μόνο για τη σάλτσα, από τα φθηνά, 1.20 ευρώ. Υπολογίζω, αισθάνομαι κροίσος, χτυπάω και μια γκοφρέτα, όχι την επώνυμη, αυτή των 0,25 ευρώ και φεύγω για ταμείο. Κάνω πως ψάχνω τη κάρτα μου, και τυχαία βρίσκω ένα 5ευρω, ρωτάω με απορία «Φτάνει;» Που να ξέρει ότι έχω υπολογίσει, για να μη γίνω ρεζίλι, 3 φορές πόσο κάνουν αυτά που έχω στο καλάθι. 

Στα του αγώνα τώρα, γιατί η ώρα περνάει και η κοπέλα θα έρθει και πρέπει να την εντυπωσιάσω. Θα φτιάξω χοιρινή σπάλα, κρασάτη, με πουρέ.

Δύο κατσαρόλες, στη μία τη σπάλα (σπάλα ήταν όταν ακόμα βρισκόταν στο αγριογούρουνο, στη κατσαρόλα μου ήταν ένα μικρό κομμάτι κρέας), στην άλλη οι πατάτες. 

Αφου πήρε μια πρώτη βράση το κρέας, το βγάζω, το κόβω σε δυο κομμάτια, αλάτι, πιπέρι, ρίγανη, στο ταψί ελαιόλαδο, κόκκινο κρασί και στο φούρνο. Οι πατάτες έβρασαν, τις αφήνω να κρυώσουν, μπαίνω για μπάνιο να ετοιμαστώ, βγαίνω, κοιτάζω τον καθρέφτη μου, αντιλαμβάνομαι ότι έχω να ξεσκονίσω τουλάχιστον ένα τρίμηνο, δεν πειράζει, οι ατημέλητοι είναι στη μόδα, θα το παίξω μποέμ, ελέγχω τη σπάλα, θέλει λίγο ακόμα. 

Πατάτες, βούτυρο, γάλα, αλατάκι, πιπεράκι, τα λιώνω, λίγο κατεψυγμένος μαιντανός και είμαστε έτοιμοι. Έτοιμη και η σπάλα, μυρίζει υπέροχα, την αφήνω στο φούρνο να μη κρυώσει. 

Χτυπάει το κουδούνι, και η περιγραφή τελειώνει εδώ. Για την ιστορία, της άρεσε, το βρήκε γκουρμέ, και την επόμενη μέρα μου τηλεφώνησε. Αλλά μέχρι να βρω πως θα κάνω ραντεβού με 60 cents στη τσέπη, θα το παίξω δύσκολος.

Κάλεσα σε δείπνο την υποψήφια γυναίκα της ζωής μου και είχα στη τσέπη μόλις 5 ευρώ!

ΠΩΣ «ΚΑΘΑΡΙΣΑΝ» ΑΥΤΟΝ ΠΟΥ ΘΑ ΑΝΕΤΡΕΠΕ ΤΑ ΠΑΝΤΑ
 
Απεβίωσε ο Γερμανός δημοσιογράφος, Udo Konstantin Ulfkotte στα 56 του χρόνια




5
6
7
8





hellasforce.comΤον «ΚΑΘΑΡΙΣΑΝ» – Πέθανε ο Γερμανός δημοσιογράφος που ξεσκέπασε το Σύστημα

Πρίν από λίγες μέρες σας είχαμε δείξει φωτογραφίες από το ακριβότερο σπίτι που έχει βγεί ποτέ προς πώληση στις ΗΠΑ. Βρίσκεται στο Μπελ Αιρ του Λος Άντζελες και ανήκει στον επιχειρηματία και σχεδιαστή, Bruce Makowsky. Έχει εμβαδόν που ξεπερναέι τα 3.500 τετραγωνικά μέτρα και περιέχει 10 τεράστιες κρεβατοκάμαρες, αλλά κια μια συλλογή αυτοκινήτων αξίας 30 εκατ. δολαρίων που συμπεριλαμβάνεται στην αγορά.

Χρειαστηκαν τέσσερα χρόνια και πάνω από 250 άνθρωποι για να ολοκληρωθεί και τώρα ο Makowsky το πουλάει, στην… εξευτελιστική τιμή των 250 εκατ. δολαρίων. 

Θέλετε να ρίξετε μια ματιά στο εσωτερικό του;

Πώς είναι το εσωτερικό του πιο ακριβού σπιτιού που έχει βγει ποτέ προς πώληση στις ΗΠΑ

Γραμματοσειρά
Αντίθεση